# Лунное упоение-1. Ночь

Boleslaw Lesmian

Болеслав Лесьмян.

Лунное упоение -1. Ночь.


Огнем мерцает ночь, а сумрак, звёзд поклонник,

едва колышется в потоке тишины,

и мраморный луной обрызган подоконник,

где тени наших рук лежат, удлинены.


Теперь уж виден сон, теперь уже не страшно.

Мир полуосвещен, грядёт рассветный час,

и тени наших рук как будто бы не наши,

как будто у окна есть кто-то кроме нас.


Как будто кроме нас, бессонный и влюблённый,

в мечтаниях течёт молчащих жизней сход,

и с небом связанный, и с тьмой потусторонней

дрожащий тайный быт, заоблачный народ.


Ему своей косой из серебристых прядей

льёт полночь свой поток, искрящийся во мгле.

В виденья погружён, до дна себя утратив,

в краю русалий он уже не на земле.


В лёт вольный облаков блеск жизни проникает,

бутоны их растут и набирают цвет...

И чуткая душа , дрожа, в себя вбирает

улётный миг чудес, восторгов полный свет.


Теперь уж виден сон, теперь уже не страшно.

Мир полуосвещен, грядёт рассветный час,

и тени наших рук как будто бы не наши,

как будто у окна есть кто-то кроме нас.


Leśmian Bolesław - KSIĘŻYCOWE UPOJENIE - I. NOC


Ogniem pulsuje noc, a mrok, ów gwiazd wielbiciel,

Ledwie kołysze się pod szumnej ciszy prąd;

Na marmur okna padł księżyca bryzg obficie,

Gdzie wydłużone drżą dwa cienie naszych rąk.


Teraz już widny sen, teraz troska nie straszna

I na wpół świeci świat, co już z półmroku wstał,

I cienie naszych rąk nam zdają się nie nasze,

Jakby przy oknie tym prócz nas ktoś schadzkę miał.


Jakby tu oprócz nas, bezsenny i miłosny,

Pośród marzenia trwał milczących istnień lud;

Wspólna ich z niebem więź i zaświatowe losy,

I tajnią drżący byt, i ponadchmurny ród.


Dla nich warkoczem swym snutych w srebrze zakrętów,

Pod północą co w skrach, strumień we mgle się ćmi,

Pogrążony w swych snach, w marzeniach swych do szczętu,

Widzi rusalny kraj, jak półsnem mu się śni.


Wolny obłoków lot, życie ich blask przenika,

Rozwija się ich pąk słyszalniej niźli kwiat...

A dusza czujna wciąż i drżąca jak osika

Chłonie ulotny dziw, pełen zachwytów świat.


Teraz już widny sen, teraz troska nie straszna,

I na wpół świeci świat, co już z półmroku wstał,

I cienie naszych rąk nam zdają się nie nasze,

Jakby przy oknie tym prócz nas ktoś schadzkę miał.