# Мария Павликовска-Ясножевска. Гобелен

Maria Pawlikowska-Jasnorzewska

Мария Павликовска-Ясножевска.

Гобелен.


В гобелен сине-зелёный, в гобелен жёлто - серый

дайте уйти мне, о люди!

В мир врасти, чуждый миру, в мир, чудесный без меры,

после жизни и горькой, и трудной.

Через шерсть цедить душу, через краски павлиньи,

от забот очищаясь и грезя,

отдохнуть и заснуть, пасть в траву луговины

цвета зелени vert Веронезе.

Надо мной лист умножится, земля в листьях утонет ,

и цветы сплетутся в гирлянды,

веер пёстрый раскроется, веер в желтой ладони

отдыхающей наяды.


Голубь сядет на дерево, голубочек камвольный,

удивится олень в отдаленье -

бородатый мужчина встанет рядом с любовью,

чья любовь всех живущих сильнее,

тот, кому не измерить ни власти ни сласти

губ моих - побледневших кораллов ,

кто любви не прошепчет, кто не выкричит страсти,

никогда не уйдёт усталый.

В гобелен сине-зелёный, в гобелен жёлто-серый

дайте уйти мне , о люди -

в мир врасти, чуждый миру, в мир, чудесный без меры,

после жизни и горькой, и трудной.


Pawlikowska-Jasnorzewska Maria - Gobelin


W gobelin modro-zielony, w gobelin żółty i siwy

dajcie mi uciec, o ludzie!

Wkopać się w świat obcy światu, w wełniany dziw ponad dziwy,

po życia niesłodkim trudzie.-

Przecedzić dusze przez wełnę, przecedzić przez barwy pawie,

z trosk się oczyścić i łez -

wejść i odpocząć, i zasnąć, odpocząć z ustami w trawie

koloru vert Veronese.-

Nade mną liść się rozmnoży, liść się ku ziemi pokłoni

i kwiat się stłoczy w wiązanki -

wachlarzy pstry zamajaczy, wachlarzy w mej żółtej dłoni

spoczywającej kochanki. -


Na drzewie siadzie gołąbek, spokojny gołąbek z wełny,

w zaroślach jeleń się zdziwi -

brodaty pan stanie przy mnie, brodaty, miłości pełny,

pełniejszy niż ludzie żywi -

ten, który nigdy nie zmierzy potęgi ani słodyczy

mych ust, spłowiałych korali -

który miłości nie szepnie, nie wyśni i nie wykrzyczy,

i nigdy się nie oddali.-

W gobelin modro-zielony, w gobelin żółty i siwy

dajcie mi uciec, o ludzie -

wkopać się w świat obcy światu, w dziw ponad dziwy,

po życia niesłodkim trudzie.-