# Кристина Моравска. Стихотворения

Krystyna Morawska

Кrystyna Morawska (Крыстына Moравска)


Amator

Wieczór, to najlepsza pora dnia.

Nie zatrzymam światła, kiedy żegna

i powoli przygasa. Złotym pyłem okryje

godziny, które wkrótce przeminą.


Znam wiele sposobów na rozumienie

świata. Nie musisz bratać się z cieniem

Saturna. Wystarczy ciepłe powietrze,

subtelna nuta słowa.


Twoją twarz ozdabia lekki uśmiech,

ale ironiczne zabarwienie głosu

i nerwowe ruchy rąk, budzą niepokój.

Znowu zgubiłeś zjazd na drogę.


Nie potrafię pomóc, gdy po kawałku

odbierasz sobie życie.


Любитель

Вечер-лучшее время дня.

Я не удерживаю свет, когда он прощается

и медленно угасает и кроет позолотой

часы, которые скоро пройдут.


Я знаю много способов понять

мир. Не нужно брататься с тенью

Сатурна. Достаточно теплого дуновенья,

тонкой ноты слова.


Твоё лицо тронуто легкой улыбкой,

но ироническая окраска голоса

и нервные движения рук вызывают беспокойство.

Ты опять сбился с пути.


Я не могу помочь, когда ты по частям

отбираешь у себя жизнь.


Piaskowy zegar


Od prawieków spoglądamy w niebo.

Na pierwszy plan wysuwa się światło.

Jednak, nie zawsze można spokojnie

szybować po białym obłoczku.


Widziałam jak słońce pociemniało

i spadła gwiazda. Zostałeś pozbawiony

życia, zamrożony w fotografii.


Zamykam oczy. Wkrótce tysiące

małych światełek wejdzie w ostatni

zakręt pamięci, który odsłoni

niezwykłe połączenie chłopca

i mężczyzny zarazem. Jeszcze raz

poczuję cytrusowy zapach skóry

nagrzanej słońcem.


Czas wiele wybacza .

To tylko ładne słowa, ale nie kończą

ludzkich spraw. Znowu znalazłam się

pomiędzy.


Песочные часы


Мы испокон века смотрим в небо.

На первом плане появляется свет.

Однако, не всегда можно спокойно

витать в белых облаках.


Я видела, как потемнело солнце.

и упала звезда. Лишённый жизни,

ты остался в застывшей фотографии.


Я закрываю глаза. Скоро тысячи

маленьких светов войдут в последний

уголок памяти, и она явит

необычное соединение мальчика

и мужчины разом. Снова

я почувствую цитрусовый запах кожи

нагретой солнцем.


Время многое прощает .

Это просто красивые слова, но они не завершают

человеческих дел. Я снова оказалась

в промежутке.


Kukułcze jajo


Słowa rosną jak rzeka na wiosnę.

Występują z brzegów, by wrócić

w nowej wersji i kształcie.


Kiedy wychodzą z kącika ust,

stają się chwiejne niczym mosty

wiszące nad wzburzoną wodą.

Jedno drugiemu przeszkadza.


Zachowam milczenie - roślinkę

mizerną, której wystarczy

ciche tykanie zegara.


Tylko cóż warte pisanie

przy lampie, z dala od zgiełku,

według porządku starych ksiąg.

Nie dorosłam do takiego zadania.


Яйцо кукушки


Слова полнятся как река весной.

Они выходят из берегов, чтобы вернуться

в новой версии и форме.


Когда они выходят из уголка рта,

они становятся шаткими, как мосты

висящие над бурной водой.

Одно мешает другому.


Сохраню молчание-росток

мизерный, которому достаточно

тихого тиканья часов.


И если писать стоит только

при лампе, вдали от шума и суеты,

в окружении старых книг,


то я не доросла до такой миссии.