# Юлиан Тувим. Скука, и др

Julian Tuwim

Юлиан Тувим.

Скука.


Воскресных пополудней городская скука.

Нудная бесплодность улиц, а в оградах

Перед домом не засеяно и глухо.

В окнах- лица бесприданниц безотрадных.


О,скука, скука, скука! Нудная ты дама

Канцелярских дел, вокзальных ожиданий!

О, безделье с надоедливым " всё тем же"!

О,скука, скука, скука выцветшей надежды!


Ах, надеяться на что, чего ждать станем?

Длится воскресенье по-мещански чинно.

Песню старую, о, скука, мы затянем:

" Ты пойдёшь горою, ты пойдёшь горою,

а я долиной,

Зацветёшь ты розой, зацветёшь ты розой,

я калиной..."


Nuda

Julian Tuwim

Niedzielnych popołudni szare, miejskie smutki.

Sucha, nudna jałowość ulic i podwórek.

Przed domem - nie zasiane, żółknące ogródki.

W oknach - postacie brzydkich, bezposażnych córek.


O, nudo, nudo, nudo! O, natrętna damo

Kancelaryjnych stołów i stacji kolei!

O, bezczynie, znużony męczącym "to samo"!

O, nudo, nudo, nudo wy╛bla╛kłych na╛dziei!


Ach, nie ma na co czekać! Czego się spodziewać!

Wlecz się mieszczańsko-schludna niedzielna godzino!

Będziemy sobie, nudo, starą piosnkę śpiewać:

"Ty pójdziesz górą, ty pójdziesz górą

a ja doliną,

Ty zakwitniesz różą, ty zakwitniesz różą,

a ja kaliną..."


Юлиан Тувим.

Как Болеслав Лесьмян написал бы стишок " Кот-воркот влез на заплот"


На заплот, своим заплотством поражённый,

Что зырно щерит дыры в сон о недоплотье,

Кот - воркот мяучёрный, влез в пёсо-котье

И двойным некотом спит в тени зелёной.


А ты заплотом, котюга, вей!

А ты воркотом, плотюга, хей!


Безмордые, их нет, но жмурясь в неистненье,

Запутавшись в сетях певучей мурчанины,

Девчину-разбедрину заманят под перину

к безнасыту поцелуев и муке томленья.


А ты заплотом, котюга, вей!

А ты воркотом, плотюга, хей!


Jak Bolesław Leśmian napisałby wierszyk "Wlazł kotek na płotek"

Julian Tuwim


Na płot, co własnym swoim płoctwem przerażony,

Wyziorne szczerzy dziury w sen o niedopłocie,

Kot, kocurzak miauczurny, wlazł w psocie-łakocie

I podwójnym niekotem ściga cień zielony.


A ty płotem, kociugo, chwiej,

A ty kotem, płociugo, hej!


Bezślepia, których nie ma, mrużąc w nieistowia

Wikłające się w plątwie śpiewnego mruczywa,

Dziewczynę-rozbiodrzynę pod pierzynę wzywa

Na bezdosyt całunków i mękę ustowia.


A ty płotem, kociugo, chwiej,

A ty kotem, płociugo, hej!