# 81-90 збирка детективски приказни за Ник Картер

Ник Картер

Картер Ник


81-90 збирка детективски приказни за Ник Картер


81. Случај Кремљ http://flibusta.is/b/663741/read

Досието Кремљ

82. Шпанска врска http://flibusta.is/b/607273/read

Шпанска врска

83. Заговор за главата на смртта http://flibusta.is/b/607245/read

Заговор на главата на смртта

84. Пекинг досие http://flibusta.is/b/690087/read

Досието Пекинг

85. Ужасот на ледениот терор http://flibusta.is/b/691313/read

Терор со ледена стапица

86. Убиец: Кодно име Vulture http://flibusta.is/b/612804/read

Убиец: Кодно име Vulture

87. ==================================

88. Ватиканска вендета http://flibusta.is/b/635621/read

Ватиканска Вендета

89. Знакот на Кобра http://flibusta.is/b/671056/read

Знак на Кобра

90. Човекот кој ја продаде смртта http://flibusta.is/b/678851/read

Човекот кој ја продаде смртта


афера Кремљ


превод на Лев Шкловски


во спомен на неговиот син Антон


Поглавје 1


Сега е невозможно да се киднапира американски авион. Вие го знаете тоа, јас го знам тоа, и секој идиот кој некогаш чита весник го знае тоа.


Но, зошто стјуардесата на летот 709 до островот Гранде Лаклер била толку интимна со патник со темна кожа, црномурест кој седел на едно од предните седишта? Дали таа флертуваше со него?


Работа со кратка цевка која цело време ја чуваше под униформата, греејќи ја меѓу градите, што со задоволство го гледав од самиот почеток на летот. Сите како да спиеја, а на почетокот ми се чинеше дека овој човек малку ја допира и го пушта да прави што сака. Во добрите авиокомпании, клиентот е сè уште крал. А кога малку го отвори патентот на тесната туника, веќе со нетрпение ја очекував играта на воајеризам. Се додека не извади сјајно парче метал кое накратко блесна на светлината.


Таа го стави во неговата дланка, се сврте и отиде низ вратата до предната кабина. Човекот стана и повторно погледна низ патеката, а оружјето јасно се гледаше во неговата десна рака. Го имав Лугер во футрола за рамо под јакната, но знаев дека веднаш ќе го привлечам неговото внимание ако направам чекор кон него. Штилето беше обвиткано во кожа од велур на десната подлактица. Можев да го користам механизмот за тивка пружина за да го пуштам во рака незабележано, но фрлањето беше друга работа. Човекот ќе види. Имаше шанса да пука пред јас да го погодам.


Додека сè уште размислував која акција има најголеми шанси за успех под овие околности, одлуката не ја донесов јас. Сите се разбудиле од звукот на истрелот во кабината. Слушнав изненадени звуци околу мене од патниците кои скокаа на своите седишта. Тогаш силен глас удави сè. „Сите останете мирни. Насоката на летот е променета. Во Хавана можете да останете здрави и здрави. Нема причина за паника“.


Имаше акцент: шпански. До мене, Тара Соер дишеше длабоко, а зад неа здивот на Рендолф Флеминг застана.


„Смири се..- ги шепнав зборовите без да ги мрдам усните. -Обидете се да замолчите жена.


„Куба? Но, што е со договорот против киднапирање?


Немаше време за објаснување. Единствените луѓе кои можеа да се извлечат со ова во Куба беа агентите на Кастро или неговиот голем пријател во странство. Но, ако размисли и замолчи, ќе може сама да го сфати тоа. Таа не беше толку глупава.


Човекот со својот мрачен поглед помина над патниците. Неговите очи се потпираа на нас за момент, а потоа ги подигна за да ја измери реакцијата зад нас.


Полека се свртев на страна како да сакам да разговарам со девојката до мене. Покриена со моето криво рамо, мојата рака се лизна под реверот кон Лугер. Човекот не ми обрна внимание.


Се веруваше дека патниците не биле вооружени. Го ставив оружјето во левата рака. Седев во ходникот од десната страна на авионот и лесно можев да го легнам без да станам. Го повлеков чкрапалото.


Пиштолот му одлета од рака и повторно пукав. Предниот дел на неговата снежно бела кошула стана црвено. Падна наназад на вратата и висеше таму како закован на неа. Устата му се отвори со крик кој никогаш не дојде. Му се затресоа колената и падна. Некој ја турнал вратата од другата страна, но неговото тело го блокирало преминот. по моите два први истрели, скокнав напред.


Зад мене слушнав жена како хистерично вреска. Моралот почна да излегува од контрола. Го повлеков трупот за едната нога и вратата се отвори. Револверот на стјуардесата пукал кон вратата. Куршумот ми минуваше низ пазувите, ми го прободе палтото и продолжи по својата траекторија се додека еден крик од задниот дел на авионот не ми кажа дека некој е погоден. Нурнав, ја фатив девојката за зглобот и правев вртечки движења додека таа не го фрли револверот. Таа се трудеше максимално да се одбрани, тестирајќи ги нејзините долги остри нокти на моето лице, а јас морав да го испуштам мојот Лугер за да ја нокаутирам со карате котла до врат. Таа млитаво падна во моите раце, а јас ја фрлив врз мртвото тело на нејзината пријателка. Зедов три револвери, ставив два во џебот и го задржав Лугерот подготвен.


Не знаев што има во кабината. Авионот затрепери, наеднаш го промени правецот и почна нагло да паѓа во океанот. Изгубив рамнотежа, паднав низ вратата од кабината и морав да ја грабнам рамката на вратата.


Пилотот лежеше склон на седиштето, виси на контролниот стап. Крв течеше од рана од куршум во грбот. Навигаторот застана над него. Копилотот вложил избезумени напори да го врати авионот на правата патека. Навигаторот го повлекол пилотот од кормилото и се обидел да го запре крварењето со марамче. Можеби ќе се обиде да ги запре Нијагарините водопади. Копилотот ја презеде контролата над леталото и се префрли на автопилот. Се сврте, веројатно за да му помогне на навигаторот, ме виде и се замрзна. Се разбира, тој ме однесе за приватен број три.


Го ставив Лугерот во футрола и му намигнав. „Можеме да летаме до Гранде Лаклер. Ја изгубија војната“.


Копилотот погледна покрај мене во хаосот во ходникот. Навигаторот наеднаш се сврте, држејќи го пилотот со едната рака и се загледа во мене. Беше смртно блед. „Кој си ти по ѓаволите?


„Јантје Парат“. Кимнав со главата на пилотот. - "Таа починала?"


Тој одмавна со главата. Копилотот ме погледна.


„Таа го застрела Хауи...стјуардеса! Тогаш неговиот мозок се префрли во втора брзина. 'Ти. .. Здраво . ..што правиш со пиштолот?


Му се насмевнав. „Зарем не ти е мило што беше со мене? Подобро контактирајте со ЏФК и пријавите. Потоа можете веднаш да прашате дали Ник Картер има дозвола да носи оружје на бродот. Кажете им да се консултираат со Тимоти Вајтсајд. Доколку сте заборавиле, тој е претседател на оваа авиокомпанија.


Се погледнаа. Копилотот падна на своето седиште, држејќи го погледот кон мене и воспостави радио контакт. Одговорот дојде по некое време. Веројатно морале да го извлечат Вајтсајд од креветот. Неговиот глас звучеше возбудено и бесно. Знаев што мисли за немирите. Тој веќе беше способен да убие ако некој од неговите авиони пристигне една минута доцна.


Во меѓувреме, две други стјуардеси во кабината дојдоа да гледаат. Тие брзо почувствуваа дека ситуацијата е повторно под контрола и пуштаа смирувачки пораки преку озвучувањето.


Го почувствував пулсот на пилотот. Тој беше неправилен. Го известив навигаторот за ова и му понудив да го ставам на празните седишта одзади.


Сè уште не ме сакаше многу, но знаеше дека му треба мојата помош. Го откачивме пилотот и го вративме над труповите во преминот. Униформираната русокоса имаше среќа да ги свитка потпирачите за раце меѓу три празни седишта за да можеме да го легнеме. Тој не беше баш во удобна положба, но имав чувство дека нема да му пречи уште долго.


Една од стјуардесите почнала да дава прва помош, а Тара Соер застанала до неа. Таа погледна за момент, а потоа рече: „Остави ме на мира. Можам да се справам со ова. Имате уште многу да направите“.


Навигаторот и јас го оставивме пилотот на девојките. Ја преместивме сè уште несвесната стјуардеса на празно место зад пилотот.


Ја пребарав темелно, но не најдов повеќе оружје. Цврсто и ги врзав глуждовите и зглобовите за да сака да проба нешто со нејзините отровни нокти кога ќе се разбуди. Го ставивме мртвиот киднапер во плакарот за да не го видат патниците и се упативме назад во кабината. Копилотот сè уште изгледаше бледо и загрижено. Праша за состојбата на пилотот и не беше задоволен од мојот одговор. Тој пцуеше. - Келере... Како можеа да се качат со овие пушки? И ти?'


„Имам дозвола за ова, како што ви кажав. Под нејзиниот градник биле скриени два револвера. Елегантно, не мислиш? Колку што знам, екипажот не се проверува дали има оружје.


Двајцата мажи испуштале звуци на шмркање, признавајќи го нарушувањето на безбедноста. Се прашував како му е на копилотот. Имавме уште долг пат да одиме.


„Дали мислите дека сè уште можете да го однесете авионот до Порт оф Спејн, или сакате јас да го преземам?


Неговите веѓи се замрсеа. Мислеше дека го исмејувам. „Дали сакате да кажете дека можете да летате со овој авион?


Го извадив паричникот и ја покажав лиценцата. Тој одмавна со главата. „Благодарам за понудата, но јас ќе го сторам тоа сам“.


„Ако се предомислиш, подготвен сум да те заменам“, одговорив. „Ќе бидам блиску“.


Тој се насмеа и се надевав дека ќе се опушти. Ја напуштив кабината. Стјуардесата послужила пијалоци и се обидела да ги смири патниците. Друг му даваше кислород на старец. Веројатно имал срцев удар. Тара Соер сè уште беше зафатена како пилот. Тивко и ефикасно. Сè повеќе и се допаѓав. Не многу жени ја сфатија оваа ситуација смирено. Таа го крена погледот додека стоев до неа. „Не може да се справи, Ник.


„Не, гледам“.


Седејќи зад пилотот, врзаната стјуардеса почна да се освестува. Нејзините очи се отвораа еден по еден и сакаше да ја крене раката за да го погали нејзиниот болен врат. Кога забележала дека рацете и се врзани, се обидела да погледне наоколу. Убодот од болка предизвикан од ова движење ја разбудил. 'О. ...“, се пожали таа. „Мојот врат“.


Таа погледна во мене.


„Не скршен“, објавив лаконски. „И треба да земете часови по стрелање.


Таа ги затвори очите и се напука. Не сакав повторно да се онесвести, па повикав една од другите стјуардеси. Ја замолив да донесе чаша виски и вода и ја замолив да се погрижи нејзината колешка да пие. Внимателно ги следеше моите наредби, наведнувајќи ја девојката на столот, кревајќи ја главата за брадата и истурајќи ѝ го пијалокот во грлото. Девојката голтнала, ја покрила устата и здивнала, а стјуардесата истурила виски во атмосферскиот воздух. Дел од ова виски се качи на нејзината униформа.


Прашав: „Дали некогаш сте ја виделе порано, пред овој лет?


Висока стјуардеса со зачадени сиви очи го исправи грбот и ме погледна. Сега, кога заврши со помошта на патниците, во нејзиниот глас имаше потиснат гнев. „Не, Едит, девојката што обично лета со нас се јави непосредно пред летот да каже дека е болна и испрати пријателка. Овој пријател!


„Дали ова се случува често?


„Колку што знам, ова беше прв пат. Обично аеродромот има резервни стјуардеси, но денес ниту една од овие девојки не се појави“.


Се сомневав во тоа. „Дали никој не мислеше дека тоа е повеќе од случајност?


Таа ме погледна со потсмев. „Господине, во бизнисот со авиокомпании секогаш можете да очекувате нешто во последен момент. На девојката и поставивме неколку прашања и кога се испостави дека ја разбира професијата, ја земавме со нас. И онака каков полицаец си ти?


„Оној кој има среќа денес. Можете ли да ставите ќебе над пилотот? Сите овие луѓе ќе мислат дека гледаат труп“.


Таа огорчено погледна во црвенокосата стјуардеса која се опоравуваше на своето седиште и се повлече.


Ме гледаше како ранета птица која скока по шумска патека кон гладна мачка. Седнав до неа. На жените им е полесно да разговараат со мене ако не ги исплашам. Се обидов да изгледам колку што е можно сочувствително.


„Кога ќе излезеш од затвор, нема да изгледаш толку вкусно како сега, сестро. Обвинението за убиство на капетанот, плус се што се подготвени да ви дадат за киднапирање на авион. Но, од друга страна, ако малку работиш со мене, дај ми пристоен одговор, можеби можам да направам нешто за тебе. Како се викаш?'


Таа одговори, а јас помислив дека открив нешто на надеж и исчекување во нејзиниот тенок, напнат глас. - „Мери Остин“.


„А твоето момче?


„Хуан... Кардоза... Каде е тој?


ѝ реков без понатамошно одложување. „Доцна е да се размислува за него“.


Требаше да ја знам нејзината реакција. Можеше да ми каже дали навистина има некаква врска со тоа. Нејзиното лице изгледаше како да сум и го извадил срцето од телото. Солзите почнаа да течат од неа.


Продолжив со пријателски тон. „Кажи ми повеќе за Хуан, Мери. Кој беше тој?'


Нејзиниот глас изгледаше придушен додека зборуваше меѓу липања. „Кубански бегалец. Тој беше уништен и мораше да се врати. Тој рече дека е поврзан со Кастро и дека нема да го повредат поради тоа“.


Мислев дека повеќе личи на службеник на тајната полиција. Ова беше тешкотијата за прифаќање бегалци; никогаш не знаеш кој навистина избегал и кој работи за непријателот“.


„Колку долго го познаваш?


'Шест месеци.' Изгледаше како дете кое плаче поради скршена играчка. „Го запознав кога работев за Eastern Airlines на лет за Мајами. Пред две недели ме замоли да се откажам од работата. Му требаше мојата помош. Ќе наследи многу пари на Куба, а ако ги добие, можеме да се венчаме. Сега . .. го убивте“.


„Не, Мери, ти го уби кога му го даде револверот и го застрела пилотот“.


Таа плачеше гласно. Патниците изненадено гледаа наоколу, некои се уште беа исплашени.


„Пукав... тоа беше несреќа... ме нападна навигаторот... ме удри... јас... не сакав да го повлечам чкрапалото... јас... само ги сакав добро да се смени...'


Станав, ги преклопив потпирачите за раце и ја легнав на трите седишта. Би го замолил Хок да направи нешто за неа. Барем таа не го знаеше првото правило за употреба на пиштол: никогаш не земајте револвер, освен ако не планирате да го користите. Второ правило: децата не треба да си играат со револвери.


Поглавје 2


Кога мојот шеф, Дејвид Хок, ме нарекува N3, што е мојот официјален код како прв Killmaster, знам дека ќе ми даде невозможна мисија.


Обично, кога нема никој наоколу, ме вика Ник. Но, кога ќе кашла и ќе каже N3, првото нешто што мислам е дека треба да ја удвојам полисата за животно осигурување. За жал, ниту една компанија не беше доволно луда да ме осигура, па не е важно.


Дојдов да пријавам. AX го има најсиромашниот штаб од која било разузнавачка служба. Момците на ЦИА и ФБИ го свртуваат носот кон тоа, а момците од Тајната служба се уште потешко да се задоволат. Тие мислат дека се најдобриот избор затоа што треба да го заштитат претседателот.


Бев уморен. Ја завршив мачната задача и се радував на неколку недели риболов во северен Мичиген. Хок го турна весникот преку масата кон мене, се накашла и рече: „Н3, не разбираш ли што значи ова?“


Можев да го дадам одговорот пред да го прочитам светкавиот наслов: „Тешкотии“.


ГЕНЕРАЛ ХАМОНД


УБИЕНО ВО ЧИСТОК


Мислам дека многу Американци не го познаваат Хамонд. За да го направат ова, тие треба да знаат за островот Гранде Лаклер. Генералот таму беше диктатор. Островот има комплицирана историја. Откако бил освоен од Шпанците, паднал во рацете на Французите, а подоцна бил заробен од Англичаните. Населението беше 90 проценти црно, потомци на робови донесени од Африка да работат на плантажите за шеќер и во густите шуми. Пред десет години островјаните на референдум одлучија да раскинат со Британците и да прогласат независна република. Таму почна да владее Рендолф Флеминг


Флеминг беше најнадарениот и најпопуларниот човек на островот. Тој направи важни промени и стана вистински татко на својот народ. Потоа го испуштија. На војската не им даваше многу, а тие негодуваа. Флеминг побегнал во Соединетите Држави, каде што добил политички азил. Хамонд се искачи на власт и го пороби народот, како што доликува на воен диктатор. Хамонд сега беше мртов. Несреќа? Можеби не. Тоа не беше важно. Тој остави вакуум за моќ. Секој што покажувал знаци на лидерство под диктаторот бил затворен или на друг начин онеспособен за време на владеењето на Хамонд, и се плашев дека веќе знаев од кого бараат дипломатите за да помогнат во воспоставувањето ред на островот.


Хок негодуваше: „Имаме разузнавачки информации кои укажуваат дека Русите поставуваат ракетни бази на островот. Се разбира, многу тивко, како и секогаш. Затоа, и ние ќе треба да работиме тивко и прикриено. За да ни го одвлече вниманието, Куба прави врева за Гранд ЛаКлер. Тие сакаат да им помогнат на своите соседи кои имаат потреба. Но, знаеме дека сè е во рацете на Русите и дека целта на „помош“ е да се инсталираат проектили на островот. Значи, оваа операција завршува во досието на Кремљ“.


Дејвид Хок тропна со прстите на работ од масата и сериозно ме погледна. „Ова е операција на еден човек, N3. Нашата влада не сака втора кубанска ракетна криза. Ваша должност е да го предадете Рандолф Флеминг на Гранде Лаклер што е можно поскоро“.


Се сомневав дека војската ќе седи мирна или ќе каже нешто за тоа.


„Вашата работа е да бидете сигурни дека тие не предизвикуваат штета. Мора да го однесете Флеминг во претседателската палата. И ќе мора да постапите на таков начин што никој не знае дека нашата земја има врска со ова“.


Јасно го кажав мојот сарказам. „Навикнат сум да ме пукаат, да ме трујат, да ме закануваат на секој можен начин, нема ништо посебно во тоа, но сè уште не сум нашол начин да се направам невидлива. Како сакаш да станам невидлив? '


Јас сум добар во многу работи, но да го насмеам Хок не е една од нив. Тој е целосно бесчувствителен. Тој дури и не се насмевна.


„За ова веќе е згрижено. Лаки Флеминг и Том Соер се добри пријатели“.


„Повеќе ми се допаѓа Хак Фин, но како може книгата на Марк Твен да ми помогне?


Хок не сака ваква духовитост, па ми упати кисел поглед. Томас Соер. Можеби сте слушнале за него. Тој е претседател на Sawyer Hotel Group, најголемата во светот. Пред три години, генералот Хамонд му дал парцела на плажа за да изгради хотел и казино каде богатите туристи ќе можат да се забавуваат и да добијат на што да ги потрошат своите пари. И двајцата го заслужуваат тоа. Вие, се разбира, разбирате дека Соер нема корист од преземањето што веднаш би ја национализирало неговата профитабилна компанија. Се надевам дека сега разбирате дека Соер ја вети сета наша помош во замена за ветувањето на Флеминг дека неговиот бизнис нема да биде загрозен во иднина. И Флеминг даде збор“.


Кимнав со главата. Политиката прави чудни другари. Патриотот Флеминг и упорниот бизнисмен Соер. И ќе морам да ги спојам овие две заедно. Ја напуштив премногу суровата канцеларија на Хок со баналната мисла дека светот е хаос.


Хотелот Соер во Њујорк изгледаше како сите други хотели во истиот ценовен опсег: мало лоби опкружено со скапи продавници. Но, една работа беше поинаква. Имаше приватен лифт кој водеше директно до последниот кат. Издигнувајќи се на катот, зачекорив на мекиот тепих на пространата сала, каде ме чекаше елегантно облечена плавуша. На сите ѕидови висеа скапи слики, но ниту една од нив не можеше да се спореди по квалитет со двете нозе што ми намигнуваат од под тесно здолниште. Една мала витка рака ми замавна. „Господине Картер? Кимнав со главата.


„Јас сум Тара Соер“, рече таа. „Таткото, како и секогаш, зборува на телефон и ме замоли да се видиме“.


Таа ми ја подаде раката и ме одведе по ходникот до вратата од другата страна. Собата во која влеговме беше една од најголемите што сум ги видел. Стаклените врати овозможуваа пристап до тераса исполнета со растенија и мали дрвја. Немаше биро, немаше кабинети, немаше досиеја, само острови од удобни столчиња и каучи. И бар. Г-дин Соер знаеше како да ги забавува гостите. Девојката ме пушти и се упати кон кафеаната.


„Што можам да ви понудам, господине Картер?


„Ве молам, ракија.


Ме поли со чашка ракија и си помогна да земе газиран сок од виски. Отидовме до стаклените врати на дворовите и погледнавме во снегот во паркот долу.


„Каков срам“, рече таа. „Има толку многу убави работи и никој не се осмелува да оди таму навечер.


Си помислив дека можам да мислам на многу места кои би биле небезбедни за некои луѓе, дури и преку ден. На пример, оваа соба немаше да биде толку безбедна за Тара Соер доколку не бев свесен за присуството на нејзиниот татко на истиот кат. Беше многу облини, многу женственост под тенката ткаенина што лабаво висеше од нејзините гради и цврсто ги прегрнуваше нејзините колкови. Наздравив тивко за неа за да се погрижам да не ѝ избега моето восхитување. Потоа вратата се отвори зад нас и се беше готово.


Томас Соер не беше тој што очекував да го видам. Замислив висок, енергичен човек кој зрачи со успех и сила. Наместо тоа, видов човек не висок шест метри, но половина глава понизок, всушност, со брзи движења. Неговата единствена силна страна беше неговиот неочекувано длабок глас. Застана неколку метри подалеку од мене и ме погледна горе-долу, како некој да гледа во автомобил што размислуваат да го купат. „Господине Картер? Тој не беше сигурен.


Кимнав скромно.


„Ти не си она што јас го замислував“.


Тој не се пожали и јас го знаев тоа. Повеќето луѓе мислат на супершпионот како вкрстување помеѓу Богарт и Сер Огилви Рени, несреќниот колега наречен „Ц“ од британската МИ6, човекот чија насловна беше разнесена од статија во германското списание „Дер Стерн“. И јас воопшто не изгледам така.


„Би сакал да разговарам со вас подетално“, продолжи хотелскиот магнат. Но, тоа може да почека. Ти и Тара имате авион да фатите и времето е кратко. Го напуштате аеродромот Кенеди во пет и две минути.


Така, русокосата продолжи понатаму. Работите стануваа поинтересни. ѝ го допрев лактот. „Ако веќе сте ги спакувале работите, подобро да одиме. Моите куфери се веќе долу, но пред да тргнеме, треба да разговарам со некого“.


Таа влезе во друга соба додека Соер ме водеше до вратата во ходникот. Таа се врати една минута подоцна облечена во капа од визон и соодветно палто од визон над бебешко син фустан. Со себе имаше куфер, кој намерно го фрли кон мене од далечина од пет метри. Така знаеше да се ограничи. Нешто што можам да го ценам. Го грабнав куферот и ја гледав како се збогува со нејзиниот татко.


Во лимузина која беше доволно голема за да направи автомобилот на некој мафиозо да изгледа како сиромашна Тојота, таа го затвори отворот што не делеше од возачот и одеднаш се фати за работа. „Сега можам да ве просветлам за неколку работи. Д-р Флеминг не мора да има апсолутно никаква поим кој сте навистина или која е вашата вистинска работа. Сигурно мисли дека татко ми те вработил како чувар во хотел. Тој ја има оваа чудна гордост, наречете ја невиност ако сакате, а кога би знаел дека другите освен неговите ќе му помогнат да се искачи на тронот, можеби ќе се откаже од претседателската функција.


'За?' - Ја гледав нејзината реакција. „Зарем не знае дека татко ти штотуку купил војска?


За момент ги згрчи аглите на устата, а усните како да формираа грд збор, но реши да не ја избегнува темата. „Тој нема поим и никогаш нема да знае подобро. Тој мисли дека војската мисли дека тој е единствениот кој може да се справи со моменталната ситуација. Но, татко ми не е сигурен дека командата на армијата ќе го одржи зборот и ќе мора да се подготвите за непријатни изненадувања од оваа страна.


Дури тогаш разбрав. Тато ја испрати својата слатка ќеркичка да се увери дека ја работам мојата работа. Не ѝ веруваше само на армијата на Гранде Лаклер. Тој не му веруваше на Акеш или на мене, и беше подготвен да ја фрли својата претрупан ќерка како мамка за да се увери дека работите ќе тргнат по него. Па, тоа беше мамката што среќно ја земав.


„Тогаш не треба да изгледа како да си припаѓаме еден на друг. Се разбира, ќерката на Томас Соер не би отишла со малолетна слуга. Исто е и со Флеминг. Но, ќе мора да го поправите“.


Предложив секој да земе посебно такси за да пристигне на аеродромот ЏФК посебно. Освен тоа, таа не требаше да знае дека треба да правам нешто друго. Ме оставија во канцеларијата на авиокомпанијата во Менхетен, му ги покажав документите на претседателот на авиокомпанијата и чекав додека тој телефонски ги проверува записите во седиштето на AX во Вашингтон. Сакав да се качам вооружена и не можев да си дозволам да привлечам внимание на себе кога ги проверувам патниците.


Одговорот на Хок беше доволно импресивен што претседателот веднаш го повика извршниот директор на аеродромот и кога пристигнав таму лично бев придружуван до авионот.


Тара Соер веќе беше во авионот и разговараше со згоден, образован, темен маж кој седеше покрај прозорецот во ред од три седишта. Се сомневав дека тоа е Рандолф Флеминг, новиот скапоцен претседател на Томас Соер на островот Гранде Лаклер. Погледнав во него додека седнав до девојката и забележав дека тој зрачи лидерство и интегритет. Ме погледна за момент, а потоа не ми обрна повеќе внимание.


Веројатно ме сметаше за неопходна потреба за патување. Можев да ги прочитам неговите мисли. Откако ќе стигне на островот, ќе се чувствува безбедно; но се додека не беше во претседателските станови беше лесна мета.


За момент се запрашав зошто Соер не искористи еден од неговите приватни авиони за да не превезе, а потоа веднаш помислив на гордоста за која зборуваше Тара: Флеминг без сомнение би го одбил таквото нешто, бидејќи може да изгледа како враќање на кукавица. Гласот на Флеминг беше мек, неговите зборови одмерени и зборуваше со Тара со деловен тон. На патниците им се чинеше дека зборуваат за ситници. Откако бевме во воздух, стјуардесата донесе перници и ќебиња. Набрзо повеќето од патниците ги исклучија светлата и разговорите стивнаа. Спиењето не доаѓаше во предвид за мене. Пред се, секако, морав да внимавам на Флеминг, но освен тоа, заводливото присуство на Тара покрај мене не ми го олесни животот. И почувствував дека тензијата е обострана. Сè што можевме да направиме е да се обидеме да размислиме за нешто друго. Барем ме држеше буден.


Бев запознаен со Флеминг дури откако ја презедов контролата врз инцидентот со киднапирањето. Тој тогаш неволно призна дека е среќна случајност што новиот службеник за обезбедување во хотелот Соер на Гранде Лаклер бил на истиот лет. Се надеваше дека ќе ми се допадне неговиот остров и неговите луѓе.


Потоа, како пример за сè уште немирните патници, го спушти задниот дел од седиштето и си дозволи да заспие во мирен сон.


Поглавје 3


Аеродромот Гранд Ла Клер не беше толку голем како аеродромот О'Харе во Чикаго, но изгледаше како последниот авион да ги фрлил сите патници во Гранд Ла Клер. Аеродромот беше толку модерен што се прашував дали Соер го платил од приходите на неговиот хотел и казино. Облечени во светли бои, островјаните беа задржани од глутница војници облечени во шорцеви и кошули со кратки ракави. Освен оружјето, тие наликуваа на големи извидници. Некои од нив направија кордон околу авионот и црните лимузини кои ги чекаа.


Стјуардесата најави дека сите треба да седиме додека доктор Флеминг не го напушти аеродромот. Скалите се приближија и вратата се отвори. Веќе видов огромна толпа, сега слушнав заглушувачки овации додека новиот претседател на островот стапнал на својата земја.


До мене, Тара Соер шепна: „Погледнете каков е односот кон него. Посакувам да бевме таму долу и да го гледаме како слегува“.


- Обезбедувањето ќе те оттурнеше. Биди мило што си тука“, одговорив.


Од прозорецот видовме дека Флеминг, кој сега беше во подножјето на авионот, ја крена раката за да ги поздрави островјаните. Дебелиот човек благо поздрави, а потоа отиде до Флеминг и му подаде рака. Флеминг се насмевна.


„Полковник Кариб Џером“, изјави Тара. „Началник на Генералштабот на армијата. Човекот кој го организираше враќањето на Флеминг.


Ова беше мојот контакт. Го погледнав внимателно. Неговото црно лице не беше црно. Имал ориентални очи, високи јаготки и маслинеста кожа, што покажува дека е потомок на бразилските Индијанци кои го освоиле островот во праисторијата. Тој може да помине за голем виетнамец. Џером ги доближи усните до увото на Флеминг за да може да се слушне во масовната хистерија.


Од изразот на неговото лице сфатив дека тој го предупредува Флеминг за можни опасности. Го фати Флеминг за рака и го одведе директно до лимузините што чекаа.


Флеминг се насмевна, му ја оддаде раката на Џером и тргна кон толпата надвор од полицискиот кордон за да се ракува со луѓето - акција што јас, како и секој разумен полицаец или обезбедување, ја мразам. Аплаузот не престана кога влезе во голем автомобил со службени знамиња на крилата; Некои гледачи успеаја да го пробијат полицискиот кордон и да се обидат да стигнат до автомобилот во движење. Моравме да чекаме во авионот додека не дојде воената полиција за да ја уапси стјуардесата која се обидуваше да го киднапира авионот. Ме погледна додека ја однесоа, загрижено и прашално. Се насмевнав и кимнав. Можеби можев да ѝ обезбедам полесна казна; на крајот на краиштата, таа стана жртва на еден стар трик. Кога одеше по скалите опкружена со војници, јавноста ја сметаше за ВИП и гласно навиваше. Јавноста веројатно не била информирана за обидот за киднапирање. Конечно добивме дозвола да заминеме. Толпата сè уште навиваше. Имавме средба со познатиот Др. Леташе Флеминг. Тара се насмеа и мавташе, привлекувајќи го вниманието на толпата. Никој не ми обрна внимание. Ми беше драго за ова. Една од најлошите работи што може да му се случат на таен агент е разоткривањето. Не однесоа во релативно тивка царинарница каде што го чекавме багажот да стигне на подвижната лента. Покажав на багажот на Тара и мојот. Куферите беа извадени од количката од страна на цариниците и ставени пред нас; за да можеме да ги отвориме.


Испитувањето беше невообичаено темелно. На Карибите, ваквите обичаи обично се исклучително чести. Тие обично се занимаваат со богати туристи кои не сакаат да ги навредат или исплашат. А уште повеќе ме изненади начинот на кој ме претресуваа. Ми ја најдоа футролата за рамо, ми ја откопчаа јакната и се намуртени кон Лугерот.


„Објаснување ве молам“. Овој човек не изгледаше како да сака да се однесува кон мене како богат турист кој не треба да се навредува.


Им реков дека сум новиот службеник за обезбедување во хотелот Соер. Човекот не бил импресиониран. Пукна со прстите, по што двајца полицајци, ненаметливо стоејќи на видно место, излегоа напред во аголот на салата. Тој нареди да ме одведат во полициска станица на распит. Еден од полицајците ми го зеде Лугер. Тара изгледаше како да сака да се бори на лице место. Ѝ згазнав на прстите за да не направи ништо глупост. Немаше смисла овде да се расправаме со властите. Реков дека ќе ја видам подоцна во хотелот и отидов со полицајците до полициското комбе зад аеродромот. Ми беше дозволено да го земам куферот со мене. Да го слушнал ова Дејвид Хок, ќе умрел од огорченост. Имаше презир кон обичните полицајци. До главниот град имаше десет километри возење, а патот долг. Толпата сè уште беше наредена по патот, а пред нас поворката на Флеминг се движеше со три милји на час. Го следевме последниот конвој мотоциклисти. Луѓето кои ме одведоа во станица беа, како и сите други полицајци низ светот, педантни и досадни. Џером прогласи слободен ден и организираше забава која ќе започне вечерта. За овие момци, се разбира, тоа само значеше повеќе работа. Додека поминувавме покрај хотелот Соер, луѓето сè уште стоеја во третиот и четвртиот ред. Големиот тревник пред хотелот беше исполнет со туристи кои се фотографираа. Архитектурата на хотелот беше стерилна за да предизвика стравопочит и да ги спречи туристите да заборават зошто се таму: да ги губат своите долари на масите за коцкање со илузија дека пријатно се забавуваат. Огромната зграда се протегала покрај булеварот покрај пристаништето и се наоѓала на периферијата на деловниот кварт. Во пристаништето видов три огромни јахти за задоволство и мислев дека казиното ќе работи добро со луѓе кои можат да си дозволат такви играчки.


Полициската станица била поставена на незабележително место каде што не би била видлива за будните очи на туристите. И беше скоро исто како и аеродромот. Соер добро ја плати својата земја и своите права. Во чекалната имаше знак кој ја фалеше неговата дарежливост. Ме однесоа низ задната врата. Стјуардесата која го застрела пилотот седела на дрвена клупа. Таа беше врзана со лисици и тивко плачеше со затворени очи. Веројатно замислила страшни работи кои би можеле да и се случат. Седнав до неа и почнав да и го масирам вратот. Ѝ дадов совет, ѝ реков само да ја каже вистината и да не се обидува да лаже и повторно ветив дека ќе се обидам да направам нешто за неа. На крајот на краиштата, таа беше премногу привлечна за да го помине животот во ќелија. Таа се обиде да ми се насмее, ја стави главата на моето рамо и плачеше. Чувар влегол во собата и ја однел. Не сакаа таа да се чувствува удобно.


Останав сам еден час. Трик кој ќе ве вознемири. Бев загрижен. Не можев да го откријам мојот вистински идентитет и навистина не сакав да добијам помош од Соер во овој момент. Решив да играм идиот и да видам што ќе се случи.


Конечно на двајцата полицајци им дојде крајот на чекањето. Таа помина низ вратата со ознака „администрација“. Едниот беше возачот на автомобилот во кој ме донесоа, другиот беше во цивилна облека.


„Жал ми е што ве натерав да чекате“, рече вториот. Зборуваше премногу возбудено. „Зошто го сокри пиштолот во футролата за рамо?


Немав потреба да му кажам ништо. Реков: „Мислам дека ова е најудобното место за носење“.


Не му се допадна. „Само локалните власти имаат право да носат оружје, господине Картер, вие го прекршивте законот и. ..'


„Како шеф на обезбедувањето во хотелот Соер, немам ли право да носам оружје?


„Само на вашето работно место. Како што сакав да кажам, ги прекршивте нашите закони, што е основа да бидете испратени во странство како несакан вонземјанин.


Се насмеав на помислата на реакцијата на Хок ако му се јавам и му кажам дека сум исфрлен од островот. Решив да применам акупунктура на нервниот систем на отелотворената власт. Замислено реков: „Тогаш подобро да му се јавам на Том Соер. Нема да му се допадне.


Успеа. Со еден прст се гребеше под кошулата, како наеднаш да го каснал штетници. „Хм-мм... ова се случува понекогаш кај нас... Хм-мм. ... личен однос со г-дин Соер?


„Ние сме маќеа. Тој е најстариот.


„Хм... ќе го расчистам ова со моите... претпоставени. Тој се сврте кон другиот агент. „Хауард, одведи го во неговата ќелија. Во меѓувреме, ќе видам што...“ Не ја заврши реченицата и набрзина исчезна зад вратата со ознака „администрација“.


Ниту еден од нив никогаш нема да биде ангажиран од мојата полиција. Лугерот веќе ги збуни толку многу што не се ни потрудија да погледнат понатаму. Штилето што го носам на подлактицата не е пронајдено. Но, не сакав да предизвикам повеќе метеж додека не беше апсолутно неопходно. Веста за мојата улога во приказната за киднапирањето сè уште не стигнала до овие службеници, но на повисоко ниво ќе се знаело. Го следев Хауард во голема ќелија во подрумот на зградата.


Ќелијата имаше овална форма со клупи свртени една кон друга на два ѕида. На една од клупите седна дебел човек, веројатно американски бизнисмен. Беше уморен и имаше едно црно око кое стануваше посино. Се обидуваше да задржи што е можно поголема дистанца меѓу него и другиот затвореник, строгиот црнец. Кога Хауард замина, црнецот стана, се насмеа и почна да се обидува да ме заобиколи. Се свртев кон него.


„Останете мирно“, рече тој.


Се обидуваше да ме одмине, но јас постојано внимавав да биде пред мене. Без предупредување, неговата тупаница ме удри во половината.


Го фатив неговиот зглоб и го превртев преку мене, соборувајќи го на грб на земја. Изгледаше задоволно, како да е тоа што сакаше. Скокна на нозе и требаше повторно да нападне, но кога го виде шилото што му го подадов, се откажа од плановите, ги крена рамениците и седна. Имав впечаток дека тој не е обичен кавгаџија, туку беше платен за да ги плаши затворениците да признаат што сака полицијата за време на испрашувањето. Ќе дремнав во ќелијата, но сега решив дека е подобро да останам буден и да внимавам на црнец. Сепак, тој не направи ништо друго во следните половина час.


Потоа повторно се појави Хауард, ја отвори вратата и ми даде знак да излезам. Пијаниот Американец се обидел да истрча, но големиот црнец го грабнал и го соборил. Се изморив од него и му ја плеснав раката по вратот. Се струполи на земја и се сомневав дека ќе спие малку.


„Ставете го на друго место“, му реков на Хауи. Или ќе разговарам со нашиот конзул“. Во секој случај, требаше да го предупредам Флеминг дека оваа свињарница треба да се исчисти. Хауард сметаше дека е разумно што без двоумење ја изврши мојата наредба, влечејќи го онесвестениот човек во ходникот и оставајќи го таму.


Тара Соер застана на шанкот. Таа го држеше мојот Лугер и за момент помислив дека е доволно луда за да ми помогне да се ослободам. Таа беше доста претприемничка. Но, тогаш го видов нервозниот поглед на лицата на тројцата полицајци зад неа. Типот што ме прашуваше почна да се поти.


„Вашето апсење беше грешка, господине Картер. Се извинувам за недоразбирањето“. Ми го даде мојот куфер.


Тара ми го даде мојот Лугер. Го ставив во футрола за рамо и заедно излеговме низ вратата, која ја отворија двајца полицајци. Сега забележав дека камерата има една предност: не беше толку топла како надвор. И во февруари топлината се крена од поплочените камења и се рефлектираше од ѕидовите на куќите. Погледнав прашално во Тара. Таа сè уште изгледаше навредена.


„Каква смешна глетка. Отидов директно кај Флеминг; неговиот прв официјален чин беше да нареди ваше ослободување и да ве овласти да ги носите рацете насекаде и во секое време. И оваа вечер тој се обраќа во парламентот на вонреден состанок. Ни даде карти за јавната галерија, сака да го слушнете како зборува. Во 2:30 часот. Значи, сè уште имаме време за ручек и пијалоци“.


"И сето тоа е?" - прашав потсмешливо.


Таа ме фати за рака. „Пред шоуто, да. Не сакам да брзам со тебе, Ник. Освен тоа, јас сум премногу гладен.


Не можевме да најдеме такси. Улиците беа исполнети со луѓе кои танцуваат, пеат и навиваат. Не сакаа да чекаат до вечер за да слават. Обидувајќи се да се пробиеме низ толпата, поминавме покрај „тезгите на домашниот пазар“ кои ги порибуваа туристите со сувенири вратени од Сингапур.


Помеѓу пазарот и хотелот имаше ред деловни згради, како и широк пат кој водел до главниот влез на хотелот. Лобито беше невообичаено големо, опкружено со големи излози, а десно беше влезот во казиното. Се упатив кон рецепцијата, но Тара го извади клучот од чантата. Таа веќе има резервирано соба за мене. Се пробивме низ толпата туристи до лифтот и стигнавме до последниот кат.


Тара ме покажа во мојата соба, огромен стан со поглед на заливот. Гледав во тревникот со палми, белата плажа и едрените јахти што ја покриваат сино-зелената вода. Пари. Насекаде имаше многу пари. По ноќниот лет и престојот во ќелија, дури се чувствував премногу валкано за да седам на скап мебел. Отидов низ спалната соба до бањата. Тушот беше доволно голем за двајца. Ја повикав Тара. „Понесете чиста облека за да можеме да се измиеме“.


„О не“, одговори таа низ смеа. „Не на празен стомак. Мојата соба е до вратата и ќе се мијам таму“.


Па, барем јас го пробав. Слушнав како се отвора и затвора вратата за поврзување, нарачав две пијалоци преку телефон, ја соблеков облеката и го вклучив тушот. Оставив смирувачката топла вода да тече над мене додека целото тело не ми се испушти, а потоа се префрлив на ладна вода. Така, и без сон, секогаш се чувствувам како нова личност.


До моментот кога се појави Тара, облечена во деколтиран фустан што одговараше на нејзините прекрасни сини очи, јас се вратив во мојата облека. Во моментот кога ја поздравив, стигнаа пијачките.


Ударот од Мартиник пристигна во висока, разладена чаша, но кога заврши, сè уште не се предомисли, па се симнавме со лифтот. Од четирите ресторани во хотелот, Тара избрала еден на вториот кат. Седнавме на маса под лесен чадор, а таа ми кажа дека јастогот, послужен со путер и сок од лимон, бил познат овде.


Се прашував што ми претстои кога Русите го направија следниот потег. Го спречив нивниот обид да го убијат Флеминг, оставајќи го да скапува во кубански затвор, па сега ќе треба да развијат сосема нова програма.


Но, немаше смисла да гладувам додека го чекав нивниот одговор. Го вкусивме нашиот оброк и потоа отидовме рака под рака до зградата на владата за говорот на Флеминг.


Поглавје 4


-


Не требаше да дојдеме многу подоцна. Сите седишта беа веќе заземени освен нашите резервирани, а општата галерија дишеше од жештината на преполната сала. Рендолф Флеминг седна на платформата, меѓу шефот на законодавното собрание од едната страна и празното столче на Кариб Џером од другата страна. Полковникот застана зад микрофонот и го одржа воведниот говор.


Кога заврши и Флеминг стана, ѕидовите речиси се срушија од громогласен аплауз. И јас плескав, а Тара замавна со насолзени очи од возбуда.


Флеминг чекаше петнаесет минути додека аплаузот не се смири доволно за целосно да згасне, кревајќи ги двете раце. Кога беше доволно тивко, преку звучниците дојде неговиот топол глас. Тој беше среќен и среќен што е дома и благодарен што народот повторно го повика да ја води државата. Презентираше програма која изгледаше суштинска и вети јавни избори во рок од една година, така што ќе владее со воен декрет само една година. Тој зборуваше еден час и тоа беше еден од најдобрите политички говори што сум ги слушнал.


Следуваше уште една минута аплауз, а кордон војници го спречија Флеминг да биде прегрнат од толпата. Тројцата мажи, придружувани од обезбедувањето, потоа ја напуштиле зградата преку споредна врата. Досега војската ги почитуваше договорите со Соер. И ми се чинеше дека не можеа поинаку, со оглед на огромната популарност на новиот претседател. Тара и јас чекавме додека паниката на излез малку не стивна. Во очите на Тара светкаа светки. „Што мислиш за ова, Ник? Дали знаете што направи Флеминг? Семејството на генералот Хамонд сè уште живее во палатата, а Флеминг им рекол да одвојат време и да побараат на друго место. Тој останува во хотелот долго време и има цел кат под нашиот“.


Некој сакаше да ми ја олесни работата. Ќе беше речиси невозможно да се внимава на Флеминг во претседателската палата, каде што, на крајот на краиштата, немав што да правам. И овој настан го внесе директно во мојата официјална сфера на активност. Тогаш ми светна. „Не го натеравте случајно, нели?


Нејзината насмевка ги потврди моите сомнежи. - Каков мал заговорник!


„Во ред“, ѝ се заблагодарив. „Благодарение на вашата помош, сега можам внимателно да го набљудувам“.


Поголемиот дел од луѓето си заминаа преку излезот, а тргнавме и ние. Тара ми висеше од раката. „И сега должноста е исполнета...“


„Ги пропуштивте вашите шанси, млада дама. Долгот е далеку од исполнет. Денот ми е целосно напорен. Ќе те одведам до твојот хотел, тоа е се. Најдобар начин да се одговори на насилникот е да се возврати за сега Тара да може еднаш да оди на Месечината. И навистина морав да направам многу: да разговарам со менаџерот на хотелот, да го посетам Флеминг и да спијам малку. Не можев да спијам во изминатите триесет и шест часа, а можеби ќе имам напорна ноќ пред мене.


Таа ме погледна сомнително и благо се напука додека се збогував со неа во лифтот. „Во ред“, си помислив. Го барав менаџерот и забележав дека веќе е ставен во крилото. Тој беше незадоволен од моето присуство во неговиот персонал. Можеби мислеше дека тоа е поради грешките што ги направил. Тој ме запозна со неговиот шеф на обезбедувањето, Луис, а потоа не изведе од неговата канцеларија што е можно побрзо.


Луис бил висок црнец кој играл професионално рагби во Соединетите држави. Беше груб со мене додека не го нареков „експресот“ (прекарот што тогаш му го измислија печатот) и не го потсетив на некои од неговите најдобри натпревари. Ова го натерало да се расположи и да се однесува попријателски. Тој ми кажа за посебните мерки што ги презел за да го заштити претседателот и ме однесе во канцеларијата на Флеминг за да ме запознае со неговиот тим.


Беа четворица, сите силни американски црнци, скриени во аголот на салата. Луис се заколна под здив и негодуваше на ароганцијата на армиските офицери. Сепак, ржеше, секогаш мислејќи дека можат да ги остават сите настрана. Тој беше изнервиран што поручникот и двајца војници стоеја стража пред вратата на Флеминг откако ги испратија неговите луѓе. Покрај тоа, тие испратија и двајца други мажи кои си шепотеа од другата страна на собата: дебели, ниски, дебели Италијанци Американци. Така, мафијата го штитела и Флеминг, а со него и нивните интереси во казиното.


Бев запознаен со луѓето од хотелот, потоа тројца војници кои стоеја пред станот на Флеминг. Го прашав поручникот дали претседателот се вратил. Ме погледна како да му давам непристоен предлог. Луис лаеше дека служев како личен чувар на Соер и дека можат подобро да работат со мене. Поручникот сè уште не ме забележа; едноставно се сврте и ја затропа шифрата на вратата. Ја отворил телохранител од другата страна. Флеминг ме виде над главите на другите во собата и ме повика кај себе.


Собата беше исполнета со секакви владини функционери кои сакаа да бидат што поблиску до големиот човек. Полковникот Џером помина подобро од кој било друг. Останав само доволно долго за да му се заблагодарам на Флеминг и да му честитам на неговиот говор. Тој беше вљубен во организацијата на неговата влада, но беше заинтересиран за мојата благосостојба. Се надеваше дека нема да имам повеќе проблеми на островот. Му се заблагодарив и си заминав.


Во салата, Луис ме праша дали можам да ги почитувам безбедносните мерки на друг кат. Слезевме на подот долу, и насекаде видов војници, приватни телохранители и мафијата. Претседателот Рендолф Флеминг беше добро заштитен.


Му се заблагодарив на Луис, се оправдав и отидов во мојата соба. Малите стапици што ги оставив не беа погодени. Никој не се потруди да ја пребара мојата соба. Се прашував дали знаењето на АКС за несигурноста на војската на Гранд Лаклер произлегува од недовербата на некој преоптоварен дипломат. Се јавив во штабот и чекав гласот на Хок да дојде преку уредот.


Тој праша со висок тон зошто не се пријавив порано, веднаш по слетувањето. Кога му кажав за инцидентот во Лугер, тој ја испушти жолчката поради преголемата ревност на клиентите, а кога доволно го испушти својот гнев, јас му дадов краток приказ за настаните.


„Сигурен сум дека киднапирањето е оркестрирано од Русите“, реков. „Но, тоа беше направено во темнина. Стјуардесата не знаела дека ја користат. Не ми изгледаше многу паметна, барем ја фати паника. Направете нешто за неа“. Имаше пауза додека тој направи белешка, а потоа праша: „Флеминг, зарем не се посомневаше во ова кога беше на бродот? Тој не е будала.


„Мислам дека тој не разбира зошто сум тука. Во секој случај, се е во ред на островот. Луѓето се однесуваат како новиот претседател да е Бог“.


„Одлично. Се прашувам како нашите пријатели ќе реагираат на ова. Во секој случај, имајте ги очите отворени“.


Го бакнав телефонот за збогум, го спуштив и отидов до чашата со виски што беше донесена во мојата соба. Наздравив со мојот шеф, се јавив во рецепцијата и реков дека сакам да ме разбудат во пет и се спуштив на креветот.


Кога телефонот ме разбуди во пет часот, на моето лице се појави насмевка. Се проѕевав широко и ја повикав Тара. Се сретнавме во шанкот во 5:30 и дотогаш се освежував под туш. Сигурно се чувствував како одмор. Кога стигнав до шанкот, таа веќе беше таму, две мартинки во оладени чаши пред неа. Сите мажи во локалот напорно ја соблекоа со очите. Фантастично! Таа беше расположена за заводлива турнеја, а јас бев расположена. Таа знаеше добар ресторан преку улицата Беј со тераса со поглед на пристаништето. Почнавме со супа од перки од ајкула, но бев премногу зафатен со Тара за да се сетам што друго имав.


Светлата што се запалија кога паѓаше темнината формираа блескав сребрен ѓердан околу плажата. Од улиците се слушаа звуци на славење. „Ајде да се придружиме“, предложив.


На пазарот прославата ја засили и оркестарот. Островјаните биле пијани, туристите уживале во локалните неволји, а биле и уморни. Постојано игравме на враќање кон хотелот. Стражарите на горниот кат беа сменети, но мојата специјална лична карта ми дозволи брзо да поминам. Тара без да каже збор застана на вратата од мојата соба. Го отворив, го држев како што обично барав знаци на принуден влез, но ништо не најдов. Тара ги соблече чевлите и си играше со прстите во длабок куп од ѕид до ѕид додека јас ни турав топло виски. Таа го вкуси, ја фрли главата назад и полека ја истури чашата низ грлото.


„Сега“, рече таа со рапав глас, „ќе ја прифатам твојата понуда да се истушираме заедно“.


Не добивате многу вакви зделки на Grand LaClare, така што секогаш е паметно да ги искористите. Влеговме во спалната соба да се соблечеме и Тара победи на натпреварот бидејќи се покажа дека нема ништо под фустанот. Таа имаше долго, витко, полно, мазно тело.


Таа отиде пред мене до тушот, ја заврте славината полна, малку потопла и влезе под тушот. Собата беше приближно два на два метри. Таму можевме да валцераме. Не ѝ беше грижа дали косата и се намокри, застана пред мене, а потоа се повлече за да можам и јас да го намочам телото. Почнав да ја сапунувам. Нејзиното лице, грло, торзо и стопала.


Кога стана цела лизгава, ја грабнав и ја притиснав кон мене. Се свртевме да го измиеме сапунот и ги притиснав моите усни на нејзините. Долго и страсно се бакнувавме, а јас ја почувствував како трепери од желба.


Ја зедов, зедов крпа за капење на пат кон спалната, ја завиткав околу Тара и ја легнав на креветот. Ја исушив, а потоа го скинав пешкирот. Кога брзо се исушив, сè беше подготвено. Влегов во неа со едно брзо движење додека таа го наведнуваше грбот за да ме прими. Таа беше фантастична, точно разбираше што сакам и течно се движеше со мене. Не се сеќавам колку време траеше, но заспав речиси веднаш кога завршивме. Таа целосно ме исцрпи.


Поглавје 5


Појадувавме во кревет. Тара земаше тропско овошје, јас зедов дваесетина остриги. Пред да ги добијам, Тара скокна од креветот да се истушира и да се облече во својот стан. Имав цел ден за одмор. Додека бев под туш, слушнав како телефонот ѕвони над млаз вода. Се обидов да не обрнувам внимание на тоа, но личноста од другата страна на линијата беше упорна. Ме потсети на Хока. Ја пуштив водата да тече и трчав по телефонот, оставајќи трага од капки зад мене.


Шепотот на другиот крај на линијата звучеше конспиративно. „Добро утро, господине Картер. Ова е Кариб Џером. Може ли да разговарам со тебе неколку минути?


Бев предупреден за Џером. Официјалните лица на AX мислеа дека тој можеби е руски агент на островот. Но, можеби тоа беше само повик за учтивост. Во секој случај би бил максимално неутрален. „Дајте ми десет минути да се облечам“, одговорив.


Се јавив во собна услуга, нарачав топло кафе и дополнителна шолја, се исушив, ги облеков чевлите, се пресоблеков во чиста облека и јакна за да ја сокријам футролата за рамо кога пристигнаа кафето и полковникот. Во меѓувреме, поминав низ она што Хок ми го кажа за Џером.


Џером бил триесет и шестгодишен член на угледно семејство, иако не бил од островот. Се школувал на Оксфорд и зел посебен курс на воената академија во Сендхерст. По ова се прослави како адвокат. Кога Рандолф Флеминг првпат беше избран за претседател, а британските трупи го напуштија островот, Парламентот сметаше дека на островот му е потребна сопствена војска. Флеминг го назначи началникот на полицијата за генерал во новата армија. Џером стигна до местото началник на кабинетот. Хок рече: „Полковникот не изненади. Според ЦИА, тој бил политички амбициозен и сакал да ја преземе власта по смртта на Хамонд. Наместо тоа, тој веднаш го враќа Флеминг“.


Машината за размислување на Хок стана во голема мера преокупирана со неговите можни мотиви. Зошто амбициозен човек со шанса да ја преземе власта би се свртил кон политички противник на кого претходно му помогнал да се собори? Нашите експерти веруваа дека Џером е доволно паметен за да сфати дека е непопуларен. Знаеше дека парламентот никогаш нема да го поддржи. Но, ако го назначи Флеминг за претседател, тој би можел да стане силна фигура зад тронот.


Го прашав Хок дали Џером има идеја за мојот вистински идентитет. Но, колку што тој знаеше, јас не бев ништо повеќе од претставник на Томас Соер.


Полковникот излезе од собата пред келнерот и застана исправен, не ни насмеан, додека не останавме сами. Само темните очи му се движеа. Тие бараа. Го прегледаа големиот кревет, ќебињата на подот, вискито и чашите на масата. Ме учеше долго додека му турам кафе. Црно, без шеќер. Сè уште нема насмевка. Решив да играм на сигурно. Вратата се затвори зад келнерот. Џером потона на длабок стол и испи голтка кафе.


„Прекрасно се сместивте“, звучеше рапав глас без никакви емоции. Имаше прашање зад прашањето. Требаше да размислам за ова многу порано. Ова беше ВИП апартман. Што требаше да прави чуварот овде? Гледав во скапиот мебел со екстремен восхит и љубомора и накратко се насмеав.


„Тука можете да видите колку е тешко да се биде на најдобрите позиции. Го мирисам ова затоа што хотелот е полн. Наскоро ќе ме преселат во подрум. Хотелот мора да биде полн во оваа сезона, а полковникот го знае тоа. Во земји како Grand LaClare, хотелите мора да ги предадат своите книги за гости на полицијата.


„Многу лошо за тебе“. Постојано ме гледаше прашално. Потоа ги подигна веѓите и ја испушти темата. „Сакав да ја искористам оваа прилика да ви се заблагодарам за вашата работа во авионот. Беше многу среќа за претседателот Флеминг - и јас - што ве имавме во авионот. И вооружени“. Намурти. „Дали навистина беше познат дека носиш скриено оружје?


Не трепнав. Му се насмевнав, како да е личност која открива друга тајна. „Мојот работодавец знае дека уживам да работам со моите пиштоли. Како што знаете, тој има одредено влијание“.


Добро тогаш.' Сега за прв пат се насмевна на помислата на мојата посебна привилегија. „И повторно многу среќен. Ако не реагиравте така правилно, претседателот Флеминг веќе ќе беше мртов или во погрешни раце. Потребен е многу искусен безбедносен службеник за да реагира толку брзо“. Уште едно прашање за двојниот ден. Како бев повеќе од само чувар на хотел? Јас останав претпазлив.


„Јас ја придружував госпоѓицата Соер. Можеше да биде повредена или убиена, а моите рефлекси почнуваат кога некој ќе ми впери пиштол.


' ЗА? Значи, дали ова навистина беше изненадување? Не знаевте дека претседателот е мета? Но, тогаш, се разбира, да сум на твое место, не можеше да знаеш дека сакале да го киднапираат и да го однесат на Куба“.


прашав недоверливо. - „Дали е ова реално?“ „Дали оваа стјуардеса призна?


Неговите очи, неговиот рапав глас не изразуваа ништо. „Добивме информации од друг извор. Девојката побегна пред да можам да ја испрашам.


Избегав од затворот во кој бев? Повторно размислував за нејзиниот исплашен изглед. Дали таа навистина може да биде доволно добар агент за да ме измами? Џером ги погоди моите мисли. „Нејзината наводна невиност ја доведе во заблуда чуварката. Таа употреби карате потег, и ја украде облеката и само замина“.


„Но, каде би можела да оди?


Загрижено кревање раменици. „Овие луксузни бродови за крстарење доаѓаат и одат овде. Сметам дека е доволно паметна за да се качи на еден од тие чамци.


Тешко ми беше да поверувам. Но, исто така, никогаш не верував дека стјуардеса може да носи два револвера во авион. Полковникот ја оддалечи дискусијата на темата и се наведна на столот. - 'Не е важно. Благодарение на вас, претседателот пристигна безбедно. Војската е убедена дека ќе им биде подобро ако му дадат целосна поддршка, па нашите проблеми се решени на секого задоволство“. Го заврши кафето и стана. „Ако некогаш можам да ти помогнам на кој било начин, ќе ме најдеш во палатата“.


Ја подадов раката што ја подаде и го ослободив. Знаеше повеќе за мене отколку што призна. Од неговата изјава беше јасно дека армијата ќе молчи. Едноставно да се биде благодарен за инцидентот со киднапирањето не би го натерало Џером да дава политички изјави пред обичен чувар на хотелот. Се сомневав дека сака да ми даде до знаење дека повеќе не треба да ја играм мојата двојна улога со него.


Почекав момент додека сфатив дека го напуштил хотелот, а потоа ја напуштив собата. Немаше повеќе војници на горниот кат. Исчезнаа и луѓето на Луис. Само таму имаше уште многу мафија.


Слегов долу во станот на Флеминг. Присутни беа само синдикални луѓе. Ми кажаа дека Флеминг сè уште спие. На подот подолу ја најдов истата слика. Чудно! Решив дека треба да го погледнам казиното. Барав одговори и можеби ќе ги најдам таму.


Масите за рулет, коцкање и покер формираа правоаголник околу софата, граничи со синџири обвиткани со кадифе. Овде никој не смеел освен крупиите и касиерите. Масите беа преполни со туристи. Немаше прозорци за гледање, немаше часовници да го кажуваат времето. Само ѕвонење на монети, крцкање чипс, возбудени крици и пцовки. Ова не е моја игра. Секое утро се обложувам со себе: дека навечер ќе се вратам здрав и здрав во кревет. Додека се обидував да протуркам низ толпата, бев половина турнат од возбудената толпа, која како стадо слонови се упати кон добитникот на џекпот. Покрај тоа што автомобилот ѕвони, одеднаш слушнав звук на ѕвонење во собата на горниот кат. Причината беше десет метри од мене, усните свиткани од незадоволство, веѓите подигнати од глетката на сета возбуда.


Таа трепереше како светилник. Долга црвена коса и панталони со испакнатини на сите вистински места.


Додека чекав да помине стадото слонови, ја видов како се врти и исчезнува низ скриена метална лизгачка врата некаде во близина на касите. Се упатив кон истото место. Таа ја направи мојата посета уште поитна.


Среќниот човек стигна до касата пред мене. Чекав службеничката да го земе чипсот и да му плати на човекот. Кога среќниот добитник исчезна, слугата ги погледна моите празни раце и со досаден тон рече: „Како да ти помогнам, пријателе?“


Мразам кога некој ме нарекува пријател и никогаш во животот не сум ја видел оваа личност. Ми треба Чип Капола. Сакам да разговарам со него“.


Непријатното лице стана уште понепријатно. 'Никогаш не сум слушнал за тоа.'


Ја ставам мојата нова лична карта на шалтер. Во него пишуваше дека јас сум новиот шеф на обезбедувањето во хотелот Соер. Човекот ме погледна со потсмев. „Зошто не ми го кажа ова претходно?


„Вие не го побаравте ова. Г-дин Соер очекува неговите гости да бидат љубезни кон неговиот персонал. Како се викаш?'


Не го очекуваше, а не му се допадна. Тој беше тип кој веднаш се прекрива кога веќе не може да лае. „Тони Рико“. Тоа не беше ништо повеќе од мрморење.


„Добивте едно предупредување. Не брои ни секунда! Не дозволувај да те слушнам како се жалиш. Каде е сега Капола?


„Преку оваа врата“. Тој покажа во насоката каде што црвенокосата исчезна. Притисна копче под пултот и дебелата метална врата се отвори. Поминав низ слеп премин. Овде зградата наликуваше на сеф, а служеше и како сеф. Висок црн човек седеше на масата половина исполнета со некаква контролна табла. Носеше каки униформа без ознаки и можеше да помине за хотелски полицаец. Тој беше пријателски расположен како касиерот. Кога се приближив, неговите ладни очи нељубезно ме погледнаа.


„Ми треба Капола“, реков, покажувајќи ја мојата лична карта.


Се наведна на вградениот микрофон и со длабоко режење рече: „Картер тука. Нов чувар.


Одговорот дојде преку домофонот. „Испрати му“.


Притисна едно копче и хеви металната плоча повторно тивко се отвори. Зад него имаше голема соба со голи жолти ѕидови, празна маса, неколку празни столчиња и длабок кауч на кој седеше црвенокосата. Од цигарата меѓу усните испушти тенок млаз син чад меѓу нејзините полузатворени очи. Таа ме погледна како да сум стар пријател.


Чип Капола беше олицетворение на човек кој сака да изгледа триесет години помлад од себе. Јакната од неговиот бел свилен костум висеше на закачалка на ѕидот. Неговата светло виолетова кошула со темноцрвен монограм на ракавот беше единствената светла точка во сивата соба. Неговиот глас беше исто толку безбоен. „Оваа година гуските полетаа на југ“.


„Не застанаа во Мајами“, одговорив.


Не знам кој ги смисли овие идиотски кодни зборови. Се чини дека тие треба да изгледаат незабележливо, но во исто време не треба да бидат нешто што може да се каже случајно. Капола ме погледна со презир.


Ник Картер, а? Килмастер? Вие не сте како убијците што ги знам. Но, не дозволувајте да ве навредувам пред дамите“. Тој покажа на црвенокосиот. Мици Гарднер. Можеби сте слушнале за неа.


Слушнав. Но, таа не ме сметаше за типична Мици. Не е доволно глупав. Според моите информации, таа била љубовница на голем број мафијаши, од кои четворица веќе биле мртви. Веројатно би се погрижила да шверцува пари за нив. Мафијашки кукли под клуч на швајцарските банки. Сега му припаѓаше на Чип Капола, гангстер од висок ранг, баран во САД. А таков тип сега работеше за AX.


Капола немаше интерес за националната безбедност. Неговата лојалност била единствено кон нацијата на подземјето. Но, тој знаеше едно нешто сигурно: не сакаше комунистите да го преземат казиното, па во негова корист беше да го поддржи Рандолф Флеминг. Со Флеминг во седлото, работите на Капола во Гранде-Лаклер продолжија непречено, како што беа во деновите на генералот Хамонд.


Капола покажа на столот и јас ја прифатив понудата. „Проклето ми е мило што бевте во тој авион со кој пристигна Флеминг. Ако го изгубиме, сите ги ризикуваме нашите животи. Тогаш ќе заборавиме на нашето казино, а Соер ќе го изгуби хотелот“.


„Сè уште не сме го изгубиле“, ја потсетив мафијата. „Тој е претседател, а полковникот Џером вели дека се е во ред.


Тој веднаш седна. „Дали разговараше со Џером? Дали му кажа кој си? Ги исплука овие зборови бесно.


„Зошто си толку лут?


„Дали му кажавте?


'Се разбира не. Што воопшто имате против него?


Ги стави рацете на масата и се наведна напред. „Кариб Џером го нареди киднапирањето на Флеминг“.


Останав неутрален. „Од каде ја добивте оваа идеја, Капола?


„Идеја? Знаеме. Дали мислите дека само AX знае што се случува? Имаме маж во Куба. Таков е со Кастро“. Притисна два прста. Џером сака засекогаш да го отстрани Флеминг.


Не бев импресиониран. Без оглед на информациите што ги имаше Коза Ностра, тие никогаш не би можеле да ги надминат нашите. Покрај тоа, тоа не беше во согласност со однесувањето на полковникот. Флеминг беше во САД. Џером го повика назад.


Капола се насмевна. 'Слушај. Додека Флеминг беше на копното, Џером не можеше да го изврши својот удар дури и со помош на Русите. Американците ќе го испратат Флеминг во вистински момент да збуни се. И тоа би бил крајот на Џером. Но, со Флеминг во затвор во Куба, Џером може да ја измами јавноста дека ќе го ослободи Флеминг кога ќе дојде на власт. Тој ќе успее и тоа ќе биде последното што некогаш го слушаме од Флеминг“.


Секогаш слушам се што веднаш не изгледа како глупост. Но, не би сакал да бидам шокиран од врисоците на мафијата. Дури и ако сето ова беше вистина, рацете на Џером беа врзани токму сега. Се слушна звук на зуење, три кратки звучни сигнали. Капола скокна, ми го прочита сомнежот на лицето и му рече на црвенокосиот: „Ајде опушти се. Брзаше да ја напушти канцеларијата.


Мици Гарднер стана и ѝ ја префрли чантата преку рамо. Таа не брзаше и ме погледна со ценење и малку задевачки. „Некој имаше срцев удар во казиното“, категорично рече таа. „Постојано има голем победник или голем губитник“. Нејзиниот глас беше малку рапав. „Ајде да одиме на возење, душо.


„Шефот на обезбедување побегнал со госпоѓа? Ако мислите дека Џером сака да го киднапира Флеминг, подобро да се погрижам да не го стори тоа.


Таа ги крена рамениците. „Сè уште има луѓе во казината. Флеминг денес е апсолутно безбеден. Тој спие и нема потреба да го напушти хотелот денес. Освен тоа, имам што да ви кажам и да ви покажам нешто“. Таа добро му рече на црниот пешак: „Одиме долу, војвода“.


Тој ѝ се насмевна широко. Ја сакав илјада пати повеќе од мене. Копчето што сега го притисна го отвори лифтот спроти влезот на казиното, кој не одведе во подрумска гаража во која може да се сместат четири вагони. Имаше комбе Фолксваген и Кадилак во светло виолетова боја. Погодно за посетители кои не сакаат да бидат видени. Реков нешто за ова.


Таа криво се насмевна. „Лифтот оди и до станот на покривот на Чип. Таму е сега Флеминг.


Таа седна зад воланот на Кадилак. Седнав до неа. „Скриј се на подот додека не го напуштиме хотелот“, ми рече таа. Џером ќе побара да те следи ако се појавиш пред хотелот“.


Играв заедно, оставајќи ја да ме исплаши и легнав на дното додека Мици го притискаше копчето. Челичниот отвор се зголеми. Таа го запали моторот и побегнавме. Тапа ехо надвор ми кажа дека поминуваме низ голема гаража. Гумите квичат додека го свртевме свиокот по планината. Таа сврте на булеварот и по еден километар ме ослободи од моето скривалиште. Нередот од синоќешната забава беше збришан и улицата повторно беше тивка. Немаше повеќе гужва.


„Џером“, реков. „Ако Капола беше во право, зошто не го уби Флеминг? Зошто сакаше да го испрати на Куба? »


Таа не ме погледна. „Никому не му треба леш. А живиот Флеминг сè уште може да се користи како предмет на преговори со Русија“.


'Можеби. Се прашувам и зошто Џером сакаше да го следам“.


Таа ме погледна изненадено. „Тој веќе еднаш те сопна. Целата оваа врева околу пиштолот, се разбира, не беше случајна. Тој сака да заминеш од овде. Колку пати навистина треба да допрете со главата за да го вклучите вашиот ум? '


Сето тоа го ставив на задниот режач. Флеминг беше безбеден во пентхаусот на Капола и сега имав време да размислам. Ова најдобро го правам кога сум опуштена. Затоа решив да се опуштам.


Возевме покрај пазарот и палатата. Понатаму, на врвот на ридот здогледав трошна тврдина, која сигурно служела како затвор во старите времиња. Подрумот е полн со политички затвореници. Валкано место. Стариот град бил изграден во подножјето на ридот. Патот таму се стесни. Мици имаше потешкотии со автомобилот да маневрира покрај количките, децата што си играа и жените што носеа намирници. Овде ќе го најдете вистинскиот вкус и шарм на островот. Не видовме туристи.


Поминавме покрај стар хотел кој беше во расипаност. Изгледа како джинджифилово. Тревниците се обраснати со трева, а прозорците и вратите се обложени со иверица. Пред сто години ова беше луксузен хотел.


„Стара Поинсијана“, рече Мицеи. „Кога беше изграден, тоа беше најдобриот хотел на Карибите. Сега е рај за термитите. Понекогаш сè уште го користат планинските жители кои кампуваат таму кога треба да бидат блиску до градот“.


Некои работи за девојката беа погрешни. Таа не звучеше како курва. Во нејзиниот глас имаше образование и интелигенција. А за обичен курир за пари, нејзиното мислење имаше голема тежина во мафијата. Дури и го кажаа мојот вистински идентитет. Ова ме направи љубопитен. Ја прашав за ова. Таа одговори со насмевка на Мона Лиза.


Кога Чип беше загрижен дека може да го изгуби казиното, му се јавив на Дејви и го замолив да те испрати овде за да го спаси денот“.


Дејви? Дејви Хок? Дали Хок примаше наредби од ова пиле? Се чувствував како да ме удрија под појасот. Дали Мици Гарднер беше агент со секира? Дали Хок повторно ја играше својата игра и ми дозволуваше повторно да ги сфатам работите сам? „Душо“, реков, „Навистина сакам шеги, но кој си ти по ѓаволите?


Таа одговори на моето прашање со прашање како одговор. „Која капа да ја носам за тебе?


Под здив пцуев. „Попрво ќе ги фрлите сите.


Таа не ја изгуби довербата. „Имате среќа. Времето е скоро тука“.


Сега се возевме низ отворен простор со густа вегетација од џунгла. Потоа дојдоа рамнините со шеќерна трска и малите плантажи со банани. Таа ми кажа за променливата економија на областа. Бананите биле попрофитабилни од шеќерната трска. Го нарекоа зелено злато. Месото, каранфилчето, циметот и ароматичното зрно тонка, исто така, станаа сè попривлечни за одгледување. Таа рече дека има своја мала плантажа од другата страна на островот.


Патот воопшто не беше исправен. Таа извесно време одеше покрај брегот, а потоа се приближи до планините кои како гребен се протегаа низ центарот на островот. Кога ги напуштивме плантажите, од морската страна областа стана мочурлива, а од другата страна видов длабоки кањони обраснати со дрвја и растенија. Бевме околу десет милји надвор од градот кога Мици го извлече тешкото возило од автопатот на земјен пат, го следеше половина милја, а потоа застана кај лагуната.


Го изгасна моторот, ги соблече сандалите и ја отвори вратата. Седнав за момент за да го разгледам погледот. Низ темно сината вода, оддалечена околу една милја, се гледаше копно. Теренот таму стрмно се издигна, а трагите од старата тврдина сè уште беа видливи.


А погледот пред мене беше уште подобар. Мици ја соблече целата облека и истрча кон водата. Таа се сврте и замавна со раката кон мене. Не ми требаше вториот совет. Брзо се соблеков и тргнав по неа.


Имаше само лесен бран, а водата беше речиси топла. Девојчето пливаше со брзо, мазно движење, а јас ја стигнав само далеку од брегот. Не можев да издржам, но бевме во вода. Нејзината кожа се чувствуваше мека. Сакав да ја повлечам кон себе за колковите, но таа брзаше назад и нурна околу мене. Ниту еден од нас не беше сосема подготвен кога таа излезе на површина, воздивна и повторно се заби во мене. Нема што да се држиме во длабока вода, но не ни требаше. Таа беше одлична.


Кога сè заврши, таа исплива на површината. Пливав до неа и се одморивме. Заспав во мирната топла вода. Не забележав додека главата не ми падна и не се втурнав во топлата солена вода.


Девојчето исчезна. Погледнав назад и видов дека таа е веќе на плажа. На нејзиниот стомак, кафеав наспроти белиот песок. Забележав дека не гледаш разделба во нејзиниот костим за капење. Пливав до плажата, се спуштив до неа и се вратив да спијам. Се додека не ме разбуди нејзиниот рапав глас. „Добро утро, Картер. Ќе се сретнете со сојузник.


Ги отворив очите и видов дека сонцето веќе заоѓа на запад. На плажата немаше никој видлив. Само неколку ракови и многу песок. Таа потоа покажа на гребенот преку водата. Нешто ни пријде над водата, но тоа не беше чамец.


Изгледаше како човечка фигура. Трепнав, одмавнав со главата и повторно погледнав. Тој сè уште беше таму. Триста метри подалеку и на местото каде што забележав дека е апсолутно забрането да се стои овде, пешачеше човек. Висок, слаб, облечен во долг бел фустан што трепери како навивач. Ни пријде со достоинствен, а сепак одлучен пристап. Тоа беше неверојатно.


Девојката до мене стана и замавна. Таа се облече мирно. Знаев дека е халуцинација. Додуша, водата беше солена и се чувствуваше како сируп, но за малку ќе се удавев кога заспав во неа.


Човекот постојано се приближуваше. На околу десет метри од брегот, ја подигна својата наметка, потона во водата до колковите и повторно стана, приближувајќи се до брегот. Ми се чинеше висок околу шест метри. Беше стар, со долга брада и бела коса. Беше слаб, но жилав.


Седнав гол на песокот со темни очи и широка уста насмеана на Мици Гарднер. Таа застана до мене, а тој ја зеде за рака со прсти што можеа да посегнат по кошаркарска топка, нежно, како да е јајце. Таа му кажа неколку зборови на јазик што не го знаев и тие се насмеаја. Таа ме погледна и рече: „Ова е Ноа, Ник. Тој е тука подолго отколку што некој може да се сети. Тој е исто така противник на комунистичките ракети на островот“.


Се разбудив. Што друго би можел да направам?


Ноа ме погледна внимателно, а потоа ми подаде рака. Мојата целосно исчезна во неговата дланка, но тој ми ја стисна раката доволно за да инспирира искреност и доверба. Допрев месо, топло, со крв внатре, жив.


„Многу ви се восхитувам, господине Картер. Имаше посебен британски акцент и глас што можеше да ржеше ако сакаше. „Мици ми кажа за твоите дела, кои ја зајакнаа мојата верба во тебе“.


голтнав. - "Твојата вера во мене?" „Барем сè уште го правам она што е можно. Се плашам дека неверојатно претеруваш.


Тој погледна во Митзи. Сигурно постоела блиска врска меѓу нив. Очигледно од почит, пријателство и разбирање. Потоа повторно го сврте вниманието кон мене.


„Морам да се извинам, господине Картер. Го замолив Мици да те донесе овде пред да се зафатиш премногу со својата работа. За жал, тука има проблем“. Тој покажа на планината. „Морам да избркам сериозна болест. Не можам да останам сега, но мислев дека треба барем да те запознаам и да ти ветам помош ако ти треба. Се надевам дека повторно ќе ме посетите“.


Се наведна, ја бакна девојката во чело, ми кимна со главата, се врати во водата, ја зеде наметката и исчезна на истиот начин како што дојде.


Го гледав. Мици се насмеа. „Што остана од вашата смиреност? Се чини дека сте виделе дух.


Покажав на духот. 'Како...?'


Таа стана сериозна, ме погледна за момент и рече: „Не прашувај многу, Ник. Сум видел навистина неверојатни работи откако го запознав овој човек. Ќе го доживеете и ова. Сега подобро да се вратиме кај Флеминг пред да се разбуди и да не сака да се прошета“.


Додека се облекував, погледнав назад во високата темна фигура која исчезна меѓу карпите во подножјето на ридот на наметката. „Кажи ми повеќе за твојот пријател“, прашав.


Таа го подигна кафеавото рамо.


„Размислете што ви кажав. Бидете подготвени за изненадувања. Ноа може да ви обезбеди многу од нив, а сигурен сум дека сè уште не сум ги слушнал или видел сите“.


Таа трчаше пред мене до автомобилот. Кога влегов во автомобилот, моторот рикаше. Пред да ја затворам вратата, таа ја притисна педалата за гас и со полна брзина возевме по патеката назад кон патот.


Ниту една минута не верував дека овој Ное има посебна магија. Тој едноставно ми изгледаше многу паметен и лукав. „Дали тој е пустиник? - го прашав Мици. Се освен ова. Тој е водач на племе од над сто луѓе. Тие живеат во таа стара тврдина. Тој вели дека неговите луѓе се населиле овде пред неколку стотици години по бунтот на робовите. Заедно тие се страшен куп. Тие можат да бидат насекаде низ џунглата и нема да можете да ги видите освен ако тие не го сакаат тоа“.


„Како го препознавте?


Ги стисна усните и ме погледна.


„Исто така беше многу чудно. Пливав во лагуната кога тој одеднаш слезе да ми даде порака. Асистентот на Чип во казиното беше убиен, а Чип сакаше да го однесам во Мајами. Овој човек е убиен во три и десет минути. Ноа ми кажа во три и четвртина.


Така беше полесно. Барем сега имав цврста земја под моите нозе. „Тапан од џунгла“, се насмеав. „Телефон во џунглата“


'Можеби. Но, подоцна еднаш видов како лекува една многу болна жена со вуду. Тој рече дека е нејзиниот гулаб. Таа стана и се чувствуваше подобро“.


Главата ми трнеше. Девојката до мене беше доволно силна за да преживее во суровиот свет на мафијата. За да го направите ова треба да имате практичен став кон сè. А сега зборуваше за вуду и црна магија, како и самата да верува во нив. Не и поставував повеќе прашања.


Возевме тивко пет минути. Одеднаш на сред пат се појави црнец. Тој ни даде знак да престанеме. Мици забави и го отвори прозорецот. Изгледаше возбуден; таа го праша нешто на локалниот дијалект и тој одмавна со главата. Без да каже збор, Мици го стави автомобилот во рикверц, се сврте и удри во гас.


„Ное праша за нас“, рече таа. „Имаше брзање. Нешто ќе се случи, но тој не кажа што.


Погледнав во Митзи, а потоа се вратив во гласникот. Патот беше пуст. Кога тргнавме на следниот свиок, патот се покажа многу лош. Ќе ни треба џип за лесно да ги надминеме сите пречки. Половина од патувањето заврши пред голема дупка на патот.


„Мораме да продолжиме понатаму“, рече Мици.


Не може да се нарече одење. Се качувавме по дрвјата како планински кози додека конечно не стигнавме до висок ѕид изграден од шкрилци. Тврдината го окупираше целиот рт и изгледаше непробојно. Кога поминавме низ капијата, ѕидовите на дворот исто така беа од шкрилци. Наспроти нејзината позадина биле изградени камени згради, некои дотраени, други во одлична состојба. Нивните покриви служеле како платформа за ѕидот. Народот се собра околу импозантната фигура на Ное. Имаа мрачни домородни американски лица. Мажите носеа само фиба, жените носеа кратки шарени здолништа. Сите молчеа, расположението беше депресивно.


Кога влеговме, Ноа ни пријде. Неговото лице беше мрачно, но неговото однесување остана гордо и достоинствено.


Оваа вест ни ја соопшти без око да му трепне. Д-р Флеминг е киднапиран. Чип Капола умре обидувајќи се да го спречи тоа. Џером го презеде хотелот. Сите Американци и Европејци се евакуирани на бродови за крстарење“.


Прашав: „Каде е Тара Соер?


Дури подоцна ми се раздени од каде ги добивам своите информации. Но, за време на нашето тивко возење во Кадилак, воопшто не слушнав тапање во џунглата.


Пораката не кажуваше ништо за неа“, ми рече Ноа. Во секој случај, имаше порака. Затоа, тој не се потпираше само на визии. - „Како го дознавте сето ова?


Ги погледна луѓето околу него и видов како неговата уста нетрпеливо се грче. „Ве молам, не се сомневајте во мене, господине Картер. Нема доволно време. Д-р Флеминг е задржан во занданите под старата тврдина и треба да биде спасен. Вашата госпоѓица Соер веројатно била испратена дома на еден од бродовите.


„Ми изгледа малку веројатно. Мислам дека Џером немаше да ја пушти да си оди ако можеше да ја задржи за откуп“.


„Ова е аргумент. Но, тоа не е се. Описите на двајцата беа распространети, а за ваше фаќање беа понудени десет илјади долари.


Гласно пцуев. „Како што ќе одам малку заобиколен пат, небото паѓа“.


„Мило ми е што го направивте тој заобиколен пат“, коментира Ноа. „Инаку веќе би бил мртов“. Барем сега можете да возвратите“.


„Подобро да направам нешто“, се согласив. Ја погледнав девојката. 'Остани тука. Тука си безбеден. Ја земам вашата кола“.


„Никогаш. Не ја знаеш областа. Знам, а освен тоа, имам уште работа“. Имаше метален раб на нејзиниот глас што ги навестуваше особините што ѝ донесоа место во мафијашкото братство.


„Таа е во право“, забележа Ноа. „Не можете да се вратите во пристаништето на Шпанија по крајбрежниот пат. Без сомнение Џером наредил да се блокира. Ќе мора да поминете низ планините, а потоа ќе можете да искористите секаква помош“. Тој покажа долг прст кон еден дебел, темен човек, а потоа кон друг. „Панталони, кошула. Побрзај. Дали ќе дојдеш со мене“.


Не ми се допадна. Како можев да бидам сигурен дека приказната на Ное е вистинита? И кому можеби ќе му треба оваа придружба на патување кое Бог знае како ќе заврши? Но, немав избор. Ноа и неговите луѓе беа мнозинство, па дури и Мици застана на страната на Ноа. Така се согласив, барем засега. Додека стигнавме до Кадилак, парот исто така беше таму, насмеан. Нашите водичи сега носеа памучни панталони до колена и бели кошули со засукани ракави. Имаа мачети скриени во појасите.


Седнаа позади.


Немаше каде да се сврти и Мици мораше да го турка автомобилот напред-назад пет минути додека конечно не успеавме да се спуштиме по ридот. Главниот пат веќе беше лош, но овој е страшен. Возевме со мала брзина низ нешто што личеше на швајцарско сирење со дупки во него, и да биде уште полошо, завршивме на карпа од другата страна на гребенот. Свртевме и возевме по тесна патека што водеше надолу. Од едната страна автомобилот ја допре планината, а од другата погледнав во бездна со неразбирлива длабочина. Не кажав ништо за да не го одвлечам вниманието на Мици. Можеше подобро да се концентрира на возењето.


По еден километар од овие маки, повторно возевме низ грмушките и повторно можев да дишам слободно. „Значи, ти го знаеш патот“, му реков на Мици. „Како да стигнеме до занданите на Џером?


Таа одмавна со главата. „Прво треба да дознаеме нешто за ова. Прво треба да одиме во тој стар хотел што ти го покажав на патот до твојот прв состанок со Ноа. Таму можеме да ги одработиме нашите планови“.


Се стемнуваше кога конечно стигнавме до патот доволно широк за Кадилак. Можевме да видиме светла долу низ вегетацијата. Така бевме блиску до градот. Мици ги запали фаровите за да излезе на патот.


Зрак светлина го осветли човекот во униформа. Тој впери пиштол кон нас. Девојката веднаш ја намали брзината, го стави автомобилот во рикверц и повторно забрза. Инстинктивно погледнав назад. Светлата за рикверц фатија друг војник кој штотуку ја впери пушката нагоре. Пред неговиот пиштол да се крене доволно високо за да погоди некој од нас, мојот Лугер пукаше. Во исто време се скрши и ветробранското стакло. Мици имаше многу шрапнели на себе, но таа продолжи да вози. Пукав низ празнината каде што беше предното стакло, а војникот пред автомобилот падна.


Мици го запре автомобилот и имав време да ги погледнам нашите водичи. Никој од нив не е повреден. Тие се свиткаа на задните седишта и сега повторно станаа внимателно. Излегов да ги разгледам подароците што ни ги даде полковникот Џером. Двајца војници загинаа. Им ги зедов униформите и оружјето и ги фрлив на задното седиште. Луѓето на Ное им ги грабнале пиштолите. Реков. - „Можеш ли да се справиш со ова?


Тие можат. Тие служеа како чувари на палатата кога Флеминг беше претседател. Можеби еден ден ќе можеме да го искористиме ова знаење. Во моментот го држев оружјето кај мене и им наредив на двајцата да ги влечат труповите во грмушките, каде што ќе лежат тивко додека не се појави некое гладно животно.


Во секој случај, блокадата на патот докажа дека информациите на Ноа се точни. Овој старец имаше повеќе во ракавот отколку што би сакал да признаам. Значи Џером беше главен, рече Ноа. Време е да размислите како да го ослободите Флеминг. Авторитетот на Ное исто така ми даде поголема доверба во неговите пријатели. На крајот се претставија и сега кога докажаа дека можат да ракуваат со оружје, сепак можат да бидат корисни.


Без мака стигнавме до хотелот и Мици го паркираше автомобилот во напуштена барака зад зградата. Оттаму отидовме во трошното лоби. Мирисот на мувла и гнило дрво се бореше за доминација. Нашите водичи не доведоа до кујната по скалите што чкрипат. Тоа беше голема кујна со полици долж едниот ѕид и работна маса во средината. Не бевме сами таму. На масата гореше свеќа и тројца мажи јадеа игуана, локален деликатес, поради што мојот стомак ржеше.


Откако ги поздравивме мажите и нашите двајца водичи кои возбудено разговараа со тројцата домородци, конечно можевме да јадеме. Со мојот брутален глад задоволен, се чувствував малку помалку како јо-јо на јаже од изненадувања и тешкотии. Мојата чинија беше уште половина полна кога тројцата домородци заминаа. Бев среќен што ги видов како заминуваат. Требаше да развиеме сопствена тактика, а јас не се чувствував како непоканет друштво.


Ноа ми ги кажа имињата на нашите водичи, но бидејќи не го знаев јазикот, ги заборавив. Се сетив само дека беа долги, со многу согласки. Сепак, не сакав да ги навредам со тоа што едноставно ќе ги наречам Том или Хари, па го објаснив мојот проблем и го прашав нивното мислење.


Повисокиот од двајцата се насмеа и рече: „Можеш да ме наречеш Ламби“. Тој го изговори со цврсто „Б“.


Мици ми рече на уво: „Ламби. тоа е голема мида. Тие го јадат неговото месо за да ја зголемат својата моќ“.


„Тој има стил“, се насмевнав. „Многу подобро од, на пример, моето име - N3. И ти?' Го погледнав бројот два.


Таа се насмевна широко. „Како“.


„Доволно кратко“, се согласив. 'Што значи тоа?'


Тој повторно се насмеа. „Птица грабливка. Многу опасно.'


„Одлично“. Ги сакав. Тие би можеле да се пошегуваат за можноста да се борат со целата војска на Гранде Лаклур. Можеби сепак имавме мала шанса.


„Разбирате дека ни треба д-р Флеминг. Треба да го извлечеме Флеминг од затвор. Но, прво треба да стигнеме таму. Дали некој од вас знае нешто за патиштата за бегство, како тунелите што затворениците можеби ги ископувале во минатото?


Одговорот беше негативен. Беше сам. Премногу тесен за да се сврти и премногу стрмен за да ползи назад во ќелијата. Онаму каде што излезе дупката, сега имаше железна порта. Наспроти нив сè уште лежеше избледениот череп на несреќниот човек кој го направи последниот обид да избега. Тоа беше многу одамна. Затоа, мора да работиме на нашиот инстинкт на цревата, а честопати излегува дека е крвав. Реков што мислам за тоа. „Каде мислите дека сакате да започнете?


Рамнодушно ги кренаа рамениците. Како тоа го кажа за двајцата. „Ако умре Флеминг, умираме и ние. Џером сака да изгради ракетна станица на нашата планина. Ќе се бориме, но немаме доволно луѓе и оружје за да го спречиме“.


Почнав да ми се допаѓа парот се повеќе и повеќе. Нивната возраст беше тешко да се погоди, но нивната кожа беше мазна и нивната координација беше добра. Тие се движеа со милоста на тигрите. Покажав на униформата. „Облечете го ова. Ќе ја играте улогата на војници. Ме фати Мици и мене и ќе не однесеш во тврдината. Ќе речете дека Џером наредил да не затворат во ќелијата на Флеминг.


Очите на девојката се стеснија за момент. Не ми се допадна да и го ризикувам животот, но нашата „финта“ ќе беше поубедлива да беше и таа таму.


Како и Ламби ги соблекоа кошулите и панталоните, малку се поколебаа со шипките, а потоа срамежливо се свртеа и ги соблекоа и нив. И двајцата носеа уанг, воени амајлии, на појас околу вратот. Се разбира, пиштолите беа при рака, но можеби мислеа дека нема да им наштети да имаат малку дополнителна заштита. Ни облекоа војнички јакни над нашите амајлии, облекоа панталони и јасно ставија до знаење дека сме подготвени да одиме.


Возеше Мици. Седнав до неа, а нашите двајца помошници седнаа зад нас, пиштоли вперени во нашиот врат. На пат кон тврдината, девојката максимално ја искористила кратенката. Улиците беа изненадувачки празни. Сите останаа внатре и ги држеа завесите затворени. Продавниците беа темни и се качија за да се спречат ограбувачите. Пристаништето на Шпанија одеднаш се претвори во мрачен град, многу поразличен од забавата од претходната ноќ.


Тврдината стоела на низок рид. Зелениот тревник пред него даде се од себе за да изгледа пријателски, но тој ефект го уништи железната ограда околу неа и топот поставен во центарот на тревникот. Паркирањето пред капијата не го направи ова место поудобно.


Еден капар и двајца војници ни ги видоа светлата и го блокираа патот со извадено оружје. Митзи ја забави брзината и застана неколку метри пред нив. Зад мене, Ламби извика: „Дестело, да одиме да видиме што имаме. Масти улов! Ме турна напред со муцката на пиштолот и великодушно се насмеа.


Детерот претпазливо пријде. Сакав прво да го погледнам ова. Момците ја раскажаа успешната приказна за тоа како нè добија и непремостливите предизвици што требаше да ги надминат. Детерот беше импресиониран. Кога ја завршија приказната, тој полека ја подигна пушката и ја впери кон мене.


Стомакот ми се стегна. Тој не би пукал во Мицеи. Бев сигурен во тоа. Тие би можеле да земат колатерал или откуп за тоа. Но, она што Џером го планираше за мене беше сосема поинакво. Детерот за миг ме остави во темнина, гледајќи ме низ визир. Потоа лаеше команда. Војниците го расчистија патот. Детерот се качи во автомобилот и му нареди на Мици да вози до тврдината. Тоа беше сива зграда. Без прозорци и само една врата на средина, како отворена уста. Имаше дури и дрвен јазик што излегуваше од него. Мици застана и ја паркираше колата на паркингот со плочки, а сега можев да видам дека дрвениот јазик е подвижен мост преку длабок ров. Сега во него растеше плевел, но одамна тука имаше ред робови. поплавувајќи го со вода од морето. Секој напаѓач мораше да се потпре на модерен костум. На средината на мостот стоеше војник, а целата област беше осветлена со светли рефлектори. Детерот замина. „Внесете ги додека го држам тој човек под пиштол“.


Бев истуркан од автомобилот. Мици излезе од другата страна. Како и Ламби ни ги притиснаа пиштолите на грб. Детерот уште малку се пофали и влезе внатре. Неколку минути подоцна тој повторно пристигна, придружуван од поручник. Војникот на мостот строго поздрави, а однесувањето на дојденецот ми кажуваше дека тој командувал овде.


Детерот разговараше со зафатени гестови додека полицаецот не му даде знак да молчи. Од ѕвездите во неговите очи можев да погодам кој би ја добил наградата доколку ова беше вистинско доловување.


Ламби забележа: „Наредби од полковникот. Двајцата мора да бидат затворени во истата ќелија со Флеминг. Гледате, сите фатени птици се заедно.


„Гледам“, кратко одговори поручникот. „Однесете ги во стражарницата.


Тој се сврте и бевме принудени да го следиме по камениот коридор кој имаше морничаво ехо. Вистински кошмар за оние кои страдаат од клаустрофобија. Во стражарницата поручникот замавна со рака дека треба да бидеме претресени.


Како брзо рече: „Веќе ги пребаравме, поручник. Тие се сто проценти чисти“.


Поручникот се насмевна: „Многу добро“. „Ник Картер, нели? „Многу опасно“, рече полковникот. Но, мислам дека вечерва ќе ти се извадат забите“.


Ги кренав рамениците и се обидов да изгледам како претепано куче. Сега го сврте вниманието кон Мицеи. Дури и со солзи во очите и прекриена како уплашена мачка, таа сепак вредеше да се види. Можеби му се допаѓаше кога таа беше малку покорна. Неговите колкови за момент се лулаат напред-назад и со еден прст и ја подигна брадата.


Полковникот вели дека вредиш многу за синдикатот. Што сакаат да платат за да ве вратат. Ние го знаеме тоа“. Мици изгледаше уште поисплашено, ја покри устата со рака и почна да липа. „Ве молам, господине, не ме праќајте кај нив. Ќе ме убијат“.


Ги подигна веѓите. „Ако ги цените толку многу, зошто би го направиле ова?


Таа за момент ја гризна усната, а потоа, како да сфати дека поручникот може да ја принуди да зборува, шепна: „Требаше да донесам пари некаде. Но, јас не го доставив. Сега имаше знаци на долар во неговите темни очи. Боже, тој имаше фантазија! Звучеше нетрпеливо. „Каде се тие долари сега? Таа одеднаш изгледаше надежна. „Можам да ти покажам каде... Ако не пуштиш да одиме, ќе...


Неговата смеа беше непријатна.


„Сакаш многу, душо. Што се однесува до Картер, ако го изгубев, полковникот ќе ми ставише лисици наместо тоа. Ги крена рамениците. „Поради некоја причина тој навистина размислува за овој господин овде“.


Девојката ги триеше рацете, ги подаде кон него и се приближуваше до него, со покорност и возбуда на секој чекор.


- Тогаш само јас? Само јас и ти?'


На неговото лице се гледаше страста. Без да го тргне погледот од неа, зборуваше со нашите двајца мажи. „Едниот од вас ќе остане овде, другиот ќе го однесе Картер во ќелијата“.


Имав страшен момент кога помислив дека поручникот сака да биде сам со девојката. Тогаш сфатив дека сака да ме испрати со еден од момците. Малку ги свиткав мускулите, како да ми се допадна идејата и планирав да го нападнам човекот на патот. Мицеи можеше да се справи со поручникот, но може да дојде до тепачка и не ми требаше инцидент што ќе мобилизира повеќе војници. Поручникот ги виде моите движења, се насмевна и реши сепак да оди со мене. Излезе од вратата пред мене и Ламби. Мицеи го повика со сладок тон по него: „Поручник...се гледаме подоцна, да...“


Одеше по ходникот и забележав дека неговото одење беше повеќе возбудено отколку воено. Мислите на поручникот не беа за неговата должност. На крајот од ходникот отвори дебела камена врата, ни гестикулираше и ја тресна зад себе. Се посомневав дека со овој гранитен блок зад нас, од занданите до првиот кат не може да продре звуци. Влеговме во долниот коридор по камени спирални скалила. Водата капеше и имаше мирис на мувла. Немаше светлина освен фенерот на поручникот Тој повторно тргна пред нас, минувајќи низ дваесет врати со решетки од двете страни на замрсениот коридор. На крајот од ходникот извади месинган клуч долг околу четири инчи, ја отклучи вратата и застана во ќелијата.


Д-р Флеминг седеше до ѕидот со едното колено подвиткано. Ја испружил другата нога пред него. Изгледаше грдо и отечено. Седна на зелениот мов што го покриваше камениот под, а едната рака му висеше над главата од железен синџир закачен на ѕидот.


Го крена погледот, трепна на светлото, ме виде и седна. Потоа го виде мојот чувар и на крајот поручникот. Повторно ги спушти рамената и главата му падна напред во очај. Офицерот застана над него, насмеан. Ја одврза футролата, го извади револверот и се засили за да види јас и Флеминг, полека насочувајќи го оружјето кон мојата половина.


„Господине претседателе. - Гласот изгледаше лизгаво. „Дали се надевавте дека ќе најдете добар сојузник на островот? Човек кој веќе еднаш те спасил и можеби може повторно да го направи тоа? Ви го претставувам. Тој може да остане со тебе“.


Зад мене, Ламби јасно го задржуваше здивот. Имав неколку опции. Можев да се тргнам настрана и да му дозволам на мојот човек да пука во поручникот. Но, можеби офицерот беше побрз, а јас почнав да ја разбирам Ламби се повеќе и повеќе. Или би можел да се одвлечам и да го извадам мојот Лугер.


Додека размислував за ова, стаорец со големина на мачка се втурна низ ќелијата низ чизмите на поручникот. Светлината од неговиот фенер веројатно го исплашила животното. Поручникот скокнал на страна и ја застрелал. Ова ми даде доволно време да го грабнам мојот Лугер. Го застрелав поручникот право во глава. Фенерот леташе низ воздухот. Можев да го фатам со слободна рака, палејќи ги прстите на жешката светилка, но можев брзо да го спуштам без да го скршам. Поручникот падна со лицето надолу. Зелената мов на подот полека стана црвена. Ламби шмркаше задоволно. Ми беше драго што мојот чекор не го изненади. Конечно, на рефлекс, тој успеа да го повлече чкрапалото и да ме застрела. Му се заблагодарив тапкајќи го по рамо.


Флеминг трепна. Сè уште не е навикнат на светлината. Тој беше засрамен.


„Веќе ништо не разбирам“, промрморе тој. „Полковникот Џером ме замоли да се вратам и да управувам со земјата. Тогаш зошто ме апсат сега? Зошто те доведоа овде? Зошто си толку љубезен кон овој војник?


„Подоцна“, го замолчив. „Сега нема време. Ниту Дејвид Хок ниту Тара Соер не сакаа Флеминг да знае за мешањето на ЕКС. По изневерувањето на Џером, искушението било големо да му кажам се. Но, ако Хок и Тара беа во право, ако Флеминг почне да се однесува тврдоглаво и не сака повеќе да игра, кој би го заштитил островот? Па ќе морам да лажам. Му покажав на ногата. „Колку сте сериозно повредени?


Тој сè уште изгледаше збунет, но јас се обидов да му го одвлечам вниманието од политичките работи.


Тој воздивна. Ногата ми е скршена“.


Почнав да барам по џебовите на поручникот за клучот од лисиците. Тој не беше со него. Можев да пукам во синџирот, но имав малку муниција. Можеби ќе ми требаат куршуми таму горе. Ја ставив едната нога на ѕидот и влечев. Малтерот меѓу камењата бил стар со векови и бил ослабен од влага. Чувствував дека ланецот се витка малку, но не се оттргна. Се дрзнав уште неколку пати, но немаше никаква корист. Мора да ја ископаме оваа работа. Направив брзо движење со раката, а шилето падна од велурната обвивка во моите закривени прсти. Металот остриот како жилет го проби малтерот, уривајќи тула по тула. Ламби почна да помага. Ова траеше подолго отколку што мислев. И покрај студот, се препотував. Ако поручникот не дојде наскоро, некој може да помисли да оди да види што се случило со него.


Направив длабок жлеб на едната страна од држачот. Потоа го повлеков синџирот колку што можев посилно заедно со Ламби. Кога таа се ослободи, паднавме на мазната мов. Флеминг беше повлечен напред. Ламби и јас го зедовме. Можеше да застане на добра нога, иако беше многу слаб и вртоглавица од вревата што требаше да ја направиме. Го оставив Ламби да го поддржам додека му ја соблекував јакната на поручникот. Му ги зедов и појасот и револверот и му ги дадов сите на Ламби.


„Соблечи ја оваа јакна и облечи ја оваа. Добивте унапредување“.


Ламби се согласи. Со Флеминг меѓу нас се вративме во стражарницата.


Благодатните гради на Мици Гарднер се заоблени на релјефот. Таа го зграпчи столчето за Флеминг и додека тој седна на него, таа праша: „Каде беше толку долго? Сакавме само да одиме и да видиме. Боже, што му направија?


„Клучеви. Погледнете во фиоките.


Како ја отвори горната фиока и ми фрли грст. Се обидов неколку пред конечно да го најдам вистинскиот. Згора на тоа, бравата беше толку рѓосана што морав да ја удрам со тегла пред да се отвори. Дури кога ги извадија лисиците, ги видов ноктите внатре и крвта од раните на зглобот на Флеминг. Рѓата од стариот синџир беше во раните, но беше невозможно да се измие. Во чекалната немаше лекови. Треба да почекате.


Реков како ќе ја напуштам тврдината. Ламби стоеше со грбот кон вратата во својата нова униформа. Како мораше да му каже на војникот на мостот дека поручникот сака да го види. Ако дојде, го врзувавме и му стававме газа во уста. Мици потоа се стрча до автомобилот и го однел до подвижен мост. Го донесовме Флеминг до мостот и го одвлеков до автомобилот. Ламби, во поручничката јакна, седна пред, меѓу Мици и Како.


На стражарското место, Ламби го впери револверот на поручникот кон Мици, свртувајќи се кон неа за чуварот да не му го види лицето. Како ќе му каже на капларот дека Џером наредил девојката да ја одведат кај него. Ако работеше, поминавме. Ако ова не успее, сепак ќе го имам Лугерот. Вооружени биле и Ламби и Како. И три до три е многу поволен однос.


Стигнавме со кадилак без никаков проблем. Мици ги запали фаровите и се возе по ридот. Стражарите видоа дека возиме и тргнаа по патот без воопшто да го блокираат. Не очекуваа обид за бегство.


Детерот ја крена раката за да ја направи вообичаената проверка, а Митзи се тркалаше низ прозорецот. Како се наведна напред за да го покрие лицето на Ламби и се обиде да изгледа нетрпеливо. „Полковникот се предомисли. Сака да му донесат девојка. Сега.'


Детерот изгледаше загрижено. „Поручник, ако сам ја донесеш, кој командува овде?


„Ти“, откина Ламби. „Не дозволувајте никој да помине додека не се вратам...“


Детерот скокна назад. Гласот на Ламби не звучеше како на поручникот. „Еј... чекај... ти не... еј... што значи тоа?


Го слушнав истрелот и клекнав. Како го застрела десетарот. Војниците не биле на стража, но додека Мици брзо го возел автомобилот, еден од нив успеал да ја стави раката на рачката на вратата. Си ја скршив раката со задникот на мојот Лугер, а потоа го застрелав војникот. Другиот ја впери пушката, но немаше време да го повлече чкрапалото. Навреме му напумпав олово во стомакот.


Беше прекрасно. Сега се тркавме по патот со полна брзина. Бевме на дното на ридот кога слушнав автомобил. Премногу добро го знаев тој звук. Немаме бензин. Мици ја запре колата, ме погледна и ги крена рамениците. Со законите за итни случаи кои важеа низ островот, немаше шанси за полнење гориво. Сите бензински пумпи беа затворени. И Флеминг не можеше да пешачи дваесет милји низ планините.


Можеби ќе можеме да го однесеме до хотелот на Ноа, но што понатаму? Ако Џером знаеше дека д-р Флеминг избегал, тој немаше да биде безбеден никаде во близина на пристаништето Спејн. Морав да барам друга кола. Од местото каде што бевме сега, можев да го видам крајбрежниот пат подолу. Во близина на стариот град бил паркиран џип. Околу него стоеја темни фигури, а на патот гореа лампиони. Тоа беше блокада на патот. Се одлучив.


„Ова е нашиот нов начин на транспорт. Не знам колку војници ќе треба да бидат извадени од акција, но не можеме да ризикуваме истрели.


Можеби има други луѓе кои можат да интервенираат. Вие двајца одете до нив и им го одвлекувате вниманието на овие момци. Јас ќе се грижам за нив. Обидете се да ги соберете заедно. Мици, имаш ли револвер? Таа беше навредена од мене „Дали изгледам гола?


„Остани овде со Флеминг. Ако некој дојде, пукајте ако нема друг избор, но прво обидете се да видите дали е трик“.


Ламби и Како исчезнаа. Шетав по куќите што стоеја на ридот. Како што поминував покрај куќите, ја проучував ситуацијата. Сега јасно ги видов светлата на контролниот пункт. Моите чекори беа придушени од папрати и други растенија. Отидов до џипот и внимателно погледнав наоколу додека не видов патрола. Не ги разбрав, но што и да кажаа Ламби и Цако, сигурно беше многу забавно. Четворицата војници кои стоеја во група околу моите две момчиња се удвоија од смеа. Ми го свртеа грбот. Постапив брзо, плашејќи се да не се свртат. „Стоев веднаш зад нив со подготвен Лугер“, реков остро. „Сите сте под пиштол. Ниту едно движење! '


Смеата наеднаш престана. Тие стоеја замрзнати. Ламби направи неколку чекори назад и нишани. Во темнината блескаше златната плетенка на еполетите на неговата јакна. Како истрча до џипот, се качи во задниот простор и се врати со јаже. Останатото беше направено брзо. Кога Како го врза последниот од четворицата и го затвори, го проверив доводот на гас во џипот. На мое олеснување, резервоарот беше полн. „Ставете ги во грмушките и тргнете ги светлата од патот“, реков. „Ќе го земам Флеминг.


Го возев џипот до местото каде што го оставивме кадилакот. Баш сега забележав дека фаровите на џипот не работат. Проклетство!


Мици ми помогна да го префрлам Флеминг во помалиот автомобил. Таа седна до мене додека јас седнав зад воланот и се возев надолу. „Лумби и Како треба сами да стигнат до хотелот. Од таму можат безбедно да се вратат дома“.


Џипот сигурно беше убав, но не беше идеално решение. Без фарови и без водич, не морав да размислувам за возење низ планините. Помислата да возам вака по кривулестите патишта покрај секакви пропасти ми предизвика гуска. Морам да се осмелам по крајбрежниот пат.


Ламби и Како не сакаа да бидат оставени, но видоа дека ова е единственото решение.


Кога тргнаа, јас пак го запалив џипот. Сега конечно можев да му го поставам на Флеминг прашањето што ме мачеше некое време. Викнав преку моето рамо: „Знаеш ли што се случи со Тара Соер? Дали ја пуштија?


'Не. Војниците кои ме заробија рекоа дека за неа ќе бараат откуп од милион долари. Каде ме носиш сепак?


„На Ное“.


Болка и страв одекнуваа во неговиот глас. „Да, тоа е првата работа. Тогаш ќе морам да одам во градот. Луѓето ќе ме слушаат“.


Му дозволив да ме измами. Јас самиот имав доволно проблеми да не се расправам со него. Бев загрижен за Тара Соер. Не можев да дозволам ништо да и се случи. Згазнав на гас. Колку побрзо ги испорачам Флеминг и Митзи, толку побрзо ќе се вратам во градот. Го свртев аголот и видов светла на патот напред. Уште една пречка.


„Нурни долу“, му подсвирев на Мици. „И подгответе се.


Забавив. Сакав да мислат дека ќе застанам, за во последен момент да ја пробијам бариерата. Видов само десетина метри: огромен камион со мала брза хаубица во багажникот. Го блокираше целиот пат. Немаше премин.


На едната страна од нас, мрсната вода од мочуриштето ја рефлектираше светлината од фенерите. Така да не би отишол далеку таму. Од другата страна имаше палми. Тие не растат во вода, така што ќе имаше цврста земја, но дрвјата беа поблиску една до друга отколку што би сакал. Се прашував дали можам да возам џип. Но, тоа беше најмалку лоша опција. Го свртев тркалото и излегов од патот со гас на таблата. Слушнав како викаат „Стоп“, а потоа истрел. Куршумот високо свирна низ листовите на палмата.


Предупредувачки истрел.


Добри луѓе! Мицеи се сврте на столот и возврати со оган, но не толку внимателно, не во воздух. Не погледнав назад. Ми се чинеше дека за прв пат во животот јавам на див пастув. Удрив во дрво, скокнав на другата страна на две тркала и за малку ќе се превртев. Пукаа во нас, но не погодија. Се обидов да се вратам на патот, но кога успеав, таму најдов уште едно изненадување.


На патот имало џип, а кон него се стрчале четворица војници. Флеминг испушти крик од болка зад мене. Не му беше забавно. Митзи пукаше преку главата на Флеминг кон џипот што го следеше додека јас стиснав колку што можев поголема брзина од малата кола. Не беше доволно брзо. Една гума ни беше празна.


„Ник, тие нè стигнуваат. - викна Мици.


Немаше потреба да ми каже. Нивниот куршум го погоди металот на џипот речиси во истиот момент кога ги слушнав истрелите. Јас ѝ го дадов Лугерот.


„Обидете се да влезете во групата. Насочете и продолжете да пукате“. Таа ги користеше двете раце, но многу е тешко да се нишани во подвижна мета кога ве тресе од страна на страна. Тоа беше еден од оние моменти кога се прашував дали моето име ќе биде додадено на списокот што Хок го чува во својот сеф, а секое име со ѕвездичка покажува дека дотичната личност е мртва.


Мици врескаше. Мислев дека е погодена, но таа седеше исправено. Несреќата ја видов во ретровизорот. Џипот позади нас изврте од контрола и со полна брзина падна во мочуриштето, каде полека и величествено потона на дното. Видов како светлата трепкаат за момент пред да излезам.


Мици ми го турна Лугерот меѓу нозете и се сврте. Возевме со една дупната гума. Ова не беше единствената врева во ноќта. Во џунглата се слушаше звук на бамбусови стапчиња кои удираа во шупливи дрвени тапани. Тоа беше придушен застрашувачки звук. Се прашував дали Како и Ламби можат да пренесат безжична порака до племето. Можеби тоа беше порака за нашето бегство испратена од невидени фигури во прашумата.


Ритамот се забрза. Изгледаше како катастрофа. Зад мене го слушнав слабиот глас на д-р Х. Флеминг. „Нѐ следат, а тие брзо нѐ стигнуваат“.


Го турнав џипот до последната брзина.


Поглавје 6


-


Непосредно пред нас на патот, некој со батериска ламба ни даде знак да свртиме на селски пат. Не поставив никакви прашања и се свртев. Го возев автомобилот преку песок до друг факел во близина на водата, го вклучив палењето и излегов.


Ноа беше таму, сега без својата бела наметка и облечен во вратоврска. На патот по кој штотуку се возевме, слушнав звук на автомобил што се приближуваше. Немавме доволно време. Стоевме со грб кон морето. А мојот Лугер беше празен.


Излезе и Мици. Ноа со силни раце го извлекол Флеминг од автомобилот.


„Дојди со мене, Картер. Фати ја раката на Мици и не пуштај. Остани зад мене“.


Го ставив Лугерот во појасот, ја фатив девојката за рака и тргнав по Ноа. Што друго би можел да направам. И онака ќе умреме наскоро. А можеби дури и би можеле да пливаме толку далеку што нашите гонители да не нè најдат, ако само ги држиме главите доволно ниско во темните бранови.


Ноа мирно и самоуверено зачекори во морето. Лесно го носеше Флеминг. Морето се крена околу неговите стапала, до средината на бутовите, па наеднаш повторно почна да се крева, чекор по чекор.


На следниот чекор го удрив палецот на нешто силно. За малку ќе се сопнев, а потоа го кренав стапалото. Го изгребав каменот со ногата и почувствував цврста земја малку повисоко. Ја ставив мојата тежина на тоа. Го испружив коленото и се почувствував чекор повисоко од првиот. Се искачивме на четири скалила и одевме право преку груба карпа околу шест инчи под вода.


Тивко се насмеав. Бев добро упатен во оваа магија. Прво го видов Ноа како оди по оваа камена патека. Сфатив дека се работи за стара камена градба, веројатно бариера од поплави која одамна потонала под нивото на морето поради земјотрес. Не мислев дека Ноа некогаш го видел над вода. Веројатно го открил случајно додека пловел, а иако не бил шоумен, го искористил за да ги исплаши своите суеверни следбеници.


Зад мене слушнав како Мици се насмевнува. „Тоа е чест, Ник. Сега знаете нешто што е мистерија за речиси сите. Пазете се од лизгавите места и останете на средина. Ширината на ѕидот е само половина метар“.


Ја стиснав нејзината рака. Доволно силна. „Ти знаеше и се обидуваше да ми раскажуваш приказни за Дедо Мраз, валкана курва. Како знаеше?'


„За време на капењето. Ја удрив главата и изгубив свест. Ноа ме спаси. Не ми кажа што правам додека не му се заканив дека сам ќе се справам со тоа. Тој се заколна дека ќе го чува во тајност“.


Бевме речиси на другата страна кога еден пар рефлектори светнаа над водата. Имаше извици на изненадување и гнев. Нашле џип, но немало луѓе. Веќе бевме надвор од опсегот на светлината, па не можеа да не видат. Се приближивме до една стрмна карпа, во која беше издлабено тесно скалило. Беше долго и тешко искачувањето, но Ноа, носејќи го Флеминг, не покажа знаци на замор додека стигна до највисокото скалило и скокна пет метри надолу на платформата што се удвои како бедем и покрив за куќите долу. Мислев дека ќе се снајде добро како фитнес тренер во програмата AX. Тој го подаде Флеминг во неговите подадени раце, а претседателот брзо беше внесен во собата.


Кога стигнавме, забележав дека просторијата е веќе поставена за негово лекување. Од камените ѕидови висеа запалени факели. Во центарот на подот имаше креветче покриено со миризливи лисја. Поминавме покрај некаква почесна гарда од племенски припадници, од кои секој лесно го допираше Флеминг, како да сакаше да му даде дел од својата сила.


Кога Флеминг беше легнат на креветчето, јас реков: „Тој има скршена нога и има 'рѓа на зглобот. Тој мора да има труење на крвта, а јас немав време да одам во аптека за антибиотици. Нему му треба веднаш. Дали постои начин да се добие ова овде? '


Високиот црнец ме погледна непасивно. Гласот на Флеминг изгледаше слаб, но тој се насмевна. „Ви благодарам за грижата, господине Картер, но јас сум во добри раце. Медицинското знаење на Ноа го оценувам повисоко од она на најскапиот специјалист на Парк Авенија“.


Патријархот тивко рече: „Ние сме информирани за природата на вашите повреди и можеме веднаш да започнеме со лекување“.


Двете жени го соблекоа Флеминг. Ноа клекна до него и го натопи сунѓерчето во течноста што беше во сад до креветот. Со овие зборови ја исчисти раната на зглобот на Флеминг. Потоа на него намачкал густ зелен желе.


„Тоа е топла комбинација од листови кока и зелен сапун“, рече Ноа. „Му ставивме завој. Овој материјал ќе ја извлече нечистотијата од раната, а потоа раката брзо ќе зарасне“.


Лекувањето на ногата беше малку потешко. Ноа ја исправи ногата. Потоа го натопи прстот во садот со темноцрвена густа материја. Со овие зборови тој нацртал круг околу раната, а внатре во кругот нацртал „Х“.


Ми се насмевна. „Крв на петел“, објасни тој. „Да го избркам ѓаволот од коска“. Сега неколку слоеви зачинети листови беа врзани за ногата, на врвот на која имаше топла паста од брашно. Дебел завој на целата нога.


Се прашував колку од оваа манифестација е примитивна медицина која се покажала како ефективна низ вековите и психолошко влијание.


Не знаев. Но, Флеминг верувал во тоа и можеби оваа вера би можела да го излечи. Како и многу водечки политичари, тој можеби тајно е длабоко религиозен човек.


А ако не признал јавно, можеби длабоко во себе ја прифатил забранетата мистичност на вуду. Но, немав време да чекам и да видам како тоа ќе испадне за него.


Го тргнав Ноа настрана и го прашав: „Дали и тапаните ви кажаа дека Флеминг сака да се врати во градот и да настапи пред луѓето?


'Да'. - Старецот криво се насмевна. Флеминг е идеалист и многу тврдоглав во своите верувања. Но, кога ќе се опорави од шокот, ќе му ја кажам вистината. Можеби сакате да се вратите и да ја ослободите госпоѓицата Соер?


Не му кажав ниту збор за ќерката на хотелскиот магнат. Знаеше многу за човек кој живееше досега на врвот на ридот. Можеби токму тапаните го информираа, во комбинација, се разбира, со способноста правилно да ги објасни овие ретки знаци на џунглата.


Лицето ми стана малку тешко додека реков: „Ако не ја вратам во едно парче, мислам дека нема да преживеам сам“.


Мици прислушувал. „Луд си ако го пробаш ова. Но, ако го сториш тоа, ќе одам со тебе“.


„Погрешна претпоставка“, реков. „Не можам да те користам. Ноа, погрижи се да остане тука.


На мое изненадување, тој кимна со главата. „Ќе ти дадам водич...“


„Не“, го прекинав. „Само ќе се вратам по патот што дојдовме“.


Ги подигна веѓите. Знаеше дека на крајот нема да може да ме натера да се премислам. Тој ги крена рамениците, ја зеде раката на Мицеи и се врати кај Флеминг.


Се приближив до скалилото врежано во карпата. Зад мене го слушнав возбудливото пеење на племенските членови, веројатно наменето да му помогне на Флеминг да закрепне. Зачекорив преку ѕидот во водата назад на другата страна. Нејасно го видов џипот. Изгледаше напуштен. Немаше ни трага од војниците.


На половина пат, мојата нога удри во лизгава грутка алги што растеше меѓу карпите, и се лизнав. Станав, плукајќи кал. се исправи и одеше повнимателно.


Кога стигнав на плажа бев мокра.


Ја соблеков облеката и се обидов да ја истиснам најдобро што можев. Го исушив Лугерот најдобро што можев и го фрлив пиштолот на предното седиште од џипот. Ја фрлив мојата облека преку хаубата за да може да се исуши на топлината од моторот.


Не ги соблеков чизмите. Тие се влажни, но ми требаат за возење.


Очекував добро возење со таа дупната гума и не бев разочаран. Кога се приближив до местото каде што другиот џип влезе во мочуриштето, застанав да го наполнам Лугерот. Видов активност на местото на настанот, тројца или четворица мажи на страната на патот. Можеби луѓето што беа во автомобилот не се удавија, но не видов што направија.


Еден од нив наеднаш излезе на сред пат и ми даде знак да се приближам. За малку ќе го соборев, но навреме го видов шапчето. Сè уште го имав мојот Лугер на готовс и се приближив. Слушнав смеа, нешто како победнички звук и наеднаш носот на џипот излета од мочуриштето. Го извлекоа. Беше празно. Нема трупови.


Помошниците на Ное во џунглата ја извадија резервната гума и ми ја вратија назад. Излегов и видов дека двајца од нив го кренаа предниот дел од мојот џип, ја сменија гумата и ја спуштија колата назад со широка насмевка што значеше дека сега се е во ред. Потоа брзо исчезнале меѓу палмите. Толку брзо, немаше да го видам само да трепнев.


Возев брзо, прашувајќи се што ќе најдам напред каде што голем камион го блокираше патот. Луѓето на Ное исто така биле зафатени таму, но автомобилот бил премногу тежок и не можеле да го поместат. Излегов, седнав зад воланот на камионот и им даде знак да се тргнат од патот. Го ставив автомобилот во рикверц и скокнав надвор. Беше прекрасна глетка да се види како камионот се лизга во мочуриштето. Само топовската цевка сè уште беше малку над водата.


На моето натамошно патување до оддалечениот хотел не сретнав никого. Неколку мажи си играа во кујната. Играта беше нова за мене. Секој човек имаше полиран чип што чудно изгледаше како човечки прст. Тие наизменично ги тркалаа околу масата. Кој најблиску до раскол на средината на табелата победи, судејќи по возбудата што ја предизвика. Коко беше последната која се тркалаше. Тој врескаше гласно додека прстот му падна во пукнатината. Губитниците му платија двојно. Кога тој и Ламби ме видоа, престанаа да играат. Кога им кажав дека сакам да ме однесат во хотелот Соер, тие не изгледаа многу возбудени.


Ламби смислено се накашла. „Беше доста ризично да се измами поручникот во тврдината“, рече тој. „Но, за да го измамиме полковникот? - Не знам.


Ми требаа неколку помошници. Важно беше да веруваат во успехот на операцијата. Нервозните и сомнителни луѓе не ми беа од корист. „Ное знае каде одиме“, објавив. „И тој ќе ни помогне.


Ова беа магични зборови. Ако Ноа мислеше дека може да работи, ќе беше. Во џипот се качивме расположени.


Градските улици сè уште беа празни. Вкупно видовме не повеќе од шест лица. Слушајќи го џипот, се плашат како глувци. Немаше сообраќај, сите јавни згради беа затворени, прозорците беа темни, освен првиот кат од хотелот Соер.


Како ја впери пушката во мојот грб додека се возевме кон главниот влез. Не гледаше стражар во сенката на вратата.


Како скокна и ми даде знак да го следам. Отидов до вратата, придружуван од Како и „поручникот“ Ламби. Чуварот не запре. 'Извини. Полковникот рече дека никој нема да дојде вечерва.


Ламби се испружи и погледна во војникот. „Влегуваме внатре. Ако сакате да не спречите, на крајот може да се повредите. Овој затвореник е Ник Картер, човекот за кој Џером понудил илјада долари. Премести.


"За." Стражарот ја впери пушката кон мене и му ги лижеше усните. „Во тој случај, ќе го доведам таму“.


Ламби заржеше. - „О не, нема да го водиш. Сам ќе го доставам. Мислиш дека можеш да ми ја земеш оваа награда. Бегај, копиле! '


Стражарот изгледаше виновен и не се движеше доволно брзо. Како помина покрај мене и го удри со кундакот од пушката во уво. Притоа тој случајно го допрел чкрапалото. Куршумот свирна меѓу моите нозе, повисоко отколку што би сакал. Почна да станува премногу реално. Ламби повторно ги покажа забите. „Полковник. Каде е тој?'


Сега прилично импресионираниот чувар речиси неразбирливо промрморе: „Во казиното, поручник. Дали треба да ви покажам наоколу?


„Мислам дека можеме сами да го најдеме“. Имаше предупредување во гласот на Ламби. - „Остани на својата позиција“.


Како ме турна во фоајето. Томас Соер би бил шокиран кога би ја видел штетата. Беа поставени големи клупи. Се превртеа решетките со весници и списанија, а ниту една од витрините не остана недопрена. Полиците во продавниците беа празни. Каков неред!


Полковникот Кариб Џером можеби беше голем заговорник, но тој беше вошлив командант. Да не им дозволуваше на своите луѓе да ограбуваат, ќе добиеше повеќе, ако му успееа плановите, се разбира.


Казиното беше уште полошо од лобито. Масите за игри во вредност од илјадници беа уништени до поправка. Голите слики над издолжената лента беа изгребани и фигурите беа исечени. Како и Ламби свиреа. „Пропуштена убава забава.


Искршени се стаклени садови на подот околу шанкот. Немаше шишиња. Како и Ламби незгодно погледнаа низ празните соби. „Каде отидоа сите? Каде е полковникот?


„Тој спие збунето. Како да има триста соби со удобни кревети. Што се однесува до Џером, мислам дека е во канцеларијата на Чип Капола и ги брои парите од казиното. Ајде да одиме кај него.


Поминавме покрај касите. Тие останаа недопрени. Само зад стаклената преграда немаше купишта монети, ниту сметки во отворените фиоки. Војниците беа држени подалеку од овде. Го притиснав копчето што ја активираше лизгачката метална врата.


Одев меѓу момците. Непријателскиот црн чувар на контролното биро бил изненаден. Посегна по својот револвер, но потоа ја виде цевката од пиштолот на Ламби на мојот грб, ме препозна и се насмеа.


„Не, но, господине Картер. Каде го најдовте, поручник?


Можно е да сменил страна, но поверојатно ми се чинеше дека цело време бил шпион на Џером.


„Приведен на контролен пункт. Кажете му на полковникот дека сме тука.


Сепак, црнецот сè уште немаше да нè пушти да влеземе. „Мици замина овде со Картер. Каде е таа?'


Ламби рамнодушно ги крена рамениците. „Таа не беше со него. Можеби ја нема“.


„Па, таа не е важна“. Го притисна домофонот. „Полковник, имате гости“.


Звучеше возбудено. - „Ти кажав дека...“


„Двајца војници дојдоа да го испорачаат господинот Картер.


Сега гласот наеднаш стана посреќен. - „Совршено е. Пушти ги да влезат.


Вратата се отвори. Кариб Џером седна на бирото на Капола. Пред него лежеа купишта банкноти и монети. Неодамнешни приходи од казина и од хотели и лоби продавници: огромни пари од синдикатот и Соер.


Пријателски се насмеав. „Најдовте ли начин да се збогатите, Џером?


Тој возврати со насмевка. Само неговата насмевка беше малку поладна од мојата. „Морате да признаете дека ова е добар начин“. Погледна во Ламби. „Поручник, каде е девојката што беше со овој човек?


се замагнав. „Мртов“. Удавен.


Црните очи се стеснија. „Таа плива како делфин, господине Картер. Не обидувај се да ме измамиш. Таа вреди многу во Мајами“.


Гледав преку моето рамо во вратата, која беше сè уште отворена. Црнецот го следеше нашиот разговор. Со него зад моите луѓе, не можев да го користам мојот Лугер. Ова би значело смрт на Како и Ламби. Сакав вратата да се затвори и го избрав најбрзиот начин да го известам полковникот за вниманието на неговите стражари.


Јас пркосно му реков на Џером: „Можеби ќе добиеш добар откуп за Мицеи, но се обложувам дека тој поручник никогаш нема да ги види неговите илјада долари“. Тоа беше доволно. Вратата силно се затвори. Џером се наведна кон купот пари на масата. Кога повторно го крена погледот, гледаше право низ бурето на мојот Лугер.


„Земете што ви треба“, им реков на Ламби и на Како додека нивните пиштоли се оддалечуваа од мене, на изненадување на Џером. Лицето му се напна. „Предавство, господине Картер? Поткупи ги војниците! Ќе бидат изведени на воен суд исто како мене. ..'


Беше брз. Се сомневав во ова. Но, сепак не е доволно брзо. Тој беше на масата и неговата рака брзо се придвижи кон футролата. Бев малку побрз, го префрлив Лугерот од десната рака на левата, го фрлив шилото во раката и го фрлив. Шилото му ја закачи раката на футролата и неговиот обид не успеа.


Признавам дека не беше кукавица. Тоа беше голем ризик за него. Но, ако можеше да ме принуди да пукам, или ако можеше да пука сам, тоа би го алармирало црнецот надвор и моите шанси би биле изгубени. Седна тивко. Јас сум со Лугер и му наредив да застане до ѕидот. Малите црни очи исфрлаа омраза, но тој го направи она што му беше кажано.


Ламби го ставил оружјето на купот банкноти и темелно го пребарал полковникот. Ми го извади моето шило, револверот и најде уште еден резервен во еден од џебовите.


„Сега седнете на каучот за да разговараме. Каде е Тара Соер? Реков.


Џером не ни трепна. Удобно седна на софата и ги прекрсти нозете. Саркастично ја свитка горната усна и за возврат постави едно прашање. - „Каде е Мици Гарднер?


Немав време или склоност да играм прашања и одговори. Секако дека ја чувал Тара во хотелот. Но, не можев да сметам дека ќе спие целата војска на Џером и не сакав да ризикувам да го пребарам целиот хотел. Застанав пред полковникот и го удрив во лицето со муцката на Лугерот. Се покажа дека е грда гребнатинка. Не сакав да го убијам; тој беше единствениот човек кој можеше да ја контролира војската во тоа време, а мене сè уште ми требаше. Но, прво, бев загрижен за безбедноста на Тара. Му кажав на Џероним за ова и додадов: „Нема да жалам што го изобличив твоето лице ако е потребно“.


Тој беше убав човек. Го знаеше тоа и беше сует. „Во ред“, рече тој. - Сè уште нема да ја ослободите. Госпоѓица Соер е во нејзината соба на горниот кат. Меѓу долниот и горниот кат има шестотини мои војници“.


Поглавје 7


Додека Ламби го држеше полковникот под закана, јас и Како му ги соблековме јакната и кошулата на Џером и ја искинавме кошулата на ленти за да го врземе. Го пуштивме да седне на софата.


„Остани тука да внимаваш на него“, му наредив на Како. Му покажав како функционираат контролите на вратата. „Почекајте јас и Ламби да стигнеме до вратата. Го отвораш доволно за да ни дозволиш да поминеме, а потоа повторно го затвораш.


Ламби повторно ми го стави пиштолот на грб и одевме. Црнецот беше занесен во детективски роман и не ги крена очите додека не му ја наметнав муцката на мојот Лугер под носот. Кога видов што чита, морав да се насмеам. „Не читај, туку читај; Додадов момент пред Ламби силно да го удри по черепот со кундакот од пушката. Тој се тркалаше од столот на подот. Дали бил мртов или не, во голема мера зависи од дебелината на неговиот череп. Го одвлековме до една од касите на казиното и таму го врзавме за столче. Брзо отидовме до лифтовите. На половина пат во фоајето, вратата од лифтот одеднаш се отвори. Војникот излезе, не виде и се обиде да се нурне назад. Го испуштив шилото и за момент го најдов под неговото Адамово јаболко. Ламби го повлече зад рецепцијата. Клучевите од собата на Тара ги немаше, па треба да стигнеме што е можно потивко.


Се вративме до лифтот и зедов две мачети кои му се лизнаа од појасот на војникот откако го удрив. Сега имавме само 599 противници.


Горе истрчавме до вратата од станот на Тара. Ја зедов бравата со шило и бевме внатре пред некој да се појави во салата.


Во собата владееше задушувачка атмосфера. Климата беше исклучена. Тара Соер лежеше на креветот со раширени раце и нозе. Таа носеше гаќички и градник. Зглобовите и глуждовите и беа врзани за креветот со завеса, па таа едвај се движеше. Таа немаше замолчеништво во устата, но тоа веројатно немаше да биде потребно. Шумоизолацијата во Sawyer Grand LaClare беше одлична. Најмногу се слушаше во соседната соба.


Таа ме виде мене и Ламби. Нејзиното лице беше згрчено од очај и мислев дека ќе вреска. Ја покрив устата со раката. „Луѓето на Џером се тука. Бидете мирни.'


Нејзините очи трепереа кон Ламби. Мислеше дека и јас сум фатен. И објаснив дека е на наша страна. Нејзините прекрасни сини очи сега беа големи и темни. Стравот во нејзините очи сега беше заменет со гнев. Ја тргнав раката од нејзината уста и ја бакнав. Потоа ја пуштив да оди да го одврзе кабелот. - „Го убија?


Знаев дека мисли на Флеминг. Реков. - „Не. Можевме да го покриеме. Тој е ранет, но безбеден во планините со Ное“.


'Кој е ова?'


Се разбира, таа никогаш не слушнала за овој стар црн волшебник и неговото племе. - „Ќе ме наречете лажго ако ви кажам повеќе за Ноа, но ако излеземе живи од градот, ќе ве запознаам со него. Па дури и тогаш нема да верувате“.


Брзо го олабавив кабелот за да ја ублажам болката. Рацете и стапалата и беа бели и отечени поради лошата циркулација. Таа имаше болки и можев да видам дека ќе помине некое време пред да може повторно да оди. Сепак, не можев да ризикувам да ја носам. Ако некој се обидеше да не запре на патот, очајно ќе ми требаа рацете, а веројатно и Ламби.


На Тара и ги избришав зглобовите и глуждовите со ладна вода од бањата. Потоа од плакарот извадила тенок памучен фустан. Изгледаше подобро како што беше, но гаќичките и проѕирниот градник едноставно не беа идеални за патување во војна.


На Тара и беа потребни драгоцени минути да остане на нозе. Направивме тест од соба по соба за ова. Го испратив Ламби во салата за да видам дали излезот е чист.


Еден миг подоцна ја проби главата низ работ на вратата и ни укажа. Истрчавме до лифтот колку што дозволуваше состојбата на Тара. Штом го притиснав копчето, видов отворена врата во ходникот.


Стигнавме на првиот кат и вратата од лифтот полека се отвори. Низ пукнатината видов војник. Работата да биде уште полоша, таму беше полковникот Кариб Џером со вперен пиштол во нас.


Се забив зад металната врата и истовремено го притиснав копчето од подрумот. Куршумот се одбил од металните ѕидови на лифтот. Чудо беше што никој од нас не беше повреден. Вратата се затвори и влеговме внатре. Се чинеше дека поминаа часови. Доколку немало автомобил во гаражата или ако излезот бил блокиран, Дејвид Хок би можел да отпише еден од своите агенти. Том Соер би ја изгубил својата ќерка, а Ноа би изгубил проклето добар асистент.


Се прашував каде е другиот асистент на Ноа. Веројатно мртов. Ако Џером го убедил да го пушти за голема сума, можеби ќе очекуваше куршум. Полковникот немаше да има причина да си го одржи зборот. Очигледно беше дека е грешка да се остави кутриот простак Како сам со таков тип.


Лифтот удрил во воздушниот тампон на приземјето. Бевме во гаражата. Имаше многу автомобили на гости и повисоко платен персонал, но не очекував да најдам клучеви во нив и едвај ќе имав време да ги проверам сите. На излезот имаше воен камион. Веројатно бил подготвен за итни случаи и брзо бил во функција. Освен што изгледаше на една милја оддалеченост.


Јас го истакнав ова. „Трчај до тој автомобил“, реков. „Наведете го додека го покривам повлекувањето“.


Тие трчаа. Барем Ламби трчаше најбрзо што можеше, влечејќи ја за рака Тара која се сопнуваше. Вратите на лифтот се отворија. Кога беа отворени до два инчи, шутнав во празнината, следејќи го водството на Џером. Слушнав крик и се надевав дека тоа е полковникот. Продолжив да пукам додека вратата се отвори понатаму и се слушаа повеќе врисоци. Конечно, некој дошол до брилијантна идеја да го врати лифтот назад. Продолжив да пукам додека вратата целосно не се затвори. Сега имавме мала предност. Притрчав до камионот и скокнав до Тара, која го запали моторот, а потоа се смести на седиштето до возачот. Среќен. Да беше Мици Гарднер, ќе се расправавме кој ќе вози, а сега немаше време за тоа.


Возев во втора брзина и излегов на излезот. Тој не беше забарикадиран. Додека возев покрај главниот влез на хотелот и гледав кон вратата, го видов Џером како истрча надвор со неколку негови луѓе. Застанаа на скалите да пукаат во нас, но брзаа. Истрелите одеа на ниско ниво.


Возев цик-цак за да ги минимизирам нивните понатамошни шанси да бидат погодени и слушнав како Ламби пука одзади. Му викнав да се повлече. Тој не ме слушна. Или можеби беше премногу возбуден за да реагира.


Тогаш веќе беше доцна. Слушнав краток крик и во ретровизорот видов како Ламби испадна од автомобилот. лежеше сино и неподвижно на сред пат. Предниот дел од кошулата му беше натопен во крв. Неговото тело се тресело од куршумите што го погодиле. Џером се одмазди сега кога бевме премногу далеку за да не фатат.


Се концентрирав на возењето, обидувајќи се да го игнорирам мојот замор. Куршумите повеќе не свиркаа зад нас. Џером и неговите војници истрчаа до автомобилите паркирани на влезот од хотелот. Бевме далеку од дома и безбедни.


На булеварот се свртев и ја притиснав педалата за гас. Камионот беше посоодветен за носење тешки товари отколку за зголемување на брзината. Имавме малку време, но тоа не беше доволно да ја избегнеме потерата на полковникот.


Бевме надвор од градот и се упативме кон хотелот на Ноа. Мораше нешто брзо да се реши. Не можев да го избегнам Џером на крајбрежниот пат. Имав две опции. Првата е да се скрие камионот во шталата зад стариот хотел. Другиот беше лош пат кој се вртеше низ планините.


Ми падна на памет дека полковникот веројатно знаел за постоењето на хотелот и дека Ноа го користел. Не би морал ни да се бори. Целата зграда беше направена од дрво. Можеше да не изгори.


Затоа ја избрав планинската рута. Нашиот тежок камион можеше да се справи со дупките и нерамнините веројатно подобро од полесните возила зад нас, а тие не можеа да одат побрзо од нас на овој пат.


Додека стигнавме на кривината, тие не не видоа. Го исклучив светлото и го свртев воланот. Сега бевме невидливи во џунглата за два џипа кои поминуваа покрај нас на главниот пат. Одлично. Застанав, го извадив рефлекторот од неговиот држач и отидов до товарното место за да видам што имаме со нас. Или можеби Ламби го фрлил пиштолот. Моите резерви на муниција беа при крај.


Не можев да го најдам пиштолот меѓу намотките од јажето, лопата и трите кутии. Сакав да трчам кога рефлекторите паднаа на текстот на една од кутиите: „Динамит“. Ја повлеков кутијата напред. Испаднаа неколку прачки, но повеќето сè уште беа уредно завиткани во струготини.


Ако полковникот Џером дознае дека сме го напуштиле главниот пат, тој несомнено ќе се сврти. Но, ние бевме подготвени да го прифатиме. Возевме околу стотина метри во џунглата. Скокнав од товарниот залив и истрчав назад кон раскрсницата, подготвувајќи се по патот. Го направив тоа додека џиповите на Џером се појавија. Возеа брзо, дојдоа зад аголот, а јас ги избегнав нивните светла. Оддалеку забележале камион и триумфално извикувајќи се упатиле кон него. Кога ми пријде првиот џип, го запалив осигурувачот. Фрлив стап со динамит на задното седиште и се навлеков што е можно подалеку во зеленилото.


Експлозијата се случи веднаш и ме фрли назад на патот. Но, мојата физичка состојба беше многу подобра од онаа на патниците во џипот. Сè уште го задржував здивот кога го слушнав гласот на Тара како ме повикува. Станав порано отколку што би сакал и ѝ укажав да се држи настрана, гледајќи во длабокиот кратер што се формираше на патот. Зад мене, втор џип се издигна околу кривината. Девојката и јас истрчавме назад кон камионот. Веќе се возевме со полна брзина кога џипот застана кај кратерот на кратерот со шушкање на сопирачките. Во ретровизорот ја видов високата фигура на Џером како се наведнува над огромната дупка на патот. Позади нас свиркаа куршуми, но веќе бевме премногу далеку и тешко дека ќе ни наштетат.


Тара не разбра што се случило. Ѝ објаснив што најдов во задниот дел од камионот, се наведнав за да и дадам брз бакнеж, а потоа повторно го свртев вниманието кон патот.


„Засега сме безбедни“, ѝ реков. „Не можат да возат низ оваа дупка или ќе мора да ги исечат дрвјата. И за ова е потребно време. Подгответе се за возење по разбранувано море“.


Во мракот, за малку ќе се залетав во дрво кога свртев еден агол и тоа ме потсети дека ми треба светлина. Ризикот да бидеме откриен сега е помалку важен отколку ризикот да налетаме на дрво. Еден поглед на часовникот ми кажа дека ноќта веќе завршува. Додека да стигнеме до најтешките места, ќе биде речиси светло. Ова го направи многу полесно.


Но, сè уште беше темно, а фаровите светкаа низ густото зеленило. Тара мораше да се држи за рамката на вратата за да избегне да ја удри главата во покривот. Таа се испружи неколку километри, а потоа горко се насмеа.


„Ник“, рече таа. „Мислам дека не сум квалификуван за ова. Бев луд да дојдам овде и да го сретнам Флеминг. Беше толку романтично“. Нејзината смеа звучеше разочарано. „Сега разбирам што навистина е тоа“.


Се насмеав. - „Дали светот на бајките е разочарувачки?


Па се исплаши, зборуваше да се контролира. Се искачувавме погоре и погоре, а ќе биде уште потешко. Мислев дека ова е добра причина да се откажам од уздите. Конечно, анксиозноста е стимуланс, а сексот е одлично средство за смирување. Застанав и го свртев клучот за палење. Беше многу тивко. Излегов, одев околу колата, ја отворив вратата од страната на Тара и ја извлеков. Ја одвлеков до автомобилот за да можам да ја проверам областа со фаровите за да видам дали има змии или свињи што може да ја расипат забавата. Нејзината уста беше гладна како мојата. Нејзе и беше тешко исто како и мене. Помина долго време пред конечно да влеземе во камионот, целосно исцрпени и среќни. Се насмевнав. 'Дали се чуствуваш подобро?' Кимна со главата, се наведна на столот и ги затвори очите.


Кога стигнавме до чистата карпа, веќе беше светло. И реков на Тара да ги држи очите затворени малку и, се разбира, таа веднаш ги отвори за да погледне надвор со интерес. Кога погледна низ прозорецот и ја виде само бездната, побледе. Таа седна исправено, кревајќи ја брадата.


Додека го поминувавме опасниот дел од бездната, помислив на Флеминг. На местото каде што патот дојде во ќорсокак излеговме и продолживме пеш. Сега открив нешто што досега не сум го забележал. Патеката одеше во стрмна клисура; отаде работ, пак, имало пештери во кои живеело претходно вишокот население на племето. Во моментов се чинеше дека никој не живее таму. Дебелите дрвени порти на тврдината биле затворени. Го чукнав со кундакот од пиштолот. Неколку минути подоцна слушнав штракање на синџири и поместување на дрвените завртки. Потоа портата замавна навнатре и човек во бела наметка нè мавна внатре. Тара изгледаше како да видела дух.


Ноа љубезно ја поздравил девојката, рекол дека Флеминг се чувствува подобро, а потоа се префрлил на одделот за лоши вести.


„Нашата линија беше прекината синоќа. Не слушнавме ништо од внатре откако си заминал. Можете ли да ми кажете каква е ситуацијата во Порт оф Спејн?


Се сомневав дека стариот хотел на периферијата на градот е повеќе од само место за престој за сограѓаните кои сакаат да го посетат градот. Тоа требаше да биде центар за вести за пораките што доаѓаа од градот и се пренесуваа со помош на тапанот од џунглата. Ако немало повеќе пораки, тоа значело дека Џером ја нападнал.


Бев многу уморен. Почна да се акумулира повеќечасовен долг стрес. Оваа стара тврдина била непробојна. Кралевите, пиратите и бунтовниците секогаш залудно се обидувале да ги оспорат високите ѕидини во античко време. Но, овој пат мојата единствена одбрана беше мојот Лугер и грст куршуми, убавата мала тезга на Мици Гарднер и неколку кутии динамит. Малку против модерно опремена војска. Се потпрев на дебелиот камен ѕид и го известив Ноа. Му кажав што ќе правам со динамитот.


„Требаше веднаш да ја кренам таа карпа во воздух“, признав.


„Но, тогаш не размислував за тоа, а сега е премногу далеку. Но, јас ја претворам оваа рута во минско поле. Очекувам Џером да дојде овде попладне со џипови. Го чека изненадување. Ми требаат носачи.


Ноа го состави тимот и јас ги претставив девојките.


Поглавје 8


Луѓето извлекле динамит од камионот. Тие ја носеа отворената кутија до тврдината, оставајќи ја полната кутија за поставување мини на патот. Пред да го напуштам камионот, го извадив роторот од дистрибутерот за никој друг да не може да го стартува камионот. Ја претворив патеката во минско поле со тоа што ќе се осигурам дека детонаторите се поставени така што едно лице може да го активира секое полнење независно од другите. Додека работев, слушнав тапани во тврдината; тоа не беа пораки, туку свечени звуци. Претпоставував дека Ноа се обидува малку да го подигне моралот.


Додека завршив, се чувствував целосно исцрпен и гладен. Со тешкотија стигнав до тврдината. Навистина, имаше ритуал. Светите птици биле убивани и варени во врела вода. Голи племенски со копја танцуваа околу котлето. Имаа одлично оружје за борба против базуки и митралези.


Ноа се грижеше за тоа пред да имам прилика да јадам нешто. Не бев ни на половина пат. Кога Ное ме разбуди, лежев во ладна, темна соба; Можев да видам од линијата на сенка близу вратата дека сонцето веќе ја достигнало својата пладневна положба. Ставив човек на стража покрај патеката. Од ова место треба да можете да слушнете возила што се приближуваат оддалеку. Сега застана пред Ноа и беше возбуден.


„Војската се приближи до камионот“, рече Ноа.


Веднаш се разбудив. - 'Колку има?'


„Не може да брои. - му зборуваше Ноа на набљудувачот.


„Тој вели: „многу, многу“.


Станав и истрчав до портата. Тие требаше да бидат на патеката до сега и сакав да се уверам дека не го пронајдат динамитот. Танцот на војната заврши, а луѓето што се повлекоа во своите пештери побегнаа назад во тврдината.


Ја поминав вратата од собата на Флеминг и се замрзнав за момент. Застана на вратата помеѓу две девојки. Немаше грди црвени ленти на неговата преврзана рака, немаше сиво на неговото чоколадно кафено лице. Немав време да се задржам на тоа, но брзото закрепнување на Флеминг ме изненади. Го извадив од памет и продолжив да чекорам. Истрчав низ портата и истрчав по патеката. Да беа брзи, можеби ќе се судрам со нив, но морав да бидам сигурен.


Кога стигнав до преминот, сè уште не видов ништо. Сега бев на чистилиште и низ врвовите на дрвјата можев да го видам камионот на дното на клисурата околу половина милја подолу. Групата од триесетина луѓе што стоеше во близина немаше намера да се искачи. Се прашувам зошто? Потоа слушнав бучава зад мене. Тоа беше Мици. Таа имаше одговор.


„Има уште еден напад од другата страна, Ник. Чамци во заливот. Многу чамци.'


Ова објасни зошто групата сè уште чекаше подолу. Тоа беше заедничка акција, движење со штипка што ќе започне истовремено на два фронта. Го гушнав нејзиното рамо. „Можете ли да ги активирате мините?


„Ова отсекогаш била мојата цел во животот. Што да правам?'


И го покажав палењето, и ја подадов запалката и и кажав што да прави. „Патот помеѓу овие две точки беше миниран“. Јас и посочив две работи. „Палењето на десната страна го запали најниското полнење три минути по светлата на осигурувачите. Кога првата група ќе стигне до кривината, треба да се запали. Се надевам дека ова ќе биде доволно, иако некои војници понекогаш знаат да бидат глупави. Одвојте време. Но, запрете ги“.


'Со задоволство.' Таа ме бакна и добив впечаток дека ме бакнува збогум. „Среќно со флотата.


Се насмеав. „Ова ќе функционира. Верувај му на Ноа“.


Уверив подобро отколку што се чувствував. Немавме опрема за долго да издржиме опсада од двете страни. Морав да направам што можам во рамките на расположливите ресурси, но нешто ми кажа дека ќе биде потребно чудо за да се преживее овој ден.


За време на моето отсуство, во тврдината се случија сериозни промени. Племето беше зафатено. Скалите стоеја до цврст покрив кој служеше и како заштитен ѕид, а камења со големина на череп беа носени во кофи кои се пренесуваа од рака на рака како подвижна лента.


Доволно чудно, тоа беше инспиративна глетка. Ритмичкото нишање на сите тие црни раце, пренесувајќи материјал како жива змија, влеваше доверба кај овие луѓе кои веројатно никогаш во животот не воделе вистинска војна.


Ноа го задржа својот изглед, но изгледаше помалку самоуверено од неговите луѓе. Тој зборуваше со Флеминг во тивко ќоше покрај портата. Флеминг се потпре на столче и изгледаше како да се обидува да го убеди Ноа во нешто. Се приближив за да го следам разговорот.


„Во ред, Ноа, сакам да верувам дека Џером игра двојна игра. Но, не можам да дозволам ти и твоите луѓе да ги ризикуваат своите животи за мојата кауза. Ако Џером е толку силен, тогаш морам да се потчинам, исто како што му се поднесов на генералот Хамонд. Ќе се предадам и ќе бидам прогонет во САД. Џером е способен човек, а овој остров, на крајот на краиштата, претходно ја преживеа воената диктатура. Можеби дури можам да му дадам некој совет. Сакам да му ја дадеш мојата порака.


Испраќањето на Јероним порака за мир беше како потпишување на сопствената потерница. Дури и полковникот да ги остави на мир Ное и неговото племе, јас ни за момент не би припаѓал на земјата на живите. Мислев дека е доволно лошо да се соочам со пораз. Го мразев. Но, уште полошо беше да замислам што ќе се случеше со мене ако Џером беше толку навреден како што мислев. Го чекав одговорот на Патријархот. Ова избувна во заморна тирада.


Флеминг, го почитувам твојот идеализам, но тој те заслепува. Кога генералот Хамонд се ослободи од вас, луѓето сè уште веруваа дека тој ќе им го остави островот на островјаните. Можеше да си дозволи да те избрка. Карибите Џером не може да биде толку дарежлив. Тој е непопуларен толку и амбициозен. Се додека си жив, ти си закана за него. И не е само твојот живот во прашање. Ако Џером успее во своите планови, тој ќе ја претвори оваа планина во ракетна база. Ќе не избрка и ќе ги донесе нашите непријатели овде. Тој не може да остане на власт без руска поддршка. Оваа планина е наш свет дом со векови. Нашите луѓе повеќе би сакале да умрат отколку да ја напуштат оваа планина“.


Старецот добро зборуваше. Тој го убеди Флеминг, кој покажа дека не е бесчувствителен на разумни аргументи. „Признавам, во право си, Ноа. Премногу долго живеам во свет на соништата. Надежта понекогаш добива заводлива форма. Ако ти требам, можам да фрлам камења со едната рака“.


Тој ја допре раката на Ное во знак на почит, а потоа куцаше со добрата нога кон парапет.


Ноа ми мавна. Се качив на покривот и ги погледнав брановите на влезот во лагуната. Флотата што се приближуваше ме потсети на тоа како Британците го евакуираа Данкерк за време на Втората светска војна. Секој рибарски брод, секој занает за задоволство, накратко, сè што можеше да се најде во Порт оф Спејн, се приближуваше до планината.


Сонував за американски торпедо бродови и воздушна покривка од брзи борци. Но, тоа беше прекрасен сон.


Првите чамци пловеа еден по друг со максимална брзина низ водата во наша насока. Чамците што го следат ќе преживеат. Првите ќе се соочат со изненадување. Тие брзо се приближија, очигледно несвесни за подводната брана што ќе го запре нивниот напредок. Репутацијата на Ное би ги исплашила луѓето од ова мало пристаниште, па не знаеле ништо за поплавената брана.


Гледав како првите две јахти се тркаат една до друга. Дури и без двоглед, можев да ги видам базуките и митралезите што луѓето ги чуваа на палубата. Тие удриле во браната истовремено со звукот на пукање на метал. Лаковите се подигнаа, трупот се затресе, а шокот ги фрли луѓето од палубата во морето. И за да се прослави бродоломот, во исто време имаше и поп од првото полнење, што Мицеи го детонираше.


Зад првите две несреќни јахти имало два шлепери кои повеќе не можеле да ја забават брзината. Тие удриле во камен ѕид и виселе под агол. Од мажите кои паднаа во морето, некои се удавија под тежината на нивните чизми и друга опрема, додека други успеаја да се залепат за браната. Следниве чамци успеаја да застанат среде лагуната. Но, три чамци, натоварени со војници вооружени до заби, удриле во браната без да добијат забележителна штета. Нашле неочекувана пречка со стапови. Тие лежеа на висина на бариерата од поплави на скалите што водат до тврдината.


Луѓето од првиот брод почнаа да ја преминуваат браната до скалите. Третиот брод малку се повлекол и испукал покривен салво кон парапет.


Не го забележав Ноа како се качи по скалите, но забележав дека стоеше до мене. Имаше бамбусов перископ со дополнително огледало што му овозможуваше да гледа директно над парапет. Ја крена раката, подготвен да даде знак. Браун фигури стоеја покрај парапет, секој држеше по еден камен.


Поради пукањето на чамците сè појасно се слушаше звукот на чизмите на војниците. Потоа слушнав режење од другата страна на ѕидот и сфатив дека војниците сега се веднаш под нас. Ноа ја спушти раката. Одеднаш имаше движење во близина на ѕидот.


Мажите заборавија на куршумите што шушкаа над главата, се наведнаа над ѕидот дебел осум метри, ги фрлија камењата и повторно се засолнија. Тројца од нив колабирале од раните. Други ги однесоа и ги зазедоа нивните места.


Огнот за покривање одеднаш престана. Погледнав по ѕидовите до подножјето на скалите. Видов војници како паѓаат: верижна реакција на тела кои се тркалаат кон морето.


Луѓето на Ное повторно донесоа камења и се подготвија за повторување на нивниот успех.


Огнот за покривање продолжи, а смртоносното олово повторно свирна над битовите, пробивајќи дупки во ѕидот кој беше претепан од временските услови.


Поглавје 9


Втора експлозија ја потресе џунглата. Така, Мици мораше да запали второ полнење. На Ноа не му требам во моментов. Сè уште не можев да ги погодам чамците со Лугер, а нивните артилериски куршуми сè уште не му нанесуваа премногу штета на ѕидот. Стариот џин имаше добра контрола над скалата. Истрчав кон патеката. Митзи седна на земја со третиот фитил во раката и изгледаше загрижено. „Тие станаа попаметни“, ми рече таа. „Првиот пат имав седум, а вториот пат четири, сите заедно. Но, сега тие доаѓаат еден по друг. Со растојание од осум метри. Срамота е, цел мој за еден човек.


„Не, тие не вредат“, се согласив. 'Не е важно. Ќе ги уништам поединечно“.


Војниците отидоа напред. Тие не сакаа да се борат, туку продолжија, поттикнати од пцостите на полицајците зад нив. Тие не гледаа напред, туку на страна и на земја, барајќи замки.


Истрчав низ грмушките до соодветно место за мене. Испакнато парче камен што го блокира патот подолу. Кога би можел да стигнам таму пред војниците, би можел да работам конструктивно со мојот Лугер. Штотуку стигнав таму кога првата личност дојде во опсег. Беше низок, набиен и многу темен. Лицето му беше облеано во пот. Застана да здивне, а потоа полека се врати назад, држејќи го погледот кон патеката. Го нишав Лугерот, потоа се предомислив и го вратив во футролата. Имаше подобар начин. На крајот на краиштата, тој не знаеше дека сум таму.


Во секој случај, моите резерви на муниција оставија многу да се посакаат и сè уште не можев да сметам на нив. Го извадив шилото од неговата обвивка на десната подлактица. Кога војникот помина под мене, скокнав врз него одзади. Го соборив. Се чувствуваше како малку воздух што му остана во белите дробови да се издува од него. Не ми е обичај да убивам онесвестени противници. Но, овој пат немав избор. Сега немав луксуз да земам затвореници. Неволно завршувајќи ја работата, го одвлеков под една грмушка, му ја зедов пушката и бендот и истрчав назад во моето засолниште. Ако продолжам на овој начин, би можел да уништам многу на овој начин, а исто така да натрупам залиха оружје. Практично и разумно!


Следниот го пикна носот зад аголот. Застана со изненадување во очите кога пред себе виде дамки од крв на земјата. Уште повеќе ја крена главата, се сврте и ме виде. Носеше митралез на појас пред стомакот, а овој митралез ветувачки замавна во мојот правец. Тивко му се заблагодарив на Хок за тренинзите за брзина и агилност, што сите врвни агенти на AX мора да го прават редовно и што генерално го презирам затоа што имаат навика секогаш да ми ги скратуваат одморите. Но, понекогаш дел од секундата поголема брзина значи разлика помеѓу животот и смртта. „Остани смирен, Ник“, си помислив.


Но сепак направено убаво.


За жал, човекот се превртел доволно далеку од патеката што повеќе не бил во слепата точка. Но, не можев да ја одбијам оваа машина.


Со Лугерот во десната рака, скокнав надолу, се упатив кон трупот и почнав да работам брзо, без да го тргнам погледот од патеката. Беше наполнет со муниција како глутница. Златен рудник!


Го стркалав по работ на патеката во грмушките, го собрав оружјето и истрчав назад до моето место. Сè уште никој не дошол зад аголот. Чудно. Јас сум зафатен некое време. Сигурно го слушнале Лугер.


Почекав уште десет минути, но никој не се појави и почнав да се чувствувам како да губам време. Се вратив во Мици со мојот плен. Од тука можев да видам камиони и џипови долу. Војниците се собраа околу човекот со воки-токи. Веројатно чекале нови наредби од некој повисоко место. Мици со ценење погледна во нашето ново оружје. Се насмеав.


„Нема да спречат сè што Џером може да ни фрли, но барем ние имаме малку пазарење. Оваа мала војска долу ќе знае дека сме вооружени


Јас укажав на групата подолу. „Тие ги менуваат своите планови. Патот е премногу опасен и мислам дека нема да започнат уште еден фронтален напад. Но, внимавајте на нив и предупредете ме ако грешам“.


Таа ги лижеше усните. - Остави ја пушката овде, во ред? Можеби можам да направам нешто корисно со тоа“.


Ја оставив пушката и малку муниција. Само што тргнав, слушнав нов звук - татнеж на мина на крајбрежниот пат. Очигледно е време повторно да се разнесе динамитот.


Завршив со товарење кога новите коли застанаа на крајот од патот. Војниците излегоа и видов човек со воки-токи. Немав поим дека овие војници ќе доаѓаат во групи. Не чекав да се разотидат, туку го активирав првото обвинение.


Тој експлодирал под џип и уништил два камиони. Кога згасна бучавата од експлозиите, испукав рафал од мојот автомат кон автомобилите позади. Автомобилите кои сè уште беа недопрени се префрлија во рикверц и внимателно се вратија назад. Изгледаше дека таму ќе биде тивко некое време, па решив да се вратам во тврдината. На покривот беше бучно. Сите беа покриени додека базуките и пушките со долг дострел продолжија да пукаат кон парапет. Ноа ми мавна да погледнам низ неговиот перископ. Видов големи групи војници како одат низ бариерата од поплава кон скалите. Некои веќе стигнаа до скалите и почнаа да се качуваат по нив. Ноа изгледаше мрачно.


Целото движење се одвиваше побрзо отколку што би сакал. Ако покритието траеше подолго, тие ќе ги погодеа своите луѓе, но не можевме да стигнеме до нив додека не престане огнот. Ја допрев машината и му реков на Ноа да ме извести кога ќе бидат горе.


Сепак, ова не беше потребно. Неколку секунди подоцна огнот за покривање одеднаш престана. Ова беше знак за мене. Слушнав како табаните се приближуваат додека стапнав меѓу двата ограда. За малку ќе го удрив војникот со автомат по лицето, но тој се оттргна кога војникот го направи последниот чекор. Истрел од митралез го фрлил кон човекот зад него. И двајцата паднаа преку работ. Продолжив да пукам додека не се исчистат скалите и поголемиот дел од браната. Последните луѓе се упатиле назад кон своите чамци и се засолниле нуркајќи во водата.


Немаше повеќе пукање. Флотата се пресели до крајниот крај на браната и се закотви таму каде што јас и Мици се прегрнавме во солената вода. Се чинеше како пред еден век.


Се вратив кај Ноа. Се направив удобно и запалив една од долгите, тенки и многу вкусни цигари направени специјално за мене во Истанбул. „Тоа беше првиот чин“, реков. „Веројатно можеме малку да се одмориме.


„Тоа можеби е вистина за тебе, Ник. Многу сум ти благодарен за се што направи. Но, опсадата сè уште не е прекината, само одложена и не за долго. Војската на Џером ќе се врати. Знам дека моите мислат дека победиле, па затоа очекуваат забава. Ако не им приредам гозба, ќе помислат дека заборавам да им се заблагодарам на боговите за победата и се плашат дека боговите повеќе нема да нè фаворизираат. Тогаш ќе ја изгубат желбата за борба“.


Ное ме остави да ја организирам прославата со свет оган, тапани и свечено танцување. Моето време го делев помеѓу гледање на прославата и гледање на непријателската флота. Некои бродови се закотвени на брегот. Бев навистина изненаден што војниците останаа блиску до чамците и не се обидоа да стигнат до тврдината преку плажата. Радиите ќе бидат вжештени со нарачки и контра извештаи.


Стоев и гледав во водата, кога одеднаш почувствував рака во мојата. Тоа беше топла рака, прилепена за моите прсти. Погледнав наоколу. Една девојка се наведна над мене. Таа беше гола од половината надолу, а кожата и светеше од свечениот танц. Нејзините гради отекоа. моето лице. Дишењето почна да ми се забрзува. И тоа не е се.


Морав да внимавам сега дека сите беа зафатени со забава. Но, овие проклети тапани немаа никакво влијание ниту врз мене. Дополнително, немаше забележителна активност на чамците. Ја следев по скалите. Се најдовме во мек кревет од лисја во тивко ќоше покрај портата.


Тогаш се беше готово. Звукот на тапаните стана пригушен. Се чувствував малку како молитва и се чувствував чудно смирено. Му помогнав на девојката да стане, а ние се вративме назад, фатени за раце. Ја оставив да се врати на парапет и да ги погледне ѕидовите.


Флотата отиде на отворено море! Еден брод сè уште беше во лагуната, подготвувајќи се последен да го напушти природното пристаниште. Што по ѓаволите се случи? Отидов долу за да го известам Ноа, кој штотуку разговараше со Флеминг и Тара. Им ја кажав веста.


„Сега можеме да ги извлечеме Флеминг и девојките одовде“, реков. „Можеби можеме да се преселиме на друг остров и да испратиме порака до Соединетите држави. Потоа можат да не земат со авион. Така, барем Флеминг би бил жив за да се обиде повторно. И можам да се вратам подоцна за да го елиминирам полковникот“.


Но, Флеминг не сакаше да слушне за тоа. Нема авиони. Нема елиминација на Џером. Попуштив и кисело му реков дека тоа е негова работа. Тој само требаше да се среди со Ноа додека ги прегледував уништените чамци.


Ноа избра неколку луѓе да ми помогнат. „Најдобрите пливачи“, рече тој. Не ми требаа пливачи, само носачи. Ја искористив можноста да видам како е Мици.


Сè уште беше таму каде што ја оставив, но под неа немаше џипови. Само камионот сè уште беше таму. Таа ми рече дека сите заминале одеднаш; веројатно во исто време кога пловеле бродовите. И кажав за ова, а таа ме погледна скептично.


„Не мислиш дека Џером ќе се откаже, нели? Што ќе прави?


Не им кажав на Ноа и Флеминг што навистина мислам. Но, можев да разговарам со Мици. „Забележав дека го молеше Кастро за помош. Предвидувам дека можеме да очекуваме бомбардери, вооружени чамци и се што друго Русија може да ни испрати на чело преку Куба. Се надевам дека повеќе нема да бидеме тука“. И кажав за чамците што се урнаа на браната и дека имав намера да го советувам Ноа да го испрати своето племе во џунглата на некое време кога ќе заминеме. Земјата под вашите нозе може да стане многу жешка.


Таа ме погледна со сожалување. „Безнадежна мисија. Со среќа со тоа ".


Поглавје 10


Спротивниот ветер беше доволно силен за да ја бранува површината на водата, но не направи малку за да ја намали нашата брзина. Влечењето не беше дизајнирано за брзина, туку за влечење на шлепите што носеа производи од внатрешноста до пристаништето на Шпанија, и иако пловевме со максимална брзина, имав чувство дека ползиме.


Со помош на луѓето на Ное, го ослободив овој чамец, кој се насука за време на непријателски напад, и по некои поправки ни беше корисен.


Ное ги испратил своите луѓе во областа од другата страна на планините, каде што се рашириле за да не паднат во рацете на војниците на Јероним. Можев да го натерам Ное да сфати дека тврдината повеќе не е безбедна и дека имав потешкотии да го убедам да дојде со нас. Тој повеќе би сакал да остане со своето племе, но јас му посочив дека подобро му служи на своето племе доаѓајќи со нас и ни помага. Освен тоа, сега кога се знаеше дека го зел Флеминг под своја закрила, несомнено ќе треба да ја плати таа цена. Флеминг, исто така, силно инсистираше да нè придружува и на крајот неволно попушти.


Сега ја напуштаме лагуната на заробен брод што влече. Со брзината што ја имавме, дури и до најблискиот остров патувањето донекаде се претвори во патување преку ноќ. Меѓутоа, под силната сончева светлина сега бевме лесен плен ако непријателските авиони се појавија пред да ја напуштиме лагуната. Тогаш сакав да се обидам да пловим под капакот на брегот и да се сокријам незабележано, а потоа да го преминам отвореното море на место каде што не очекуваа.


Каде и да пловевме, песочните шипки беа плитки, но барем јас не видов заштита од поплави под нивото на морето. Што ако бевме откриени? . Тогаш би имале малку надеж.


Одев по кривината на лагуната. Брегот беше обраснат со џунгла веднаш до водата. Шкрилците отидоа под вода во подводен кањон. Останав што поблиску до брегот. Се надевав дека влечењето против темното зеленило нема да биде видливо во далечината. Но, ова се покажа како залудна надеж.


Бевме скоро таму кога слушнавме како се приближува авионот. Леташе бавно и ниско, се чинеше дека не забележа додека не беше директно над нас и полета за брзо да се сврти. Авионот немаше да носи бомба, но некако ќе беше вооружен, инаку немаше да се мачеше да лета назад.


Малиот работен коњ што го украдовме имаше добра маневрирање и брзо се свртев. Ноа го турна Флеминг во кабината зад мене и ја турна Тара во неа, испружена на палубата.


Брзиот град од куршуми остави трага кон нас преку водата. Го сменив курсот и куршумите ја промашија целта. Кога авионот пристигна по втор пат, го слушнав татнежот на нашиот митралез. Брзиот поглед на строгата ми покажа дека Мици е сепак добра девојка. Оружјето било во нејзините раце, а ја погодила и целта. Резервоарот за гас во едно од крилата експлодирал и авионот паднал во морето. Мици го спушти автоматот и ми го даде знакот за победа.


Уште не сум се осмелил да се радувам. Авионот несомнено имал радио контакт со базата. Сега, кога тоа го нема, се чини дека другите пилоти направија сметка. Но, може да потрае некое време, а ние немаше да ги чекаме.


На устието на лагуната длабочината беше толку мала што песочните брегови беа јасно видливи со голо око. Но, влечењето имаше плитко провев и ние поминавме без тешкотии. Го исклучив ртот на отворено море. И веднаш ги здогледав: два патролни чамци остри како жилет што се пробиваат низ водата. Витките песови се упатија кон нас со полна брзина штом не видоа. И веднаш не видоа. Нашиот четирицилиндричен Dodge не можеше да се спротивстави на моќните мотори во нивните моторни простории.


Сè што можевме да направиме е да купиме време. Можеби да се вратиме на сомнителната одбрана на тврдината? Се прашував дали можеме да се справиме со тоа. Маневрирав со влечењето и прашав. „Дали некој овде знае да вози брод?


Девојките можеа да го направат ова. Се разбира, тие пловеа само на јахти, но работата на шлепер не се разликуваше многу.


„Заменете ме. Се враќаме во тврдината. Ќе треба да почекате да се стемни пред да се обидете повторно.


Тара се лизна покрај Флеминг и го презеде кормилото. Рече таа со напнат тон. „Тие се премногу брзи, Ник. Нема да ги оставиме.


„Мојата заседа ќе работи. Верувај му на чичко Ник.


Немав време да објаснам. Истрчав на палубата, го грабнав митралезот и муницијата и скокнав преку бродот. Тргнав до брегот и нурнав во џунглата. Реморкерот несмасно се дрвеа во права линија кон тврдината. Патролните чамци се свртеа и ги насочија митралезите. Веднаш зад шлеперот од водата излегоа фонтани.


Но, тие премногу брзаа. Тие продолжија да пливаат рамо до рамо. Така тие никогаш не можеа да поминат низ тесниот премин.


И ова не функционира. Првиот се насука на брег од песок. Брзиот брод се подигна, фрлајќи го речиси целиот екипаж на бродот. Од покривот во џунглата пукав кон луѓето што сè уште се на бродот.


Истата судбина ја доживеа и вториот патролен чамец. Но, тоа беше надвор од дофат на мојот митралез. За жал, не успеа и ја сменив позицијата. Не можеа да ме видат и не знаеја точно каде сум, но два митралези долги рафали пукаа кон дрвјата што беа меѓу нив. Чекав зад дебел труп додека не се уморат или снема муниција. Во секој случај, не требаше многу да стигне. Имаа поголем проблем од автомат на брегот кој сепак не можеше да ги погоди. татнежот на нивниот мотор прерасна во силен крик додека се обидуваа да се повлечат од песочната лента. Крмата силно се затресе. Сите, освен кормиларот, скокнаа преку морето за да не налетаат на остриот лак. Бродот се движеше педа по педа, но се движеше. И после половина минута работа се откачи. Екипажот скокна на бродот и се врати кон пристаништето на Шпанија. Отидов до водата и погледнав преку водата од лагуната до карпата. Нашиот шлепер пристигна безбедно и сите само се качуваа по скалите. Мислев дека им подготвив пријатно изненадување. Ако една патрола толку лесно извади чамец од песок, можеме да извадиме и друга. На него можевме брзо да отпловиме од Гранде ЛаКлер. Некои од нас би можеле да ја носат униформата на екипажот. Да нѐ видеше некој на брегот, ќе нѐ помешаа со луѓето на Џером. И повторното пловење на бродот не требаше да предизвика никакви проблеми. Планирав да се вратам во тврдината, да ги земам моите луѓе и да испратам влечење овде. Ако имал доволно сила да ја влече шлепката, лесно би можел да го извлече патролниот брод.


Одеднаш се почувствував многу добро. Се додека не слушнав гласови. И крцкањето на чизмите што се качуваат по ридот зад мене. Имаше најмалку четири лица. Одвреме-навреме разговараа еден со друг. Од каде, по ѓаволите, тие одеднаш дојдоа? Можеби пукањето ги намамило овде. Време беше да најдам побезбедно место.


За момент помислив на чамецот што го видов на горната палуба на патролниот брод. Но, ова не изгледаше како најдобро решение за излегување на отворена вода. Да ме видеа, ќе бев мртов. Можев да се обидам да допливам до тврдината под капакот на надвиснатото зеленило.


Но, со сета оваа крв во водата, можев да бидам сигурен во друштво. Баракуди или ајкули. Најдоброто што можев да направам е да се обидам да застанам зад војниците во областа што веќе ја пребаруваа.


Отидов на земја и внимателно ја заглавив главата над грмушките. Третиот патролен брод беше закотвен на брегот, а неговиот чамец лежеше на лента од песок во подножјето на ридот. Овој брод може да превезува неколку луѓе. Ги немаше многу, инаку ќе морав да слушнам повеќе гласови.


Сега што? Не сакав да чекам војниците да се појават во моето видно поле. Јас сум ловец по природа. Не сакам да чекам да ми дојдат тешкотии. Ги барам. Личноста во нападот секогаш има предност. Покрај тоа, имав дополнителна расправија. Секој што ќе го сретнам овде може да биде само непријател. И секој звук што го слушнале може да биде звук на еден од нив. Ќе требаше да чекаат да пукаат додека не се уверат дека нема да убијат ниту еден од нивните луѓе, а јас би можел да нападнам штом видам или слушнам нешто.


Држејќи го митралезот за да не се фати за големи лисја и винова лоза, почнав полека да се движам напред по земјата. Триесет метри подоцна видов нешто кафеаво како се движи. Човекот се наведна да ползи под лозата, неговото внимание беше насочено кон нешто напред, грбот кон мене. Со едно брзо движење тој одеднаш исчезна во зеленилото и јас го изгубив од вид.


Го следев. Кога би можел да го убијам, тоа би оставило дупка во нивната линија. И таа дупка ќе биде доволно голема за да го пропушти Ник Картер.


Да пукав, ќе ги намамав другите кон себе, но тој можеше во секој момент да се заврти, да ме види и да ме застрела. Тој не беше во опсегот на стилето.


Го зедов митралезот во левата рака, го затресов моето шило во десната рака и почнав да лази по него. Бев три метри зад него. Потоа се сврте. Ме погледна изненадено и го крена автоматот. Го фрлив ножот. Го удри во грлото пред да може да го повлече чкрапалото. Тој колабирал без многу врева. Му пријдов за шило.


Тогаш мојата глава експлодираше.


Кога дојдов, во мојата глава свиреа дваесет бит бендови, секој свиреше различна песна. Гледав нагоре кон врвовите на дрвјата и видов три грди среќни лица над армиските униформи. Рацете ми беа врзани под мене. Еден од тројцата бил наредник, а другите двајца приватници. Наредникот го стави мојот шило во појасот, војниците го носеа мојот автомат и мојот Лугер. Наредникот ме виде како ги отворам очите, се приближи и ме удри меѓу ребрата со чизмата.


„За Белмонт“, мрмори тој и повторно ме клоца. Така, го оперирав грлото на Белмонт. Моето грло ќе биде следно. Со рацете зад грб, не можев да направам ништо против оваа виша сила. Ги триеше рацете, задоволен од својот плен. „Станете, господине илјада долари“, рече тој. „И ќе добиете и унапредување“.


Јас не се мрднав. Така, јас им бев повеќе вреден жив отколку мртов. Ако тие беа толку желни да ме вратат здрав и здрав, ми се чинеше разумно дека и тие треба да ја завршат целата работа. Наредникот си ги пукна прстите. Војниците ме кренаа на нозе. Еден од нив го притисна Лугерот на моето рамо и почна да турка. Имаше две можности. Или продолжив, инаку ќе си го скршев лопатката. Продолжив понатаму.


Ме турнаа од местото каде што беше чамецот на брегот. Наредникот лаеше по останатите негови луѓе за да престане да бара. Ме фатија.


Одговорија два гласа, а по некое време од џунглата се појавија придружните војници. Сите беа многу задоволни од самите себе.


Наредникот им нареди на новодојдените да го носат загинатиот колега, а ние тргнавме на пат. Носејќи го лешот пред мене, други двајца до мене и наредник одзади. Не се грижев многу за мојата иднина. Веројатно имав средба со влажен подрум и садистички испрашувач, а потоа и средба со јамка.


Дури и Хок да дознае за мојата судбина, тој нема да може да направи ништо. Во својот пост, тој беше тешко да признае дека американски агент бил вмешан во внатрешните работи на Гранд ЛаКлер.


Кога бевме на половина пат до плажата, од џунглата одекна истрел. Еден крик зад нас ги натера сите да се свртат. Наредникот застана. За малку ќе паднеше. Предниот дел на неговата униформа јакна стана црвена. Војниците се нафрлија кон него како да сакаа да го фатат. Откако го избегнаа, ги насочија пушките кон густиот грмушки околу нас. Уште еден истрел од пушка. Војникот од мене лево, откривајќи го задниот дел од мојата глава, доби удар во главата и падна на земја. Оној од мојата десница испаничи, се наведна и потрча.


Го удрив човекот кој лежеше. Лежеше неподвижен. Останатите двајца војници ги кренаа рацете високо. Митзи излезе од четката, вперувајќи го пиштолот кон нив. Таа пукаше еден пред да се доближам доволно за да и го зграпчам зглобот. Преостанатиот војник уште повеќе ги крена рацете.


Таа ме погледна налутено. „Не стануваш сентиментален, нели, Картер? Немаме време за затвореници“. Таа го ослободи зглобот и го сврте малото оружје назад кон војникот, кој дотогаш побледеше.


„Застани“, реков. „Сакам да ги земам живи. Држи го под пиштол и види дали можеш да ми ги одврзеш зглобовите со едната рака.


Се свртев и таа почна да ми го одврзува јажето околу зглобовите. Масирајќи ги грчевите од прстите, им пријдов на војниците со јажето и гестикулирав дека нема да ги задавам со него. Тие разбраа што мислам.


Војникот што го соборив скокна на нозе како да носи тон олово на рамениците, а двајца од војниците ме следеа до брегот, Мицеи зад капакот. Тенкиот брод сè уште е заглавен на брегот од песок. Влеговме во водата и доведов двајца војници до лакот. Им кажав како да го турнат чамецот, ја однесов Мици до крмата и и помогнав да се качи на палубата.


Таа отиде до кабината и го запали моторот. Слушнав како стартува моторот и отидов до лакот. Се слушна рапаво мрморење. Потоа престана. Уште едно отежнато дишење, а потоа ништо. Мојата дијагноза беше: неисправност. И можев да се заблагодарам за тоа.


„Престани“, му викнав на Мици.


Скокнав на бродот за да се уверам дека сум во право и ги следев дупките оставени од моите истрели. Бев во право. Удрив во линијата за гориво додека пукав по команда. И да биде работата уште полоша, резервоарот беше празен до дното. Ни капка бензин.


Се чувствував немоќно. Без гориво, без енергија. Нема струја, нема патролен брод, нема начин да го напуштите островот. Апсолутно не.


Извика Мици од пилотската кабина. „Ник, војници. Бегаат! '


Пукав во воздух и тие застанаа. Со спуштени раменици. Веројатно сега очекуваа куршум во грб. Скокнав на бродот и тргнав кон нив. Немаше смисла повеќе да ги чувам, но сакав да имам муниција со мене. Им посочив да излезат на брегот и го повикав Мицеи.


Кога не стигна, ѝ дозволив да го држи едниот под закана, а другиот го ослободив од неговите чевли и панталони. Ги врзав панталоните, ги наполнив панталоните со патрони, ја стегнав половината со ремен и ги фрлив нозете преку вратот.


„Сега пуштете ги“, му наредив на девојката. „Веќе не ни требаат, и тие веќе не можат да ни наштетат. Две повеќе или помалку не прават голема разлика“.


Им посочив да си заминат. Не им требаше поддршка. Кога заминаа, Мици и јас се упативме кон тврдината што е можно побрзо. Ноа пржеше риба и небото ме натера да сфатам колку долго не сум јадела. И коските ми кажаа дека треба да спијам. Иако имав работа пред да се стемни, ќе поминеше некое време додека темнината не избледе и мислев дека е време да се одморам со рум, топла риба и овошје.


Најдов празна соба, паднав на камениот под и се опуштив. Мици ќе пријави. Немав поим колку високо се наоѓа на листата на Хок, но ако некогаш се извлечеме живи по некој луд пресврт на судбината, ќе тргнам по неа. Таа заслужи посебен медал.


Поглавје 11


Време е да ги уништите скалите. Сега дека бегството по море веќе не беше можно, таа веќе не можеше да ни служи.


Уништувањето на такво археолошко богатство беше чекор што не сакав да го направам, но беше премногу опасно да се добие пристап до тврдината. Можевме да слушнеме автомобили како се приближуваат по крајбрежниот пат и патеката, но Џером може да дојде до идеја да испрати веслачки чамци ноќе и да ги испрати своите луѓе по скалите без ние да забележиме. И бевме премалку за да ги надгледуваме сите фронтови. Очите на Ноа се затемнија додека му кажав што да прави.


Ја отворив последната кутија со динамит, извадив две стапчиња и го погледнав стариот патријарх. „И мене ме боли, Ноа. Ако излеземе живи одовде, ветувам дека AX ќе изгради нови скали.“


Го кренав митралезот до третото скалило од дното, испукав неколку дупки во тврдиот шкрилци, ставив стапчиња динамит во помекиот, неоксидиран дел и го запалив осигурувачот. Повторно истрчав и веќе бев внатре во ѕидовите кога се случи експлозијата. Лавина од природна карпа се урна врз водата, а кога звукот се смири, карпата повторно се претвори во стрмна, непристапна падина.


Така, сега останаа само два пристапни патишта, кои требаше да се чуваат ноќе. Д-р Флеминг изгледаше добро и не се сомневав дека ќе можеме да го пренесеме на друг остров со Ноа. Остатокот од групата можеше да им се придружи на луѓето на Ное во џунглата. Ќе одам во градот, ќе го најдам Џером и ќе го завршам. Ако војската беше обезглавена, работите веројатно ќе се смират и Флеминг можеше да биде вратен на функцијата претседател.


Му го претставив планот на Ноа и тој не се спротивстави. Се договоривме таа вечер да го чува крајбрежниот пат, а јас да ја гледам патеката. Го тренирав, му покажав како да експлодира мини и му кажав се за тајмингот. Потоа исчезнав во друга насока. Се додека имавме динамит никој не можеше да не нападне ноќе.


Тара сакаше да помогне. „Татко ми ме испрати да ти помогнам. Дали сте заборавиле на ова? И ти треба одмор. Мислиш дека не можам да ги разнесувам работите како Мицеи кога треба?


Има светлечки кибритчиња, да. Но, како ќе се справи со нејзината анксиозност? Но, барем нејзиното друштво ќе ми ги направи часовите попријатни. Освен тоа, не очекував напад навечер. Војниците на полковникот претрпеа значителни загуби и се сомневав дека по загубата на неговиот патролен брод, на Џером ќе му треба малку време да ги излиже раните.


И кажав на девојката дека ќе бидам на должност првите неколку часа, но таа не сакаше да слушне за тоа. Мислеше дека треба да се опуштам. Без да значи ништо посебно. Така се истегнав и оставив сонот да ме совлада.


Веќе беше сред бел ден кога ме разбуди сонцето во очите. Повторно се чувствував човек, освен ударот на главата каде што ме удри војникот. Тара седеше со грбот кон стеблото на дрвото, будна, но поспана. Имаше темни кругови под очите. Се свртев кон неа.


Нејзиниот глас звучеше досадно. „Ник, болен сум, ме боли стомакот. Се влоши во последните неколку часа“.


Бевме под висок лак од дрвја и ленти од жолта сончева светлина филтрирана низ лисјата. Кожата на Тара беше зеленикаво-жолта и блескаше со ситни зрнца пот. Пред нејзините очи имаше сива магла. Ја зедов во раце и истрчав по ридот до портата. Влегов и му се јавив на Ноа. Се плашев дека сепак ќе биде на стража. На крајот на краиштата, тој беше единствениот лекар, без разлика што е потребно.


Тој влезе во тврдината неколку секунди по мене. Внимателно ја ставив Тара на подот и Ноа веднаш се фати за работа. Ги почувствува жлездите на нејзиниот врат, ја фати за зглоб, ја отвори устата и и ги прегледа дланките. Пред да ги испушти, видов плускавци на неговите прсти.


Никогаш порано старецот не брзал толку. Тој полета во една од собите. Истрчав по него, но пред да стигне до вратата тој повторно излезе со плетена подлога и тикви. Ја испушти подлогата, ја шутна и ми даде знак да ја ставам девојката на него. Сфатив дека му треба светлина и немаше време да запали факели во една од темните простории.


Ја ставив Тара на подлогата и и го соблеков фустанот. Одеднаш, Мици беше во дворот, прво заинтересирана, но потоа загрижена кога ги виде бескрвните усни на девојчето.


Ноа држеше половина тиква во една од неговите големи раце. Ја затресе содржината која наликуваше на мешавина од вода и зелен сапун.


„Назад“. Неговите зборови беа груби. Кога послушавме, тој ја подигна главата на Тара, ја отвори устата и ја истури течноста низ грлото. „Манчин“, рече тој одмерено. „Многу отровно дрво. Еден залак од неговиот плод може да предизвика ненадејна, болна смрт. Дури и допирање на багажникот може да биде многу опасно. Само погледнете го кутрото дете“. Одеднаш Тара се истегна. Ноа повторно ја подигна и повторно и истури малку од течноста низ грлото. Додека таа лежеше задишан, се сетив на она што веќе го знаев за манчинела. Беше доста сериозно, како што само спомна Ноа.


На старецот му била потребна помош. Тој рече: „Ислеј малку течност на нејзините прсти. Не тријте!


Успеав. Ја сврте за да можеме да ја видиме назад. Беше покриен и со лисја. Ја истурив течноста на нејзиниот грб додека нејзиното тело болно грчеше.


Слушнав како старецот воздивнува со олеснување. „Мислам дека го направивме тоа точно на време“, рече тој. „Ќе биде добро.


По некое време, конвулзиите престанаа, а девојката лежеше неподвижно. Сега Ноа ја спушти тиквата со смесата од сапун и ги зеде другите тикви. Тој почна да прави густа емулзија од бел прав и нешто што личеше на мед. Ја превртел девојката и и ја полил. Потоа ја легнал на страна.


'Сега ти.' Тој стана, ми ја откопча кошулата и ја сврте внатре. Ткаенината исто така беше отровна. Ми ги избриша рацете со средство за дезинфекција, го направи истото со своите и се насмевна. „Требаше да ве предупредам. Џунглата е обично пријател, понекогаш непријател. Земете ја другата страна на душекот; сега ќе ја носиме во сенка“.


Тара ги отвори очите додека ја однесовме во една од темните соби и ја легнавме на креветот. Таа беше свесна, но сепак беше многу болна.


Тоа значело дека нема да има егзодус од тврдината. Требаше да ги носиме Флеминг и Тара, но тоа не беше можно. Не на стрмни планини. Не со сите опасности што ни се закануваа. Мора да почекаме. Седнав до плавушата и одеднаш сфатив дека повеќе сум загрижен за неа отколку што сакав да признаам. Ми се допадна, а сега ми стана појасно од било кога. Ако Ноа не го препознаеше отровот веднаш, таа веќе ќе беше мртва. Старецот ја спаси во последен момент и поради тоа повторно ми стана почит. Мирисав појадок. Не обрнував внимание додека не се јави Ноа. Потоа им пријдов на другите кои веќе ручаа.


Бев на изненадување. Имавме гости. Млад човек со темна кожа во шипка. Тој донесе вести, а судејќи по изгледот на лицето на Ноа, тоа не беше добра вест. Ноа ми рече со глас кој одекнуваше од умор додека Мици и Флеминг стоеја очајно во близина. Племето не остана без работа таа ноќ. Ги испратија своите извидници.


Војниците на Кариб Џером исто така не седеа со скрстени раце. Поставија кордон од брегот покрај лагуната до плажата, каде што беше закотвен третиот патролен брод. Бевме опкружени. Со двајца пациенти, не морав ни да размислувам да поминам низ кордонот. Го прашав момчето дали може да ме извлече и одговорот беше краток: не. Тој пристигна овде пред да биде завршено опкружувањето. Сега ни тој не можеше да се врати.


Тоа значи дека Тара не го забележала движењето на војниците. Да бев буден, можеби ќе слушнав нешто. Или можеби сепак биле премногу далеку. Гледав во тивките фигури околу мене, сфатив колку сме слаби и одеднаш веќе не бев гладен.


Јас јадев. Барем ме држеше зафатена. По ручекот седевме во тишина. Чекавме.


Прво го слушнав звукот, дел од секундата пред Ноа да се заврти кон мене. Тоа беше темниот, мрзлив дрон на авионите. Старецот полека стана и рече, како да не кани на чај: „Предлагам да се засолниме во катакомбите. Господине Картер, дали би ја понеле госпоѓицата Соер со вас?


Како што еднаш ми кажа Мици, старецот бил полн со изненадувања. Така тој имаше подрум под тврдината. Се прашував колку длабоко, и дали може да издржи бомби и да не сме живи закопани таму. Мици побледе и знаев дека сега го мисли истото. Но, повторно немавме избор.


Отидов по Тара. Ми олесна кога забележав дека таа веќе може да ми ги стави рацете околу вратот. Додека ја водев надвор, Ноа отвори дебела врата од шкрилци каква што никогаш порано не сум ја видел.


Мици и типот веќе беа надвор од видното поле. Флеминг едноставно прошета низ дупката со патерици. Го следев. Ноа ја затвори густата врата зад себе, оставајќи нè во црна темнина.


Една секунда подоцна запали искра со парче кремен и ја запали свеќата. Имавме светлина. Ноа му ја подаде свеќата на момчето, го зеде Флеминг во раце и тргна кон темниот влез во тунелот, слегувајќи надолу неколку скалила, мал пламен над главата на момчето ни мавташе.


Тунелот беше доволно широк за да не пропушти, но висината остави многу да се посакува. Висок човек ќе мора да се наведне. Морав да ги свиткам колената, а Мици ја спушти главата за да не се удри.


Беше долга прошетка. Во секој случај, над нас имаше доволно карпи за да издржиме силен удар. Кога стигнавме до дното, се најдовме, по нагло свртување, во прилично голема просторија.


Седнавме на подот и Ноа ја изгаси свеќата. „За да заштедиме воздух“, рече тој. Поминаа неколку минути. Авионите можеа долго да бидат над нас, но немаше експлозија што би ја прекинала тишината. Ниту еден звук. Не ми се допадна. Што чекаа?


Потоа размислував за нешто друго. Во брзањето да избегаме од бомбите, целосно заборавивме дека можеби ќе ни треба дополнителен излез. На крајот на краиштата, беше сосема можно воздушен напад да ја блокира вратата на катакомбите. Имаше само едно нешто што секогаш ни гарантираше излез: динамитот. И го оставивме на врвот.


Мици го донесе митралезот, а јас го почувствував во мракот. Одев по скалите, се вратив на врвот и ја турнав тешката врата од шкрилци околу три инчи. Силната дневна светлина ме заслепи, но фатив некое движење. Останав таму каде што бев додека моите очи не се прилагодат на светлината. Се појавија четворица мажи во руска униформа. Секако. Полковникот сакал Флеминг да биде земен жив, а не да биде убиен со бомба. Тогаш можеше да биде сигурен дека нема да биде протеран засекогаш.


Имаа митралези. Откако се симнаа од падобраните, тие се разделија. Двајца отидоа заедно во еден правец, двајца отидоа во другиот. Шетале низ собите и очигледно биле изненадени што не нашле никој. Постепено почнаа да работат побрзо. Никој од нив не погледна во мојот правец. Ја турнав вратата малку пошироко и се притиснав на ѕидот кој беше во сенка. Направив глупава грешка. Да чекав на врвот, лесно можев да шутирам. Сега морав да чекам овде и да се обидам да го искористам најдоброто од тоа.


На еден од нив му требаше долго време да ја пробие главата низ вратата зад која стоев. Сите овие празни соби го направија лежерен, пиштолот вперен надолу. Направив неколку чекори назад. Кога беше внатре, му го удрив слепоочницата со кундакот од автоматот. Падна и не мрдна. Се вратив на вратата.


Број два ја напушти собата свртен со грбот кон мене. Беше доволно блиску за шило. Речиси никогаш не пропуштам, но тој се сврте. Челикот остриот како жилет помина покрај него, се удри во ѕидот и се урна на земја пред неговите нозе. Изненадено погледна наоколу и се сврте кон мене. Веќе исчезнав зад вратата. Им извика нешто на другите на нагло руски. Одговорот дојде веднаш. Планирале да влезат со оган. Ова ми одговараше. Се симнав по скалите во катакомбите. Како што очекував, не шутираа ниско, туку право напред, брзајќи еден по друг. Ги преполовив со излив на оган пред да им се придуши сопствената одбојка, да не го алармира четвртиот маринец звукот на моето оружје.


Не можев да ја слушнам Мици како се качува по скалите зад мене поради вревата. Сега нејзиниот глас дојде од зад мене. 'Што се случува?'


„Имаме посетители. Четири. Веќе имам тројца што лежат овде, еден е некаде надвор.


Се качив до вратата, но не го видов четвртото лице. Јас врескав гласно, но тој остана во засолништето. Во дворот владееше мртва тишина. Премногу тивко. Немав поим каде е и веројатно ќе ме застрела ако ја заглавам главата предалеку од вратата, ризикував брзо да го изгубам. Не верував дека ќе дозволи повторно да биде намамен овде. Можеби тој беше најпаметен меѓу нив.


Фрлив руски митралез кон Мици. „Погледнете ја муницијата.


'Доволно.'


„Чувајте го преминот под контрола. Ќе се вратам и ќе прашам дали има друг излез, ова е единствениот излез“.


Откако ја опишав ситуацијата, Ноа запали свеќа. Во слабата светлина на пламенот го видов Флеминг потпрен на ѕидот. Тара седна до него неколку метри подалеку. Сега изгледаше подобро, иако се уште изгледаше збунето. Оваа темна дупка во длабочините на планината, со мирис на нечистотија и мувла, исто така не беше идеален дом за закрепнувачи. Но, не можев да ја сменам нејзината ситуација додека не го нокаутирав четвртиот човек. Ное му рекол нешто на момчето кое ја пробило линијата на војската на Џером. Момчето кимна со главата, ја зеде свеќата и ми ми даде да го следам. Темна светлина падна на насликаното платно виси зад еден вид примитивен олтар. Ја подигна страната на платното. Зад него се појави коридор.


Се надевав дека момчето го знае патот, бидејќи овој трупец од свеќа нема долго да гори. Слезевме по скалите и влеговме во тунел со ниши во ѕидовите. На некои места, свеќи беа прикачени на ѕидот во држачи, обично тие беа пепел долги неколку сантиметри. Имаше одвратен, гнил мирис. Набрзо ја видов причината. Повеќето од нишите содржеле човечки скелети, а зад нив лежеле шупливи черепи на камени полици. Тоа требаше да биде племенски гроб.


Моето чувство за насока ми кажа дека одиме на другата страна на тврдината. По некое време видов круг светлина на камениот под. Над него имаше тркалезна дупка во ѕидот, едвај поширока од моите раменици. Не можев да дојдам до неа. Тоа го виде и момчето. Ми го зеде автоматот, го стави на подот до свеќата и ми помогна да се качам внатре. Ги ставив рацете на врвот и се искачив низ него.


Погледнав наоколу. Застанав на надворешниот ѕид. Никаде немаше движење. Ја пикнав раката во дупката и го зедов автоматот.


Се качив на работ на покривот и го видов мојот четврти сопруг. Лежеше на стомак зад падобраните, оружјето вперено кон вратата зад која стоеше Мицеи. Кога работат самостојно, тие обично не се многу импресивни. Беше млад и тенок, но смртоносен поради смртоносното оружје во рацете на неговото бебе. Му викнав на руски: „Дали веќе погледна овде?


Тој се сврте. Го повлеков чкрапалото. Збогум, непознат војник. Мици се појави на вратата, го виде телото и тргна кон него. Скокнав од покривот. Веднаш штом трепна, петтиот падобранец излетал од зад малку отворената врата. Го удри тешкиот револвер во вратот на Мици. Ако сакав да го убијам, ќе требаше да пукам во Мицеи. Проклетство!


Тој ме погледна и викна на добар англиски: „Фрли го оружјето“.


Тој и кажа нешто на девојката. Го испуштив митралезот.


„Дојди овде, не премногу блиску. Застанете пред овој ѕид“.


Неговата униформа била направена од подобар материјал од неговите колеги. Носеше офицерски ремени на рамо, а на ременот му висеше воки-токи. Уште од далеку го слушав тешкото дишење на Мици. Ја прегрна посилно и таа замолче.


Тој се насмеа. - „Ти давам шанса. Кажи ми каде е д-р Флеминг. Ако не, прво ќе пукам во неа. Тогаш и ти ќе умреш“.


Мојата шипка беше недостапна во дворот. Гласот на Мици и помина низ заби. - „Нека оди во пеколот“.


Се свртев полека за да не го повлече чкрапалото. Почна да се заканува. - „Ти реков да не се движиш“.


Се преправав дека сум исплашен. - 'Не пукај. Јас ќе ти кажам. Тој се крие. Ќе тргнам по него.


Мици ме пцуеше. Можеше и таа да глуми. Каква девојка убиец. Ако ме пушти низ вратата, можам да му грабнам оружје на некој од Русите. Но, трикот не успеа. Русинот знаел и каде се неговите другари. Видов како размислува.


Можеше да ме искористи Мици и мене како штит и да слезе во катакомбите со нас. Со нас како заложници, тој може да му нареди на Флеминг да се предаде. Но, што ако Флеминг не се грижи за нашите животи? Што ако пука низ нас за да го погоди непријателот? Тоа беше можност што не можеше да ризикува. Така тој тргна по друг пат. Веројатно знаеше колку ми е важен Мици по брзината со која го испуштив пиштолот штом ја грабна.


'Да. Направи го. Следи го. Но, ако пробате нешто, тоа парче курва ќе умре“.


Морав да го одглумам. Беше за една глава повисок од девојката и знаев дека можам да се справам со Лугер доволно добро за да му пукам во глава додека ме гледаше низ вратата во која влегов.


„Одете полека“, нареди тој. „Држете ги рацете во воздух. Не се наведнувајте. Те гледам.'


Отидовме во катакомбите. Непосредно пред да стигнам до скалите, ме запре. Веројатно за да ви се навикнат очите на светлината. Значи, тој не беше толку глуп.


Ми беше дозволено да продолжам. Веќе не ме следеше. Кога се симнав долу, почувствував нечија рака на мојата рака. „Го видов и слушнав. Дојди со мене.' - Ми шепна Ноа на уво.


Тој продолжи да ме држи и ме турна напред. Му шепнав на што сум и неговите прсти ми го стиснаа зглобот.


„Ова никогаш нема да функционира. Не можеш да видиш зад себе. Ризикот да видите сенка и да го повлечете чкрапалото е преголем. Ќе се обидеме поинаку. Зборот „сенка“ му дал идеја на Ное. Барем така ми кажа подоцна. Запали свеќа, која слабо ја осветли кутијата исполнета со мали дрвени кукли. Ноа зеде еден од нив, забоде долга игла во неа, која исто така ја извади од кутијата, а потоа ја подигна куклата пред себе.


Неговите усни почнаа да се движат во тивка молитва. О Боже мој, Митзи стоеше надвор со вперен пиштол во вратот и Ноа не знаеше што да прави освен да повика некој бог на громот.


Флеминг и Тара исто така го погледнаа старецот со ококорени очи. Ноа се упати кон скалите, сè уште мрморејќи во себе. Го следев.


Морав да го видам ова. Освен тоа, требаше да го ослободам Мицеи ако не успееше измамата.


Мицеи и војникот стоеја во темнината пред вратата, и двајцата во сенка. Ноа и јас застанавме на скалите доволно далеку за да се скриеме од нив. Русинот погледна нервозно од скалите до отворената врата. Мици беше напнат и подготвен да се втурне кон било кој од нив ако треба. Тивко заржев во себе. Невозможно! Ова никогаш нема да можете да го постигнете со некој луд трик.


Старецот ја фрли куклата. Со остар клик, таа падна на камениот под директно во зракот на сончевата светлина. Главата на Русинот наеднаш се придвижи кон земјата. Го очекував ударот што ќе му стави крај на животот на Мицеи. Ништо. Го проколнав Ноа. „Нема трикови“, рече Русинот. Оваа кукла, со заглавена игла во грбот, беше најголемиот супер трик што некогаш сум го видел.


Имаше ненадејно диво движење во сенките. Човекот се затресе со двете раце. Прстите му се рашириле како да го шокирал струен удар. Пиштолот паднал на земја со удар. Се тетерави, стегајќи ги градите со двете раце, се вртеше по сопствената оска, а потоа падна на земја како безживотна маса.


Мици го имаше пиштолот во рацете пред да стигнам до нив. Таа го пушти оружјето да виси млитаво додека збунето гледаше од војникот до куклата. Го свртев човекот така што лежеше на грб. Тој умре. Неговото лице беше искривено од гримаса од болка. Неговите очи се испакнати. Класичната слика на масивен срцев удар.


Ова беше човек убиен од страв. Знаев. Затоа што тоа беше единствената опција. Војник кој видел четворица негови пријатели убиени во стара пиратски тврдина која била легендарна. Човек опкружен со непријатели. Напнат до максимум. Од никаде пред неговите нозе паѓа симбол на смртта. Неговото срце застана. Невозможно?


Го погледнав Ноа. Старецот се мачеше со труповите. Со падобрани влечел пет мртви војници. Ги седна двајцата на шалтер, со скрстени нозе. Како во опуштена положба. Третиот го закачи на ѕидот, со свиткани колена и прекрстени раце. Четвртата ја засади на ист начин. Го седна офицерот на плетен стол во кој седеше Флеминг. Создаде изглед на група мажи кои ја завршија задачата и сега чекаа.


За што? Секако! Како можев да бидам толку глупав. Ако Флеминг беше заробен, ќе беше одведен. Мажите мораа да бидат однесени заедно со затвореникот. Наскоро ќе се појави хеликоптер. Пилотот ќе биде сам бидејќи целиот расположлив простор мора да биде окупиран од патници. Можев да го исклучам! Се што ми требаше беше офицерското радио.


Отидов да ја земам работата. Ное ја заврши мртвата природа и го проучуваше небото. . Тој се насмевна. - „Добиваме хеликоптер. Ова може да ни се најде еден ден.


Ме гледаше како да сакаше да ме предизвика да ја нападнам неговата вуду уметност. Потоа отиде во катакомбите. Јас и Мици го чекавме хеликоптерот.


Половина час подоцна слушнавме звук на сечилата на пропелерот. Леташе ниско, ја обиколи тврдината и преку радиото дојде глас. Сакаше да знае дали го имаме Флеминг. Беше лесно, не морав ни да лажам. Му одговорив дека го имаме Флеминг и дека тој е жив. Пилотот се насмеал, го прекинал контактот и почнал да слетува.


Тогаш се случи нешто што не го предвидовме. Падобраните беа повлечени од ненадеен налет на ветер. Труповите на руските војници беа соборени како восочни фигури.


Звукот на моторот веднаш се претворил во продорен крик, а хеликоптерот се упатил нагоре. Кога излегов од вратата со пиштолот, авионот беше директно над мене. Не го видов пилотот. Невозможно беше да го натера да слета. Јас пукав, хеликоптерот се заниша. Исчезна зад парапет и изгоре во водите на лагуната. Нашиот транспорт недостасува. Можев да се удрим по глава.


Зад мене слушнав како Мици изговара неколку пцовки кои беа нови дури и за мене.


Слеговме надолу. Свеќата гореше, што се одрази во љубопитните очи. Одмавнав со главата. 'Лоша среќа. Моравме да ја обезбедиме стапицата. Ноа молчеше. Изгледа сериозно и ги подигна веѓите така што на високото чело му се појавија брчки. Тој зеде длабок здив.


„Овде речиси никогаш нема бури во зима. Обично само во јуни, јули, особено август. Но, тоа не боли да се обиде. Ќе ме оставиш на мира? Ќе се подготвам за церемонијата“. Зошто да не? Доброто шоу ќе го убие времето до следниот напад на Џером.


Му помогнав на Флеминг да се качи по скалите зад девојчињата и младиот домородец. Ни викна Ноа. - „Однесете ги тие трупови. Ова е навреда за боговите“. Ненадејниот гнев во неговиот глас ме изненади.


Го извлеков телото на полицаецот од столот и му дозволив на Флеминг да седне на него. Потоа ги донесов телата до отворот во парапет. Се трудев максимално да влечам и конечно успеав сите да ги турнам во морето. Потоа седнав до Флеминг. Одеднаш се појави Ноа. Изгледаше како сосема друга личност. Беше турбан, обесен со амајлии и синџири, а тиквите што висат на појасот правеа тапа музика додека одеше. Очите му беа широко отворени, но се чинеше дека ништо не гледа. Се чинеше дека целосно не игнорираше и тргна по скалите до покривот.


Таму почна да танцува и пее. Предметите на кои висеше испуштаа звуци во согласност со ритамот на неговите движења. Ги рашири долгите нозе, ја фрли главата назад и ги крена рацете кон небото. Ветерот посилен од порано, диво му ја фрлаше косата и брадата. Гласот за кој претходно мислев дека може да пукне, сега всушност бум.


Сега стоеше и немо слушаше. Нешто му одговори. Отпрвин мислев дека е грмотевици што се приближува од далеку. Трепер ми се протна. Тогаш сфатив дека е поинаков звук. Сега почнав да тресам уште повеќе. Не одговараше бурата, одговорот дојде од авионите. бомбардери. Очигледно Џером и неговите странски помошници се откажале од обидот да го фатат жив Флеминг. Сега Флеминг беше само пречка што ги спречуваше да влезат на островот.


Видов авиони над парапет, можеби две милји подалеку. Истрчав до вратата што даваше пристап. во катакомбите и им укажа на другите. Девојките и момчето го однесоа Флеминг, столот и сето тоа во тунелот. Ное ги следеше. Зедов некаде свеќа од олтарот, ја запалив и се симнав долу.


Кога влеговме во подземната комора, имаше тапа експлозија. Веднаш следеше уште еден. И уште еден. Низ пукнатините во просторијата влегуваа прашина и остри испарувања. Имаше пет удари по ред.


Тара се чувствуваше клаустрофобично. Истрча по скалите. Тргнав по неа, ја грабнав и цврсто ја држев. Тогаш беше тивко. Немаше повеќе експлозии. Првиот бран авиони исчезна. Сега можевме да очекуваме пристигнување на хеликоптери и падобранци и извидување на резултатите од бомбардирањето. Сакав да ги платам на време.


Почнав да се качувам и дознав дека не сум единствениот. На сите им е доста од овие гробишта долу. Тара, Мици и момчето ги следеа. Флеминг и Ноа, поддржувајќи се еден со друг, тргнаа по него.


Поглавје 12


Олтарот бил покриен со шут, а над него била направена дупка. Можеби Ное не успеал еден од неговите богови во неговиот временски танц. Собата горе беше недопрена. Излезот беше чист, само дебелата гранитна врата беше целосно урната.


Дворот беше преполн со кратери и шут лежеше од ѕид до ѕид. Кулата на парапет доби директен удар. Таа едноставно повеќе не беше таму. Срушени се неколку соби, а урнат е ѕид зад едната.


Стариот патријарх ја стави раката на рамото на Флеминг, увидувајќи ја штетата. Гневот беше очигледен на неговото лице. Се сврте и погледна во планинските врвови, се чинеше дека за момент се замисли, а потоа му рече нешто на својот роден дијалект на Флеминг. Претседателот на Гранд ЛаКлер испушти чудна, страшна насмевка.


Црно-синото небо лебдеше кон нас преку врвовите на дрвјата. Стеблата на дрвјата се нишаа напред-назад, а силен ветер свирна низ лисјата. Низ дупка во надворешниот ѕид можев да ги видам огромните бранови во лагуната.


На влезот во лагуната се појави висока сива фигура: корвета. Се прашувам што сакаа од овој лесен брод. Малите топови на овој брод не можеа да го надминат ефектот на бомбардирањето.


Покрај мене, Мици Гарднер се насмеа. „Што мислите дека морнарицата Џером ќе се обиде повторно?


„Овој брод не му припаѓа на Џером. Тие пловат под кубанско знаме, но името на капетанот можеби повеќе личи на Иван отколку на Хуан. Тие се ловци на подморници, па носат длабински полнења и мини. Можеби мислат дека можат да не разнесат со кревање карпа под вода“.


Ако е така, тие ќе мора да се зближат или да користат нуркачи и ќе можам да се справам со нив. Ни се придружија и другите, кои внимателно го набљудуваа бродот како се приближува. Речиси немаше брзина и се движеше со најголема претпазливост меѓу плиткото, право кон заштитата од поплави. Не мислев дека ќе одат толку далеку што ќе нападнат, но се надевав до последен момент.


Но, тоа не се случи. Само надвор од опсегот на нашето оружје, тие го фрлија сидрото и фрлија четворица пливачи во водата. Тие избегаа со длабински набој. Им дадов време да се доближат до мојот автомат, а потоа испукав рафал во водата, следејќи ја рутата по која веројатно тргнале. Првата фаза беше неуспешна. Но, следниот ги шокираше сите.


Фонтаната со вода експлодирала додека четири полнења експлодирале истовремено. Тони вода и парчиња црна гума летаа во воздухот. Ова предизвика бран кој силно ја погоди корветата. Бродот почна да излегува од лагуната, но имав чувство дека претрпел значителна штета. И гледајќи го разбрануваното море надвор од лагуната, помислив дека можеби нема да стигне до Порт оф Спејн. Темните облаци брзо се приближуваа. Ветерот ечеше, расфрлајќи големи глави пена низ водата.


На почетокот воопшто не слушнав друг звук. Но, одеднаш видов ескадрила хеликоптери што се приближуваше. Беше невозможно хеликоптерите да летаат на вакво време, но во некои земји човечките животи не се бројат.


„Покриј се“, викнав што е можно погласно преку ветрот. „Тие ќе се обидат да не нападнат овде и потоа да слетаат овде со еден хеликоптер. - Побрзај! '


Ноа и момчето го однеле Флеминг во тунелот. Тара следеше, а Мици и јас го подигнавме задниот дел. Кога Тара се приближуваше до скалите, таа одеднаш се сврте. „По ѓаволите, доста ми е. Покажи ми како да ракувам со таков митралез. Сакам да ти помогнам! '


Таа имаше храброст и поради некоја причина бев горд на неа. Ѝ дадов кратки упатства, нагласувајќи дека не треба да пука додека не се увери дека непријателот е во близина.


„Остани тука, Тара“, ѝ реков. „Мици, затвори уште една дупка. Ќе одам на другата страна. По слетувањето, не пукајте во екипажот додека не излезат. Можеби сепак можеме да излеземе одовде. Чекав додека Мицеи исчезна во една од зградите. Потоа истрчав на другата страна од дворот. Едвај се сокрив под покривот кога хеликоптери летаа ниско, испраќајќи град од 50 мм куршуми во ѕидовите. Кога завршија рафалите, излегов во дворот и пукав во најблискиот. Леташе како лута птица кон џунглата. Го слушнав пукањето на митралезот на Мици. Погоди еден од хеликоптерите, но не беше ефикасен удар. Тара испука неколку долги рафали, но не погоди ништо.


Поради бучавата од сопствените пиштоли, веројатно не ни слушнале како пукаат кон нив. Тие се вратија повторно да прелетаат над нас и го покриваа слетувањето на еден од хеликоптерите кој очигледно имаше проблеми. Почна да врне силен дожд.


Хеликоптерот падна на земја како уморна птица. Вратата се отвори од другата страна, а автомат пукаше кон ѕидовите зад кои седеа девојките. Пилотот потоа се искачи од хеликоптерот и се движеше околу него. Митралезовите на девојките почнаа да пукаат. Падна, раскрвавен. Второто лице во хеликоптерот сè уште пукаше во наша насока. Не можев да го видам од местото каде што стоев, па истрчав од собата и истрчав кон хеликоптерот. Морав да го замолчам. Пукав низ стаклото и видов како главата на стрелецот се претвори во црвена каша.


Сега дождот дојде во силни налети. Небото доби валкано зелена боја. Имаше молња и заглушувачки плескање гром. Останатите хеликоптери повеќе не можеа да го издржат невремето. Се обиделе да слетаат на плажата.


Сакав да грабнам јаже за да го врзам хеликоптерот за слетување кога крикот на Мици ме натера да застанам. Таа покажа кон собата каде што ќе биде Тара.


Го знаев тоа пред да стигнам таму: Тара Соер лежеше на подот. Нејзиното прекрасно тело се претвори во крвава маса, растргната од тешки куршуми од хеликоптер. По брз поглед, брзо исчезнав од собата. Не можев да си дозволам да се задржам на ништо. Морав да го врзам овој хеликоптер. Но, не ми беше лесно, бев многу загрижен. Кутрата Тара! Таа не требаше да се кара.


Мици ми помогна. Кога завршивме, моравме да ползиме ниско до земјата за да не бидеме однесени од ветрот, кој достигнуваше брзина од околу 150 милји на час. Не влеговме во тунелот. Не сакав веднаш да ја видам Тара повторно.


Сакав мирно да размислувам. И јас не сакав да го видам Ноа. Тој побара ураган и го прими. Во февруари! Размислував за неколку работи.


Седевме рамо до рамо, не кажувајќи ни збор, обајцата полни со сопствени мрачни мисли. Невремето продолжи да беснее уште еден час пред да згасне. Одеднаш настана угнетувачка тишина. На југ, ураганите ротираат во насока на стрелките на часовникот, на север ротираат спротивно од стрелките на часовникот. Брзината се зголемува од центарот до надворешниот прстен. Ако Ноа не само што може да предизвика ураган, туку и да го промени неговиот тек, наскоро ќе добиеме целосен удар од друга насока.


Погледнав низ дупката што бомбите ја направија во надворешниот ѕид. Видов корвета. Бродот се насука и се ниша горе-долу. Во него со страшна сила удираа бранови високи неколку метри. Повеќето од хеликоптерите се фатиле во дрвја и се урнале, а заглавениот патролен брод исчезнал. Оштетените јахти кои плутаа во лагуната беа исфрлени на брегот и целосно уништени.


Поглавје 13


Ноа љубопитно одеше околу хеликоптерот и кимна со главата во себе. Но, кога ни пријде, лицето му беше темно, а очите му беа мрачни.


Реков со што е можно поблаг тон: „Те потценив и признавам дека не го разбирам тоа, но дури ни изнајми такси за да не извлечеш одовде“.


Тој продолжи да изгледа мрачно. „Госпоѓицата Соер е голема загуба за сите нас. Уметноста што не ја владеам е уметност на воскреснувањето. Но, можеме барем да и дадеме место меѓу нашите херои“.


Вуду погреб за Тара? Не мислев така. Не можев ни да замислам дека нејзиниот татко ќе го цени тоа. Ќе го земам нејзиното тело со мене, но решив да не зборувам уште за тоа.


Ноа сè уште не беше завршен со зборувањето. - „Ветерот ќе се врати наскоро“. Тој покажа наоколу. „Тврдината е значително ослабена од бомбардирањето. Кога повторно ќе дојде бурата, ѕидовите ќе се урнат. Подобро да се спуштиме.


Тој не го чекаше нашиот одговор, туку одеше по тунелот. Јас и Мици го следевме. Одеднаш помислив на Тара. Помислата на нејзината смрт ме разболе. Со задоволство би ги користел сите техники на нашата организација AH што ми е позната против полковникот Кариб Џером.


Пред олтарот гореа две свеќи. Веројатно еден да им се заблагодари на боговите и еден да ги моли за добро за иднината. И ние би можеле да искористиме секаква помош. Ное уште еднаш бил занесен во мрморење, можеби со намера да го измазнет патот на Тара до задгробниот живот.


Се чувствував непосакувано. Се чувствував немирно и заробено. Не ни сфатив дека одам додека Ноа не ми рече со тивок глас: „Не мора да останете овде, господине Картер. Тоа е лавиринт; има и други простории што можеби ќе сакате да ги видите“. Тој допре камен што изгледаше како да е дел од ѕидот. Како резултат на тоа, дел од ѕидот се заниша навнатре. Зад него имаше коридор.


Слушнав мала нота на прекор во неговиот глас. Веројатно мислеше дека се мешам во церемонијата и му беше мило што може да замине. Имав неколку свеќи во џебот и запалив една. Потоа поминав низ отворената врата со Мици пред Ноа повторно да ја затвори зад нас.


Се најдовме во соба со бунар во средината. Значи, ова беше место каде што се складираше вода за време на долга опсада. Останатите соби служеле како визби за храна. Тие беа доволно ладни за да ја задржат храната во нив долго време. И тогаш наидовме на цела месарница; соба исполнета до гребенот со трупови. Се прашував како старецот го хранел своето племе ако не можат безбедно да ловат надвор од ѕидините.


Шетавме по подземните одаи еден час, но насекаде имаше многу свеж воздух. Сакав да го најдам изворот на ова. Одевме по кривулест коридор што водеше до површината. На местото каде што се посомневав дека сме на ниво на дворот, наидовме на решетка која го блокираше преминот. Ја зедов бравата со моето шило додека не се отвори. Отидовме понатаму и најдовме скали кои водат до аголната кула. Воздухот течеше низ преградите.


Наидовме на заклучена врата. Го повлеков болтот и тргнавме по скалите од махагони што водеа до собата на врвот на кулата.


Мици го кажа ова и претходно. Никој не ги знаел сите трикови на овој стар измамник! Тоа беше собата на радио! Исполнет со опрема за пренос и примање: најдобра.


Седнав пред конзолата и се насмеав. Мици реагираше многу поинаку. Беше бесна.


„Сега да разговараме со овој стар лицемер-измамник! - врескаше таа. „Тој направи сите да изгледаат како идиоти. Тој ги испраќа сите за да може да ги повика боговите во мир, но во реалноста тој оди во неговата радио соба за да ги слуша временските извештаи. Не е ни чудо што знаеше дека доаѓа ураган“.


„По ѓаволите да“, додадов. „Ме натера да слушам звуци што воопшто ги немаше. Џунгла тапани! Мислам дека има уште една инсталација скриена некаде во грмушките во близина на пристаништето на Шпанија за да може да се сигнализираат најновите вести овде. Ајде да видиме што се случува во светот“.


Свртев неколку прекинувачи и светлата се запалија. Уредот почна да брмчи. Но, единствениот звук што го добивме беше звукот на крцкање на статички електрицитет. Бурата беше премногу силна за да преземе нешто. Го исклучив радиото. Дупките во радио просторијата беа затворени. Немавме каде да погледнеме надвор, но барем од звуците што ги слушнавме, можевме да забележиме дека бурата се врати со полна сила.


Ја напуштивме радио просторијата, обидувајќи се да ги избришеме сите траги од нашето присуство. Немаше да му кажам на Ноа дека ја открив неговата игра. И еден час подоцна, додека одев покрај старецот за да видам како хеликоптерот ја преброди бурата, се обидов да облечам невино лице. Но, не беше лесно.


Невремето заврши. Но, тоа го прави и хеликоптерот. Од него остана само куп старо железо на еден од ѕидовите. Сечилата на пропелерот излегоа свиткани како пипала.


Радиото стана нашиот последен контакт со надворешниот свет. И нема да можеме да го користиме во следните неколку часа. Дури и да можев да стапам во контакт со Хок, тој никогаш немаше да може да испрати хеликоптер во бурата што продолжи да беснее. Остануваше само да се почека до следното утро.


Имав идеја каков ќе биде погледот на островот во тој момент. Во секој случај, очигледно беше дека сите патишта се блокирани од паднати дрвја. Ниту најтешките тенкови не можеа да го поминат патот. Така што не очекувавме ноќен напад. Слегов да ја соопштам веста за хеликоптерот.


Поглавје 14


Јадевме храна од бескрајните резерви на Ное кога стариот џин одеднаш ја крена главата. Го слушнав и јас: звукот на возбудени гласови надвор од портите. Ноа се качи по скалите во два скока. Истрчав по него до портата.


Племето се врати. Ноа ја отвори портата и луѓето се втурнаа внатре. Ноа ми ги преведе нивните зборови. Кога удрил ураганот, тие се сокриле во пештерите расфрлани низ островот. Потоа слушнаа тапани од Порт оф Спејн: главниот град беше уништен, армијата беше распуштена. И Џером беше мртов!


Тие беа шокирани од состојбата на тврдината, но сега кога повторно беа безбедни, се надеваа дека ќе ја санираат штетата. Како што почнаа да се подготвуваат за празничната ноќ, Мици и јас го направивме истото, иако во малку помал обем.


Ќе треба да почекам до следното утро за да се уверам дека мојата задача е завршена. Морав со свои очи да го видам трупот на полковникот и да направам отпечатоци за АКС. Според племето на Ное, неговото тело сè уште било во хотелот Соер, па затоа треба да одам таму што е можно поскоро. Ако камионот не беше уништен, можев да го искористам за брзо да стигнам до главниот град. Со мене би земал мажи со мачети за да го расчистат патот каде што е потребно. Да се надеваме дека камионот нема да ја доживее истата судбина како хеликоптерите и чамците во лагуната.


Конечно, околу полноќ, заспавме. Следното утро решив уште да не го повикувам Хок за помош. Не ми се допаѓа, а освен тоа, Хок рече дека е важно сето тоа да го направам сам, без странска помош. Сè уште имав шанса да му помогнам на Флеминг сам да ја преземе претседателската функција.


Флеминг се залагаше да влезе во пристаништето на Шпанија што е можно побрзо. Но, Ноа изгледаше помалку самоуверено. Тапаните од џунглата беа смешни, но, се разбира, тој сè уште не слушнал ништо на радио. Она што тој, се разбира, не сакаше да го каже гласно. Со мене испрати неколку млади момчиња со мачети да го расчистат патот, а јас со нив отидов до камионот. За среќа, ниту едно дрво не паднало врз него. Го вметнав роторот, го исушив карбураторот и ја затворив хаубата. Мици Гарднер седна на предното седиште, положувајќи лисја на влажниот тапацир. Нејзиниот митралез лежеше на контролната табла.


Не протестирав. Таа имаше право да биде присутна на завршниот дел. Сега повторно бевме сами и само луѓето на Ное ни го расчистија патот. Можеше да биде и полошо. Дрвјата покрај патот беа главно мали и лесни за движење. Онаму каде што патот минуваше блиску до морето, понекогаш цели делови беа однесени. По потреба, луѓето поставуваа трупци на длабоки места за да можеме да ги возиме без преголема мака.


Денот беше јасен. Небото беше невино сино, а морето мирно. Но, плажите беа како гробишта со чамци, а куќите покрај брегот главно беа целосно уништени. Првата голема зграда покрај која поминавме, стариот хотел Поинциана, остана во урнатини. Таму, момчињата на Ноа скокнаа од автомобилот за да ја видат катастрофата и да бараат вредни остатоци во урнатините. Старото село напред беше тажна глетка. Луѓето бесцелно одеа низ урнатините, понекогаш земајќи нешто, а потоа го испуштаа и продолжуваа понатаму.


Старата ридска тврдина, која издржа толку многу бури, го издржа овој удар.


Плоштадот на Владата сепак изгледаше добро, освен што ниту еден прозорец не беше недопрен, а патот беше преполн со шут. Војниците во областа беа невооружени и се шетаа како зашеметени роботи. Во деловниот кварт, неколку војници ги расчистуваа урнатините под водство на помладите офицери. Не гледаа додека поминувавме, но не се обидоа да не спречат. Сега, кога полковникот беше мртов, се чинеше дека се во вакуум за моќ. Во хотелот Sawyer Grand LaClare, грациозните високи дрвја што ги украсуваа тревниците беа откинати како гранки. Тие беа расфрлани овде-онде. Во пристаништето пловеа неколку чамци исполнети со вода. Водата беше валкана. Белата плажа се претвори во урнатини од уништени шезлонги и чадори. Во близина на хотелот немаше војници.


Возев до главниот влез. Влеговме со спремно оружје. Имав предвид дека Џером можеби го чувале неколку војници како почесна стража. Морам да го земам ова предвид. Но, тоа не беше случај. Салата беше празна, како и казиното.


„Можеби во дувлото на Чип? - гласно размислуваше Мици. Отидовме таму. Зад касата, се разбира, немаше црн чувар. На мое изненадување, електричната брава сè уште работеше. Продолживме понатаму. Сè уште никој на повидок. Ја отворивме вратата од канцеларијата на Капола со копче на контролната табла. Џером не беше таму, но парите беа таму. До мене слушнав длабока воздишка на олеснување. Мици помина со јазикот преку нејзините усни додека ги виде купиштата банкноти.


„Момците во Мајами ќе бидат среќни да го слушнат ова“, рече таа. „Мислам дека хотелот Соер ќе се отвори наскоро“.


„Но, каде е телото на Џером? - прашав нестрпливо. Ми требаа отпечатоци од прсти. Мици ми предложи да го погледнам станот на покривот.


„Оди, Ник. Парите ќе ги оставам овде. Сè уште може да се случи, и не би сакал тие пари да исчезнат во последен момент“.


„Не сакам да те оставам овде сама“, ѝ реков. „Во ситуации како оваа, овој град мора да преполни со ограбувачи“.


Таа ги стисна усните. „Вратата може да се заклучи одвнатре, но може да се отвори само од ходникот. Овде е речиси безбедно како свод. Дали знаете како функционира контролната табла на лифтот?


Знаев. Внимателно гледав како таа го направи тоа првиот пат кога го користевме заедно. Едвај почувствував како лифтот застана, но кога се отворија вратите, стапнав на дебелиот тепих на горниот кат.


Движењето беше пребрзо. Рака со револвер ме удри во главата. Рефлексно се наведнав, но ме погодија. Раката ми беше за момент парализирана. Пиштолот ми падна на земја и не можев да го свиткам лактот за да го грабнам Лугер.


Скокнав назад и со левата рака го фатив зглобот на човекот што го држеше револверот: тоа беше Џером.


Значи тој не умре. Имаше рана на челото. Веројатно го немаше некое време, но неговите мускули сега беа целосно недопрени. И тој можеше да се бори речиси исто како и јас. Ги знаеше сите овие трикови.


Додека мојата десна рака сè уште беше бескорисна, а со левата го стегав неговиот зглоб, тој ме удри со тупаница по брадата, а потоа веднаш ме клекна во препоните. Се згрчив од болка. Но, требаше да го држам тој револвер подалеку од мене. Прво ги напнав мускулите, а потоа наеднаш паднав на подот. Како одговор, тој го олабави стисокот. клекнав. Тој го повлече зглобот и се обиде да го ниша со својот револвер. Му ги зарив забите во ногата и продолжив да гризам. Тој врескаше од болка и ми се дуплираше над грбот. Револверот паднал на земја. Повторно каснав. Тој врескаше и почувствував топла крв како тече по неговите панталони. Тогаш моите прсти го најдоа револверот. Скокнав на нозе, го фрлив, паднав на едното колено и пукав во Џером.


Ја масирав десната рака додека не почувствував дека се враќа силата. Потоа го влечев трупот во лифтот. Немав време да земам отпечатоци. Пресекувањето на прстите беше побрзо со Хуго, мојот шило. Ги врзав со марамче и ги ставив во џеб.


Кога влегов на првиот кат, се изненадив кога открив дека Мици сè уште е таму. Кога и се јавив преку домофон, таа ја отвори вратата одвнатре. „Дали го најдовте?


„Да, го најдов“.


„Ник, си помислив. Ајде да земеме камион и да му ги доставиме парите на Ноа, таму ќе биде безбедно“.


„Добро. Чекај овде додека го однесам камионот до гаражата“.


Го зедов камионот, ги ставивме парите под церадата и се вративме назад кон ридовите.


Скоро бевме кај тврдината кај главниот град кога од спротивната страна излета џип и го блокираше патот токму пред нас. Од автомобилот излегол полковник во руска униформа и извадил револвер. Ни викаше нешто. „Наредено е да не се пропуштаат возила на улица. Зарем не знаеш...“ Потоа ја виде црвената коса на Мицеи и почна да се сомнева во нешто. 'Кој си ти? Што правиш во овој камион?


Извадив автомат и пукав во него. Откако се ослободив од полицаецот и возачот на џипот, се возев на плин покрај патот. Затоа никаде на островот не видовме високи офицери. Токму сега тие седеа во тврдината и слушаа нови наредби. Пристаништето на Шпанија беше под законите за војна на странска сила!


Кога бевме малку оддалечени од градот, наидовме на Ное и неговите луѓе. Со Ноа напред и Флеминг во дрвена паланка тргнаа кон нас.


Режев и ја притиснав педалата на сопирачката. Како можел Флеминг да го убеди старецот да направи такво нешто? Господ знае колку странски војници има на островот. Скокнав од колата и отидов до Ноа. Открив дека повеќе не можам да го контролирам гласот со лутина. Дури почнав да му викам, но тој не размислуваше да се врати. Ја опишав ситуацијата во градот, преземањето на власта. Без реакција!


„Сега кога Џером е мртов, народот ќе воскресне“, рече тој. „Тие ќе го поддржат претседателот Флеминг.


Како? Со мачета? Мачети против митралези? Ноа одеше околу мене и продолжи величествено. Племето го следеше, пливајќи покрај камионот. Тие пееја и свиреа музика на нивните дрвени тапани. Скокнав во автомобилот и почнав да го вртам камионот. Но, Мици го фати воланот.


„Нема да се вратиме со овој товар, драги. Ова мора да се носи нагоре, дури и ако треба да го направам сам“.


Жена. Па, Хок ја вработил само во случајот Флеминг. Ако таа инсистира да биде убиена и одлучи дека ќе ги посети своите мафијаши за барем да ги добие парите, тешко дека би можел да ја обвинам. Барем ќе и биде поштеден животот. Скокнав од камионот и истрчав до Флеминг на чело на поворката.


Како што продолживме да одиме, забележав дека грчењето зад нас станува се погласно. Гледајќи наназад, сфатив зошто. Од џунглата ни се придружија сè повеќе луѓе, кои како да се појавија од никаде.


Луѓето од старото село излегоа од шумите како заби на змеј. Од ридовите течеа човечки реки. Не пречекаа жители на главниот град.


Тогаш се случи нешто лудо. Локалната војска ја напушти тврдината не за да не нападне, туку да ни се придружи. Почнале да пукаат кон тврдината.


Тогаш разбрав. Војниците на Џероним стоеја зад него додека не дознаа што навистина прави додека Русите не им кажаа. Сега направија револуција. Војниците и народот излегоа по Флеминг. А на војниците им се придружија и офицери кои во душа беа за Флеминг. Луѓето кои беа за Кубанците и неколку руски советници сега беа затворени во тврдината и опкружени со маса луѓе и војници. И многу луѓе сега не го познаваат стравот.


Домородците викајќи и мавтајќи со ножеви ги следеле напаѓачите вооружени војници. Многумина беа повредени. Но, многу повеќе почнаа да ги напаѓаат ѕидините на тврдината. Се бореа додека не престана пукањето од тврдината. Ова траеше не повеќе од половина час. Луѓето кои влегле низ прозорците и низ ѕидовите се излеале низ портата. Меѓу нив немаше ниту Кубанци ниту руски „советници“.


Војската формираше формација и се пресели таму каде што Флеминг ја набљудуваше битката. Тие поздравија и ја претставија пушката во знак на лојалност. Знаев дека го однесов Флеминг каде што го сакаше мојата влада.


Поглавје 15


Ниту еден авион на аеродромот не можеше да полета. Имаше само еден брод во пристаништето, подготвен за пловидба. Сите странски пилоти, офицери и „советници“ беа донесени на бродот и ја напуштија земјата како несакани странци.


Флеминг започна ефикасно чистење. Ноевото племе повторно се повлекло во тврдината. Семејството Хамонд го поканило Флеминг да дојде и да живее во палатата. Тие ќе заминат штом аеродромот повторно се отвори за нормален сообраќај.


Mitzeee испрати курир со белешка. Ако сакав да го замолам Дејви да им каже на момчињата во Мајами каде е и дека ќе остане таму додека не добие дополнителни наредби.


„Тара Соер беше погребана на прекрасен церемонијален погреб“; таа напиша. „Таа почива во мермер некаде во катакомбите“.


Останав уште една недела за да му помогнам на Флеминг доколку беше потребно. Но, немаше повеќе проблеми и не му требаше мојата помош. Тоа беше еден вид одмор.


Кога се вратив во Вашингтон, Соер му се зафркаваше на Хок за смртта на неговата ќерка. Тој побарал таа да биде погребана дома. Се уште не сум го известил за судбината на Тара. Хок ми дозволи да го разберам проблемот.


Се обидов да го смирам Соер и му кажав за подвизи на Тара. Му укажав на големата благодарност на домородците и видов дека дел од гневот и тагата на Соер се претворија во гордост.


Не му кажав за Мицеи. Нема смисла да се започне војна меѓу него и мафијата. Ако девојката сакаше да го отстрани горниот слој од кремот, мислев дека го заслужува тоа. Томас Соер лесно можеше да го плати реновирањето со профитот на неговата компанија, а можеби Митзи сега би можел да се повлече од бизнисот и да живее мирен живот.


Им кажав на двајцата за Ноа. Хок ме погледна како никогаш да не го слушнал тоа име, но Соер изгледаше многу импресиониран од приказните што ги раскажував за него.


Кога јас и Хок бевме сами, ја ставив теглата со прстите на Џером на масата. Хок ја погледна како да е тегла путер од кикирики. Потоа, со убедлив гест, ја ставив белешката на Мици Гарднер до неа. Ја погледна, а потоа ме погледна мене. Не видов ниту еден мускул да се движи под пергаментната кожа. Не ни трепна.


„Ми се допаѓа твојата работа.“ Тоа беше неговиот вообичаен деловен тон. „Го чекам вашиот извештај.


Почнав со ситници. Стјуардеса; „Бев сигурен дека Џером ја убил, но сепак можевме да провериме“. Затворот кој Флеминг требало да го прегледа. Зандани кои сакаше да ги претвори во лаборатории за универзитетот. Потоа, со рамнодушен лик, дадов хронолошки преглед на активностите на Ное.


„Тој знаеше сè за ураганот два часа претходно“, му реков на Хок. „Доволно време да покаже дека не се плаши и да даде целосна слика. Се прашувам зошто остатокот од островот беше фатен непредвиден за да не можеа навреме да ги однесат своите бродови и авиони на безбедно. Може ли да се јавам на телефон? '


Тоа беше можно. Се јавив во метеоролошката служба и ме стапија во контакт со еден од моите пријатели што работи таму. „Џим, кога го добивте предупредувањето за ураган минатата недела?


На другиот крај имаше нешто како проклетство. „По ѓаволите, Ник, предоцна е да се спаси нешто. Сателитот не го видел додека не прелетал над Гранде Лаклер. Додека го добивме предупредувањето, се беше готово. Никогаш не сме виделе ураган да се приближува толку брзо. И ова е во февруари! Дури ни Ноа не не предупреди однапред“.


Мислев дека ќе полудам. „Што знаеш за Ноа?


„Тој е наш набљудувач во областа. NOAH (Noah) се неговите кодни букви. Тој е проклето добар. Тој обично го предвидува времето најбрзо што можеме. Како тоа? Звучи малку чудно.


„Ное... ништо. Ви благодарам.'


Ја спуштив слушалката. Хок спушти друг. Неговиот глас изгледаше мрачен. „Да го пријавеше ова навреме, можеше да спречи голема штета. Многу животи ќе беа спасени“.


„И островот падна во рацете на нашиот постар брат од другата страна на океанот“, додадов.


Тивко ја напуштив канцеларијата и тивко ја затворив вратата зад мене. Метеоролошкиот сателит постојано фотографира големи површини од океанот. И овој луд ураган не беше фотографиран додека не го погоди брегот на островот. Дали сателитот претходно не ја видел бурата?


Запалив цигара и се трудев повеќе да не размислувам за тоа. Ја фрлив цигарата. Дали оваа работа почна да ме прави сенилна?


* * *


За книгата:


Има многу начини да се убие човек... Кинеските атентатори претпочитаат нож, други убиваат со голи раце.


Американските мафиози сакаат револвери со голем калибар, руските убијци користат динамит.


Сепак, постои само една личност која може да ги практикува сите методи на убивање. Неговото име е Килмастер!!!


Овој пат, Ник Картер ќе мора да ги искористи сите свои вештини за да се справи со месарниците што ги среќава на патот кон Досието Кремљ.


Картер Ник


Шпанска врска


Ник Картер


Шпанска врска


Посветено на тајната служба на САД


Прво поглавје


Тоа беше Хок, и тој беше снаодлив. Немаше многу вежбање во тоа и немаше да биде добар во тоа дури и ако беше во одлична форма.


„Дали скијаш, N3? ме праша на телефон.


„Секако дека скијам. И многу добро, ако можам да го кажам тоа“.


„Спакувајте ги скиите. Одиш во Шпанија“.


„Тешко е да се скија во Шпанија“, реков. „Без снег“


„Амандман. Сиера Невада. Превод. Снежните планини“.


„Па, можеби паѓа снег од време на време...“


„Ќе имате придружник.


„Исто така скијач?


„Токму така. Исто така експерт за трговија со дрога. На заем од Администрацијата за борба против дрога на Министерството за финансии“.


"Снежна птица?"


"Многу смешно. И двајцата ќе се сретнете со забавата во ски-центар во Сиера Невада“.


„Наречен...?


„Сол и Ниеве“.


„Превод: „Сонце и снег / Не, господине“. Мислам, кој е партијата? »


„Ќе ве известам подоцна. Во меѓувреме, летајте од Сан Диего до Енсенада“.


„Енсенада?


„Мал рибарски град во Долна Калифорнија“.


„Знам што е и знам каде е. Дури и го знам неговиот посебен мирис. Каква врска има еден град во пустина со скијање во крос-кантри?


„Таму ќе сретнете агент од Министерството за финансии.


„Ох“.


„Бидете љубезни со неа. Ни треба нејзиното искуство“.


„Неа? Ѕвона ѕвонеа во моите нервни центри.


„Таа“.


"Што е ова? Дали треба да бидам бебиситерка на зависници од дрога?


„Треба да видите дека средбата ќе се одржи“.


„Средба?


„Помеѓу него и една од алките во синџирот Турција-Корзика-Калифорнија. Тој сака да пее. Сакам да ја слушнам музиката пред да му се исече грлото“.


„Господине, понекогаш вие...“


„Не кажувај го тоа! Адреса - La Casa Verde. Прашајте ја Хуана Ривера“.


"И потоа?"


„Доведете ја со вас во Вашингтон“.


"Кога?"


„Во следниот авион од Енсенада.


„Точно“. Не ја виде мојата стисната тупаница.


„Николај! Хок воздивна. Ме сомничи дека сум несериозен.


Ја спуштив слушалката. Откако затворив случај на Филипините што мирисаше на презрели кокосови ореви, само пред два дена одлетав од Хаваи во Сан Диего. Само што почнав да се ослободувам од свиткувања во мускулите и напнатост во мојата психа. Убивањето никогаш не е забавно, ја надминав мојата квота во П.И.


Најдобар начин да го извадите сето тоа од умот, од умот, е со помош на збирка убави старлети во Сан Диего да снимате ТВ серија. Но сега…


Го повикав службеникот, известувајќи го за мојата најнесреќна промена на плановите и го замолив да ми ја подготви сметката. Потоа се јавив на аеродромот и дознав дека следниот авион за Енсенада тргнува за час и половина.


Ако се одморам од мојот шилест туш, можеби ќе можам да го сторам тоа.


* * *


Долна Калифорнија е опашката што виси од соодветната Калифорнија. Се чинеше дека никој не знаеше што да прави во врска со тоа. Ова е точка на расправија меѓу САД и Мексико со години. По неколкумесечно пазарење околу сопственоста на пустинската лента, Мексиканците конечно попуштија и се согласија да ја преземат.


Легнав и спиев сè до малиот аеродром на земјена лента во близина на малото рибарско село наречено Енсенада. Зборот всушност значи „залив“ или „мал поток“ ако сте во ситници.


Кога излегов од авионот на силна сончева светлина, светлината беше толку интензивна што ставив очила за сонце.


Ново такси Мустанг беше паркирано на вратите на оперативната кула и го повикав возачот да го однесе во градот. Откако минавме низ пробиени патишта, савани, ждрепка и густа шума, конечно стигнавме до главната улица на градот.


La Casa Verde - која требаше да биде зелена, ако мојот шпански беше сè уште соодветен, но всушност беше некој вид на избледена пастелна вар - беше на крајот од опуштениот блок каде што лежеше сончајќи се како гуштер на карпа.


Излегов од таксито, ја земав торбата и влегов во фоајето. По силната сончева светлина, мотелот беше целосно темно, но видов како младиот човек со мустаќи се преправаше дека е заинтересиран за моето доаѓање. Му мавнав и го зедов домашниот телефон.


„Дига“. Тоа беше девојка на некоја минијатурна разводна табла.


„Дали би можеле да ме ставите во контакт со Сењорита Хуана Ривера?


„О, да“. Имаше клик и долг прстен.


„Дига“. Тоа беше друга девојка.


„Хуана Ривера?


„Си“.


"Дали зборуваш англиски?"


Имаше двоумење. "Џес?"


Ги затворив очите. Ова требаше да биде една од тие мисии. Одмавнав со главата и кажав кодна фраза, обидувајќи се да не го почувствувам апсурдот:


„Октомври е осми месец во годината.


"Жал ми е? О да! Тогаш јаболката се зрели“.


"Добра девојка! Ова е Џорџ Пибоди“. Ова беше моето моментално насловно име и Хок не ме замоли да го сменам. Па јас сè уште бев Џорџ Пибоди.


„О, сењор Пибоди“. Мило ми беше што слушнав дека акцентот го нема. "Каде си?"


„Јас сум во фоајето“, реков. „Дали да дојдам?


"Не не!" - брзо рече таа. „Ќе бидам долу.


„Во шанкот“, воздивнав, гледајќи кон многу темниот крај на лобито каде што човекот зад шанкот си ги брише очилата.


Се свртев и се упатив кон затемнетата лента. Шанкерот ме погледна. "Сенор?"


„Писко кисело“, реков.


Тој кимна со главата


и се сврте да го стори тоа.


Почувствував како тешкиот воздух нежно се движи зад мене, носејќи ми мирис на свеж лимон. Се свртев и видов витка, темноока, темнокоса девојка од околу дваесет и пет години, со речиси луминисцентната бледо бела кожа карактеристична за водените лилјани.


„Џорџ“, рече таа на шпански. Беше како „Хор-еј“.


„Хуана? Реков, изговарајќи го правилно на половина пат помеѓу „h“ и „w“.


Таа ја подаде раката. Ќе го земам. Потоа покажав на маса до ѕидот.


Стигнавме. Таа беше грациозна, чиста и многу женствена. Нејзиното тело беше флексибилно и убаво обликувано. Нејзините нозе исто така. „Стариот добар Хок! Јас мислев. Колку е некарактеристично за него!


Седнавме.


Нарача ладен чај, се смести на столот и се наведна напред, а очите и светкаа. „Сега. Што значи сето ова?


Одмавнав со главата. "Немам идеа. Мојот шеф во Вашингтон ќе ни даде инструкции“.


"Кога?"


"Оваа вечер."


Нејзиното лице беше празно. „Но, тоа значи дека нема да бидеме овде денес“.


„Es verdad“.


Нејзината уста остана отворена. „Тогаш нема да има време за...“ Таа нагло ја затвори устата.


„Што, Хуана?


Нејзиното лице беше розево. „Тој е олвидо за мене“.


„Имаш кратко паметење“, реков и го завршив моето писко кисело. „Прекрасен чувар“, си помислив. Еден ден ќе морам да го посетам Писко, Перу.


Се разбудив. „Спакувај ги куферите, Хуана. Го земаме следниот лет одовде“.


„Но, треба да знаете нешто за мисијата...“


„Дрога“, реков.


„Секако дека зборувам за дрога“


„И Средоземното Море. Одиме во Шпанија“.


Нејзината уста ја формираше буквата „о“.


„Скијање“.


Таа пиеше леден чај. „Можете ли да го повторите тоа?


Токму тоа го направив.


Тогаш таа ме измами. Нејзините очи светнаа. „Ох! Се разбира, Сиера Невада! Таму има првокласен ски-центар, недалеку од Гранада“.


Јас гледав.


„Дали можеш да скијаш? ме праша таа.


Ова беше денот за ова прашање. "Да ти си?"


„Многу добро“, мирно одговори таа.


„И скромно“, си помислив. Тивко реков: „Ќе се измамиме“.


Шанкерот ме гледаше. Намигнав на Хуана, а таа ми намигна. Беше убава, софистицирана, достижна.


* * *


Како што излеговме надвор, блесок светлина рефлектирана од цевката на пушката го привлече мојот поглед кон црната дупка на нејзиниот крај. Човекот лежеше рамно на жешкиот катран покрив од другата страна на улицата, и знаев дека ме стави во центарот на вниманието на неговиот опсег.


За момент се замрзнав. Потоа ја фрлив Хуана настрана и се губнав во спротивна насока, кон капакот на вратата. Истрелот одекнуваше по улицата.


"Почекај!" ѝ викнав.


„Но, Ник...“


"Тивко!" - Подсвирквав.


Брзо станав и истрчав до прозорецот од лобито. Покривајќи се, погледнав низ прозорецот. Повторно го фатив сјајот на цевката од пушката. Човекот се уште бил на покривот на продавницата за суви производи.


Кога се приближив до пиштолот, тој ја подигна пушката и повторно пукаше. Куршумот влегол во дрвената конструкција директно над главата на Хуана. Сега таа ползеше назад кон вратата. "Паметна девојка!" Јас мислев.


Кога повторно го кренав погледот, човекот исчезна.


Слушнав трчање. Погледнав низ правливиот прозорец и видов човек во црн костум како излегува од продавница на улица и гледа на местото каде што не чекаше снајперистот.


Истрчав надвор од хотелот, мавтајќи со раката за Хуана да остане внатре, и одев по скалите на галантеријата по скалите по два до горниот кат.


Доцнам. Тој замина.


На покривот немаше ништо друго освен многу мексикански отпушоци и сомбреро купено два дена порано од продавницата долу.


„Странец“, рече сопственикот на продавницата, човек со дебел стомак и насмеано лице. Гонзалес.


"Турист?"


„Да“.


„Можете ли да го опишете?


Гонзалес ги крена рамениците. „За вашата висина. Кафеава коса. Кафени очи. Тенок човек. Нервозен“.


Ова е се.


Ја тргнав Хуана настрана во лобито на хотелот додека чекавме таксито да не земе и да не однесе до аеродромот.


„Тој беше тука пред два дена“, ѝ реков.


"Значи?"


„Колку долго сте тука?


турнеја“.


„Дали мислиш дека тој сфати кој си?


Нејзините очи се стеснија. Таа го сфати ова како навреда. Таа беше Латино, убава и полна со оган. „Јас не мислам така! - револтирано рече таа.


Не го сметав за навреда.


„На што работевте пред да ве контактираат за оваа задача?


„Капка дрога“.


„Да го скршиш?


Таа кимна со главата, спуштајќи ги очите.


"Сето ова?"


„Да“. Брадата пркосно и се подигна.


„Еден остана?


„Можеби е така“, рече таа избегнувајќи.


Се свртев и погледнав низ вратата на врвот на продавницата за суви производи.


„Да“, се согласив. „Мислам дека можеби е така.


Нејзиното лице се изврте од бес.


Ја фатив за лактот. Таксито пристигна. Среќен Ник. Зачувано од Ensenada Taxicab.


„Ајде, Хуана. Следна станица, Вашингтон“.


Многу авторитарен. Многу шефовски.


Таа кротко се качи во таксито, трепкајќи со прекрасно парче бут. Но, едвај го забележав.


Две


Хок седеше на конзолата на контролната табла на театарот AX, притискајќи копчиња и прилагодувајќи ги копчињата. Едно копче за звук. Едно копче за панделки. Едно копче за филм од 16 мм. Едно копче за пренос во живо. Едно копче за стар црно-бел филм.


Едно копче за слајдови. Или, ако сакате да ги одморите очите, едно копче за мек женски глас кој раскажува резултати од интелигенција.


Разговорот до овој момент беше само муабет. Сето тоа го избришав од умот. Се сеќавам само дека можев и визуелно ја перципирав Хуана Ривера. Сепак, нешто во нејзините мисли изгледаше однапред условено, претходно тестирано и стерилно.


Но, таа беше убава, а јас сакам убави жени. Си помислив: „Да можев да го избришам нејзиниот глас, како што Хок може да избрише снимка што не сакаше да ја слушне“.


Светлата целосно се изгаснаа, а пред нас имаше слика на екранот која магично се појави на ѕидот.


„Енрико Корели“, рече благ женски глас над сликата што блесна на екранот. Тоа беше неподвижна фотографија направена пред околу петнаесет години, крената во воздух од мал дел од некоја поголема фотографија. Позадината беше Ватиканската Ротонда.


„Фотографиран околу 1954 година“, продолжи гласот. „Ова е последната преживеана фотографија на Корели. Останатите негови фотографии се купени за многу пари. Истрагата не може да докаже дека парите доаѓаат од мафијашката каса. Но, во тоа веруваат“.


Долго и внимателно ја погледнав фотографијата. Лицето речиси и не се разликуваше од другото. Карактеристиките на лицето беа сосема обични: темна коса, цврста брада, без разлика во обликот на лицето. Се сетив на него најдобро што можев, но бидејќи беше разнесен толку многу пати од толку мало парче зрнеста фолија, немаше речиси на што да се фокусирам.


На екранот блесна мапа. Тоа беше карта на Корзика. Градот Басрија беше исцртан во круг.


„Утврдено е дека Енрико Корели живее овде, во предградијата на Басрија, на Корзика, во вила изградена во времето на Наполеон. Има персонал од десет слуги и двајца телохранители. Тој живее со жена по име Тина Бергсон.


„Корели сега има четириесет и пет години. Работел за италијанската влада во Рим, но по неколку месеци бил отпуштен. Тој беше оженет кратко, но неговата сопруга почина од пневмонија додека Корели не работеше. Згрозен, тој почнал да работи за членовите на синџирот на фалсификатори и крадци - прогонети од САД кои се родени на Сицилија и биле членови на мафијата во Њујорк и Чикаго. Тој стана добар службеник за обезбедување и многу добар бизнисмен за нив. Кога беше создаден синџирот на аптеки, тој беше еден од првите луѓе што отвори точка на проток во близина на Неапол.


„Мрежата на дрога цветаше во 1960-тите, а до крајот на ова време Корели стана клучна фигура во целиот синџир на мафијата.


„Оттогаш тој има различни љубовници. Еден се обидел да го убие кога ја оставил за друга жена. Подоцна беше пронајдена удавена во Неаполскиот залив“.


Мапата исчезна и луксузна јахта долга околу 180 стапки го исполни екранот со прекрасен тобоган во боја.


„Ова е јахтата за задоволство на Корели, Лисистрата. Таа лета под знамето на Франција. Корели се смета себеси за граѓанин на Корзика, иако е роден во Милано“.


Сега на екранот се појави слика од голема вила.


„Куќата на Корели. Иако има само двајца телохранители да го чуваат, неговиот имот постојано патролира од половина дузина вооружени лица“.


Трепкаше нова слика. Имаше тело кое лежеше во тревата. Тој беше застрелан неколку пати. Трупот беше непрепознатлив, но од изгледот на посмртните останки решив дека куршумите што го погодија се кукла - обични куршуми исечени на врвот на X. Куршумите Dummum ги исекоа печурките во исечок, уништувајќи ја формата кога ја погодија целта.


„Тоа беше француски агент по име Емил Ференц. Тој се обидел да упадне во вилата Корели, како што се нарекува имотот. Очигледно бил откриен од патроли и убиен“.


Потоа на екранот се појави слика од напуштена село слична на пустина. Објективот зумирал на фигура која стои во близина на величествената ломбардиска топола, единственото дрво од која било големина на повидок. Како што растеше фигурата, можеше да се види дека тој е човек на неодредена возраст, но прилично висок и силно граден. Лицето беше во сенка.


"Енрико Корели. Ова е најблиската слика што некој можел да ја фотографира во последните десет години. Сликата е направена со помош на телескопски објектив од безбедно гледна точка на спротивниот рид. Иако лицето не се разликува, телото на мажот може Проценките на компјутерот покажуваат дека неговата тежина била околу 182, висината - 6 стапки, стоел во исправена положба, а здравјето - одлично.


Екранот се затемни. Потоа го започнаа филмот. Тоа беше сцена на плажа, веројатно на француската ривиера. Прекрасна русокоса во минијатурни бикини се проби низ песокот, нишајќи ги колковите и ѝ дозволуваше на нејзината долга руса коса да тече преку нејзините раменици. Застана за момент и се сврте, како некој да зборува со неа. Таа погледна во камерата и се насмевна.


„Тина Бергсон. Таа има дваесет и три години. Родена во Шведска, се преселила во Рим, каде имала кратка, но неуспешна филмска кариера.


Потоа, пред две години, таа се преселила во Швајцарија, каде што била вмешана во манипулации со пари, очигледно во корист на мафијата или некаква мафијашка организација. Таа беше фатена, но никогаш не беше изведена на суд. Се вели дека голем дел од парите се смениле за да и помогнат да избега од швајцарските власти.


Набргу потоа се нашла во куќата на Енрико Корели. Корели не се омажи за неа, но таа му е постојана придружничка. Зборува шведски, француски, италијански и шпански, како и англиски. Се вели дека нејзиниот коефициент на интелигенција е 145 врз основа на вистински тест направен кога пополнила апликација за работа во една швајцарска банка. Таа е одлична скијачка“.


Во филмот таа сега е видена како скија по патеката. Морав да признаам дека беше многу добра. Не е ни чудо што сакаше да ги помине зимските месеци на скијачката патека; изгледаше дека сака спорт.


На екранот се појави друга картичка. Тој му покажа на светот на Меркаторска проекција со линија која оди од Блискиот Исток до Турција, од Турција до Сицилија, од Сицилија до Корзика, до Ривиера, назад до Корзика, а потоа до Португалија, од таму до Куба. , потоа во Централно Мексико и потоа во Сан Диего во Калифорнија.


Синџир на лекови.


„Во текот на изминатите неколку години, имаше многу промени во главниот синџир на снабдување со лекови. Типично, тешките дроги започнуваат на исток и патуваат на запад низ Медитеранот, каде што се обработуваат. Контролата на овој синџир е закотвена на Корзика, запира само пред многу важната обработка на ривиерата Дрогата потоа се враќа на Корзика и на Куба преку една од трите станици: Португалија, Мароко или Алжир.


Нова мапа. Повторно ја покажа Корзика.


„Од оваа област, дистрибутивните линии се протегаат назад кон Блискиот Исток и понатаму до нивната крајна дестинација на Запад. Парите од Запад доаѓаат овде, каде потоа се дистрибуираат меѓу алките во синџирот“.


Објективот фокусиран на мапата, покажувајќи го имотот Корели во предградието на Басрија, кружеше.


„Рико Корели е човекот кој го контролира ланецот. Тој ги добива своите наредби од Сицилија, каде што заменик на мафијата ја контролира источната половина од ланецот. Донот на запад го контролира остатокот од синџирот, плус дистрибуцијата“.


Сликата избледе и светлото се запали.


Седевме во тишина некое време.


Хок го исчисти грлото „Па?


„Интересно“, реков.


„Академски“, рече Хуана.


„Се согласувам со неа“, продолжив.


Хок се намурти. „Тоа е само брифинг.


„Што е со Корели? - праша Хуана.


Хок ги затвори очите и се ниша во удобната ротирачка столица.


„Мафијашите станаа незадоволни од профитот од програмата за дрога“, на крајот рече Хок. „Пред шест месеци почнаа да испраќаат луѓе од внатре за да го проверат мрежниот систем. Корели зеде значителна сума - премногу, според Дон САД. Но, вториот сицилијанец не можеше да смисли начин да ја поправи ситуацијата. На состанокот беше одлучено дека Корели ќе мора да замине. Еден човек бил испратен да го удри, но тој исчезнал од видното поле. Видовте што се случи со таканаречениот агент за ровови кој се обиде да се инфилтрира во имотот.


„Тогаш мафијашките капо решија да го нападнат Корели преку Тина Бергсон. Детектив кој тврди дека е од Швајцарија се обидел да ја уапси еден ден во Басрија на старо швајцарско обвинение. Но, еден од телохранителите на Корели интервенирал и ја спасил Тина. Потоа го однел детективот на блиската плажа, го врзал и му дозволил да почека плимата и осеката да се удави. Човекот избега и ја напушти Корзика, за да не се врати.


Ја кренав раката.


"Ник?"


„Како го знаеме сето ова?


Корели ни кажа.


„Директно?


Хок воздивна. „Имаме близок човек со Корели, иако тој никогаш не го запознал. Корели самоиницијативно ја соопшти информацијата“.


"Зошто?" - праша Хуана.


„Тој рече дека сака да замине засекогаш.


„Да се спасиш себеси и девојката? Прашав.


„Токму. И добијте азил во Соединетите држави“.


„За возврат за...?


„Целата командна линија, вистинскиот синџир на команда и како функционира“.


„Како да знаеме дека не е трик? Прашав.


„Ние не. Хок мрзеливо ги отвори очите. „Овде влегувате. Се сврте кон Хуана.


Таа кимна со главата.


„Со вашето искуство, мора да откриете дали Корели ни ја кажува вистината - или нè води по патеката во градината“.


воздивнав. Понекогаш, дикцијата на Хок е безнадежно викторијанска.


Хуана не обрнуваше внимание на зборовите. „Ќе дознаам.


„Дали нешто е поставено? Прашав.


„Има состанок во Сол и Ниеве. Во ски-центар во Шпанија. Дали ти кажав за ова?


„Накратко“


Хок се наведна наназад. „Секоја година Тина Бергсон оди во овој ски-центар, а Корели оди со неа. Таму поминуваат околу еден месец“.


„Дали тој оди таму како Рико Корели?


„Не. Не знаеме кое име го користи. Но, знаеме дека тие секогаш шетаат. А Корели сака да се сретнеме таму“.


„Ова може да биде подесување“, промрморев.


„Се разбира“, рече Хок. „Затоа си тука, Ник. Затоа на фотографијата е АКС“.


„Чека да штрајкува“.


Тој кимна со главата. „Да претпоставиме дека мафиозите знаеле за плановите на Корели. Зарем не би сакале да го имаат нашиот извршител број еден?


и нашиот експерт за дрога број еден? "


Ја протрив брадата. „Како да воспоставиме контакт?


Хок рече: „Имаме човек во Малага. Тој има момче во Сол и Ниве. Телохранителите на Корели ќе му пријдат. Ќе го сретнете нашиот човек во Малага и тој ќе закаже состанок со момчето во одморалиштето. Тогаш ќе се сретнете со Корели лице в лице“.


Кимнав со главата. "И потоа?"


„Тогаш госпоѓица Ривера ќе го преземе*


„Дали ни ги подготвивте пасошите?


„AX Identification ги има документите. Сè уште ќе бидете Џорџ Пибоди, но сега сте професионален фотограф“.


„Господине, не можам да возам ни Брауни, а уште помалку Хаселблад!


„Овие камери се сигурни денес! Тие исто така добро ќе ве научат на основите. А вие, госпоѓице Ривера, сте олицетворение на фотограф. Сите документи ви се готови. Запалете ги откако ќе се сетите на вашето минато“.


„Дали позирам гола? - праша Хуана.


Хок беше шокиран. Неговите сини очи се проширија. Тој беше последниот од старите пуританци, целосно потиснат човек во општество каде сексуалната слобода беше правило. „Драга моја девојка!


„Дали би позирале голи? - прашав брзо.


„Се разбира“, одговори таа. „Во професионална смисла. Кога играм некоја улога, ја играм до врв“.


Лицето на Хок ја смени бојата. Беше многу црвено. Гледаше во рацете во агонија од срам. „Ако веќе сте готови“, се замеша тој.


Се насмеав. „Продолжи“.


„Знам дека нема да ти пречи што ја поставивме твојата корица како тим на маж и жена“, рече тој брзо, а очите му светкаа.


"Господине!" - извикав.


„Господин и г-ѓа Џорџ Пибоди од Милерс Фолс, Минесота“.


"Ми се допаѓа!" - тивко рече Хуана.


„Го мразам ова! - заржев. „Ова е премногу пресилен! И ова предизвикува компликации!“


„Но, тоа и овозможува на г-ѓа Ривера да дејствува полесно - ако мора. Лицето на Хок повторно стана црвено.


„Не ја следам логиката! - Пукнав.


„Самена жена, девојка како госпоѓица Ривера...“


„Огорчен сум поради ова! - го прекина Хуана.


„... Би било многу потешко да се биде, о, прогонуван, да речеме, отколку да се биде мажена жена. Дали гледате?


Легнав со лицето надолу во песокот. Навистина ја видов извртената логика.


Хок се сврте кон Хуана. „Дали одобрувате?


"Полно." Таа се насмевна шармантно.


Хок задоволно кимна со главата. Потоа ме погледна. „Дали има некои недостатоци?


Проклет да го! „Изгледа солидно“, признав. „Треба да поставиме некаков аларм“, продолжив. „Мислам, во случај сè да се распадне. Сакам да можам да ја спасам Хуана и мојата кожа без разлика на се“.


„Имаме некој во Гранада, на само половина час од одморалиштето. Малага ќе ве информира“.


„Точно. Ова треба да го покрие“.


„Можете да испратите која било шифрирана порака што сакате преку Гранада.


„Во ред“, реков. Се свртев кон Хуана. „Имате нешто да разговарате?


Таа ме погледна мене, а потоа во Хок.


„Мислам дека не. Во ваши раце сум додека не го сретнам господинот Корели. Тогаш јас ќе се погрижам за тоа“.


* * *


Штотуку задремав кога остро тропаше на заклучената врата што ја делеше мојата соба од онаа на Хуана.


Се разбудив. "Да?"


"Ник!" шепна таа.


"Кои?"


„Прозорец“.


Се свртев. „Што е со ова?


„Погледни надвор.


Посегнав по футролата за рамото што виси на постелката. Отидов до прозорецот, останав во сенка и притискајќи се на ѕидот. Фрлајќи ги назад завесите со бурето на мојот Лугер, ѕирнав во темната улица долу.


Од другата страна на улицата имаше кадилак, единствениот автомобил на блокот.


Во него седеше човек од страната на возачот, кој беше кон мене. Потоа, додека гледав, друг човек набрзина ја премина улицата до кадилакот, накратко разговараше со возачот и се качи на задното седиште.


Кеди тргна и брзо возеше по улицата, свртувајќи десно на аголот.


Се вратив на вратата што ги одвојуваше нашите соби.


„Дали го препознавте? Ја прашав.


„Да. Го видов како излезе од колата пред малку. Ја погледна мојата соба - или твојата. Го видов неговото лице. А потоа набрзина влезе во лобито на хотелот“.


„Кој беше тој?


„Го видов на аеродромот Далес попладнево. Кога стигнавме. Имаше мал кожен куфер. Оружје во кое можете да ставите оружје со оптички нишан“.


„Добра девојка“, реков отсутно.


Имаше пауза. „Што да правиме сега?


„Оди на спиење“, реков. „Барем знаеме дека знаат.


„Нема да го бараш?


„Во Вашингтон? Тоа е голем град“.


"Ник!"


„Оди спиј, Хуана“. Се оддалечив од вратата. "Слатки сништа."


Ја слушнав како мрмори во себе и потоа се оддалечи од вратата. Миг или два подоцна слушнав како креветот крцка додека таа се качи и седнува.


Потоа настана тишина.


Седнав покрај прозорецот, гледав, чекав. Но, никој не дојде.


Три


Поминавме низ ниското подножје и слетавме на авионска патека во близина на Малага. Таксистот нè возеше во градот низ вителот на минијатурни европски автомобили од сите марки и форми.


Престојувавме во еден од главните хотели во градот, со поглед на пристаништето Малага. Имаше неколку трговски бродови и чамци за задоволство закотвени или закотвени во близина на добро одржуваните пристаништа.


Хуана е уморна. Се заклучила во нејзината страна од собата, дремела и се истуширала. Веднаш отидов во безбедната куќа AX.


Тоа беше мала канцеларија во куќа на еден блок подалеку


улици и зад аголот.


„ГРАДЕЊЕ“, гласеше знакот на вратата. „ССР РАМИРЕЗ И КЕЛИ“


тропнав.


"Квин е?"


„Сењор Пибоди“.


„Си“.


Вратата се отвори. Тоа беше Мич Кели.


„Здраво, Кели“, реков.


„Здраво, сеноре“. Тој се насмевна и ме пушти да влезам. Потоа, гледајќи нагоре и надолу по темниот, антички ходник, тој внимателно ја заклучи вратата.


Погледнав во канцеларијата. Беше мало, со едно битно биро, еден куп стари кабинети за поднесување и врата што води до тоалетот. Зад масата, прозорецот гледаше кон пристаништето и градот Малага.


Кели ме потапка по грбот. „Не те видов откако слушнав за случајот Blood Oranges, Ник.


Ова се случи во Грција. „Пред пет години, нели?


„Точно. Јастребот рече дека ќе дојдеш“.


Ја отвори фиоката и извади пар прекрасни двогледи Bausch & Lomb 30x, кои замислено ги стави во раката.


„Можеби имам новости за вас“.


"О?"


Ги стави очилата преку очите и се сврте да погледне околу пристаништето. Сфатив дека ги гледа чамците кога тропнав.


Кели ја водеше AX во Малага најмалку три години. Неговата работа беше да знае што и кој доаѓа и оди од Малага.


Погледнав преку неговото рамо. Го проучуваше пристаништето за задоволство во центарот на пристаништето. Тој изгледаше особено заинтересиран за големата јахта закотвена некаде на средина.


„Тоа е тоа“, рече тој. „Ова е Лисистрата. Јахтата на Корели.


Се сетив на фотографија што ја видов во AX HQ.


Ми го подаде двогледот. Го фокусирав. Тој беше одличен; Многу јасно ја видов јахтата. Неколку членови на екипажот се раздвижуваа на палубата. Сè на бродот беше тивко и мирно. Можев да видам ред кабини на главната палуба со два реда прозорци, што значи дека кабините беа две палуби подолу.


Тоа беше голема, убава јахта за задоволство. Знамето на Франција се вееше на крмата.


Мич Кели седна на своето биро и шушкаше хартија. Знаев дека сака да обрнам внимание на она што го зборува. Додека сакав да ги предадам очилата, видов дека некој во џемпер и панталони излезе од главната кабина на палубата. Тоа беше жена со долга руса коса. Таа беше многу бујна и со тенок струк, а тесните панталони кои ги прегрнаа нејзините колкови и бутови не оставија ништо на фантазијата. Имаше убави нозе под тие сини панталони. Нејзината кожа беше светла и мазна, а очите и беа сини. Излегувајќи на сончевата светлина, таа ги стави очилата за сонце и отсутно ги врати на своето место.


„Тина Бергсон“, реков гласно.


Кели го спушти својот врат и погледна низ прозорецот, кривогледувајќи ја сончевата светлина на водата. „Да“.


„Совршена девојка“, забележав.


„Друга работа за Ник Картер“, шмркаше Кели. „Како се справуваш?


„Јас само го правам она што го вели човекот во Вашингтон“, промрморев.


„Ова дојде вчера“, рече Кели, повторно тресејќи ја хартијата.


Го тргнав погледот од тенките рамења и градите на Тина Бергсон, покриени со џемпер, и неволно го спуштив двогледот. Кели го зеде, го сврте столот и ги фокусираше на Тина Бергсон додека ги читав печатените информации.


КЕЛИ. РАМИРЕЗ И КЕЛИ. 3 ПАСЕО ЗАФИО. ПРИСТИГНУВАЊЕ ВТОРНИК ВО ЛИСИСТРАТА. ПОСЕТИТОТ Е ПОДГОТВЕН. ТИНА БЕРГСОН ЌЕ ГО ДОНЕСЕ НА ЈАХТАТА. ПОДОЦНА СКИ РАНДЕВУ СО ЕКСПЕРТ ЗА ДРОГА.


"Римски нос!" - повторив со насмевка.


„Тоа е прекарот на Корели“, рече Кели. "Прилично блескаво, нели?"


„Прилично блескаво, да“. Роман Нос бил водач на Индијанците.


„Корели се смета себеси за отпадник. Знаете - од мафијата“.


Повторно ја погледнав пораката. „Судејќи според формулацијата, мислам дека таа се среќава со мене, а?


„Точно. Таа го знае вашиот хотел. Веќе испратив белешка“.


„Кога ќе биде таму?


„Таа треба да те земе во фоајето напладне“. Кели погледна во часовникот. „Тоа ви дава половина час.


„Што е со Хуана?


„Таа може да чека. Ова е прелиминарна истрага“.


ги кренав рамениците. „Зошто сета оваа глупост?


„Роман Нос беше исплашен. Мислам дека сака да знае дали го следат“.


„Или ако е така“, си помислив.


* * *


Напладне чекав во фоајето.


Кога влезе, сите погледи во фоајето беа свртени кон неа, жените гледаа со огорченост, мажите гледаа со интерес. Локалните жители на масата одеднаш се претворија во пријателски настроен Лотариос.


Станав и и пријдов. „Госпоѓице Бергсон“, реков на англиски.


„Да“, одговори таа само со мал акцент. "Доцнам. Навистина ми е жал".


„Вреди да чекате“, реков.


Ладно ме погледна. Размислував за ледените брегови во фјордовите. „Дали ќе одиме тогаш?


„Да“, реков.


Таа се сврте и ме изведе од фоајето во силната шпанска сончева светлина.


„Тоа е токму спроти плоштадот“, рече таа. „Можеме да одиме“


Кимнав со главата и галантно ја фатив нејзината рака. На крајот на краиштата, јас бев во Европа. Таа ми го даде без коментар. Секое шпанско око се сврте да нè поздрави нас двајца - нејзиното со восхит, јас со завист.


„Тоа е прекрасен ден“, рече таа, земајќи длабок здив.


„Дали ви се допаѓа Малага? Ги држев очите залепени за нејзиното лице.


„О, да“, рече таа. „Тука е мрзливо и лесно. Сакам сонце. Ми се допаѓа топлината“.


Таа го кажа тоа


, но не го спомнав. „Како беше вашето возење со брод?


Таа воздивна. „Бевме фатени во кавга кај Коста Брава. Во спротивно…“


„А твојот - твојот другар?


Таа ме погледна замислено. „Господине Роман?


„Господин Роман“ Шарадата продолжи.


„Ќе го видите наскоро.


„Го земам да скијаш“, реков додека се приближивме до марината.


"Ми се допаѓа." Таа се насмевна. "И ти?"


„Умерено“, реков. „Најмногу во САД. Аспен. Стоу. *


„Сакам еден ден да одам во Америка“, рече Тина Бергсон, со нејзините сини очи топли и внимателно гледајќи во мене.


„Можеби господине... ух, Роман - ќе има нешто да каже за ова“.


Таа се смееше. Забите беа совршени. „Можеби, навистина. Таа ме погледна внимателно. „Мислам дека ти и тој одлично ќе се согласувате“.


Потоа бевме на насипот, а младиот човек на крајот застана на внимание, насочувајќи го својот став кон Тина Бергсон. Беше прилично слаб, но изгледаше жилаво и силно. Имаше кадрава црна коса и мустаќи тенки како молив.


„Сењорита“, рече тој. Ја подаде раката за да и помогне да се спушти во малиот, елегантен моторен чамец врзан за пристаништето.


„Ти благодарам, Бертиљо“, рече таа нежно. „Ова е г-дин Пибоди“, му рече таа покажувајќи кон мене.


„Сењор“, рече Бертиљо. Неговите очи беа темни и интелигентни.


Скокнав откако Тина Бергсон, а потоа и Бертиљо се оддалечија, го запаливме моторот и тргнавме кон јахтата на триста метри подалеку.


Заливот блескаше на сонце, галебите собираа отпад од морето и додека ја сечевме водата, тие налутено полетаа кон небото, прскајќи нè со морска вода.


За неколку минути бевме врзани за јахтата. Сега можев да го видам името, Лисистрата. Над нас двајца морнари погледнаа надолу и ја фрлија скалата. Се качивме на бродот.


Во кабината на главната палуба, која се испостави дека е салон, видов мускулест маж како седи на удобна лежалка. Тој пушеше пура што испушташе ореоли од син чад над неговата глава.


Влеговме. Тој стана, неговата голема глава се издигна во облак од чад. Тина! „Тој ја поздрави и таа се насмевна.


„Ова е г-дин Пибоди од Америка“, рече таа. „Господине Пибоди, ова е г... ух... Роман“.


Погледнав наоколу. Околината беше прекрасна.


Тој се насмеа и се ракуваше. Неговиот стисок беше цврст. „Господине Пибоди, претпоставувам дека скијате?


Кимнав со главата. „Јас правам слалом.


„Тина исто така. И јас, но не за долго. Поминуваме некое време во Сол и Ниве. Мислам дека ќе бидеш таму?“


„Јас“.


"Со вашиот придружник?"


„Да“.


„Овој другар. Дали тој ја разбира суштината на состанокот?


„Тој таа“.


„Извинете?


„Мојот придружник е жена. Таа разбира“.


Го учев „Римскиот нос“. Од сликата што ја видов, сфатив дека тој лесно може да биде Рико Корели. Всушност, бев сигурен дека тоа беше Рико Корели. Тој беше вистинската возраст, иако не ги покажуваше своите години како повеќето мажи во бизнисот.


„Отсекогаш сум имал добри односи со Американците“, рече Корели.


Тина се насмевна. „Секогаш“.


„Со нетрпение го очекуваме вашето присуство во нашата земја“, реков. „Барем јас разбирам дека ти...“


Корели ја крена раката. „Се надевам дека ќе го направам патувањето. Ако можеме да направиме договор“.


„Ќе биде потребно само еден состанок“, реков. „Во скијачкиот центар.


Тој кимна со главата.


„Која е причината за оваа прелиминарна средба? - остро прашав.


„Безбедност“, лаеше тој, дувајќи пура. Густ чад почна да талка низ кабината.


„Изгледаш доволно безбеден. Се наведнав напред и зборував рамномерно и смислено. „Ве уверувам, сè додека сум наоколу, нема да има никакви безбедносни проблеми“.


На неговите усни блесна бледа насмевка. „Веројатно не.


Стјуардот донесе пијалоци. Се наведнав назад. На средбата било разговарано и договорено. Би било лесно да го контактирате во одморалиштето и да ја земете Хуана со себе.


Ние пиевме.


Зборувавме за нешто друго. Поминаа 15 минути. Конечно Тина стана.


„Верувам дека г-дин Пибоди сака да се врати во својот хотел.


Кимнав со главата. „Ви благодариме за одвоеното време, господине Роман. Очекувам поцелосна дискусија во снежната земја“.


Се погледнавме и се свртев да заминам. Тина дојде до мене и ме фати за рака.


„Многу ми е жал што не можам да се вратам на брегот со вас. Но Бертиљо ќе ве врати назад“.


Полека се ракував. „Ви благодариме на двајцата за вашето шармантно гостопримство“.


Бевме на палубата и се симнав до бродот. Таа ми мавна од палубата додека чамецот почна да се врти и се упати кон пристаништето.


Имавме поминато само педесет метри кога од јахтата се слушна ненадеен плач. Зачудувачки звук брзо и континуирано се шири низ површината на водата.


Брзо се свртев. „Застани, Бертиљо!


Ја видов Тина како го напушта салонот каде што штотуку отиде. Таа се сопна.


Во кабината блеснаа низа портокалови блесоци, а потоа татнежот од митралези одекна низ водата.


Слушнав крик.


Одекна уште еден истрел и ја видов Тина Бергсон како падна на палубата, а нејзиниот глас беше отсечен при крикот.


Фигура во темен модар костим брзо се движеше по палубата како


пантер и скокна преку оградата од далечната страна во водата. Извадив пиштол, но не можев прецизно да го застрелам.


„Одете околу јахтата! - Лаев на Бертиљо.


Изненаден, исплашен, но способен, пукаше кон моторниот чамец, а ние се упативме на десната страна покрај лакот на јахтата.


Само меурчињата покажаа каде отиде човекот во мокар. Таму ја остави својата опрема за нуркање, тоа беше очигледно. Тој засекогаш го нема.


Кружевме цела минута, но тој никогаш не се појави.


Одев по скалите до палубата, каде што четворица членови на екипажот ја опколија Тина, која дишеше, но тивко стенкаше. Рамото на нејзиниот џемпер беше покриено со брзо сушена крв.


Истрчав во салонот.


Големиот човек лежеше на подот. Главата му била речиси целосно уништена од истрелите. Тој умре пред да удри во палубата.


Надвор погледнав кон брегот, но немаше човек во мокар.


Го грабнав бродот кој се движеше кон брегот и го повикав Мич Кели. Беше шокиран, но беше професионалец. Веднаш ја повика гардата на Малага.


Тина ги отвори очите.


"Боли!" стенкаше таа.


Потоа видела крв и се онесвестила.


Четири


Мич Кели ја отвори долната фиока на кабинетот со датотеки. Тој виде низ што поминувам. Гледав како ја откачува кожената футрола во која се наоѓаше радиотелефонскиот предавател.


Тоа беше убав мал комплет: јапонски, со транзистори во цврста состојба. Речиси би можеле да се упатите кон Месечината и да се вратите со неа.


Движеше неколку моменти откако го вклучи додека не се загрее. Воопшто не ме погледна, туку се фати за работа, го контактираше AX по неколку првични повици и накратко разговараше со операторот во AX Monitor користејќи ги вообичаените R/T глупости.


„Јас го имам Хок“.


Го зедов телефонот „Господине? Едвај го задржав гневот.


„Ник, ова не е овластен повик! Сакам да знаеш…"


„Дали сме на чисто?


„Да“.


„Престрелка“.


„Точно“. Гласот на Хок стана претпазлив. „Што се случи, Ник? Секогаш ми дава пеперутки кога ги следите безбедносните мерки на претпазливост“.


„Кој ја организираше оваа мисија? Министерството за финансии?"


„Знаете дека не сум овластен да зборувам.


„Мириса смешно.


"Кажи повторно?"


„Смрди! Корели е мртов“.


"Мртов?" Пауза. „Ох, драга мене“.


„Кој го организираше ова? - прашав повторно.


„Не можам…“


„Тоа беше поставување. И кој и да го организираше тоа ме искористи да го убијам Корели“.


„Не! О, разбирам што сакаш да кажеш“.


„Проверете го ова, господине, ве молам! Ако мафијата е чиста, тогаш нешто тргна наопаку од наша страна. Ако Корели играше некаква игра, тогаш Министерството за финансии беше измама“.


„Дали си сигурен дека е мртов? - остро праша Хок. Неговиот тон на глас значеше дека тој се опорави од почетниот шок.


„Половина глава ти е разнесена? О да. Тој е мртов, господине“.


„А неговиот другар?


Таа е жива, но повредена“.


„Мислам дека тоа беше вистинската работа“, рече Хок. „Римската контрола го провери Корели.


„Римската контрола можеби ќе ја плати мафијата!


„Никола...“ ми прекори.


„Сметајте ја оваа мисија завршена, господине“.


„Смири се, Ник. Ќе ве контактирам веднаш штом ќе направам неколку повици“.


„Г-ѓа Ривера и јас нема да бидеме достапни за дополнителни инструкции.


„Остани таму! Сакам да го објаснам ова“.


„Веќе е разјаснето, Хок. Или можеби е мапиран попрецизен термин. Збогум“.


"Ник!"


Се пријавив.


Кели беше изненадена од разговорот помеѓу Хок и мене. Тој не се вклучил во намерна непослушност. Затоа зборуваше за неважни работи. Тој отиде до своето биро и седна. Внимателно ме проучуваше и чекаше покривот да се урне врз мене.


„Дали мислите дека е користена AX? - на крајот праша.


„Мислам дека е така, но не знам“.


"Протекување?"


Ги погледнав рацете. "Можеби."


„Што е со девојката?


„Хуана? Навистина не знам за неа. Ако беше вклучена во ова, одамна ќе ја нема“.


"Каде одиш?"


Се свртев кон вратата. „Се враќаме во хотелот. Се прашувам дали таа ќе биде таму“.


Таа беше. Можев да ја слушнам како претура низ нејзината соба веднаш штом влегов од мојата страна од собата. Барем личеше на неа. Само за да се уверам дека го извадив мојот Лугер и тргнав кон соседната врата.


„Хуана? - реков тивко.


„О, Ник?


„Господине Пибоди“.


"Како беше?"


Беше Хуана, во ред. Можев да кажам по гласот. Го поддржав Лугер, одлучувајќи дека ако беше со платен убиец, таа веќе ќе ја напушти Малага, бидејќи нејзиното учество во шарадата ќе беше завршено.


Ја отворив вратата и влегов. Таа беше облечена во многу свечен, но кул костум кој навестуваше вкус и пари без да биде скап. Таа се смешкаше, што значеше дека не знаеше ништо за Корели.


„Изгледаш уморно, Ник.


"Јас сум. Свеж без енергија."


"Зошто?"


Седнав на работ од креветот и ја погледнав. Сакав целосно да ја искористам светлината кога го читав нејзиното лице. Таа се сврте кон мене, силната сончева светлина на Малага се влеваше и го осветлуваше секој детал од нејзиното лице.


„Рико Корели е мртов.


Нејзиното лице побледе. Ако дејствувала, имала одлична контрола над нејзиниот артериски систем. Секој физиолог


Видови на превод


Превод на текстови


Оригинален текст


5000 / 5000


Резултати од преводот


Тој ќе ви каже дека артерискиот систем е неволен.


"Убиен? На јахта?"


Кимнав со главата. „Карактер во мокарско одело“.


„Што е со жената што беше со него?


„Тина Бергсон беше ранета, но сè уште е жива. Изгледаше како местенка, Хуана“.


„Што да правиме сега?


„Чекаме“, реков. „Со зборови од Хок. Веќе ве известив“.


Таа ме погледна. „Дали го видовте човекот кој го уби Корели?


„Само неговата силуета.


„Дали личеше на оној што нè застрела во Енсенада?


ги кренав рамениците. „И јас никогаш не сум го видел.


„Можеби тоа беше човекот во автомобилот во Вашингтон.


„Овој пат тој беше облечен во модерен костим. Може да биде тој. Освен тоа, тој можеше да биде сенаторот Бери Голдвотер“.


Хуана го игнорираше ова. „Тој не собра во Енсенада и не следеше до Малага преку Вашингтон“. Таа сега беше позитивна и гледаше директно во мене.


"Можеби".


"Тоа треба да биде!"


"Ако ти така велиш."


Таа се движеше кон мене додека не застана на шест инчи од мене. „Тие рекоа дека си еден од најдобрите. Како дозволивте да се случи ова?“


Внимателно ја погледнав, не дозволувајќи да ми се појави израз на лицето. Но, имаше толку многу гнев во мене што бранови од емоции сигурно посегнаа за да ја допрат, бидејќи таа се одврати како да очекуваше да ја удрим.


„Ќе заборавам дека некогаш сте го кажале тоа“.


Таа се собра и мрачно одмавна со главата. "Јас нема"


Заѕвони телефонот.


„Кели е тука“, рече гласот. Одржувам контакт со Тина Бергсон.


"О?"


„Цивилната гарда ја однесе во приватна клиника недалеку од нас, во близина на Алказаба. Нејзиниот лекар ја добива нашата плата“.


„Колку е погодно“.


„Таа е свесна. Таа сака да те види“.


Помислив брзо. „Добро. Дај ми ја адресата“.


„Морам да те одведам таму“.


„Добро. Ќе ве контактирам за петнаесет минути. Кели, како цивилната гарда знаеше каде да ја однесе?“


Кели се насмевна. „И ние имаме неколку од нив“.


Насмеан го спуштив телефонот.


„За што беше сето тоа? - ме праша Хуана. Таа сè уште беше видно потресена од веста за смртта на Корели. Во тој момент решив дека е невина.


„Тина Бергсон. Таа се опоравува. Ќе одам да разговарам со неа“.


"И јас?"


Сакав Хуана да биде видлива во секое време. "Ти оди".


Таа се опушти. "О, добро." Насмевка. „Се прашував што ќе правиш со мене“.


„Како и секогаш, те носам со мене. Ти си многу убава девојка и јас сакам убави девојки“. Се насмеав.


Таа всушност поцрвене. "Проклет да си." Мислам дека повторно беше загрижена за својот разум.


* * *


Мич Кели го помина поголемиот дел од прошетката до канцеларијата и клиниката покажувајќи и се на Хуана Ривера. Ја играше улогата на многу тежок, софистициран специјален агент. Всушност, тој можеше да ги шармира жените дури и кога не играше некоја улога. Хуана изгледаше решена да го прифати неговиот потег, очигледно користејќи го нејзиниот интерес за Кели за да ме поттикне.


Но, не обрнував многу внимание, бев премногу зафатен со размислување.


Како прво, бев бесен на себе што не ја видов продукцијата што доаѓа. Со овој снајперист кој оперира во Енсенада и чудна екипа која нè набљудува во Вашингтон, морав да бидам подготвен за неволја во Малага. Меѓутоа, порано мислев дека убијците ме следат мене и Хуана, а не Корели. Толку глупо!


Ова беше она што го сфатив во моите мисли. Сирените на автомобилот однадвор конечно ме извлекоа од зашеметеноста и почнав да гледам како минуваат тесните улички на Малага.


Колата се повлече на страната на патот и излеговме. Клиниката се наоѓаше на тесна улица, засенчена од директна сончева светлина од зградите околу неа. Зградите беа чисти и добро одржувани. Дефинитивно не беше дел од сиромашните квартови на Малага.


Кели влезе преку главниот влез. Одевме по заоблените мермерни скалила, следејќи една жена во бела униформа со прилично застрашувачки заден дел, која накратко разговараше со Мич Кели додека влеговме. Додека одевме по ходникот на вториот кат, слаб човек во деловен костум и црна вратоврска ја пречека Кели со широка насмевка.


Според Кели, тоа бил д-р Хернандез, лекарот што присуствувал на Тина Бергсон. По блескавата насмевка на Ернандез можев да забележам дека парите на АКС му ги плаќаат сметките и го отпуштаат додека ги поздравува робовите на своите работодавци.


"Како е таа?" - праша Кели.


Ернандез ги свитка рацете пред него, дишеше длабоко и долго време загрижен.


„Тоа е рана од куршум, разбираш. Таквата рана понекогаш всушност предизвикува сепса во крвотокот. Сепсата е отров“, ми рече, како да сум јас главниот идиот во групата. „Навистина мислам дека таа ќе излезе од ова добро. Со Божја помош таа ќе излезе!“


"Колку скоро?" Прашав.


„Неколку дена“, рече Ернандез откако малку размислуваше.


„Ах“, реков. „Тогаш тоа воопшто не е толку сериозно.


Неговите црни очи блеснаа за момент. Потоа се насмевна загрижена, загрижена насмевка. „Доволно сериозно, сењор Пибоди“, рече тој. Тоа значело дека нема да ја пушти веднаш. Морав да го прифатам фактот дека неговиот отпор можеби беше медицински разумен. Раната од куршум може да биде непријатна ситница. „Но, добро е што таа


„Веднаш пристигнав овде“, продолжи Ернандез. - Таа беше речиси во шок. Кога станува збор за прострелни рани, мора да се грижите за шок“.


Кимнав со главата. „Можеме ли да влеземе да ја видиме?


„Се разбира, секако! Хернандез зрачеше, свртувајќи се кон Кели и мавтајќи кон вратата во ходникот. „Ве молам влезете“.


Кели ја отвори вратата и влезе во голема пространа соба со болнички кревет во средината. Ролетните беа извлечени и светилка беше запалена на ноќната маса до креветот.


Тина Бергсон беше убава, дури и ако беше завиткана во многу елабориран бел лен и покриена до градите во болнички ќебиња. Нејзината коса беше испукана над перницата, ореол од предено злато.


Таа имаше затворени очи кога влеговме внатре, но ги отвори додека гледавме надолу во неа.


Нејзиниот поглед ме бараше. „Господине Пибоди“, рече таа.


Кимнав со главата. „Мило ми е што гледам дека изгледаш толку добро.


Таа се обиде да се насмее. „Беше... беше...“ И солзи ми течеа во очите.


ѝ пријдов. „Тина, беше страшно. Дали сакаше да ми кажеш нешто?


Нејзиниот глас беше шепот. „Се чувствувам многу засрамено. Јас...“ Не погледна молбено.


Се свртев. „Добро. Исчистете ја собата. Таа сака да разговара со мене сама“.


Хуана се исправи. "И јас."


Нашите очи се сретнаа. „Остани, Хуана. Останатите се надвор!“


Хернандез и Кели послушно ја напуштија собата со жената во бела униформа.


Ја фатив Тина за рака. „Што е тоа, Тина? Зошто се срамиш?"


Таа се сврте од мене. „Тоа е трик“, рече таа. „Играта што ја игравме.


"Игра?" Го слушнав остриот и изедначен глас на Хуана.


„Да“, нервозно одговори Тина.


„Кажете ни за играта“, ѝ наредив.


„Тоа беше идеја на Рико. Мислам, тој беше исплашен и знаеше дека некој се обидува да го убие“.


„Од каде знаеше?


„Ова е веќе пробано“.


„Добро. Се сомневал дека некој се обидува да го убие. Поради неговиот договор со нас?


„Да“, шепна таа.


„Ако знаеше дека некој ќе го удри, зошто влегол право во стапица?


„Тој не го направи тоа“, рече Тина. „Тој не падна во стапицата. Всушност, работата“.


Се свртев и се загледав во Хуана. Во мојата глава се појави чудна мисла. Силно ја стегнав раката на Тина.


„Продолжи“, ја повикав.


„Не беше Рико на јахтата“, рече Тина на крајот, превртувајќи ги очите молбено.


Значи! Не е ни чудо што сè се случи толку брзо!


"Не?"


Личноста со која разговаравте не беше Рико Корели. Ова беше човек што Рико го познава многу години. Неговото име беше Базилио ди Ванеси. сицилијански.


„Што е со Рико? Беше на јахта?


"Не. Рико е во Сиера Невада. Штом состанокот на јахтата заврши, моравме да го известиме - а потоа вие и тој ќе се сретнеме во ски-центарот. Ова прелиминарно рандеву беше тест. Во тестот, Рико го користеше „Гернини“.


„Гернини?


„Да. Како е? - близнак!


„Двојно“, рече Хуана.


„Да! Знаете, за да дознаете дали некој се обидел да го убие Рико. Дали гледате?


„Или убиј ме“, си помислив.


„Точно е.


- Значи, Ванеси е мртов, а не Корели?


Таа рече да. Ова е вистина".


Хуана ме оттурна и застана покрај креветот. „Лажеш“, скрши таа. "Можам да речам."


Тина седна на половина пат во креветот, со диви очи. „Зошто ми зборуваш така?


„Не ја кажуваш вистината! Корели е мртов! А вие се обидувате да не врамите со фалсификат!“


"Тоа не е вистина! Се колнам!" Лицето на Тина беше покриено со пот.


„Не верувам! Хуана силно притисна.


„Рико сега е во Сиера Невада. Го ослободивме од јахтата во Валенсија. Можам да го докажам тоа“


"Како?"


„Јас... јас...“ Тина не можеше да издржи. Таа почна да липа.


"Како?" – извика Хуана, наведнувајќи се и насилно тресејќи ја.


Тина се стресе и стенкаше од болка. Нејзините солзи течеа. "Ова е вистина!" таа липаше. „Корели е жив! Сега таа отворено плачеше. „Во Валенсија има запис дека ја напушта јахтата!


Хуана се исправи, нејзините очи се стеснија, но задоволна. „Можеме да го провериме.


Нежно ја турнав Хуана настрана, упатувајќи ѝ поглед кој знае и знае. Хуана беше смела и тоа ми се допадна. Сега знаевме дека Корели е жив.


"Каде е тој?" Ја прашав Тина.


"Ти кажав. Во Сиера Невада“. Нејзините очи се превртеа од ужас.


„Но…“


„Ќе ми каже каде ќе те сретне.


„Дали е инкогнито во одморалиштето?


Тина очајно кимна со главата. „Да да! О, господине Пибоди, многу ми е жал што не помина добро“.


"Мора да бидеш!" - Пукнав.


„Дали ќе одиш таму да го запознаеш?


"Никогаш!"


"Не?" Нејзиното лице се распадна.


"Не!" Бев категоричен.


„Зошто, зошто да не? Таа повторно пукна во солзи. „Тој... тој... ќе ме убие!


„Да“, реков тивко. „Верувам дека ќе го стори тоа.


Поглавје пет


Не е лесно да проектирате мисловни бранови од вашиот мозок на нечиј друг. Го пробувам ова со години без успех. Но, во тој момент знаев дека морам да комуницирам со Хуана Ривера само преку мозочни бранови - вистинска екстрасензорна перцепција.


Го погледнав нејзиното лице и станав многу замислен. Си помислив: „Дојди на помош, Хуана“. Ти си добар човек;


Хуана ме погледна, вцрвенето, како да и беше срам што човек ја гледа толку внимателно.


Знаев дека мојата првобитна мисла не потона. Ти си веројатно мојата изгубена


дечко, сепак.


„По ѓаволите со сето ова“, конечно си помислив. Имам чувство дека го фатила.


Се свртев кон Тина и искочив: „Нема шанси!“ Повторно реков. „Се е готово. Не излажавте последен пат. Нема средба“.


Очите на Хуана се стеснија и речиси можев да ги следам нејзините мисловни процеси додека ги минуваше конволуциите на игра и контра игра.


„Почекај малку“, рече таа брзо. „Не можеме едноставно да ја напуштиме Шпанија без да го видиме господинот Корели!


Тина престана да плаче и со надеж ме погледна.


Зјапав во Хуана како да зјапам во градинарски црв на свежа салата. "О, да, можеме!" - реков налутено. Нè излажаа и тука е крајот.“


„Но, што е со информациите што Корели треба да ни ги даде?


„Ова не ни треба.


„Не ти треба ова“, се молеше Хуана, „но мене ми треба!“ Јас сум тој што беше испратен овде да го земе. Ти си само телохранител!“


Погледнав во Тина за да видам како таа ја зема нашата мала драматична импровизација. Таа стана гледач на брз тениски меч.


„Ќе стапам во контакт со АКС“, режев, правејќи нешто како доцна винтиџ „Богарт“. „Мисијата е расчистена!


„Да разговарам со нив! – рече Хуана веќе возбудена. „Имам многу на коцка!


„Не треба да зборуваме пред неа“, реков неволно, мавтајќи со Тина.


„Не ми е гајле кој слуша! Ова е моја задача!


Си помислив, преправајќи се дека ги одмерувам последиците. Конечно реков: „Дали навистина сакаш да одиш да го запознаеш Корели?


Хуана кимна со главата. „Секако! Само затоа што го уништивте првиот состанок...“


"И ти?" - го прекинав, свртувајќи се кон Тина. „Каква гаранција можете да ни дадете дека ќе го сретнете вистинскиот Корели во Сиера Невада?


"Веќе ти кажав! Ќе знаете кога ќе ги добиете вистинските информации“.


ги кренав рамениците.


- интервенираше Хуана. „Треба да се сретнеме со Корели“, рече таа. „Ова е ужасно важно за мене!


„Добра девојка“, си помислив. Имајќи невозбудливо лице, се наведнав над Тина. „Ќе се обидеме уште еднаш.


Ги затвори очите со олеснување и се насмевна.


„Ќе мораш тесно да соработуваш со нас, Тина“, ѝ реков. „Нема причина да се претпостави дека убиецот сега ќе си оди дома. Ќе сака и тебе да те убие“.


Хуана се намурти. „Зошто? Ако добил плата за да го убие Рико Корели, тој ќе си го одработи договорот“.


„Но, тој дефинитивно ќе научи за својата грешка. Мафијата знае дека Корели е жив - или наскоро ќе умре. Тогаш убиецот ќе ја брка Тина - да го доведе до Корели!


Тина шмркаше.


„Ќе ставиме чувар во оваа соба“, објавив. „Ќе му кажам на Мич Кели.


„Но, обучен убиец може да навлезе насекаде. Како чуварот знае кого да гледа?" - праша Хуана.


се намуртив. „Немаме поим кој е убиецот. Само ќе мора да не дозволи никого да му се доближи“.


„Но, ние знаеме“, рече Тина одеднаш, седејќи и навивајќи се од болка од ненадејното движење.


Јас и Хуана се свртевме кон неа со отворени усти. "Знаеш?"


„Кој е убиецот? Ова е човек по име Комарец. Мора да е. Тој е професионален убиец. Неговото вистинско име е Алфреддо Москато“.


"Како знаеш?"


„Бидејќи платен убиец се обиде да упадне во вилата на Рико на Корзика пред шест месеци. По ѕидовите имало многу стапици и направи, па не можел да влезе внатре. Но, кога се обидел, удрил во жиците што ги фотографирале инфрацрвените снимки. фотографиите се развија и тој го препозна како Москато“.


„Рико Корели го знае Москато?


„Не. Тие никогаш не се сретнале. Еден од луѓето на Рико го препозна Москато“.


„Значи, велите дека Москато не го познава Корели по видување и мисли дека тој го убил.


Тина кимна со главата. „Не сум размислувал за тоа, но да, би го рекол тоа“.


„Што друго знаете за Москато? Нешто што може да ни помогне да го идентификуваме?“


Лицето на Тина стана розево. „Тој навистина сака девојки“, призна таа.


„Нешто повеќе од тоа?


„Тој сака двојки“, се замагна Тина, засрамена.


"Во парови?" - прашав весело.


"Тоа не е смешно!" - остро рече Хуана.


Се свртев назад кон Тина. „Дали тој има навика за секс на три ката?


„Да“, рече Тина. „Тоа има врска со него. Тоа го прави секој пат пред да замине на работа. Тоа го релаксира“.


„Можеби можеме да го искористиме ова знаење за да го најдеме пред тој да не најде нас.


„Не наоѓа? - глупаво повтори Хуана.


„Тој, се разбира, повторно ќе се обиде да го најде патот до Корели. Затоа што не го познава на прв поглед“. Зјапав во затворениот прозорец. „И најлесниот начин да го фатите Корели е да не гледате.


Очите на Хуана светнаа. Потоа се гледаме во Малага и тој не следи.“


„Не. Прво ќе го најдеме“. Но, требаше да поправам нешто. „Тина, како можам да контактирам со вистинскиот Корели?


Таа се сврте настрана. „Ќе мора да почекате додека не ми се јави.


„Но, како ќе знае каде си - мислам, скриен во оваа специјална клиника?


Таа ги крена рамениците. "Тој ќе. Можам да гарантирам."


„Не сакам да се качам во ски-центарот и да го чекам таму“, реков.


„Докторот вели дека ќе бидам добро за неколку дена.


Кимнав со главата. „Тогаш ќе почекаме. Во меѓувреме, ќе се обидеме да го скршиме Москито. Би сакал тој да исчезне додека работиме на овој митинг“.


* * *


Брзо го известив Мич Кели


, и за една минута тој беше на телефон, измамувајќи го командантот на Малага да назначи член на цивилната гарда да внимава на Тина Бергсон. На пат кон хотелот, на Кели и кажав за насоката на операцијата.


Тој рече дека не слушнал дека Комарецот е во Малага, но секако дека не забележал никакви чувства во областа. Се чинеше дека мисли дека го критикувам. Го уверив дека не.


„По ѓаволите“, рече тој. „Зошто не погледнете?


„Какво подземје?


„Чорба од Малага“, рече тој. „Така слушаат за Комарец. По ѓаволите, ти и Хуана изгледате сосема легално. Може да бидете неколку напалени иселеници кои се обидуваат да ангажираат телохранител. Имам договор кој знае чорба внатре кон надвор. Неговото име е Диего Перез. Слушај, ќе ти го испратам вечерва. Тој ќе те опкружи“.


Гледав во Хуана, цела напната и напната поради мојот машки шовинизам.


„Добро. Да пробаме".


Патувањето го завршивме во тишина.


Штом се вративме во хотелот, слушнав како ѕвони телефонот.


Беше Кели.


„Еден. Склучив договор со Диего“.


„Добро.


„Тој е висок пет метри и седум инчи, елегантен изгледа, со ситни мустаќи и многу интелигентен. Не дозволувајте вратоврските да ве измамат“.


"Точно"


„Два. Само што го дешифрирав сигналот на Интерпол“.


„Интерпол?


„Им испратив опис на мртвиот човек заедно со отпечатоци. Ова не е Корели. Ова е Ванеси, во ред“


Кимнав со главата. „Значи, Тина ја кажува вистината“.


„Да. Со среќа вечерва, Ник“.


* * *


Се покажа дека Диего Перез е токму она што го опиша Мич Кели - придружник со елегантен изглед кој носеше светкава, но коректна облека и одржуваше постојан прилив на незначителен разговор за да ги забавува дамите, во овој случај Хуана Ривера.


„Јас сум Диего Перез“, ми рече кога го пуштив да влезе.


"Како си?" Реков. „Ова е мојата сопруга Хуана.


„Убава дама“, рече тој со лак. Украдов поглед на Хуана. Се обиде да го задржи лицето мирно, но можев да го видам гневот што пламнува внатре. Се посомневаше дека ѝ се смеам.


„Господин Кели ми ја кажа целта на нашата вечер“, рече Диего накратко, гледајќи ме смислено.


"Каде да се започне?" Прашав.


Тој го именуваше местото и повикавме такси и влеговме во него. Диего седеше со Хуана, блескаше и разговараше на шпански, а потоа и на англиски. Погледнав низ прозорецот.


Во Малага навистина не знаете каде почнаа чорбите, а каде завршуваа клубовите. Почнавме во ресторан со поглед на Средоземното Море, веднаш до пристаништето, во областа на градот наречена Ла Малагуета. Сонцето зајде над површината на Средоземното Море и јадевме морска храна и пиевме вино и коњак. Келнерите запалија свеќи во обоени чаши и падна ноќ.


„Имам идеја, Диего“, реков.


"Идеја?" Диего почна да се насмевнува. Сакаше интриги.


„Јас сум богат американски турист. Можете да го видите тоа на начинот на кој фрлам пари наоколу. Се шетам со жена ми. Но, досадно ми е со жена ми. Сакам да легнам повеќе од обична сељанка. Сакам двајца!"


Диего беше воодушевен. „Но, како го објаснувате присуството на вашата сопруга, постарите?


„Таа е со тебе, Диего.


Неговото лице се проби во блескава насмевка. "Ох!"


„И кога ќе најдеме две девојки кои работат во пар, дознаваме дали од нив било побарано да настапат во последните неколку дена, особено синоќа.


"Гледам!" Лицето на Диего изрази восхит: „Тогаш да одиме“.


„Точно. Да видиме што ќе биде следно“.


Почнавме да одиме по дискотеки во Малага. Европската дискотека во суштина е темно место со низок таван и многу малку прозорци. Мали маси се наредени околу платформа во средината. На таванот висат секакви украси - исушени мов, ремени, јажиња, подвезици, танга, градници, камшици, речиси се што можете да замислите.


Секогаш некаде од стерео касета гласно свири музика. Звучниците испуштаат бучава во сите правци од скриените вдлабнатини. Стробовите трепкаат повеќебојни светла во сите правци. На ѕидовите се проектирани обоени лизгалки од голи тела и парови во различни сексуални пози. Бучавата е фантастична.


Тогаш сите строб светла се исклучуваат и група гитаристи влегуваат на сцената. Се појавува танчерка на фламенко - маж или жена.


Пред полноќ отидовме на половина дузина места со негативни резултати.


„Добро? По некое време го прашав Диего.


„Ништо, сенере“, рече тој. „Има многу жени на располагање - самци, двојки, дури и тројки - но никој не направил тројки во последно време.


„Значи, ќе се обидеме повторно.


Немаме простор“. Очите на Диего се стеснија. Мислам дека треба да го пробаме Торемолинос.


"Каде е тоа?"


„Малку појужно. На Коста дел Сол“.


„Повеќе дискотеки?


"Најдобар. Жив. Животно. Развратен“.


Кимнав со главата. "Звучи добро. Оди“.


Околу триесет влеговме на едно место на половина пат по главната улица на Торемолинос. Беше темно место. Животните во кафез одеа напред-назад во кафези кои висат од таванот во близина на влезната лента.


Во темнината блескаа луминисцентно обоени столици и маси. Фламенко танчерка испарува во нормален чекор


Видови на превод


Превод на текстови


Оригинален текст


5000 / 5000


Резултати од преводот


на мала сцена во центарот на собата. На ѕидот беше проектиран тобоган од две лезбејки во екстаза. Засилената музика на гитара се натпреваруваше со избезуменото плачење на пејачката во очигледен обид да ги оглуши сите патрони.


Седнавме, нарачавме сангрија и почнавме да гледаме.


Диего исчезна.


Јас и Хуана се загледавме еден во друг.


Раката ме фати за рамо. Се свртев нагло, изненаден од неочекуваниот човечки контакт.


„Ги имам“, ми рече Диего на уво.


Ја допрев раката на Хуана, ја предупредив да остане таму и го следев Диего во темнината. На страната на дискотеката имаше мала врата. Диего ме поведе низ него и отидовме по темен коридор до една соба на крајот. На масата седеше жена на непозната возраст во валкана, искината носија на фламенко. Во ѕидот над нејзината глава имаше слабо електрично светло. Имаше црна коса, црни очи и црни чанти под нив.


„Бјанка“, рече Диего. „Ова е човек“.


Бјанка уморно се насмевна. „Ми се допаѓаш“, рече таа.


Се насмевнав. „Твојот другар?


„Таа не е толку добра како мене, но ќе биде таму“.


"Нејзиното име?"


„Карла“. Таа ги крена рамениците.


„Бјанка“, реков. „Треба да бидете добри. Не сакам да трошам пари“.


„Не ги трошете парите за Бјанка и Карла! шмркаше жената. „Добри сме. Многу добро".


„Не сакам аматери! Реков. „Сакам да знам дали вие двајца претходно сте работеле заедно“.


„Се разбира дека работиме заедно“, рече Бјанка, мавтајќи со раката кон мене смирувачки. "Не се грижи за тоа. Ќе ги поделиме парите“.


"Колку?"


„Седум илјади пезети по парче“.


"Тоа е многу! Треба да знам дали си добар!"


„Слушај, прашај некого...“


Диего рече: „Кој, Бјанка? Дали имате некои препораки?


„Секако дека имам препораки! Овој Французин живее во Марбела“.


Одмавнав со главата. „Не верувам на ниту еден Французин!


Таа се смееше. "Тоа е добро. Јас исто така!"


Диего и јас ги кренавме рамениците.


„Еј“, рече таа. „Имаше еден што штотуку го направивме вчера! Карла и јас. Вистинско копиле, беше! Тој сакаше сè! И веднаш! О, ти велам...“


„Кој беше тој?


Таа се намурти. „Не знам. Не ни го кажува неговото име. Тој е мрачен тип. Знаеш. Изгледа италијански или нешто слично. Не зборував шпански“.


Го погледнав Диего и тој го спушти едниот очен капак.


"Каде тој живее?" Прашав.


„Отидовме во вила токму овде во Торемолинос“.


Побрзав по паричникот и извадив десет илјади пезети. „Дај ми ја адресата“, реков, „и чувај ги десетте илјади“.


Нејзините очи се проширија и видов дека се формира пот на нејзиното чело. Нејзините усни беа влажни со плунка. Таа беше растргната помеѓу алчноста и претпазливоста. Таа сега се посомневаше дека можеби сум повеќе од само клиент со чудни сексуални желби. Но, таа беше повеќе заинтересирана за пари отколку за сомневање.


Таа посегна по парите.


"Адреса?"


„Не ја знам адресата. Јас... ќе те одведам таму“.


Ги вратив парите и повлеков пет илјади. „Останатото кога ќе стигнеме таму, Бјанка“.


Диего изгледаше збунето. „Сенор. Што е со другата сенора? Твое...?"


„Врати се таму, Диего, и однеси ја дома за половина час“.


Мислев дека ако некој го гледа Диего, ќе го следат него и Хуана назад во хотелот.


Ја фатив Бјанка за рака и излеговме од задната врата од дискотеката.


Надвор беше многу темно. Неонските светла го осветлуваа предниот дел на зградата, но задниот дел беше речиси целосно црн.


Бјанка рече: „Почекај овде“.


Таа замина, а половина минута подоцна дојде такси до куќата и таа ми замавна.


Седнав до неа, мирисајќи го замрзнатиот мирис на нејзината шминка, нејзината пот и нејзината облека.


Таа зборуваше со таксистот, Виехо со тажни очи, облечен во беретка, и тој тргна, кривулејќи низ тесните улички што водат до подножјето на периферијата на градот. Го напуштивме деловниот дел на Торемолинос и влеговме во приградскиот станбен дел.


Десет минути подоцна, Бјанка се наведна напред и го удри таксистот по рамото.


„Аки! Еве“.


Запре такси.


„Тој? - ја прашав Бјанка, препознавајќи ја вилата кон која покажуваше.


Таа кимна со главата.


„Човекот - живее ли сам таму? Прашав.


„Точно е. Нема никој друг“.


И подадов пет илјади пезети, излегов од таксито, му платив на возачот и им мавнав на двајцата додека се возеле.


Таксито исчезна.


Ја проверив футролата за рамото. Лугерот чекаше.


Вилата што Бјанка ја идентификуваше беше мала штуко-куќа опкружена со добро уредена градина. Пред куќата имаше отворена капија.


Јас влегов.


Куќата беше темна.


Го избегнав. Очигледно беше дека станарот во куќата е или надвор или спие во кревет.


Погледнав низ прозорецот и ги видов кујната и трпезаријата.


Вториот прозорец гледаше во спалната соба, а некој спиеше во истиот кревет.


Погледнав наоколу за да се уверам дека никој не ме гледа. Потоа, правејќи што помалку врева, отидов до прозорецот од кујната и се обидов да го отворам.


На мое изненадување, тој беше ослободен и излета надвор.


Јас поминав.


Подот на вилата беше поплочен, а јас потонав на неа без звук. се свртев


Видови на превод


Превод на текстови


Оригинален текст


5000 / 5000


Резултати од преводот


го извади својот Лугер и се упати кон вратата во ходникот на задниот дел од кујната.


Вратата од спалната соба беше подотворена. Брзо влегов низ него во спалната соба и забележав прекинувач за светло во близина на вратата. Го ставив моето парче на креветот и го запалив светлото.


„Замрзнете“, реков, мислејќи дека можеби има оружје при рака.


Без движење. Ништо. Јас гледав. Светлината што ја преплави собата ми покажа што се случило и ми се слоши. Човекот кој лежеше во кревет повеќе го немаше. Перницата и постелнината беа турнати нагоре за да личат на некој што спие.


Чувствувајќи момент на апсолутна паника, посегнав по светлото да го изгаси.


Звукот зад мене дојде премногу брзо. Иако се вртев најбрзо што можев, вртејќи го Лугерот за да го фатам кој и да е, никогаш не го завршив потегот. Бев паднат во темнина во моментот кога тврд метален предмет удри во мојот череп.


Првото нешто што сфатив кога се освестив беше дека не можев да дишам. И тогаш открив дека имам и главоболка. Третата работа што ја почувствував беше положбата во која телото ми беше искривено. Бев во многу тесен простор со едвај доволно простор за моите болни коски.


Се гушев, обидувајќи се да дишам чист воздух низ маглата од отровни испарувања што ме опкружуваа.


Ги отворив очите и на почетокот не видов ништо. Очите ми бодеа, се заматија и повторно се фокусираа. Одеднаш сфатив дека не можам да ги мрдам рацете и нозете.


Додека се обидував да седам исправено, на слабо светло видов дека сум заглавен на предното седиште на многу мал Фолксваген. Моторот работеше, но автомобилот не се движеше.


Се кашлав и се обидов да си го исчистам грлото, но не можев.


Сообраќајни гасови! Оваа мисла ми блесна низ главата, и седнав исправено, гледајќи наоколу, забележувајќи за прв пат како цревото го пробива речиси затворениот прозорец.


Издувните гасови се влеале низ црево во Volks. Знаев доволно за овие автомобили за да знам дека внатре практично не се пропуштаат воздух и вода. И со доаѓањето на јаглерод моноксид, имав малку време.


Зглобовите и глуждовите ми беа врзани со тесни јажиња врзани така што наликував на бик кој брка куче бик. Ја подадев раката, обидувајќи се да го зграпчам клучот во палењето за да го свртам, но не можев да ги маневрирам глуждовите доволно високо во автомобилот за да стигнам до клучот.


Лежев таму и дишев тешко во очај. Знаев дека нема да имам можност да дишам свеж воздух во моите бели дробови.


Знаев дека Москито чека надвор, а по пет или десет минути влезе во гаражата, ја отвори вратата од автомобилот, го изгаси моторот и ме однесе некаде на испорака. Целосно ме надмудри!


Можев да ги дофатам глуждовите со десната рака, но не можев да ги подигнам доволно високо за да го допрам челичниот нож прикачен на задниот дел од мојот глужд. Се лизнав од седиштето и удрив во рачката на менувачот, за малку ќе ја изгубив формата.


И тогаш го допрев челичниот нож.


За момент изгубив свест, цело тело ме мачеше болна кашлица. Немав време.


Сечилото излезе и се обидов да ги исечам јажињата што ми ги држат глуждовите. Една минута подоцна јажето се скина. Повеќе не можев да дишам и го задржав здивот. Темнината почна да ми доаѓа од сите страни. Сега едвај мрдав со прстите.


Јаглерод моноксид продолжи да тече во автомобилот.


Тогаш моите нозе за чудо се ослободија. Ги оттурнав од зглобовите и ја притиснав едната нога на педалата за гас. Фолксвагенот скокна, но сопирачката се задржа.


Ја свртев рачката на менувачот надвор и надолу во рикверц и повторно ја притиснав ногата на педалата за гас.


Фолксвагенот пукал низ затворената гаражна врата и удрил во неа.


Но вратата не се отвори, иако слушнав пукање на дрво.


Го возев фолксвагенот напред.


Повторно ми избледе видот и не можев да видам речиси ништо. Белите дробови ми се тресеа од токсичниот воздух.


Повторно - назад, скрши го.


Вратите се отворија.


Ја видов ноќта надвор. Напред.


Повторно го ставив Volkswagen во рикверц и летнав низ отворените врати во патеката. Се повлеков во отворен простор и застанав. Свеж воздух се истури низ прозорецот.


Десно видов ненадеен излив на портокалов пламен, кој претходеше на звукот на истрелот.


Ги пресеков јажињата на моите зглобови и ги ослободив зглобовите. Ја раскинав вратата и го спуштив прозорецот, кашлајќи на чист воздух. Една минута подоцна воланот беше во моите раце. Го свртев фолксвагенот, го запалив светлото и го насочив кон местото од каде што дојде истрелот.


Некој врескаше. Одекна уште еден истрел. Возев преку патеката кон тревникот и се упатив кон грмушките што израснаа во близина на гаражата. Видов човечка силуета како скока од грмушките и трчаше низ тревникот. Го задржав Фолксвагенот вперен кон него.


Се сврте еднаш, а неговото исплашено лице беше осветлено од светлите фарови на автомобилот. Тој беше низок, темнокос, заоблено лице со густи веѓи, долги бакенбари и сина брада и вилица - Комарец.


Тој повторно пукаше, но промаши, а јас силно го притиснав гасот. Фолксвагенот скокна напред.


Москато цикза


Видови на превод


Превод на текстови


Оригинален текст


5000 / 5000


Резултати од преводот


gged сега, обидувајќи се да најде засолниште во малиот двор. Згазнав на педалата за гас и ги натерав Volks да одат колку што можеше. Го видов како скокна на ѕид од тули и го прескокна.


Ја тргнав ногата од педалата за гас и треснав на сопирачките. Фолксвагенот се свртел настрана, ја ископал тревата и удрил во ѕид од тули, светлата веднаш се изгаснале.


Тркалото ми е во стомакот, но не одев доволно брзо за сериозно да се повредам.


Излегов од автомобилот и скокнав на ѕидот, гледајќи во метежот од вегетација и грмушки во соседниот двор.


Немаше никој на повидок.


Се вратив во куќата и влегов внатре. Во спалната соба можев да видам каде стојам и каде се крие Москито пред да ме удри. Го најдов мојот Лугер на подот каде што го испуштив.


Ја зедов и почнав да ја напуштам спалната соба, планирајќи да му поставам стапица на Москато. Порано или подоцна ќе мора да се врати.


Одеднаш сфатив дека не сум сам во куќата.


Еден човек стоеше во ходникот и ми се смешка.


Првото нешто што го видов беше Webley Mark VI, многу смртоносно оружје. Речиси веднаш се фокусирав на човекот кој го држи пиштолот.


Тој беше крупен, импозантен човек во наметка со појас. Скоро лежерно го стискаше Вели, како да не беше ништо повеќе од визит-картичка, насочувајќи го директно кон мојот стомак.


Шест


Имаше долго, речиси слабо лице со темни очи и брановидна коса која лабаво му паѓаше над челото. И во исто време, иако неговите црти на лицето беа неподвижни во безизразна маска на непристрасност, неговите усни беа закосени во рамна насмевка.


„Тој леташе“, рече тажно на многу британски англиски. „Сега беше најглупаво од тебе да му дозволиш да избега.


Замавнав со раката кон него, обидувајќи се да не ја покажам мојата кон него. „Можеш ли да го тргнеш тоа лице од мојот стомак?


"Што? О!" Тој се насмевна. Вели се лизна во страничниот џеб од капутот врзан со појас и исчезна. „Ти си Американец, нели? Изгледаше тажен од идејата.


„Да. И нема смисла да ме обвинувате што избегав. Да не упадневте во овој коридор како QE II, ќе го убиев!“


Тој ги крена рамениците. „Па, така оди понекогаш, нели? Тој се насмевна широко. "Што мислиш? Да го следиме? Има ли шанса?"


„Тој е веќе далеку од овде“, реков. „Се плашам дека може да го заборавиме.


Ме проучуваше внимателно. „Не те препознавам, другар. ЦИА? Воено разузнавање?


Смирено реков: „Јас сум американски турист. За што зборуваш?"


Тој се насмеа. Неговото Адамово јаболко отскокна нагоре и надолу додека главата му падна назад. Тој беше крупен, убав човек со типично британски твид изглед. „Немате поим, нели?


Тој воздивна. "По ѓаволите. Јас сум Парсон. Бери Парсон. Британски предмет. На одмор во Шпанија. И ти?"


„Џорџ Пибоди. Сосема исто, сигурен сум“.


Тој се насмевна нервозно. "Срање."


„Всушност, да“, одговорив, насмевнувајќи се исто така. „Овде е темно. Сакаш да го отфрлиш?“


„Извинете ве молам?


"Извади го. Знаеш. Чекај го тука“.


„За. Одржувајте надзор? Потврден. Потполно се согласувам со тебе, старче“.


„Вречете ме Џорџ“.


Тој шмркаше. „Тогаш Џорџ“.


ги кренав рамениците. „Ќе почекаме“. Отидов до креветот и седнав на неговиот раб.


Помина покрај мене и се струполи на перницата, потпирајќи го грбот на главата. Слушнав како се копа во џебот. Извади кутија шпански цигари, ја стави во устата и брзо ја запали со долг восок. "О. Извини. Чад?"


Одмавнав со главата. „Падна“.


„Како воопшто се качивте на него? - праша одеднаш.


"СЗО?" Се скршив затоа што знаев колку глупаво звучи сето тоа. Но, секогаш имаше обезбедување.


„Комарец“, рече Парсон, како да сум целосно неспособен.


„Па. Се обидов да го видам мојот пат до десната корица. „Оваа жена живее во Малага“, реков. „Таа е омажена за бизнисмен што го познавам. Меѓутоа, кога нејзиниот сопруг почна да си игра во Швајцарија со својата љубовница, жената реши да има афера со човекот што го нарекувате „Комарец“. нејзиниот сопруг дејствувам во име на лордовите за да го принудам Москито да престане и да ја напушти својата шема за уцена“.


Чадот од цигарите се крена во воздухот. Беше темно, но можев да го видам Парсон како збунето се смешка. Повторно се насмевна, многу тивко, многу презирно.


„Знаете да користите клишеа“, рече тој во разговорот. "Џорџ? Џорџ, дали е ова потребно?"


„Ја побаравте вистинската приказна. Ова е вистинска приказна“. Се свртев кон него. "И ти?"


"Ах. Да." Тој зеде длабок здив. „Па, Москито ми е познат на многу начини, но не како голем љубовник“.


„Па“, почнав срамежливо.


„Повеќе ми е познат како пиштол прецолата. Тоа е скршен латински збор за Тут човек / Неговото вистинско име е Алфреддо Москато, па оттука и Москито. Го испратија од Рим да работи овде во Шпанија, но не знам каква работа. комарец од неаполско потекло“


„Но, зошто го ловите?


„Ова


Видови на превод


Превод на текстови


Оригинален текст


5000 / 5000


Резултати од преводот


Отпрвин тоа беше невоена работа, но сега стана паравоена работа. Пред шест месеци комарец налета на еден од нашите луѓе во Рим и го уби“.


„Еден од твоите луѓе?


„Воено разузнавање“, суво рече Парсон. „Загрижени сме за шверцот со дрога во Медитеранот. Вооружените сили се полни со него. Се обидуваме да го спречиме тоа од крајот на Втората светска војна. И ние бевме на вистинскиот гасовод кога Џастин беше убиен од Москато.“ Парсон замислено застана.


Кимнав со главата. "Тоа е јасно. Извини."


„Бев во Шпанија минатата недела кога добивме информација дека Москито е тука. Се обидов да го најдам, но не успеав. Тогаш, токму оваа вечер, останав без траги и те најдов како разговараш со проститутка која штотуку требаше да ја испрашам. таа се врати во дискотеката и дојде овде на двојничка.


„Воено разузнавање? Навикнат сум. „МИ6?


„Пет, всушност“. Тој се насмевна. „Вие сте многу остроумни кога размислувате за MI6. Шестата е, се разбира, шпионажа. А првата петорка е контраразузнавање. нели? Сега нема да ве замарам за вашата конкретна ознака за лична карта бидејќи знам дека вие Јенките сте ужасно чувствителни за безбедноста и сето тоа. Сепак, ова не треба да ја комплицира нашата врска. Предлагам да работиме во тандем и да се обидеме да го добиеме нашиот човек Москато“.


„Какви се вашите наредби во врска со Москато? Прашав.


"Жал ми е? A. Всушност, Mosquito е многу досаден играч. Ми рекоа да го бројам“.


"Сето тоа?"


„Да. Елиминирајте го“.


„Што мислите, кој стои зад него? Прашав.


„Мафија, без сомнение. Тој има направено работа за татковците многу пати порано“.


„Жал ми е за Џастин.


„Џастин? Ми претстави празно лице.


„Човекот што беше убиен. Твое...“


„О, Џастин Дилејни. Да. Кутриот Џастин“. Парсон воздивна. „Па, знаеше во што се впушта кога се приклучи, нели?


Го погледнав во мракот. Мислев дека е како Британците. Вкочанета горна усна и сето тоа.


„Што добивате од вашиот патрон? - ме праша сардонично.


„Покровител?


„Изгубена сопруга? Направи пауза. „Дали ти го зазеде местото на Москито во нејзината... љубов?


О. Мојата насловна приказна. „Ова е чисто витешко прашање“, реков со насмевка.


„Вие Јенките имате вишок на старомодна галантност. Добро сторено!"


Замолчивме.


По еден час решивме дека Москато не се враќа.


Два часа подоцна пиевме во мојата хотелска соба. Тогаш тоа беше „Бери“ и „Џорџ“. Сè уште бев сомнителен, но решив дека тоа може да доведе до информации.


* * *


Хуана застана на вратата во наметка, косата ѝ падна преку рамениците, очите полни со сон и намуртеното лице на нејзиното убаво лице.


„Каква визија на Pulchritude е ова? - извика Парсон, мавтајќи со чаша коњак.


„Ова е Хуана“, реков. „Здраво Хуана“.


„Дали ова е сенората за која ми кажа? – праша Парсон со сложени гестови. Беше речиси исто пијан како и јас.


„Се разбира дека не“, реков. „Ова е мојата сопруга! Парсон се сврте да ме погледне. Потоа се сврте и се загледа во Хуана.


„Велам сега! Имаш одличен вкус, старче! Одличен вкус!”


Станав и се поклонив. „Ти благодарам, Бери. О Хуана. Влези те молам. Жалам што доцнам. Го запознав мојот стар пријател“.


Парсон се насмевна. „Да, навистина, драга моја. Името е Бери Парсон“.


„Ова е Хуана Пибоди“, реков.


Хуана повеќе не спиеше. Таа влезе во собата гледајќи ме налутено. "Што се случи?"


„Ќе ти кажам подоцна, сопруга“, реков, потсетувајќи ја на нејзиниот статус со Парсон. „Доволно е да кажам дека налетав на мојот стар колега Бери Парсон од Шест.


„Пет“, рече Парсон.


„Пет и еден е шест, како што реков“. Се насмевнав. „Ќе ни се придружиш, Хуана?


„Доцна е и јас сум уморен.


„Не изгледаш уморно“, рече Парсон, одејќи до неа и внимателно ја погледна. „Изгледате многу весело“. Тој се наведна, ја подигна брадата и брзо ја бакна во усните. "Ти гледаш?"


Ги затворив очите чекајќи ја експлозијата. Тоа никогаш не се случило. Кога повторно ги отворив очите, ја видов како се смешка на Парсон и пуши цигара, која магично и падна во уста. Шпански чад се издигна од неговиот светлечки врв.


Седнав на каучот, запрепастен. Што се случи со Хуана Фрид?


Хуана сега го гледаше Парсонс во очи, нејзиното тело опуштено и заоблено кон него. „Ти си Британец, нели?


"Бшавиот стар лав во Парсон!" - рече низ смеа. Ја прегрна. „Вие Јенките создавате супер раси на женки“.


Таа не го истресе. "5?" - повтори Хуана. "Што сакаш да кажеш пет?"


„Воено разузнавање“, реков. „Контраразузнавање, а, Бери?


Парсон кимна со главата. „Токму старче. Реков, зарем вие двајца не сакате да дојдете кај моите ископувања на пијачка?


Хуана светло се насмевна. „Бидете заљубени“.


Слабо го кренав погледот. „Добро.


„Можеш и ти да дојдеш, Џорџ.


„Зборувам“, реков најискрено колку што можев. Почнав да звучам како Дејвид Нивен.


* * *


Морав да и го дадам на Хуана. Таа го глумеше исто толку вешто како и тој неа.


Светлата беа вклучени во дневната соба на вилата на Бери Парсон. Тоа беше прекрасно наместен стан.


Видови на превод


Превод на текстови


Оригинален текст


5000 / 5000


Резултати од преводот


ce, украсени во вообичаениот стил за шпанскиот брег - килими, таписерии, дебели дрвени столчиња, софи, маси.


Сè уште играв пијан кога влеговме во собата. Бидејќи беше најблиску, отидов до каучот и седнав на работ, фрлајќи ја главата назад и ужасно зевајќи се.


Хуана ме погледна, а потоа се сврте и му се насмевна на Парсон. Погледна по мојот пат, се насмевна и ја зеде Хуана во раце. Тие се бакнуваа долго и длабоко. Ги гледав низ процепите на моите очи и повторно размислував за совршениот уметник Хуан Ривера.


"Que bruto! En nuestra casa! Mil rayos te patten!"


Ја кренав главата. Една жена стоеше на вратата, со скрстени раце, гледајќи во Парсон и Хуана. Таа беше убава млада жена со кафена коса, темно кафени очи и кремаста кожа.


Парсон ја повлече Хуана од себе и се сврте кон жената на прагот. „Елена“, рече тој. „Ова е Џорџ и ова е Хуана“.


"Хм!" Елена шмркаше.


Хуана погледна во Парсон, а потоа повторно во жената. "Кој си ти?" - тивко праша таа.


„Ова е мојата...“ Парсон се сврте кон мене и се чинеше дека намигна: „... жена“.


Кимнав со главата. „Како си, Елена?


„Елена Моралес“, рече таа и се насмевна. Таа се сврте кон Парсон, ја подигна брадата, го погледна надолу и отиде до креветот до мене за да се здебели.


Лицето на Хуана се замати за момент, но потоа магично се расчисти додека Парсон ја стисна и ја изведе надвор од собата низ вратата низ која влезе Елена. Еден момент подоцна го слушнав како штрака со чаши и шишиња. Повеќе пијалоци!


На Елена и падна наметката од рамениците. Таа беше облечена во тенка ноќница под нејзината наметка, а јас јасно го видов прегледот на нејзините гради. Таа имаше целосна фигура и извонредна форма од главата до глуждовите.


„Дали навистина си во брак со Парсон? Прашав.


Таа се насмевна безобразно. "Зошто сакаш да знаеш?"


„Затоа што сум љубопитен.


„Ќе ве информирам“.


„Нема да кажеш?


„Мислам дека тоа не е голема работа. Таа посегна и ми го штипна носот. „Се сомневам дека го знаеш тоа.


Ја подадев раката и ја фатив за рамениците.


„Еј, твојата жена“, рече таа. "Таа е убава. Мислам дека на Бери му се допаѓа“.


„Ајде госпоѓо“, реков додека таа се потпре на мене и наметката се соблече удобно.


„Не разбирам што зборуваш“, се насмеа таа.


„Во секој случај, секогаш има премногу разговори“, рече таа разумно. „Зарем не мислиш така, Џорџ? Таа го изговори „Хор-еј“.


„Да“.


Се собравме заедно како во некоја земја на громови, и се сетив дека слушнав ѕвонење од шишиња и чаши во соседната соба. Но, тоа беше се. Што и да измеша Парсон не влезе во ниту една од очилата на Елена или јас. После тоа не ги видов Парсон или Хуана.


Елена исто така не го коментираше недостатокот на алкохол. Беше премногу зафатена да ми покаже колку ми недостига цел живот без неа.


Таа имаше големо задоволство од мојата футрола за рамо и мојот .38 Лугер. Се обиде да го одврзе и се се измеша. Тоа беше последното нешто што го носев, па дури и повеќе отколку што носеше таа. Некако ми ја извади футролата и ја фрли на подот од плочка.


Се чувствував - беспомошно - без него за малку ќе реков „гол“.


Посегна по прекинувачот на светилката и го изгаси светлото.


Забележав дека штракањето на шишињата престана во соседната соба.


Седум


За да стигнете до ски-центарот Сол и Ниеве, треба да патувате од Малага по кривулест пат до јужните падини на Сиера Невада. Хотелот Сиера Невада во кој бевме пријавени се наоѓаше на дното на Прадо Лано, а оделото на Хуана и јас гледаше на скијачката патека.


Белата падина на Борегилас ја дели ски патеката приближно на половина пат помеѓу Пикачо де Велета и Прадо Љано. Долната жичарница од Прадо Лано завршува, а горната жичарница тргнува од Борегилас. Машината е во близина.


Две паралелни баранки ги содржат долните скијачки патеки од Борегилас до Прадо Лано. Нив ги дели остар гребен од гранит и мика, на кој се видливи само мали делови од снег и по обилни снежни врнежи.


Жичарницата од Прадо Лано до Борегилас е суспендирана над главната баранка каде што се наоѓаат лесните патеки. Потешките патеки се наоѓаат на исток во соседната клисура.


Седнав на балконот што трчаше низ хотелот и ги гледав скијачите, но набрзо решив дека повеќе би сакал да скијам отколку да гледам. Но, само за да ја осигурам мојата корица, направив половина дузина слики со помош на Rolleiflex 1, обезбедена бесплатно од одделот за реквизити на AX, за да се уверам дека патроните долу ме видоа.


Беше напорно патување, а наскоро влегов внатре, ги соблеков чевлите и легнав на креветот со уморна воздишка. Но, не можев да заспијам. Размислував за настаните од последните два дена.


Поминаа два дена откако комарецот ги уби близнаците на Рико Корели, неговиот заменик. Апсолутно ништо не се случи во двата дена по мојата средба со Бери Парсон и Елена Моралес. Но, останав во контакт со Мич Кели, и имаше неколку пораки од Хок:


РАБОТА


Видови на превод


Превод на текстови


Оригинален текст


5000 / 5000


Резултати од преводот


: Под никакви околности не обидувајте се да комуницирате директно со Рико Корели. Договорот на АКС со него останува непроменет. Никаков знак на дволичност од негова страна. Почекајте додека не слушнете од него преку Тина Бергсон.


ТОЧКА: Нашите информации покажуваат дека Москато моментално не е во Малага или Торемолинос. Не повторувајте, не обидувајте се да го следите. Гледајте го внимателно.


СТАВКА: Средбата Сол и Ниве сè уште е во тек.


ТОЧКА: Бараните информации во врска со Бери Парсон не се достапни. МИ5 не открива дали таква личност постои. Очигледно името е псевдоним; МИ6 најверојатно нема да го открие неговиот идентитет додека не биде завршена неговата сегашна мисија. Извинете, но нема потврда или демант за него или неговата улога во оваа шема.


ТОЧКА: Москато е платен убиец кој долги години работел за мафијата. Удира и во слободна агенција.


ТОЧКА: Елена Моралес - не се знае многу за неа. Таа нема досие за претходна вмешаност во шпионажа, контраразузнавање или тајна работа во Шпанија за владата. Сепак, таа воопшто не можеше да биде Шпанка, туку Французинка или Италијанка. Нема индиции.


ТОЧКА: Потврда за присуството на Москато во Мексико во времето кога снајперистот ве нападна во Енсенада. Покрај тоа, постои запис дека тој патувал во Европа во исто време со вас, иако не преку Иберија.


Беше од Хок.


Второто утро по убиството на каскадерот на Рико Корели, ми се јавија додека појадував со Хуана.


„Кели“, рече гласот. „Тина слушна од Роман Нос. Треба да одите во Сол и Ниве денес“.


„Точно“.


„Не го барајте. Почекајте до првата вечер. На полноќ, одете во моторницата на жичарницата и таму сретнете го неговиот контакт. Името за контакт е Артуро. Тој ќе организира состанок помеѓу вас и Роман Нос во кое време треба да закажете состанок со Хуана. Но, на првите два состаноци мора да одите сами“.


„Разбрано“.


„Тоа е тоа“, рече Кели. "Со среќа."


"Чекај. Како е Тина?"


„Приклучи се“.


„Кога ќе оди во одморалиштето?


„Ништо не е кажано. Хернандез сè уште не ја ослободил ниту кажал кога ќе ја ослободи“.


„Нешто за Парсон?


„Негативно“.


„Елена Моралес?


„Слично“.


„Вие момци навистина работите напорно, нели?


„О, Ник!


* * *


Околу четири часот попладне се тркалав од кревет и облеков скијачки панталони, кошула и џемпер.


Скијачите се уште беа на патеките. Можев да видам мажи во црвени јакни, девојки во зелени јакни, фигури од двата пола во јакни, како одат по уличките на најнискиот кат. Одејќи покрај моторницата до најниската падина на жичарницата, видов втора падина што се издигнува над Борегилас во голема кривина сè до врвот на највисокото спуштање, Велета.


Жичарниците се уште возеле, истовремено се качувале и надолу, се разминувале, се качувале полни, слегувале празни. Замислено погледнав во машинската соба.


Рико Корели. Да знаев како навистина изгледа. Хотелот беше мал - можев да го заземам своето место во фоајето и да го сретнам без сета таа смешна наметка и ками што ги сакаа Хок и неговите потчинети.


Сепак. Едно лице е веќе убиено. Рико Корели беше крупен човек на опасна мисија. Безбедноста беше важна.


Тропнав на вратата од собата на Хуана.


"Да?"


„Ајде да одиме долу, Хуана“.


Излеговме заедно како маж и жена - стара брачна двојка во која огнот на сексот и љубовта одамна згасна. Маж ерген и сопруга девица.


* * *


Воздухот беше студен, но оживувачки. Снегот беше совршен за скијање, само лесен слој пудра на вистинските места. Не се предвидуваше невреме. Но, почувствував дека таа ноќ може да има снег.


Седнавме на една од последните маси во Прадо и пиевме топло чоколадо и коњак. Група од четворица одеа по падините, ги паркираа скиите и столбовите до ѕидот на ресторанот и почнаа да бараат маса и столови.


Зборуваа германски. Знам малку германски, па им понудив половина од нашата маса. Тие ја погледнаа Хуана и брзо се согласија. Забавата ја сочинуваа четири лица. Еден беше над четириесет и очигледно водач на групата; другите тројца веројатно биле во доцните триесетти. Водачот зборувал германски, но всушност бил Швајцарец. Останатите тројца биле мешани - Данец и двајца Германци.


Не можеа да го тргнат погледот од Хуана, дури ни откако мухачо им донесе четири чаши чоколадо на пареа.


„Господине Бруно Хауптли“, рече крупниот човек, подавајќи ја раката за да ми подаде рака.


„Џорџ Пибоди. Од државите“.


„О, да! Секако. Препознав нешто од американскиот акцент на вашиот германски“.


„Извини“, се насмевнав. „Ова е Хуана, мојата сопруга“.


"Многу среќен!" – извика Бруно Хауптли, свртувајќи се кон своите сопатници и објаснувајќи им на германски дека е мажена за мене.


„Да, да“, рекоа двајцата Германци, гледајќи во Хуана. Данецот натопен во чоколадо.


„Дали утре скијате? - праша господинот Хауптли.


Хуана кимна со главата. „Имаме намера.


„Ах! Утре нема да бидам на падините, но можеби следниот ден - или наскоро


Видови на превод


Превод на текстови


Оригинален текст


5000 / 5000


Резултати од преводот


т! „Господинот Хауптли возбудено му удри шлаканица на бутот. „Зошто да не направиме дует од ова - мислам на трио“, рече тој, сеќавајќи се на мене.


Хуана блесна. "Би сакал тоа!"


„Господине Пибоди?


"Ох, сакај го, сакај го!"


Сите се смееја бидејќи беше очигледно дека нема да ми се допадне.


Разговорот продолжи. Хауптли ненадејно ја фати Хуана за рака, водејќи ја од масата и наведнувајќи се со неа над неговите скии и бандери. Тие влегоа во технички разговори за бравата што ја имаше на скиите. Хуана се здивна и засвире.


„Господине Хауптли“, му реков на германски на еден од младите луѓе. „Тој е бизнисмен, нели?


Германецот до мене беше класично синоок и русокос. „Да! Господинот Хауптли е еден од најуспешните бизнисмени на заедничкиот пазар“, рече тој. „Тој има голема одговорност“.


„Тој е на одмор? Прашав.


„За една недела ќе има голема средба во Париз. Сега господинот Хауптли се релаксира, ужива во сонцето, снегот и...“


Пауза.


Германците се насмеаа, а не сосема меланхоличниот Данец тресна со раката на масата.


"Девојки!"


Смеа.


Ме потсети на една од оние стари комични опери што ги видов во една доцна изведба - стари филмови од 1930-тите. Нешто во врска со ова не ми се чинеше баш во ред. Но, не можев да го разберам.


* * *


Ресторанот беше поставен како типична трпезарија во ски-центар, со една долга маса во центарот на собата, стил на стакла и помали маси покрај ѕидовите на просторијата.


Нашата група - Хуана и јас им се придруживме на Хер Хауптли и неговите пријатели - беше точно во центарот на целата средба. Г-дин Хауптли продолжи непрестајно да се шегува со тевтонски муабет, кој одеднаш ги збуни и збуни сите. Дури и оние кои не разбираа германски или англиски јазик изгледаа целосно маѓепсани од неговата харизма.


Одвоив време за време на долгиот оброк и внимателно погледнав наоколу во останатите ресторани во хотелот.


Го барав римскиот нос, обидувајќи се да го забележам вистинскиот Рико Корели во морето од лица околу мене. Се чинеше дека нема никакви можности.


Беше единаесет и триесет пред да го знам времето. Стигна ракијата и седнав и ја пиев. Кога господинот Хауптли застана за да здивне, се свртев кон Хуана и реков: „Излегувам на свеж воздух пред спиење. Доаѓаш, мила?


Ми се насмевна мирно. „Не, мила. Извинете. Премногу ладно. Немој да доцниш".


Се насмеав и си ја довршив ракијата.


„Господине Хауптли, беше вистинско задоволство. Се гледаме утре или некогаш - нели?


„Да“, рече господинот Хауптли, со лицето зацрвенето од вино, ракија и возбуда од јадењето. „Auf weidersehen“.


Го турнав столчето, им се поклонив на двајцата Германци и на Данецот и прошетав низ преполниот ресторан.


Надвор беше многу студено. Воздухот беше кул. Ја извадив главата, а потоа се вратив горе во нашата соба и си купив слушалки и чорап. Ја облеков и мојата виндјакна, проверувајќи ги тегови во футролата за рамо и уверувајќи се дека ножот е врзан за мојот глужд.


Стигнав до врвот на кривулестата патека без инциденти. Далеку од заштитата на зградите, се чувствував поладно отколку што чувствував откако пристигнав во Сиера Невада. Ветерот ми ја пресече облеката додека не се почувствував полугол.


Немаше светло во машинската соба. Ниту на планината немаше звук. Погледнав преку моето рамо. Жолтите зраци на светлина од хотелските соби и од прозорците со поглед на Прадо создадоа златни шари на белиот снег.


Зградата во која се наоѓала машината за кревање столици била опкружена со снег. Можев да го видам главниот влез што се отвора во долината. Вратата од машинскиот простор беше затворена, но не и заклучена. Ја свртев рачката и ја турнав. Во зградата беше многу темно, иако одразот на ѕвездите на снегот донесе малку светлина. Беше неверојатно колку светло небото беше дури и доцна во ноќта.


Можев да видам зад воланот до пресврт, каде што жичарниците полукружно се вртеа во спротивна насока. Во средината на полукругот имаше жичарница, која траеше до утрото да почне опремата.


Сакав да одам напред кога видов како некој поминува покрај жичарницата. Кој и да беше кога влегов, беше или внатре во зградата или влегуваше преку некој друг влез. Мислев дека тој сигурно ме чекаше. Тогаш, се разбира, тој ќе биде моето лице за контакт.


Артуро.


Го зграпчив парчето, го извадив и се напнав додека се движев напред, отворајќи ја устата за да шепнам „Артуро“.


Никогаш не кажав ништо за тоа.


Некој друг го направи тоа!


„Артуро!


Звукот како да доаѓа од зад жичарницата. Го зедов парчето и го насочив кон силуетата таму. Ако го повикал Артуро, тој не бил Артуро. И бидејќи морав да му се јавам на Артуро, знаев дека оваа личност ќе биде некој друг кој ќе се обиде да го најде Артуро пред мене, некој што не е на моја страна.


"Да?" - праша глас во другата половина од големата машинска соба.


Веднаш се слушна гласна


Видови на превод


Превод на текстови


Оригинален текст


5000 / 5000


Резултати од преводот


, ехото на истрелот - извештај што се лулаше напред-назад во таа мала соба како чукање на сто тапани. Се појави блесок од портокалов пламен и веднаш исчезна. Слушнав крик лево.


Веднаш се спуштив и пукав во фигурата зад жичарницата.


Некој пцуеше на шпански. Лево слушнав звук на тело што паѓа и стенкање. Повторно пукав, обидувајќи се да го видам човекот зад жичарата. Не можев да издвојам ниту еден дел од тоа.


Вратата се отвори повторно и ја препознав фигурата; избегал. Повторно пукав во правец на звукот на вратата, а потоа истрчав низ темнината кон местото.


Немаше никој таму.


Имаше врата - вториот влез во машинската соба. Го отворив и погледнав надвор. Немаше никој на повидок. Брзо излегов надвор и погледнав горе-долу по снежната падина. Никој. Никој.


Враќајќи се во зградата слушнав како некој здивнува и отежнато дишење, го најдов момчето и клекнав над него на бетонскиот под. Воопшто не можев да го видам.


„Артуро? Прашав.


„Да“. Тој се згрози.


„Каде можам да го сретнам човекот што дојдов да го видам?


„Врвот на Велета е Пикачо де Велета. Дванаесет часот. Утревечер".


„Во ред“, шепнав. Се наведнав. Го слушнав неговото напорно, наизменично дишење. Потоа, пред да можам да кажам нешто друго, слушнав познато штракаат што звучи многу како штракаат, но всушност воопшто не е штракаат.


Нешто друго.


Животот го напушта телото.


Артуро беше мртов.


Набрзина станав и ја напуштив машинската соба, возејќи околу излетите со мојата фигура долга и подготвена, додека не стигнав до Прадо Лано и истрчав до хотелот.


Само еднаш погледнав наназад и видов дека светлото се запали во машинската соба, а внатре талкаат темни фигури.


Истрелите беа доволно гласни за да ја алармираат целата полиција Сол-и-Ниев. Граѓанската гарда беше таму.


Шокиран, тргнав по скалите и низ фоајето, свртувајќи лево кон барот, обидувајќи се да здивнам со силна голтка коњак.


Тоа помогна.


Некои.


Но, малку.


8


Пригушената возбуда што го достигна врвот веднаш по пукањето на Артуро и подоцнежната истрага за убиството целосно стивна за половина час. Цивилната гарда стационирана во ски-центарот се грижеше за телото и го започна долгиот мачен процес на испрашување на посетителите и персоналот во одморалиштето.


Не и завидував на полициската работа. Беше исцрпувачка, неблагодарна и особено непријатна работа на такви височини во овој период од годината. Тие беа добри луѓе.


Имам среќа. Ништо не ги доведе до мене.


Коњакот ме смири некако. Го држев погледот во лобито на хотелот, гледајќи ги сите како доаѓаат и си одат. Барав некој што личи на човекот што го најдов во кревет во вилата во Торемолинос, човекот за кој верував дека е Москито.


Конечно станав, влегов во салата и погледнав во Прадо Лано. Се чинеше дека сега нема никој во странство.


Го преминав лобито и се качив по скалите до вториот кат каде што се наоѓаше нашата соба. Додека го ставав клучот во вратата, слушнав смеа во соседната соба. Смеата на Хуана.


Насмеан, ја турнав вратата и го запалив светлото. Така, таа го одведе господинот Хауптли во својата соба. Барем изгледаше смешно, дури и на неговиот бурен тевтонски начин. Имаше една утеха - таква екстровертна личност имаше неколку скриени брчки.


Отидов до вратата и го ставив увото кон неа.


кикотење. Забавата излета од неа како меурчиња од чаша шампањ. На господинот Хауптли би требало да му биде подобро во кревет отколку во дневна соба, си помислив без работа. Не му верував на овој човек.


„Ве молам“, рече Хуана. „И стави малку мраз таму, те молам, Бери?


Бери!


Се оддалечив од вратата, намуртено.


Бери Парсон?


Тогаш можев да го слушнам неговиот глас, придушен, но непогрешлив - непогрешлив британски акцент, пригушена забава и пригушена возбуда.


„Точно, душо. Една чаша виски, доаѓа!


Последен пат го видовме Парсон во Малага. Еден ден откако беше убиен ликот на Рико Корели, тој и Елена ни се придружија на Хуана и на шопинг и ручек. Отидовме на вечера со нив ноќта пред да заминеме за Сол-и-Ниве. Но, на никој од нив не кажавме каде одиме бидејќи не знаевме до рано наутро. Како знаеше Парсон каде сме? А зошто не следеше? Дали откри дека и Москито не следи? Сосема можно. Комарецот беше тука - се сомневав дека го убил Артуро. Барем тоа беше најочигледната можност.


Но, зошто Парсон не беше таму за да го спречи Москито ако го следи? И зошто…?


Помислата на Комарец ме спречи. Брзо ментално размислував и ги измешав картите во сосема нова рака. Тогаш сфатив дека е сосема можно Бери Парсон да не е невиниот британски офицер на МИ5 за кој тврдеше.


Така:


Проститутка ме одведе во вилата во која се криеше Москито во Торемолинос.


Видови на превод


Превод на текстови


Оригинален текст


5000 / 5000


Резултати од преводот


кој му помогнал да го послужи претходната вечер.


Го најдов човекот во спалната соба, се обидов да го грабнам, но ме прекинаа. Човекот побегнал. Друг човек, кој се нарекува Бери Парсон, влегол во спалната соба, тврдејќи дека е таен британски агент по комарецот.


Да претпоставиме дека Парсон воопшто не бил агент. Да речеме дека човекот во креветот бил само Џон До. Да речеме дека Москито го постави Џон До таму и потоа ме прекина за да го исчезне лажниот комарец. И тогаш да претпоставиме дека успеал да ме убеди дека Комарецот исчезнал.


Тогаш тој беше Комарец! Бери Парсон! И тој само ме следеше до Сол-и-Ниве, ме следеше во машинската соба, го уби Артуро, веројатно претпоставувајќи дека Артуро сум јас и побегна. Сега беше во кревет со Хуана, надевајќи се дека ќе го доведат до вистинскиот Рико Корели!


Ми пукна ладна пот.


Набрзина отидов до телефонот. По еден во секоја сопствена соба. Го зедов телефонот и бирото веднаш ми одговори - нема многу повици доцна навечер.


„Госпоѓа Пибоди, ве молам.


Еден момент подоцна слушнав како ѕвони телефонот во соседната соба.


"Здраво?" Тоа беше Хуана.


„Не кажувај ни збор. Ова е Ник. Таму го слушам Парсон. Замислете дека е погрешен број“.


"Навистина ми е жал. Верувам дека имаш...“


„Задржете го таму. Ќе се сретнам со Корели утре вечер, на полноќ. Велета. Контактот е мртов. Чувајте го Парсон таму цела ноќ ако можете. Можеби тој е човекот кој го уби двојникот на Корели“.


„Ме вознемируваш, те молам, и не морам да го трпам тоа“.


„Не му кажувај ништо. Чувајте го во контакт. Ако го разбирате сето ова и можете да се придржувате, кажете: „Не сакам да изгледам грубо, но не можам да ви помогнам. Потоа спушти ја слушалката“.


„Не сакам да бидам груб, но не можам да ви помогнам“.


Ја спуштив слушалката. Го слушнав гласот на Парсон од другата страна на собата.


„Кој беше, Хуана?


"Погрешен број. Некој пијан Англичанец“.


Парсон се насмеа. „Дали си сигурен дека не е Американец?


„Тој го имаше истиот акцент како тебе“, возврати Хуана.


Добра девојка! Таа беше кул како прав.


Ги проверив моите шилести, мојот Лугер и се пресоблеков во џемпер со желка и јакна. Повторно одев во барот. Сакав да размислувам. И не сакав да останам во таа соба до крајот на ноќта. Можеби би можел да му платам на шанкерот да ме пушти во дневната до барот.


Го исклучив светлото и тивко заминав.


Шанкот беше сосема ист како што го оставив јас. Погледнав наоколу. Малку е веројатно дека сите веќе спиеле.


Ја пробав масата. „Каде се сите?


„Диско“, беше изненаден службеникот. „Во подрумот“.


„Не слушам бучава.


„Тоа е звучно изолирано, Сектор.


Ги кренав рамениците и се симнав по скалите, кои мислев дека водат до пониското ниво на хотелот каде што се наоѓаа собите за снабдување.


Три врати водеа од слетувањето долу, а едната рече: ДИСКОТИКА.


Отидов до барот од десната страна и нарачав пијалок. Шанкерот, облечен како фламенко танчер со долги бакенбари блиску до черепот, набрзина подготви пијалок.


Сега ги пуштам очите внимателно да талкаат по патроните на дискотеката. Не го забележав ова место: можеби тоа беше местото каде што Москито се сокри по убиството, освен ако навистина Москито не беше Бери Парсон.


Но, не го видов човекот што првпат го видов во спалната соба на вилата во Торемолинос.


Сакав да седнам кога видов некој што го познавам.


Таа седеше во далечниот агол, сосема сама, под надвиснат дел од структурата што имитираше голем рамен камен. Во еден од овие светли моменти, светлината ја удри право во лицето, таа трепна и се сврте.


Очигледно тоа беше Елена Моралес.


Која беше нејзината улога во оваа шарада? Дали знаеше зошто Бери Парсон дојде во Сол и Ниве? Дали таа беше дел од ова? Или таа беше само невин случаен минувач, дел од екранот што Парсон го постави за да го заштити својот дел?


Или згрешив за Парсон?


Тргнав до неа, одеднаш се појавив од темнината над неа и широко се насмевнав.


„Здраво, Елена“.


"Џорџ! Какво пријатно изненадување!"


"Кога пристигна?"


„О, Бери и јас стигнавме овде околу единаесет. И двајцата се истуширавме, се пресоблековме и отидовме директно во трпезаријата, но секако дека беше време за јадење. И ја видовме твојата жена. Таа рече дека си заминуваш.“ Нејзините очи светкаат. „За работа“.


„Но еве си - сам!


„Па, дојдовме овде, тројцата. Тука имаше уште еден шармантен човек. германски. Бери мораше да се качи на катот за да среди багаж. Се вратил околу половина час подоцна. остави. Потоа танцувавме и...“


„Колку долго остана Германецот?


Елена се насмевна. „Дали ова го нарекуваш вкрстено испрашување, Џорџ?


Се смеев. „Секако дека не. Што се случи откако Бери се врати од багажот?


„Германецот си замина, како што реков, а потоа околу дванаесет и триесет Бери рече дека ќе ја одведе Хуана во нејзината соба. Хуана е уморна. Ми рече да чекам овде“. Таа се намурти налутено. „Сè уште сум тука“.


Нарачав пијалоци.


„Што ќе се случи ако Бери не ви се јави? Го прашав г.


Видови на превод


Превод на текстови


Оригинален текст


5000 / 5000


Резултати од преводот


сеќавајќи се на она што му го наложив на Хуан.


Таа се насмевна. „Одам во кревет сам“.


"Можеби не."


Нејзините очи се фокусираа на моето лице. „Дали ми кажуваш нешто?


"Можеби".


„Во ред“, рече таа, свртувајќи се кон мене и ставајќи ја раката на моето бедро. „Ќе ви кажам што. Зошто не го земеш шишето и не дојдеш во мојата соба? Ќе почекаме додека Бери не се врати таму“.


Зедов шише коњак и заедно тргнавме по скалите. Елена ткаеше малку, но добро го држеше алкохолот.


Нивната соба беше на третиот кат. Елена го извади клучот од чантата и ми го даде. Ја отворив вратата и ја пуштив да влезе. Таа го запали светлото и јас ја затворив вратата зад нас.


Таа извади неколку хартиени чаши, го отворив шишето, истурив коњак и почнав да пијам, седејќи на работ од креветот.


„Жена ти е многу убава“, рече Елена.


Кимнав со главата.


„Дали имате семејни проблеми?


„Не повеќе од кој било друг.


„Но, се чини дека вашата жена сака други мажи“.


„Како е Бери?


„Да“.


"Бери е вашиот сопруг?" Прашав.


Таа одмавна со главата. „Се преправаме. Таа се насмевна.


„Колку долго го познаваш?


"О, можеби еден месец."


„Каде го запозна?


Таа ја подигна веѓата. „Во Малага“.


„Што работи Бери за живот?


Таа се смееше. „Води љубов.


"Не. Мислам, што е неговата работа?"


„Јас не се мешам во машките работи“.


Кимнав со главата. Секако. Таа не би. Таа беше Шпанка. Шпанката не се меша во „другиот“ живот на нејзиниот сопруг - никогаш.


„И ти“, рече таа со насмевка. "Што правиш?"


„Јас сум фотограф“, реков, обидувајќи се да се сетам на она што го имав на мојата корица по момент на целосна амнезија. „Продавам слики“.


„Ох“. Елена ме погледна внимателно. „Знаеш, никогаш не сум те видел со камера“.


„Ние сме на одмор“, реков неубедливо.


„Па, тоа важи и за Британците“, тивко промрморе таа.


„И Бери никогаш не работи?


Таа одмавна со главата. „Тој вели дека е претставник на Обединетото Кралство за компанијата. Застапник за продажба“.


Ова беше ново. Очигледно ова беше легендата на Парсон. Решив да дознаам повеќе за него.


„Што продава?


"Навистина не знам. Јас не прашувам“.


„Дали некогаш се допишува со ОК?


„Јас не мислам така. Никогаш не сум го видел како пишува писма. Но, тој прави многу телефонски повици“.


„Ох“.


„Мислам дека има секретарка. Тој секогаш зборува со неа“.


"Гледам." се намуртив. "Каде е таа?"


Не знам. за да ја напуштам собата“.


Кимнав со главата. „Вие шпанските девојки сте прекрасни“, реков. „Американецот слушаше на вратата. Или го мачеше“. „Но, потребна е посебна дисциплина за да не се прислушкува“.


Таа кимна со главата. Потоа таа се насмевна. „Премногу за мене.


"Ти слушаш?"


"Да."


Се насмеав. "Добра девојка."


„Сепак, тој никогаш не зборува за бизнис. Тој секогаш зборува за луѓето. Луѓе што не ги разбирам. Тој ги нарекува „тој, или себе, или маж или жена“.


Звучеше како добар разговор со агентот.


„Дали некогаш сте разговарале со неговата секретарка?


„Да. И ставив малку акцент за да помисли дека сум глупав“. Таа ми се насмевна со ненадеен блесок на хумор како пикси.


ѝ го стиснав бутот. „Воопшто не си глупава, Елена“.


Но, таа мисли дека сум глупав“.


"СЗО?"


„Крис. Жената со која Бери разговара“.


„Дали го знаеш нејзиното друго име?


Елена одмавна со главата.


„Зборуваше со неа се додека го познававте? - Прашав, иако не разбирајќи каде одиме, едноставно продолжувајќи го вообичаениот пат на собирање информации.


„О, да. Тој секогаш беше во контакт со неа. Тој се јавуваше на долги патеки за да се грижи за некои од неговите деловни работи“.


"Во Англија?"


„О, не, не секогаш. Понекогаш во Франција“.


„Дали сте сигурни дека тоа беше Франција?


Таа се намурти. "Мислам дека да. Не секогаш слушам толку внимателно, Џорџ. Не секогаш ја имам вистинската шанса. Зошто си толку заинтересиран?


„Ми се допаѓа Бери“. Се насмевнав. „Само се прашувам во која деловна земја е тој“.


„И мене ми се допаѓа Бери.


„Дали ја знаеш ноќта кога Бери и јас дојдовме дома во вилата со Хуана?


„Да“.


„Каде беше тој ден?


„Тој беше дома цел ден. Јас мислам".


Тоа значи дека тој не пукал во Корели - тоа бил Москито или некоја непозната компанија. Бери не беше комарец - нема шанси.


„И тој разговараше со Крис тој ден?


„Крис?


"Млада жена. секретар“.


„За. Бр. Јас не мислам така. Тој остана во вилата. Бевме на плажа."


"Плажа? Во зима?"


„Седевме на песокот на сонце“. Таа се насмевна. "Беше забавно."


„А за следниот ден? Повици во Англија?


"Не. Ништо тој ден."


"Подоцна?"


„Па, мислам дека таа се јавува утрово. Знаете, денес е рано“.


„Девојката Крис?


„Св. Таа е слатка девојка. Многу ефикасна. Имам фотографија од неа во мојата глава. Знаеш? Седи на бирото во оваа канцеларија. Многу формално“.


Кимнав со главата.


„Ја гледам на телефон. Ја гледам како разговара со Бери. Таа мисли на мене и не ѝ се допаѓам“. Елена ги покажа забите.


„Дали таа знае за тебе и Бери?


„О, секако. Кристина и јас...“


Стигнав


Видови на превод


Превод на текстови


Оригинален текст


5000 / 5000


Резултати од преводот


и ја фати за рака. За малку ќе и ја истурив пијачката. "Што се случи?" Таа се префрли на акцент.


„Кристина? Ти рече Крис“.


"Тоа е истото име. Дали нешто не е во ред?"


Дали нешто не е во ред. Се чувствуваше нешто многу во ред. Сега се си дојде на свое место. Крис беше Кристина. Кристина беше Кристина. Кристина, отсечена во средината, а предниот дел недостасува, беше Тина.


Елена воздивна. „Ти си заминуваш?


Одмавнав со главата. „Што ти ја даде таа идеја на прво место?


„Вашиот ум веќе отиде на друго место“.


Ја подадев раката и ја зедов во раце. "Нема повеќе. Погледнете. Нема повеќе коњак. Некоја идеја?"


„Размислувам за тоа“, рече Елена, ослободувајќи се од моите раце. „Облеков нешто поудобно“.


Таа стана и отиде во бањата.


Кога излегла, не се чувствувала речиси ништо поудобно.


И се чувствував сосема удобно.


Девет


Утрото речиси го завршив појадокот кога Хуана влезе во хотелската трпезарија и ми пријде. Таа штотуку се истушираше и се смешкаше.


„Добро утро, г-ѓа Пибоди“, реков, седнав и глумејќи лак на половината.


„Добро утро, г-дин Пибоди“, рече таа суво.


Таа седна.


„Изгледаш иритирано“, забележав додека подмачкав кроасан. „Карпи во вашиот кревет?


Таа погледна наоколу за да се увери дека никој не ја слуша. Во трпезаријата во моментот имало само уште шест муштерии.


„Го чував таму цела ноќ, само за тебе! ме нападна под здив.


„Благодарам“, реков. „Сигурен сум дека уживавте.


Таа бесно поцрвене. „Сега за што е сето ова?


"Ти кажав. Не сум ни сигурен дека Бери Парсон е сè што вели дека е сè уште“.


Таа погледна наоколу. Келнерот се наѕираше над нас. Таа нарача со насмевка и келнерот набрзина си замина. Таа се сврте кон мене. „И јас“, призна таа.


Погледнав нагоре. "О?"


„Рековте дека тој можеби е човекот кој го уби двојникот на Корели.


„Го земам назад. Не можеше да го направи тоа. Тој има алиби“.


Но, се чини дека знае многу за мафијата“.


ги кренав рамениците. „Тој тврди дека е агент. И тоа британско воено разузнавање работи на обидот да ја разбие мафијашката нарко мрежа“.


„Го знам сето ова. Но, тоа не изгледа веродостојно“.


„Интересно“, си помислив. Секогаш ја имав истата мисла.


„Каде беше цела ноќ? - наеднаш праша таа.


Келнерот и донесе послужавник за доручек и тенџере со кафе на пареа.


„Останав со пријател.


Едната веѓа се подигна додека ја отвори ролната и ја подмачкаше со путер. "О?"


„Госпоѓа Парсон“.


„Ако има г-ѓа Парсон“, се насмевна таа. „Мислев дека може да налеташ на неа во дискотеката“.


Така направив.


„Што навистина се случи со човекот кој беше убиен?


Погледнав наоколу. „Комарецот ме следеше во машинската соба и го уби. Сепак, го препознав местото на средбата. Вечерва се среќавам со Корели на полноќ“.


„Дали е навистина подобро за тебе да зборуваш толку слободно овде?


„Бубачка во тенџерето за кафе? Се насмеав. "Се сомневам. Но, не кажувајте ништо во вашата соба што сакате да го чувате во тајност. Сигурен сум дека проклетата работа е прислушувана. Мислам дека вака ме нападна потенцијалниот убиец на Корели. Хуана, дали Парсон кажа нешто за Корели? "


„Корели? Таа одмавна со главата. "Не зошто?"


„Мислам дека ја познава Тина Бергсон.


Хуана се замрзна. „Можете ли да бидете сигурни во ова?


„Не навистина. Се наведнав назад. "Зошто?"


„Тој, знаете, зборува италијански. Многу добро".


„Каква врска има Тина Бергсон со тоа?


„Воопшто ништо. Размислував за Корели“.


„Дали мислите дека Парсон е Италијанец и го познава Корели?


Хуана одмавна со главата. „Не размислувам за ништо. Само реков дека ме изненади кога излезе со италијанската фраза“.


"Која фраза?"


Таа поцрвене. „Не се сеќавам“.


„Но знаеш дека беше италијански?


„Тој го призна тоа. И тој беше многу кул“.


„И тоа беше несреќа?


„Уште повеќе. Хуана погледна во својата чинија. Таа одеднаш стана примарна и прецизна. Не се насмеав, иако внатрешно се смеев. Нешто ненамерно среде водење љубов, го знаев. И излезе со убава богата италијанска фраза. Интересно. Многу интересно.


„Тој на скијање? Прашав.


"Не знам. Мислам, треба да знам?"


„Само размислував. Удираме по падините денес, Хуана. Јас треба да бидам на насловната страница. И подобро да направам неколку слики“. „Добро. Уморен сум од целата оваа будоар работа“.


„Изгледа дека го сфаќаш многу добро“, реков лежерно, гледајќи ја. „Всушност, никогаш не сум те видел да изгледаш вака... ох, задоволно, ако сфатиш што мислам“.


Беше лута. „Ќе ти го земам...“


„Сега, сега“, предупредив, голтајќи го остатокот од моето кафуле.


„Кога одите на скијање?


„Морам да одам во мојата соба и прво да исчистам“.


Таа кимна со главата. „Ќе бидам подготвен во девет и триесет.


„Тогаш е девет и триесет. Ајде да одиме на врвот. Велета. Играш?"


"Секако!" Брадата и се застрела. Таа ме предизвика. Се чувствував подобро. Таа сè уште се бореше за својот разум и за својата еднаквост. Добра девојка.


* * *


Ја однесовме нашата опрема до Прадо Лано и се качивме на една од жичарниците за првото патување до Борегилас.


Беше брз ден, сонцето беше високо на небото, а ветрот носеше малку влага.


Видови на превод


Превод на текстови


Оригинален текст


5000 / 5000


Резултати од преводот


повторно. „Ќе врне снег таа ноќ“, си помислив. Се сетив на мирис на снег во воздухот претходната вечер. Сега тоа ќе се случи, бев сигурен во тоа.


Жичарницата отскокна и грчеше додека седевме искачувајќи се и нагоре по врвовите на Сиера Невада. Од таму се се гледаше. Стануваше се поладно и постудено - брзо. Се свртев и погледнав надолу, и тоа беше како да гледам кон крајот на светот. На голема далечина пред мене лежеше целата рамнина на Гранада, иако имаше малку магла долу, доволно за да го замати целосниот панорамски поглед на сè.


Скокнавме од жичарницата додека ја држеше придружникот и тргнавме кон становите на улицата. Овде беше многу високо, воздухот беше тенок, студот нè обви од сите страни и ни навлезе во кожата низ облеката.


Тивко се приближивме до почетокот на скијачката патека. Тоа беше пустинска земја - целосно покриена со мика шкрилци и снег - никаде немаше дрвја или грмушки. Само снег, карпа и небо. Нечујно се врзав на моите Австријци и гледав како Хуана се бори со своите Канаѓани.


Стоевме таму неколку минути, гледајќи во падината, а потоа ги извадив очилата од капачето, го навлеков капачето преку моите уши и и мавтав.


"Ти прв!"


Кимна со главата и се турка напред, свиткувајќи ги колената и почна да се движи по стрмниот дел од првата капка.


Ја следев, опуштајќи се и уживајќи во остриот снег на рабовите на моите скии. Бевме во најдобри временски услови.


Еден ден се релаксиравме и таа донесе неколку сендвичи кои ги донесе поради нивната неверојатна вредност. Ги јадевме и не си кажавме збор. Само се уживавме на сонце и во стравопочит од осаменоста и убавината на планината.


Ги завршивме нашите сендвичи и продолживме понатаму.


Тоа беше одлично трчање.


Прекрасно.


Откако го направивме краткото спуштање од Борегилас, цел ден седевме во лобито на хотелот, разменувајќи ги приказните со Бери Парсон и Елена Моралес додека огнот пукаше и туристите доаѓаа и си заминуваа. Можевме да ја видиме долната патека - од Борегилас до Прадо Лано - надвор од прозорецот и поминавме време коментирајќи ги формите на различните скијачи.


Конечно отидов да се одморам и да се истуширам. Вечерата беше скромна, со вообичаениот голем број јадења, а во единаесет и триесет почнав малку да се нервирам. Во тој момент сè уште седевме и пиевме.


Се оправдав, се качив на катот во мојата соба и ги проверив моите Лугер и стилето. Потоа извадив карта на областа и ја проверив маршрутата до споменикот Велета, која ја видов тоа утро од врвот на ски патеката. Како што реков тогаш, владиниот пат од Гранада до Мотрил на Коста дел Сол минуваше веднаш до бетонската конструкција.


Патот од Прадо Лано се приклучи на редовниот автопат на околу три милји од Прадо. Ја обележав мојата рута север до клучката, а потоа југоисточно до Велета на автопатот. Ја ставив картичката во џеб, ги зедов клучевите од изнајменото Рено и се симнав во лобито.


Во трпезаријата ја видов Хуана како се уште седи со Елена. Се прашувам каде отиде Парсон. Стоејќи таму, погледнав низ прозорецот пред хотелот каде што беше паркирано Реното. Од Прадото се движеа неколку фигури, веројатно од кафеаната на Ески. Еден од нив беше господинот Хауптли.


Влегов низ влезните врати на хотелот во темнината надвор и тој ме виде како мавтам.


„Не заборавајте, ние ќе ја направиме оваа трка еден ден!


„Би сакал на дневна светлина“, реков на германски.


Се насмеа гласно и влезе во фоајето.


Влегов во рено. Од падините дуваше студен ветер. Во автомобилот беше ладно, но пријатно. Топлината од моторот брзо ќе го загрее.


Почна да врне слаб снег. Беше рано да се залепи, но падна на заледените снежни дамки кои веќе беа на коловозот. По работ на тротоарот почнаа да се таложат снежни наноси.


Реното потпевнуваше како среќна птица. Возев полека и внимателно ја следев светлата бела линија во центарот на патот. Патот со двојна лента беше тесна лента за поминување на две автомобили. Гледав автобус и автомобил како се борат еден покрај друг на пат од Гранада, потсетувајќи ме на слон што се парат со антилопа што не соработува.


Сретнав две коли кои се движеа кон Прадо Лано, а потоа влегов на главниот пат каде што свртев да ги следам прекинувачите и да се свртам назад кон Велета. Снегот стануваше потежок. Ги премина зраците на светлината и формираше завеса пред мене. Едвај го видов автопатот, и иако беше поширок од патеката, тој не беше дизајниран за престигнување или акробации за возење на која било земја.


Реното лесно возеше по кривулестиот пат, но можев да видам дека снегот почна малку да се прилепува до тротоарот. Понекогаш воопшто не можев да го видам работ на автопатот.


Челик челик се искачи на падината


Видови на превод


Превод на текстови


Оригинален текст


5000 / 5000


Резултати од преводот


Сега морав да го дадам целиот мој бензин на Рено. Се префрлив во ниска брзина и полека и внимателно се движев низ сè поголемата површина на снегот.


Конечно видов знак: ВЕЛЕТА. И надвор од знакот, земјен пат се исклучуваше од главниот пат кон познатиот бетонски споменик на врвот на карпата.


Го турнав Реното на земјен пат и се вртев наоколу преку камења и мраз додека не стигнав до рамен паркинг, очигледно уништен од тврди карпи. Автомобилот не беше видлив.


Мојот часовник покажуваше дванаесет и пет минути. Се прашувам што се случи со Рико Корели. Потоа ми падна друга мисла: дали Корели решил да не го одржува рандевуто кога дознал дека Артуро е мртов? Дали Корели се криеше некаде зад карпа во моментов и чекаше да излезам на отворено за да може да ме застрела?


Го исклучив палењето и реното почина. Насекаде во замрзнатата кашест снег имаше траги од гуми, но тие не значеа ништо. се стресов. Овде беше осамено, на најзатскриеното место во планините. Бевме само јас и Корели - и тој така го договори. Убиј ме за смртта на Артуро? За смртта на Базиљо ди Ванеси?


Внимателно ги исклучив фаровите. Седев некое време, одмерувајќи ги можностите. Потоа посегнав во мојата виндјакна и го извадив Лугерот. Во преградата на контролната табла имаше батериска светилка која обично ја носам, па ја извадив и ја вклучив.


Потоа ја отворив вратата на Рено. Ветерот ме удри со застрашувачки ефект. Ја привлеков ветровката поблиску до мене и застанав до Рено, затворајќи ја вратата со тап. Ја насочив мојата батериска ламба во ноќта и сè што можев да видам беше снег како се врти кон мене, камшикувајќи на сите страни на врвот на врвот, каде што дуваше ветер од сите точки на компасот.


Споменикот седеше таму, темно и тивко, и се шетав околу него додека не ја најдов сината Симка извлечена од видното поле одзади. Не знаев како неговиот возач го натера да се пробие низ мразот и ледената кашест снег, но тој стоеше таму. Ја допрев хаубата. Беше уште топло.


На задната страна на споменикот имаше куп градежни материјали што ги оставија првите занаетчии кои го завршија споменикот. Стоев таму кај Симката, обидувајќи се да се сокријам од ветрот, и токму таму слушнав ненадеен шум недалеку од мене.


Цврсто го држев Лугерот во раката и се свртев кон правецот од кој доаѓаше звукот. Додека ветрот брзаше, кинејќи го звукот и расфрлајќи го на сите страни, не бев сигурен дали се соочувам со движењето или не.


Тогаш слушнав чекори.


Го држев Лугерот во раката, насочен и подготвен да го стискам.


„Ах, Пибоди“, рече гласот, како низ шал.


Не го препознав ова.


Но, кога влезе на местото на светлото на батериската ламба, веднаш го препознав.


Тоа беше Бери Парсон.


Но, сега тој воопшто немаше британски акцент. Тој зборуваше на нејасен начин на зборување, што ме наведе да верувам дека до овој момент тој, на крајот на краиштата, играше само улога на британски таен агент.


Кој беше тој?


Зачекори напред од зад куп градежни материјали и ја подаде раката да ја затресе мојата.


Јас сум замрзнат.


„Опуштете се“, рече Бери Парсон. "Се е во ред. Јас сум Корели. Рико Корели“.


10


Снегот долго време се вртеше околу нас, а никој од нас не мрдна. Стануваше се поладно и постудено.


„Добро? - рече тој, наведнувајќи се поблиску, обидувајќи се да ми го види лицето.


За секој случај го ставив Лугерот под ветрот. „Како можам да бидам сигурен? го прашав. „Прво ќе ми кажеш дека си Бери Парсон, а сега ќе ми кажеш дека си Рико Корели“.


Тој се насмеа. „Ајде. Ова треба да биде очигледно! Јас сум тука, и кој би можел да биде тука освен Рико Корели?“


„Секој може да биде тука да одговори на вашето прашање. Секој што знаел за средбата“.


„Кој друг освен Рико Корели и убиеното дете? тој ме праша.


„Комарец. Можеби знае“.


„Дали мислиш дека сум Комарец? – низ смеа праша Парсон.


„Тој ќе беше единствениот кој ќе знаеше дека Корели ме запозна овде“.


"Биди паметен! Јас не сум комарец!“


„Вие велите така, но јас не знам“.


„Да бев комарец, што ќе правев овде?


„Се обидувам да го пронајдам Корели и да го убиеме“.


„Но, јас сум Корели“.


Се претвори во обична комедија. Одмавнав со главата резигнирано. „Да речеме дека сте Корели. Проклето ми е ладно. Ајде да влеземе во мојата кола и да разговараме“.


Тој се насмевна. „Добро. Го водев пред Рено.


„Убава мала работа“, рече тој.


„Одлично“, реков. „Кога изнајмувате, можете да го добиете најдоброто“.


Ја отклучив вратата со мојот клуч и влегов внатре, потоа посегнав и му ја отворив совозачката врата. Се качи внатре и ја тресна вратата. Автомобилот се заниша. Сè уште беше топло внатре.


„Да ви кажам за Базиљо ди Ванеси“, рече тој по едноминутно молчење. „Замена. Со месеци се обидуваат да ме фатат“.


"Тие?"


„Некој високо во толпата“, рече Парсон. не можев да се воздржам; Сè уште го мислев како Бери Парсон


Видови на превод


Превод на текстови


Оригинален текст


5000 / 5000


Резултати од преводот


не како Рико Корели.


„Но, како го знаеш ова?


„И јас имам пријатели таму. На врвот. Капо Капо сакаше да ме тргнам од синџирот. Тој ме сакаше до крај“.


"Кое е неговото име?"


Тој се насмевна. "Заборави. Само верувај ми“.


„Добро. Така Капо Капо сакаше да заминеш“.


„Тој сакаше да ме убие. Веќе двапати се обидов да ми кажеш. Еднаш во Корзика. Еднаш во Неапол. Бев таму за испорака“.


„Неапол? Оттаму потекнуваат комарците“.


Ме погледна внимателно. „Ќе се снајдеш.


„Ми беше кажано.


"Од кого?"


„Ништо.


„Кога вториот штрајк не успеа...


„Оној во вашата вила на Корзика?


Тој се намурти. „Да“. Тој чекаше. Потоа: „Кога тоа не успеа, решив да го напуштам бизнисот. Тогаш дојдов кај вас луѓе“.


Кимнав со главата. „Знам сè за тоа. Јас не. Но, бескорисно беше да се слуша неговата приказна. Немав начин да знам дали е вистина или неточно.


„Добро. Кога тргнавме од Корзика на јахта, го зедов Ванеси со мене“.


„Да го заземам твоето место?


„Да. Кога стигнавме во Валенсија, останавме во пристаништето еден ден, а јас останав на брегот кога тие заминаа“.


„Дали Лисистрата пловеше без тебе?


„Токму така. Ванеси го играше Рико Корели“.


„И кога слетаа во Малага, Ванеси сè уште играше со Корели?


„Да“. Направи пауза. „Со помош на Тина Бергсон.


„Дали Ванеси беше во Малага?


„Не. Тој остана на јахтата. Мислевме дека ќе биде подобро вака. Тогаш нема да има грешка. Мислам, во случај некој да го препознае“.


„Може ли некој во Малага да ве идентификува?


„Нема шанса“, се насмеа Парсон.


"По?"


„Потоа ја контактиравте Тина и таа дојде да ве запознае“.


„Точно“.


„Верувам дека некој ти ја одбра трагата, те следеше до јахтата, облече опрема за нуркање и те удри.


"СЗО?"


„Москато, се разбира. Кој друг? Тој знае сè за мене. И тој сигурно го држел погледот кон јахтата кога таа влезе. Тој само го темпираше додека бевте во близина на бродот за да ве вклучи“.


„Зошто Москато не те препозна?


„Тој знае за јахтата, за Тина, за средбата со вас луѓе...“


„Јасно. Но, тој навистина не те препозна“.


„Точно“.


„И тој ја удри и ја повреди Тина“.


„Фала му на Бога што не ја убиле!


Го гледав. Посегна во џебот и извади кутија американски цигари. Запали едно и мавташе со кибритот. Последен пат извади шпанска цигара. Но, тогаш, се разбира, тој го играше британскиот таен агент Бери Парсон. Тој беше совршен актер и знаеше колку се ефективни вистинските реквизити.


„Како е таа сега? Прашав.


„Мислиш што велат од клиниката?


„Да“. Тој знаеше.


"Таа оди".


„Кога таа може да ви се придружи?


Тој се двоумеше. „Наскоро“.


„По средбата со мојот партнер?


„Точно“. Тој се насмевна. „Слушај, Тина е дел од договорот. Го знаеш тоа, нели?“


„Да“, реков. „Но, прво сакаме да се сретнеме, а потоа ќе разговараме за деталите“.


Тој кимна со главата. „Тоа е сè што е важно сега“.


„Една работа ме збунува“.


"Кои?" Чад се крена пред неговото лице. Можев да го видам неговото лице како се гледа на шофершајбната на Рено додека вадеше влечење од цигарата.


„Како воопшто стигна на патеката на Комарецот во Торемолинос?


Тој се насмеа. "Уредно, а?"


„Многу уредно“. Паузирав. „Премногу уредно“.


Неговите очи погледнаа над моите. "Што велиш?"


„Велам дека не можам целосно да се согласам со твојата приказна, Корели. Влегуваш во договорот кога ми е ладно со Москито, а потоа го глумиш Бери Парсон, таен агент. Што дава?"


„Ајде да се вратиме назад“, сериозно рече Парсон. „Слушај. Знаев дека си по Комарецот. Се согласувам?"


Кимнав со главата. „Можевте да го погодите ова, се разбира. Но, зошто воопшто беше во Малага? Мислам, Рико Корели. Се криеше во Валенсија. Зошто џабе одите во Малага да се разголите?


„Осигурување“, полека рече тој.


"Осигурување?"


„Бев безбеден од моментот кога ја напуштив јахтата во Валенсија. Ти разбираш?"


Кимнав со главата.


„Добро. На јахтата беше жешко до моментот кога Комарецот удри. Пак нели?“


Јас броев. „Добро. Да претпоставиме дека требаше да бидете во Сол и Ниве во овој момент“.


„Тоа и кажав на Тина“.


„Претпоставував така. Мислам, зошто доаѓањето во Малага помогна? Тоа беше моето прашање“.


„Сакав да знам повеќе за тебе“. Тој ги крена рамениците. „Мислам, мојот живот е завиткан во убаво мало пакување. Одам во Соединетите држави. А ти и таа девојка што ја имаш таму сте мои чувари. Значи?"


„Точно“.


„Значи, сакав да видам како сте се подобриле.


Следуваше долга тишина. Ладно го погледнав. Исто толку ладно ме погледна.


„Каде ме одведе? Прашав.


Тој воздивна. „Добро. Погледнете. Бевте во лов. Знаев дека ќе се обидеш да го најдеш Москато. нели?"


"Претпоставувам така."


„Само чекав додека не те најдам.


„Дали ме препозна порано?


„О, секако. Гледав каде оди Тина“.


„И потоа ме следеше мене и Хуана таа вечер?


„Се разбира, секако.


„До вилата“.


„Точно. До моментот кога ќе го погодите тој курва - оној што имаше тројка со Москато и другиот што беше широк - знаев дека сме во бизнис. Само те набљудував“.


"Но зошто


Видови на превод


Превод на текстови


Оригинален текст


5000 / 5000


Резултати од преводот


дали го пробиваш тој пат кога го мртов Москато? "


Неговите очи се сретнаа со моите. „Сите грешиме, нели?


ги кренав рамениците. „Добро. Но, зошто тогаш насловната приказна?


„Џезот на Бери Парсон? Само што ја бришев прашината од полицата“, рече тој, напаѓајќи во британскиот акцент на Бери Парсон. „И се чинеше дека тоа беше вистинската работа во моментот. Што ќе правам, реши се и речи: „Е, еве ме, стариот добар Рико Корели!“ Сега ова нема многу смисла, нели? »


Се смеев. „Сè уште не ми се допаѓа сето ова удвојување и тројно зголемување. Можете веднаш да се поврзете со Хуана. Ти спиеше со неа таму и повторно овде. Зошто едноставно не и ги даде информациите и не ја замоли да ги провери? "


Ја гризна цигарата и погледна низ шофершајбната. Снегот паѓаше, но сега помалку. Го кренав погледот и го видов одразот на нашите две лица во мрачната ноќ.


Неговите очи ме погледнаа.


„Никогаш не верувам во спалната соба“, рече тој, намуртено. „Мислам, ниту моето. Ова е местото што го изнајмив во Торемолинос. Како да знам дека Москато не ме залепи со селотејп пред да те следам кај него? На крајот на краиштата, тој мислеше дека ме убил на јахтата. Но, можеби тоа беше трик. нели? Можеби не е Москато таму, можеби Москато цело време размислуваше за мене и ме чекаше. Како можев да знам? "


Седев таму.


„И овој хотел. Не верувам во ништо. Ништо вакво. Мислам дека има бубачки во секоја соба. Морав да поминам низ идниот состанок бидејќи тоа беше дел од првичниот план. Не сакам да отстапувам од првичните планови бидејќи премногу оставам на случајноста. Бидејќи веќе се познававме, јас само го одиграв кул и продолжив оттаму. Многу ми е жал ако ова го навреди вашето чувство за ред“.


Имаше смисла.


"Сега што?" Прашав.


„Воспоставивме средба меѓу мене и девојката“, рече Парсон, повторно недвосмислена. „Испорачајте микрофилм“.


"Каде?"


„Па, знаете што мислам за хотелот. Ова дава право на кој било број. И не сакам да се дружам со луѓе во Прадо Лано. Слушај, што е со скијачката патека?


Јас броев. „Многу е напуштено, во ред - понекогаш. Ниту на снегот нема инсекти“. Се насмеав, прашувајќи се колку е вистина ова.


„По ѓаволите снегот. Можете да снимате човек на една милја подалеку со телескопски објектив“. Тој се згрози. „Воопшто не ми се допаѓа.


„Но, ако никој не знае дека сте Корели...“


"Кој кажа? Покрај тоа, има уште една лоша точка. Ако Москато сè уште постои - и сигурен сум дека постои откако Артуро го купи - тој ќе внимава на вас и на вашето широко, нели?


„За Хуан?


„Секако! Затоа, морам да го видам некаде што е привлечно и во исто време заштитено“.


ги кренав рамениците. „Ова е тешка сметка за пополнување“.


„Не? Што е со една од овие жичарници? Кога сте во едно од овие, вие сте изолирани, сами и безбедни!“


Размислував за тоа. „Гондола? Јас разбирам што сакаш да кажеш. Качете се со неа и искачете се заедно. Додека сте таму, затворени во жичарницата, можете да ве превезуваат во контролирана средина и никој нема да биде помудар. Дали е се на филм? "


„Точно“.


Седев и размислував. „Но, некој сепак може да те застрела од падината.


„Тука влегуваш, старче“, рече Парсон додека се враќаше на британскиот универзитет. „Качете се на скиите, застанете на станицата Борегилас и не покривате кога ќе се приближиме“.


Размислував за тоа. Јас сакам. Колку повеќе размислував за тоа, толку повеќе ми се допаѓаше.


„Ќе го купам“, реков.


"Колку време?"


Реков: "Утре во десет часот наутро?"


„Точно е“, рече Парсон. „Ќе се држам настрана од Хуана. Не сакам никакви компликации кога сме толку блиску до договор“.


„Со среќа“, реков.


Застана на снегот, местејќи ја ветровката. Чувствував како студот минува низ отворената врата, иако снегот речиси целосно се стопи.


„Започнете“, рече Парсон. „Ќе те следам долу“.


Кимнав со главата.


Ми ја тресна вратата во лице и побрза околу споменикот, каде што исчезна од очите.


* * *


Рено започна без проблеми. Оставив малку да се загрее, а потоа чекав додека ја видов Симка како се појави зад аголот на споменикот, со нејзините фарови спуштени надолу на импровизираниот пат. Потоа тргнав, ползејќи по краткиот пристапен пат до автопатот. Му мавнав на Парсон во ретровизорот.


Видов една Симка како ме следи, а нејзините фарови треперат во снегот што паѓаше.


Аглите и аглите беа доста остри, барајќи постојано сопирање и спуштање на брзината. Почнав да уживам на патот кога го почувствував првиот влажен систем за сопирање.


Се спуштав по долината на црна мика која се издигна таму каде што патот беше разбиен во жлеб во форма на V. На крајот видов како тротоарот брзо нагло свртува надесно.


Во средината на делот почнав да кочам и почувствував лизгање. Мислев дека случајно налетав на замрзнато место на патот и се обидов повторно. Но, ова воопшто не беше замрзнато место.


Повторно притискав на сопирачката за да добијам малку влечење при спуштање на брзината, но


Видови на превод


Превод на текстови


Оригинален текст


5000 / 5000


Резултати од преводот


Се чинеше дека сопирачката не пренесува никаква сила на тркалата.


Очајно го притискав менувачот, но сега одев премногу брзо за да се вклучам и не можев да го спуштам менувачот.


Забавив до подот додека се искачував по нагорнината, но брзината беше пребрза. За среќа, кривата испадна многу добро. Направив пресврт. Но, тогаш наидов на брзо вртење лево во спротивна насока и повторно притиснав на сопирачките, надевајќи се дека коловозот ќе ми даде сила овде. Но, не чувствував ништо друго освен влажна неефикасност.


Ништо.


Силно го свртев тркалото и се свртев. Патот се исправи, но отиде надолу кога автопатот стана долга, рамна траверса која минуваше висока карпеста падина. На крајот на траверсот видов нагло свртување назад со голем знак за предупредување на автопатот напред.


Повторно треснав на сопирачките, но не добив одговор. Ја притиснав рачката на менувачот, но не можев да ја намалам на минимум. Почнав да го вртам тркалото напред-назад, обидувајќи се да добијам триење од типот на машина за чистење снег за да го успорам Рено за да можам да ја спуштам проклетата работа во ниска брзина.


Неуспешно.


Ги видов светлата на Парсон зад мене и се прашував дали ме гледа во S и се збунува поради моето необјасниво лошо возење.


Двапати го блеснав светлото како еден вид сигнал за помош.


Кривата беше се поблиску и поблиску и немав апсолутно никаква контрола над брзината на Рено. Размислував да се искачам преку внатрешниот дренажен ров, но решив дека можноста да ги скршам оските и да ги скинам тркалата е преголема за да ризикувам. Освен тоа, можеби ќе се урнев на брегот од шкрилци што се издигна од ровот додека воланот израсна од мојот грб.


Гумите квичат и го свртев тркалото налево за да го направам вртењето пребрзо. Се удрив во нагорниот брег од мојата десна страна. Реното се извлече од страната на патот и се упати директно кон надворешниот раб на патот, каде што имаше околу еден метар карпа натрупана под бело обоена дрвена ограда која се протегаше на околу дваесет метри.


Се удрив странично во заштитната ограда, скинав нешто од страната на Реното, а потоа галопирав назад кон насипот. Но, силно се повлеков и повторно ја исправив колата.


Пред мене, патот продолжи да се спушта брзо. Стотина метри подалеку видов коловоз кој нагло се врти надесно, со друга дрвена заштитна ограда што го штитеше кривината и многу голем знак непосредно пред кривината.


Никогаш нема да можам да го направам тој пресврт.


Слушнав татнеж на мотор во близина на моето уво и брзо се свртев.


Тоа беше Парсон.


Ја испука својата SIM картичка покрај мене и пукаше во патот напред.


Се прашував што по ѓаволите се обидува да направи. Сакав да му викам, но не.


Тој пресече точно пред мене и јас за малку ќе врескав да се тргне од патот или ќе ме удрат.


Повторно ја притиснав рачката на менувачот, очајно обидувајќи се да сменам брзина, но немаше никаква корист.


Парсон беше веднаш пред мене. За малку ќе ги затворев очите, очекувајќи го падот.


Тоа никогаш не се случило.


Одеднаш мојот преден браник удри во задниот браник на Парсон. Видов дека црвените сопирачки светла на Simca на Парсон трепкаат и исклучуваат и исклучуваат, а потоа повторно се гасат.


Успорував.


Тоа беше стар трик да се запре забеганиот автомобил со забавување на автомобилот пред него за да се забави автомобилот зад него.


Силно го држев воланот бидејќи знаев дека еден камен на погрешно место на коловозот ќе го исфрли Реното од браникот на Simca и ќе бидам фрлен лево или десно, по што ќе се лизнам од автомобилот што забавува и ќе отидам или на карпа или преку работ на карпа во воздух.


Сопирачките на Парсон постојано трепкаа и трепкаа и додека стигнавме до свиокот тој ме запре. Го ставив автомобилот во рикверц и се тресев во колата.


Вратата се отвори и Парсон излезе од својата СИМ-картичка. Се врати на мојата страна од автомобилот со снег што паѓаше насекаде околу него.


Моите светла беа запалени надвор, осветлувајќи го задниот дел на Симца и покажувајќи го Парсон како стои таму во ноќта.


„Нема да прашам што се случи“, полека рече Парсон. „Некој го удри вашето Рено.


Кимнав со главата. "Благодарам за помошта. Тоа беше добар трик“.


Застанавме во барот Esqui на Прадо пред да ја однесам колата до гаражата. Испив три лумумба и шолја кафе и сепак не се чувствував многу добро.


единаесет


Се вратив во мојата соба по краток престој во барот Esqui со Парсон. Румот и чоколадото во лумумбата малку ми помогнаа да се смирам, но сè уште се тресев кога го вметнав клучот во вратата и влегов внатре.


Додека го вклучив светлото, слушнав шумолење на другиот крај од собата, потоа вратата за поврзување се отвори и Хуана застана таму со широки очи. Се чинеше дека штотуку се разбуди од длабок сон.


„Дали сте го запознале?


„Да“, реков. Брзо отидов во бирото и зедов бележник таму. Набрзина начкртав „бубачка“ на неа и ѝ ја покажав.


Кимна со главата дека разбира.


"Како се случи тоа


Видови на превод


Превод на текстови


Оригинален текст


5000 / 5000


Резултати од преводот


оди? “- ме праша таа.


„Ништо да се пријави. Ќе морам повторно да го видам“. Бев зафатен со пишување во мојот бележник. „Ќе го сретнете утре во десет часот во гондолата. Детали подоцна“.


Таа кимна со главата.


„Сега одам да спијам и да се одморам“.


„Во ред“, рече таа.


Покажав на вратата од салата, укажувајќи дека наскоро ќе ја сретнам надвор.


„Добра ноќ, Џорџ“, рече таа и се врати во својата соба.


Се соблеков, се пресоблеков во чиста и излегов во ходникот. Хуана стоеше и пушеше цигара.


„Дали сте сигурни дека собите се прислушувани? праша таа.


„Позитивно“.


„Дали сте го запознале Корели?


„Да. Го знаеме како Бери Парсон“.


Таа ме проучуваше. „Речиси го сфатив тоа.


„Јас го направив истото.


„Можете да бидете сигурни?


„Како можам да бидам целосно сигурен? Но, тој те сретнува на жичарницата, каде што, по ѓаволите, ќе ги добиеш материјалите“.


"Што е тоа?"


„Можам да се справам со ова“, рече таа самоуверено.


„Добро. Ќе те покривам од скијачките патеки. Корели го сака тоа така“.


„Но, како можеше Москито да знае за средбата меѓу него и тебе?


„Цело време не гледаше.


„Ќе се обидам да внимавам на него.


"Не се грижи. Јас ќе се грижам за тоа. Само запознајте го Корели и дознајте дали се шегува со нас или не“.


Таа ме погледна. „Зошто не ми ги даде информациите порано?


„Тој рече дека сака да биде сигурен.


Таа ги крена рамениците. „Претпоставувам дека има смисла.


„Земи ја жичарницата со него и скијај слезе од Борегилас. Ќе те сретнам во барот долу кога ќе заврши се. Потоа ќе брзаме надолу и ќе ја провериме автентичноста на работите“.


„Малага?


„Гранада. AX има предавател таму.


„Добро.


Се вратив во собата и си легнав.


* * *


Сега можев да видам сè по карпестиот гребен. Сончевата светлина беше чиста бела. Снежната светлина беше заслепувачка, но јас користев филтер на моите очила Zeiss 60x.


Жичарницата се движеше нагоре, а јас јасно го видов жолтиот џемпер на Хуана. Внатре беа само таа и Парсон. Гондолата обично носеше четири лица и знаев дека Парсон мораше да му даде бакшиш на придружникот за приватно возење, но не бев загрижен. Имаше пари за тоа.


Повторно се тркалав низ теренот со наочарите и потоа го видов.


* * *


Тој лежеше на стомак на гранитна полицата на половина пат помеѓу Борегилас и Прадо Лано. Беше облечен во сива облека, така што се спои со мика и гранит чеша. Но, можев да видам дека на крајот на краиштата е маж и видов дека држи долга пушка во рацете покрај карпата. На пушката бил прикачен дофат.


Не можев да го разликувам типот на пушката од чашите.


Лежеше многу тивко и чекаше. И погледна во гондолата со Хуана и Парсон. Од каде знаел дека го земаат? Како можеше да знае?


Парсон? Дали Парсон беше замена? Некој ја наместил Хуана? Како повторно протекоа информациите? Никој не кажа ни збор во нашите соби. Никој освен мене и Парсон не го знаеше времето и местото.


А сепак убиецот лежеше на чекање.


Москато? Сосема можно.


Ја отпакував ветровката и го извадив Лугерот. Го проверив и го ставив во џебот од ветрот. Ќе морав да ја поминам падината и да се закотвам на карпата за да стигнам до неа. Тогаш ќе морам да ползам по карпите и да го убијам пред да удри.


Друг начин немаше. Ако го оставам Москато жив, тој повторно ќе се обиде да го добие Рико Корели - продолжете да се обидувате додека не успее!


Судејќи според брзината на жичарницата и локацијата на човекот на карпите, имав околу минута и пол да го направам мојот потег.


Малку го проверив спуштањето за да го избегнам опасниот тајкун и се возев веднаш под него. Кога го удрив дното на тобоганот, нешто се случи со остатокот од снегот горе, и одеднаш се најдов закопан до колена во тобоганот. Туркав и клоцав и снегот одлета од мене. Имам среќа. Големата топка од тркалачки снег продолжи да се оддалечува од мене и удри во карпите во близина.


Изгубив драгоцени секунди.


Карпите беа пред мене, но не го видов лицето како лежи под мене. Морав да ги извадам чашите и полека да се тавам по гребенот.


Тогаш го видов.


Бев фрлен околу сто метри од курсот! Бев премногу висок.


Повторно брзо тргнав надолу по ридот, се вратив на другата страна, се крстив од тој пат и се вратив до точка на дофат на човекот на карпите.


Ги ослободив стегите и ги ставив скиите во карпите за да не се лизгаат. Потоа ги извадив очилата и погледнав преку работ на карпите.


Видов како жичарницата полека се крева меѓу втората и третата челична потпора. И можев да видам човек со пушка, цврсто ја држеше и внимателно ја водеше гондолата додека таа се движеше нагоре по челични кабли од пајак.


Го насочив Лугерот кон главата на човекот и пукав.


Куршумот удрил во камен и излетал некаде. Слушнав како рикошето пее.


Човекот брзо се сврте. Видов замаглување на неговото бело лице. Брзо го наведна грбот, се сврте и ја насочи пушката кон мене, опсегот и сè.


Куршумот го погоди снегот зад мене - премногу блиску за


Видови на превод


Превод на текстови


Оригинален текст


5000 / 5000


Резултати од преводот


удобност.


Повторно пукав. Но, тој веднаш по истрелот исчезнал од видното поле. Не можев да го видам.


Наведнувајќи се таму, залудно се обидував да го најдам.


Друг истрел го скрши каменот со мојата рака.


Се спуштив надолу.


Гондолата полека се движеше по кабелот и можев да го видам жолтиот џемпер на Хуана и само на тоа обрнав внимание.


Стрелецот стана и се сврте од мене, нишанувајќи кон гондолата. Повторно пукав.


Падна, наведнувајќи се над карпа и воопшто ја промаши трагата. Видов како се одмора на карпата и нишани кон гондолата.


Почнав преку карпите, но знаев дека не можам да стигнам до него на време.


Со кликнување на стегите на кабелот, седнав на моите скии и почнав да се спуштам, држејќи два столба во едната рака и Лугер во другата рака. Тоа не беше најудобната скијачка позиција што можев да ја замислам.


Како што напредував, сфатив дека не можам да пукам на скии и на тој начин губам повеќе од моето драгоцено време.


Се симнав на нивото каде што тој се стуткаше, се ослободив од прицврстувањата и, клекнајќи, ги прекрстив камењата.


Еве го!


Јас пукав.


Тој нишани во гондолата и пукаше точно како што пукав јас - или можеби дел од секундата по мене. Што и да се случи, мојот истрел очигледно предизвика погрешно пукање, а полнежот безопасно влезе во основата на гондолата, наместо низ прозорецот во срцето на Парсон.


Го погодив стрелецот.


Прво падна со лицето во карпите, а потоа со рефлексивно движење се заврте и замавна со пушката наоколу додека не беше вперена директно во мене.


Скокнав назад и на снегот, лизгајќи се надолу по планината. Куршуми се расфрлаа околу мене, но ниту еден не погоди. Се искачив назад на карпата, прилепувајќи се за неа за купување.


Каменот ми се лизгаше, но јас го ползев, а кога ми експлодираше друг куршум до увото, ја кренав главата, јасно го видов и го застрелав во вратот.


Тој веднаш падна. Крв експлодираше околу него во црвен облак.


Потоа лежеше во локва со ледено црвенило додека му пријдов.


Тоа беше Алфредо Москато.


Комарец.


Сватовник!


* * *


Пушката што ме застрела и која требаше да го убие Рико Корели во гондолата беше пушка Winchester Model 70 Super Grade, составена за муниција Спрингфилд 30-06 и опремена со променлива моќност со точки на Bausch & Lomb Balvar Lee. Тоа беше прекрасна платформа.


Бронзениот кертриџ 30-06 Springfield Hi-Speed може да произведе брзина на муцката од 2.960 fps и брзина од 2.260 fps на 300 јарди, со смртоносна сила од 2.920 ft-lb енергија на муцката и 1.700 ft-lb. фунти на 300 јарди. Опсегот со променлива моќност на Bausch & Lomb се прилагодува од 2 1/2 до 4x, со височина и ветар прилагодливи само со два подвижни делови.


Ако нешто може да помогне да се убие човек од далечинска сцена со пукање, оваа комбинација би можела.


Се наведнав над мртвиот човек. Имал паричник и хартии, но очигледно биле фалсификувани. Името беше дадено како Наталио Ди Чезура и весниците пишуваа дека потекнува од Бари, Италија.


Имаше темна кожа, темна коса и избричена сина брада и образи. Бакенбарите му беа пониски од вообичаено, но не изгледаа премногу долги.


Носеше убава виндјакна и тесни скијачки панталони.


Се свртев на звукот на ненадејните чекори по камењата. Еден од цивилната гарда се симна на лице место, ги соблече скиите и тргна кон мене со тетратка во раката. Забележав дека футролата на појасот му е одврзана.


Гледајќи во мене, тој не рече ништо, а потоа отиде до карпата каде што лежеше мртвиот човек. Се наведна и го погледна телото, а потоа внимателно го проучуваше и направи неколку белешки.


Тој го допре вратот на трупот и го почувствува неговиот пулс. Можев да му кажам дека нема да биде таму. Ги извадил трудовите, ги проучувал, а потоа го испитал Винчестер 70 и обемот.


Тој стана и се сврте кон мене.


„Извинете за упадот, сенере“, рече тој на англиски.


Се насмевнав. „Како знаеше дека сум Англичанец?


„Знам дека си Американец“, ме поправи со насмевка. „Со моите скии“.


Тие беа Австријци, но јас ги купив во Sun Valley. И тоа им беше втиснато.


„Дали сте сведок на ова - неволја? – праша деликатно, но јасно.


ги кренав рамениците.


„Можеби сте повеќе од сведок. Можеби сте биле вклучени во смртта на оваа личност?


Не реков ништо. Кога ќе ми ги каже моите права? Но, се разбира, во Шпанија воопшто не ви беа прочитани вашите права.


Почнав да ја откопчувам ветровката за да го извадам паричникот.


Оружјето „Гардија“, Американец од 0,45 Колт, веднаш му беше во рака и ми го покрива стомакот.


„Се молам за извинување, сенере, но ве молам не вадете ништо од вашите џебови“.


„Само сакам да ја предадам мојата лична карта“, се насмевнав. „Дојдов по препорака на сењор Мич Кели од Малага“.


Препознавањето блесна низ неговото лице. „А. Јасно. Тука ја имате неговата картичка. Исто така еден од вашите“. Го погледна и полека го врати во пластичната папка. Го врати паричникот и го затвори со паметна шлаканица.


Го зедов и го ставив настрана.


„Се молам за простување, сенере, не


Видови на превод


Превод на текстови


Оригинален текст


5000 / 5000


Резултати од преводот


Ве чекам за секое прашање. Ако сакате да заминете? "


Ах, тој прекрасен мал амблем со секира во аголот на картичката на Мич Кели што се чинеше дека сите го знаат и сакаат.


Се свртев и покажав кон мртвиот човек. „Дали ти е познат?


Гвардија одмавна со главата. „Јас не мислам така. Но, наскоро ќе дознаам“.


„Учтиви совети“, реков. „Овој човек може да се бара во Малага за кривично дело. Убиство“.


„Ох“.


„И за убиството на едно момче синоќа токму овде на Прадо Лано“.


Очите на Гардија се стеснија. „Знаеш многу работи, сенере.


„Тоа е моја работа. Знајте многу работи. И фотографирајте ги“, додадов со насмевка.


Тој поздрави. „Ве молам прифатете го моето извинување што ве приведов. Мислам дека би било добро да не сте тука кога ќе пристигне мојот колега. Тој е малку млад и импулсивен“.


Погледнав на падината. Друга Гардија беше на скии и трчаше надолу.


"Ви благодарам."


Тој се поклони од половината и поздрави. „Ќе му кажам на сењор Кели дека се запознавме“.


Се лизнав во стегачите, ги кренав столбовите и брзо се спуштив до Прадо Лано.


* * *


Половина час подоцна се вратив во хотелот. Хуана ме чекаше во дневната соба покрај големиот камин.


Бевме сами.


Нејзиното лице светеше од возбуда. „Го имам ова“, ми шепна таа.


Кимнав со главата.


„Што беше сета таа возбуда? - помисли таа.


Го исплашив Москато и го убив“.


Нејзиното лице побледе. „Од каде знаеше дека се среќаваме кај жичарницата? праша таа. „Никој не знаеше освен јас и ти - и Парсон.


„Дали мислите дека Парсон е навистина Корели? Прашав.


Таа ги крена рамениците. „Тој сигурно знае многу за мрежата на дрога. И тој е подготвен да ни го даде на сребрен послужавник. Многу сум возбуден."


„Дали некогаш сте биле разочарани? - прашав весело.


„Многу солидно. Штом почнавме да играме со таа прва замена Корели“.


„Ќе испорачаме сè до Гранада попладнево.


„Не можам да бидам сигурна дека информацијата е точна, Ник“, рече таа, како да размислуваше за тоа некое време и конечно да донесе одлука. „Изгледа жално што отидов толку далеку и не можам да кажам дали Корели е вистински или не“.


„Не грижи се. Мемориската банка на AX ќе знае“.


„Но, се прашувам зошто всушност ме испратија овде. Сега таа нагрчена.


"Заборави на тоа. Тоа е дел од работата“.


Механичарот во гаражата Прадо Лано се извини. „Ќе го добијам до два часот попладне. Дали е доволно наскоро за тебе, сено?


ги кренав рамениците. "Тоа мора да биде. Што се случи?"


„Течноста за сопирачките е исцедена, господине“.


„Од која причина?


„Прекин на гасоводот“. Не сакаше многу да каже.


"Пауза?"


„Многу чудно, сенере“, призна тој. „Не се случува вака да се истроши линијата на течност. Всушност, тоа е невозможно“.


„Тогаш што се случи?


„Линијата е прекината.


"Пресек?"


„Изгледа, сеноре“. Сега се чувствуваше непријатно. Нему му беа неразбирливи такви работи.


„Дали некој намерно го отсече ова? Прашав.


„Не знам. Не би сакал да зборувам за тоа. Ова е сериозно обвинување“.


„Но, нема кој да наплати, па зошто да не го кажеш тоа?


Ме виде како се смеам. „Добро. Јас велам дека некој ја пресекол оваа линија, сеноре. Исечете! Има смисла?"


„О, да“, реков. „Има смисла“.


Момчето изгледаше сериозно. - Значи имаш непријател, сенере. Можеби маж на некоја жена?


Шпанците се толку неизлечиви романтичари!


„Да“, реков. „Се чувствувам како да може да биде. Но, вреди, знаеш?“


Тој светна. "Добро тогаш. Добро!"


„Ќе бидам таму во два.


„Ох, има уште една мала работа“, рече тој.


"Кои?"


Повторно се двоумеше, гледајќи наоколу дали некој слуша.


„Дали знаете што е ова? извади нешто од џебот и го држеше во рака.


Му го извадив од дланката. Тоа беше убава грешка. Магнетен предавател во комбинација со пронаоѓач на насока. Одличен модел! Темелно професионално. Веројатно јапонски или германски.


Го погледнав. „Немам поим што е тоа.


„И јас, сенере“.


„Каде го најдовте ова - овој гаџет?


„Тоа беше прикачено на долната страна на Реното, сеноре.


„Колку интересно. Претпоставувам дека тоа беше нешто што штотуку полета од автопат додека возев“.


„Ова е магнетизам, знаеш, сенере? Мислев дека можеби ќе ве интересира да го видите ова“.


„Многу сум заинтересиран.


Го ставив насочувачот во џебот и извадив неколку стотици пезети. Му ги дадов на момчето. „Ова е за тебе“, реков. „За вашиот интерес и за вашиот молк.


„Разбирам, сенеро“.


Бев сигурен дека е така.


Сега знаев како Москато дозна за состанокот со жичарницата.


Самиот му кажав 1


Дванаесет


Додека јас и Хуана седевме во градината на Алхамбра, ни пријде нискиот, темна коса, темни очи и кадрава циганка по име Жервасио Албанез. Тој го водеше нашето патување напред. По дизајн, Хуана и јас останавме зад нас.


„Топло е за Андалузија“, рече тој со многу добар англиски акцент.


„Но, не за Мароко“, реков како одговор, повторно засрамен за Хок и целосно детскиот систем за препознавање создаден од AX.


Тој кимна со главата


Видови на превод


Превод на текстови


Оригинален текст


5000 / 5000


Резултати од преводот


Погледнав наоколу. Под пиперката имаше бетонска клупа и нѐ одведе таму. Седевме заедно, гледајќи кон рефлектирачкиот базен и големиот мавритански лак наспроти.


„Имам вести за тебе“, рече тој со шепот. „Треба да се сретнеме веднаш по завршувањето на турнејата.


"Вести?" Прашав.


Го стави прстот на усните. „После. На спротивниот рид“. Тој покажа покрај Алхамбра кон ридот на североисток. Претходно ни кажаа дека на ридот има неколку пештери, пештери во кои сè уште живееле голем број цигани. Всушност, ова ни го кажа и самиот Жервасио.


Кимнав со главата. „По екскурзијата. На влезот во Алхамбра“.


Толпата на влезот во Алхамбра почна да се разредува додека излегувавме, а Жервасио не одеше до паркингот.


"Имате автомобил?"


„За жал, не“, се насмевна Жервасио. Тој фрлаше магии во насока на Хуана. „Имам само многу мала Ламбрета...


„Не истурајте крв по целата патека“, реков. „Оди со нас. Ќе те однесеме овде подоцна и можеш да ја земеш Ламбрета“.


„Вие сте таква земја“.


„Негативно. Ние сме само практични. Не можеме да губиме време возејќи напред-назад чекајќи да поминете преку големите ридови. Каде одиме?"


„Живеам во пештера, сенере“, рече тој трагично, давајќи му на Хуана повеќе сок со очите.


Таа го погледна. Доаѓаше до неа.


„Заборави го, Жервасио. Се обложувам дека имате четиринаесет литарски бокал полн со тврдо златни монети на дното на вашата пештера.


Очите му светкаа. „Ти си хумористичен човек, сенере“.


Жервасио и Хуана се качија на задното седиште. Внимателно ја гледаше, но ги видов неговите очи кои понекогаш ме гледаат во огледалото.


„Оди долу овде, сеноре, а потоа десно“, ми рече и продолжи да трча додека по кратко време не застанавме пред дупка во планината. Наоколу имаше паркирани други автомобили, како и куп мотоцикли. Претежно имаше седишта и пежо. Тоа беше еден голем паркинг во нечистотија.


„Седиме овде.


Кимнав со главата. Го погледнав во ретровизорот. „И сега веста, Жервасио“.


Сењорот Мич Кели сака веднаш да му се јавите во Малага“.


„Дали објасни зошто?


„Секако дека не, господине. Но, тој беше упорен“.


„Каде можам да го повикам?


„Имам ред внатре во куќата“.


Тој покажа кон влезот во пештерата.


Погледнав во Хуана. „Па, ајде да одиме“.


Заминавме и го следевме Жервасио во пештерата. Внатрешноста беше опремена како и секој дом, со тежок шпански мебел и килими на тврдо спакуваниот нечист под. Имаше сијалици и светилки приклучени на електрични приклучоци. Во главната просторија имаше многу силен мирис на готвење.


Жервасио отиде до полицата за книги на крајот од собата и извади кожна футрола што ме потсети на Р/Т на Мич Кели во безбедна куќа во Малага.


Го приклучи и го остави да се загрее. Седнав и го погледнав. Хуана стана и одеше наоколу, гледајќи со стравопочит во завесите на ѕидовите, вешто исткаените таписерии, тантелата што ги покрива масите, сликите.


Жервасио ги дал буквите со код и одговорил на барањето на Кели за идентификација.


"Кели?" - реков по еден момент. „Зошто телефонска линија?


"Девојка е. Таа се упатува кон Сол и Ниве“.


"Точно. Значи?"


„Дали имавте проблеми?


Застанав, гледајќи во Жервасио. "Проблеми?"


„Па, сè уште не сте го подигнале римскиот нос. нели?"


„Всушност, имаме“.


Настана тишина. „Слушај“, рече Кели. „Вчера девојката доби повик од Роман Нос и и кажа за смртта на еден млад човек, а утрово - за смртта на друг маж!


"Ова е вистина."


„Роман Нос одби да се сретне со тебе или со NX, нели? Експерт за дрога NX. Многу добро. Хуана Ривера.


Јас чекав. „Негативно. Која е неговата причина?


„Роман Нос вели дека сака да го откаже сето ова. Тој е сигурен дека тоа е местенка. Тој е убеден дека неговата организација се обидува да го убие. Дали ме читаш?


„Гласно и јасно.


„Девојката сега вози во црвен јагуар“. На црвен јагуар. Тоа е јасно?"


"Гледам. Прашање. Зошто таа доаѓа?"


„Таа вели дека сака да го натера Роман Нос да те запознае.


"Почекај минута. Двајцата излегувавме со Роман Нос. Повторувам. Двајцата излегувавме со Роман Нос. Дали ме читаш?


Пауза. „Те читам“.


„Не разбирам зошто таа мисли дека не сме го запознале Роман Нос?


„Можеби не сте направиле“.


„Постои можност. Римскиот нос всушност не е позитивно идентификуван. Но, тој ни даде материјал“.


„Девојката инсистира дека не сте го запознале Роман Нос. Роман Нос сака да се врати на Корзика без ризик да биде идентификуван од неговите непријатели. Затоа, не излегувај со тебе“.


„Значи, мислите дека нашиот римски нос не е римски нос“.


„Повторно прикажување на шоуто во заливот Малага. Да. Сосема можно“.


„Тоа ми е прилично јасно“, признав. „Две можности: римскиот нос е римски нос или римскиот нос не е. Кели. Влезете во вашиот автомобил и придружете ни се во Сол и Ниве“.


Пауза. "Зошто?"


"Ми треба твојата помош. Мораме да се погрижиме дека Роман Нос е она што тој вели дека е“.


„Како можам да помогнам?


„Ова е комплицирана приказна. Но, знам што да правам сега“.


„Посакувам да можам да го кажам истото!


„С


Видови на превод


Превод на текстови


Оригинален текст


5000 / 5000


Резултати од преводот


ол и Ниеве. Хотел Сиера Невада. Оваа вечер. нели?"


„Точно“.


„Крај на врската“.


Седев и гледав во сетот долго време. Потоа се свртев и ја видов Хуана како ме гледа.


„Добро?


Погледнав наоколу. И Жервасио не погледна со ококорени очи. Разговарав со Хуана. „Дали го имате овој микрофилм?


„Да“, рече таа, посегнувајќи ја во чантата.


„Добро. Дајте му го на Жервасио“.


Таа го направи токму тоа. Го погледна малото пакување филм во раката. Потоа ме погледна прашално.


„Разнесете го ова фрлање и испратете го симбол по симбол на AX.


Циганот кимна со главата.


Хуана, врати се во Рено во Сол-ет Ниве“.


"Без тебе?" Нејзините очи се стеснија.


„Да. Ќе ја пресретнам Тина Бергсон“.


"Но зошто?"


„Во моментот кога ќе се појави во одморалиштето и ќе разговара со вистинскиот Корели, таа веднаш е препознаена“.


"Но...?"


„Мислам, некој се обидува да го убие.


"СЗО?"


„Човекот кој себеси се нарекува Бери Парсон“.


Очите на Хуана се проширија. „Но, зошто мора да биде Парсон?


"Тоа треба да биде".


„Значи, имало двајца да го убијат Корели? - праша Хуана намуртено.


„Веројатно е дека мафиозите му потпишале два договори во случај едниот да не успее“.


"Тешко е."


„Се обложувате дека ова е вашиот живот. Слушај. Ајде да го анализираме ова. Да речеме дека Парсон сака да го убие Корели. нели? И Парсон, како нас, не го познава Корели по видување. Но, тој знае дека се обидувам да организирам состанок со Корели. Не само јас - туку и јас и ти. Така тој се приближува до нас. Што е можно поблиску“.


Мислев во кревет. Навестувањето не и избега на Хуана. Таа поцрвене.


„Сега. Да претпоставиме дека Парсон бил присутен со Москато кога Артуро бил убиен. Парсон, се разбира, ме гледаше. Тогаш сигурно ги слушнал упатствата што ги добив од Артуро додека умрел. До сега?"


„Одлично“.


„Потоа Парсон оди на состанокот за да се скрие и да чека Корели да се појави. Но, кој ќе се појави? Јас не Корели. Парсон стои таму, а јас одам и целото лице му е покриено со јајце“.


„Но, зошто Корели не отиде на состанокот?


„Слушнавте што кажа Кели. Тој рече дека Корели бил исплашен кога Артуро бил застрелан. Морам да претпоставам дека тој само се справи со тоа и дозволи тоа да се случи без него“.


„Зошто Москито не отиде таму да го убие Корели? - невино праша Хуана.


„Размислив за тоа“, признав. „Да претпоставиме дека тој толку брзаше да побегне откако го уби Артуро што не слушна што ми рече Артуро“.


Таа се намурти.


„Во ред“, реков, брзо продолжувајќи, „Парсон е таму, а јас сум таму. Што вели Парсон? Единствено што може да каже е вистина. Тој знае дека не сум Корели. И тој знае дека средбата ќе се одржи. Тој вели: „Јас сум Корели! И тој го игра сето тоа, договарајќи состанок со вас“.


„Што е со микрофилмот? Ми го даде филмот“.


„Го проверуваме. Но, многу е лесно да се замени овој тип на информации: имиња, места и датуми“.


„Добро…“


„Тој фалсификува филм, договара состанок со вас. Тој организира состанок играјќи го Корели. Тој ви дава лажен филм, а во меѓувреме Москато се обидува да го убие, а јас го убивам Москато“.


„Но, како Москато знаеше за состанокот?


„Има грешка во Рено“, ѝ реков.


„Што чека Парсон сега? - помисли таа.


„Тој чека Тина да се појави. Тој знае за неа, дури и ако не ја познава лично. Мислам дека сигурно ги лажирал тие „телефонски повици“ до Тина за да ја збуни Елена. Но, тој знае дека Тина на крајот ќе се појави во Sol y Nieve. Ќе ја почека и ќе ја остави да го однесе во Корели, и на бинго! Дали гледате? "


„А што е добро да ја пресретнеш Тина?


„Сакам да ја предупредам дека нејзиното појавување во Sol y Nieve ќе влијае на Корели.


Таа кимна со главата. "И потоа?"


„Дозволете ми да сфатам“, тивко предложив. „Сè уште немам белег“.


* * *


Хуана Ривера ме возеше со Жервасио до автомобил за изнајмување во Гранада, каде што избрав Seat mini со рачен менувач. Хуана потоа го возеше Жервасио назад до Алхамбра, каде што беше паркиран неговиот мини велосипед.


Полетав во Сеат на автопатот Малага-Гранада и се упатив кон Малага. Веќе беше доста доцна, но сонцето сè уште не сјаеше. Го држев погледот кон црвениот Јагуар - автомобилот лесно се разликува.


Сигурно поминаа не повеќе од дваесет минути кога го видов како кочи на брзото спуштање низ долината од мене. Брзо се свртев назад, се возев во полето со изгорена пченица и направив брз пресврт во три агли. Бев пред Јагуар и се враќав во Малага кога видов дека ми приоѓа во ретровизорот.


Ја пружив раката и ѝ замавнав неколку пати давајќи ѝ знак да престане.


Ја виде раката, потоа го виде автомобилот и на крајот ме виде мене. Беше изненадена, но не и депресивна. Покажав на страната на автопатот и заедно тргнавме.


Излегов од седлото и отидов до Јагуарот. Таа седеше таму, изгледаше кул и шик во тој многу скандинавски стил што го имаше, облечена во светло зелен џемпер и сиво здолниште.


„Разговарав со Кели“, реков кога можев да го слушнам мојот глас.


"Да. Знаеш ли зошто сум тука?"


„Секако. Но, плановите се сменија“.


Нејзиното лице


Видови на превод


Превод на текстови


Оригинален текст


5000 / 5000


Резултати од преводот


падна. „Рико веќе си отиде дома?


"Можеби да. Веројатно не. Но, постои проблем. Друг човек се преправа дека е Рико“.


"Како си…?" Таа трепна. "Тоа е јасно. Да. Некој се преправа дека е Рико“.


„Освен ако Рико не се предомисли откако разговараше со вас.


"Не. Тој беше сигурен." Нејзините очи се поместија малку. „Слушај. Ти не ми веруваш? Искрено...?"


„Ти верувам“, реков. „Проблемот е што имаме друг Близнак, друга замена, друг Рико Корели.


„Тогаш морам да го предупредам вистинскиот Рико...“


Одмавнав со главата. „Некој се обидува да го убие. Откако ќе му пријдете и ќе го сретнете, убиецот ќе знае кој е Рико. Дали гледате?


Нејзиното лице се промени. "Да, да, разбирам!" Ме погледна сериозно. "Што сакаш да направам?"


„Сакам да останеш во Гранада.


Таа ја гризна усната. „Тоа е толку осамено.


„Но, ти беше сам во клиниката“.


„Ме полудуваше!


„Како е твоето рамо?


„Многу добро“, се насмевна таа. "Ти гледаш?" Очигледно имало само мал завој. Тоа не се појави ниту на драматичните облини на нејзиниот џемпер.


„Добро, дали ќе го направиш тоа, Тина?


"Што да се прави?"


„Да останете во Гранада?


Таа воздивна. „Добро…“


„Ќе те одведам на ручек“, реков конспиративно.


Нејзините очи светнаа. "Дали ќе ти, Џорџ?"


Се смеев. "Со задоволство."


„Тогаш ќе го сторам тоа“.


„Следете ме до Јагуар. Ќе одиме во хотелот и ќе те провериме“.


Кимна со главата, а очите и светкаа од возбуда.


„Дали мислите дека Рико ќе се налути кога ќе слушне?


„Што - што вечерав со тебе?


„Да“. Таа ги крена рамениците. „Во секој случај, кому му е гајле?


Досега таа живееше опасно и со голем успех. Претпоставувам дека таа веруваше дека може да живее опасно засекогаш со ист степен на безбедност.


* * *


Вечеравме во прекрасен мал ресторан во близина на трговскиот дел на Гранада. Бандери свиреа шпанска музика во еден агол, а келнерите лебдеа над нас и се обидуваа со сите сили да не разгалат.


Беше околу десет кога го напуштивме ресторанот и се упативме кон хотелот. Гранада е прекрасен град навечер. Светлата се вклучени во продавниците, а луѓето деноноќно шетаат по улиците. Десет беше доста доцна, но некои луѓе сè уште не заминаа. Се чинеше дека цивилната гарда ги штити улиците од криминал.


Влеговме во хотелот и Тина и пријде да го земе клучот. Сите очи во фоајето се свртеа и ја следеа нејзината прошетка. Слушнав неколку воздишки. Тоа беше повторување на нејзиниот настап во Малага.


Таа го држеше клучот и се сврте кон мене со лут поглед.


„Толку сум несмасна со клучевите“.


Кимнав со главата. „Добро. Толку добро ги разбирам“.


„Да. Потоа дојдете и ставете го клучот во бравата, ве молам“. Нејзините очи блескаа од храна, вино и исчекување.


„Јас сум само човек“, реков и ја следев во лифтот. Како што вратите се затворија пред нас, видов дека секој човек во фоајето ме гледа со завидливи очи.


Се качивме во лифтот и свилените локни на нејзината коса ме допреа додека тивко се движеше покрај мене. Се свртев и ја погледнав во очи. Таа се насмевна.


Вратите од лифтот се отворија и излеговме во ходникот. На подот имаше долг црвен кадифеен килим. На ѕидот имаше голем антички тросед. Од ѕидовите висеа цвеќиња во вазни.


Го најдов бројот на собата и се обидов да го вметнам клучот во бравата.


Тина се насмеа.


Не сфатив дека сум толку пијан. Се обидов повторно.


Вратата се отвори магично.


Таа влезе во собата пред мене, благо свртувајќи се додека го правеше тоа и со целото тело помина покрај мене. Можев да почувствувам контакт од глава до пети во форма на AC и DC тресење.


Влегов внатре и вратата се затвори зад мене. Сигурен сум дека никој не го допрел. Некои хотелски врати се маѓепсани.


Стоев таму и ја погледнав со глупава насмевка на моето лице. Знам дека тоа беше глупава насмевка затоа што случајно го видов моето лице во мало огледало со позлатени рабови што висеше на еден од ѕидовите. И ме погледна со израз на лицето што можеше да се опише само како оптоварен со примитивна страст.


Таа беше во моите раце. Ја држев цврсто за мене. Таа воздивна. Таа ми кажа дека толку долго била на клиника и дека има толку страшни болки.


Тажно, тажно.


Да, да, ми рече таа.


Кога виде дека сочувствувам со нејзината болка, ми ја покажа раната на нејзиното рамо. Немаше друг начин да ми го покаже ова освен да и го соблече џемперот, а кога го направи, видов дека под џемперот нема ништо, односно ништо друго освен оваа прекрасна златна кожа. Таа беше начинот на кој природата ја создаде.


Всушност, дури и го погледнав малиот завој на нејзиното рамо и се восхитував на работата на д-р Хернандез.


- Не беше страшно? ме праша таа.


Сочувствував.


„Еднаш имав лузна на бутот“, ми рече таа. Тоа беше всушност затоа што не ми се допадна ознаката за вакцинација на раката, продолжи таа, па ознаката за вакцинација ми беше ставена на ногата. Беше ужасно отечен.


Сочувствував.


Таа ми веруваше. Миг подоцна таа го соблече здолништето и гаќичките и ми ја покажа лузната на бутот. На неа и изгледаше многу добро. Ова и го кажав.


„Се разбира“, рече таа, „веројатно и вие имате рани“.


- Јас сум ветеран на многу боречки вештини.


Видови на превод


Превод на текстови


Оригинален текст


5000 / 5000


Резултати од преводот


Арс, ја уверив и почнав да и ги покажувам доказите.


Во тој момент некако завршивме во спалната соба, а Тина внимателно ги повлече чаршафите наназад и малку ги тапкаше чаршафите, поместувајќи ги перниците во чудни позиции.


Кога ја прашав зошто така ги одвоила перниците, ми рече дека Швеѓанките имаат многу напредни идеи за љубовта. За да докаже дека Швеѓанките добро се однесуваат со своите сопрузи и љубовници, таа ги наведе тековните табели за очекуваниот животен век составени од Обединетите нации, кои докажаа дека Шведските мажи имаат животен век од 71,85 години во споредба со очекуваниот животен век на американските мажи од 66,6 години.


„Ќе ти покажам зошто“, ми рече таа. Имаме одредени методи за одржување на протокот на виталните сокови.


Тринаесет


Појадок во Гранада.


„Треба да ми ветиш дека ќе останеш во хотел овде“, и реков на Тина, гледајќи наоколу во прекрасната внатрешност на трпезаријата.


Тина изгледаше тажно. „Но, ќе ми недостига скијање!


„Ако одите во Сол и Ниве, ќе бидете одговорни за смртта на Рико“.


„Јас го разбирам тоа. Таа нагрчена.


„И можете да се ставите на вашето место.


"Добро. Каде одиш?"


„Се враќам во одморалиштето. Имам работа“.


* * *


Беа пријатни 40 минути возење по планината до Сол-и-Ниве. Кога стигнав, скијачите веќе беа на патеката. Беше чист ден со убав лесен прав по краткиот пад претходната ноќ.


Влегов во лобито и го видов Мич Кели како седи во барот надвор од лобито.


Ставив стол до него. „Изгледа дека сте отвориле бар ова утро“.


„Точно. Само што влезе“.


„Рано си, нели?


„Мислев дека ќе дојдам овде што е можно поскоро. Што е заплетот?


„Знаете што е тоа. Нашиот човек е тука, но се плаши да покаже рака. И ние имаме двојник кој сака да го однесам до Римскиот нос“.


"Значи?"


„Ова е она што го правиме.


Ги наведнавме главите заедно и му го дадов дијаграмот - навртки, завртки, чекан, пила и граѓа.


* * *


Влегов во мојата соба и се пресоблеков. Ја облеков опремата за скијање и чекав Хуана да ми се јави.


Таа го направи тоа веднаш.


„Гледам дека се вративте“, рече таа со својот висок, сериозен глас - ранетиот пуритан.


„Да“, реков музички. „Тоа беше долго патување.


Таа шмркаше. „Што има на програмата за денес?


„Ние сме на скијање“.


"Добро!"


„Тогаш ќе преземеме акција вечерва“.


"Акција?" Нејзиното расположение се подобри.


„Ти ќе се грижиш за Елена.


"Како?"


„Остани со неа цело време. Работам на нешто со Парсон. Кели и јас“.


Таа кимна со главата. Изгледаше разочарана. „Но, Елена изгледа сосема невина.


„Невиноста или вината не е прашање. Мора да го изолираме Парсон. Ќе го средам. Но, не сакам Елена да ми го одвлекува вниманието“.


„Добро. Сега. Што сега?


„Изгледа како одличен ден на падините“.


Таа светна. "Право да!"


* * *


Остатокот од денот го поминавме на снег. Тоа беше строго релаксација и одмор. Неколку часа целосно заборавив на Корели, Тина, Елена, Хауптли - заборавив на сите овие проблематични луѓе и на мисијата, на оваа шпанска врска, која се покажа дека е толку тешко да се воспостави. Ги имав сите планови. Беше само прашање да се чека Парсон да биде на вистинското место во вистинско време. Доцна попладнето налетавме на Парсон и Елена кај Борегилас. Елена изгледаше повлечено и депресивно, но Парсон беше неговиот стар блескав јас.


„Имавме неверојатно трчање утрово, нели, Елена? Тој навистина беше толку Британец што речиси му ја замрзна крвта.


"О?"


„Мислев дека е одлично! Одлични услови! Навистина одлично трчање!“ Тој се насмевна на Хуана. „Како сте, драга госпоѓо? Во неговиот глас имаше големи букви.


„Прекрасно“, рече Хуана.


„Мислам дека мора да ни недостигаш минатата ноќ. Каде беше?"


„Наоколу“, рече Хуана.


„Бев во Гранада“, реков.


Парсон ги крена рамениците. Го тргнав на страна.


„Има некој што треба да го сретнете“, му реков со тивок глас.


"О?"


„За патувањето“.


"Возење? „Какво патување, старче?


„До државите“.


„Веќе? Сакаш да кажеш дека го погледна материјалот што ти го дадов...?“


"Не сеуште. Но, се чини разумно да се создаде маршрута. Сигурен сум дека ќе има логистички проблеми“.


Парсон го исчисти грлото. „Добро. Каде да го правиме ова?


„Не нашите соби“, реков. „Убеден сум дека се прислушувани“.


Неговите очи се проширија. „Навистина не мислиш така?


Проклет лицемер! Тој беше тој што ги подметна бубачките!


„Навистина мислам така“, реков.


"Тогаш каде? Во снегот?" Тој се смешкаше.


„Диско“.


„Во подрумот на хотелот?


„Точно“.


Тој кимна со главата. "Вие сте на."


„Десет часот?


„Добро шоу.


„Му реков на Хуана да се сретне со Елена. Едноставно не сакаме никакво мешање. Тоа е важно".


„Се разбира, старецу.


„Ние четворицата ќе вечераме заедно, а потоа Хуана ќе седне со Елена во дневната соба“.


„Признавам дека Елена е доста проблем“, се намурти Парсон. "Извини за тоа"


„Ништо што не може да се справи“.


Вечеравме заедно и се одеше според планот. Хуана и Елена отидоа во дневната соба, а Парсон и јас слеговме во дискотеката за да „разговараме за работа“.


чет


Видови на превод


Превод на текстови


Оригинален текст


5000 / 5000


Резултати од преводот


Приказот сè уште не е започнат. Стерео системот обезбедуваше гласна музика, а танчерите се шетаа по подот правејќи мајмуни, партали и што и да е „во“ нивната конкретна сцена.


Парсон и јас имаме маса во аголот. Седев во V, два ѕида се оддалечуваа од мене. Парсон седеше лево од мене. Намерно го ставив таму. Десно ми беше празен стол.


Нарачавме малку меко вино за почеток. Навистина не требаше многу време музиката да стане погласна и акцијата на подиумот да забрза. На рамениците на нивните соборци веќе беа изведени неколку пијани.


Потоа се појави Мич Кели, не забележа во аголот и се сврте меѓу тесно распоредените маси за да ни пријде.


Тој ми се насмевна. „Џорџ“, рече тој.


„Кели“, реков. Се свртев кон Парсон. „Бери Парсон, ова е Мич Кели. Тој е човекот за кој ти кажав“.


Кели се насмевна и седна. Нарачал од келнерот и детето исчезнало во толпата. Беше темно и имаше строб светла во центарот на подиумот.


„Навистина не изгледаш Италијанец“, рече Кели со својата голема, разоружувачка насмевка.


Лицето на Парсон се замрзна. „Па, и ти“.


„Јас не го тврдам тоа“, одговори Кели.


Очите на Парсонс се стеснија. Погледна во мене, а потоа, не гледајќи го изразот на моето лице, се сврте кон Кели. "Што би требало тоа да значи?"


„Тоа треба да значи: како можеш да докажеш дека си тој што велиш дека си?


Парсон се опушти. „Па, сега. Мислам дека тоа му го докажав на твојот колега. Зарем тоа не е доволно?


„Јас сум личноста која треба да го организира вашиот превоз до САД“. Лицето на Кели се напна. „Не сакам да се обидам да прошверцувам погрешна личност!


„Јас сум вистинската личност“, рече Парсон, со акцентот значително намален. Тој повеќе наликуваше на улогата на „Корели“ што ја играше со мене во Велета. Седнав, уживајќи во компромисот.


„Се чувствувам како да зборуваме за две различни работи, господине Парсон“, рече Кели учтиво. „Имам дозвола да организирам транспорт во Соединетите држави на лице кое е клучна фигура во медитеранскиот синџир на дрога“.


„Јас сум маж“, скрши Парсон.


„Овој човек се вика Рико Корели. Дали сте Рико Корели?" Кели имаше нејасна насмевка која не допираше до неговите очи.


„Да. Јас сум Рико Корели“. Усните на Парсон беа бели, а тој многу силно ги притисна. Напнатост, напнатост.


„Се плашам дека ќе мора да го докажеш тоа на мое задоволство, сињор Корели.


Парсон ја стави раката на устата. „Не толку гласно! Ова име е познато насекаде!“


„Со целата врева, никој не може да слушне“, се насмевна Кели. „Повторувам, ќе мора да ми го докажеш својот идентитет.


„Но, јас веќе му дадов на Џорџ Пибоди материјалот што може да го докаже тоа.


ги кренав рамениците.


Кели посегна во џебот од кошулата и извади плик. Беше со големина на буква. Ја отвори и извади мала ролна филм. Пакетот го стави на средината на масата.


Келнерот и донесе на Кели пијалок.


Парсон се загледа во пакетот.


„Мојот микрофилм? - праша со придушен глас.


„Не, Рико Корели“, рече Кели.


„Но, му го дадов филмот на г-дин Пибоди! Вистински филм на Рико Корели!“


„Негативно, Парсон. Ова е невозможно".


„Што, невозможно? Парсон беше добар во блефирањето, но можев да ја видам напнатоста околу неговите очи - малите врана од нерви кои растат во неговото тело.


„Јас сум Рико Корели, Парсон. И јас се осмелувам да го оспорите овој факт“.


Лицето на Парсон беше како гранит. Се сетив на шкрилецот покрај скијачката патека. Тој се загледа во ролната микрофилм. Го зеде за да го погледне повторно, дури и се мачеше да го одвитка.


„Не треба да се обидувате да го прочитате“, рече Кели. „Премногу е мало за да се види. И во секој случај, тоа е дупликат“.


На челото на Парсон се формираше тенка зрнце пот. "Дупликат?"


„О, да, навистина“, рече Кели со насмевка што ќе направи кобра да биде љубоморна.


„Што е со оригиналот?


„Г-дин Пибоди го испрати во Вашингтон за да биде проверен од Бирото за наркотици на неговата голема земја.


Парсон долго време ја гледаше Кели. Конечно зеде длабок здив.


„Во ред“, рече тој. „Така па така.


„Всушност, да, Бери“, реков со насмевка. „Добро?


Се сврте кон мене, со свиткување на усните. „Што те натера да направиш таква шарада? Јас не разбирам".


Тој требаше да се брани. Мич Кели и јас ја постигнавме нашата главна цел. Утврдивме дека Парсон не беше Корели. Да беше Корели, ќе се насмееше и ќе ми честиташе за мојата мала игра. Но, тој не би попуштил. Проблемот од гледна точка на Парсон беше што тој не ни знаеше кој е Корели; тој се сомневаше дека Мич Кели можеби е тој. А микрофилмот го направи нервозен. Неговиот беше лажен. Ова може да биде вистина. Тој едноставно не знаеше што да прави понатаму.


„Всушност“, реков со насмевка, „овој состанок беше организиран на поттик на г-дин Корели“. Кимнав со главата кон Кели.


Кели се насмевна. „Да. Сакав да видам како изгледа човекот кој беше најмен да ме убие“.


Лицето на Парсон беше маска од стари кожни производи.


„Вие сте многу хумористичен, господине К.


Видови на превод


Превод на текстови


Оригинален текст


5000 / 5000


Резултати од преводот


Ели"


„Можете да ме викате Корели. Ја слушате ли сличноста, господине Парсон?


Каква проклета случајност! Јас мислев. Немаше ни трошка вистина во она што Кели го навести - дека го зел името Кели за да звучи како Корели. Но, убаво се одигра.


„Добро. Корели. Тоа е игра на мачка и глушец“. Челото на Парсон сега блескаше од пот. „Не сакам игри со мачки и глушец.


„Никој не знае“, рече Кели. „Особено глувчето. Пред една минута ти беше мачка. Сега твоите очи се црвени“.


Парсон воздивна. "Ајде, што сакаш?"


„Сакам да знам зошто се обиде да ме направиш да изгледам како губитник! - Пукнав.


Парсон слабо се насмевна. „Те сликам како цицач од првиот момент кога те запознав, Џорџ - како и да се викаш, господине таен агент од Америка - и не разбирам точно на која точка мислеше.


„Тоа беше нељубезно“, реков тивко. „Многу нељубезен од тебе, Бери-бејби“. Се наведнав кон него. „Мислам кога ја презедовте улогата на Корели во Велета.


Тој ги крена рамениците, лицето му замрзна во смрзната насмевка. "Многу едноставно. Ти го збунив автомобилот. И јас бев таму кога Артуро беше убиен. Отидов во Велета да го најдам Корели и да го убијам“.


Го погледнав Мич Кели, а тој ја наведна главата и го испи алкохолот.


- Значи, првата вечер бевте во моторниот простор на жичарницата?


„Секако. Те следев до Сол-и-Ниве за да го најдам Корели. Само сакав да се уверам дека ги запознав сите што ги запознавте“.


„Значи, знаеше дека излегувам со Корели...“ Се свртев да го погледнам Мич Кели, „... полноќ во Велета“.


„Точно“.


„А ти ме чекаше кога пристигнав?


„Токму така. Парсон бледо се насмевна. „Едвај можев да ја објаснам оваа случајност, нели? Требаше да кажам дека јас бев Корели кога ме најде. Освен тоа, знаев дека на крајот ќе го најдам Рико Корели преку тебе“. Се сврте кон Кели. „Како јас“.


„Тоа беше некако ненадејна инспирација, нели? Јас понудив.


„Ова е точно. Парсон добиваше самодоверба.


„И мислевте дека Корели ќе излезе на површина за да открие зошто го имитирате?


"Така нешто"


„И се надевавте дека дотогаш лажниот микрофилм нема да биде проверен?


Морав да искористам шанса“.


Се наведнав наназад гледајќи го. „Навистина не, Бери. Добар обид. Но не доволно добро“.


Парсон се намурти. „Не разбирам“.


„Факт е дека ја пресечете линијата на сопирачките во Рено пред да заминам за Велета. Сакавте да бидам целосно надвор од сликата. Сакавте Корели да биде целосно сам на споменикот за да можете да го убиете и да одите до слободата. нели?"


Парсон зеде длабок здив. „Негирам. Зошто морав да одам на сета оваа мака за да те спасам после тоа кога твојот автомобил излезе од контрола?“


Кели ме погледна. Тоа беше убедлив аргумент.


Но, го знаев одговорот на ова прашање: „Ви требав откако Корели не се појави на состанокот. Јас бев единствениот кој можеше да те доведе до него. Освен Хуана. Но, на Хуана не и беше дозволено да се сретне со Корели додека јас. Мораше да ме земеш, Бери. Жив Зошто да не се преправате дека сте Корели додека Корели конечно не ми се открие. нели?


Седеше неподвижен.


Светлата во дискотеката наеднаш се изгаснаа и потоа светлата повторно се вклучија. Стереото беше исклучено, а танчерите го напуштија подот со поштенски марки. На малата сцена се собраа професионални шпански танчери облечени во костими на фламенко. Шестте гитаристи седнаа на столчиња на задниот дел од бината.


Во моментите што следеа, пејачот - маж - излезе, удираше со гитарата и почна да ја раскажува приказната за танцот.


„Што сакаш со мене? Праша Парсон гледајќи во Кели.


„Некој те изнајмил да ме убиеш“, рече Кели со раширени усни.


„Го негирам тоа“, рече Парсон.


„Не ми требаат тие глупости“, рече Кели со низок, заканувачки глас. „Некој те вработи. Ти си професионален убиец. Бери Парсон е корица. Од Втората светска војна сте работеле во десетици земји. Ајде. Интерпол знае се за вас“.


Ова го извадивме од капа.


Лицето на Парсон се претвори во мраз. „Јас сум вработен, тоа е вистина. Јас работам за кој и да ме плаќа“.


Ја погледнав Кели. Тој продолжи со притисокот. Парсон се расипа. Тој го призна тоа. Беше бесен. Сега тој ќе работи за Кели ако Кели го стави мразот доволно високо.


Но, ние воопшто не го сакавме тоа.


„Кој те најмил да ме убиеш? - повторно праша Кели.


„Ако ви кажам, ќе бидам мета вечерва“, рече Парсон низ длабока смеа.


„Ако не го направите ова, вие сте мета во моментот кога седите во оваа дискотека“, рече Кели, ставајќи многу сила во нејзините зборови.


„Во секој случај, мртов сум“, резонираше Парсон.


„Ќе те извлечеме одовде. Кажи ни кој те вработил и ќе се упатиме директно до вратата. Ќе те извлечеме од одморалиштето. Имам асистенти“.


Кели се сврте и погледна во барот. Еден од келнерите што стоеше таму ја погледна Кели и кимна со главата. Кели потоа погледна кон масата во далечниот агол на собата. Таму седеше човек во црно. Ја навали беретката со прстот додека Кели го гледаше.


Малку украс за се да изгледа како што треба.


Парсон беше блед, не


Видови на превод


Превод на текстови


Оригинален текст


5000 / 5000


Резултати од преводот


w.


Почна да свири фламенко музика и солистот излезе да танцува. Беше брз и стабилен. Петите му одеа како пукање од автомат. Танцот се зголеми во темпо и волумен.


„Кажи ми кој те вработил! - крекаше Кели.


„Не тоа“, скрши Парсон. „Сè друго, но не тоа“.


„Мафија? Прашав.


Ме погледна со презир. „Тоа беа газдите на Москато! Не јас". Очите му се проширија. Сфати дека практично ми кажа кој го вработил.


Остана само едно лице!


„Тоа беше таа! - шепнав, наведнувајќи се кон Парсон. "Тина!"


Изгледаше замрзнат во времето и просторот.


Ја отвори устата и повторно ја затвори. Главата благо кимна со главата. Ова е се.


Потоа се пресели.


Се движеше со молскавична брзина. Ја видов неговата рака во скутот како посегнува по појасот, каде што го сокри својот голем Вели. Видов грутка на неговата кошула. Се надеваше дека ќе ја погоди Кели со првиот истрел, но јас му ја отсеков раката од пиштолот штом ја повлече. Ова е причината поради која го поставив лево - за да можам да ја контролирам неговата рака со пиштолот. Истрелот звучел јасно и гласно, но за среќа удрил во подот.


Веднаш се слушна втор истрел.


Парсон се напна во задниот дел од седиштето, а потоа се спушти, како кукла што ја пуштаат со јажињата, и ја остави главата да падне напред на масата.


Го ставив стапалото на револверот на Вели и Кели брзо стана и тргна кон телото на Парсон. Имаше толкава врева од музика, танцување и забава што, на наше изненадување, никој не ја забележа музиката во заднина што свири во темнината на дискотеката.


Кели го фати Парсон за рамо и го исправи на неговото седиште. Посегнав и го зедов Вели, ставајќи го меѓу ременот и стомакот. Потоа се свртев, го фатив Парсон за десното рамо и и помогнав на Кели да го крене на нозе. Поддржувајќи го меѓу себе, низ преполните маси се пробивме до излезот во дискотеката.


„Многу борачо“. Кели кимна со главата на еден од келнерите.


Келнерот се насмевна со сочувство.


Вториот танц на фламенко продолжи, истрелите од митралез од петиците на танчерите го оневозможија да се разликуваат звуците на вистински автомат од танцувачките потпетици на локалниот Хозе Греко.


„Понекогаш ја мразам оваа работа“, ми рече Кели додека одевме по скалите во фоајето.


Го влечевме безживотното тело на Бери Парсон низ фоајето - за среќа напуштено во моментот - до скалите и потоа започнавме бавното искачување.


Беше многу мртов кога конечно го легнавме на својот кревет во неговата соба.


14


Мич Кели работеше како детектив во полицискиот оддел во Сан Франциско неколку години пред да поднесе оставка за да се приклучи на шталата AX. Штом ја затворив вратата од собата на Бери Парсон, тој брзо почна да претура по џебовите од облеката на Парсонс.


Ја ставил содржината на комодата и отишол во бањата да земе пешкир. На телото и рацете на Кели имаше многу крв. Кели го застрела во срцето, а силината на ударот веднаш го уби Парсон. Кели го користеше својот сопствен Colt.38 Detective Special, натоварен со овие специјални касети со голема брзина и голема пенетрација.


Кога Кели излезе од бањата, тој темелно се исуши и погледна во својот рачен часовник.


„Паричник“, реков. Ги разгледував весниците. „Бери Парсон, пишува таму“.


„Строго прикријте се“, промрморе Кели, одејќи кон мене и стоејќи до мене, гледајќи. „Некој добро ја заврши работата.


"Документација? Мислиш дека беше МИ5?


Кели одмавна со главата. „Ви реков дека контактиравме со Британците. Не го потврдија неговиот идентитет“.


"Да, но..."


„Кога Британците не потврдуваат, Британците негираат. Видете?


Продолжив преку кредитни картички и пасош. Погледнав во пасошот, но Кели одмавна со главата. "Заборави. Ова е исто така капак“.


„Изгледа како вистинска работа“


„Можете да добиете добар пакет документи направени во Португалија ако имате пари да платите за нив. Вклучувајќи ги и најдобрите лажни пасоши на континентот. Има стотици лажни лични карти кои шетаат низ Европа - сите направени во Лисабон“.


Замислено ги разгледав хартиите. „Мириса на влада?


Тој одмавна со главата. „Би рекол дека беше хонорарец. Платеник за изнајмување. Така нешто. Ви кажав дека Интерпол му издаде наредба за забрана за продажба“. Но, сепак ќе ги проверам неговите отпечатоци од прсти“.


Продолжив да ги читам весниците, а потоа се грижев за неговиот багаж. Немаше ништо што може да сугерира ништо друго освен богат Британец кој поголемиот дел од своето време го поминувал патувајќи низ континентот.


Кели извади мал комплет и почна да ги вади отпечатоците на Парсон. Кога ги заврши сите десет, внимателно го избриша мастилото и ги стави отпечатоците во стакло. Потоа извадил мала мини камера од јапонско производство на која било испечатено неговото име и направил неколку слики од лицето на Парсон. Во мирување, Бери Парсон изгледаше сосема безопасно, без виталност што го направи она што е во животот.


Немаше апсолутно ништо во неговите работи што би можело да го поврзе Парсон со кој било земјен синдикат. Мислевме дека Парсон нема пчела


Видови на превод


Превод на текстови


Оригинален текст


5000 / 5000


Резултати од преводот


Работејќи со која било група, Тина делуваше како фронтмен, но особено со неа.


И тоа ја направи Тина прашалник број еден. За кого работеше - ако навистина работеше за некого?


Кели продолжи да гледа во часовникот.


„Загрижени сте за времето? Прашав.


„Се прашувам што ќе правиме со ова тело.


Зедов длабок здив. „Не можеме многу да направиме. Само излегуваме и го оставаме овде“.


„Но, Елена Моралес?


„Таа влегува и го наоѓа. И таа свирче. Ништо не го поврзува Парсон со нас, ништо конкретно“.


„Бевме видени со него во дискотеката“.


„Можеш ли да го поправиш?


Кели размислуваше за тоа. „Прилично е доцна. Затоа го проверив времето. Единаесет и триесет. Мислам дека мојот контакт не е на должност во моментов“.


„Висок човек со мустаќи Фу Манчу?


Кели се насмевна. "Да. Дали го познавате?"


Седнав и се загледав во тепихот. „Имаме уште еден проблем за кој треба да се грижиме. Тина не знае дека нејзиниот платен убиец е мртов. Таа мисли дека тој ќе чека кога таа ќе пристигне во Сол-ет-Ниве да го допре Корели. И ова значи дека таа ќе дојде. Еве. Мораме да ја запреме“.


Кели се намурти. "Како?"


Размислував. „Погледнете. Како за ова? Ја повикуваме Тина во хотелот во Гранада. Оставаме порака од Личноста. Пишува дека ја напушта Сол и Ниве и сака да знае каде да ја запознае. Потоа само чекаме овде додека таа не се јави во хотелот. Дознаваме со кого сака да разговара. А тој човек е Рико Корели“.


Погледнав низ прозорецот, чекајќи го одговорот на Кели. "Звучи добро. Што имаме да изгубиме?


„Да претпоставиме дека таа веднаш му се јавува на Парсон за да му каже во кого да пука?


Кели ги крена рамениците. „Таа дознава дека Парсон е мртов и потоа контактира со Корели. Во секој случај, ние сме напред“.


„Одам во чекалната да ја пресретнам Елена Моралес“, реков. „Не сакам таа да талка овде и да го најде телото. Таа можеше да го предупреди целиот хотел“.


„Ќе ви се придружам веднаш штом ќе се погрижам за жената Бергсон“.


Ја оставивме вратата отклучена и излеговме во ходникот. Никој не не виде.


* * *


И Хуана Ривера и Елена Моралес ме погледнаа додека влегов во фоајето неколку минути подоцна. Слушнав гласна смеа и извици на радост по цело лоби. Хуана и Елена беа среде бурна забава со господинот Хауптли, неговите двајца Германци, неговиот Данец и група од дваесетина други скијачки парови.


Отидов и кимнав со главата на Хуана и Елена. Помеѓу себе ми направија место. Господинот Хауптли ме виде, ме поздрави и ме запозна со групата.


Се насмевнав, мавтав со раката и се потпрев на каучот меѓу девојките, гледајќи во пламенот оган. Овде беше безбедно и безбедно, далеку од звукот на пукотници и од глетката на крв.


Г-дин Хауптли ја одушеви групата со неговите повозбудливи спортски подвизи - тој беше заинтересиран ловец, експерт рибар, јахти со голем успех и одличен планинар - и јас чкртав неколку редови на проверката на вечерата и ја дадов. Хуана со предупредување да го држи подалеку од видното поле.


Таа не ни призна, но знаев дека го чита подалеку од очите на сите. Остриот лакт до реброто ми кажа дека разбира.


ПАРСОН Е МРТЕН. ЧОВЕКОТ НА ТИНА. опашка Елена.


Го ставив последниот дел затоа што не знаев што да правам со Елена Моралес. Ако таа беше сериозно поврзана со Бери Парсон, таа можеше да знае - или да погоди - што тој прави. Во спротивно, немаше потреба да ја носат на истрага. Заради неа, сè уште не сакав да знае за смртта на Парсон. Чувствував дека ако Хуана не може да се справи со неа, ќе можам и јас.


Мич Кели се појави на вратата од дневната соба, широко насмеан и мавтајќи им на паровите што ги познаваше. Потоа ме забележа, брзо се приближи, се наведна и со низок глас рече: „Лоби. Брзо“. Никој друг не слушнал. Ми го стисна рамото, великодушно ја бакна Хуана во образот и ја напушти дневната соба со клима со извинување до господинот Хауптли.


Го допрев бутот на Хуана и станав да заминам. Кели стоеше на стаклениот прозорец од подот до таванот на задниот дел од фоајето со поглед на основата на ски патеката. Го погледна мојот одраз во чашата. Лобито беше целосно празно.


Ми зборуваше на уво без да ги мрдне усните - стар полициски трик позајмен од неговите ќелија.


„Таа го напушти хотелот во Гранада. Изгледа дека таа се упатува кон Сол-ет-Нив“.


"Кога таа замина?"


„Вечерва. Не се знае кога“.


„Тоа е лоша вест“.


Кели кимна со главата.


Во одразот на стаклениот прозорец видов еден од вработените го спушти телефонот и отиде низ фоајето до ходникот. Една минута подоцна повторно излезе. Зад него чекореше брзо и грациозно Елена Моралес.


Ја бутнав Кели. Елена намерно тргна кон скалите. Ова значеше дека оди во својата соба - собата што ја делеше со Бери Парсон!


Кели и јас разменивме изненадени погледи. Ја видов Хуана како излегува од дневната соба со загрижен поглед во нејзините очи. Ја удрив Кели.


„Чувајте ја Хуана во дневната соба. Придружете ѝ се. Ќе одам да ја земам Елена“.


„Точно“.


Чекав додека Елена не дојде на половина пат по скалите пред да почнам


Видови на превод


Превод на текстови


Оригинален текст


5000 / 5000


Резултати од преводот


г после него. Нешто се случи. Некој ја предупреди. Не можев да сфатам кој и зошто. Сепак, беше очигледно дека таа оди во својата соба.


Третиот кат. По ходникот, околу кривината. Посегна во чантата по клучевите. Но, кога ги извадила и ја допрела рачката, вратата се отворила. Таа се сврте да погледне низ ходникот. Очекував такво движење и се забив зад аголот, далеку од видното поле.


Таа не ме виде.


Слушнав како вратата се затвора зад неа.


Брзо се преселив по ходникот и застанав на нејзината врата. Отпрвин не можев да слушнам ништо поради дебелината на облогата. Тепихот спречи звуци да доаѓаат низ јазот помеѓу вратата и рамката.


Но, тогаш ми се чинеше дека слушнав шепотни гласови внатре. Слушнав еден лесен, висок глас - женски. Се разбира, гласот на Елена Моралес. Но, со кого таа зборуваше?


Никој. Никој. Секако дека го користела телефонот!


Тогаш мрморењето престана и ништо повеќе не слушнав. Чекав да се замени звукот на ресиверот во основата, но го пропуштив. Потоа вратата се отвори и силно се затвори. Плакар? Дали се облекуваше за да излезе?


Брзо отидов до крајниот крај на ходникот и излегов на балконот што ја опкружуваше зградата од три страни. Исчезнав од погледот и се стуткав на надворешниот ѕид, чекајќи Елена да излезе во ходникот.


Но, таа не се појави.


Погледнав во часовникот.


Петнаесет минути.


Се вратив назад низ ходникот и застанав пред нејзината врата, набивајќи го мојот врат и притискајќи го моето уво на таблата.


Ништо.


Го извадив Лугерот и го стискав за градите додека чекорев напред и ја свртев рачката. Бравата беше сè уште отворена, како и Кели и јас.


Брзо влегов внатре, потпрен со грбот на вратата и држејќи го Лугерот пред мене.


Таму немаше никој - жив.


Телото на Парсонс лежеше токму таму каде што го оставивме.


Но, немаше никој друг во собата.


Каде беше Елена Моралес?


Ги погледнав вратите од плакарот, но плакарот беше премал за некој да се скрие таму. И уште...


Беше слаб звук, а на почетокот не бев ни сигурен дека го слушнав. Но, додека стоев таму, едвај се осмелував да дишам, повторно го слушнав тоа. Тоа беше непогрешлив звук на човек кој се обидува да остане мирен, но малку се движи. Повторно погледнав во плакарот, но звукот доаѓаше од погрешна насока.


Бр. Дојде од бањата.


Силно го грабнав Лугерот и отидов до вратата од бањата. Беше затворено.


„Елена“, реков тивко.


Немаше одговор.


Некој беше таму, а тоа не беше Елена. Каде отиде таа? Или беше таму со некој друг?


„Елена“, реков овој пат погласно.


Ништо.


„Ќе ја отворам оваа врата. Имам пиштол. Излези, рацете над главата“, лаев, стоејќи на едната страна од вратата.


Ништо.


Ја фатив рачката на вратата, сè уште ја притискав на облогата на вратата и ја свртев. Вратата се отвори и замавна навнатре. Се напнав. Ниту еден звук.


Низ отворениот јаз можев да ја видам бањата. Светлото беше запалено. А таму, бледа и напната, стоеше Тина Бергсон, исплашена до срж.


Се преселив, покривајќи ја со лугерот. Потоа видов додатоци поставени за употреба на сливот. Поткожно, шише со течност, памучни брисеви.


Таа ме погледна со ококорени очи.


„Каде е Елена? Ја прашав, иако наместо тоа можев да поставам уште сто прашања.


Таа одмавна со главата. „Не сум ја видел Елена. Го видов само Бери. А тој... беше мртов“. Нејзиниот глас падна на шепот. Беше на работ да се онесвести.


Влегов во бањата и ја фатив грубо за лактот. Таа се притисна на мене, тешко дишејќи.


„Дали таа го убила? нејзиниот глас ми шепна на уво.


Не реков ништо. Како да и кажам дека сме Кели и јас?


„Зошто се вративте во Сол-и-Ниве? - ја прашав тивко.


Нејзините очи се свртеа кон мене. Ја турнав и ја седнав на работ од кадата. Седнав до неа. Го држев Лугерот на нејзините гради. Беше лукава жена и воопшто не и верував.


„Да се види... да се види...“


„Бери Парсон“, додадов. Да му го покажам Корели за да може да го убие“.


Ниту еден звук.


Нејзините усни затреперија и нејзините очи го тргнаа погледот од мене. „Да“, шепна таа.


„Го најмивте Бери Парсон да го убие Корели“, категорично реков. „Не можете да го негирате тоа. Претходно ни кажа...“


„Не негирам“, цврсто рече таа. Нејзиното лице повторно доби боја. Мојот поглед погледна во поткожното игла.


„Мотив? Прашав. „Дали си зависник од дрога?


Таа ги крена рамениците. „Сите сум збунет. Не знам зошто сакам да го убијам, освен што го мразам повеќе од кој било друг на светот“.


„Но, тој одбива да го стори тоа, навредувајќи ги сите вклучени во мрежата на дрога“, реков.


Ја обеси главата.


„Зошто се врати? - прашав повторно.


„Да го најдам Бери“, рече Тина тивко. „Отидов на балконот, погледнав внатре и го видов. Мртви. Јас влегов…"


Погледнав преку нејзиното рамо. Секако! Балкон! Ова е ва


Видови на превод


Превод на текстови


Оригинален текст


5000 / 5000


Резултати од преводот


како Елена ја напушти собата без да ја види. Кога Елена го пронашла Бери мртов, се уплашила до смрт и побегнала. Таа едноставно ги отвори француските врати, излезе на балконот и набрзина си замина. Потоа, веднаш потоа, Тина тргна по задниот пат за да се сретне со Бери во неговата соба - можеби и двајцата планираа да се сретнат - и таа го најде Бери мртов. Нејзината потреба за дрога преовлада и таа влезе во бањата за да се подобри, исто како и јас.


„Влегов и открив дека е застрелан. Отпрвин мислев дека Елена можеби го убила. Но, можеби Корели открил дека Бери го демне. Можеби Корели знаеше дека јас...“ Нејзините очи се наполнија со солзи. „Се плашам, Ник!


Ја потресов. „Треба да ме однесете во Корели, Тина. Ова е единствениот одговор. Премногу луѓе се обидоа да не спречат да ја добиеме оваа листа со имиња. Премногу. Сега зависи од тебе, Тина“.


Таа побледе. „Ќе дознае, Ник! Ќе мисли дека ангажирав некој да го убие! Не можеш да ме принудиш да го направам ова. Мораш да ме пуштиш!“


„Нема шанси, Тина! - Пукнав. „Вие сте единствениот одговор. Во моментов ме водиш до него. Само покажи ми го и...“


„Нема да признае! Извика таа. „Тој ќе го негира својот идентитет.


„Тина…“


Посегна по поткожна игла. Погодив што ќе прави штом се сврте кон моето рамо. Ја притиснав муцката на Лугер на мекиот дел од нејзиниот врат. „Не, не, Тина! Ниту игла. Се разбира, сè ќе биде добро за неколку минути, но секогаш треба да се враќате во реалноста“.


"Ник!" - заплака таа, сè уште држејќи ја иглата.


Го ставив Лугерот во џебот и посегнав по иглата. Нејзиното лице се промени речиси веднаш. Од оваа спокојна, убава маска, таа се претвори во лице на пеколна мачка - очите блескаа, забите беа разголени, усните раздвоени во ѕверско ржење.


Иглата ми влезе во подлактицата пред да можам да се заштитам од налудничавата коса.


Таа се насмеа, тивок плач без хумор.


Чувствував дека сè ме остава. Се чувствував како грутка кит.


Таа ме одведе во соседната соба, а потоа ме турна на столот.


„Мала наша мешавина, Ник“, рече таа со својата сатанистичка насмевка. „Таму остануваш како добро мало момче. Ќе заминам одовде“.


Не, Тина! Се обидов да кажам, но ништо не излезе.


Се чинеше дека таа се движи со забрзано темпо - сто слики во секунда, трчајќи низ француските врати и на балконот. Потоа настана тишина.


Неколку векови подоцна слушнав како некој тропа на вратата. Беше Кели.


„Ник! Дали си таму? Ник?"


Ја отворив устата. Барем се пресели. Но немав глас. Дали парализата помина?


Вратата се отвори и Кели упадна во собата со изваден пиштол. Само стоеше и ме гледаше зачудено.


"Еј Ник!"


Повторно ги мрднав усните. Парализата помина. јас мрморев.


Кели погледна наоколу, ја провери бањата и мириса на поткожна игла. Веднаш се врати кај мене, ми удри шлаканица по лицето, ме крена од столот и ме одвлече во бањата. Ми ја стави главата под туш и студената вода ме удри во вратот.


Кели зборуваше со мене додека работеше.


„Ова е нешто ново. Имаме залихи од ова. Ве нокаутира за да не можете да се движите, но можете да видите се што се случува. Привремена парализа. Произлезено од курари, познат и како урари, урари, урали, вурали. , и вурара. Ама се сече со друго. Не ме прашувај што. Формулите секогаш исчезнуваат штом ќе ги добиеме“.


Наскоро оживеав.


"Брзо!" Реков. „Ова е Тина. Таа дошла од Гранада за да го запознае Бери Парсон и тука го пронашла неговото тело. Таа сега е на излез. Таа мисли дека Корели го убил. Ако побегне сега, може да го убие подоцна“.


"Почекај минута!" - скрши Кели. „Дојдов овде да те најдам. Тина беше долу во фоајето и ја создаваше сцената!“


"СЗО?" - прашав нестрпливо.


„Тина Бергсон“.


"Тина!"


„Токму така. Но, сега таа ја нема“.


„Помина? Но...?"


„Таа беше во фоајето, но замина“, ми рече Кели додека истрчавме од собата и низ ходникот. Почнавме да се спуштаме по скалите и видов толпа луѓе во фоајето. Сите погледнаа на паркингот.


Видов дека Хуана се врти и не чека.


„Што значи сето ова? - Пукнав.


„Таа е во црвен јагуар“, рече Хуана, покажувајќи кон паркираните автомобили. Видов како се запалија фаровите во еден од нив. Светлината ја пресече темнината и ја осветли планината покриена со снег каде што патот се сврте од Прадо Лано и водеше до главниот автопат.


„Таа направи голема сцена“, рече Хуана брзо. „Беше многу драматично.


„Премногу драматично! - суво рече Кели.


„Ќе ми кажеш што направи? - прашав нестрпливо.


„Таа дојде овде пред не десет минути, го подигна пеколот и го побара Марио Сперанца!


„Кој е Марио Сперанца? Прашав.


Кели одмавна со главата. „Кога и беше кажано дека сенор Сперанза не е тука, таа не можеше да издржи и за малку стана хистерична токму таму во фоајето“.


Можев да видам


Видови на превод


Превод на текстови


Оригинален текст


5000 / 5000


Резултати од преводот


Јагуарот почна да се движи. Позади неа течеше русата коса на Тина.


„Тоа не испрати сите да ја напуштиме салата во бегство“, објасни Хуана.


„И тогаш таа веднаш падна и рецепционерот мораше да ја оживее“, заклучи Кели. „Те следев.


Се намуртив, размислувајќи брзо. „Ова е претстава - сцената е овде долу. За што е ова, не знам. Но, морам да ја спречам“.


„Точно“, рече Кели. "Што правиме?"


„Погледни го Марио Сперанца“, ѝ реков на Кели. „Тој веројатно не постои. Ќе одам да ја земам Тина!


Отидов низ толпата кон ротирачките врати и го забележав г-дин Хауптли таму со неговиот тим на душмани. Тој замавна со раката и се сврте.


Во Рено беше студено. Добро започна. Возев на патот и се лизнав двапати пред да го ставам под контрола. На коловозот имаше закрпи мраз, исто како и пред две ноќи.


Патот се спушти и сврте десно. Воопшто не можев да го видам црвениот Јагуар, но се сетив дека патот сврте надесно, а потоа почна да се врти лево во долга, широка потковица кривина што го гушкаше работ на бараката.


Го вклучив моторот затоа што не сакав да го изгубам од вид Jag.


Моите фарови го покажаа работ на патот, а јас несакајќи ги притиснав сопирачките за да го тестирам отпорот. Ми олесна кога ја почувствував напнатоста во завоите.


Го свртев Реното околу кривината и го видов црвениот Јагуар на Тина Бергсон на половина пат околу широкиот поткожен свиок. Возеше бавно, но потоа забрза кога ја забележав.


Автомобилот како да скока напред во темнината, светлата се рефлектираа нагоре на патот како да се качуваат низ небото. И тогаш - не можев да им верувам на моите очи - Јагуарот удри во банката, за малку ќе се заби во ѕид од карпа.


Сврти се, Тина! - Неволно врескав. "Сврти!"


Дали го направила тоа или не, не знам, но следното нешто што го видов беше Јагуарот кој не се движи кон песочната лента, туку кон надворешниот раб на патот. "Тина!"


Тоа беше изгубен плач.


Јагуарот ја зголеми брзината и отиде преку работ, како да бил трениран да направи многу плитко лебед да се нурне во локва.


Предните светла ја фатија заоблената мика чеша долу, делови од снег се притиснаа на чеша и осветлија сплет од светла и рефлексии во снегот, потоа автомобилот се закопа во камењата, отскокнуваше, се превртуваше повторно и повторно, фаровите се вртеа во ноќе и удрил во парче остри камења со удар на подножјето на баранка.


Настана тишина за момент.


Тогаш силен пламен пукна во небото и силна експлозија одекна низ воздухот. Чад се издигна покрај портокаловите пламени, остар, задушувачки црн чад.


Огнот избувнал, а потоа повторно паднал врз остатоците од извалканиот Јагуар и почнал полека да го јаде металот. Потоа полека се креваше чад, оган танцуваше по рабовите на црвен челик, проѕирно стакло и обоена пластика.


Шокиран, возев внимателно по автопатот и стигнав до точката каде што црвениот Јагуар помина преку работ. Погледнав надолу. Сè што можев да видам беше пукнатина во карпите исечени на рамото на работ на коловозот.


Го паркирав Реното, го извадив клучот и излегов од колата. Беше студено на патеката. Отидов до работ на патот каде што Јагуар минуваше низ карпите. Стоев таму, гледајќи ги изместените камења и ја следев јагленосаната црна линија во шкрилецот долу до местото каде што светло црвен оган пукна над остатоците на Тина Бергсон и црвениот Јагуар.


За неколку секунди, првиот од гостите на хотелот пристигна со автомобил Фиат, се паркираше и ми се придружи на работ од коловозот. Ogling.


А потоа дојдоа и други.


И повеќе.


Барачи на возбуда.


Бев болен.


Стигнав по карпестата падина користејќи го џебниот блиц, покрај јагленосаниот дел од карпата каде што првпат удри црвениот запчаник, и на крајот стигнав до областа до самата машина.


Но, пламенот ги трошеше остатоците и беше невозможно да се приближи без да се изгори.


Со раката на врвот на главата, стоев и чекав.


Противпожарно возило врескаше на коловозот, а набрзо голем пожарникар облечен во скијачка јакна и со пренослив апарат за гаснење пожар падна по падината и почна да прска запалени остатоци.


се стресов.


Еден пожарникар стоеше таму, гледајќи во јагленосаните остатоци. Цивилната гарда му се придружи и впери фенерче кон изгорениот автомобил. Зракот на светлина беше помоќен од мојот.


Дојдов поблиску.


Тогаш го видов.


На предното седиште имаше јагленосано тело. Она што остана од него беше црно и тлее.


Тина.


Сè што остана од златната девојка со златна кожа.


Се свртев, болен.


Сигурно сум паднал на карпа покрај урнатините и влегов во земја на соул фанк. Некој ми ги затресе раката и рамото. Сфатив дека некој глас ми зборува веќе некое време.


Се преселив.


„Ник“.


Беше Кели.


„Таа е мртва“, рече Кели. „Проклета работа“.


„Мислам дека таа едноставно почувствува дека е готово и подобро е да трча. воздивнав. „Таа знаеше дека Рико Корели ќе го стори тоа


Видови на превод


Превод на текстови


Оригинален текст


5000 / 5000


Резултати од преводот


неа до крајот на животот“.


„Но, Корели не ни знаеше!


„Тој ќе знае. Затоа си замина“, реков. Јас така го разбрав.


„Го проверив името, Ник“.


Го кренав погледот и се намуртив. Не разбрав што сакаше да каже.


„Марио Сперанца не е регистриран во хотелот“.


Седнав и размислував за тоа. „Но, таа му го даде тоа име на службеничката“.


Тој кимна со главата. „Службеникот вели дека и го кажал тоа. Службеничката вели дека тогаш излегла од черепот“.


Зјапав во урнатините под нас. „Дали сакаш да кажеш дека Рико Корели никогаш не бил во Сол и Ниве?


„Велам дека тој дефинитивно не бил овде - или во кој било друг хотел во Сол и Ниве - последниот месец или така. Ако неговото име на насловната е Марио Сперанца“.


„Но, после…“


„Зарем не го гледаш? Можеби знаеше за Тина. Можеби знаел дека таа најмила платен убиец да го убие“.


Одмавнав со главата за да расчистам. „И сето ова муабет за состанокот беше само лажна смрт на Тина Бергсон?


"Воопшто не. Велам дека Рико Корели сигурно знаел за Тина Бергсон и Бери Парсон. И тој едноставно воопшто не дојде во одморалиштето. Сите мислеа дека е тука - платен убиец ангажиран од мафијата Платентот беше ангажиран од Тина - а ние, затоа што сакавме да се запознаеме со Корели. Сите беа тука освен Корели! "


„Тогаш каде е кучкин син?


Кели ги крена рамениците. Мислам дека е подобро да му дадеме сигнал на Хок и да почнеме од почеток“.


Станавме да се качиме по ридот, но не можев да го оставам на мира.


Се свртев и повторно погледнав во урнатините.


"Зошто таа отиде таму?"


Кели одмавна со главата. „Таа беше убава жена, Ник. Убавите жени прават глупави работи. Сигурно го сакала Корели. И таа го мразеше него“.


„Или ги сакав овие пари“, реков.


„Не размислуваш толку за луѓето, Ник? Кели воздивна.


"Дали треба? Треба ли, навистина?" Се смирив. „Мислам дека таа одлучи дека тоа е подобар начин отколку да трча низ светот обидувајќи се да побегне од платените пиштоли на Рико Корели“.


„Никогаш нема да знае кога тој ќе ја удри“, бестрасно рече Кели.


„Се прашувам каде е сега тој копиле? Половина гласно помислив.


Петнаесет


Следното утро бевме први на појадок. И покрај сјајниот изглед на Хуана, таа беше духовно депресивна. Ова го објаснив велејќи дека не успеавме во задачата.


Јадевме континентален појадок и седевме на силно сонце. Предложив да одиме на скијање наутро пред да заминеме од Шпанија, но таа се спротивстави.


„Сакам само да си ги пакувам работите.


Кимнав со главата. „Ќе одам во Велета и ќе трчам неколку.


Кимна со главата, нејзините мисли далеку.


"Еден денар?"


Таа не одговори.


„Два пени?


"Кои?"


"За твоите мисли. Што се случи?"


„Мислам дека размислував за губењето на човечкиот живот. Тина Бергсон. Бери Парсон. Комарец. Првиот обид на Рико Корели. Па дури и Елена Моралес – каде и да е“.


Ја подадев раката и ја фатив за рака. „Така функционира светот.


„Тоа не е многу убав свет.


„Дали некој ти вети што е тоа?


Таа тажно одмавна со главата.


Ја платив сметката и си заминав.


Беше кул, но Велета е сепак многу мирен. Сонцето блескаше силно. Површината на патеката беше добро прашкаста. Го извадив двогледот и го прегледав наклонот. Како што објаснив претходно, имаше две спуштања од врвот Велета.


Овој пат решив да направам подолго трчање, кое се разгрануваше налево додека се спуштавте надолу. Само што ги враќав очилата во нивната кожна футрола кога некој се качи преку карпите од пресвртот на жичарницата и ми пријде.


Тоа беше господинот Хауптли и овој пат беше сам.


мавтав. „Добро утро, господине Хауптли“.


Тој се насмевна. „Добро утро, господине Пибоди“.


„Ми недостасуваше вчера, или кога одевме на скијање заедно“.


„Дефинитивно постои деловен притисок“, рече тој пријатно.


„Да“, реков, брзо гледајќи во него. Но, тој се сврте за да погледне во падината.


„Каде е твојата сакана сопруга?


„Пакет“.


„Тогаш заминуваш?


Кимнав со главата.


"Штета. Времето беше толку добро“.


„Навистина, постои.


Тој се насмевна и седна на карпата полицата на врвот на патеката. Му се придружив додека цврсто ги врзуваше чизмите и почна да си ги депилира скиите.


„Каде се твоите пријатели? - го прашав, седнувајќи до него. По ѓаволите, немав што друго да правам во моментов.


„Тие се во хотелот“, се насмевна тој. „Тие не изгледаа премногу заинтересирани да ми се придружат денес. Доцна во ноќта во барот „Ески“ од нивните уши излегуваа лумумба“.


„Обично сте неразделни.


„Исто е и со парите. Тие привлекуваат како магнет“. Повторно се насмевна, стапалата на врана на аглите на неговите очи длабоки и темни.


„Ти си циник, господине Хауптли“.


„Јас сум реалист, господине Пибоди.


Го зеде првото скијање и почна внимателно да нанесува восок на дното. Беше педантен и методичен работник, како што би се очекувало од добар Германец.


„Fraulein Peabody ме потсетува на некој близок до мене“, рече тој по еден момент.


„Секако?


„Знаете, имав ќерка“. Тој погледна нагоре. „Секако дека не знаевте. Извини." Тој го продолжи својот восок


Видови на превод


Превод на текстови


Оригинален текст


5000 / 5000


Резултати од преводот


инг. „Таа беше најубавата девојка.


„Дали беше таму, господине Хауптли?


Ја игнорираше мојата интервенција. „Имаше деветнаесет години и беше на универзитет“, продолжи тој. „Мојата сопруга - нејзината мајка - почина кога беше мало петгодишно девојче. Се плашам дека никогаш не можев да ѝ дадам соодветно водство додека растеше. Ти разбираш?" Неговите очи се кренаа и се сретнаа со моите.


„Никогаш не сум бил татко, па не можам да го знам ова, господине Хауптли“.


„Искрен одговор“. Тој воздивна. „Што и да беше - родителска занемарување или неразумно трошење материјални добра кон неа - кога таа замина на универзитет, изгубивме контакт.


„Тоа се случува деновиве.


„Во нејзиниот случај се случи најлошото. Нејзините другари беа многу за дроги“. Повторно ме погледна. „И таа се вклучи во оваа група до степен со кој јас не можев да се справам“. Тој продолжи да се депилира. „Таа е зависна од хероин.


Зјапав во Хауптли.


„Една година откако стана зависна, таа почина од предозирање“. Погледна во далечината кон Вега од Гранада. „Самоуправа“


„Навистина ми е жал“, реков.


„Нема смисла да ја трошите тагата на овој доцен датум“, рече Хауптли, неговиот глас груб во споредба со неговиот обично пријатен глас.


„Жалам за ова губење на човечкиот живот“, реков, размислувајќи за она што Хуана го кажа за време на појадокот.


Тој ги крена рамениците. „На некој начин се обвинувам себеси. Ја одбегнав одговорноста на татко ми. Станав интимна со други жени — не само една, туку многумина — и ја запоставив ќерка ми“. Помисли за момент. „И таа го издржа моето запоставување, реагирајќи најдобро што можеше. Со тоа што се отфрлив себеси на ист начин како што јас ја отфрлив неа“.


„Психологот може да ви каже поинаку“, реков предупредувајќи. „Самоанализата е опасна игра.


„Запознав не само жени. Бев во овој бизнис“.


„Секој маж треба да има професија“, реков.


„Но, не оној што го имав“.


Го гледав, знаејќи што ќе каже.


„Бизнис со дрога“, рече тој со горчлива насмевка. „Да. Веројатно се снабдував со хероинот со кој моето единствено дете се самоуби. Како се поврзува ова со вашиот морал, господине Пибоди?


Одмавнав со главата.


„Не се вклопува добро со моето. Почнав да го анализирам бизнисот што отсекогаш сум бил. Почнав да размислувам за неговото влијание врз човештвото. Не ми се допадна тоа што го видов“.


Избра уште едно ски и почна да го депилира.


„Решив дека е време да се откажам од бизнисот и да почнам да се поправам за моите злодела низ годините“.


Не можев да кажам ништо. Јас чекав.


„Ми кажаа што ќе се случи ако ја напуштам организацијата. Ќе ме бараат до крајот на светот. И убиј“. Тој немилосрдно се насмевна. "Дали го разбираш ова?"


„Да, сињор Корели“.


„Енрико Корели“, рече тој со полунасмевка. „Рико Корели, а ти си Картер. Ми велат дека Ник Картер е најдобар“.


Кимнав со главата. „Обично. Не секогаш. Но, обично“.


„Ви велам, ова беше административен проблем од самиот почеток. Едноставен состанок, нели? Средба на снег - справувајте се со снегот! Тој се насмеа, покажувајќи силни заби. „Само се шегувам, господине Картер! Шега“.


„Да“, признав.


„Се чинеше доволно едноставно. Ја напуштам Корзика во Лисистрата и те среќавам во Сиера Невада“.


„Секако.


„Имаше проблеми од самиот почеток. Капошите дознаа за мојот план. Некој близок тоа го погоди. Или слушнав. Мафиозите потпишаа договор со мене“.


„Комарец“.


„Да. За да спречам таков удар, го убедив мојот стар колега Базилио Ди Ванеси да позира како мене на мојата јахта. И многу убавата девојка со која спиев отиде со него за да ја направи карактеризацијата реална“.


„Ти си го наместил својот човек? - реков тивко.


„Не знаејќи дека ќе биде хит“, рече Корели. „Во суштина, го направив тоа што го кажуваш. Но, навистина не мислев дека Комарецот ќе заздрави. Се надевав дека средбата помеѓу Базилио и тебе ќе помине без проблем и дека може да се договори вистинска средба меѓу тебе и мене. "


воздивнав.


„Но, тоа не е се. Непосредно пред да ја напуштам јахтата во Валенсија, открив дека мојот прекрасен шведски славеј планира да се ослободи од мене!“


„Тина Бергсон?


„Да. Таа сакаше да умрам. Таа самата потпиша договор со мене“. Корели сардонично се насмевна.


„Имаше ли причина?


„Бев љубопитен како вас, господине Картер. Треба да ја разбереш Тина малку појасно“.


Совршено ја разбрав, но ништо не реков.


„Таа е нимфоманка, господине Картер. Мислам дека ова не е изненадувачки за вас. Но, можеби причината зошто таа стана толку фројдовски симбол е исто толку интересна како и фактот за нејзината опсесија“.


Го погледнав љубопитно.


"На петнаесет години беше силувана од шведски земјоделец. Забременила. Абортусот беше успешен, но се разви сепса. На петнаесет ѝ направија хистеректомија. Ова неплодно, убаво, интелигентно суштество стана опседнато со уништување на нејзината женственост, со нејзината неспособност да биде мајка Бидејќи не беше ниту жена, ниту маж, таа стана она што треба да стане - суперчовек Со оваа убавина и оваа интелигенција - ве уверувам, нејзината интелигенција е ограничена!


Видови на превод


Превод на текстови


Оригинален текст


5000 / 5000


Резултати од преводот


Ес, господине Картер! - таа одлучи дека ќе ја преземе малата империја чиј господар бев јас“.


„Мрежа за лекови“, реков.


„Токму така. Сега зборувам за нејзините амбиции откако решив да го прекинам овој синџир и да ги откријам нејзините најдлабоки тајни на Одделот за борба против дрога на Соединетите држави“.


Кимнав со главата. „И тоа беше причината што таа го најми Парсон да те убие!


"Тоа е вистина. За среќа, нејзината првична шокирана реакција на мојата одлука да го расклопам синџирот ја протолкував како сомнителна и ги држев очите отворени. Иако ми вети дека ќе ми остане верна и ќе ме придружува до Америка, претпоставував дека лаже Го вклучив нејзиниот телефон - нашата вила на Корзика е голема, и секој од нас има многу слобода - и конечно ја слушнав како се договори со Бери Парсон во Малага.


„Најинтересно.


„Мојот следен чекор беше да испратам свој шпион за Парсон. Мислам, патем, дека Парсон ќе го најдете во досиејата на Интерпол како Даниел Тисо, починатиот од француското подземје. Беше десетгодишно дете за време на светската војна. Второ, и прерасна во шпионажа и убиство“.


„Сега е мртов.


„Тоа е она што се сомневав. Корели ги крена рамениците. „Слушнав дека ја напушташ дискотеката со твојот познаник од Малага“.


Се насмевнав. „Нема многу да ви избега“.


„Доста е“, воздивна Корели. - Па, Елена Моралес внимателно го следеше Парсон, дозволувајќи му да ја земе во бар во Торемолинос. И токму таа ме предупреди дека тој дошол во Сол-и-Ниве да ме најде и да ме убие. Поради оваа причина не те сретнав во Велета“.


„Јас го образложив тоа“.


Корели кимна со главата. Заврши со своите скии. „Се надевав дека можеби Тина би можела да биде убиена на јахтата на Лисистрата ако нешто се случи таму, но како што знаете, таа избегна сериозна повреда. Иако Капосите добро ја испланирале егзекуцијата. ништо не би се случило не само за атентаторот Капо, туку и за атентаторката Тина.


Се смеев. „Вие сте многу снаодлив човек, господине Корели.


„Живеев долг живот поради мојата снаодливост во многу опасна професија. Тој се намурти. „Не е професија. Ова го сквернави самото значење на професијата. Во многу опасен рекет. Добар збор. Тешка. Рамен. Неромантичен. проектил“.


Кимнав со главата.


„Те гледам со восхит веќе подолго време. Корели се насмевна. „Веднаш сфатив дека си го убила Комарецот. И предвидував дека ќе го убиеш и Парсон. Смртта на Тина ми беше изненадување. Мислам дека таа не се самоуби, како што велат во Прадо Лано. Но, мислам дека таа сигурно ја изгубила контролата врз таа машина откако сосема веројатно открила дека Парсон е мртов и решила дека знам се за неа и дека ќе ја убијам“.


Реков: „Во овој случај, таа реши да побегне пред да знаеш дека е тука“.


„Токму така.


"Таа е мртва. Тоа е сè што има во тоа“.


Корели кимна со главата. Ги затегна стегите на скиите, ги усогласи чизмите со нив и ги облече штипките. Тој стана и ги свитка колената.


Почнав да се облекувам.


„Дали би сакале да се возите со мене?


„Убава“.


Тој се насмевна. „Пред тоа, Ник, би сакал да го поседуваш ова“.


Погледнав надолу. Го подаде пликот. На него имаше испакнатост. Го отворив пликот и видов ролна со познат изглед - микрофилм.


„Тоа е само она што го мислите. Имиња. Места. Датуми. Сите. Се' од Турција преку Сицилија и ривиерата до Мексико. Не можете да пропуштите нешто или личност ако ги следите фактите. Сакам овој синџир да биде уништен за да не може повеќе да се спојува. За доброто на Беатрис“.


Беатрис. Неговата ќерка. И зарем ова не е сликата на Данте за женственост?


„Во ред, Корели“, реков.


Ме плесна по грбот. "Оди!"


* * *


Започна бавно напрегање против линијата за паѓање, потоа ја премина падината и трчаше надолу кон кривината. Потоа се сврте назад во прекрасно украсената Кристи и шеташе околу купот камења.


Го ставив микрофилмот во внатрешниот џеб од мојата јакна за скијање и истрчав да го земам. Снегот беше наполнет точно. Чувствував како моите скии загризуваат во прав со убаво еластично отскокнување.


Корели беше под мене додека се движев по кривината на карпите. Направи неколку кривини, влезе во Веделн, а потоа се сврте на многу широк траверс по благ агол на патеката.


Го следев надолу, правејќи неколку кривини и тресејќи ги облините на моето тело. На крајот од трчањето, точно на траверсот, видов трет скијач на алтернативна рута.


Косините беа такви што наизменични делови се вкрстуваа во одредени интервали, нешто што потсетуваше на две жици кои беа лабаво искривени на одредени места.


Тоа беше млад човек во кафена јакна. Изгледаше како тинејџер; барем ја имаше таа жилава, витка градба. Без разлика на возраста, тој беше одличен скијач. Неговите скии вкопани во снегот и тој беше мајстор за вртење и лебдење.


Видови на превод


Превод на текстови


Оригинален текст


5000 / 5000


Резултати од преводот


поседуваат километражата.


На дел од патеката каде што се споиле две патеки, младиот скијач удрил странично и полека се спуштал во низа рамни траверси. Кога се приближив до Корели, тој беше надвор од видното поле зад карпестиот гребен што ги разделуваше двете колосеци.


„Прекрасно стадо“, реков.


Тој кимна со главата.


„Кога ќе дојдете во САД, ќе ве одведам во Алта и Аспен. Ќе ги сакаш!


Тој се насмеа. „Можам да ве одведам на тоа!


„Добра зделка“, реков. „Продолжи. Ќе те следам до следната станица“.


Тој се насмевна и тргна.


Стигнав неколку моменти по него. Десното скијање ми заостана малку и се обидов да го прилагодам ставот за да добијам подобар залак.


Се упатив по стрмно спуштање, забавувајќи се со машина за чистење снег, бидејќи падот помеѓу две излети на карпи беше премногу тесен за грациозно маневрирање, а потоа излегов во широко расчистување од снег и мраз што личеше на излетничко место на секој скијач. Го видов Корели на крајниот крај.


Се преселив надолу, следејќи го Корели налево, и во тој момент повторно го видов момчето.


Тој се спушти побрзо од нас двајцата во алтернативното трчање и сега се приближуваше до пресекот на две патеки на дното на широкото, накосено поле.


Застанав за момент, удирајќи во снегот на хокејската станица и само застанав таму. Прашокот беше добар. Снегот долу изгледаше тежок. Но, не ми се допадна аголот на гледање. Мислам, беше стрмен и речиси рамно, но имаше вдлабна падина на врвот што не ми се допадна баш.


А сепак Корели помина на половина пат по него без никакви проблеми. Возеше од лево кон десно од мене, а јас додека гледав, тој влезе во нагорнина и се врати од десно налево. Зад него видов млад човек на друго трчање како се приближува до гребенот од карпа што го делеше нашето трчање од неговото.


Само што сакав да заминам кога фатив предупредувачки блесок со аголот на моето око. Повторно ја кренав главата, кривогледувајќи на светлото сонце. Дали моите очи играат трик со мене? Не!


Типот држеше нешто во десната рака, а со левата ги држеше двата ски-стапчиња. Држеше некакво оружје - Да! Тоа беше рачен пиштол!


Сега детето застана и седна во снегот. Сега тој беше зад карпите и не можев да видам што прави, но инстинктивно знаев дека нишани на Корели, кој скијаше подалеку од него, несвесен дека е насочен кон глетката.


"Хауптли!" Врескав, користејќи ја неговата корица во случај да ме измами некаква оптичка илузија.


Брзо ја сврте главата, гледајќи во мене по ридот. Замавнав со раката кон младиот човек. Корели се сврте и не виде ништо од негов агол. Очајно мавтав како предупредување. Корели сфати дека нешто не е во ред и реагираше. Тој се обиде да ја смени линијата за трчање, но изгуби рамнотежа и падна поради неуспешен фронтален пад. Но, тој се повлекол и удрил во бутот, а потоа почнал да се лизга.


Скокнав на скиите и удрив во столбовите, упатувајќи се надолу кон карпите зад кои седеше младичот. Ги ставив двата столба за скијање под левата рака и го извадив Лугерот.


Тајкунот излезе од никаде. Гледав во карпите за главата на момчето, но не видов ништо. Тајкунот ме крена на половина пат меѓу коленото и скијачката клешта и ме тресна прво со лицето во снегот, скинувајќи едно ски целосно додека се олабавиа заштитните рачки и го испрати да лета низ лабавото поле. Се лизнав и конечно застанав наеднаш. Другиот ски лежеше до мене. Не се ни сеќавам како се откачи.


Корели излезе од снегот и сега се сврте да ги погледне камењата.


Одекна првиот истрел. Тој промаши. Сега можев да го видам младиот човек како излегува од карпите и се движи напред. Го насочив Лугерот во неговата глава и го повлеков чкрапалото. Премногу десно.


Брзо се сврте и ме виде. Капата му падна. Златна коса му течеше околу грлото.


Тоа беше Тина Бергсон!


Бев толку запрепастен што не можев да размислувам.


Но, тогаш мојот мозок, без да поттикне, ја повтори целата приказна.


Тина!


Тоа не беше нејзиното тело во црвениот Јагуар.


Мора да е Елена Моралес. Сега го видов. Ја видов Елена како влезе во собата на Парсон и го најде телото на Парсон каде што го оставивме. И ја видов во собата - Тина Бергсон веќе беше таму! Тина дојде во Сол-и-Ниве да го најде Парсон и да го испрати кај Корели да го убие. И го најде Парсон мртов - пред Елена да влезе во собата. Па се јавила во дневната да ја донесе Елена. И дојде Елена, испратена со порака.


Тина ја натера Елена да излезе на балконот и да се спушти до црвениот Јагуар, бидејќи сега знаеше дека Елена се очите и ушите на Корели. Ја ставила во Јагуар и ја убила. На кривината на потковицата, далеку од видното поле, ја стави Елена зад воланот, го запали Јагуарот со скијачки чизми или нешто тешко, држејќи ја педалата за гас и самата скокна.


И тој побегна во темнината, иако јас одев веднаш зад неа.


И сега…


Сега таа дојде да го убие Корели и самата да ја преземе мрежата на дрога, како и секогаш.


Видови на превод


Превод на текстови


Оригинален текст


5000 / 5000


Резултати од преводот


мраз сакаше да направи!


Видов Корели повторно стана и зјапа во Тина. Тина пак пукаше во мене. Јас ѝ одговорив со оган. Бев премногу далеку за да направам нешто добро.


Таа ме погледна мене, потоа во Корели и отиде низ снегот до Корели. Тој очајнички се обидуваше да излезе од снегот и да се спушти по падината. Како и многу мажи во екстремно опасни професии, тој очигледно не сакал да носи оружје на својата личност.


Таа намерно се упати кон него со скијачки чизми, држејќи го високо оружјето.


Снегот околу тајкунот е силно замрзнат. Можев да видам како крцка со напнатост на врвот на падината, што формираше заоблен преглед кој се наведнуваше кон дното на теренот.


Се вратив назад, го насочив Лугерот во снегот и пукав еднаш, двапати, три пати. Истрели одекнуваа во воздухот. Снегот се распрсна на сите страни. Имаше пукнатина и целата плоча од снег и мраз почнаа да се топат - одвојувајќи се од горната половина на тајкунот што ме слета на земја.


Од самиот почеток брзо се движеше. Лизгајте!


Таа виде дека доаѓа, но не можеше да го избегне. Таа го застрелала Корели двапати, а потоа се стрчала кон него, избегнувајќи го лизгалиштето, но тоа ја фатило и ја одвело надолу. Видов дека нејзината жолта коса исчезнува во овој материјал.


Потоа снегот се акумулираше и почна да се рони врз камењата од 'рбетот, запирајќи со удар и удар.


Ги собрав скиите и полека се спуштив кон Корели.


Лежеше на страна, крвареше во снегот.


Му пријдов. Лицето му беше бело од болка, а очите неконцентрирани. Тој беше шокиран.


„Скрши го синџирот! - ми шепна тој.


Му ја кренав главата од снегот. „Ќе го направам тоа, Рико“.


Тоа беше прв пат да го повикам по име.


Се наведна наназад со блага насмевка на усните.


Шеснаесет


Му ги затворив очните капаци.


Му помогнав на Guardia Civil да се грижи за телото на Корели, а потоа заминав на скии додека неколку луѓе со лопати почнаа да копаат по Тина Бергсон. Го тргнав настрана човекот со мустаќи Фу-манчу и му кажав за тажниот крај на Бери Парсон.


Тушот беше убав за да се ослободи од стресот и напнатоста од оваа работа со шпански поврзување. Се откинав со крпа во мојата соба пред да се облечам и да чукам за Хуана Ривера. Време е да ѝ го кажеме последното поглавје од приказната и со неа да го започнеме патот до Малага.


Го проверив мојот Лугер во футролата за рамо што виси над главата и посегнав по мојата наметка. Бидејќи моите стапала беа суви, го залепив шилото и го обвив преку моите раменици во ладна фротир. Огледалото во бањата беше затемнето, но успеав да се исчешлам. Повторно проверив и открив дека сивите прамени повеќе не се појавуваат откако ги извадив претходната недела.


Знаев дека ќе видам повеќе од нив во иднина, а не помалку.


Моите торби беа спакувани - го направив ова пред да се качам под туш - и размислував да облечам облека пред да ја повикам Хуана, а потоа помислив, по ѓаволите, и отидов до вратата и тропнав со голи зглобови.


„Влези“, го слушнав нејзиниот придушен глас.


"Ти си спремен?"


Немаше одговор.


Ја отворив вратата и влегов.


Вратата се затвори зад мене, а јас изненадена се свртев и ја најдов Хуана на столот спроти мене. Таа била целосно гола, устата и била врзана со шал, а рацете и биле врзани зад грб и врзани за стол. Нозете и беа врзани за нозете на столот. Таа ме погледна со тивки молбени очи.


Посегнав по кваката.


„Не, не, Ник! - гласот рече тивко.


Завесите во близина на прозорецот трепереа, а од зад нив излезе Тина Бергсон, држејќи пиштол во раката. Се чинеше огромно - нејзе. Тоа беше Парсонс Вели Марк IV. Носеше скијачка облека - истата онаа што ја носеше на патеките. Таа беше мокра и ладна, но инаку сосема во ред. Очите и гореа од страста на лудилото.


„Здраво, Ник“, рече таа со весела смеа.


„Тина“, реков јас.


„Да. Не умрев во лавината што ја предизвикавте“.


„Јасно“.


Се свртев и повторно го погледнав голото тело на Хуана. Тогаш видов дека цигарата ѝ гори на голите гради. се стресов. Тина Бергсон имала садо-мазо тенденции, веројатно лезбејски, што довело до нимфоманија.


„Ти си болна, Тина“, реков тивко. „Каква корист има да се повредуваат луѓе како Хуана?


Тина експлодираше. „Рико беше будала што се обидуваше да го прекине синџирот на дрога! Ја имаше најдобрата шема за правење пари на светот - и сакаше да се ослободи од неа!“


„Но, тоа ја уби неговата ќерка“.


Тина се насмевна. „Таа ќерка стана курва како сите жени - секој маж отиде на тој глупав колеџ на кој таа отиде.


„Само во твојата имагинација, Тина“, реков. „Ти треба психијатар.


Ја фрли главата назад и се насмеа. „Ти си пуритан, Ник! Ти го знаеш тоа? пуритански!"


Размислував за футролата за рамо што виси на главата во мојата соба и се проколнав себеси дека сум глупава будала. Нема да одам никаде без него. Сè поради глупав сентиментал


Видови на превод


Превод на текстови


Оригинален текст


5000 / 5000


Резултати од преводот


Го ставив на смрт мојот интерес за Хуана Ривера.


„Дај ми го микрофилмот, Ник“, рече Тина, оддалечувајќи се од завесите каде што ме чекаше. „Те видов со Рико. Мора да го добиеш. Дај ми го или ќе те убијам“.


„Нема проблем, Тина“, реков. „Ако ти ја дадам снимката, ќе не убиеш двајцата и ќе заминеш“.


„Не“, рече Тина со сјајни очи. „Не ми е гајле што правиш со таа кучка. Можеш да заминеш и да леташ назад во Соединетите држави за се што ми е гајле. Ми треба само микрофилм и ќе те пуштам“.


Одмавнав со главата. „Нема шанси, душо.


Нејзините очи беа светли и ледено сини. Размислував за скандинавските фјордови и ледената кора. И размислував за тоа убаво тело под скијачката облека.


Тина покажа кон Хуана со тежок Британец Вели. Ја погледнав со речиси болна фасцинација. Очите на Хуана се превртеа од страв. Ја видов како трепери. Солзи и течеа по образите.


„Ти си чудовиште“, реков мирно. „Дали ме слушаш Тина? Можеше да преземеш одговорност за мене наместо да ја мачиш Хуана. Какво нечовечко суштество сте вие?


Тина ги крена рамениците. „Ќе ја убијам со три, ако не ми ги донесеш тие филмови, Ник“.


„Немам филм“, реков брзо. Одеднаш имав план. Сакав да мисли дека премногу протестирам.


Нејзините очи се стеснија. „Те видов со Рико. Сигурно сте го добиле филмот од него. Му требаше еден состанок само со тебе. Тоа е се. И тој го доби. Сигурно ти го дал. Сам, Ник“.


се потам. „Тина, слушај ме! Микрофилмот го испрати по пошта. Го испрати во Вашингтон“.


„Рико не би ѝ верувал на поштата! шмркаше Тина. „Го познавам подобро од тоа. Дојдете со подобра идеја, Ник. Две“.


„Тина, вистина е! Импулсивно тргнав кон неа. „Сега спушти го пиштолот и тргнете ја Хуана од столот!


Тина се сврте кон мене. Муцката на тежок пиштол беше вперена во моите гради. „Ова е Вели.455 Ник“, рече таа остро, гримасајќи. „Тоа е исто толку моќно како Frontier Colt. Не ме терајте да те раскинам на парчиња. На толку кратко растојание нема да остане ништо од вашите гради и срце. Ќе морам да ги разгледам твоите работи за да го најдам филмот. И премногу ми се допаѓа твоето големо тврдо тело за да го уништам. Дај ми го, Ник. Филм! "


Хуана плачеше.


Се мрднав малку.


"Не!" Тина извика, а потоа го впери пиштолот во главата на Хуана, муцката само неколку сантиметри подалеку од нејзината коса. „Дај ми го тој филм, Ник. Или ќе умре!


Ја погледнав во очај.


„Реков еден и два, Ник! Сега - ова е последниот момент...“ Таа воздивна.


"Почекај минута!" Плачев. „Во другата соба е!


„Не верувам“, рече Тина со блага насмевка. „Не. Го носиш со себе. Толку вредно нешто“.


Лицето ми падна. „Како можеш да бидеш толку сигурен?


Таа се насмевна. "Знам! Тоа е сè. Знам!" Таа тргна кон мене. "Дај ми го мене!"


Посегнав во џебот од мојата наметка. „Тина…“


"Полека!"


Ја подигна тешката муцка и ми ја насочи кон вратот.


Јас се повлече. „Во џебот ми е.


Таа ме погледна, нејзините очи затворени, умот и забрза.


„Тогаш соблечи ја облеката и подај ми ја. Полека“.


Го одврзав појасот, размислувајќи бесно. Се разбира, немаше филм во мојот џеб. Повеќе…


"Исклучи!" - пукна таа.


Таа беше премногу далеку за да ја грабнам нејзината наметка како што првично се надевав. Го фрлив од моето рамо и од телото. Стоев таму гол и незаштитен. Да беше само поблиску, ќе ја оттресев наметката, ќе и го грабнев Вели од рака и ќе ...


„Фрли го на креветот!


воздивнав.


Таа тргна кон него, ставајќи го пиштолот на моите гради и срце. Со левата рака претураше во едниот џеб. Празен. А потоа уште еден. Празен.


"Лажго!" врескаше таа. "Каде е тоа? Каде е тоа?"


Ги видов нејзините очи како светат сини додека ме гледаше, нејзините очи трчаа горе-долу по телото и моите нозе. Ја мрднав малку ногата, навивајќи се и обидувајќи се да не ја видам лентата каде што ми се протега по задниот дел од мојот глужд.


Несакајќи го свртев погледот кон десната нога. Таа забележа како мојот поглед исчезна, а нејзините очи се стеснија во мисла. Повнимателно погледна во моето стапало, потоа надолу во мојата нога, и виде ситно парче селотејп како се протега по задниот дел од мојот глужд.


"Еве го!" - пукна таа. „Закачете го на глуждот! Донеси го, Ник. Донесете го и...“


„Тина, ти се колнам!


„Дали сакаш да те убијам и да ја тргнам оваа лента од себе?


Знаев дека таа ќе го направи тоа.


Чувствувајќи се гол и ранлив, се наведнав и посегнав по десниот глужд. Кога го ставив, лентата беше лабава поради влагата во тушот, па веднаш ја извадив иглата.


"Брзо!" Таа ми се јави, наведнувајќи се над мене и подадејќи ја левата рака да ми ја земе.


Го извадив моето шило и отидов до неа, испружејќи ја левата рака како да држи микрофилм. Нејзините очи трепереа кон мојата стегната тупаница и таа рефлексно се истегна.


Ја турнав со тупаница. Таа дозволи нејзините прсти да го допрат. Го фатив нејзиниот зглоб. Б со


Видови на превод


Превод на текстови


Оригинален текст


1507/5000


Резултати од преводот


Во еден момент ја поместив десната рака кон нејзиното тело и и го забив шилото во вратот веднаш под нејзиното уво.


Таа го отпушти Вели со жуборен крик.


Куршумот навлегол во ѕидот на хотелот, пробивајќи се на другата страна.


Градите ми гореа од огнот на експлодираниот барут.


се повлеков.


Таа падна и артериска крв бликаше од нејзиното тело на нејзината златна кожа.


Каква штета.


Каков пекол на отпад.


Запрепастен, станав, го подигнав нејзиното тело и ја однесов до креветот.


Еден ден ги отвори очите.


„Ник“, шепна таа и смешно се насмевна. „Никогаш нема да доживеам седумдесет и седум, нели?


„Го избравте погрешната професија“, реков.


Таа опуштена.


Се свртев кон Хуана, обидувајќи се да ја утешам, ја одврзав од столот и потоа ја влечев до плакарот каде што се пресоблекуваше. Потоа отидов во мојата соба и се качив во мојата.


Се вратив назад. Сега го држев мојот Rolleiflex, гледајќи точно како требаше да изгледам во мојата корица. Драг Стар Хок.


Всушност, бев среќен што се облеков. Секогаш е полесно да се зборува за секојдневни работи кога сте облечени.


„Каде е овој микрофилм? - ме праша Хуана.


Го зедов Rolleiflex. „Еве“, реков. „Добриот снимател секогаш го носи својот филм во својата камера“.


Таа ми го извади јазикот.


Го фатив на филм. На крајот на краиштата, јас бев еден од најдобрите фотографи на Средниот Запад, нели? И Хуана не требаше да знае дека имам микрофилм во џебот од панталоните, како кутија цигари или привезок, нели?


Заговор на главата на смртта


Заговор на главата на смртта


Пролог


Островот Мумура беше како мал зелен скапоцен камен во длабокото сино кадифе на Јужниот Пацифик. Скриен во аголот на архипелагот Туамоту, Мумура бил еден од ретките полинезиски острови што не бил под влијание на мисионерите или цивилизацијата. Мумуранскиот народ сепак остана слободен во целосна смисла на зборот. Никој не ставаше тесни чевли на нозете, ниту ги покриваше убавите кафени гради на своите жени. Ги имаше вкупно околу петстотини, немаа поим за рајот што беше нивниот остров, бидејќи ништо друго не знаеја.


Речиси целото население сега чекаше на златната плажа додека моторен чамец ги пробиваше нежните прекинувачи кон нивниот брег. На лакот на овој странски брод стоеше Ату, висок и исправен, не плашејќи се од брзината на бродот или татнежот на моторот, како што му доликува на водачот.


Кога чамецот застанал на неколку метри од брегот, мажите се стрчале кај својот капетан, додека жените останале на брегот, возбудено смеејќи се меѓу себе и предупредувајќи ги децата да не се мешаат.


Излегувајќи од чамецот, Ату зел голем куфер од член на екипажот и влегол во водата, држејќи го високо за да остане сув. Бродот оживуваше и се упати назад кон белата јахта, која лесно се движеше на половина милја подалеку.


Ату одеше по плажата, гордо носејќи го својот куфер пред себе. Ја ставил на камен што неговите предци го користеле како жртвен олтар, но сега станал платформа.


Мумураните се гужваа наоколу. Музичкиот ритам на нивниот јазик растеше со возбуда.


Ату ја крена раката за тишина и веднаш единствениот звук што се слуша беше воздишката на вечерното ветре во неговите дланки. Белокосиот поглавар нежно им се насмевна на своите луѓе и се наведна да ги одврзе бравите од куферот, како што му покажаа белците на големиот брод.


Тој помина со раката преку сјајниот кафеав материјал од куферот. Никогаш немаше допрено нешто вакво, а Ату го галеше зачудено. Потоа, гледајќи ја нетрпеливоста на своите луѓе, ги фати двете страни на капакот и го подигна.


Тој ги изнесуваше богатствата едно по едно, дозволувајќи им на луѓето да уживаат во секое од нив. Парче ткаенина, неверојатно флексибилно и испреплетено со обоени спирали, за разлика од кој било цвет во Полинезија. Ѓерданите нанижани со неверојатни камења ја рефлектираа сончевата светлина и ја претворија во виножито. Мали долгнавести кесички со ленти завиткани во хартија со сладок вкус. Ату стави еден во устата и почна да џвака за да покаже што му покажале белите луѓе. Останатите ленти ги подели, гледајќи дека ги добиле што е можно повеќе деца. Чудата продолжија да доаѓаат од куферот. Имаше работи што отскокнуваа, работи што блескаа, работи што создаваа звуци. Секое ново богатство предизвикува радосен жубор во толпата.


Овој ден сигурно ќе остане запаметен во Мумур.


На јахтата, сега напуштајќи ја Мумура, двајца мажи застанаа на оградата, гледајќи го островот што се оддалечува низ двоглед. Едниот беше тежок, налик на мечка, со топче црна коса што требаше да се измие. Другиот беше повисок и тенок како камшик, со сребрена коса исчешлана од високото, мазно чело. Иако мажите беа во цивилна облека, имаше нешто воено во нивното однесување. Зад повисокиот човек седеше огромен германски овчар и мускулест црн доберман, гледајќи го светот со омраза.


Федор Городин, рече потешкиот. „Зошто да не го завршиме ова, Антон? Досега треба да бидеме доста далеку од островот. Неговиот глас беше остро режење што ја зголеми неговата сличност со мечка.


Седокосиот Антон Жизов ги спушти очилата и полека кимна со главата. Неговите ситни темни очи беа скриени со длабоки отвори под прави црни веѓи. „Да, мислам дека дојде време.


Жизов се сврте кон третиот човек, кој немирно чекореше на палубата зад нив. „Што велиш, Варнов? Ти си спремен?"


Варнов беше слаб човек со подгрбавени, тесни раменици поради кои изгледаше уште помал отколку што навистина беше. Имаше бледа, нездрава кожа на човек кој ретко излегува надвор.


„Да, да, јас сум подготвен“, откина Варнов. Бев подготвен во последните 20 минути.


„Прекумерното брзање може да чини многу“, тивко рече Жизов. Сега треба да изгледа прилично убаво на зајдисонце“. Тој се сврте кон еден млад човек во морнарска униформа. „Борис, кажи му на капетанот да не држи, сакам да се фотографирам“.


Младиот човек стана претпазлив. „Да, господине“. Почна да се движи кон мостот, но се двоумеше. "Господине?"


„Што е тоа, Борис? - нетрпеливо праша Жизов.


„Луѓе на островот. Ќе имаат ли време да се евакуираат? »


„Луѓе? Мислиш на овие дивјаци со кафена кожа?


„Д-да, господине. Изгледаа прилично безопасни.


Городин одеднаш скокна од под оградата, мускулите на неговите огромни раменици се стегнаа. „За што кукаш, момче? Добивте наредба! »


Жизов ја крена негуваната рака. „Борис е млад, Федор. Задржува допир на хуманизам,


што не е секогаш лоша работа“.


Тој се сврте кон младиот морнар. „Ако сакаме да ги постигнеме нашите цели, Борис, мора да се жртвуваат неколку животи. Како што знаете, со промените што ќе ги направиме условите за сите народи во светот значително ќе се подобрат, поради што овие едноставни домородци ги дадоа своите животи за доброто на човештвото. Дали разбираш, момче мое?


„Да, господине“, одговори Борис, иако во неговите очи сѐ уште се криеше сомнеж. Тргна напред кон мостот.


„Не знам зошто се обидуваш нешто да објасниш на ова“, рика Городин. „Наредбата мора веднаш да се изврши. Така бевме научени јас и ти“


„Мораме да признаеме дека времињата се менуваат“, рече Жизов. „Кога ќе бидеме на власт, ќе ни требаат паметни млади луѓе како Борис. Не би било паметно да го оттурнеме сега“.


Теренот на моторите се смени и јахтата забави. Со мало поместување на рамнотежата, двете кучиња ржеа, отфрлени од нозете поради нивната нестабилна нога. Жизов го зграпчи крајот од нивниот двоен поводник, го врза во јамка низ шината и ги камшикуваше двете кучиња по лицето. Тие се притиснаа на преградата на кабината, црните усни оставаа силни бели заби во тивко режење.


„Не знам зошто овие кучиња не те растргнуваат како што се однесуваш со нив“, рече Городин.


Жизов кратко, лае се насмеа. „Стравот е единственото нешто што овие животни го разбираат. Ќе убиваа за мене по команда бидејќи знаеја дека имам моќ да ги убијам. Треба да научиш повеќе за психологијата, Федор. Со млад човек како Борис, треба да бидете трпеливи. Со овие слатки ѓаволи функционира само суровоста“. Повторно го повлече кожениот врв врз лицата на кучињата. Тие не испуштаа звук.


„Ако завршите со играњето со вашите миленици“, рече Варнов со силен сарказам, „ќе продолжам со демонстрациите“.


„Во секој поглед. Ајде да видиме дали целото време и пари што ги вложивме во тебе исплати дивиденда.


Варнов посегна во џебот и извади црна кожна футрола. Од него зеде тенок метален цилиндар долг шест инчи, зашилен на едниот крај. „Ова е електронско пенкало“, објасни тој. „Со ова го контролирам активирањето, сложен сет на поставки што само јас ги знам“.


„Дали ни треба целиот овој разговор? - се пожали Городин. „Да видиме што се случува.


„Биди трпелив, Федор“, рече Жизов. „Ова е важен момент за г-дин Варноу. Мораме да му дозволиме да ужива во тоа максимално. На крајот на краиштата, ако неговиот проект пропадне, она што ќе остане од неговиот живот ќе биде најнепријатното“. „Тој нема да пропадне“, брзо рече Варнов. „Мора да запомните дека ова е еден од моите помалку деструктивни средства. Сепак, ова ќе биде повеќе од доволно за остров со големина на Мумура“. Држејќи го електронското пенкало во рака, почна да ја откопчува кошулата. „Убавината е во тоа што дури и надлежните царински инспектори никогаш не би пронашле бомба во тој куфер, бидејќи таму нема бомба“.


„Сите го знаеме тоа“, нетрпеливо интервенираше Городин. Варнов продолжи како никој да не му го одвлекува вниманието. „Нема бомба меѓу ситниците, бидејќи самиот куфер е бомба. Мека, податлива, подложна на обработка во која било форма, крајното продолжување на принципот на пластични експлозиви е фисилна нуклеарна пластика. Детонирачкиот уред е минијатурен изработен во метална брава. И тука е активирањето“. Сега, кога градите му беа откриени, Варнов ги ископа врвовите на прстите во нешто што изгледаше како заздравена вертикална лузна на левата страна од градите.


Големиот Фјодор Городин се стресе и се сврте настрана. „Леле, едвај чекам да го гледам како го прави тоа“, кратко се насмеа Варнов. „Гледате без жалење како неколку стотици луѓе умираат од далечина. А сепак мразиш да гледаш како маж открива клапа од сопствената кожа.“ Фаќајќи го работ на лузната со врвовите на прстите, нежно се повлече нанадвор. тркалезен метален предмет со големина на сребрен долар.


Варнов лесно го допре работ на дискот со пенкалото. „Клучот за пристап, јас го нарекувам. За мене клучот за богатството и одмаздата, за вас клучот за моќта“.


„И за оние што ни стојат на патот“, додаде Жизов, „клучот за заборавот“. „Токму точно“, рече Варнов. Почна да го допира врвот на иглата на неколку точки на дискот за активирање. „Не треба да се сеќавате на редоследот на контактите“, му рече тој на Жизов. „Се менува автоматски по секој завршен сигнал. Човекот треба да се прикрие“.


Жизов суптилно му се насмевна. „Се восхитувам на темелноста на вашата самоодбрана. Убаво беше да се поврзе лозинката со пејсмејкерот“.


„Да, така мислев“, се согласи Варнов. „Ако поради некоја причина моето срце престане да чука, лозинката е програмирана да сигнализира детонација на сите нуклеарни пластични бомби што постојат. Штом ќе го започнеме бизнисот и ќе се исполнат сите услови од нашиот договор, се разбира, ќе ја оневозможам лозинката за отчукувањата на срцето“.


"Секако"


- рече Жизов.


Варнов ги заврши манипулациите со иглата и ја измазнуваше кожата. „Таму.


Тројцата мажи зјапаа во островот на хоризонтот. Городин полека ја сврте својата масивна глава.


„Ништо не се случи, Варноу“, рече тој, „твојата бомба не работи“.


„Само продолжете да гледате“, му рекол Варнов. „Има автоматско доцнење од триесет секунди помеѓу внесувањето на лозинката и ослободувањето на детонаторот на бомбата. Ова ќе ми даде време, ако некогаш имам потреба, да сигнализирам повлекување.


„Мудра мерка на претпазливост“. Жизов одобри. „Но, овој пат нема да има потреба од такво одложување“.


Варнов гледаше како втора рака завршува полукруг на бројчаникот на неговиот рачен часовник. Последната секунда ја броеше гласно. „Пет, четири, три, два, еден“.


На почетокот тоа беше второ сонце, изгреваше исто како што заоѓаше друго. Нејзината жолто-портокалова огнена топка порасна како огромен инстант рак додека црниот чад и белата пареа го заматија островот Мумура. Ударниот бран ја зафати водата кон јахтата, која можеше да се види како прекинувач од десет метри, која се однесе од местото на катастрофата. Бранот удрил во преградата и го преплавил бродот и неговите патници. Во исто време ги погоди звук. Долгиот татнеж, како гром, се засили илјада пати.


Антон Жизов се сврте кон другарите со тенка, триумфална насмевка. „Мислам дека видовме доволно. Ајде да влеземе внатре и да се исушиме додека му наредам на капетанот да тргне.


Двете кучиња се наведнаа, прво паднаа со стомакот на палубата, со широки очи од ужас додека огнената топка, сега досадна црвена, се издигна кон небото на црна колона од чад. Жизов го повлекол поводникот, цврсто прицврстувајќи ги јаките на пригушницата и половина ги влечел животните зад себе, упатувајќи се кон кабината.


Од далеку, колоната од чад на клубот на јахтата изгледаше како насилна убавица. Немаше повеќе убавина на островот Мумура, сега поцрнет и исушен. Само налетот на ветерот дувна за да ја пополни празнината каде што зовриените пламени го трошеа кислородот. Инаку владееше тишина. И смртта.


Еден


Нуклеарната експлозија почна да го зема својот данок во мојот живот две недели по огнената смрт на Мумура и нејзиниот народ. Тоа се случи во најинтимниот момент.


Нејзиното име беше Јоланда. Имаше права, сино-црна коса и кремаста кожа. Ја сретнав порано вечерта во мал фламенко клуб во близина на Бродвеј. Таму танцуваше, облечена во тесен црвен фустан од кадифе што ги истакна нејзините згодни гради и тенок струк и се разгоре околу долгите нозе на танчерката. Таа ми упати долг, предизвикувачки поглед додека застана на танцот пред мојата маса. Тоа беше покана и предизвик. Тоа беше поглед кој поставуваше прашање што не можев да го игнорирам.


Сега, додека се испружи на мојот кревет, имаше само горда насмевка. Сакаше да и се восхитувам на нејзиното голо тело, а јас не ја разочарав.


„Ајде, Ник“, рече таа, „ослободи се од облеката сега и дојди со мене“.


Ја соблеков кошулата, се насмевнав и зедов уште една голтка од мојот Реми Мартин.


Јоланда помина со очите по моите голи гради и по моето тело. „Ајде“, рече таа авторитативно, „те сакам сега“.


Малку ја проширив насмевката. „Смешна работа за мене. Не одговарам добро на нарачките во мојата спална соба. Ќе мора да се договориме за тоа кој е главен овде“.


Таа седна во креветот, нејзините шпански очи блескаа, нејзините кармини усни се раздвоија за да кажат нешто. Брзо отидов до креветот и со уста го придушив нејзиниот протест. Отпрвин се напна и ме фати за голи рамена, како да сакаше да ме оттурне. Ги лизгав рацете по нејзините кадифени страни, месејќи го еластичното месо каде што почнуваше отекувањето на нејзините гради.


Таа здивна под мојата уста и нејзиниот јазик стрелаше напред, на почетокот привремено, а потоа со големо исчекување. Нејзините раце се придвижија кон мојот грб и го почувствував гризнувањето на нејзините нокти додека нејзините прсти се лизгаа по моето тело. Нејзините испитувачки раце се лизнаа во појасот на моите панталони, барајќи, барајќи.


Одеднаш ја тргна устата од мојата. Дишеше тешко и кожата и светеше од напливот на желбата. Таа ја најде мојата тока за појас и ја одврза со благо треперливи раце. Станав и ја завршив работата за неа, враќајќи се да лежам гол до неа. Ја бакнав нејзината отворена уста, туркајќи ми го јазикот низ нејзините остри заби. Таа го фати со усните и цицаше, движејќи ја устата напред-назад преку мојот јазик во сензуално ветување за идни задоволства.


Внимателно се оттргнав, бакнувајќи ја нејзината заоблена брада, а потоа се преселив во вдлабнатината на нејзиното грло. Јоланда остро го задржа здивот додека мојот јазик се лизгаше по пукнатината меѓу нејзините гради.


Го кренав моето лице над нејзиното, а таа ги зафати градите со долгите прсти, нудејќи ми ги. Брадавиците стоеја исправени, влажни рози наспроти позадината на темно кафеавите ореоли. Додека се наведнав да ја земам понудата, од малата соба до мојата дневна соба, која ја користам како канцеларија, дојде итен звук на чкрипење.


„Ох, Ник, те молам, не застанувај“, воздивна Јоланда додека јас се двоумев.


„Драга“, реков, „има само една работа на светот што може да ме натера да те оставам одеднаш.


Проколнете го, и тој звук што го слушате е тоа.


Ги оттргнав нозете од креветот и излегов од спалната соба во мојата канцеларија. На масата, црвениот телефон го продолжи својот пискав повик. Освен мене, само едно лице го имаше овој телефонски број - Дејвид Хок, директор и шеф на операции на AX, Специјална разузнавачка агенција на САД. Електронски сигнал за гребење спречи некој да се поврзе на линијата. Го зедов телефонот и зборував во писката, правејќи го мојот глас нечуен во собата.


„Имаш талент да го избереш најнезгодното време за јавување“, реков.


Гласот на Хок одговори со познат, сув звук од Нова Англија. „Госпоѓата ќе мора да почека, Ник, која и да е. Ова е итно“.


„Така мислев“, реков, игнорирајќи ја неговата прецизна претпоставка за тоа што правам.


„Имаше нуклеарна експлозија во Тихиот Океан. Мал остров наречен Мумура во групата Туамоту“.


„Сакаш да кажеш дека некој повторно почна да тестира? Прашав.


„Тоа не беше тест. Островот бил уништен заедно со неколку стотици Полинезијци кои живееле таму“.


„Пред колку време се случи ова?


"Две недели."


„Не сум слушнал ништо за тоа“


„Знам. Има целосно затемнување на вестите. Сите големи земји, секако, знаат за ова. Сите имаме системи за детекција на радијација кои ќе ни овозможат да ја одредиме локацијата на нуклеарна експлозија каде било во светот. Но, ниту една земја со нуклеарниот потенцијал е препознаен дека тој не знае ништо за тоа“.


„Дали некој лаже?


„Тешко е да се каже со сигурност, но јас не мислам така. Утрово нашата влада доби барање за откуп од луѓе кои тврдеа дека го разнеле Мумуру“.


„Сакаш да кажеш дека бараат пари?


"Многу повеќе. Она што тие го бараат е еднакво на безусловно предавање на целата американска војска и префрлање на нашата влада во нивни раце“.


„Може ли пораката да дојде од чудак?


„Бевме сигурни дека е вистински. Имаат факти за бомбашкиот напад во Мумура што само виновниците можеа да ги знаат“.


„Тие дефинитивно бараат висока цена. Што ако ги одбиеме? »


„Според извештајот, нашите најголеми градови ќе бидат разнесени како Мумура. Њујорк ќе биде прв, а потоа ќе ни се уништува еден град на секои две недели додека не им се предадеме на нивните барања или не остане ништо“. „Каде да се вклопам?


„Претседателот сака да вложи максимални напори за да го направи тоа, но не можеме да си дозволиме многу видлива операција. Имаме целосна поддршка од Заедничкиот разузнавачки комитет, но вистинската работа паѓа на AX. И ти си маж, Ник.


„Кога сакате да бидам во Вашингтон?


„Колку брзо можете да го направите ова?


За прв пат ја видов Јоланда како стои пред вратата и ме гледа. Таа сè уште беше гола. Едната рака беше потпрена на рамката на вратата, а нејзините долги нозе беа малку раздвоени. Нејзините шпански очи светнаа од желба.


Реков во телефонот: „Можам веднаш да заминам ако ти требам, но можеби утре наутро?


Над жицата јасно се огласи воздишката на Хок. „Во секој случај, претпоставувам дека нема ништо што можеме да направиме вечерва“. Продолжете да ја забавувате вашата дама, но обидете се да заштедите малку енергија. Сакам да бидеш тука и да внимаваш прво наутро. Тука има фактор време и пресуден ќе биде утринскиот брифинг.


„Ќе бидам таму“, реков и ја спуштив слушалката.


Очите на Јоланда талкаа по моето тело, се задржуваа кога го најдоа центарот на нејзиниот интерес.


„Фала му на Бога“, рече таа. „За момент помислив дека го изгубив твоето внимание“.


„Нема шанса“, ја уверив. Брзо тргнав напред и ја зедов во раце. Беше голема девојка, со широки рамена и висока, со широки цврсти колкови и не беше навикната да ја крева маж во воздух. Ја однесов во спалната соба и ја легнав на чаршафите.


„О, Ник“, дишеше таа, „те молам не ме оставај повеќе вака“.


„Не вечерва“, ѝ ветив. Потоа се наведнав напред и ја продолжив акцијата онаму каде што застанавме.


Второ поглавје


Кога излегов од 747 на меѓународниот аеродром Далес, ме пречека тивок млад човек кој ме вовлече во лимузина што чекаше. Внимателно маневрираше низ утринскиот сообраќај и конечно застана пред незабележителна зграда на кругот Ду Понт.


Го препознав човекот кој излезе од вратата кога влегов. Тој беше главен советник за национална безбедност на претседателот. Тој не се насмевна. Луѓето во фоајето - продавачот на списанија што ги прегледува клиентите, чуварот во лифтот - изгледаа сосема нормално, освен ако не сте воспоставиле контакт со очите. Тогаш ја видовте тешката, сериозна анализа што се манифестира во очите на дежурните владини агенти. Во штабот на АКС имаше целосно обезбедување.


Три пати ги доставив моите акредитиви, моето лице беше скенирано од телекомпјутер, а отпечатокот од дланката беше потврден со електронски сензор. Конечно, електронските и човечките чувари беа убедени дека навистина сум Ник Картер, агент AX N3, оценет Killmaster, и ми беше дозволено да го видам Дејвид Хок. Тој седеше на својот изматен кожен стол и џвакаше една од долгите пури што речиси никогаш не ја запали.


Неговите челично-сини очи не издаваа никакви емоции додека кимна со главата кон мене на столот спроти него.


„Не можам да разберам“, рече тој, „како продолжувате да изгледате толку монструозно здраво, со оглед на развратниот живот што го водите помеѓу мисиите“.


Му се насмевнав на старецот, кој седеше право, повеќе личеше на педесет отколку на седумдесет. „Тајната е секогаш да размислуваш јасно“, му реков.


„Се разбира“, рече тој. Едната страна од неговата уста беше малку закривена во она што беше најблиску до насмевката што некогаш се појавила на неговото кожано лице од Нова Англија. Тогаш тој стана навистина сериозен. Ник, ние сме во голема неволја.


„Па, изгледа. Рековте дека добивме порака вчера“.


„Ова е точно. Овој човек тврди дека тој и неговите луѓе се одговорни за експлозијата во Мумур и тие се подготвени да ги уништат нашите градови еден по еден.


„Кој е човекот? Прашав.


„Антон Жизов. Претпоставувам дека го знаеш ова име“.


„Се разбира. Човекот број два во руската воена команда. Мислев дека рековте дека ниту една од големите сили не е вклучена.


„Советите негираат каква било одговорност за Жизов. Како што знаете, тој беше водач на милитантните тврдокорни во Кремљ. Тој е сè понезадоволен од растечкото раздвижување меѓу нашите земји. Изгледа сам излегол. Со себе го зеде полковникот на Црвената армија Городин и дел од поморските сили кои не веруваа во мирен соживот. Тие, исто така, се чини дека се извлекоа со кражба на големо руско злато“.


„А Жизов мисли дека со мал број нуклеарно оружје можат да ги победат Соединетите Држави?


„Според нашите експерти, тој очекува дека штом не турка на преговори или крене во воздух неколку наши градови, советската влада ќе ја промени својата политика и ќе го поддржи“.


„Дали мислите дека Русите би го направиле тоа?


„Не сакам ни да шпекулирам“, рече Хок. „Нашата единствена грижа сега е да го запреме Жизов. Претседателот јасно стави до знаење дека нема да има предавање. Ако Жизов ја кажува вистината - а мора да претпоставиме дека ја кажува - неговите бомби веќе се поставени во голем број американски градови“.


„Рековте дека Њујорк е првата цел. Жизов ни даде рок? »


„Десет дена“. Очите на Хок трепнаа кон отворената страница од календарот на бирото. „Ни остануваат уште девет дена.


„Тогаш, колку побрзо почнам, толку подобро. Дали имаме некои води? »


„Само еден. Агент во Лос Анџелес кој работи со Комисијата за атомска енергија ги видел доверливите податоци за експлозијата на Мумура и пораката на Жизов и не контактирал пред само неколку часа. Агентот вели дека има вредни информации и бара да испрати човек, па таа може да го достави лично“.


„Извинете“, го прекинав, „рековте ли таа?“


Хок силно ја гризна пурата и се намурти, но видов сјај во неговите очи. „Не знам како навлегуваш во вакви работи, Ник, но да, агентот е жена. Многу привлечна, според сликата во нејзиното досие“.


Над масата подаде црно-бела фотографија од осум на десет.


Лицето што ме погледна назад беше едно со високи јаготки, големи, широко поставени светли очи и малку хумористична уста, врамена со густа руса коса што лабаво течеше преку нејзините раменици. Ја превртев фотографијата за да ја проверам виталната статистика. Рона Волстед, 26, 5'7, 115 фунти.


Фотографијата му ја вратив на Хок.


Тој рече: „Да имав среќа како тебе, би заработил богатство на тркачката патека и би се пензионирал за две недели“.


Се насмеав. „Како што веќе реков, сè им должам на чистите мисли. Сакаш да почнам веднаш? "


„Имате резервација за 13 часот. лет до брегот. Пред да одите, проверете ги специјалните ефекти. Стјуарт сака да ви покаже неколку нови играчки.


Како и обично, Стјуарт беше префинет и педантен кога ми ги покажа своите најнови дизајни, но бидејќи неговите „играчки“ ми го спасија животот повеќе од еднаш, му дозволив да ги претстави на свој начин“.


„Ќе видите мал оган што гори зад стаклената преграда“, рече Стјуарт како поздрав.


„Ти го направи тоа овој пат, Стјуарт“, реков. „Вие го измисливте огнот!


Ја игнорираше мојата забелешка и продолжи. „Овие тркалезни бели таблети што ги држам во раката се подобрување на нашите вообичаени димни пелети. Ќе покажам“. Едната рака ја заглавил низ гумената заптивка во преградата слична на уста и фрлил еден од пелетите во огнот, бргу си ја тргнал раката.


Имаше тивок поп и сина магла ја исполни малата заклучена соба.


"Ова е тоа?" - прашав малку разочаран.


„Како што можете да видите“, рече Стјуарт, како да не сум рекол ништо, „чадот се чини дека е многу тенок, едвај го бои воздухот и очигледно не го попречува видот или дејствувањето. Сепак, би сакал малку да го мирисате.


Свртувајќи го лицето настрана, Стјуарт ги употреби палците за да го олабави гумениот раб на пломбата. Чадот што излегуваше беше премногу тенок за да се види, но јас продолжив понатаму и зедов минимален здив. Веднаш почнав да кашлам и да кивам. Солзите ми ги заматија очите, а мукозната мембрана на носот и душникот како да ми гореше. Околу петнаесет секунди откако Стјуарт го затвори капакот, симптомите исчезнаа и јас


Можев да дишам и повторно да видам.


„Силни работи“, реков, забележувајќи дека Стјуарт изгледаше малку самодоволно поради мојата непријатност.


„Ефектот, како што можете да си замислите, е привремен“, рече тој, „но чадот од еден топче може да го имобилизира секој во просторија со просечна големина во рок од три секунди. Сега сакам да го пробате“. Ми подаде нешто што личеше на обично ленено марамче.


„Дали сакаш да си го дувнам носот? Прашав.


„Ткаенината има ултра фина мрежа вткаена во неа“, рече тој. Аглите ќе се закачат зад вашата глава за да обезбедат маска против изложување на чад“.


Ја повлеков марамата преку носот и устата и притиснав два агли на задниот дел од главата. Се залепиле еден за друг и ја задржале маската на место. Ја отворив гумената заптивка на стаклената преграда, зедов мал експериментален здив и длабоко вдишав. Остриот мирис сè уште беше присутен, но овој пат немав никакви непријатни ефекти. Го затворив печатот и ја извадив маската на шалот.


„Добра работа, Стјуарт“, реков сериозно.


Се трудеше да не изгледа премногу задоволен. „Имам уште еден мал предмет што може да ви биде корисен“. Од фиока извади кафен кожен ремен и го подаде пред мене, како горд татко што го покажува своето новороденче.


Земајќи го појасот од неговите раце, реков: „Стјуарт, сигурно си се лизнал. Ова е една од најочигледните лажни токи што сум ги видел со години. Ова нема да измами професионален агент десет секунди. Што има внатре, декодер капетан Миднајт?


„Зошто не го отвориш и не дознаеш?


Нешто во тонот на Стјуарт ми кажа дека е пред мене, но сепак ја прегледав специјалната тока и набрзина најдов мала пружинска брава која отвори скриена преграда. Го отворив и имаше остра порака додека хартиената корица се симна од бравата.


Стјуарт рече: „Во вистинскиот модел, наместо капа, внатре има мало експлозивно полнење. Не е доволно моќен да уништи, но е сосема способен да го убие или осакати бурниот непријателски агент кој ви го одзел.


Зедов половина дузина димни топки и маска за нос и го заменив мојот сопствен појас за моделот на каскадерот на Стјуарт. Од малата торбичка што ја носев со мене, ги извадив алатите на мојот занает - Вилхелмина, моите девет милиметри. Лугер и Хуго, моето шило со две острици и остри жилет. Лугерот го ставив во футрола за ремен во стилот на ФБИ, а шилото во кожна обвивка од сопствена велур што ја врзав на десната подлактица. Со правилна флексија на мускулите на мојата подлактица, Хуго падна, прво рачката, во мојата рака. Ја облеков јакната, ја грабнав чантата и тргнав надвор да одам со такси до Далес. Killmaster се враќа во бизнисот.


Трето поглавје


Тоа беше еден од оние ретките денови во Лос Анџелес кога ветрот го однесе смогот подалеку од базенот.


Беше долго возење со такси од Лос Анџелес до адресата на Рона Волштет во подножјето на еден од кањоните во планините Санта Моника. Запалив цигара додека возачот детално ми кажа што би направил доколку ги вози Dodgers.


Ме остави пред пријатна куќарка, скриена подалеку од патот меѓу боровите дрвја. Тишината на кањонот ја прекина бучавата на десетина мотоцикли кои минуваа покрај патот. Изгледаше како чудно место за средба за велосипедски клуб, но преференциите на мотоциклистите не можат да се игнорираат.


Тргнав по кратките камени скали и се движев низ тепихот од борови иглички до влезната врата. Немаше ѕвонче, па затропав.


Девојката што ја отвори вратата беше барем подобра од фотографијата што ја видов во канцеларијата на Хок. Нејзината кожа беше чиста и бела, со благо руменило на јаготките. Сега можев да видам дека нејзините очи беа длабоката сина боја на северните мориња, а нејзината мека руса коса изгледаше како да ја осветлува месечевата светлина.


„Јас сум Ник Картер“, реков, „од AX“.


Нејзините очи гледаа во моето лице една минута, а потоа ме фатија за рамениците и ми го прегазија целото тело. „Влези“, рече таа. „Јас сум Рона Волстед.


Нејзината дневна соба изгледаше како експлозија во продавница за плочи. Парчиња и парчиња гитари беа расфрлани без очигледен метод, шишиња со лепило и шелак лежеа на тепихот, а неколкуте преживеани инструменти беа потпрени на ѕидовите.


Рона виде како го прифатив сето ова. Таа рече: „Моето хоби е градење и поправка на гитари. Сметам дека е многу релаксирачко“.


„Треба да поминете многу време сами работејќи на нив“, реков.


„Не сфатив колку до сега“.


„Можеби можеме да направиме некои промени во начинот на кој го поминувате слободното време“, реков. „Но, прво, ќе ни дадете некои информации за експлозијата во Мумура.


„Не сум сигурна дека разбирам што сакаш да кажеш“, рече таа сомнително.


Ова беше точниот одговор. Намерно не и дадов идентификација. Знаев дека Хок ќе ја поучи и сакав да се уверам дека разговарам со вистинската жена.


„Можете ли да заштедите усогласеност?


Реков.


„Извинете, не ги чувам откако престанав да пушам“.


Се обидов да се откажам од пушењето минатата година, но издржав само две недели. Отсекогаш сум се чувствувал малку глупав кога поминувам низ една од овие постапки, но малите мерки на претпазливост како овие можат да направат разлика помеѓу жив шпион и мртов шпион.


Рона Волштет се опушти и седна на каучот. Носеше сини панталони кои и ги чуваа нозете скриени, но нејзината широка блуза беше доволно отворена за да ги открие цврстите, весели гради на кои не им беше потребна поддршка од индустријата за долна облека. Таа беше слаба, но воопшто не изнемоштена. Седнав до неа, вдишувајќи го лесниот цветен мирис, а таа зборуваше.


„Како што веројатно ви е кажано, јас сум од АЕК. Поголемиот дел од нашата тајна работа и истраги ги води ФБИ, но дел од работата ја извршуваме самите. На една од нив се сретнав со Нокс Варноу.


„Пред пет години тој имаше многу минорна позиција на еден од нашите енергетски проекти. Тој почна да зборува на коктел забави и очигледно искажува некои чудни политички ставови. Ми беше наложено да му се приближам што е можно повеќе за да го слушам. Не беше тешко. Тој навистина сакаше некој да ги слуша неговите идеи. Тој мислеше на процесот на правење нуклеарна експлозивна направа од пластика, која може да се обликува во речиси секоја форма. Го прашав која ќе биде целта и навистина му светнаа очите. Материјалот може да се користи за да се направат предмети со невин изглед, кои лесно може да се прошверцуваат во која било земја во светот и да се стават во нивните градови, рече тој. Можете да барате земјата да се предаде или градовите да бидат уништени еден по еден“.


„Секако, изгледа како Мумур“.


„Така мислев, му требаа пари за да го подобри својот процес, многу пари. Тој им кажа на функционерите на АЕК за неговата шема и тие практично го исфрлија од функцијата. Се фокусираме главно на мирољубивата употреба на нуклеарната енергија, а никој не сака ни да зборува за оружје.


„Нормално, Варнов беше ослободен од работа на задачата. Беше многу навреден. Се заколна дека ќе се израмни со цела гнила земја што не го поддржува. Набргу потоа исчезна од очите и не се трудевме премногу да го најдеме бидејќи, искрено, мислевме дека е луд“.


„Добро работевте со Варнов“, реков. Потоа, за малку да ја задевам, додадов: „Колку се приближи до него?“


Ги спушти очните капаци и ме погледна со нејзиниот темносин поглед. „Всушност, никогаш не сум дошол толку блиску. Варноу беше толку вклучен во неговиот пластичен процес што не можеше да го интересира... други работи. Се чувствував малку олеснето. Имаше електронски пејсмејкер кој му го регулираше отчукувањата на срцето и ќе беше прилично незгодно ако се затвореше во интимен момент. Кажи ми, Ник, не користиш такви вештачки средства, нели?


„Не“, се насмевнав. „Сè уште ги користам сите оригинални делови“.


„Мило ми е што го слушнав тоа. Дали сакате коктел?


„Одлична идеја“, реков. „Тогаш ќе му се јавам на Хок во Вашингтон и ќе ми кажам што ми кажа. Ако имаме среќа, ќе можеме да ја поминеме вечерта сами.


Влеговме заедно во светлата, компактна кујна на задниот дел од колибата. Реков: „Имате прилично изолирано место овде“.


„Да, знам. Ми се допаѓа. Толпата никогаш не ме привлекуваше.


„Да не беа бумните мотоцикли на улица, можеше да бидеш далеку од градот. Дали често доаѓаат овде? „Не, ова е прв пат да ги видам. Се чини дека чекаат нешто да се случи. Малку е морничаво, но не се приближија до куќата“.


Во мојата глава гласно и јасно заѕвонеа алармите.


„Рона, тој повик што го упати до Хок утрово - дали го користеше телефонот овде?


"Да, јас направив. Зошто -?" Таа здивна како што осамна сознанието. „Дали мислите дека мојата линија се прислушува?


„Најбезбедно е да се претпостави дека сите линии се прислушувани додека не го докажете спротивното. Не ми се допаѓа оваа моторџиска банда. Имате автомобил? "


„Да, паркиран е на улицата што води по ридот“.


„Соберете неколку работи и ајде да си одиме одовде“.


„Но, каде ќе одиме?


„AX има куќа на плажа во Малибу за агентите да ја користат кога е потребно. Таму ќе бидеш многу побезбеден. Не додадов „Ако поминеме покрај толпата мотоциклисти“, но на тоа мислев.


Четврто поглавје


Излеговме од задната врата и се лизнавме низ грмушките на стрмната падина каде што беше паркирана колата на Рона.


„Подобро пушти ме да возам“, ѝ реков. Ова може да бара некои сложени маневри“.


Таа ми ги подаде клучевите и брзо отиде до совозачката страна. Седнав зад воланот, забележувајќи дека задното седиште е исполнето со многу нејзина опрема за гитара - панели од розово дрво, макари од челични и најлонски жици и штици од абонос.


Групата мотоциклисти уште не нè имаше забележано, но немирно се мелеа наоколу во подножјето на патот. Го запалив моторот и слушнав крици зад нас. Ја треснав рачката на менувачот


ниско, а автомобилот скокнал на планината. Врескавме по кривата S, за момент далеку од видното поле, но можев да ги слушнам нивните автомобили како рикаат по ридот зад нас.


Веднаш ја зголемивме брзината на краткото искачување и тивко бев благодарен што Рона имаше автомобил со некој мускул под хаубата. Мотоциклите се појавија во ретровизорот и слушнав пукање што не беше дел од нивните издувни гасови. Куршумот се одбил од задниот дел од автомобилот, по што следел друг, ниско насочен.


Го свртев автомобилот во друг агол и ја извлеков Вилхелмина од нејзината футрола. Го отстранив сефот и ѝ го подадов Лугерот на Рона. Реков: „Не можам да успорам за да ти дадам добар удар, но продолжи да пукаш и тоа ќе им даде нешто да размислуваат“.


Рона се наведна низ прозорецот и пукаше лево кон моторџиите. Бев задоволен кога видов дека знае да ракува со оружје. Држејќи го автомобилот на патот, бев премногу зафатен со гледање наоколу за да видам дали удрил нешто, но промената на јачината на моторот зад нас ми кажа дека барем ги успорува.


Кога малку здив меѓу нас и моторџиите, силниот мирис на бензин ми кажа дека ни направиле дупка во резервоарот. Мерачот за гориво веќе трепереше во точката Е, па знаев дека нема да одиме многу понатаму. Ја притиснав педалата за гас на подот и опасно свртевме уште две кривини.


Велосипедите сè уште грмеа по патот зад нас, но имав неколку свиоци меѓу нас кога моторот закашла и знаев дека работите се лоши. Во последните триесет секунди смислив очајнички план да не извлечам живи од таму. Лугерот на Рон беше празен и немаше време за повторно полнење. Грмушката од двете страни на патот беше предебела за да трчаме далеку. Гонителите имаа само неколку секунди да дејствуваат, така што мојот прв обид ќе биде единствениот што можевме да го добиеме.


Нагло застанав на средината на патот, зграпчив калем од челична врвка од гитара од задното седиште и истрчав до столб на страната на патот. Ја обвив жицата околу столбот, извртувајќи го крајот двапати за да го зацврстам. Трчајќи до автомобилот, ја фрлив макарата низ задниот прозорец, скокнав на предното седиште и ја исцедив последната унца сила од автомобилот за да не придвижам на благ наклон и надвор од видното поле зад грутка капарал во пат. другата страна на патот.


татнежот на мотоциклите беше само едно свртување од нас кога се наведнав на седиштето и во исто време и реков на Рона: „Излези и седни зад колата“.


„Но, Ник, ќе не видат веднаш штом ќе дојдат низ грмушките овде“.


„Мислам дека ќе имаат за што да размислуваат“, реков. „Сега направи како што ти кажувам“.


Следејќи ги упатствата на Рона, ја грабнав макарата од жица од гитарата и ја повлеков. Ја отворив вратата, завиткав малку жица околу рамката на прозорецот и го свиткав прозорецот за да го држам на место. Потоа ја треснав вратата. Мотоциклите рикаа по патот додека паднав покрај Рона, оставајќи челична гитарска врвка испружена низ патот на висина од околу четири метри.


Двајцата водачи на мотоциклите удриле во жицата речиси истовремено. Изгледаше како да кимнат еден на друг за нешто, но следниот момент и двете глави им се замрзнаа во воздухот и приказните избувнаа од под нив. Глави со шлемови удираа во асфалтот и лудо се одбиваа по патот како морничави фудбалски топки. Мотоциклите, рачките кои сè уште ги држеа возачите без глави, рикаа по ридот неколку метри пред едниот да замавне да го удри другиот, испраќајќи ги и двајцата во метеж од месо и машини.


Останатите моторџии се обидоа да се занишаат и да се лизнат по лизгавиот асфалт. Резултатот беше куп, плетка од свиткани автомобили и срушени тела. Ја фатив Рона за рака и побрзавме. Лежевме склони зад грмушките кога можевме да ги слушнеме преживеаните од бандата на мотори како ги палат своите велосипеди и исчезнуваат во далечината.


Низ тенкото тело на Рона помина морници. „Што мислиш, кои беа тие, Ник?


„Тие мора да бидат поврзани со луѓето кои ја разнесоа Мумура и му се закануваат на Њујорк. Веројатно вашиот телефон е прислушуван долго време. Утрово кога му се јавивте на Хок, знаеја дека сте на нешто. Чекаа да видат кого ќе испрати AX и потоа планираа да се ослободат од нас.


„Да, но ова се само војници. Кој ги дава наредбите? »


„Се покажа дека водачот е Антон Жизов, вистински борбен јастреб од Црвената армија. Се чини дека еден од мажите со него бил Фјодор Городин. Не толку паметен како Жизов, туку исто толку опасен. И ако вашата претпоставка е точна, тука е Нокс Ворнов.


„Значи, сè што треба да направите е да ги пронајдете и да ги спречите да го разнесат поголемиот дел од САД.


„Тоа е се. Но, по ѓаволите, имам цели осум дена“.


По безбедна пауза, се вративме на патот и тргнавме кон продавницата за клапборд, управувана од жена со јаболко, која личеше на сечија мајка. Го купив Роне


пиво и добив грст кусур за телефонот.


Прво го повикав контактот на Заедничкиот разузнавачки комитет во Лос Анџелес. Му кажав за телата на патот и за колата на Рона во грмушките. Викав такси и со Рона се сместивме да чекаме.


Поглавје пет


Малибу. Игралиште за филмски ѕвезди, викенд-дом за богатите и локацијата на итна област бр. 12 AX. Некои се забележани низ целата земја да користат агенти на AX во посебни околности. Чувствував дека јас и Рона одговараме на сметката.


Истиот клуч што секој агент на AX ја отвори вратата за секој од нив. Тие беа лоцирани во секакви населби и згради. Оној во Малибу беше несоодветно опишан со терминот „Кавар за итни случаи“. Модерната зграда од стакло и махагони беше заштитена од пристапниот пат на автопатот на Пацифичкиот брег со ограда од седум метри. Долу имаше огромна дневна соба со висок таван и удобен мебел распореден околу висечки камин. Абонос шипка од десет метри ја одвојуваше дневната соба од малата, функционална кујна. Спиралните скалила од ковано железо водеа до тристрано слетување каде што се наоѓаа спалните соби.


Рона забележала бања со потоната римска када. „Дефинитивно би сакала да се бањам“, рече таа. „Дали мислите дека има нешто овде во што би можел да се сокријам подоцна?


„Погледни низ спалните соби“, реков. „Овие места се прилично добро снабдени“.


Таа се качи на катот и ги пребаруваше кабинетите и фиоките додека јас ја проверував шанкот. Таа набрзо се сопна и повторно се сопна со нејзината велурна наметка префрлена преку раката и рацете полни со шишиња и лименки.


„AX сигурно има свои скривалишта за сите прилики, нели?


„Тие не се толку фенси“, ѝ реков. „Бев во двојка каде што морав да се борам со стаорци за место за спиење“.


Рона ме гледаше долго од подножјето на скалите. „Тоа е единствениот проблем што нема да го имаме овде“.


„Барем еден“, се согласив. "Што сакаш да пиеш? Еј, ќе имам спремна двојка кога ќе излезеш."


„Што и да имате“, рече таа додека влезе во бањата.


Делот од ѕидот во близина на кадата беше направен од стакло од камче и беше свртен кон шанкот надвор. Кога свети светлото во бањата, стаклото беше прилично проѕирно и што и да се случува внатре беше јасно видливо, барем на изглед, на секој што гледаше од шанкот. Не можев да бидам сигурен дали Рона е свесна за овој воајерски ефект или не, но од проучуваната благодат на нејзините движења се посомневав дека е.


Ги ставила шишињата и лименките на полицата, а потоа ја соблекла блузата. Дури и низ искривеното стакло од камче, розовата боја на нејзините брадавици се разликуваше од побелото месо на нејзините гради. Таа излезе од широките сини панталони и ја повлече лентата од нејзините црни бикини гаќички по долгите витки нозе. Ја тестираше водата со едната нога, последен пат се погледна себеси во целото огледало и зачекори во кадата.


Отидов до телефонот на крајниот крај од барот за да му се јавам на Хок. Веднаш се јавив на мојот личен број. Секако, постоеше можност телефонот на Малибу да бил прислушуван, но со оглед на брзината на патувањето, не можев да престанам да се грижам за тоа.


Пред да можам да кажам што научив од Рона, Хок го отвори разговорот.


„Бев само на телефон со многу вознемирен претставник на JIC кој рече дека сте му оставиле прилично неуредна работа за чистење што треба да ја отфрли и да и објасни на локалната полиција“.


Ја признавам точноста на извештајот


„Ник, разбирам“, продолжи Хок, „дека додека работиме, некои тела неизбежно ќе останат зад нас. Дали би било премногу ако во иднина повнимателно ги правите потребните отфрлања... да речеме, пукајќи ги низ срцето? »


„Ќе се обидам да бидам повнимателен“, ветив, „ако околностите дозволуваат“.


„Добро. Сега кажи ми, дали госпоѓицата Волштет има нешто вредно за нас?


Ја потиснав насмевката додека ја видов Рона како стана во кадата и ја подаде голата рака за крпа. „Да“, реков, „мислам дека е така“.


Му кажав на Хок за истрагата на Рона Нокс Варноу пред пет години и за неговата шема да ја уценува нацијата заканувајќи се дека ќе ги разнесе нејзините градови еден по еден. Хок беше особено заинтересиран кога му кажав за идејата на Варнов да направи пластични нуклеарни експлозиви.


Тој рече: „Многу добро се вклопува со новите случувања во областа. Не сакам да разговарам за ова по телефон, но би сакал да одите назад во Вашингтон наутро“.


„Точно е. Јас ќе бидам таму утре“.


Рона веќе беше излезена од бањата, се сушеше со крпа. Со лежерна сензуалност, таа го поместуваше мекиот пешкир горе-долу по нејзината мазна внатрешност на бутот. Кога му одговорив на Хок, мојот глас сигурно одразуваше мало разочарување што толку брзо заврши толку ветувачкото познанство. Хок го исчисти грлото на негов неодобрувачки начин. - Можете да ја земете госпоѓицата Волштет со вас. Мојот проект ќе има работа за вас двајца“.


„Ќе бидеме таму“, реков со голем ентузијазам.


Ја спуштив слушалката и направив пар мартини од


фрижидер за алкохолни пијалоци под шанкот. Како што пуштив по едно парче лимон во секоја чаша, Рона излезе од бањата. Таа носеше кратка наметка од велур врзана со ремен. Ова беше доволно за да се дојде до браздата каде што бутот се спојува со задникот.


„Се плашам дека оваа наметка не е за висока девојка“, рече таа.


„Не би го рекол тоа“, ѝ реков. Нозете на Рона, како што беа сега, не изгледаа ни малку тенки. Наместо тоа, тие изгледаа кружно, мазно и податливо. И го подадов мартиното.


„Ви благодарам“, рече таа. „Дали се јавивте во Вашингтон?


"Да. Хок сака да летаме таму утре. Рече дека има работа за нас двајцата. Дали сте добро?"


„Зошто да не? Мора да биде подобро отколку да се дружам овде со мотоциклисти и Бог знае кој друг пука во мене“.


Рона испи голтка од пијалокот, а потоа ја спушти чашата на шанкот и почна силно да трепери, како да ја однесе налетот на студен воздух.


Направив чекор кон неа. „Рона, што се случи?


Таа зеде длабок здив. „Мислам дека ова е задоцнета реакција на целата возбуда попладнево“. Претпоставувам дека не сум толку кул и прибран како што мислев“.


Влегов и ја прегрнав. Нејзиното тело, кое изгледаше толку витко и способно за облека, се стопи над мене со топла еластичност која беше неверојатна. Нејзините гради, притискајќи ги моите гради, тивко се движеа заедно со нејзиното дишење.


„Проклето сум исплашен, Ник“, рече таа, „за тебе, за мене и за сите во светот. Како ќе заврши ова? »


„Лошо“, реков. „Но не за нас. Сега опушти се и дозволете ме да се грижам“.


Ги масирав мазните мускули на нејзиниот грб низ велурната наметка.


Ја наведна главата за да ме погледне во очи. „Се надевам дека си во право, Ник“, рече таа.


Се наведнав и ја бакнав во усните. Мирисаше на сапун за капење, со благ цветен мирис во косата. Нејзините усни беа ладни и еластични и имаа вкус на нане.


Моите раце се лизнаа нагоре и го најдоа отворениот раб на наметката, а потоа се спуштија до топлите, високи могили на нејзините гради. Со благ крик на желба таа се повлече од мене. Само доволно време да го олабавите ременот и да ја лизнете наметката назад преку рамениците, оставајќи ја да падне на подот.


Полека, намерно ми помина со рацете преку нејзината голотија, за момент се притисна на градите, а потоа ги пушти брадавиците повторно да се подигнат додека со рацете минуваше по телото и по нејзиниот рамен стомак со својата помека од велур кожа.


Нејзините очи беа воодушевени додека ја наведна главата за да погледне, ги водеше моите прсти по нејзината свилена перница до нејзиниот топол центар и нејзините гладни очи се кренаа за да се сретнат со моите.


Додека се повлекував и набрзина ја соблекував облеката, таа ме проучуваше со искрен интерес и восхит, никогаш не се одвраќаше, дури и кога бев целосно гола. Потоа таа едноставно ги отвори рацете за да ме поздрави.


Погледнав кон слетувањето на спалната соба, но таа одмавна со главата - како да сакаше да каже дека нејзината потреба е премногу итна за да се одложи - дека местото е тука, дојде време. Се испруживме на густиот син тепих и јас ја погалив по телото. Отпрвин нејзините офкања беа тивки, како воздишка на ветрот, но набрзо прераснаа во трескавични извици на барање додека се превртуваше и ме повлече врз себе.


Кога влегов во неа, таа го наведна своето витко, фер тело за да ме пресретне. Потоа следеше извртувачкиот, извртувачки ритам на нејзината мачна желба, градејќи заедно на сртот бран на кулминација, проследено со долго, убедливо спуштање до празниот брег на слатката исцрпеност.


Шесто поглавје


Следното утро Рона отиде на работа и подготви голем појадок. Ноќното вежбање и на двајцата ни даде голем апетит, а со ентузијазам ја спуштивме храната. Како што се ладеше кафето во нашите шолји, се останато почна да се загрева. Сепак, тоа беше работен ден, и од она што го научив за Рон претходната вечер, местото по појадокот можеше да не држи зафатени до доцна навечер.


Наместо тоа, влегов во бањата и се истуширав со ладно.


Заминавме од Лос Анџелес. Меѓународен на деветчасовен лет, а во Далс не пречека во лимузина AX уште еден од тивките и ефикасни возачи на Хок.


Поминавме низ безбедносниот ритуал и набрзо бевме седнати на маса спроти Дејвид Хок. Главниот човек на ЕКС погледна над Рон Волстед и се сврте кон мене со неизговорено прашање во погледот. Ги кренав рамениците и му се насмевнав колку што можев невино.


Хок нагло го исчисти грлото и се фати за работа. „Во моментот кога ми се јави вчера, Ник, држевме морнар по име Хуан Ескобар од карипскиот крстаречки брод Гавиота. Тој бил приведен во Форт Лодердејл кога постапил сомнително додека минувал на царина. Ниту кај него, ниту во неговиот куфер не беше пронајдена шверцувана стока, но бидејќи сите наши луѓе деновиве беа во двојна готовност, властите на Флорида се јавија во нашата канцеларија. Ни го донесоа Ескобар на сослушување, но ништо не добивме од него. Потоа, кога и пренесовте информации на госпоѓицата Волстед за Нокс Варноу и неговиот нуклеарно-пластичен експлозив, внимателно го разгледавме куферот што тој го донесе. Секако, нашите лаборатории покажаа дека се работи за фисилен материјал.


На бравата најдовме микроелектронски детонатор кој може да се активира со далечен радио сигнал. А, смешно, на рачката имаше изгравирано мал череп - мала смртна глава.


„Дали слушнавте нешто друго од морнарот? Прашав.


„Малку, ќе му дозволам на човекот сам да ти каже.


Хок притисна копче на својот домофон и рече: „Испрати Ескобар“. Една минута подоцна, влегоа пар мрачни владини функционери, а меѓу нив стоеше намрачен, џеп човек. Владините претставници си заминаа и Хок му даде знак на Ескобар да седне на стол.


Отидов и застанав пред човекот. „Ајде да ја слушнеме твојата приказна“, реков.


Ескобар се префрли непријатно. „Веќе го кажав тоа дваесет пати.


„Кажи уште еднаш“, реков. „За мене.


Тој го погледна моето лице и почна да зборува без двоумење. „Голем човек, ми даде куфер и петстотини долари. Рече да се одмори неколку недели. Потоа, кога ќе го стигнам бродот, ми дава уште пет. Сè што правам е да го ставам куферот во шкафче во Кливленд и да го оставам таму. Тоа е се што знам. Се колнам."


„Кој е големиот човек? Прашав.


„Не го знам неговото име. Некогаш се качува на едно пристаниште, некогаш на друго. Знам само дека има нови сопственици и кога дава наредба, сите слушаат“.


„Нови сопственици, рековте?


„Да. Пред пет-шест месеци ја купија Гавиота. Отпуштаат поголем дел од стариот тим, но некои од нас задржуваат. Јас работам за кој било. Гледаш, ова е работа. Новите момци што ги ангажираа во тимот не се од Јужна Америка како сите нас. Зборуваат смешно и се држат настрана од нас“.


„Кажи ми повеќе за големиот човек“.


„Тој е шеф, тоа е сè што знам. Изгледа грубо и зборува со низок глас. Рамената се големи, како на бик“.


Го погледнав Хок.


„Овој опис одговара на Федор Городин“, рече тој.


Му реков на Ескобар: „Дали некој друг дава наредби?


„Јас гледам само една личност двапати. Тенка, злобна, седа коса. Тој е единствениот што сум го видел како дава наредби на големиот човек.


Се свртев назад кон Хок. „Жизов?


Тој кимна со главата.


Ги ставив рацете во џебовите и полека тргнав кон далечниот ѕид. Потоа се вратив и повторно застанав пред морнарот. Гледав во неговите очи додека не го тргна погледот.


„Хуан“, му реков, „веројатно си слушнал дека Соединетите Држави се однесуваат праведно со криминалците и дека не треба да се плашиш од малтретирање. Но, ова е сосема друга ситуација, Хуан. Нема време за трпение. Ако нè лажете, јас лично ќе се погрижам и да сте живи, нема да ви биде од корист на сенорита. Ме разбираш, Хуан?


„Да, сеноре! - пукна тој. Неговите испакнати очи ми кажаа дека знаел дека не се шегувам. „Во име на мајка ми ја зборувам вистината! Имало уште шест лица на кои исто така им дале куфери. Не сум слушнал каде ги носат. Мојот случај беше за Кливленд. Тоа е сè што знам, господине, верувајте ми.


Јас направив. Кимнав со главата на Хок и тој го зеде Ескобар.


„Претпоставувам дека го проверивте бродот и овие нови сопственици“, реков кога тројцата повторно бевме сами.


- Да.


Рона зборуваше. „Дали би можеле да го заплените бродот и да го испрашувате екипажот? Дознајте од каде дојдоа бомбите? »


„Можевме“, призна Хок. „Но, не можевме да бидеме сигурни дека Городин ќе биде на бродот и се чини дека Жизов речиси не се појавува. Дури и да знаевме каде се направени бомбите и каде се чува чкрапалото, гласините за фаќањето на бродот ќе стигнат пред ние. И тогаш тие можат да активираат бомби веќе поставени во Бог знае кои градови. Не, оваа вежба треба да биде ниска, па затоа сакав тебе и Ник тука.


„Се прашував кога ќе дојдеш до тоа“, реков. „Без навреда, Рона, но навикната сум да работам сама“.


„Не овој пат“, рече Хок. „Нашиот прв чекор е да качиме некого на бродот за крстарење. А самец ќе привлече премногу внимание“.


"Зошто?" Прашав.


„Се случува Гавиота да е специјализирана за...“, овде старецот најде дека е потребно повторно да си го исчисти грлото, „... крстарења на меден месец“.


Рона Волстед почна да се насмевнува, но брзо се отрезни кога Хок и упати еден од оние строги погледи од Нова Англија.


Тој рече: „Се договорив со Комисијата за атомска енергија дека госпоѓицата Волстед ќе биде назначена во АКС за времетраењето на оваа вонредна состојба. Мислам дека ако ве замолам да ја играте улогата на младенец, премногу би ги растегнале вашите актерски таленти.


„Мислам дека можеме да се справиме со тоа“, реков со директно лице.


„Додека е на должност“, додаде Рона, намигнувајќи ми кога Хок не гледаше.


„Знаев дека можам да сметам на вашата соработка“, суво рече Хок. „Ќе се придружите на крстарењето утре до Антигва. Бродот Gaviota ќе пристигне во неколку пристаништа на Карибите, ќе плови низ Панамскиот канал и ќе плови до западниот брег на Мексико, запирајќи во Лос Анџелес. Но, ако не сте ја откриле базата на операции и не сте ја затвориле до пристигнувањето на бродот во Панама, тогаш


ќе биде предоцна. Затоа што за осум дена треба да пукне бомба во Њујорк“.


„Краток меден месец“, искоментирав.


Хок продолжи како да не сум рекол ништо. Мисијата на екскурзијата е да открие каде се поставени бомбите од куферот на бродот и да се вратат до изворот. Таму треба да го најдете Антон Жизов и, најверојатно, Нокс Варнов. Тогаш вие сте сами. Ќе ви ја пружам сета можна поддршка за оваа цел, но каква било операција од големи размери не е можна“.


Јас и Рона излеговме од канцеларијата на старецот и со истиот лет се симнавме до Центарот за управување со документи. Таму ни беа доставени сите документи и фотографии кои би требало да ги претставуваме како господин и г-ѓа Николас Хантер.


Додека го напуштавме седиштето на AX, Рона си играше, постапувајќи како идна невеста на светот.


„Зарем не мислиш“, рече таа срамежливо, „дека бидејќи нашиот „брак“ официјално не започнува до утре, денес треба да останеме во две различни соби?


„Добра идеја“, реков додека поздравував такси. „Морам да излезам доста доцна денес и не би сакал да те разбудам кога ќе влезеш“.


"Ох навистина?" - праша таа со тежок сарказам. „Како е нејзиното име?


„Ајде душо, не би ти пречело да уживам минатата ноќ како ерген“.


Влеговме во таксито и Рона се оддалечи од мене колку што дозволуваше седиштето. Со скрстени раце и стегнати колена, седна намуртено на прозорецот.


Ја оставив да мрчи по половина дузина блокови, а потоа попуштив. „Ако тоа ве натера да се чувствувате подобро, вечерва ќе бидам во седиштето на AX и ќе ја работам домашната задача“.


Таа се сврте и ме погледна со нејзините нордиско сини очи. "Навистина?" - праша таа со глас на мало девојче.


„Точно“, реков. „Не ми пречи да мешам бизнис и забава сè додека едното не се меша со другото. Но, денес сè треба да биде за бизнис. Сакам да ви кажам се што имаме за Антон Жизов, Федор Городин и Нокс Варнов“.


Рона ја подаде раката и лесно ја стави раката на моето колено. „Многу ми е жал, Ник. Не сакав да изгледам детинесто.


ѝ се насмевнав. „Нема да има друг начин.


Потоа таа се лизна до мене и јас се наведнав да ја бакнам нежно.


Поглавје седум


Следното утро, неколку часа пред да пристигне Gaviota, изнајмен авион не однесе во Антигва. Сент Џонс, главниот град на малиот остров, сè уште е многу британски во централните делови на градот. Но, штом ќе стигнете во вашиот роден град, почнувате да го слушате мекиот музички јазик на калипсо и да ги гледате шарените костими што луѓето ги носат не за да ги импресионираат туристите, туку затоа што ги сакаат боите.


Туристичкиот агент во хотелот Квинс не брзаше да ни продаде билети за крстарењето со Гавиота.


„Веќе го пропуштивте првиот дел од крстарењето“, рече тој, „и сепак ќе треба да ви ја наплатам целата цена“.


„Што мислиш, драги? - прашав како младоженец.


Рона сензуално помина со јазикот низ усните. Сигурен сум дека можеме да се задоволиме со се што останало од крстарењето.


Му намигнав на туристичката агенција. „Гледате како се случува.


Со малку неволност, тој напиша неколку билети за г-дин и г-ѓа Хантер. Со нешто помалку неволност ми ги зеде парите.


Рона и јас се шетавме малку наоколу, пазаревме со излог и се држевме за раце, играјќи си младенци за некој да не погледне. Всушност, не беше воопшто тешко.


По некое време слеговме на пристаништето за да го гледаме влегувањето на Gaviota. Беше елегантен и бел, со брза силуета, долга можеби помалку од петстотини метри. Додека таа се движеше кон пристаништето на длабоко море, среќните патници на меден месец беа забележително отсутни.


Изолирана двојка овде-онде со насмевка гледаше преку шината, но бродот изгледаше како да плови со многу помалку патници од неговиот капацитет. Очигледно новите сопственици не го туркаа многу силно својот производ, што беше разбирливо со оглед на другите бизниси што ги имаа.


Набљудив неколку патници и членови на екипажот како го напуштаат бродот и минимално наизменично се товари, но не видов ништо сомнително или познати лица. Според Хуан Ескобар, поголемиот дел од тимот изгледал повеќе словенски отколку латински.


Јас и Рона седнавме и го најдовме благајникот. Сосема неентузијастички, ни покажа во нашата кабина, надворешна соба на една палуба под Шеталиштето. Беше ретко наместен: стол, софа, масичка, комода и два единечни кревети. Последново изгледаше невообичаено за крстарење на меден месец, но јас и Рона набрзо откривме дека лесно може да се лизгаат заедно. Флуоресцентната светилка над огледалото на комодата емитуваше прилично студена светлина. Ги отворив завесите и го пуштив топлото сонце од Карибите.


Рона дојде и застана до мене. Таа рече,


„Па, што би сакал да правиш сега, драг сопруг?


„Не треба да ви кажувам што сакам да правам. Прво, сепак, ќе се прошетаме околу бродот. Запомнете, го правите тоа со задоволство?


„О, во ред“, рече таа. „Но, ако овој меден месец не започне наскоро, можеби ќе се вратам дома кај мајка ми“.


Го удрив нејзиниот убав заоблен задник и го истуркав


на палубата. Шетавме по палубите неколку часа, проверувајќи ги баровите, теретаната, трпезаријата, театарот, просторијата за картички и продавницата за подароци. Недостигот на други патници беше страшен. Паровите на меден месец што ги запознавме изгледаа премногу занесени еден во друг за да забележат дали некој друг плови со нив или не. Неколкуте членови на екипажот што ги сретнавме беа многу зафатени со своите задачи и се чинеше дека не сметаа за невидливи.


Остатокот од денот го поминавме седејќи во салонот за набљудување, пиејќи неколку овошни пијалоци од рум, скришум гледајќи кој доаѓа на бродот и проценувајќи го нивниот багаж.


Како што паѓаше самракот, никој што далечински личи на Фјодор Городин или Антон Жизов не влезе на бродот, а во рацете на патниците или членовите на екипажот што се враќаа не се појавија чудни куфери. Во меѓувреме, слаткиот пијалок со рум ми се залепи непријатно во стомакот.


Додека темнината се спушташе од Атлантскиот океан, Gaviota свиреше неколку свирежи за да ги повика залутаните патници во бродот, а ние се подготвивме да пловиме. Локален бенд од челични тапани ни серенади додека бродот се оддалечуваше од пристаништето.


Вечеравме во речиси напуштената трпезарија, потоа шетавме по палубата и се вративме во нашата кабина. Надвор од вратата, Рона се сврте да ме погледне, а јас ја прегрнав и ја бакнав. Се започна со едноставен пријателски бакнеж по вечерата. Но, тогаш почувствував дека врвот на нејзиниот јазик лесно, речиси срамежливо, ми ги допира усните и имав чувство дека „меден месец“ нема да биде шарада. Имав повеќе од претчувство кога нејзината слатка малечка рака се лизна под ластикот на моите панталони и разиграно се подаде надолу, очекувајќи нежно галење кое ветуваше долга ноќ со еротски акробации.


Таа се повлече и, движејќи се со сензуалноста која е заедничка за сите жени, но ефективно ја користат само неколку, се соблече. Тоа го правеше бавно, од првото копче на блузата до последното стискање на колковите што ѝ се лизгаа на гаќите на подот, откривајќи ја нејзината исончана, кадифена кожа. Две тесни бели риги го оцртуваа контурите на бикините кои ги носеше додека се сончаше. Белите граници врамуваа меки-мек триаголник кој беше само за нијанса потемен од нејзината руса глава.


За време на нашето избезумено водење љубов во куќата во Малибу, немав вистинска шанса да го ценам неверојатното тело на Ронас. Слабиот пешкир што се чинеше дека го поседува во нејзината облека, мамеше. Иако на него никаде немаше ни грам вишок, немаше ниту остри агли.


Таа позираше пред мене, уживајќи во мојот восхит. „Зарем не мислиш дека сум премногу слаб? - рече таа, немаше ни најмал сомнеж на нејзиното лице.


Го погалив брадата и се обидов да гледам критички: „Па, сега кога спомнуваш...“


Таа лесно ги допре моите усни со прстите. „Ја разбирам пораката. Време е да се откажам од риболов поради комплименти“.


Ја ставив раката околу нејзината половина и ја повлеков кон себе, бакнувајќи го мекиот насип на нејзиниот стомак.


Рона се притисна на мене, испуштајќи лелекачки звуци на задоволство додека го истражував нејзиниот стомак со мојот јазик во бавен круг кој постојано се спушташе.


Ја пуштив и падна врз мене, барајќи диво во устата. Ја зедов и ја однесов до креветот. Таму нежно ја спуштив на сатенската прекривка.


Рона ја фати долната усна меѓу забите и со алчни очи гледаше како се лизгам од облеката.


Вистина е дека ние не бевме безгрижните младенци како што се преправавме. Но, се сомневам дека некој легитимен младен пар некогаш имал поисполнета брачна ноќ од нас. Пред конечно да заспиеме, првите сиви зраци на зората го осветлија источниот хоризонт.


8


До моментот кога Gaviota влезе во Мартиник, бевме нагоре, облечени и добро појадувавме. Рона сакаше да ги посети шарените бутици покрај брегот на Форт-де-Франс, но јас ѝ реков дека морам да останам каде што можам да гледам кој и што доаѓа на бродот. Ја испратив сама, но таа се врати неполн час подоцна, велејќи дека не се забавува.


Како што се испостави, можев да одам со неа, иако таа сакаше да гледа во таблата. Поминавме четири часа во Мартиник, за време на кои неколку младенци излегоа на брегот и се вратија со крзнени сламени капи и други ѓубре од продавниците за сувенири. Екипажот главно остана на бродот. Немаше сомнителни куфери. Нема тешки, мечешки Руси. Нема слаби Руси со седа коса.


Таа вечер јас и Рона повторно се шетавме по шеталиштето. Активноста на бродот Gaviota беше, како и обично, минимална. Рано се пензиониравме во сопствената кабина, каде што акцијата значително се забрза.


Нашата следна станица беше Ла Гуаира, пристаништето во Каракас. Бидејќи Гавиота беше регистрирана во Венецуела, се надевав дека нешто може да се случи во блескавата престолнина на таа земја.


Повторно се разочарав.


Таа ноќ почнав да се грижам за нашата мисија, иако не му ги признав на Рон моите сомнежи. На крајот на краиштата, немавме добра причина да веруваме дека Жизов и неговиот тим претходно не ги поставиле сите бомби со куфери во кобниот час.


Или градовите во Америка веќе се минирани и подготвени да експлодираат во нуклеарен облак штом ќе се притисне копче на некоја непозната локација. Ако Хуан Ескобар ја кажувал вистината, најмалку шест бомби биле испратени со членовите на екипажот на Гавиота. За сè што знаевме, можеби има други начини за нивно ширење.


А за уште пет дена првата бомба требаше да експлодира во Њујорк. Со оглед на неизвесното расположение на американската јавност овие денови, уништувањето на нашиот најголем град можеби е сè што е потребно за да се започнат бучни преговори. Секако дека нема преговори со луѓе како Антон Жизов.


Имавме само два избора - да се предадеме или да се бориме. Најверојатно, по малку демократска дебата, власта решила да се бори. Но, ова би било апсурдно, бидејќи немаше видлив непријател. Скриените бомби, активирани од радио сигнали од непозната локација, немаат видлива цел. Кога ќе експлодираат вториот и третиот град, волјата на луѓето за борба може да исчезне. Дури и да не се случеше тоа, уништувањето на поголемите градови во земјата ќе ги лишеше луѓето од силата да се спротивстават.


Така што Гавиота беше нашата единствена игра. Будниот цариник кој го уапси Хуан Ескобар ни даде ситна бразда во оклопот на непријателот. Мојата работа беше да го поминам тој јаз и да го зададам убиствениот удар пред тој да може да удри.


Уште пет дена.


На нашето водење љубов таа вечер му недостасуваше истата спонтаност, барем од моја страна. Се разбира, Рона почувствува дека нешто не е во ред.


„Што се случи, Ник? Дали сте загрижени за мисијата? »


„Требаше да преземеме некоја акција до сега“, реков. „Утре одиме во Курасао и ако ништо не се развие таму, имаме проблеми“.


„Дали повеќе би сакал да се преселам на мојата страна од креветот и да те оставам да спиеш? - сериозно праша таа.


Ја фатив и го притиснав нејзиното голо тело кон мене. „Душо, ако имаме само пет дена пред светот да почне да експлодира, имам намера да поминам што е можно помалку од нив во спиење“.


Со мало рикање од задоволство, Рона ми ги обви нозете околу моите нозе. И некое време не размислував за нуклеарни бомби во вид на куфери, не размислував за глава на смрт.


Федор Городин се појави на бродот Гавиота во Курасао. Толку ми беше мило што го видов мрачниот Русин со широки раменици што можев да го бакнам. Курасао е меѓународен слободен пристаниште со некои од најдобрите шопинг на Карибите. Повеќето од патниците го напуштија бродот наутро во потрага по поволни цени, а кога се вратија дома попладне, меѓу нив беше и крупен Городин, кој залудно се обидуваше во костум на Палм Бич да изгледа како типичен патник на крстарење, што и да е тоа. . . Веднаш го забележав и го држев пред очите додека тој се преправаше дека талка по палубата пред да се вовлече во офицерите.


Бев малку разочаран што не зеде еден од куферите со бомбата. Но, бидејќи Курасао е историскиот штаб на шверцерите, се сомневав дека дојде време. Ако се појави една од бомбите, би можел да се обидам да ја следам, тоа би ми ја олеснило работата многу. Но, ако не, тогаш секогаш можам да го одредам Городин.


Откако дознав во која кабина престојува големиот човек, ѝ се придружив на Рона во барот во набљудувачката соба.


„Городин е на бродот“, ѝ реков.


Нејзините сини очи се проширија од возбуда. „О, Ник, тоа значи дека преку него можеш да ги следиш бомбите“.


„Тоа или удар во мојот череп. Затоа што досега тоа беше неуспех“.


Видов краток навреден поглед и ја фатив за рака. „Не ме сфаќајте погрешно. На некој начин, ова беа трите најдобри денови во мојот живот. Но, работата е на прво место и може да се каже без многу претерување дека целиот проклет свет е на моите плеќи“.


„Знам, душо“, рече таа. „Не сакав да бидам себичен.


„Кога ова ќе заврши, можеме да земеме мал одмор“, реков. „Би било убаво да се вовлечеме во кревет да не ни се придружат Жизов, Городин и Нокс Вамов“.


Рона ја погледна зачудено. „Треба да се надевам! Потоа таа ми се насмевна и повторно се беше во ред.


"Што ќе правиш?" праша таа.


„Молете се еден од куферите со бомбите да биде донесен на бродот за да можам да се преселам. Во спротивно, ќе морам да одам по Городин. Брзо и уредно. Затоа што некаде Жизов и Варнов чекаат со копче кое може да го разнесе поголемиот дел од САД. Ако бидам невнимателен, некој може да им испрати порака за да не мора да го чекаат крајниот рок“.


„Што можам да направам, Ник?


„Остани подалеку од патот“, искокнав, а потоа попуштив. „Рона, работите може да станат луди и смртоносни од овде па натаму. Јас сум обучен да го правам ова, но вие не сте. Сакам да се вратиш во нашата кабина и да се затвориш таму. Не ја отворајте вратата додека не ви дадам знак.


„Во ред“, извика таа.


Ја испратив Рона на пат. Таа беше добро друштво. И корисно. Но, не во оваа фаза од операцијата.


Се вратив на палубата за да добијам подобар поглед на таблата. Како што падна темнината, се подготвивме да пловиме, а на бродот не се носеше ниту еден куфер. Го напуштивме пристаништето Вилемштад


Откако го поминав занишаниот понтонски мост наречен кралица Ема, решив дека ќе морам да се соочам со г-дин Городин. Потоа слушнав лансирање.


Тоа беше брз брод со двојни надворешни мотори и без светла. Додека се креваше, некој му падна јаже. Сквотот, ќелав човек на бродот изгледаше како да дава наредби. Неговите луѓе го кренаа темниот правоаголен предмет на палубата. Тоа беше куфер; и сфатив дека е сосема исто како она на Хуан Ескобар.


Кога линијата почна да се крева, се движев наназад покрај шината за да видам кој крева. Тоа беше мојот пријател Фјодор Городин, кој сè уште го носеше неговиот костим за сладолед, а тој водеше неколку нелатински членови на нивната група. Посегнувајќи под опашката на кошулата, ја извлеков Вилхелмина од футролата на ременот. Стегајќи го во рака познатиот Лугер, направив чекор кон Городин и неговите пријатели.


Еден чекор е сè што успеав. Нешто ми удри во задниот дел од главата, палубата се затресе и ме удри со џиновска тупаница. Веднаш се слушна наплив на звук во мојата глава, кој се чинеше дека ми се ширеше низ черепот додека сè беше тивко и црно.


Деветто поглавје


Доволно чудно, но на почетокот бев свесен само дека носот ми се чеша. Се обидов да ја испружам и да ја изгребам, но рацете не ми се мрдаа. Ги отворив очите. Тогаш ја сфатив мојата глава. Боли како еден голем заб кога нервот го погодил здив на ладен воздух. Повторно ги затворив очите и полека ги отворив. Болката не исчезна, но мојата околина дојде во фокус.


Лежев на грб на тесен кревет во мала внатрешна кабина. Видов дека нозете ми се врзани со неколку вртења селотејп. Рацете ми беа вкрстени на зглобовите зад мојот грб; тие исто така беа залепени заедно. На леглото спроти мене седеше Рона Волстед, облечена во светла блуза со пруги и широки панталони. Нејзините раце и нозе биле исто така залепени со селотејп.


„Мило ми е што те гледам назад со нас, господине Картер“, режеше тежок глас од некаде пред колибата. Ја свртев главата со напор кон гласот. Фјодор Городин лежеше на винилна столица извлечена свртена кон два легла. „Мислам дека нема смисла да ве наречам г-дин Хантер“, продолжи тој. „Овој маскенбал заврши речиси веднаш штом започна.


Пред вратата од кабината, еден млад човек со уредно исчешлана кафена коса седеше на преклопен метален стол до масата за карти. Го препознав Лугерот што го држеше, насочен кон мене - Вилхелмина. Ги мрднав рацете за дел од инчи и бев незадоволен од недостатокот на притисок онаму каде што требаше да има притисок. Немаше шило. Го видов како лежи во појасот на Городин.


„Да, Картер“, реже Городин, „го имаме твоето оружје“. И вашата... „жена“. Можеби ќе можете да разговарате со нас сега.


„Не те следам“, реков, исто како старите денови на факултет. „Моето име е Николас Хантер.


Городин се сврте кон младиот човек и лаеше: „Борис, дај ми ја картата“. Тој грабна картичка пет на седум од раката на Борис и почна да ја чита на глас. „Ник Картер, агент AX N3. Оценка: Killmaster. Извештаи до Дејвид Хок, Вашингтон, Директорот, AX. „Не мислите ли дека нашите луѓе ве познаваат по угледот. Картер? Кога вашата пријателка госпоѓица Волстед се јави на ЕКС, знаевме дека испратиле агент. Можеби ако те познаваа нашите другари во Лос Анџелес, ќе беа повнимателни во потера.


„Не само вашата репутација, туку и вашиот лик им е познат на некои од нас на кои им беа дадени копии од вашата фотографија, Картер. Капетанот ве препозна кога влеговте на бродот со жената во Антигва. Ми испрати радио за тоа и оттогаш си под надзор. Кога влегов на бродот, знаевме дека наскоро ќе го направите вашиот потег и бевме подготвени за вас“.


„Добро, Городин“, реков, оставајќи ја играта, „што ти треба?


„Го знаете и моето име, гледам. Па, тоа е за очекување. Сакам многу едноставно. Прво, сакам да ми кажете сè што знаете и се сомневате за нашите операции. Верувам дека го добивте името Гавиота од Хуан Ескобар. Го видовме земен во Форт Лодердејл.


Брзо пресметав дека ништо што знаевме дека нема да биде изненадување за Городин, па му го изложив, користејќи друг дел од мојот ум да барам излез.


„Знаеме дека Антон Жизов ја предводи вашата емисија“, реков. „Ова беше очигледно бидејќи тој ја потпиша телеграмата за откуп. Знаеме какви бомби користите, како ги доставувате до нашите градови. Се сомневаме дека научник по име Нокс Ворноу ги прави за вас. Ова е тоа."


„Многу добро“, рече Городин. „Ова е одговорот на полесниот дел. Сега сакам да ми кажеш за AX. Се разбира, откако ќе ја преземеме организацијата нема да има никакво значење, но сепак ќе ги олесни работите доколку сме запознаени со нејзиното работење. Можете да започнете со тоа што ќе ми ги кажете активните агенти“.


Не реков ништо. Главата ми пулсираше. Се обидов да размислам.


„Картер, немам трпение за игри“, откина Городин и секаква учтивост исчезна. „Можам да ве натерам да зборувате - можам да го натерам секој маж да зборува - но можеби тоа би било побрзо да се постигне


тие од жена“.


„Таа не знае ништо за АКС“, реков брзо. „Ова е еднократна задача за неа“.


Городин скокна од столот и зачекори напред со изненадувачка брзина за крупен човек. Ме плесна низ устата со задниот дел од влакнестата рака. Пробав крв.


„Тишина“, нареди тој, „Кога ќе завршам со жената, ќе имате уште една шанса да разговарате“.


Додека крупниот Русин се сврте од мене и застана над Рона, мојот мозок заматен од болка се сети на каскадерскиот појас со кој Стјуарт беше толку горд во Специјалните ефекти. Онаа што му експлодираше во рацете на лошиот кога ти ја зеде за да ја прегледа очигледно лажната тока. Зошто не го најдовте Городин? Погледнав надолу и го видов одговорот. Мојата спортска кошула ја покриваше.


Се обидов да се превртам на креветот за да го откријам појасот. Младиот Борис, седејќи покрај вратата, ми даде знак со муцката на неговиот Лугер да лежам мирно. Дури и да бев во можност да го навлечам појасот и Городин да паднеше на тоа, јас и Рона сè уште ќе бевме безбедно врзани со пиштол што не покриваше и брод со јасно непријателски расположени членови на екипажот. Лежев неподвижен, обидувајќи се да најдам алтернатива во моите мисли.


Городин погледна директно во лицето на Ронас. Од местото каде што седев, можев да видам дека нејзините сини очи беа широки и исплашени, но таа не ја изгуби контролата.


„Сега ти е редот, госпоѓице Волстед“, рече тој, „да ми кажеш за АКС“.


„Тоа што го кажа Ник е вистина“, рече Рона мирно. „Не знам ништо за АКС.


„Порано или подоцна ќе ми кажеш што сакам да знам“, рече Городин. „Колку сте попаметни, толку побрзо можете да зборувате“. Откако го кажа ова, Русинот ја подаде раката и ја зграпчи блузата на Рона, туркајќи ги неговите дебели прсти меѓу копчињата. Тој злобно се навлече и блузата му се откина, оставајќи го со грст кревок материјал.


Градите на Рона и се појавија пред очи: горниот дел беше малку исончан, а заоблениот долен дел беше бел бидејќи не го криеше горниот дел од бикини.


Городин се сврте кон Борис на вратата. „Што мислиш за ова, момче мое? Не толку големи како некои, но цврсти и полни.


Борис кратко кимна со главата, но во неговите очи беше видливо неодобрување на постапките на Городин.


„И пријатно е на допир“, рече Городин, поминувајќи со своите големи раце преку градите на Рона. „Штета што немаме време за забава пред да започне сослушувањето. Можеби подоцна ќе има време за ова, ако госпоѓата одговори точно.


Можев да ги видам мускулите како се движат во рацете на крупниот човек додека тој почна да ги стиска градите на девојката.


„Ќе почнеме повторно“, рече тој. „Кажете ми ги имињата на сите што ги знаете поврзани со AX.


Рона здивна додека Городин ги стискаше нејзините гради како зрело овошје со неговите масивни раце. „Не познавам други луѓе со секира! Извика таа.


Городин се исправи, оставајќи црвени отпечатоци на местото каде што ја држеше Рона. Тажно одмавна со главата и се сврте кон мене. „И вашиот пријател ќе биде тврдоглав. Изгледа дека ќе морам да повредам една од вас и мислам дека не би сакал ништо повеќе освен да ја повредам“. Тој помина со рацете по голиот стомак на Рона и почна да ги одврзува копчињата на нејзините панталони.


Еве каде херојот на филмот би рекол: „Чекај, не допирајте ја госпоѓата! Ќе ти кажам што сакаш да знаеш. Ова е погрешно. Се разбира, ја сакав Рона, и она што Городина ќе и го направи ќе остави лузни и на мене, но таа беше професионалец и не се впушташ во шпионската работа, било да е Killmaster за AX или уште два. .. малку шпионирање во корист на Комисијата за атомска енергија, освен ако не сте спремни да ризикувате. И од практична гледна точка, минутите што ќе му требаат на Городин да ја уништи Рона Волштет само за да дознае дека нема што да му каже, ќе ми дадат уште толку време да најдам излез за да можам да ја завршам мисијата. На крајот на денот, најважното внимание треба да биде мисијата. Затоа, стиснав заби и се обидов да се концентрирам на мојот план за бегство.


Зглобовите на прстите на вратата од кабината.


Городин се заколна на руски додека се отвораше вратата, а бледиот морнар стоеше гледајќи во него, обидувајќи се да не ја погледне полуголата русокоса на креветот.


„Радио порака за вас, господине“, промрморе морнарот.


„Не сега, идиоту“, режеше Городин. „Бегај одовде!


„Б-но, господине, ова е генерал Жизов. Ургентно ".


Грофтајќи од вознемиреност, Городин се сврте од Рона.


„Одлично. Кажи му на генералот дека ќе бидам таму“.


Членот на екипажот упати вешто поздрав и исчезна.


Городин застана на масата на која седеше неговиот млад асистент. „Борис, секогаш внимавај на овие луѓе. Внимавајте на Картер.


„Да, господине“, одговори Борис, без двоумење, покажувајќи ја Вилнелмина кон мене.


Городин замина и ја тресна вратата зад себе. Работејќи зад грб, се обидов да ја кренам кошулата за Борис да го види магичниот појас. Додека се движев, го видов прстот на Борис како го стега чкрапалото.


„Подобро легнете“, рече тој. „Бидете уверени дека ќе те застрелам ако треба.


Тој го мислеше тоа. Престанав да се движам.


Рона го задржа липањето. Брзо погледнав во неа. Таа не изгледаше како врескач. И Борис погледна. Кога погледот му падна на нејзините голи гради, тој изгледаше страшно.


Рона повторно заплака, испушти низа жални звуци на лелекање и зеде здив што трепери. „Борис“, рече таа со солзи во очите, „ќе му дозволиш ли да ми го направи ова?“


Тогаш разбрав. Рона беше повеќе професионалец отколку што очекував. Таа го имаше фатено стариот блесок на сочувство во очите на младиот човек и сега си поигруваше со него.


„Не можам да ти помогнам“, рече Борис. „Морате да му кажете на полковникот што сака да знае.


„Не можам“, рече Рона. "Не знам ништо. Пеколот ми прави страшни работи. Не си како него, Борис. Во тебе гледам хуманост. Те молам помогни ми."


Таа беше добра, навистина убедлива и само полуглума.


Борис ја гризна усната, но одмавна со главата. „Не можам да ти помогнам.


Поминаа драгоцени секунди. Имав одредена физичка слобода, доволно за да играм очајно - ако Рона можеше да ми го одвлече вниманието. Нејзиното внимание го привлеков, а потоа нагласено погледнав во кутијата цигари што лежеше на масата со карти пред Борис.


Таа слабо му се насмевна и силно воздивна. „Разбирам, Борис“, рече таа. „Работите за она во што верувате, исто како и ние. Што и да ми правеа, знам дека ќе беше поинаку да беше ти на чело“.


Момчето ја погледна со нешто многу блиску до благодарност.


„Не барам од тебе да ги изневериш твоите верувања“, продолжи Рона. „Но, дали можеш да направиш една мала услуга?


„Ако можам“, едвај чујно одговори Борис.


„Пред овој ѕвер Городин да почне да ме мачи, запалам цигара“. Таа успеа уште една слаба насмевка.


„Ова е мало задоволство, но можеби последно. Ќе ми дадеш ли еден? "


Борис се двоумеше, а потоа кимна со главата. „Секако. Го крена ранецот пред себе. „Овие се Руси. Дали ти пречи? "


Таа одмавна со главата. „Цигара е цигара кога вашите нерви бараат олеснување“.


„Ќе биде непријатно“, рече тој. „Не можам да ти ги пуштам рацете.


„Ве молам запалете го и ставете го во мојата уста“, одговори таа.


Тоа беше многу далечен удар. Ќе имам само неколку секунди. Се напнав и се свиткав.


Борис запали цигара, стана и го стави пиштолот во појасот. Ја премина кабината и стави цигара меѓу усните на Рона. Додека тој се движеше, јас ги спуштив нозете од креветот на палубата и полека седнав.


Се подготвував да се нафрлам по него кога се сврте. Се надевав дека ќе биде над Рона, повремено кревајќи ја цигарата од нејзините усни. Но, очигледно тој ќе се врати на своето место.


И сега ме виде со аголот на окото. Тој нагло се сврте кон мене и го грабна Лугерот. Но, тогаш имам неочекуван одмор. Кога Борис се сврте кон мене и се сврте настрана. Рона, ги подигна колената речиси под брадата, ги насочи стапалата кон целта и со силно туркање ги удри напред. Ова беше направено со неверојатна умешност и молскавична брзина.


Борис имаше пиштол во раката, но пред да го крене, беше катапултиран кон мене, губејќи ја рамнотежата со таква сила што падна со глава пред моите нозе, а Лугерот се урна на палубата. Потребна беше само дел од секундата да ги подигнам моите стапала со селотејп, сега палка со двојни кожни ѓонови, и да му го скршат черепот со нив. Првиот удар беше во најмала рака зачудувачки, но следните три брзо едноподруго, изведени со скокање нагоре и надолу со целата тежина на мојата тежина, го оставија во заборав.


„Кутриот Борис“, рече Рона откако го прескокна и гледаше во него со болен израз на лицето. „Скоро почнав да ми се допаѓа“.


Поглавје десет.


Немав време да ја изразам мојата благодарност и восхит за неверојатната агилност и брзина на Рона во моментот на вистината. Бев премногу зафатен со гледање низ кабината за да не удри остриот раб на нешто. Но, на прв поглед, немаше ништо поостро од тапиот агол на биро без огледало.


Потоа забележав флуоресцентна светлина над бирото. Секако дека не беше на дофат, но цевката лесно можеше да се скрши ако можев да ја удрим со нешто. Можеби го заборавив мојот Лугер, кој сега се потпираше на палубата во близина. Јас не сум многу добар шут со рацете зад мојот грб; освен тоа, истрелот би направил премногу бучава. Од истата причина не можев да го фрлам пиштолот на светлина.


Ги замавнав врзаните зглобови преку работ на креветчето и седнав. Работејќи ги петите една против друга, успеав да олабавам една од моите чевли така што ми висеше од прстите на десната нога. Имав време само за еден обид. Неколку пати внимателно ги оттргнав нозете од колената, а потоа станав и се исправив најдобро што можев.


Лабавиот чевел го остави моето стапало и се спираше нагоре. Се чинеше дека полека се движи додека го гледав како се движи кон својата цел. Петицата на чевелот удри во мртвата точка на флуоресцентната светлина, што резултираше со еден од најубавите мали удари што некогаш сум ги слушнал.


Во кабината се стемни и јас скокнав по подот до местото каде што слушнав како паѓаат парчиња стакло. Сквотувајќи се и чувствувајќи се зад мојот грб, најдов тенки парчиња стакло. Тие беа доволно остри


но повеќето беа премногу мали. Одбивајќи го патот низ парчињата, конечно најдов еден доволно голем за да го држам меѓу палецот и показалецот и ја видов лентата на моите зглобови. Додека работев со закривеното стакло, раката наеднаш ми се намокри. Знаев дека се пресеков, но рацете ми беа премногу вкочанети за да почувствувам каква било болка.


Кога имаше барем засек во секоја дебелина на лентата, ги раширив зглобовите и тие пукнаа. Продолжувајќи да работам во темница, го скинав лепилото од глуждовите.


„Готово“, и реков на Рона. „Кажи нешто за да те најдам“.


„Тука сум“, гласот на Рона дојде од темнината.


Станав и тргнав кон звукот на нејзиниот глас кога слушнав како некој ја чеша палубата пред вратата од кабината. Потоа се отвори бравата.


Скокајќи до преградата, се притиснав на вратата. Вратата се отвори, светлината се влеа зад Городин, кој се двоумеше дел од секундата. Беше подолго за дел од секундата. Го удрив право десно во вилицата, предизвикувајќи ударни бранови да допрат до моето рамо.


Го фатив за половината додека попушташе и го извлеков од вратата. Го откинав шилото од појасот на Городин и повторно го лизнав Хуго во обвивката на подлактицата. Имаше доволно светлина на палубата за да ја најдам Вилхелмина, а јас го зедов и Лугерот.


Сега отидов до креветчето каде што Рон трпеливо чекаше и ја скинав лентата од нејзините зглобови и глуждови.


„Ајде да одиме“, подсвивнав, фрлајќи ѝ го она што остана од нејзината блуза. „Останете зад мене, ќе се обидам да не надминам. Ова е нашата единствена шанса.


Влеговме во ходникот. Се обидов да го добијам мојот лого. На секој крај од ходникот можев да видам лет од тесни метални скали. Имав педесет и педесет шанси да погодам која насока ќе биде безбедна. Избрав и истрчав кон скалите, а Рона по мене.


Но, направив погрешен избор.


Кога стигнавме до дното на скалите, слушнав звук на тешки стапала како се приближуваат. Го извадив мојот Лугер и пукав кон мажите додека се спуштаа.


Со слободна рака ја турнав Рона настрана додека тело леташе покрај нас и удри во палубата. Тоа беше еден од словенските морнари. Слушнавме треперење на нозете по ходникот на горната палуба.


Се свртев и, следејќи ја Рона, истрчав кон скалите на другиот крај на ходникот. Можев да видам дека сме на долната палуба и знаев дека треба да се искачиме две нивоа пред да стигнеме до оградата.


Загрмевме по металните скали и стигнавме до следната палуба токму кога група луѓе на Городин брзаа зад аголот. Јас пукав во нивна насока, што ги забави доволно за да можеме да трчаме по следната скалила. Подолу, некој испукал два громогласни истрели. Куршумите се одби од челичната преграда додека скокавме на следната палуба надвор од нивниот дофат.


Во овој коридор имаше врати кои водеа до зоната на чамецот за спасување. Не размислував да ослободам еден од чамците, но имаше елеци за спасување складирани покрај преградите таму, и ако можевме да зграпчиме неколку од нив, би можеле да преживееме во водата.


Кога пробивме низ вратите на улицата, тројца членови на екипажот застанаа меѓу нас и оградата. Еден од нив имал пиштол. Тој го крена оружјето за да пука, но Вилхелмина веќе беше во мојата рака. Му испратив куршум во челото и тој падна на пушката. Еден од другите членови на тимот ја тресна пушката за да ја ослободи од мртвиот човек, а третиот извади рачен пиштол од облеката и испука истрел во наша насока. Вилхелмина одговори. Разбојникот ги стегна неговите гради и се тетерави назад кон оградата, превртувајќи ја страната за да прска во црниот карипски базен долу. Преживеаниот се откажал од обидот да ја ослободи пушката и се упатил кон крмата.


Го откинав капакот од дрвениот контејнер со ознака „Животни јакни“, но најдов само еден внатре. Го фрлив на Рона, а таа ги крена рамениците, обидувајќи се да ги собере остатоците од нејзината блуза.


Сега се слушнаа остри крици, а луѓето од двете страни трчаа кон нас по палубата. Време е да се спасите. Кимнав со раката кон Рона, се качив на оградата, се спуштив до тесниот надворешен раб и нурнав.


Во бесната престрелка за да избегам, заборавив на сировата рана на мојот скршен череп. Добро се сетив на ова кога силно удрив во солената вода.


Потоа светлата се изгаснаа. Но, набрзо се вразумив, кашлав и исплукав вода како скршен радијатор.


Бродот „Гавиота“ пловел неколку стотини јарди, но сега се приближуваше, неговите рефлектори си играа над водата.


Ветерот силно дуваше, а морето беше разбранувано. Ќе им биде тешко да не откријат во оваа зовриена океанска пустина. Водата беше топла, но полна со непријателски суштества со остри заби - и беше осамена.


Сам! Ми текна дека ја немам видено Рона од кога прескокнавме. Дали навистина нурна со мене? Не можев да бидам сигурен. Пливав во широк круг, нурнувајќи се во водата, додека рефлектори светнаа кон мене, но не можев да ја видам Рона.


Гавиотата сега полека ми се приближуваше. Од моја гледна точка на нивото на водата, изгледаше огромно и заканувачки. На околу педесет метри од мене, бродот застана и светлата почнаа методично да стрелаат напред-назад низ водата.


Нешто бело се нишаше на брановите меѓу мене и бродот. Не можев да ризикувам да се јавам. Мојот глас лесно се пренесуваше преку водата, а моторите на бродот сега молчеа. Ползев кон предметот во водата, но нагло застанав кога раката допре ткаенина и месо.


Не беше Рона. Со мешавина на олеснување и разочарување, открив дека тоа е тело на член на екипажот кој паднал во морето откако јас го застрелав.


Долгиот прст на рефлектор не најде во заслепувачкиот пламен. Се нурнав веднаш, оставајќи го мртвиот морнар да лебди над мене. Под вода, погледнав во правец на бродот. Слушнав пригушен татнеж од истрели и звук на куршуми кои ја погодија водата.


Кога излегов на површина, трупот на бродот се наѕираше пред мене како бел челичен ѕид. Сè уште пукаа на палубата и слушнав звук на спуштање на брод. Се вратив покрај трупот до крмата, каде што најдобро што можев се скрив под настрешницата. Овде бев надвор од дометот на рефлекторите и тешко ќе можев да се видам од чамецот доколку не ме прегазеше. За жал, немаше каде да се фати за шината, па моравме да пливаме низ водата за да останеме блиску до трупот.


Бродот се распрсна среде бродот, а веслачите се упатија кон сребрениот дел од водата, на кој паднаа рефлекторите. Тие со неколку силни удари стигнале на местото и влажното тело го одвлекле во чамецот. Некој се заколна, а потоа стана и ја повика Гавиота преку рог.


„Не е Картер или жената! Тој е еден од нашите! »


По една минута лебдечка тишина, гласот на Городин избувна: „Врати се на бродот. Ќе бараме повторно кога ќе стане светло“.


Бродот послушно се вратил во Гавиота и бил дигнат на бродот. Дневната светлина беше уште седум часа далеку, и не очекував дека ќе бидам наоколу кога ќе дојде. Врз основа на многу груба проценка, решив дека сме некаде во заливот на Хондурас. Поставив патека покрај ѕвездите и, штом звуците на палубата стивнаа, дувнав без прскање кон исток, што, како што пресметав, беше насока кон најблиската земја. Водата беше сè уште топла, а морето беше доволно смирено за да го олесни пливањето. Со среќа, можеби ќе стигнам до некоја земја или ќе ме забележи некој пријателски брод.


Пливајќи тивко, полека движејќи се за да си ја зачувам енергијата, повторно се запрашав што може да се случи со Рона. Почувствував длабока тага.


Поглавје единаесет


Имаше дневна светлина, цела розова и златна некаде напред, додека го галев, пливав, го галев Карипското Море. Топлината на моето тело се расипа пред неколку часа, а некогаш топлата вода сега се чувствуваше ледена. Кога беше доволно светло, застанав да го скенирам хоризонтот. Отпрвин не видов земја на повидок, а моите мускули врескаа во знак на протест што продолжив да пливам без никаква видлива награда. Потоа забележав кафена дамка каде што се спојуваа синилото на морето и небото на исток. Земјата. Решив дека тоа е или Хондурас или, ако струите ме носат на север, Јукатан. Не беше многу важно. Секое парче сува, тврда почва е добредојдено.


Си дадов неколку минути да испливам, а потоа се превртев и почнав долго, лесно да ползам до далечниот брег. По некое време добив друштво.


Отпрвин тоа беше само бранување на мазна површина десно од мене. Додека одев по водата, гледав и видов нови бранови. Потоа уште еден. И уште еден. Знаев што е тоа уште пред да се појави првата грбна перка во форма на срп на површината.


Ајкули.


Кога престанав да се движам, тие го сменија правецот, преминаа пред мене, а потоа се свртеа назад, сега поблиску. Можев да издвојам три од нив, иако не се сомневав дека има пријатели во близина. Додека потонав во водата, јасно можев да ги видам како кружат над мене на растојание од околу педесет метри. Имаа грб од чеша и бел долен дел на сина ајкула. Иако белата ајкула е поиздржлив човекојад, сината ајкула не е мојот омилен придружник на пливање на долги растојанија.


Трите примероци што ме опкружуваа беа долги меѓу осум и десет метри. Бев чуден натрапник во нивните води - несмасна, бавна, можеби опасна, но потенцијален оброк. Одвреме-навреме еден од тројцата брзаше кон мене, а потоа се оддалечуваше, како да ја тестира мојата реакција. Знаев дека порано или подоцна некој од нив ќе дојде и ќе ме удри со острите заби.


Продолжив да пливам кон сртот на земјата. Со напор, го одржував мојот удар бавен и опуштен, како воопшто да не ми пречат тројцата предатори. Тоа беше повеќе за моја корист отколку за нивна; не ја задеваш ајкулата.


Моите придружници постојано се зближуваа додека продолжив со мојот болен напредок кон брегот. За среќа, крвта одамна беше измиена од раната на главата и расекотијата на палецот.


каде што го пресеков со флуоресцентното светло. Ако истурив свежа крв во водата околу мене, ајкулите немаше да се двоумат да ме растргнат на парчиња.


Додека моето внимание беше насочено кон ајкулите, не го забележав кафеното едро помеѓу мене и земјата, малку на север. Бидејќи не ја знаев големината на чамецот, не можев да го одредам растојанието до него. Но, тоа доаѓаше кон мене, а јас ментално се обидов да подадам рака и да го забрзам. Со плови веројатно немаше да биде од Гавиотата, па дури и да беше, попрво би ги искористил шансите со екипажот на Городин отколку со смртоносните торпеда што постојано доаѓаа кон мене.


Додека ги мислев овие мисли, нешто побрза веднаш под мене. Тоа не влијаеше на мене, но турбуленциите ме вртеа низ водата како плута. Моите соиграчи се подготвуваа за напад.


Престанав да пливам и очајно мавтав со рацете кон чамецот. Не можев да кажам дали ме виделе, но чамецот продолжи да плови во мојот правец, што беше смирувачко. Додека друга ајкула минуваше на само шест метри од мене, го извлеков Хуго од нејзината обвивка и ја грабнав држката подготвена под вода. Штилото не ги промени многу шансите против тројца атентатори со тежина од по три до четиристотини фунти, но ми даде шанса.


Се нурнав неколку пати за да ги гледам ајкулите додека го држев погледот кон бродот што се приближуваше. Сега друга ајкула се отцепи од другарите и ме нападна. Постои популарна теорија дека бидејќи устата на ајкулата се наоѓа на долната страна на главата, таа мора да се тркала на грбот за да касне. Не верувајте во тоа. Кога долната вилица се шаркира, застрашувачка полумесечина се отвора во смртоносна, назабена пештера. Ајкулата може да ве џвака од речиси секоја позиција.


Овој реши директно да ме нападне. Отидов под површината за да го сретнам на ист начин, претставувајќи што е можно помала цел. Беше на мене како сино-црн подводен проектил пред да можам да го доведам Хуго во одбранбена позиција. Маневрирањето на човекот под вода во најдобар случај е ограничено. И имаше само време да се исфрлам и да ја оставам огромната црна форма да помине под мене. Беше толку блиску што зрнестата кожа на ајкулата ме изгреба по рамото.


Наоѓајќи ме без одбрана, ајкулата веднаш го промени правецот и им се придружи на другите две. Нивните возбудени движења сугерираа дека се подготвуваат за договорен напад. Гледајќи го чамецот, сфатив дека тоа е едноставен дрвен брод со едно едро. Мали луѓе со темна кожа стоеја во лакот, покажувајќи кон мене. Изгледаше како да викаа, но јас не ги слушнав зборовите.


Грбната перка ја пресече водата во близина. Овој пат јас нурнав подлабоко, а исто така и ајкулата. Тој направи заобиколен пат под мене и се упати нагоре, со вилиците широко отворени, неговите зли очи како да ме предизвикуваат. Направив салто и ги избегнував смртоносните заби за инчи, но овој пат Хуго беше подготвен. Го заглавив сечилото во горниот дел на стомакот на ајкулата. Раката ми се грчеше како да ме удри товарен воз кој забрзано ме удри, но се држев додека динамиката на ајкулата нè носеше и нагоре, а сечилото на шилото се пресече низ цврстата бела кожа на нејзиниот стомак.


Пред да стигнеме на површината, се оттргнав од ранетата ајкула, која остави трага од темноцрвена крв како чад, цревна јамка која излегуваше од пукнатината покрај нејзиниот стомак.


Станав и тргнав подалеку од убиениот убиец, гледајќи наназад само еднаш за да видам како еден од неговите неодамнешни пријатели го клоца во стомакот и насилно откинува големо парче месо и утроба. Третата ајкула не заостануваше.


Се искачив на површината и вдишав сладок, свеж воздух во моите бели дробови. По една минута, моите уши престанаа да ѕвонат и слушнав гласови. Десет метри зад мене, чамецот се заниша во благ наплив, пловиот гребен. Во чамецот имало четворица мажи. Тие беа кратки и темни, со нежни црти поставени симетрично на мали, тркалезни глави. Зборовите што ги зборуваа беа неразбирливи за мене, но дознав дека тоа е јазик на Маите, древен јазик на долно Мексико, кој сега се зборува во југоисточниот дел на Јукатан, Квинтана-а-Ру.


Кафени раце на мускулести раце испружија кон мене и ме извлекоа од водата и во дрвениот брод. Слушајќи звук зад мене, се свртев и погледнав во крвавата пена на водата каде две ајкули го распарчија ранетиот. За неколку минути јас би бил следниот.


Ги подадов рацете во знак на благодарност кон моите спасители, но нивните затворени очи и невозбудливи лица не реагираа. Еден од нив ми даде знак да седнам во лакот. Јас го направив тоа, и тие го испуштија едрото. Ветерот го фати платното, а лесниот брод како да се издигна над водата и да брза кон брегот.


Поглавје дванаесет


Како што бродот непречено и тивко се движеше кон брегот, моите напори во последните шеснаесет часа почнаа да ме стигнуваат. Тепачката и бегството од Гавиота, долгото пливање и битката со ајкулите ме изморија. Кимнав со главата и ги затворив очите за да им дадам одмор, а по секунда - така


Се чинеше дека дното на чамецот го гребе чакалот, а луѓето трчаа од групата колиби за да го извлечат бродот на брегот.


Сета активност престана додека излегов и стоев на плажата. Ниту еден од Маите не стоеше повисок од мојата пазува. И, како и моите соработници, тие не покажаа ниту добредојде, ниту непријателство на нивните лица, иако ме гледаа со одредена љубопитност.


Тоа беа потомци на цврстите и бунтовни Маи кои никогаш не се подложиле на шпанската власт во деновите на колонизацијата. Откако Шпанците го задушија бунтот од 1847 година во западен Јукатан, оние кои можеа да побегнат во џунглите на Квинтана Ру, каде вооружениот отпор продолжи во дваесеттиот век. Дури и сега, оддалечените села како она во кое бев одведен, федералната влада целосно ги остави на своја рака да се управуваат според старите племенски традиции.


Од двете страни ми пријдоа двајца мажи од рибарски брод. Секој ми стави по една мала кафена рака на лактот и ме турка напред. Не знаев дали ме придружуваат или ме заробуваат.


Ме водеа низ село со дваесетина куќи меѓу редовите на тивки, будни луѓе на Маите. Застанавме пред една помала колиба од другите на надворешниот периметар на селото. Покривот беше сламен, а во ѕидовите од кал немаше прозорци.


Додека една од моите придружници почна да ме води низ вратата, тој ја турна металната грутка на Вилхелмина што сè уште беше притисната на моето бедро. Ми ја крена влажната кошула и извади Лугер.


„Пистола! - откина тој, првиот збор на шпански што го слушнав од кој било од нив.


„Не се работи“, му реков. Вистина беше. Пиштолот не функционирал откако во текот на ноќта бил потопен во солена вода. „Нема тине балас“, додадов. Исто така точно. Ја потрошив целата моја муниција пукајќи во Гавиота.


Нема одговор од Маја. Очигледно знаеле само неколку зборови на шпански. Откако ја конфискуваше Вилхелмина, Индиецот ме турна во колибата и ја тресна дрвената врата зад мене. Тој зборуваше со својот придружник на јазикот на Маите. Од нивниот тон разбрав дека еден од нив требаше да остане таму и да ја чува вратата, а другиот замина на некоја работа. Седнав на набиениот земјен под и се потпрев на ѕидот.


За прв пат по многу часови, размислував за мисијата што ме донесе на Карибите. Дали навистина само вчера бев на работ да поразам заговор со куфер и бомба, кога со Лугер во рака се движев кон Федор Городин? Сепак, колку сум далеку од тоа да направам нешто за да го спречам нуклеарното уништување на Њујорк за уште три дена.


Се обидов да ги вратам мислите во мојата сегашна неволја, но низ умот ми блесна визија на Рона Волштет, тенок певец и нордиска русокоса. Каде беше таа сега? Мртов? Подобро е да се удавиш отколку да те извади од морето Городин.


Вратата од мојата колиба се отвори и влегоа двајца мои чувари. Со гестови и грофтања јасно ставија до знаење дека треба да ги придружувам. Станав и тргнав со нив назад во селото.


Пријдовме до колиба поголема од другите. Откако беше обоен во бело, постепено стануваше сив. Двајца Маи ме водеа низ вратата, а потоа застанаа пред старец кој седеше на платформа. Имаше бушава сива коса и лице тврдо и збрчкано како лушпа од орев.


Тој подигна крива рака и моите двајца стражари се повлекоа, оставајќи ме сам со него.


„Јас сум Чолти“, рече тој со силен, длабок глас што изгледаше несоодветен за неговата возраст и малите гради. „Еве јас сум ел Џефе, лидерот“.


„Почестен сум“, реков, „и задоволен сум што најдам некој што зборува англиски“.


„Во селото јас сум единствениот што зборува англиски“, рече тој гордо. „Отидов на училиште во Мерида. Би ги подучил моите синови, но тие не сакаат да го знаат јазикот Јенки“. Потоа замолкна, свиткајќи ги рацете во скутот, чекајќи јас да зборувам.


„Моето име е Ник Картер“, реков. „Јас сум агент на САД. Да ме однесете со телефонот до најблискиот град, ќе ви бидам благодарен. Добро ќе ти платам.


„Ми рекоа дека имаш пиштол“, рече Чиолти.


„Да. Во мојата работа понекогаш морам да се бранам, понекогаш да убивам“.


„Белите луѓе не се многу добредојдени во Квинтана Ру, Картер. Воопшто не сакам белци со пиштоли. Моите луѓе беа третирани многу лошо од белци со пиштоли“.


„Не сакам да ти наштетам ниту тебе ниту на твојот народ, Џефи. Луѓето со кои се борам се зли луѓе кои сакаат да ги уништат големите градови на мојата земја и да убијат толку многу од мојот народ“.


„Што ова би требало да значи за нас овде во Квинтана Бур?


„Ако им се дозволи на овие зли луѓе да победат, ниту едно место на светот нема да биде безбедно од нив, ниту вашето село. Тие штотуку уништија остров во Тихиот Океан каде што луѓето беа многу слични на вашите.


„Кажи ми како заврши на море, Ник Картер“.


Му раскажав приказна од времето кога Рона и јас се качивме на брод за крстарење во Антигва. Чолти слушаше со стеснети очи, со речиси затворени очи, со рацете неподвижни на колена. Кога завршив, тој седеше таму цела минута.


во тишина. Потоа очите му се отворија и го проучуваше моето лице.


„Ти верувам, Ник Картер“, рече тој. „Твојот глас не лаже и твоите очи ја кажуваат вистината. Телефонот што го барате може да се најде на север во Вигфа Чико. Би те однел таму, но...


"Но што?" предложив.


„Вие сте белец. Донесовте пиштол во нашето село. Поради овие причини, мојот народ сака да те умре. Ќе ме слушаат како ел џефе, и можеби ќе можам да ги натерам да веруваат, како и јас, дека не ни мислиш ништо лошо. Но, има еден кој не може да се потресе“.


"Кој е ова?" Прашав.


„Неговото име е Тихок. Тој е мојот син. Кога ќе умрам, тој ќе биде главен овде. Се плашам дека ова ќе се случи многу наскоро. Тихок никогаш нема да се согласи да те пушти додека не го сретнеш“.


„Налетав на него? Мислев дека рече дека никој овде не зборува англиски.


„Има и други јазици“, рече старецот. „Мојот син те чека сега во близина на мојата куќа. Како ќе се однесувате со него ќе ја одреди вашата судбина. Тоа треба да биде ".


„Разбирам“, му реков на старецот. Чолти кимна со главата кон вратата од својата колиба. Се свртев и заминав.


Пред да направам два чекори во чистината пред колибата на началниците, нешто со удар полета низ воздухот и удри во земјата пред моите нозе. Тоа беше копје од шест метри, а неговиот тесен врв со две острици беше закопан во земјата.


На спротивната страна од чистината стоеше млад Маја, гол до половината, со неговата кафена кожа затегната и блескаше над затегнатите мускули. Тој го закачи близнакот на копјето пред моите нозе, држејќи го под агол во традиционалната предизвикувачка поза. Околу нас беа селаните, нивните лица невозбудливи, но нивните очи претпазливи.


Значи, ова е Тихок, синот на водачот. Ова беше човекот со кој би морал да се соочам во битка ако го напуштам селото жив. Но, ако го убијам, дали татко му ќе може да ми дозволи да ја видам Вигија Чико? И да се согласи старецот, дали неговите ќе ме остават да живеам? Некако морав да го победам Тичок без да му ја одземам честа.


Пред да го допрам копјето, намерно го соблеков Хуго од подлактицата. Го кренав шилото за да го видат селаните, а потоа го испратив спирално кон вратата од колибата на началниците, каде што се заглави, рачката се тресе. Иако немаше звучен одговор од набљудувачите, почувствував основно одобрение.


Потоа го извлеков копјето од земја и, држејќи го во иста положба како Тихок, се движев кон центарот на чистината. Таму ги допревме врвовите на копјата во поздрав што чудно потсетува на оној што се користеше во четвртина. Смртоносната разлика беше во тоа што нашите копја прободеа дванаесет инчи челик, сечило способно да набие човек или да исече екстремитет од неговото тело.


Направив чекор назад во готов став, а Тихо веднаш нападна, замавнувајќи ја рачката од копјето нагоре. Го пуштив моето копје за да го блокирам ударот, а потоа брзо го подигнав за да го оттргнам сечилото што ќе ми го расцепеше черепот.


Мојот одговор беше мојот сопствен одговор, кој Маја го очекуваше и го блокираше. Потоа се пресели за да се спротивстави на очекуваниот удар, но јас едноставно се финтирав со сечилото и странично го свртев задникот кон неговите гради. Тихок стенкаше од болка, но вешто го прекрсти копјето, подготвен да го блокира фаталниот удар.


Се повлековме, се вративме во првобитната положба и битката почна повторно.


Уметноста на четвртиот персонал на многу начини е формализирана како мечување или дури и танцување. Секој удар има блок, секој блок поместува бројач. Единствените звуци во чистината на Јукатан беа ѕвечкањето на шахтите и тропотот на сечилата, испрекинати од тешкото дишење на Тичок и мене. Повеќе од еднаш видов отвор преку кој се пробива точката на копјето, но го забавив мојот потисок доволно за да му дозволам на младиот Маја да направи блокада. Досега успевав да го држам неговото сопствено сечило подалеку од мене, освен една бразда на страната што остави темноцрвена дамка на мојата кошула.


Пробивот дојде кога му го исфрлив копјето од едната рака со двоен удар кога тој очекуваше нормален напад со нагорнина и режа. Со неговото копје што бескорисно виси во едната рака, грлото на Тичок беше изложено на моето сечило. Го поместив ударот за дел од инч на страна, едвај ја пресеков кожата. Во очите на Маите видов дека знае што сум направил.


Откако ја врати контролата над своето копје, Тичок беше обвинет за смртоносна жестокост. Му отстапив место на неговиот напад и почнав да се плашам дека дуелот може да заврши само со смрт на Тичок или моја.


Крајот дојде со неверојатна ненадејност. Тивко падна високо кон мене, а потоа се спушти и замавна со задникот како бејзбол палка, фаќајќи ме веднаш над моите глуждови и исфрлајќи ми ги нозете од под мене. Паднав на земја и се тркалав на грб точно на време за да видам како сечилото од копјето на Тичок ми го прободува лицето. Во последната секунда се прободе во земја толку блиску до моето уво што ја почувствував неговата топлина.


Скокнав на нозе, повторно го подготвив копјето и се соочив со непријателот. Во неговите очи имаше нова порака - борбено другарство. Бевме и сега. Му го поштедив животот, што тој не можеше да го прости додека


го поштеди мојот.


Јас се коцкав. Направувајќи чекор напред, го наведнав сечилото кон Тичок во знак на поздрав. Тој го спушти своето копје за да се сретне со моето и битката заврши. Го испуштивме оружјето и го фативме зглобот, стил на Маите. Селаните брбореа одобрувачки и за прв пат видов насмевки на темните лица на Индијанците.


Стариот поглавар дојде кај нас и разговараше со Тихок на јазикот на Маите. Потоа се сврте кон мене и ми рече: „Му кажав на син ми дека се борел храбро и со чест. Истото ти го велам, Ник Картер. До градот Вигија Чико може да се стигне за еден час. Двајца од моите најсилни мажи ќе ве одведат таму со кану.


Ми подаде пакет завиткан во водоотпорна крпа. „Морате да го исчистите и подмачкате пиштолот пред да се исуши солената вода, или ќе биде бескорисен против злите луѓе што ги барате.


Му се заблагодарив и го извлеков Хуго од вратата на колибата. Потоа следев двајца мускулести мажи кои веќе чекаа да ме однесат до кану.


Тринаесет


Патувањето со кану долж брегот беше брзо и тивко. Веднаш на работ од сурфањето нè сретнаа двајца Маи. Ниту еден од нив не зборуваше.


Излеговме на брегот кај Вигла Чицо, населба три пати поголема од селото што ни остана. Домувањето изгледаше потрајно, а железничките пруги на исток завршуваа на надворешниот раб на градот. Моите веслачи ме одведоа на место каде што ми се чинеше дека ова е куќа на локален старешина, накратко разговарав со него на јазикот на Маите и одеднаш ме оставија без да гледам.


Побарав телефонски број и ме однесоа во една општа зграда која очигледно служеше како училиште, општа продавница, сала за состаноци, магацин и друго. Телефонот беше ран модел со груба дрвена обвивка и рачка на страна.


Следните два часа беа поминати за да стигнеме до Мерида, главниот град на Јукатан, и оттаму низ лавиринтот од репетитори и средни оператори, додека познатиот глас на Дејвид Хок Анали не дојде преку линијата.


Му кажав каде сум и му дадов кондензирана верзија за тоа како стигнав таму, брзо зборувајќи од страв да не го изгубиме контактот во секој момент.


„Ми треба брз излез одовде“, му реков. „Има железница, но очигледно возот треба да оди само еднаш на секое целосно затемнување на Сонцето“.


„Ќе ви донесам хеликоптер. Каков е статусот на мисијата? "


„Куферите пристигнуваат на бродот Gaviota од Курасао. Се чини дека Фјодор Городин е шеф на операцијата со Жизов, кој очигледно е во нивниот штаб и само повремено се појавува на улица. Нема потврда дека Нокс Ворнов е клучната личност, но доказите се доволно силни за да ги сметаме за сигурни“. Се двоумев, а потоа додадов: „Ја изгубивме Рона Волштет“.


„Жал ми е што го слушам тоа, Ник“, рече Дејвид Хок. Знаев дека тоа го мисли. Како директор на AX, тој беше запознаен со смртта, но загубата на неговиот агент го повреди подлабоко отколку што многумина сфаќаат. „Дали можеш да работиш овде сам? тој додаде.


„Можам, но би било убаво да има некој запознаен со оваа територија. Овде се стемнува и нема потреба да ве потсетувам дека сме на краен рок“.


„Се разбира дека не“, рече Хок суво. "Почекај минута."


Неколку секунди телефонот тивко крцкаше во моето уво и знаев дека Хок внесува информации во неговиот десктоп компјутер. Потоа се врати со одговорот:


„ЦИА има агент по име Пилар во Веракруз. Таа ќе ве контактира таму во хотелот Баија Бонито“.


"Таа?"


„Да, Ник, изгледа имаш среќа. Ми рекоа дека е црвенокоса, добро опремена со... сета дополнителна опрема“. Хок го исчисти грлото, а потоа продолжи со поинаков тон. „Можете ли да договорите хеликоптер да слета во Вигија Чиу?


„Веднаш зад оваа зграда има чистинка. Колку брзо можете да го испратите хеликоптерот? »


„Ќе морам да работам преку Стејт департментот. Ако се на точка, ќе имате птица за три до четири часа“.


„Добро. Ќе се погрижам да го осветлам местото за слетување со ракети или пожари. Додека разговаравме за овие детали, ми текна дека во нормални околности таквите информации никогаш нема да бидат пренесени нешифрирани преку јавните телефонски линии. Околностите, сепак, беа сè само не обични, условите беа примитивни.


„Ќе ви требаат пари“, рече Хок. „Ќе чекам во вашиот хотел во различни централноамерикански валути. Нешто друго?"


„Да. Мојот Лугер се бања со солена вода, па сакам да имам при рака комплет за чистење со пиштол. И муниција од 9 мм“.


„Тоа ќе ве чека“. Имаше пауза на линијата, како Хок да сака да додаде нешто друго. Но, тогаш тој само рече: „Имаш повеќе од среќа, Ник“.


Имав работа каде што го убедив локалниот началник на селото да испрати сигнални светла за хеликоптер. Не сакаше да ми помогне. Домородците на Вигија Чико беа малку помалку непријателски настроени кон надворешниот свет од Маите во селото на брегот, но нивните врски со старите традиции останаа силни. Белите луѓе ретко доаѓаа во Јукатан во мировни мисии, а луѓето не беа желни да се сретнат


еден од нивните летечки автомобили.


Конечно ја добив нивната неволна соработка на старомоден начин. Ветувајќи им пари. Приватно, се надевав дека пилотот на ЦИА на Стејт департментот ќе донесе пари. Би било малку непријатно да се излезе од Вигија Чико ако жителите помислиле дека биле измамени.


Во текот на следните неколку часа, таквите грижи се кријат во мојот ум додека го надгледував поставувањето на сигналните светла. Наоколу имаше многу суви мртви дрва, па подигнав шест пожари во круг за да ја нацртам зоната за слетување.


Штом изгореа огновите и се осветли чистината, седнав и чекав. И чекај. И чекај.


Требаше да знам дека работите нема да одат толку глатко со вклучениот Стејт департмент. Додека го слушнав звукот на роторот на хеликоптерот, се раздени, а мојата противпожарна екипа беше дефинитивно незадоволна од доцнењето. Пилотот ја забележа нашата мала група и го внесе својот брод, исфрлајќи огромен облак од густа црвено-кафеава прашина.


Пилотот се викал Мартин. Тој беше слаб млад човек со зашилен нос. Разменивме лични карти додека селаните се гужваа наоколу, гледајќи на хеликоптерот со голем сомнеж.


„Се надевам дека испратија пари со тебе“, реков.


"Пари? Зошто?"


„За да помогнам со сигналните пожари, морав да им ветам на овие луѓе одредена исплата“.


Мартин замижа во сјае небото. „Не знам зошто ви требаа сигнални светла; речиси цел ден.


„Кога побарав хеликоптер“, реков ладно, „беше темно. Се надевав дека Стејт департментот ќе одговори доволно брзо за да ме извлече одовде пред зори. Имам прилично напорен распоред, стар пријателе.


„Никој не кажа ништо за внесување пари“, негоди тој.


Луѓето што стоеја околу нас нешто мрмореа, а јас се плашев дека ја фатиле суштината на нашиот разговор.


„Дали ги донесовте парите? Прашав.


„Па... некои“, рече тој внимателно.


Ги губев нервите. „Значи, тргнете по ѓаволите! На овие луѓе им ветив пари и се сомневам дека ќе ви ги скршат коските ако не ги добијат“.


Изгледајќи навреден, Мартин извади искинат паричник од задниот џеб и почна да ги прелистува своите сметки. Изнервиран му го зедов паричникот и го извадив паричникот. Износот на сметките беше нешто повеќе од педесет долари. Му го подадов на старецот, кој свечено го преброи, а потоа кимна со главата без да се насмее. Тој разговараше со селаните, кои се оддалечија за да ни го расчистат патот.


Кога се качивме на хеликоптерот, Мартин рече: „Требаше да им дадеш сè? Тие Индијци веројатно би се задоволиле со половина.


„Можеби“, реков. „А можеби и не би биле среќни - додека не ви стават копје низ грлото. Дали ќе ве чини дваесет и пет долари?


Тој го запали моторот без коментар.


„Не грижи се“, му реков. „Ќе направам целосно сметководство за вашиот придонес и ќе ви бидат вратени преку вообичаените канали на Стејт департментот. Ако имаш среќа, ќе си ги вратиш парите до Божиќ. Можеби не овој Божиќ...“


Мартин за прв пат малку се опушти, па дури и успеа да се насмее. „Во ред“, рече тој. „Морам да признаам, тоа е поевтино од копје во грлото. Каде?"


„Веракруз“, му реков и скокнавме.


Поглавје четиринаесет.


Хернандо Кортес излезе на брегот на Веракруз во 1519 година, станувајќи првиот Шпанец што стапнал на мексиканска почва. Оттогаш градот бил заземен во различни војни од Американците и двапати од Французите.


Додека се лизгавме низ заливот Кампече и јас загледав во градот осветлен од сонцето, беше јасно дека Веракруз сега е барем награда достојна за целата крв и громови.


Се сместивме во областа зад Американскиот конзулат, каде што ја одбив поканата да останам на ручек. Се чувствував вкочането и мрсно од напнатост, исцрпено од несоница и не сакав да правам муабет за мартини со некои од нашите службеници за странска служба. Му подадов рака на Мартин, повторно го уверив дека ќе си ги врати парите и го искористив надворешниот телефон за да повикам такси.


Возењето со такси до хотелот Баија Бонито не однесе низ некои од историските градски калдрми наредени со чудни стари куќи, како и широки модерни улици покрај челични и стаклени облакодери.


Мојот хотел беше застарен, но удобен, со голем двор отворен кон небото и три реда соби околу него. Му реков на возачот да почека и влегов внатре. Кога го кажав моето име, човекот од бирото ми даде клуч од собата, дебел запечатен плик и пакет со големина на кутија за кларинет. Го исеков пликот и го најдов во различни големини и бои: долари, пезоси, кецали, кордоби, колони, лемпири, балбоа, боливари, гурди, фунти, франци и гулдени. Извадив пезос, му платив на возачот и, со торбата под мишка, се качив во мојата соба на третиот кат. Немаше пораки од Пилар или од некој друг.


Се бањав со долга, парна бања, а потоа се туширав со ладно, а потоа го одвиткав пакувањето со средството за џвакање.


и почна да работи на Лугер. Можев да побарам од Хок да ми донесе нов пиштол, но Вилхелмина беше стар и доверлив пријател.


Го расклопив Лугерот и ги прегледав сите делови. Бидејќи беше добро подмачкана и заштитена со водоотпорна обвивка, солената вода сè уште не го оштетила металот. Користев растворувач на секој дел, дури и на ситните завртки, и ги работев дамките низ дупката додека не станат чисто бели. Го исушив расклопениот пиштол со памук без влакненца, ги допрев критичните делови со масло за подмачкување со низок вискозитет и повторно го составив Luger. Наполнив клип со осум кругови од кутијата со школки што Хок ги обезбеди и ја напикав Вилхелмина во футролата на мојот појас.


На моето тело му требаше сон, но мојот ум не се откажуваше. Имаше планови да се направи ова, да се затворат дупките. И секогаш кога ќе му дадов одмор на мозокот, ќе се појави фотографија од Рона. Русокосата, чие витко, флексибилно тело беше во моите прегратки толку ноќи, не можеше да се смета за уште еден изгубен работен партнер.


„Не дозволуваат ниту време ниту исцрпеност за тага“, горко си помислив и излетав од собата. На масата прашав дали има продавница во близина каде што можам да купам облека.


„Да, сенере. Агиларс, лоциран преку улицата, има одличен избор“, рече службеничката.


„Грасијас. Чекам посетител. Ако дојде, кажи и каде да ме најде“.


Ја преминав улицата и потрошив грст пари на Хок на облека. Облечен во ново одело со сите соодветни додатоци, уште еднаш се консултирав со мојата рецепционерка и лежерно се упатив по улицата до кафулето на тротоарот. Седнав на масата со поглед на влезот и нарачав шише локална ракија, која гореше како оган, но немаше лош вкус. Сркајќи ракија, се прашував колку долго да чекам пред да решам дека мојот придружник Пилар нема да се појави.


Во тој момент, една девојка со темна кожа во деколтирана блуза која едвај ги содржеше нејзините величествени гради се ниша меѓу масите и застана кон мене. Нејзината коса беше црна и густа, малку разбушавена, свежа излезена од кревет. Имаше очи во боја на црно кафе кои ветуваа егзотични задоволства.


„Дали можете да заштедите на натпревар? - праша таа со благ акцент.


„Извинете, не ги чувам откако престанав да пушам“. И реков.


„Минатата година се обидов сама да се откажам од пушењето, но издржав само две недели“, одговори таа точно.


„Мора да си Пилар.


„Да. А ти си Ник Картер... чие име е Килмастер. Твојата репутација ти претходи.


Нејзините полни усни се искривени во насмевка. „Никогаш не треба да се извинувате. Може ли да седнам? »


„Се разбира. Моите манири денес се малку истрошени, како и сè друго.


Пилар седна на столот спроти мене. „Изгледаш дека ти треба малку сон“, рече таа.


„Бизнисот е на прво место“, реков со инсинуирачка насмевка. „Можеме ли да разговараме овде?


Нејзините прекрасни очи се лизгаа над мокасините во кафулето и минувачите на тротоарот. „Ова место е добро како и секое“, ми рече таа со кревање раменици.


Му дадов знак на келнерот да побара уште една чаша и на Пилар му турив ракија. Потоа остро прашав: „Што направи со косата?


Инстинктивно, раката ѝ отиде до главата во моментална збунетост, а потоа се насмевна. „Сигурно ви кажале дека сум црвенокоса. Како што знаете, во нашиот бизнис често има потреба од промена на изгледот. Дали ви се допаѓа црното? "


Се обложувам дека и ти си бил сладок како црвенокоса.


„Зошто, благодарам“, рече таа и немирно ме погледна под нејзините долги трепки.


За момент, цртите на Пиларс како да исчезнаа во тенкото лице на Рона Волштет. Испив голтка јака ракија и сликата исчезна.


„Единственото нешто што го имаме“, реков, „е бродот што го донесе куферот на „Гавиота“. Не можев да издвојам никакво име или идентификација во темнината. Возеше премногу ниско во вода и беше придвижуван од два надворешни мотори“.


Пилар ја гризна усната и одмавна со главата.


„Ништо вакво. Дали видовте некој од луѓето на бродот?


„Главниот човек беше низок, тешко граден и целосно ќелав“.


Таа ја крена раката за да ме спречи. „Набиен, ќелав човек?


"Точно. Дали го познавате?"


„Мислам дека е така. Има човек кој води банда шверцери во Курасао. Неговото име е Торио.


„Можете ли да ми кажете каде да го најдам?


„Можам да ве одведам таму. Го познавам Курасао и можеме брзо да дејствуваме“.


За една минута ќе се спротивставам. Не сакав да стане како Рона. Но, Пилар беше во право, можев да губам драгоцено време во Курасао без водич, а времето беше од суштинско значење.


„Колку брзо можеме да заминеме? Реков.


„Можеме да фатиме ран лет утре наутро. Ќе договорам се.


„Можеме ли да почнеме порано?


„Не. И важно е да се одморите вечерва. Утре ќе треба да бидете силни и будни“.


Моите болни мускули се согласија. Испивме уште една чашка ракија и таа ме одеше до мојот хотел.


„Ќе дојдам да те земам наутро“, рече Пилар, „и ќе одиме на аеродромот“.


Ја оставив во дворот и уморно станав


до мојата соба.


Поглавје петнаесет


Се истуширав во текот на денот и ги нацртав ролетните наспроти вечерното сонце. Ја соблеков новата облека и ја ставив на столот. Потоа гола се испружив на креветот, го повлеков чаршафот и се загледав во таванот.


Обично е невозможно само да се присилите да спиете. На секој нерв во моето тело му требаше одмор и моите очи беа како вреќи со песок, но не можев да заспијам.


Некаде, поранешен американски научник и поранешен руски генерал се подготвуваа да ја збришат мојата земја, град по град. Задутре прв ќе замине Њујорк. Морам да се тркам некаде за да ги запрам, а не да одлетам од мојот хотелски кревет во Веракруз.


Но, брзањето во битка без подготовка би било глупаво и опасно. И ако Пилар успее да го пронајде шверцерот Торио, можеби ќе има доволно време да ја заврши мисијата. Ги затворив очите. Визија на Рона лебдеше пред мене, исчезна, па се врати.


Сончевата светлина што течеше низ портокаловите ролетни постепено исчезнуваше низ сите нијанси на сиво додека конечно не се стемни. Сепак, мојот ум не можеше да се смири.


Се чинеше дека секој звук од улицата долу доаѓа директно до моите уши. Испуштајќи го тоалетот во соседната соба, бликајќи водопади на Нијагара.


Тогаш некој лесно тропна на мојата врата.


"Да?"


„Ова е Пилар“, дојде мекиот одговор.


Станав од креветот, зедов крпа и ја отворив вратата. Пилар носеше црн фустан со ситни цветови кои изгледаа како да растат среќно во ридовите и долините на нејзиниот богат терен.


„Влези“, реков.


„Навистина не верував дека ќе можеш да заспиеш“, рече таа и влезе внатре.


„Твојата убавина ја надминува само твојата мудрост“, одговорив.


„Ти донесов нешто да ти помогнам“. Таа лесно потона на работ од креветот.


„Апчиња? Прашав. „Никогаш не ги земам.


Таа ми се насмевна мрзеливо. „Не, не апчиња. Јас."


„Па“, одговорив јас, опоравувајќи се од моето чудење, „сигурно си вкусна таблета и воопшто не е тешка за голтање“.


Нејзиното убаво лице стана сериозно, речиси строго. „Не се шегувај“, рече таа. „Утре може да ни зависат и двајцата животи од вашата физичка состојба и...“ Овде таа се двоумеше, со очите лизгајќи се над мојата фигура облечена во пешкир. „И можеби и јас ќе се одморам немирно сам денес“.


„Можеби“, реков.


„Дали ќе ми оставиш сè на мене?


„Пилар, јас сум во твои раце“.


„Биен. Прво сакам да лежиш овде на креветот“.


Послушно отидов до креветот и сакав да се спуштам кога нејзините силни кафени прсти се лизнаа под пешкирот што го носев и го избришав.


„Не ни треба крпа за ова“, рекла таа решително. „Легнете на стомак, ве молам“.


Легнав на креветот, склопувајќи ги рацете во перницата. Нешто кул ми го допре вратот во основата на черепот и полека ми течеше по грбот. Почувствував благ мирис на цимет. Над моето рамо, ја видов Пилар како зема мала вијала од торбата што ја носеше и ја истури содржината по мојот 'рбет.


„Масло од цимет“, објасни таа. „Сега сакам повторно да ја спуштиш главата и да ми дозволиш да ти помогнам да се опуштиш“.


„Да, госпоѓо“, се насмевнав. Имаше шепотење, свилен звук. Со аголот на моето око фатив блесок на темен бедро и сфатив дека Пилар ја соблече целата облека.


Како да ги чувствуваше моите мисли, таа ми ги затвори очите со лесен допир на нејзините ладни, меки прсти. „Опушти се“, промрморе таа. „Сега треба само да се опуштите“.


Потоа нејзините раце се движеа на мојот грб во мазни мали кругови, нејзините прсти цврсто и нежно ги притискаа. Таа го премачкаше маслото преку моите рамења и гради, правејќи звуци на одобрување за себе. Таа го најде браздата на мојата страна каде што ме напаса копјето на Маите, а нејзините прсти ја погалија болката.


Таа го нанесе маслото на мојата половина, а рацете прекрасно се лизгаа по мојата кожа со миризливиот лубрикант. Надолу и надолу, над задникот и задниот дел на бутовите. Допрете ја уште малку шуплината на колената, па мускулите на потколеницата, по Ахиловата тетива, така што петите ми се потпираат на нејзините дланки.


Пилар нежно го нанесе маслото на стапалата на моите стапала, лизгајќи со прст меѓу секој прст.


Мојата кожа беше жива и преосетлива на нејзиниот допир. Се чинеше како да ја чувствувам близината на нејзиното голо тело низ моите пори.


Реков: „Пилар, не знам дали сум возбудена или поспана. Ве молиме донесете одлука! »


„Смири се“, тивко искара таа. „Ние само што почнавме“.


Потоа ми ги земаше прстите на нозете еден по еден, галејќи ги, тркалајќи ги меѓу нејзините прсти. Користејќи го палецот и показалецот, таа направи обвивка подмачкана со масло која се лизгаше нагоре и надолу по секој прст.


Потоа Пилар ја зеде секоја нога во рацете и ја месеше додека не почувствував како коските пукаат. Потоа повторно ги помести рацете нагоре по моите нозе, нејзините вешти прсти копаат во затегнатите мускули, стискајќи, манипулирајќи, извлекувајќи ја болната болка.


Особено внимание беше посветено на мојот задник. Со една рака на секој задник, таа се наведна надолу и се стискаше со изненадувачка сила за една жена, а рацете ритмички се тркалаа од пети до прсти.


Креветот малку попушти кога Пилар


се најде на мои нозе. Од оваа поза, таа се наведна напред и со своите флексибилни прсти помина по мојот грб, магично опуштајќи ги затегнатите мускули.


Додека таа посегна напред за да ми ги масира рамената и вратот, почувствував како брадавиците на нејзините гради што се нишаат се четкаат врз мене. Сега нејзините раце се лизнаа по мојот гол грб од моите раменици до моите стапала.


„Сега свртете се“, рече таа, „и јас ќе ја направам другата страна“.


„Не знам дали можам да издржам.


„Не грижи се, сигурен сум дека ќе истраеш“.


Се превртев на грб.


Пилар воздивна. „Зошто, Ник, мислев дека си опуштен!


"По ѓаволите!" Се насмевнав, искористувајќи ја приликата да ја погледнам мојата гола масерка. Нејзината кожа беше како полиран бакар - мазна и беспрекорна. Градите и беа полни и зрели. Потонаа, па нагло се кренаа. Нејзиниот тесен струк и тркалезни, цврсти колкови блескаа со благ сјај на пот.


Таа благодатно се наведна да земе шише масло од ноќната маса и го прска врз мене, раширувајќи ги рацете.


„Не грижи се“, рече таа, како повторно да ми ги чита мислите, „ништо нема да остане недовршено!“


Па сега се предадов на нејзините раце. Очите затворени - во мојата глава не се појавија вознемирувачки слики. Имав чувство на бестежинска состојба, како моето тело, водено од оние кои знаат прсти, да лебди низ просторот. Ми се чинеше дека сум направен од кафиле... затегнато, растегнато, вкусно растегнато до мал дел од точката на кршење.


Одеднаш ги отворив очите и ја фатив Пиларс за рака. „Доволно е“, реков. „Само што ги достигнавме границите на масажата. Дали имате други таленти? »


Пилар ми даде мрзелива, задевачка насмевка. Бев обземен од шок од извонредно задоволство додека нејзината уста се затвора над мене.


И некое време ми се чинеше како да ме влечат низ мала кадифена дупка во светот на незамисливи задоволства. Потоа ме обзеде морници од ослободување. И за прв пат по многу часови бев празен од мисли или чувства, лебдејќи во празнината, лебдејќи кон длабок бунар на заборавот.


Го повлеков топлото, блескаво тело до мене и двајцата не покрив со чаршафот.


За помалку од една минута, сонот што го барав ме зави во топла прегратка со мирис на цимет.


Шеснаесетта глава


Се разбудив во зори со чувство како сите стари делови да се заменети со нови, трајно обликувани компоненти обложени со тефлон. Од бањата се појави прскање вода и женски глас кој пее на шпански. Скокнав од креветот, отидов до вратата и ја турнав.


Потоци на пареа навалија во собата. Зад проѕирната завеса за туширање, ја видов силуетата на убавото тело на Пилар додека се пена и пееше нешто од времето на Панчо Вила. Одвреме-навреме завесата се залепи за нејзината кожа, откривајќи сјајна површина како целофан прозорец во кутија со чоколади.


Стоев таму една минута, уживајќи во спектаклот, а потоа ја грабнав завесата и ја тргнав настрана.


Пилар здивна од изненадување и се покри со рацете во инстинктивен женски гест. Потоа ги спушти рацете и застана насмеана под спрејот од тушот, додека водата течеше по ридовите и вдлабнатините на нејзиното тело, правејќи ја да блеска како фока.


„Добро утро, querido“, рече таа. „Се надевам дека не те разбудив. Нејзините очи талкаа по моето тело. „Дали секогаш се будиш вака?


„Се зависи од тоа кој се тушира во соседната соба“.


„Се надевам дека добро спиевте.


„Како трупец.


„Ласкање. Седни, ќе ти го сапунам грбот.


Влегов во тушот и Пилар ме сврте. Таа ги пена рацете, но областа на мојата анатомија што ја пена дефинитивно не беше мојот грб. Се свртев и застанав свртен кон неа, а водата ни прска врз двајцата. За прв пат сфатив колку е висока девојка.


„Ми паѓа на памет“, реков, „дека добивам многу нарачки од тебе. Време е јас да ја преземам.


„Што сакаше да кажеш, нели? - дишеше таа, наведната напред, тие величествени гради се нишаа кон мене.


Земајќи ја за раце, ја кренав Пилар и ја доведов кај мене. Потоа го спуштив, дел од инч во исто време.


Таа испушти мал звук на воодушевување додека нејзините раце ги закопчуваа моите гради и нè собра заедно, притискајќи ги нејзините гради на моите. Започнавме бавен, брановиден, неподвижен танц таму под туш, постепено зголемувајќи го ритамот додека Пилар не се вртеше и се тресеше како опседнат од жена. Одеднаш таа врескаше, нејзиниот глас беше прободен од монотониот татнеж на водата.


Потоа застанавме заедно, оставајќи ја водата да ни ги измие телата.


Брзо се облековме, а потоа отидовме во блиското кафуле на вкусен појадок на хуево ранчеро. Го измивме со мексиканско пиво, кое дури и за време на појадокот е подобро од горчливото мексиканско кафе-фи.


Таксито не однесе до Aeropuerto Nacional каде што се качивме во мал авион. Полетавме во шест и пол. Со два часа временска разлика би слетале во Курасао околу пладне.


Кога летавме


над мирното зеленило на Јукатан и длабокото сино на Карипското Море, не можев а да не се сетам дека пред не многу часа таму се борев за живот.


Како по меѓусебен договор, јас и Пилар не зборувавме за време на патувањето. Порано утрово бевме само маж и жена кои уживаат во животот и едни со други, како најголемиот проблем да ни беше да одлучиме што да појадуваме. Но, сега бевме двајца професионалци, кои се упативме кон непознати опасности, знаејќи дека никогаш нема да се вратиме. Ова не беше време за муабети. Седевме тивко, изгубени во личните мисли.


Гласот на пилотот ја прекина тишината. „Оние од вас на десната страна сега можат да го видат островот Аруба напред. Аруба е најмалиот од трите острови што ги сочинуваат Холандските Антили. Курасао е сè уште педесет милји на исток. Го започнуваме нашето спуштање и ќе слетаме за околу петнаесет минути“.


Додека пилотот продолжи да ни кажува за временските услови во Курасао (совршено како и секогаш), гледав како Аруба поминува покрај нас. Теснецот помеѓу Аруба и Курасао беа преполни со бели едрилици и многу ситни кафени островчиња без постојано население, иако повремено ги користеа рибарите.


Нашиот авион слета на аеродромот Плесман и најдовме такси за пет милји возење до главниот град Вилемштад. Кабината беше стара Хадсон со отстранет покрив за да може да се користи на отворено.


Возачот беше зборлив пријател кој изгледаше решен да нè пополни со сите локални озборувања за време на нашето кратко возење. Не обрнував многу внимание на тоа што го зборува човекот додека една реченица не ми го прободе умот како чепкалка за мраз.


„Чекај малку“, му лаев на возачот. „Што кажа за плавушата извлечена од морето?


Се сврте на своето место со широка насмевка, задоволен што го предизвика мојот интерес. „О, да, сенере. Пред два дена имаше голема возбуда на риболовните пристаништа. Еден од чамците се врати со жолтокоса дама. Носела спасувачки елек, кој ја одржувал на површина, иако не била свесна кога ја донеле. Многу чудно, бидејќи ниту еден брод не доживеа несреќа“.


„Каде е таа сега? Јас интервенирав


„Кога се дозна од риболовните пристаништа, набрзо дошол сопругот на жената и ја однел со себе“.


"Нејзиниот сопруг?" - повторив.


„О, да. Тој е крупен човек, како мечка, кој понекогаш плива со Говиота“.


Городин! Сигурно се вратил во Курасао кога не можеше да ме најде мене или Рона во водата. Без сомнение, тој чекаше таму кога од пристаништето стигна веста дека рибарите ја донеле. Ова беше пред два дена. Ги пресметав шансите дека Рона е сеуште жива. Беше долг истрел: „Дали знаете каде мажот...нејзиниот сопруг...ја однесе жената? Прашав.


- Не, сенере, но можеби ќе ти каже мојот пријател, рибарот Саба. Токму тој ја извлекол госпоѓата од морето“.


„Можеш ли да ме однесеш во Саба?


„Сега, сеноре?


"Моментално." Извадив банкнота од десет гулдени од мојот испакнат паричник и му ја подадов на возачот. „И направете го тоа брзо.


„Пет минути“, рече тој, ставајќи ги парите во џебот.


За пет минути, речиси до втората, одевме низ лавиринтот од тесни улички до рибарските пристаништа надвор од Вилемштад, расчистувајќи го патот со помош на сирена, на која возачот постојано се потпираше. Нагло застанавме на насипот пред куќа со рамка со еден голем прозорец извалкан од чад и табла со избришана боја на која пишуваше „Засолништето на Ванворт“.


Кога излегов од автомобилот, почувствував влечење на ракавот и сфатив дека речиси заборавив на Пилар.


„Ник, плавуша... дали е тоа твојата Рона?


"Тоа треба да биде."


„И што ќе правиш?


„Најди ја ако можам“.


„Но, ние имаме мисија.


Да не беше Рона, немаше да има мисија. Таа ни даде поим, а сега може да не води до Городин. Освен тоа, таа не беше обучена за опасна работа како нас. Ако сега е во рацете на Городин, ќе мора да плати страшна цена. Морам да се обидам да ја најдам. Многу ѝ должам“.


„Не и должиш ништо“, рече Пилар. „Не ја принудивте да ја заврши задачата. А времето...знаеш ли кој ден е?


„Да, знам. Утре е крајниот рок“.


„Заборави на неа, Ник. Дојди со мене и ќе те однесам во Торио. Ќе го најдеме на насипот недалеку одовде“.


Застанав пред вратата на скривалиштето на Ванворт и погледнав во лицето на Пиларс. Кога зборував, гласот ми беше ладен. „Одлуката е моја и јас ја прифатив. Ќе дојдеш ли со мене? »


Таа на момент се сретна со мојот поглед, а потоа се сврте. Таа подаде рака и ме допре за рака. „Многу ми е жал, Ник. Мора да постапувате според вашата совест. Ќе ти помогнам на кој било начин што ќе побараш. "


Ја стиснав нејзината рака и поминав низ вратата.


Поглавје седумнаесет


Vanvoort's Hideaway не беше туристички бар. Светлината беше слаба, воздухот беше заматен. Ѕидовите беа покриени со постери кои рекламираа пиво и политичари. Линолеумот на подот се истроши до голо дрво во лента долж предната страна на нелакираната штица.


Клиентелата беа рибари и морнари.


многу народи. И сите мажи. Бумењето на разговорот и ѕвонењето на чашите наеднаш престана кога посетителите ја забележаа Пилар, која изгледаше неверојатно во краток фустан во лимон жолта боја.


Зад пултот седеше Холанѓанец со клупско стапало со бицепс како дињи што му ѕиркаа под кратките ракави на дресот.


„Барам рибар по име Саба“, реков.


Ситните очи на Холанѓанецот ме гледаа како инсекти. „Кој рече дека е тука?


„Неговиот пријател е таксист. Оној во Хадсон.


Тој ја заниша својата масивна глава од страна на страна. „Не ми значи ништо.


Ставајќи ги двете раце на шипката, го притиснав моето лице на неа. „Господине, немам време да играм игри и немам време да објаснувам. Но, сакам да го знаете ова: ако не ми укажете на Сабу за пет секунди или не ми кажете каде можам да го најдам, ќе поминам низ овој бар и ќе ви ги скршам коските додека не добијам одговор“.


Холанѓанецот знаеше дека сум сериозен. Неговото руменило избледе. „Таму“, крикна тој. „Сам во кабина до ѕидот“.


Кога се свртев од шанкот, повторно почна џагорот и сите се зафатија да гледаат во Пилар.


Осамениот човек во кабината беше црнец од Девствениот остров.


„Саба? Прашав.


„Точно е, другар. Седни. И госпоѓата исто така. Во неговиот говор, дел од музиката беше британска, а дел беа калипсо мелодичните работи што ги слушате во делови од Западна Индија. „Треба да го ставиш стравот Божји во Ханс, да го натераш вака да се повлече“.


„Сакам да прашам за жената што ја донесовте пред два дена. Оној што го најдовте во морето“.


- Ах, госпоѓата со жолта коса. Многу убава. Таа не се буди да каже ниту еден збор. Многу, многу уморен. Морето ти ја црпи силата. Но, мислам дека не беше повредена. Ништо не е скршено“.


„А човекот ја одведе? Онаа што рече дека е нејзиниот сопруг?


„Ох-хо, можеби тој не е нејзиниот сопруг“, а? Не сум изненаден. Тој не личи на дамата со жолта коса која ја помешаат со нејзиниот сопруг. Премногу грубо, премногу грдо. Дали си маж, другар?


„Не, но јас сум нејзин пријател, а човекот што ја одведе дефинитивно не беше“. Знаеш каде ја однесе?


- Да, знам. Девојчето во моторен чамец со уште двајца мажи. Тие одат на малото куче, на дванаесет милји од брегот.


„Можете ли да ми покажете како да стигнам до малото куче? Прашав.


„Се разбира. Слезете на доковите, можете да го видите ова место. Ајде, ќе ти покажам.


Црнецот стана и излезе од штандот. Пилар нè следеше надвор и надолу по неколку стрмни блокови до брегот, каде што Саба покажа преку пенливата вода кон нешто што изгледаше како грапав излив од кафени карпи.


„Мало куче“, рече тој. „Можеби долги 500 метри, широки 200. Единственото безбедно место за слетување на бродот е од другата страна. Не можете да го видите од тука.


„Ми треба брз брод“, реков. „Дали знаете некој што ми изнајмува?


„Се разбира. Имам пријател со најбрзиот брод на пристаништето, освен шверцерите и полицијата. Тој ви наплаќа многу пари, но вие ги добивате вашите пари“.


„Добро. Се свртев кон Пилар. „Сега ќе ве замолам да направите нешто што ќе ви биде многу тешко“.


„Што се случи, Ник?


„Чекај ме. Чекај, ако не се вратам во темница, јави му се на Дејвид Хок во Вашингтон и кажи му се што знаеш“.


"Може ли да дојдам со тебе? Можам да управувам со бродот. Можам да помогнам на многу начини“.


„Не“, реков цврсто. „Ова е моја работа и сакам да останеш овде“.


„Да, Ник“, рече таа со необична оставка.


Ја стиснав нејзината рака и тргнав по Саба до доковите каде што ќе го најдеме неговиот пријател на бродот. Се испостави дека станува збор за стар брз брод, грижливо чуван во добра состојба од неговиот горд сопственик. Човекот не беше премногу загрижен да му дозволи на странецот да лета во неговата гордост и радост, но доволно гулдени се сменија раце за да го намалат неговиот отпор. Моторот беше џиновскиот Evinrude, кој веднаш оживеа, а набрзо јас забрзано се движев по лесниот канал кон Малото Куче. Пред да се приближам, направив широк круг околу карпестиот остров. На влезот на далечниот брег, чамец со кабини беше врзан за необоен столб. Зад пристаништето имаше дрвена колиба. Бледо сив чад извира од оџакот.


Ја задавив Евинруде, а потоа ја скенирав колибата и околните карпи за какви било знаци на живот. Немам. Затоа го вклучив моторот и се вратив назад низ островот.


Талкав по карпестиот брег на далечната страна, барајќи можно место за слетување. Назабените врвови се издигнуваат петнаесет или дваесет стапки, како некое големо нарушување во центарот на земјата да ги исфрлило од дното на океанот. Конечно наидов на тесен клин од вода помеѓу неколку камења што се исфрлаа и успеав да го протнам чамецот. Ја обезбедив, се качив на карпите и се упатив кон колибата од спротивната страна на островот.


Движењето беше бавно во најдобар случај, а јас се движев внимателно во случај Городин да чува. По дваесет минути стигнав до удобна точка каде што можев да легнам на стомак и да погледнам во колибата. Овде се чинеше поголем отколку од океанската страна и се чинеше како да е поделен на две соби. Единствениот прозорец што можев да го видам беше обложен со само дупки со летви. Сè уште нема знаци на човечки живот, само разгорениот чад се шири низ воздухот. Сега кога бев против чадот, забележав непријатен мирис. Можеби длабоко во себе знаев што е тоа, но ја отфрлив мислата и ползев кон бараката, обидувајќи се да ја избегнам пукнатината на прозорецот во случај некој да гледа.


Без проблем стигнав до колибата и седнав под качениот прозорец.


Смрдеата овде беше непогрешлива. Тоа беше мирис на изгорено месо и човечка коса. Стиснав заби и се обидов да ја избришам менталната слика за тоа што можеше да и се случи на Рона Волштет. Од внатрешноста на колибата се слушна остар, едвај воздржан глас на гнев. Тоа беше тешкото режење на Фјодор Городин.


„Ми зададовте многу проблеми, вие и Картер“, рече тој. „Но, сепак можете да ја заслужите мојата прошка. Имате информации; Ми треба оваа информација. Едноставна размена. И навистина, како можеш да одбиеш личност како мене, која е толку талентирана за убедување? »


Полека ја подигнав главата за да замижам низ просторот меѓу штиците, а гласот на Городин продолжи.


„Знаеме дека Картер не се удавил. Има докази дека бил изнесен на брегот во рибарско село на Маите во Јукатан. Освен тоа, не можевме да го следиме. Ќе има контакт точка каде што можете да го контактирате во случај на итност. Сакам да ми кажеш каде е“.


Сега можев да ја видам собата низ прозорските прагови. Рона Волштет седна на дрвен стол до Городин. Едно јаже беше врзано околу нејзината половина, врзувајќи и ги рацете на нејзините страни и држејќи ја на задниот дел од столот. Таа носеше само парче од панталоните што ги носеше кога нурна од бродот за крстарење. Таа беше гола од половината нагоре, откривајќи мали, добро формирани гради. Очите и беа црвени, а косата матена. Кога зборуваше, беше со далечен, уморен глас.


„Немаше допирна точка“, рече таа.


„Ти си лажго и будала“, рече Городин. „Треба да знаете што можам да ве натерам да кажете. Мирно сега или подоцна во агонија со врескање. Вака или онака, ќе го најдам Картер. Тој веќе уби некои од моите куми, и секоја минута што е жив тој е закана за нашиот план. Сега - уште еднаш - каде можеме да го најдеме Ник Картер?


„Немам поим каде е“, рече Рона во уморен монотон.


„Немам повеќе трпение“, режеше Городин. „Сега ќе ви покажам што се случува со луѓето со кои го губам трпението“.


Големиот Русин се тргна настрана и беше откриен изворот на чадот од оџакот. Загреан куп јаглен тлееше во голема железна мангалка. Од јагленот излегуваа гумени рачки на некој долг инструмент. Городин внимателно ја зграпчи рачката и ја извади алатката. Тоа беа долги клешти со зашилен нос. На штипките светнаа тапа портокалова додека тој и ги покажуваше на Рона.


„Можеби сте слушнале за оваа техника“, рече тој.


„Месото се откинува од телото по малку. Особено внимание се посветува на нежните гради на жената. Ќе живеете доста долго, но во секој момент од тоа време ќе молите да умрете“.


Погледот на Рона хипнотички падна на светкавите врвови на клештата. „Но, јас не знам ништо“, рече таа со солзи во очите, „ништо“.


Городин ја игнорираше. „Ќе ти дадам уште една шанса да одговориш на моите прашања“, ладно рече тој. „Тогаш ќе започнеме“.


Размислував за мојот план за акција. Можев да го убијам Городин пукајќи низ прозорските летви, но од нивните сенки во темната соба можев да видам дека уште двајца мажи стојат до најблискиот ѕид. Тие сигурно ќе бидат вооружени и најверојатно ќе ја убијат Рона пред да можам да стигнам од аголот на колибата до надворешната врата. Друга врата, директно спроти прозорецот, очигледно водела во втора просторија. Тоа не помогна. Да имаше прозорец во собата, ќе беше закачен.


Додека се обидував да смислувам изводлив план, Городин ја вметна клештата во јагленот и се сврте во моја насока. Бев надвор од видното поле кога на еден од невидливите му рече: „Доведете го овде. Покажете ја госпоѓицата Волстед што може да очекува ако не соработува со нас.


Еден словенски со кратка коса се прекрсти пред мојот прозорец и кога повторно ја кренав главата ми ја отвори вратата од спротивната страна. Мирисот на изгореното месо се шири како отровен гас. Словенот се вратил една минута подоцна, влечејќи зад себе нешто на подот што го одложил на неколку метри од Рона.


Суштеството на подот било во облик на човек со глава, торзо, две раце и две нозе. Малку друго сугерираше човекот за ова. Месото и мускулите беа скинати, изгорени, растргнати и скинати од секој дел од главата и телото. Се чинеше дека никаде нема орган


не беше осакатена. На многу места, коските се појавуваа низ дупките во месото, додека суштеството крвареше крв и други телесни течности.


Усните беа целосно откинати, оставајќи гримаса на откриени заби кои наликуваа на череп. Таму каде што беше едното око, сега имаше само влажна, поцрнета дупка.


Најлошото е што овој остаток од човек беше жив.


Рона се затвори и се сврте настрана додека овој дух немилосрдно ги стругаше подните даски со грч.


„Не можете да се одвратите од таков стар пријател“, рече Городин. „Или можеби нема да го препознаете згодниот млад Борис.


Рона испушти треперливо липање.


„Го најдовме онесвестен, но сепак жив“, продолжи Городин. „Го оживеавме. Го чувавме и го храневме пред тестовите. Потоа плати, не многу храбро, признавам, за тој невнимателен момент кога ја избегна својата должност и дозволи тебе и Картер да избегате. Станувајќи нагло, гласот му стана поостар. „И сега е твое време. Ми треба Ник Картер, а ти можеш да ми кажеш каде да го најдам.


„Јас...не знам“, плачеше Рона.


Городин се заколна на руски и посегна по гумените рачки на клештата.


Водоотпорната цевка со шест димни топки што ми ги даде Стјуарт беше во мојата рака. Некако морав да фрлам еден од пелетите во блескав јаглен. Беше лесно растојание - проблемот беше да се помине пелетот низ решетката. Ми требаше пиштол, и додека сликата ми се појави во главата, брзо го извадив хемиското пенкало од џебот од кошулата и го одвртев капачето, фрлајќи го со патронот внатре. Ова ми остави со цевка со дијаметар од три и пол инчи, тесна на едниот крај и доволно широка на другиот за да прифатам една од чадните пелети. Фрлив куршум во цевката од пенкалото, го заглавив меѓу штиците на прозорецот и почнав внимателно да ја прилагодувам траекторијата на проектилот поточно.


Сега Городин и пријде на Рона. Држејќи по една клешта во секоја рака, ја притисна жешката клешта на нејзината лева брадавица. Ја насочив муцката на мојата домашна пушка за дување кон блескавиот јаглен. Мојот прв обид мора да биде совршен бидејќи веројатно нема да успеам на вториот.


Длабоко вдишав, ги притиснав усните до крајот на цевката и издишав со експлозивна пуфка.


Топката полета во јагленот и се смести на вжештените јаглени со вкусно подсвиркване и чад од печурки, ширејќи го својот блед, задушувачки чад до сите агли од собата.


Благословувајќи ја генијалноста на Стјуарт, извадив маска од шамиче и со неа ги покрив носот и устата. Го свртев аголот на колибата и ја отворив вратата со моето рамо. Се згрози, а потоа се подели кога силно го шутнав.


Додека упаднав во колибата, со Лугер во рака, го видов Городин како се сопнува низ вратата во соседната соба додека еден од неговите луѓе слепо бараше мета за неговиот автомат.


Пукав и тој падна. Тој сè уште се обидуваше да го земе автоматот од подот, па повторно го застрелав и тој престана да се движи.


Вториот во собата ме нападна со вжештени клешти откако ги подигна од подот каде што ги фрли Городин. Му ставив куршум во главата, а потоа се упатив кон Рона и брзо ја ослободив. Помеѓу кашлање таа успеа да го издиши моето име.


"Ник?"


„Точно е“, реков. „Смири се, ќе те извадам одовде за една минута“.


Маската на шалот ми се лизна од уста додека ја носев Рона надвор и ја спуштив на земја. Чекав додека не ми се исчистат очите, па се вратив во Городин.


Зачекорив над треперливите останки на Борис во втората соба од бараката. Празен. Имаше прозорец покриен со даски, но беше скршен. Ги погледнав околните карпи, но не го видов Городин.


Далечниот крик на Рона ме исфрли од прозорецот. Набрзина се вратив низ кабината и излегов од влезната врата. Городин трчаше по кратка патека меѓу камења до пристаништето каде што беше закотвен чамецот. Додека одев низ вратата, тој се сврте и ме застрела со пиштол Ерма со долга цевка. Неговиот куршум го погоди мојот ракав, доволно за да ми ја уништи целта додека истрелав два куршума. Еден од нив удрил во резервоарот за гориво на крстосувачот, а чамецот се искачил нагоре со силна експлозија кога Городин излетал од патеката зад карпите.


Клекнав до Рона. „Можете ли да одите?


„Јас...мислам дека е така“.


- Тогаш остани веднаш зад мене. Имам чамец закотвен од другата страна на островот. Нема да биде лесно да се оди, а Городин е таму некаде со пиштол.


„Ти го водиш патот, Ник“, рече таа. "Ќе го направам"


Ја соблеков кошулата и и ја дадов на Рона, не од скромност, туку затоа што беше речиси во боја на карпа. Мојата кожа беше доволно исончана за да не бидам толку очигледна цел. Со Рона зад мене, се вратив по назабените карпи кон мојот брод, болно претпазлив од најмал звук или движење.


Кога го видов, имаше само еден тесен гребен од карпа меѓу нас и чамецот - блесок од метал на сонцето.


Ја фрлив Рона силно на земја и се струполив покрај неа токму кога рамниот пукнатина на пиштолот Ерма ја урна тишината и чакалот прскаше два стапки пред нас.


„Остани таму каде што си“, подсвирнав кон Рона и го насочив Лугерот кон местото каде што го видов блесокот на муцката на пиштолот. Пукав еднаш, двапати.


Раката и рамото на Городин се обвиткаа околу каменот и тој испука див истрел кој се одби од карпите над нашите глави. Повратив и го слушнав рускиот крик од болка додека мојот куршум ја раскина неговата подлактица.


Сега невнимателен, Городин се префрли да ја прегледа неговата рана и фрли совршена сенка на карпата што стоеше пред него. Очигледно тој не беше сериозно повреден, бидејќи видов како сенката ја стега и ја откопча десната рака, а потоа повторно го земав пиштолот и ползи погоре по карпите за да пука.


Кога се појави главата на Городин, јас бев подготвен со нишан Лугер. Го повлеков чкрапалото. Чеканот удри во празната комора. Користев две штипки муниција, а другата ја немав.


Русинот пукал, но поради раната од куршум целта му била лоша и се оддалечил од видното поле.


Ги скенирав назабените карпи околу нас за место што може да обезбеди подобро покривање. Десет метри од патот дојдовме имаше шуплина во облик на ковчег.


Отидов до увото на Рона и шепнав: „Кога ќе ти кажам, стани и трчај до таа дупка таму. Движете се брзо и држете се.


Ја отвори устата да каже нешто, но Городин повторно стана и се ниша. "Оди!" - реков тивко. Рона скокна, се заби, се сопна и се заглави во беседка додека куршумот одгриза дел од карпата неколку сантиметри од дупката.


Скокнав на нозе и тргнав по неа. Додека се пикнав во плиток џеб, куршумот ми го изгоре рамото и удри во земјата. Летав во заштитено подрачје и на тоа место почувствував леплива влажност на крв.


„Ти удрија! - изјави Рона.


„Едвај“.


Оттаму се слушна гласот на Городин, кој сега можеше да погоди зошто не му возвратив на огнот. „Картер, дали ме слушаш? Уште еден ваков ќе ве заврши! Излези со кренати раце! »


По неколку секунди молк, испукани се уште два истрели. Еден од куршумите ја погоди нашата тесна дупка и, рикошетирајќи напред-назад, нè прска со фрагменти од камен.


Кога и пријдов на Рона, шепнав: „Следниот пат кога ќе пука, врескај“.


Таа кимна со главата во знак на разбирање и испушти агоничен крик на следниот истрел. И го дадов знакот „во ред“ и чекав.


„Во ред, Картер“, рика Городин. „Излези, или жената ќе умре!


"Не можам!" - викнав назад, гласот ми звучеше напнато од болка. „Јас сум ранет, а жената е тешко ранета. Пушти ја да си оди и јас ќе се договорам со тебе.


-Претпоставувам дека немаш ниту куршуми, а. Фрлете го пиштолот; тогаш ќе разговараме“.


Ја намачкав крвта од мојата рана по линијата на косата и по лицето на Рона, ја легнав на грб и и кажав што да прави. Потоа го повикал Городин и го фрлил пиштолот.


Кога слушнав како Городин се приближува, се превртев на стомакот и лежев подгрбавен и неподвижен. Тешките чекори на Городин избледеа над нас. По пауза, Городин рече: „Излези, Картер, излези!“


Рона тогаш слабо рече: „Тој... тој е во несвест“.


„Можеби не“, режеше Городин. „Да видам дали лажира.


Неговиот пиштол експлодираше точно над мене, исфрлајќи го куршумот да расфрла нечистотија и урнатини неколку сантиметри од мојата глава. Неговите зборови сигнализираа трик, а јас не се мрднав.


Сенка падна на карпите. Го видов со аголот на окото додека се наведнуваше над мене. Знаев дека има пиштол во тупаница, внимателно го нишани, и чекав во вознемирено исчекување. Рона, се молев, не ме разочарувај сега!


Потоа го слушнав ударот на нејзината нога, мекиот удар на нејзината нога додека се поврзуваше со телото на Городин, и тој се сопна.


Стегајќи го шилото во раката, веднаш се свртев и го пикнав сечилото во неговите масивни гради. Со долга воздишка и офкање, тој се откажа од пиштолот - и својот живот.


Ја извадив Рона во мрачното попладне и реков: „Бродот само што го расчисти гребенот. Почекајте ме таму - имам последно нешто да направам“.


Таа ме погледна прашално, но се сврте и тргна кон чамецот. Посегнав по пиштолот на Ерма, кој Городин го испушти и ги исфрлив сите гранати освен една. Потоа се вратив преку карпите до колибата на рибарот. Вратата се отвори и чадот се расчисти.


Отидов низ собата до искинатите останки на Борис. Од уништеното грло доаѓаа едвај чујни лелекања, а работната рака го изгреба подот.


Се чувствував како да имам нешто важно да кажам, но не можев да најдам зборови. Едноставно го ставив пиштолот на подот со раката што се движеше и излегов од вратата.


Отидов само малку назад до Рона и бродот кога слушнав истрел


Поглавје осумнаесет


Кога и се придружив на Рона во чамецот, таа седна подгрбавена над лакот, прегрнувајќи се како мало напуштено дете. Солзите и течеа по образите и жално трепереше.


„Сега е во ред“, реков. „Никој нема да не следи.


Таа посегна кон мене и ги прекрсти рацете на градите.


кон мене, прилепувајќи се за мене како да сум сплав на спасението. Откако ја задржа ладнокрвноста низ кошмарот на насилство и долгиот престој во океанот, таа беше на границата на нејзината издржливост - на работ на колапс. И знаев дека и треба одмор и медицинска помош.


Со едната рака држејќи ја Рона до мене, а другата управувајќи со чамецот, ја преминав водата и се упатив кон пристаништата на Курасао. Кога се приближувавме до надвозникот каде што беше закотвен чамецот, видов фигура како стои таму и чека. Тоа беше Пилар. Очигледно додека го гледаше чамецот, таа забележа дека се приближуваме.


Забавив, се оддалечив кон пристаништето и го фрлив јажето кон Пилар. Таа го прицврсти на шилото додека јас скокнав и ја прицврстив крмата. Потоа ја зедов Рона и ја кренав на обвинителна клупа, каде во транс како кататонија од шок, таа седна како зомби.


„Мора да е Рона“, рече Пилар.


"Да. Таа е во лоша форма. Ајде да земеме такси и да ја однесеме во болница."


„Можам подобро од ова. Додека бевте отсутни, изнајмив џип. Паркирано е токму таму. Ја враќаш Рона назад; Ќе одам. Го знам патот до болницата. Потоа таа несоодветно додаде: „Твојата Рона е многу убава“.


„Пилар“, реков, „Мило ми е што те гледам. Вие сте пригоден партнер. Оди“.


Додека Пилар и јас се возевме во џип низ улиците на Вилемштад, таа рече: „Што се случи на островот“.


„Городин беше таму со неколку негови насилници“, ѝ реков. „Тој требаше да ја измачува Рона за да ја натера да разговара. Она што тој не го знаеше е дека таа не може да му одговори. Таа беше само љубител на игри за тврдокорните професионалци“.


„Но, таа навистина беше волонтер“, забележа Пилар.


„Точно, но никој од нас не одвои време да и каже за можните ризици“.


Црните очи на Пиларс се сретнаа со моите во ретровизорот. -Дали се грижиш за неа, Ник?


Застанав за момент пред да одговорам. „Ако мислите дека ги сакам нејзините виолини и свеќи, тогаш одговорот е не. Толку долго ја работам оваа валкана работа што не знам дали навистина можам да сакам некого во класична смисла на зборот. Но, ако мислиш, ми е гајле што ќе се случи со неа, се разбира. Инаку, немаше да отидам на островот Литл Дог да и помогнам. Знам дека ми изгледа премногу човечки, но сè уште не сум се претворил во блок од мраз“.


Пилар зборуваше тивко, гледајќи право напред. „Ник, кажи ми нешто“.


„Секако.


„Дали ти е гајле што ќе се случи со мене?


Посегнав и ја ставив раката на топлото месо од нејзиното рамо. „Многу“, реков.


Пилар воздивна, а потоа со љубопитен тон рече: „Се надевам дека никогаш нема да зажалите“.


Во овој момент се свртевме и влеговме во патеката на болницата Квинс, блескава нова зграда во пастелно сино. Оставив куп сметки кај касиерот, а еден од лекарите ме увери дека Рона ќе ја пружи најдобрата медицинска нега. Му кажав на докторот дека сите дополнителни трошоци ќе ги плати американскиот конзулат, а потоа се јавив во конзулатот да се договориме.


Се вратив во Пилар со џипот. Беше темно и небото блескаше со бесконечност од ѕвезди. Реков: „Ајде да одиме да ги ограбиме шверцерите“.


седнав зад воланот на џип; Пилар даде инструкции. Се вративме на насипот, а потоа свртевме на југ.


„Мора да има други вести што не сте ми ги кажале“, рече Пилар. „Како го напуштивте Городин?


„Мртов“.


„А двајцата што беа со него?


„Исто така мртви. И момче по име Борис кој почина затоа што беше премногу љубезен и премногу невнимателен за да игра“.


„Значи, оставивте четири тела?


„Точно. Но, некаде Антон Жизов и Нокс Варнов се подготвуваат да го разнесат Њујорк утре. Ако не стигнеме прво до нив, не е важно дали ќе најдат четири тела или четири илјади на островот Литл Дог.


Пилар изгледаше замислено. И тој молчеше.


Возевме до најслабиот дел од кејот, каде што најсиромашните од локалните рибари ги закотвија своите бедни чамци во вода густа со нафта и отпад. Неколку милји подоцна, Пилар покажа на груба сива рамка, осветлена од предната страна со една бледа сијалица. Во споредба со ова, Скривалиштето на Варнов личеше на колибата на Трговецот Вик.


„Овде треба да почнеме“, рече Пилар. „Ако го сакате Торио, одете кај Малата Лиза“.


Звучните бранови нè погодија додека бевме уште педесет метри од вратата. Целосните немири не можеа да бидат погласни. Внатре се приклучивме на стотина весели луѓе кои иако не бунтуваа, беа барем хистерични. Се чинеше дека сите се во постојано движење. Беше невозможно да се удави вревата, па сите врескаа. Одвреме-навреме низ какофонијата сечеше остра женска смеа. Некаде свиреше џубокс, но се слушаа само одекот на најдлабоките бас ноти.


Пилар и јас се пробивме меѓу лудите тела до едноставна табла поставена на задниот дел од зградата. На страната на ова, истурајќи пијалоци од шишиња без етикета, стоеше жена со големина на Гоџила. И речиси исто толку привлечно.


„Малата Лиза? - викнав на увото на Пиларс. Тоа не беше едвај дива претпоставка.


„Малата Лиза! - потврди таа со насмевка.


Лиза носеше каскада од тесни кадрици во шорцеви.


црвена боја која не може да биде човечка коса. Некаде помеѓу шест и седум метри висока, Лиза беше покриена со торбички, џебови и парчиња месо со чудна форма. Како аматерски скулптор набрзина да удри глина на рамката. Со намера да ја заврши работата подоцна, тој со право ја изгуби вербата во своите креативни способности и се откажа.


Кога конечно го привлеков нејзиното внимание, Лиза се движеше кон мене од другата страна на шанкот, а месото од нејзините различни делови танцуваше во различни ритми.


„Што ќе биде тоа? - татнеше таа со глас како празно буре кое се тркала по калдрма.


„Го сакам Торио“, викнав.


„Никогаш не сум слушнал за него“, возврати малата Лиза како одговор.


„Городин ме испрати“.


„Никогаш не сум слушнал за него“.


Го извадив паричникот. Ми снема гулдени, па поставив некои американски сметки на таблата пред огромната жена.


„Слушнав за Ендрју Џексон“, рече таа. „Торио спие во задната соба“. Таа покажа со прст со големина на кисела краставица.


Со Пилар во влечење, се упатив кон тесната врата на крајниот крај на шанкот. Во малата соба зад неа имаше едно столче, една маса и едно креветче. лансира.


Ја затворив вратата и вревата зад неа стивна. Проверив друга врата на спротивниот ѕид. Ова доведе до отворено зад зградата. Му пријдов на несудениот шверцер, го пребарав и најдов автоматик .38 Colt. Откако му го пренесов ова на Пилар, му ја заглавив муцката на мојот Лугер под носот и го удрив во лицето.


Извикав „Торио! .


Ја сврте главата, жално се насмеа и полека ги отвори очите. Кога го виде пиштолот под носот, очите му се проширија.


„Еј, што е ова, грабеж?


„Стани, Торио“, режев. „Одиме на возење.


Ова го воодушеви. Тој седна. „Чекај“, молеше тој. „Не те ни познавам.


„Тоа не е толку многу игра“, му реков. „Играј си право со мене и ќе бидеш во кружен пат. Сега преместете го! »


Лесно го пикнав со цевката од пиштолот за да нагласам, а Торио скокна од неговиот кревет со изненадувачка агилност за човек со лош мамурлак. Го турнав од задната врата и тој послушно тргна кон местото каде што го паркиравме џипот.


Пилар ја возеше колата и јас седнав одзади со Торио со вперен Лугер.


„Вози по патот околу стотина јарди и потоа тргни кога ќе најдеш темна точка“, ѝ реков.


„Сега, Торио“, реков додека се возевме по затемнетиот пат и се паркиравме, „Сакам да знам за куферите“.


„Куфери? - повтори тој.


„Немам многу време, Торио“, реков, „а ниту мојот лик. За само минута или две ќе слушнете како пукаат коски и ќе видите многу крв. Овие коски и оваа крв ќе бидат твои, Торио, затоа искористете ја оваа прилика да ја споделите информацијата“.


На месечевата светлина, можев да видам зрнца од пот како се креваат на неговиот скалп и течат по мазните страни на главата.


Тој брзо кимна со главата: „Во ред, во ред. Нема да бидам херој на еден куп странци. Мислиш на куферите што ги однесов во Гавиота, нели?


- Паметен заклучок, Торио. Сакам да знам кој ти ги дал и каде си ги однел“.


„Тој беше хаски тип со странец, со кој се договорив пред шест месеци. Голем влакнест мајмун. Никогаш не ми го кажа своето име и не беше тип за да поставувам прашања. Секогаш ми плаќаше однапред, а потоа ми кажуваше кога е време да го подигнам куферот. Се упатив јужно одовде, малку во ридовите, и дојде хеликоптер со куфер и го однесов до бродот. Верувај ми, тоа е сè што знам, пријателе. Дури погледнав во еден од куферите и беше празен. Тоа е чудна работа, но јас не добивам плата за да бидам љубопитен.


„Колку куфери ставивте на бродот? Прашав.


„Ајде да одиме, последен пат го зедовме пред три ноќи. Ќе бидат вкупно осум.


„Можете ли да не однесете до местото каде што слета хеликоптерот?


„Се разбира, но секогаш има неколку чувари со пиштоли. Тие и пилотот, момче по име Инграм, кој се дружи таму кога неговиот пилот на хеликоптер е внатре.


„Од тебе зависи“, реков, „да се погрижиме да ги поминеме стражарите. И сега имаме инструкции.


Пилар возеше на југ и сврте на тесен земјен пат означен со Торио. И тогаш излеговме на отворено. За среќа, Пилар изнајмил џип со погон на четири тркала, возењето беше тешко: патот се претвори во патека, земјата беше карпеста, а теренот се претвори во ридови.


Шверцерот сега седна пред мене, така што кога рефлекторите ќе паднат врз нас, тој може да скокне и да мавта со рацете за да биде препознаен пред некој да почне да пука.


„Јас сум, Торио“, повика тој.


Човекот со пиштол полека се движеше напред и застана шест метри подалеку. „Што правиш овде? Денеска нема да има пикап“


„Има проблеми на Гавиота“, рече Торио. Големиот човек рече дека треба да дојдам да му кажам на Инграм.


„Кои се другите двајца?


- сомнително праша чуварот.


„Тие... тие...“ започна незгодно Торио.


„Городин и јас“, интервенирав. „Имаме информации кои треба веднаш да стигнат до Жизов.


Имињата беа важни за заштита. Цевката на пушката му се спушти и тргна кон џипот. „Покажете ми ја вашата лична карта, ве молам, господине“, рече тој со почит.


„Се разбира“, реков и посегнав во џебот за парче хартија. Го држев за да може чуварот да стигне до него. Кога го стори тоа, го фатив неговиот зглоб и го турнав напред. Пилар брзо го удри човекот зад увото, смрзнувајќи го пред да може да заплаче.


Го затворив чуварот и го врзав со парче најлонско јаже што го најдов во чамецот и го искористив за оваа опасност. Свртувајќи го неговиот рефлектор, осветлив мала дрвена зграда педесет метри подалеку. Веднаш зад него стоеше мал, цврст хеликоптер. Ги изгаснав светлата и му помогнав на Пилар да го изгаси моторот на џипот. Туркајќи го Торио пред мене, со Лугер во рака, излегов до зградата со калем од јаже и набрзина тргнав, а Пилар ме следеше. Кога стигнавме до вратата, ја отворив и набрзина влегов внатре, притискајќи го копчето на рефлектор. Двајца мажи кои спиеја на креветчиња до далечниот ѕид нагло седнаа. Едниот беше тежок словенски тип кој можеше да биде брат на чуварот со инвалидитет на влезот, другиот беше блед, слаб човек со голем нос и слаба брада. Решив дека тој ќе биде Инграм, пилотот.


Стражарот посегна кон пушката, која беше потпрена на ѕидот во близина на главата на неговиот кревет.


„Ќе умреш обидувајќи се“, му реков и човекот се замрзна. Инграм се замрзна, триејќи ги очите и трепкајќи.


Пилар го пронашол прекинувачот за светло, а неговите сјајни пламени ја исполниле единствената просторија во зградата. Лево од нас беше софистицирана радио станица со кратки бранови.


„Торио! Не распродадовте“, обвини чуварот.


„Се разбира“, рече шверцерот, „со пиштол на глава, брзо ќе се распродадам - а и ти, другар“.


„Инграм, облечи се“, наредив. „Дали хеликоптерот е полн со гас?


„Да, целосно“, одговори тој нервозно.


Човекот трепереше од страв. „Не сакав толку да се плаши дека не може да лета“, реков. „Само следете ги наредбите и нема да се повредите“. Ова го смири и почна да ја облекува облеката.


„Торио, седни на ова столче“, реков, а шверцерот побрза да послуша. Му фрлив ролна јаже на чуварот и му реков: „Вврзете го. Не треба да те предупредувам да завршиш добра работа.


Го насочив мојот Лугер кон чуварот и Торио, осигурувајќи се дека Торио е прицврстен со добри тесни јазли. Пилар го имаше пиштолот со калибар 38 на шверцерот во раката и го следеше Инграм, но тој немаше да ни направи проблеми.


Кога Торио беше цврсто врзан, му реков на чуварот: „Седи сега на столот на другиот крај од собата“. Кога тој мрзливо послуша, и реков на Пилар: „Земи го јажето и врзи ја и неа“.


Пилар ми го подаде Колтот и отиде до чуварот. Ова беше сериозна грешка. Таа дојде меѓу мене и нашиот затвореник. Со едно брзо движење, мажот извадил нож од некаде под облеката и ја грабнал Пилар, свртувајќи ја пред себе, навалувајќи и ја главата наназад и ставајќи го сечилото од ножот на нејзиното грло.


„Спуштете го пиштолот или жената ќе умре“, избувна тој.


Стуткан додека стоеше зад телото на Пилар, човекот не понуди цел, не можев да бидам апсолутно сигурен дека ќе ја промашам и ќе го погодам местото на убиството. Ако го свртев пиштолот за подобра цел, тој ќе и го пресече грлото. Затоа се двоумев.


„По ѓаволите, ти реков, фрли го пиштолот“. - пукна тој. „Дали мислиш дека блефирам?


Кога не се мрднав, чуварот го повлече ножот и црвен црв од крв се вовлече по вратот на Пиларс. Сè уште го имав готов Лугерот.


„Инграм, земи го пиштолот на овој идиот“, лаеше чуварот.


„Јас... не можам да го сторам ова“, рече пилотот со треперење на неговиот глас.


Чуварот му заркна: „Биди маж еднаш, кукавичко кукавица, или јас...“


Никогаш не дознавме што чуварот би можел да му направи на Инграм, бидејќи во својот гнев кон пилотот, тој ја сврте главата доволно за да го доведам Лугер во позиција и да го застрелам низ неговата незаштитена лева слепоочница. Се свртел од Пилар, се одбил од ѕидот и се урнал на подот. Ножот безопасно се одбил.


Пилар ме загледа со навреден израз на лицето. „Ќе му дозволиш да ми го пресече грлото пред да се откажеш од пиштолот, нели? Таа рече.


„Се разбира“, признав. „Да го имаше мојот пиштол, јас и ти ќе бевме мртви“.


Полека кимна со главата. „Да, претпоставувам дека си во право. Но сепак...“ Таа одмавна со главата. "Вие сте кул. Ти ми задаваш гуска“.


„Ќе те загрееме подоцна“, реков брзо и се свртев кон пилотот. „Сега, Инграм, ќе ме однесеш таму каде што ќе ги земеш куферите што ќе ги доставиш до Торио“.


- Мислиш на засолништето на Жизов?


"Точно. Каде е?"


„Во планините на границата на Венецуела и Британска Гвајана. Но, никогаш не можев да слетам таму во мракот. Во текот на денот е доста тешко.


Погледнав во часовникот. „Ако полетаме сега, треба да биде лесно


кога ќе стигнеме таму. И Инграм, ако случајно ме насочиш во погрешна насока, ќе бидеш трајно приземјен Six Feet Under. "


„Јас не сум ниту храбар ниту глупав“, одговори тој. „Ќе го направам токму тоа што ќе ми кажеш“.


„Тоа е добро, Инграм. Можеби сѐ уште ќе живееш за да и ги пишуваш на мајка ти сите непријатни детали“.


Пилар, која претходно тивко стоеше на страна, проговори. „Ник, звучиш како да си одиш сам од овде“.


„Јас сум“, реков. „Тоа е крајот на линијата и веројатно ќе има огномет. Жената може да биде пречка“.


„Не“, рече таа, одлучно раширувајќи ги нозете. „Заедно дојдовме толку далеку и сега нема да останам зад себе. Многу ти помогнав, нели? "


„Вистина е, но...“


„Земи ме со себе, Ник“, интервенираше таа. „Можам да пукам исто како и вие, а два пиштоли ќе ги удвојат нашите шанси за успех. Ова многу ми значи, нели“


За момент не можев да се одлучам.


Но, она што го кажа Пилар имаше смисла. Таа беше искусен професионалец, поцврста од повеќето мажи. И знаеше дека е потрошна, дека ако треба, заради мисијата, ќе ја жртвувам.


„Тогаш да одиме“, реков. „Бидејќи нема да го користите џипот за да се вратите во градот, повелете и повлечете го капачето на дистрибутерот за да не биде бескорисен за секој што ќе го најде корисно“. Не можев да не додадам: „Дали знаете што е капа за дистрибутер?“


Нејзините полни усни се искривени во малку потсмевна насмевка. „Да, точно, знам за капачињата на дистрибутерите и многу други работи на кои не би им верувале“.


Јас возвратив со насмевка. „Добро. И можеш да му дадеш на нашиот пријател уште едно чукање за да може да заспие некое време“.


„Ќе побрзам“, рече таа и, земајќи го калибарот .38 од мене, набрзина си замина.


Отидов до радиото, го скршив на подот додека не се отвори куќиштето, а потоа ги уништив цревата со кундакот од пушката на чуварот. За време на оваа груба пресметка го следев Инграм, иако тој беше многу добро момче и не претставуваше повеќе закана од стар пес без заби на јаже.


Му реков на Торио: „Работиш малку и потоа можеш да се вратиш во Вилемштад. Тоа е долго патување, но ќе ви даде време да размислите како најдобро да заработите за живот. Земете го снабдувањето со вода, советував.


Тој едвај се насмевна. Немаше многу смисла за хумор.


Пилар се врати со капачето на дистрибутерот, кое ми го подаде со потсмешливо куртуско. „Кој е таму не треба да се разбуди пред пладне“, рече таа. „И тогаш ќе има главоболка која никаков аспирин нема да ја излечи“.


„Добро, Инграм“, реков, „ајде да го земеме твојот хеликоптер во воздух“. Потоа ние тројцата се движевме по разбрануваната и ископана од карпи патека до хеликоптерот што чекаше.


Поглавје деветнаесет


Се чинеше дека Инграм ја презема одговорноста додека го презеде кормилото на хеликоптерот и ние полетавме на ноќното небо. Се упативме на исток и малку на југ, набрзо оставајќи ги светлата на Курасао зад нас. Малиот остров Бонаир, исто така, се одлепи, а некое време имаше само црното Карипско Море под нас и ѕвезденото небо горе.


Наскоро ги фативме светлата на Каракас и извесно време шетавме по брегот на Венецуела.


„Велите дека ова планинско прибежиште Жизов е тешко да се лоцира“, реков.


„Речиси невозможно“, одговори Инграм. „Ниту една авиокомпанија не лета над ова место. Но, да имаа, никогаш немаше да го видат. Зградите се изградени од истата портокалово-кафеава карпа на планините. Тоа е речиси невидливо од воздухот. Нема патишта до него. Сите залихи мора да бидат испорачани по воздушен пат. Жизов склучил договор со една од јужноамериканските влади, не знам која, за транспорт на стока. Мојата работа беше да превезувам ВИП личности и овие куфери. И да не ги знаев знаменитостите што ме водеа, никогаш самиот немаше да го најдам ова место“.


Го поминавме Тринидад од нашата лева страна и свртевме на југ за да се упатиме кон внатрешноста низ мочурливиот терен на делтата Ориноко. Источното небо почна да се осветлува и карактеристиките на земјата станаа видливи додека грмевме во планинскиот регион познат како Висорамнини Гвајана.


Потоа моравме да добиеме надморска височина, а Инграм го прилагоди чекорот на роторите за да земе подлабоко голтка потенок воздух. Денот стана посветол, но високите облаци не покажаа знаци на распаѓање.


Една мисла што свесно ја избегнував ми се нафрли во главата. Ова беше денот кога Њујорк ќе умре ако не можев да го спречам.


Инграм ме турна на рамо, прекинувајќи ги моите мисли. Тој покажа напред кон карпеста формација приближно во облик на крената тупаница, давајќи непристоен поздрав.


"Гледате тоа напред?" - викна пилотот над звукот на нашиот мотор. „Ова е репер што мора да го поминат пилотите. Ние ја нарекуваме Планина со прсти. Веднаш зад неа има мала карпеста долина каде Жизов ја направи својата куќа.


Какви се шансите да почнат да пукаат штом не видат како доаѓаме“.


- Мислам дека тоа е малку веројатно. Изгледаше дека Инграм имаше храброст во воздухот што му недостигаше на земјата. „Тие се прилично сигурни во нивната безбедност овде, а хеликоптерите доаѓаат и си одат доста често. Освен ако некако не откријат што се случило


во Курасао не би требало да имаме проблеми со слетувањето“.


„Во ред“, реков.


„Но, ова е само почеток. Веднаш штом ќе ве забележат вас или госпоѓата, целиот пекол ќе се ослободи.


„Можете ли да ми дадете идеја за физичкиот распоред на ова место? Прашав. „Каде е штабот на Жизов? Каде ја врши својата работа научникот Варнов?


„Не“, рече Инграм, а потоа брзо ме погледна, како да ме увери во неговата искреност. „Верувај ми, би ти кажал сега кога би знаел. Сè што правам е да останам на хелиодромот додека некој се симнува или слетува, или додека товари што сака да носам“.


„Што ако сакате да испратите порака?


„Го давам на чуварот на хелиодромот. Ќе излезе и ќе се сретне со нас. И тој ќе биде првиот со кој треба да се справите“.


Заокруживме испакнат прст од карпа и почнавме да се спуштаме во тесен кањон со проѕирни карпи од сите страни. И тогаш, да не ги барав, немаше да ги видам сите згради грубо изградени од камења. Избројав четири прилично големи згради, една мала во близина на парче рамно земјиште до кое се спуштавме. Ниските карпести гребени и камења ја преполнија целата област, а имаше само слаби траги од патеки што ги поврзуваа зградите.


Додека гледав, еден човек излезе од една мала зграда во близина на хелиодромот и погледна во нас. Носеше пушка преку рамо.


„Тоа е чувар“, рече Инграм.


„Дали тој е единствениот?


„Тој е единствениот што некогаш сум го видел. Може да има и други“.


Му реков на Пилар: „Наведни се да не те видат“. Откако таа зазеде позиција, и јас станав невидлив.


„Кога ќе слетаме“, му реков на Инграм, „да се доближи чуварот, веднаш до вратата“.


„Што ако не можам да го доведам овде? - нервозно праша пилотот, а неговата храброст во воздухот почна да испарува.


Обидете се многу напорно“, одговорив. „Тоа беше како твојот живот да зависи од тоа. Затоа што, Инграм, стар пријател, тоа е.


Внимателно слетавме во мала чистина и Инграм го исклучи моторот. Како што запре големиот ротор, човекот со пушката извика нешто од местото каде што стоеше, на дваесет метри.


Инграм ја турна вратата и извика: „Имам нешто за генералот“.


"Дали сте куци?" - возврати чуварот. "Донеси го."


„Јас... ќе ми треба помош“, рече Инграм. „Мене ми е премногу тешко.


Завладеа тишина. Но, потоа слушнавме чекори како одат кон нас по површината со чакал. „Знаете, јас не треба да бидам портир“, се пожали чуварот. "Мораш-"


Нагло застана, како да не гледа. Знаев дека сме во неволја кога го слушнав непогрешливиот звук на стражарот кој ја извади пушката и пукаше со болтот. Го држев Лугер подготвен, но ризикот да пукам сега и да го алармизирам целиот екипаж ќе беше фатално. Наместо тоа, ја притиснав подлактицата и Хуго ми падна во дланката. го превртев шилото; држејќи го сечилото меѓу палецот и показалецот, брзо се качи на вратата. Стражарот ја подигна пушката и јас го насочив сечилото во негова насока.


Шилото се преврте во воздух пред сечилото да влезе во вратот на човекот. Испушти звук како рапав шепот, се врати два чекори назад и падна на земја, а од грлото му бликаше крв.


Пилар скокна од хоптерот. Инграм се загледа во мртвиот човек од пилотското седиште.


"Сега што?" - праша Пилар.


„Сега ќе се протнам наоколу и ќе го истражувам ова камено село. Ќе останете овде да го гледате Инграм. Кога ќе се вратам, можеби ќе бидам во бегство и ќе ми треба некој да ме покрие.


„Во ред, Ник“, рече таа со кротка согласност што ме изненади.


Лесно ја бакнав, потоа се наведнав над мртвиот чувар, му го извадив шилото од грлото и го избришав сечилото. Го вратив на мојата обвивка на подлактицата, а потоа се искачив преку карпите, избегнувајќи ја патеката што води од стражарското место.


Сеќавајќи се како го видов ова место од птичја перспектива, побрзав кон најголемата зграда. Се чинеше логично да се претпостави дека ова ќе биде седиштето на операцијата. Лежам на мал гребен со поглед на патека што води до долга, ниска зграда - касарна. Додека гледав, луѓе во груба сина облека и работнички капи почнаа да се движат надвор од излезот. Испадна дека се невооружени. Други имаа пиштоли во футроли и носеа кафени униформи на советската армија со црвени облоги. Зад касарната забележав голема квадратна зграда, која ја направив мојата прва мета.


Ја напуштив мојата гледна точка и одев околу касарната, внимателно приближувајќи се до точка над неа. Како и другите, беше висок само околу шест стапки и претпоставував дека внатрешноста е наклон под нивото на земјата. Слушнав гласови и клекнав да го слушам тесниот проветрувачки јаз.


„Дали ме испративте, генерал Жизов? Тоа беше млад глас - енергичен, воен.


Жизов одговори со мрсно-мазна патронизирачка интонација. „Ве испратив, мајоре Рашки, бидејќи не добив порака од полковник Городин во определеното време. Така, мора да претпоставиме дека тој нема да ни биде достапен во последните фази од операцијата. Ми треба втор во команда


и јас те избрав тебе“.


„Почестен сум, генерале.


Кажи ми мајор, дали си целосно запознаен со планот?


„Да господине. Поставивме нуклеарни експлозивни направи во седум американски градови, а најновата направа беше поставена на Панамскиот канал. Имињата на градовите и точните локации на бомбите ги знаете само вие и еден американски научник.


„Многу добро Рашки. Дали знаете кога е планирано да експлодира првата бомба? »


„Денес, господине. Го чисти грлото од срам. „Гласините се шират низ кампот, господине.


„Да, тешко дека е тајна; подготовките се очигледни. Ќе ви кажам дека Њујорк ќе биде првиот американски град што ќе биде уништен. Бидејќи нивната влада не ги прифати нашите услови, доктор Варнов ќе ја активира првата бомба за точно четири часа“.


Со големо олеснување погледнав во часовникот. Имаше леден страв дека, додека го обиколував венецуелското небо во зори, Њујорк дури тогаш може да биде израмнет од пеколниот оган на нуклеарна експлозија.


Само што ги броев шансите против мене, од вентилаторот одекна застрашувачки режење.


„Ах, гледам, моите кучешки пријатели се разбудиле“, се извива Жизов. „Не плашете се, мајор, додека контролирам сè, нема да ви наштетат. Но, еден збор од мене и ќе те убијат за неколку секунди“. Жизов му прикажа ентузијастичка смеа на неуверениот Рашке. „Со овие ѕверови управуваат две од најмоќните сили во светот, мајорот“, продолжи Жизов. „Страв и омраза. Запомнете го ова“


„Да, господине“, несигурно одговори мајорот поради ржењето на животните.


Се оддалечив од вентилаторот и седнав на стомак, гледајќи во патеките меѓу зградите. Најпрво, ми требаше поим за тоа каде се наоѓа Нокс Ворнов, кој беше клучот за целата убиствена афера.


Работниците одеа сами и во парови. Вооружените војници, со своето смело држење, изгледаа задоволни до степен на рамнодушност. Можеби, како што навести Инграм, тие станале невнимателни во верувањето дека нивната безбедност на такво место е неранлива.


Беше јасно дека треба да имам слобода на движење. Така чекав следниот работник да помине под него и да паднам зад него. Го удрив со лугерот и тој млака во моите раце. Брзо го влечев до карпите и засекогаш го замолчив.


Го соблеков синиот комбинезон што го носеше и го повлеков преку облеката. Панталоните беа малку кратки, но инаку стојат. Ја ставив капата и го притиснав визирот на челото. Од разумна далечина можев да поминам незабележано. Откако го скрив телото на работникот меѓу два џиновски камења, се упатив назад кон патеката и тргнав по неа. Зад мене се слушнаа чекори. Влегов во ниска врата што личеше на складиште. Клекнав со грбот кон патеката и се замавнував со рачката на вратата како да проверувам неисправна брава.


Топлиот мирис на храна ми допре до ноздрите додека двајца работници застанаа да се задржат на патеката зад мене.


„Не морам да погодувам кој ќе го добие појадокот што го носите“, рече еден од нив. „Американец, нели? На научникот“.


„Се разбира“, рече друг. „Тој е наш почесен гостин.


„Што има тој утрово додека го јадеме вообичаеното ѓубре?


„Свежи јајца, шунка, тост и зрели домати“.


Прв работник; стенкаше експресно. „Се молам да нема шлаг додека сите не можеме да го напуштиме ова планинско чистилиште и повторно да живееме како луѓе. Колку само им завидувам на добрата храна и жените во кои уживаат Американците“.


„Времето е близу, другар. Денеска мораме да ги удриме Американците“.


„Ако е така, тогаш денес славиме. Но, сега морам да одам“.


Додека тивко гледав, еден од двајцата мажи тргна по соседната патека, разгранета налево, додека другиот, носејќи послужавник со храна, продолжи право напред. Го пуштив да оди по патеката, а потоа тргнав по него покривајќи го лицето со мојата капа.


Човекот не се сврте, а јас го следев до една од големите згради, стоејќи одделно од групата згради. Слезе неколку скалила, ја отвори вратата и исчезна зад неа, му дадов неколку секунди, а потоа влегов во истата врата.


Открив дека овие згради се ископани многу подлабоко и завршени многу повнимателно отколку што замислував. Нивниот внимателен дизајн укажува на долг период на подготовка.


Имаше еден долг коридор со мазни камени ѕидови кои непречено се закривуваа во лак. Иако не можев да го видам работникот, ги слушав неговите чекори напред. Коридорот во редовни интервали се осветлуваше со електрични сијалици и, без сомнение, таму имаше електрана.


Тогаш се сетив дека пред неколку години имаше гласини дека се подготвува руска база некаде во Јужна Америка. Ова беше околу времето на кубанската ракетна криза, а во детантот што следеше, таквите гласини згаснаа. Сега излегува дека основата е факт. Најверојатно беше напуштен од официјалниот руски режим, но повторно активиран од Жизов и неговата фракција како скриен центар на нивните операции.


По целиот коридор И


Поминав само низ една врата. Очигледно немало многу соби, бидејќи тие морале да бидат издлабени од цврста карпа. Слушајќи гласови напред, нагло застанав.


„Го донесов кралскиот појадок за неговото височество“. Тоа беше гласот на доставувачот на храна, полн со сарказам.


„Само доставете ја храната и правете идиотски забелешки“. Гласот што одговараше беше груб и деловен“.


„Што прави Американецот таму? - праша работникот. „Дали е подготвен за големиот ден?


Сега полека се движев по закривениот ѕид за да ги погледнам звучниците и стигнав до точка каде што можев да го видам крајот на ходникот. Стоеше војник со импресивни црни мустаќи, кој ја чуваше огромната врата. Тој го зеде садот за храна од работникот и ги стисна усните пред да рече: „Тој не се разликува од вообичаеното, освен што стана утрово во зори. Но, не можам да знам што се случува во неговата глава“.


„Не, претпоставувам дека не. Па, најдобро за него, најлошо за мене. Одам да појадувам со досадна каша.


Набрзина се вратив по ходникот на начинот на кој дојдов. Сега кога знаев каде да го најдам Барнв, требаше да најдам начин да дојдам до него. Размислувајќи за овој проблем, свртев еден агол и, предоцна, видов фигура како се приближува во далечината. Од униформата сфатив дека се работи за еден од војниците.


Случајно, како нешто да сум заборавил, се вратив назад. Ми се јави, но јас играм глувонем. Околу кривината, далеку од очите на војниците, се вратив со трка назад кон светилиштето на Варнов. Но, „стапките се приближуваа од другата страна. Паузирав. Работникот за храна ќе се врати, а потоа друг војник на вратата на Вонс.


Брзо донесов одлука и се упатив кон единствената врата што води од ходникот.


Вратата беше заклучена, па посегнав под работничкиот комбинезон во џебот и најдов тенка еластична лента од челик. Поиздржлив и пофлексибилен од традиционалното парче пластика, овој уред работи брзо со едноставна брава.


Додека работникот сѐ уште се приближуваше од едната, а војникот од другата, ја турнав вратата и влетав внатре.


Поглавје дваесет.


По неколку секунди се спои луксузниот ентериер на оваа соба. Немаше груби површини или досадни бои. Меки текстури - перници, софи, кревети, колички - сето тоа во карневал од виножито нијанси.


„Можете барем да тропнете“, дојде јасно женски глас од некаде лево.


„Големиот научник мора да стане рано денес“, рече друг глас од другата страна.


Додека моите очи се приспособуваа на слабата светлина, открив дека гласовите доаѓаат од област со сатенски кревети и меки перници во вдлабнати овали на секоја страна од собата. Додека гледав, лево-десно се појавуваа разбушавени руси глави, а потоа тела што личеа на навивачки на факултет. Русокосата број еден носеше доволно кратка розова ноќница за да не остави сомнеж дека е родена русокоса. Бројот два носеше пижами од харем, доволно проѕирни за да потврди дека и таа е вистинска русокоса.


„Се надевам дека не навлегувам“, реков.


„Јас сум Тери“, рече русокосата број еден во розова куса облека.


„А јас сум Џери“, рече број два во пижами од харемот.


„И двете се напишани со „јас“. - објасни Тери


„Важна информација“, реков.


„Ние сме близнаци“, предложи Џери.


„Уште едно неверојатно откритие“, реков.


Девојките станаа од креветите и дојдоа да ме погледнат.


„Никогаш не сум те видел досега“, рече Тери.


„Ти не припаѓаш овде, нели? - додаде Џери.


„Дојдовте како бура“, рече Тери. „Мислам дека те бркаат и сакаш да те скриеме. Прекрасно!"


„Ти не си полицаец, нели? - рече Џери. „Ние не ги криеме полицајците“.


„Јас не сум полицаец“, ги уверив. „Кој сум и што правам е премногу за објаснување за помалку од еден час, а немам триесет секунди. Но, можете да кажете дека јас сум еден од добрите момци - и воопшто не се шегувам - ми треба вашата помош“.


Во тој момент слушнавме гласови и отидовме да слушаме на вратата.


„Зошто се сврте и се врати кога те повикав? Тоа беше гласот на војникот кој ми викаше во ходникот.


„Не разбирам за што зборуваш. Само што му донесов на професорот појадок. „Не те видов сега“, одговори работникот.


„Отидовте овде пред една минута, потоа се свртевте и се вративте назад“.


"Не јас."


„Никој не дојде со тебе?


„Не. Прашајте го Јури на вратата на професорот. „Ќе го заменам, а ако лажеш, не е важно, другар!


Звуците на работнички чекори што оди по ходникот. Ѕвонење на клучевите надвор од вратата.


Се притиснав на ѕидот од страната на шарката на вратата, држејќи го Лугерот во раката. Близнаците зјапаа во пиштолот со широки очи во вид на пченкарно-сини очи, а потоа се погледнаа, кикотејќи се очајно. Она што минувало низ нивните мали мозоци во тој момент може да значи живот или смрт за многу луѓе.


Чуварот ја отклучил вратата и малку ја отворил.


„Па, добро, вие девојки станувате рано“, рече тој.


„Што од ова? - рече Тери.


„Можеме да станеме кога сакаме“, додаде Џери.


„Горе и долу, горе и напред.


Па, ова е целиот твој живот“, шмркаше чуварот.


„Кој од нас сака професорот ова утро? - праша Тери.


„Или повторно сме двајцата? - вметна Џери.


„Ниту едното ниту другото. Само што појадуваше и работата му е на прво место. Потоа храна - и жени за десерт“.


„Тогаш, што правиш тука, Маркус? - рече Тери. „Не смеете да влезете во нашата соба освен ако професорот не ве испрати по нас“.


„Барам маж“, извини тој.


Нему му одговорија кикотењето на девојките.


„Мислев дека видов работник во ходникот“, строго продолжи Маркус. „Некој кој не припаѓаше на тимот. Мислев дека можеби ќе дојде овде“.


„Не видовме ниту една личност“, невино рече Тери.


„Ова е големо разочарување“, додаде Џери со гадење.


„Јас не сум човек што гледа фантоми“, рече Маркус. Слушнав како прави колеблив чекор напред. „Ќе помине некое време пред професорот да го заврши појадокот и да испрати по еден од вас. Бидејќи сум веќе тука, можеби би можеле малку да се забавуваме...


"Апсолутно не!" Се вмеша Тери. „Нашиот договор вели дека тука сме исклучиво за д-р Варнов. Бевме предупредени да не играме игри со други“.


„Но размисли за тоа“, немирно рече Џери.


„Закачки“, рече чуварот. Тој се повлече и девојките ја затворија вратата. Замокот се затвори.


„Сега навистина сме во неволја“, се насмеа Тери.


„Но, колку е забавно“, рече нејзината сестра.


„Ви благодарам многу“, реков и го вратив Лугерот во футролата. Се насмеав. „Можеби ќе најдам време да ви возвратам. Дали е вистина дека сте тука само за... ух... да му служите на Варноу?


„Слушнавте што му кажавме на Маркус, ние сме само играчки за навивање на американскиот научник“, одговори Тери.


„И со оглед на тоа каква личност е, не ни одзема многу време“, рече Џери и дојде до мене.


„Како дојдовте во ова? Прашав.


„Мислиш што прават добри девојки како нас на вакво место?


"Така нешто."


„Одговоривме на оглас во подземен весник во Сан Франциско“, рече Џери. „Девојките како тебе сакаат патување, возбуда, авантура“.


„И очигледно ја добивте работата.


„Се разбира. Сигурно имало уште педесет девојки, но ние ја имавме предноста да бидеме близначки“.


„Тоа не е сè што имавте“, реков, забележувајќи ги нивните дарежливи форми.


„Ми се допаѓаш“, рече Тери.


„Се обложувам дека и вие сте многу повеќе маж отколку професор“, додаде Џери.


„Неговите сексуални таленти, или недостатокот од нив, не ме интересираат“, реков сериозно. „Но, тој се покажа како најопасната личност на светот, закана за Соединетите држави и за целиот свет. Ќе ве поштедам од страшните детали, но верувајте ми, во овој момент нема ништо поважно за иднината на човештвото од тоа да влезам во лабораторијата на Варнов. И сакам вие девојки да ми помогнете“


„Сакаш да кажеш дека оваа глупава стара лабораторија ти е поважна од тоа? - рече Тери, кревајќи ја кратката ноќница уште повисоко.


"И ова?" Џери интервенираше, откинувајќи го појасот од панталоните со пижами и лизгајќи ги надолу до средината на нејзините заоблени бутови.


„Реков поважно, девојки, не позабавно“.


„Зошто да ви помогнеме? - праша Џери. „Нема да бидеш ни добар со нас.


Беше јасно дека патриотизмот и хуманизмот се зборови што не се забележуваа во нивните убави, светли глави. Но без нивна помош шансите ми беа нула.


„Како што вели старата поговорка“, им реков со покерско лице, „ќе го изгребам моето, јас ќе го изгребам твоето“.


Пар блескави насмевки ја осветлија просторијата. „Сакаш да кажеш дека ќе? - едногласно возвратија близнаците.


„Ако ми помогнете да влезам во лабораторијата на Варнов.


Кимнувајќи среќно, ме фатија за рака и ме одведоа до куп шарени перници, каде брзо ги извадија тенките навлаки. Веднаш штом трепнаа беа голи, земајќи различни заводливи пози меѓу перниците. Открив дека Тери има мала бенка веднаш под левата града и само така можев да ги разликувам близнаците.


Тоа беше единствениот момент во мојот живот кога брзав да го завршам она што е можеби највозбудливото од сите човечки операции. И така поставив нов светски рекорд за вадење најмногу облека за најмалку време.


„Ммм, вкусно“, прокоментира Тери.


„Знаев дека ќе има повеќе од оној стар професор“, одобри Џери.


„Дојдете овде“, нареди Тери, „веднаш меѓу нас“.


Брзо клекнав и се поставив во класичната положба над желно мало тело на Тери.


„Не мислев меѓу мене, туку меѓу нас“, рече таа со воздишка, тивко стенкање што воопшто не личеше на жалба.


"Дали ти пречи?" - ја прашав, влегувајќи во рајските порти.


„Охххххх“, стенкаше таа.


„Во иднина ќе ги именувам претставите“, ѝ реков и се втурнав во тунелот на љубовта.


Така започна се, иако за многу кратко време зазедовме бесконечен број гимнастички позиции, од кои повеќето не се опишани во прирачниците за брак.


По некое време толку се заинтересиравме еден за друг што Џери со низок, тажен глас рече: „Навистина не ми се допаѓа да играм седумдесет“.


Ме ставија во непријатна положба да разговарам, но вртејќи ја главата со голем труд прашав


невино: „Што значи тоа, Џери? - играј седумдесет“.


„Господи, сите го знаат тоа“, одговори таа мрзливо. „Седумдесет и шеесет и девет со еден гледа“.


Ѝ пријдов и, со малку убедување, таа стана трета партнерка во една од најкомплексните, егзотичните и исцрпувачките настапи на кои можам да се сетам. И се сеќавам доста.


После тоа, додека брзо почнав да се облекувам, близнаците ме погледнаа со среќни лица прошарани со мали насмевки и намигнувања на благодарност. Џери беше тој што со долга среќна воздишка рече: „Знаете, мислам дека ние тројца би направиле фантастичен пар“.


Но, моите мисли веќе беа впиени во проблемот со Варноу и компанијата. „Во ред“, реков, „забавата и игрите завршија. Сега да видиме дали не можеме да најдеме начин во светилиштето на Нокс Варн.


Тие кимнаа речиси едногласно. Но, на нивните лица немаше вистински интерес.


„Се сеќавате ли на нашата мала зделка? ги прашав.


„Да“, Тери се намурти. „Но, помагањето може да биде опасно“.


„Покрај тоа“, додаде Џери. „Имаме што да изгубиме. Ни плаќаат повеќе пари отколку што сме виделе во животот. Кога ќе заминеме одовде, ќе го искористиме за да отвориме мала продавница за облека“.


Во тој момент имав решителен впечаток дека близнаците не се толку глупави како што се преправаа дека се.


„Значи, ќе отвориш продавница за облека кога ќе заминеш одовде“, реков. „И што те тера да мислиш дека некогаш ќе заминеш од овде? Вие сте затвореници, не знаете? "


Тери одмавна со главата: „Ние воопшто не сме затвореници. Доаѓаме и си одиме како сакаме. Кога ќе ни здосади да нè кочат, шетаме низ куќата. место. И никој не не спречува“.


„Се разбира“, реков. „Можете да одите каде сакате, бидејќи од оваа камена тврдина нема излез освен по воздушен пат. Но, кажете им на овие луѓе дека сакате да се откажете од пушењето и замолете ги да ве одведат одовде. Тогаш ќе го научите она што одамна требаше да го погодите - дека и вие би можеле да бидете робови во синџири“.


Сега го имав нивното неподелено внимание. Нивните слатки, блескави лица станаа сериозни и разменија страшни погледи.


„Не го ризикував животот за да дојдам овде за да се смеам“, продолжив набрзина. Овие луѓе имаат намера да ја заземат Америка и целиот свет со атомска моќ. Нивните бомби се веќе стационирани во клучните американски градови и се подготвени да експлодираат една по една доколку нашата земја не ги исполни нивните барања“.


Погледнав во часовникот. „Ако не можам да стигнам до Варн, кој е единствениот кој може да ги активира уредите, првата атомска бомба ќе го уништи Њујорк и сите негови жители за само два часа.


Кимнав со главата додека тие вкочанети во шок. „Да, ова се факти. А вие девојките да престанете да ми ја наметнувате оваа глупава плавуша и да продолжите. Зашто, освен Варнов, кој ја осуди својата земја, ние сме единствените тројца Американци во центарот на непријателскиот камп.


„И без мене никогаш нема да излезеш жив од овде“.


„О, Боже мој“, рече Тери. „Како можеме да помогнеме?


„Сакам оваа процедура да се искористи за да ве одведат двајца до и од лабораторијата на Warns, станбените простории и сè друго. Сакам да ми кажеш се што си видел таму што би можело да ми даде поим за неговата операција. И направете го тоа брзо; време за движење е сега! »


И двајцата веднаш почнаа да разговараат. „Чекај“, реков, „Тери, почни“.


„Има чувар“, рече таа. „Но, Маркус е на должност поголемиот дел од времето. Спие во мала соба зад вратата на професорот, која се чини дека е направена од цврст челик. И сам не придружува таму и назад. Тој го притиска копчето за сигнализација, а Варнов оди на другата страна на вратата, ја отвора вратата и зборува низ некаква железна решетка. Нема клуч на оваа врата; се отвора одвнатре - и професорот никогаш не заминува од која било причина“.


"Добро. Нешто друго?" - Пукнав. „Што има внатре?


„Кога ќе влезете внатре“, рече Џери, „ќе видите канцеларија со биро и телефон. Местото е голо, нема друг мебел. Но, постојат кабинети за поднесување документи. И голема врамена карта на САД виси на ѕидот во близина на масата. Уште една врата води од канцеларија до...


"Почекај минута!" - го прекина Тери. „Позади оваа картичка има ѕиден сеф. Па, не е баш сеф. Но, квадратен ќош.


„Како го знаеш ова?“ Ја прашав.


„Бидејќи еден ден кога влегував, го видов ова. Картата беше извадена од куката и лежеше на подот под оваа дупка во ѕидот околу квадрат. Варноу имаше раширени хартии на своето биро, кои сигурно ги читаше додека ме чекаше. Претпоставувам дека заборавил да ги остави документите и да ја покрие областа со мапа.


Таа се насмевна. „Или мисли дека сум премногу глупав за да ја разликувам дупката во ѕидот и знаеш што. Во секој случај, се правев дека ништо не забележувам и тогаш не бев особено љубопитен. Следниот пат кога ме испрати, картичката беше таму, немаше документи“.


„Како може да ве раздели? Прашав, само да ја потврдам мојата образована претпоставка.


„Имам крт токму овде“, рече Тери со најмала навестување на насмевка, покажувајќи на пределот под левата града. „И како што можете да видите, носиме различни костими за да не разликуваме.


„Во ред, Џери, оди напред. Што има во собата до канцеларијата? „Па, тоа е навистина една голема просторија поделена со завеса.


Од едната страна има кревет, неколку парчиња мебел и бања која се поврзува со канцеларијата. Од друга страна, не ме прашувај. Никогаш не сум го видел, мислам дека има некаква опрема таму. О, да, и има уште еден од тие внатрешни телефони до креветот.


„Дали некогаш сте го слушнале како зборува на тие телефони?


„Само еднаш. Но, тоа беше двоен разговор и не го разбрав“.


„Тие му се јавија двапати додека бев таму“, рече нејзината сестра. „И јас не разбрав за што зборува. Но, мислам дека сега знам“.


„Кажи ми за тоа, Тери.


„Па, тој изгледаше многу лут. И тој рече нешто како: слушај, не ме притискај генерале и не се заканувај. Запомнете, ако заминам, сè оди со мене. Вклучувајќи ја и Москва, генерале, дојдов на конференцијата со два куфери. Но поради некоја причина некој се изгуби“. А потоа застана и рече: „Дали ова ти значи нешто, генерале?


„Не знам што му вели на генералот“, коментирав. „Но, тоа ми кажува многу. Варнов има таков систем што ако умре, сите градови, вклучително и Москва, ќе умрат со него. Не само што е злобно копиле, туку и паметен како пеколот.


Мојот ум се вртеше една минута додека ги средував различните аспекти на остварлив план. Тогаш реков: „Од една страна, времето е најважниот фактор. Но, не гледам простор за брзање. Можам да го натерам Маркус да однесе еден од вас до таа врата. Но, не можам да го принудам Варноу да го отвори, освен ако тој не преземе иницијатива. Односно, ако тој сè уште не го испратил Маркус по вас.


„Покрај тоа, не можам да пробијам по тебе без да го убијам Маркус, кој ќе стои веднаш до вратата каде што ќе може да го види Варнов. И пред да се грижам за Маркус, тој ми ја тресна вратата во лице. Значи, се зависи од вас, девојки. Оној што ќе дојде кај него денес мора да забие нешто во оваа врата за да не се затвори целосно, а тоа да го направи за да не го забележи Варнов. И за ова ви треба чудо од времето“.


„Имам подобра идеја“, рече Тери. „Оној што добил одобрение од професорот оди со него во спалната соба, го пумпа и го легнува. Потоа ја моли да оди во тоалет. Тој не може да се расправа со тоа, па се заклучува во бањата, ја исплакнува водата, па влетува во канцеларија и ви ја отвора челичната врата. Таа потоа се враќа низ вратата за поврзување и се качува во кревет со Варнов.


„Чист гениј“, реков.


„Во меѓувреме, ќе мора да се ослободите од Маркус“, побрза Тери, „и да чекате на вратата“.


„Дајте ми пет минути“, реков. „И сакам Маркус да биде намамен овде од преостанатата девојка за да можам да се грижам за него брзо и тивко“.


„Тој обично не сака двајцата на утринската забава“, рече Џери. „Но, да претпоставиме дека знае?


„Не грижи се, јас ќе бидам подготвен на речиси сè“, ѝ реков.


Настана уште една промислена тишина, а потоа реков: „Сега сè што треба да направиме е да чекаме. Но, колку долго?


„Тој е како часовник“, рече Тери. „Треба да биде тука во секој момент“.


„Се разбира“, рече Џери. „Но, ако е неговиот голем ден да го избрише Њујорк, тој веројатно ќе биде нервозен и проклето сигурен дека нема да сака да спие“.


„О Боже мој“, стенка Тери.


И не реков ништо бидејќи огромноста на прашањето и потенцијалната катастрофа поврзана со одговорот ми го преплавија умот.


Дваесет и еден


Имаше нешто како облекување маса во темен агол од собата, и седнав зад неа, целосно ограден од вратата. Минутите минуваа бескрајно додека моите грчеви мускули молеа за олеснување. Конечно станав. Беше глупаво да се остане во таква непријатна положба кога веројатно можеше да се слушне предупредувачкиот звук на клучот во вратата.


Помина половина час, кога проценив дека одговорот на огромното прашање е добиен, Варнов требаше да ја напушти несериозната забава и да се концентрира на темните работи на денот, неговата рака беше подготвена да испрати сигнал што ќе го разнесе градот. на Њујорк. во небото. И освен ако во последниот час претседателот не одлучи да ризикува национална паника и да го евакуира Менхетен, судбината на сите овие луѓе беше во мои раце.


Додека чекав, се борев со растечкото чувство на страв, пресметувајќи ја остварливоста на половина дузина алтернативни планови. Сите беа практични и доста паметни. Но, сите дојдоа во ќорсокак - на непробојната челична врата меѓу мене и Варнов.


Од време на време, од ходникот на тунелот се слушаа нејасни пригушени звуци. Нејасни гласови, досаден тропот на тешки стапала, ѕвекот на метал. Девојките ме слушаа со ушите притиснати до вратата, но известија дека не слушнале ништо важно, само бескорисни муабети, додека неколку мажи, очигледно набрзина, минувале.


Потоа, по долг период на тишина, токму кога требаше да ризикувам каков било очајнички трик, без разлика колку е луд ризикот, се слушна нетрпеливо тропање на вратата, веднаш по што следеше стругање на клуч во бравата.


Веќе бев добро скриен кога Маркус упадна во собата на наложниците на професорот и извика: „Ти таму - Мала госпоѓица Крт“, бара Американецот.


Вашите услуги за двајца! Професорот доцнел поради посетата на врвниот брас, и вели дека ако не дојдеш веднаш, ќе те нахрани со кучињата на генералот на вечера.


„О, Боже мој, овие кучиња ќе ме изедат кутрата мала во три залаци“, рече Тери со нејзиниот сладок глас. „Да побрзаме пред професорот да се изнервира.


„Мислам дека мислиш на неговата ладнокрвност, а не на неговата жешкост, драга Тери“, поправа Џери.


„Ги викам како што ги гледам, драга“, одговори таа и истрча до вратата.


„О, Маркус! - извика Џери, - можеш ли да се вратиш за мала минута откако ќе ја породиш мојата сестра?


"Врати се?" - иритирано кикна Маркус. "За што?"


Јас сум осамен и... и ми треба вистински маж, а не оваа уморна стара вреќа со коски.


"Навистина? Дали е тоа случај сега?" „Што можеш да му направиш на вистински маж за само една минута?


„Можете ли да одвоите две мали минути?


„Можев да заштедам многу, но можев да западнам во неволја“.


"Нема да кажам. И зарем не мислиш дека треба да ризикувам?


А потоа, по ужасна, неизвесна пауза: „Да, ќе се вратам. За помалку од една минута. Бидете подготвени!"


Како да беше извичник на согласност, вратата тресна со тап. И тогаш настана огромен вакуум на тишина.


„Не трошете друга секунда“, му реков на Џери со низок глас, „и зафатете го!“


„По ѓаволите, тој никогаш нема да знае што го погоди“, промрморе таа, а јас повторно се зафрлив.


Неколку секунди подоцна Маркус се врати.


„Како што можете да видите, јас сум подготвен, љубовник“, рече Џери.


„Поподготвен сум отколку што некогаш ќе бидеш ти“, ѝ рече тој со нервозно насмевнување. „Но, морам да ја чувам вратата на Варноу и немам време да се соблечам“.


„Заборавете на таа глупава врата“, одговори Џери. „Дива глутница слонови висока дваесет метри не можеше да ја скрши ако внатрешната соба беше покриена од подот до таванот со кикирики“.


Очигледно, Маркус беше премногу далеку од желбата да одговори. Но, една минута подоцна тој испушти неколку чисто деловни грофтања кога Џери рече: „О, Боже, премногу си!“ и се прикрадов од зад тоалетата.


Лесно, но брзо зачекорив напред со шило. За момент лебдев над нив додека го кревав оружјето над неговиот широк грб. Отворените очи на Џери се проширија кога ме видоа.


Одеднаш, можеби поттикнат од некој животински инстинкт или погледот во преплашените очи на Џери, Маркус ја подигна главата и се сврте на половина пат кон мене.


Затоа, наместо тоа, му го забив сечилото во градите.


Устата му беше подотворена, а очите со неверување гледаа право. Но, тогаш, само тивко врескајќи и ужасно гримаси, брзо го извадив ножот, тој послушно падна врз Џери и се замрзна.


Го избришав сечилото на неговата униформа јакна и го извадив оружјето, додека Џери, со најисплашениот израз на лицето, залудно се обидуваше да го оттурне своето тело од него. Го фатив за рамо и го повлеков, а тој се тркалаше на подот. Тој погледна во бесконечноста на вселената.


Џери седна и со аголот на чаршафот брише дамка крв од нејзиното голо тело додека ме гледаше со израз што не можев сосема да го поставам. Освен што можеби тоа беше мешавина од восхит, неверување во непосредната реалност на дивата смрт и навестување на одвратност. Ме мразеше, крв или труп, не можев да кажам.


„Да“, реков, како да одговарав на неискажано прашање, „така се случува. И ако не брзам, милиони други, многу поневини, ќе умрат“.


Потоа ја оставив и, фрлајќи поглед нагоре-долу низ ходникот, се упатив кон таа огромна челична врата зад која во крилата чекаа Варнов и далечинскиот управувач.


Поминаа неколку вознемирени, испотени минути. И тогаш го слушнав кликањето на бравата и вратата се отвори малку. Почна да се замавнува кон мене, но јас го фатив и се притиснав внатре, точно на време за да го видам голиот грб на Тери додека таа исчезнуваше од погледот зад затворената врата.


Тивко ја затворив вратата и со една голтка погледнав низ целата соба. Џери го опиша како што содржи биро со телефон, кабинети за документи, голема карта на Соединетите држави во рамка и дел од Централна Америка што таа не ја спомна. Поминав низ фиоките на бирото, но тие беа заклучени. Направив уште еден премин низ кабинетот со датотеки, истиот резултат.


Ја проучував картата. Прстените, нацртани со црвено пенкало, кружеа околу седум американски градови и Панамскиот канал. Цели за уништување. Еден од градовите беше Кливленд, но можевме да го игнорираме затоа што бомбата наменета да го уништи беше пресретната од Царината. Градовите беа нумерирани на картата и, со исклучок на Кливленд, по исклучок беа Њујорк, Чикаго, Хјустон, Лос Анџелес, Сан Франциско и Вашингтон.


Забележав дека главниот град е задржан до последен, несомнено за да и се даде можност на нашата влада да преговара до последен час.


Картата беше обесена со жица од цврста бакарна кука. Го симнав од јадицата, уверен дека, како што рече Тери, ќе ја најдам дупката или скривалиштето каде што беа скриени тајните документи. Но, немаше таква дупка


ѕидот под картата беше мазен.


Ми текна дека едноставната дупка на ѕидот зад картата не е многу инвентивна за нивото на стипендија на Варнс. И сега почнав да експериментирам со бакарната кука, извртувајќи ја во различни насоки, но открив дека е цврсто фиксирана и неподвижна. Но, не сосема неподвижно. Затоа што кога ја повлеков куката кон мене, таа благо кликна. И тогаш квадратниот дел од ѕидот тивко се помести настрана, откривајќи контејнер со мала тетратка обложена со кожа и серија нумерирани цртежи, од кои секој има црвен оцртан череп, кој, барем мене, очигледно ја означува локацијата од засадените куфери - бомби.


Ги посочија локациите, односно дали имавте соодветно објаснување која зграда во кој град е. Без текст или други упатства, отпечатоците немаа никакво значење.


Иако ми изгледаше како возраст во овие напнати, нервозни околности, еден поглед на часовникот ми кажа дека поминале само две минути. И бидејќи верував дека Ваму може да живее уште десет минути или повеќе кога Тери беше предупреден за мојата потреба за време, седнав на масата и почнав брзо да ја проучувам џебната книга со кожа.


На почетокот, буквите и бројките што ги содржеше на повеќето луѓе им беа јасни како кинеска крстозборка. Но, јас сум навикнат на секакви загатки, а има малку агенти во светот кои се толку добро упатени во уметноста на решавање кодови. Наскоро го препознав како американски код што го користеа научниците од ерата на Вон. И додека кодот беше во основа доволно едноставен, ако некому му беше дадена неверојатно паметна математичка формула за да ја дешифрира, според моите сознанија тој никогаш не бил пробиен од непријател во или надвор од САД.


Ја прелистував меморијата и речиси веднаш ми се појави принципот на кодот. Најдов пенкало во држач на масата до бележникот и направив брзи стенографски белешки, препишувајќи и кондензирајќи ги само основните основи на текстот и бројките, контурите на заговорот за смртта на главата. Ги вклучуваше тајните на уредот за детонација на бомбите на Варнов, активиран со пенкало со самопогон. Микроелектрониката беше конструирана во диск со големина на долар со големина на обвивка на кожата за да може да пренесува моќен високофреквентен сигнал на огромни растојанија - уред кој донекаде потсетува на пејсмејкер, но многу покомплексен, детонирајќи ги сите бомби во дует. секунди по последното чукање на срцето на Ворнс.


Овој сложен, неверојатно мал уред за далечинско управување беше означен како „Клуч за пристап“ на насловната страница. А на последната страница, под наслов: ОСЛОЖУВАЈ, имаше серија од пет броеви кои, како што се објаснува во текстот, беа клучот за онеспособување на бомбите дури и откако добија сигнал да експлодираат. Оваа итна мерка на претпазливост ќе спречи пејсмејкерот да биде врзан за срцето на Варноу.


Но, имаше улов. Откако беше испратен одложениот сигнал за лансирање на бомбите, останаа само триесет секунди за да се откажат експлозиите.


Брзо ментално ги фотографирав броевите и ја проектирав нивната слика на предниот ѕид на мојот ум. Имам речиси непогрешлива меморија, а да се сетам на десетина бројки не би било вистински проблем. Сепак, бројките ги напишав на лист хартија, кој го превиткав и го ставив во џеб.


Ги проучував дијаграмите на иглата и дискот уште една минута, а потоа ги запишав локациите на бомбите за куфери во различни градови.


Откако го направив ова, ја ставив книгата и белешките со препис од нејзината суштина во друг џеб. Потрошив околу пет минути запишувајќи ги дешифрираните факти, бидејќи требаше да имам од прва рака работно познавање на уредот ако сакав да го спречам смртоносниот план на Ворноу. И сфатив дека можам да се сетам на речиси сè ако најпрво ги ставам деталите на писмено. Како и да е, штом ќе го добиете уредот, ракувањето со него беше едноставно како допирање на различните точки на компасот со молив.


Сега ги внесов плановите, премногу гломазни за носење, во ѕидниот контејнер, ја откинав куката од месинг за да ја затворам дупката и ја закачив картата на место.


Тивко влегов во бањата и отидов до другата врата. Притиснат блиску до него, го слушнав она што сфатив дека е гласот на Варнов и одговорниот глас на Тери. Не обрнував внимание на разговорот додека го извадив Лугерот од футролата и ја грабнав кваката. Но, суштината на тоа беше дека Варнов се извини за брзањето поради „итни експерименти кои мора веднаш да се подготват“, а Тери молеше уште неколку минути со шармантниот професор, кој беше толку голем човек што ја остави без здив. . повеќе од истото.


Додека полека ја отворив вратата и ѕирнав во собата, Нокс Ворноу, облечен во бела лабораториска јакна преку панталони, застана во профилот кон мене, со рацете на рамото на Торн додека таа, облечена во будоар облека, гледаше во неговите очи со измислен израз. . обожување.


Косата на Warns беше црна, многу зачинета со сива боја. Имаше мал нос


витки црти и витко тело кое изгледаше речиси кревко. Сè додека не погледнав во неговите светло зелени очи, во кои немаше никакви емоции, иако беа тврди и брилијантни како смарагд, тој претставуваше неверојатна закана за опстанокот на најмоќната нација во светот. И едвај човек кој би можел да оди еден круг со Тери или нејзината близнака.


„Вечерва ќе испратам по тебе и сестра ти“, рече тој сега. „Ќе има што да се прослави со винтиџ шампањ и специјална вечера. И тогаш заедно ќе поминеме долга егзотична ноќ на задоволство“.


„Многу се сомневам, Варнов“, му реков додека влегов во собата зад Лугер. „Очекувам да се вратите во Соединетите Држави оваа вечер како мој затвореник“.


Неговото лице падна во изненадување додека се сврте кон мене. Додека тој бараше зборови, му реков: „Тери, врати се во својата соба. Сакам вие и вашата сестра да бидете облечени и да чекате да дојдам по вас“.


Ја отвори устата да каже нешто, а потоа побрза


„Знам кој си ти“, рече Варнов мирно, со неговото лице изразувајќи смиреност. „Дали ова ве изненадува?


Беше, но јас не кажав ништо.


Варнов потонал во масивен кожен стол до креветот, ги прекрстил нозете и ги прекрстил рацете на градите. „Дали мислиш, Картер“, продолжи тој со шепот на насмевка, „дека не сум подготвен за ваква можност? Се разбира не. Никогаш нема да ја напуштам оваа соба со тебе жив. И ако умрам, речиси во истиот момент половина свет ќе се претвори во пепел“.


„Го знам сето ова“, реков. „Ги дешифрирав вашите тајни документи, а вашите подготовки се залудни. Дали ви значат нешто бројките 5-21-80-54-7? »


Неговиот манијакален израз се разгоре како свеќа на ветрот и изгасна. Некое време речиси можев да ги видам брзините на неговиот ум како се префрлаат надолу, остро се судираат, а потоа како велосипед се движат низ алтернативите.


Тој ги крена рамениците и даде бледа, резигнирано насмевка. „Па“, рече тој, „на крајот, ништо не е важно. На сите луѓе, на сите глупави суштества на смртници мора да им дојде крајот“.


„Благородна филозофија“, одговорив.


„Ние двајца“, продолжи тој, „сами сме во оваа зандана на една соба, ја контролираме густината на светот. Размислете за тоа. Само размислете за тоа! Неискажливата моќ што ја држиме во раце“. Направи пауза. „Можеме да ги здружиме силите и заедно да владееме со светот. Или би можеле да се уништиме еден со друг во следните неколку минути. Што ќе биде тоа? "


„Ниту“, реков. „Дури и лошиот губитник знае кога ќе заврши натпреварот. И ги прифаќа своите загуби. Сега, ќе ти дадам триесет секунди да одлучиш. Дојди со мене и застани на суд, или ќе умреш на оваа фотелја. Лично, се надевам дека ја избравте смртта. Затоа што ќе биде потребно повеќе од малку да го ризикувам мојот врат за да те извлечам одовде.


Спазматичните прсти од едната рака, напнато месејќи ја густата мека рака на столот, Варнов полека кимна со главата. „Во ред, ќе одам со тебе“, рече тој. Ги одврза нозете и се чинеше дека ќе стане.


Но, одеднаш го турна потпирачот за рака на столот. Врвната обложена рака веднаш се преклопува на скриените шарки за да открие мала осветлена конзола. Имаше големо црвено копче, прекинувач и нумериран бројчаник.


Кога остро го удри копчето со дланката, јас го застрелав во градите. Меѓутоа, неговата друга рака веќе посегна по бројчаникот. Па повторно го застрелав. Раката се стресе и повторно се врати на прекинувачот. Не знам дали тоа беше рефлексивниот грч на смртта или последниот натчовечки напор на човек кој беше само секунда оддалечен од вечноста; но, на мое изненадување, раката продолжи да паѓа и во исто време го повлече прекинувачот.


Тенкиот клик беше проследен со далечни пригушени звуци на ѕвона и лелек на сирени. Ако таквите звуци би можеле да навлезат во огромните камени ѕидови и речиси половина тон челични врати, знаев дека надвор, во оваа комуна на војници и работници, тоа беше врескање, шушкање, повик за помош што ги расцепува ушите.


Имав намера да го принудам Варноу да ми каже каде го чувал најважното игла, без кое не може да се откажат детонирачките сигнали на пејсмејкерот. Но, сега тој беше мртов, немав пенкало, а последните триесет секунди поминаа. најразорните повеќекратни експлозии во историјата на човештвото.


Очите на Вамов се превртеа наназад, заслепувајќи ја смртта, кога, гледајќи во раката на часовникот, се наведнав, му ја искинав јакната и речиси со истото движење му ја скинав кошулата. А потоа беше и пенкалото; суспендиран од вратот на долг сребрен синџир!


Градите му беа голи, но облеани во крв. Избезумено ја избришав крвта од квадратот од четири инчи кожа, граничи од три страни со пластични шевови. Ги протнав прстите под работ и повлеков наназад кожна покривка за да го откријам клучот за пристап со неговата спирала од мали, нумерирани контактни точки.


Држејќи ја иглата внимателно како неврохирург со скалпел, го допрев врвот до точките за контакт, активирајќи ја електронската комбинација за сигналот ЗА ЗАГРЕВАЊЕ: Пет... дваесет и еден... осумдесет... педесет и четири. .. седум!


Сега погледот ми падна на часовникот. Четири - три - два - еден и - тресок


! Времето за експлозија и уништување на градовите, кое никогаш не дојде, имав уште четири секунди. И се случи!


Или беше тоа?


Погледнав во потпирачот за рака на столот. Над црвеното копче стоеше натписот: УНИШТУВАЈ. Над прекинувачот стои натписот: ALARM. Сега го проучував нумерираниот бројчаник. Беше означено како „ОДЛОЖУВАЊЕ НА УНИШТУВАЊЕ“ и оцртано во градации од нула до шеесет минути. Индикаторската игла, која Варнов очигледно се обиде да ја намали на нула, остана на шеесет.


Шеесет минути до што? Се вклучува зеленото светло над црвеното копче DESTRUCT. Немаше друго копче за откажување на привременото заклучување, па се надевам дека повторно го притиснав истото копче. Ништо. Зеленото светло остана запалено.


Слушав. Во далечината силно продолжија да се огласуваат аларм и сирени. Го фрлив синџирот и иглата над главата на Варноу, го ставив уредот во џебот и со пиштол в рака се упатив кон вратата. Ја отворив вратата со дркање и се запрепастив од заглушувачкиот звук на ѕвона и сирени. Се погрижив челичната врата да биде заклучена за никој да не може да влезе и да го открие телото на Варноу, и се упатив низ безбедносната соба и во тунелот. Отпрвин не видов никого и побрзав до вратата од спалната соба на близнаците.


Кога стигнав таму, двајца војници со пушки се појавија околу кривината и нишанија. Се притиснав на вратата на ќелијата додека пукаа, но промашив. Внимателно пукав од права рака кон водачот. Додека тој се спушти и падна, другиот брзо се повлече околу свиокот.


Тропнав на вратата и го викнав моето име. Тери погледна надвор со огромни очи, потоа се отвори да ме пушти да влезам и ја тресна вратата.


И двете девојки беа облечени во незабележителни, речиси свечени сиви костуми. Покрај вратата имаше пар мали идентични куфери.


„Заборави го“, реков. „Ние сме во тесно и ќе се движите пребрзо за да ги носите. Ти си спремен?


Двајцата сериозно кимнаа со главата.


„Дали некој од вас пукал некогаш со пиштол?


„Татко ми ме научи како да гаѓам цели со својот пиштол“, понуди Тери.


"Џери?"


Таа одмавна со главата. „Отсекогаш сум мразел пиштоли. Но, ако треба, можам да нишам и да го повлечам чкрапалото“.


Отидов до телото на Маркус и му го грабнав пиштолот од футролата. Му го дадов на Тери. „Пукај за да убиеш“, ѝ реков. "Да одиме!"


Внимателно ги одведов во тунелот. Алармот престана, тишината беше прекината. Ползевме странично кон првиот свиок од тунелот, притискајќи се на ѕидот. Таму се спуштив и ползев напред додека не можев да погледнам околу свиокот.


На три стапки подалеку, војник што се повлекуваше стоеше до најблискиот ѕид со пушката на готовс. Ме виде дел од секундата подоцна и го застрелав во градите. Мојата цел беше високо во оваа непријатна положба и го фатив во уста со тресок, куршумот му прободе неколку предни заби пред да помине низ неговиот мозок.


Кога поминавме покрај неговото тело, девојките застанаа и погледнаа надолу со израз на гадење. Војникот со себе имал пиштол. Се наведнав да го земам и му го подадов оружјето на Џери. Таа за момент погледна во пиштолот како да е смртоносна змија. Но, тогаш, со кревање раменици, ме праша како да го користи, а јас и покажав.


Сега побрзавме кон излезот од тунелот, каде што проверив дали има војници кои се кријат. Не наоѓајќи ништо, излеговме на дневна светлина. Побрзавме по патеката неколку метри и налетавме на неколку војници. Мажите во работна облека со брзи чекори одат кон нас. Тие беа невооружени, па не се обидов да ги застрелам. Не ме ни погледнаа. но тој љубопитно погледна во девојчињата.


И тогаш се сетив дека бев и во работна облека, мажите беа толку расеани од глетката на девојките што не можеа внимателно да ме погледнат. Можеби имало толку многу работни типови што не сите биле добро познати еден на друг.


Ја скршнав патеката и ги одведов девојките на ридот расфрлан со големи камења кои обезбедуваа покривка и покривка. Додека застанав на голема карпа и повторно погледнав надолу за да се уверам дека нè следат, двајца мажи во униформа, едниот со офицерски обележја, излегоа од зад карпата со пушките вперени директно кон нас од далечина од шест метри.


Не слушнав звук и ме фатија со лугерот, немаше време да го земам.


„Застани овде и кажи ми кој си? - ми рече офицерот на руски.


За среќа, бев научен да го зборувам овој јазик со совршен говор и набрзина реков на руски: „Јас сум Борис Иванов, а мајорот Рашки ми наложи да ги придружувам овие девојки до еден рид меѓу карпите, каде што ќе бидат безбедни до Опасноста е минато“.


Офицерот се насмевна, ме погледна право во очи и рече: „Мајорот не сакаше да испрати работник да ја врши војничката работа. Во секој случај, поставувањето работници е моја лична задача, а име како што е Борис Иванов го немаше на списокот. Не се сеќавам ниту на твоето лице, со неговата странска нијанса, без сомнение американска. Значи, ти би бил Ник Картер по кој бараме. Со голема тешкотија, бидејќи си облечен како еден од нас“. Кога полицаецот го прочита ова прилично долго обвинение, им украдов поглед на девојките.


Додека полицаецот го читаше долгото обвинение, им украдов поглед на девојките. Имаа збунети намуртени луѓе кои не го разбираат јазикот што го зборуваат, но во исто време изгледаа исплашено и глупаво додека Тери гледаше во немилосрдниот став на Русите со нејзината пушка набиена со нешто блиску до паника.


„Отвори ја десната рака“, рече еден колега полицаец, „и само фрли го пиштолот на земја. И тогаш ќе дојдеш со нас“.


По кратко двоумење, додека и двајцата не трепнувајќи зјапаа во пиштолот што го држев млитаво до мене, ги опуштив прстите и Лугерот падна на земја. Тивкото удар што го упати при слетувањето никогаш не се слушна. Звукот беше прекинат од два удари направени блиску еден до друг, како џиновски раце да ми удираа по ушите.


Додека гледав со чувство на целосна нереалност, офицерот, откако му ја прободе главата во едното око, полека се влечкаше назад, се сруши на карпата, ја фрли пушката и падна настрана на земја.


Неговиот другар, застрелан во вратот, поцрвене додека падна на колена и падна напред, сè уште држејќи ја пушката во рацете.


А зад мене, сè уште покажувајќи кон тешкиот пиштол на Маркус, кој чадеше, стоеше Тери, со нејзината прекрасна уста формираше голема, тркалезна, тивка ооо...


Џери исто така држеше пиштол, иако имаше еден. Тој го подигна со половина срце и зеде цел безуспешно.


Одеднаш Тери го спушти пиштолот, падна на земја и врескаше. „Ти - требаше - да пукаш во исто време“, плачеше таа, обвинувајќи го Џери, кој, гледајќи ги мртвите војници, исто така почна да плаче.


Тапкајќи ја разбушавената руса глава на Торн, тивко реков: „Ти должам, душо. Боже мој, колку ти должам! »


Го зедов мојот приземјен Лугер, а потоа ги зедов двајцата во раце, ги прегрнав и реков: „Ајде војнички, да одиме!“


Дваесет и два


Како што брзо се искачувавме на врвот на ридот, спуштајќи се ниско, трчајќи од карпа до карпа, почнавме да кружиме кон хелиодромот. Непосредно пред нас, просторот над зградите беше исполнет со војници кои не бараа. На некои работници им дадоа пиштоли, а тие и нас ловеа. Беше невозможно да се помине, па се сокривме во мал џеб помеѓу два огромни карпи во форма на праисториски чудовишта што чукнаа.


Девојките седеа со запрепастени лица, со оружје на колена.


„Не знам како се извлечеш со ова“, реков. „Зошто војниците не го видоа вашето оружје?


„Бидејќи“, рече Тери, „кога се симнавме долу и го видовме работникот како доаѓа, го ставив пиштолот под појасот на здолништето и ја фрлив мојата јакна преку него. Му дадов знак на Џери и таа го стори истото. Овие грутки не можеа да ни наштетат, но мислев дека ако ги видат пиштолите ќе алармираат. Затоа, кога офицерот и неговиот слуга скокнаа со пушките и почнаа да зборуваат на руски, му шепнав на Џери и му реков: „Извади го пиштолот и пукај кога ќе те боцкам“.


Тери воздивна: „Но, таа не можеше да издржи. Излезе, нели, сестричка? "


„Веројатно не можев да ја застрелам змијата ако беше навиткана за да ме удри“, одговори Џери.


„Во секој случај“, реков, „тоа беше храбра претстава и проклето паметна игра. И двајцата сте многу паметни мачки. Па зошто се правите глупави плавуши? "


Џери одговори со лута насмевка. „Па“, рече таа, „одамна научивме дека мажите сакаат да се чувствуваат супериорни. И ако сте секси мала русокоса, можете да извлечете многу повеќе од еден дечко ако му дадете симпатична, но глупава рутина“.


„Тоа не е половина од тоа“, рече Тери. „Ако се криете зад таква димна завеса, можете да гледате, слушате, размислувате и да излезете на врвот секој пат. Затоа што кога ќе се појавите со празно глави, исчезнувате во позадина. Изгледате опасно како мебел. И така, големите тркала, кои ќе се обидат да ве измамат на различни начини, ќе ви овозможат да ги откриете сите нивни тајни“


„Дали некогаш сте размислувале да станете шпион? - прашав со насмевка.


Нивните глави кимнаа речиси едногласно.


„На наш начин“, рече Џери, „ние правиме малку шпионирање. За корпоративни директори. Деловни работи. Но, ова е тешка игра која не простува и сакаме да ја завршиме. Мислевме дека оваа шарада ќе биде нормален одмор“. Таа погледна нагоре кон стрмниот излив на карпа. „Некој одмор. Би можеле да се придружиме на WACS, да се одмориме повеќе и да бидеме побезбедни“.


Кимнувајќи, вчитав нов клип во Лугер. „Ако некогаш излеземе живи од овде, ќе ве паметам девојки“, реков. „Имаш многу таленти“, додадов со насмевка.


„Дали лошо размислуваш да излезеш жив? - рече Тери гризејќи ја усната.


„Ќе бидам искрен со вас. Во моментов не изгледа добро. Го проучував мојот часовник. „Имам чувство дека ако не гледаме надолу кон тврдината од каменото време од овој хеликоптер за точно дваесет и пет минути, ќе гледаме од небото. Или горе - надвор од пеколот“.


"Што значи тоа?" рече Џери, а веѓите и се креваат нагоре. „Видете, јас сум далеку од среќен на овој свет. Но, не сум подготвен да умрам“.


„Мислам дека е подобро за тебе да не знаеш што значи тоа“, одговорив. - Во секој случај, ова е само образована претпоставка. И ако сум во право, тогаш предупредувањето однапред нема да донесе ништо добро. “.


„Можете ли да летате со хеликоптер? - рече Тери.


„Да. Можам да летам речиси сè. И моето сеќавање на топографијата ќе не однесе до најблискиот град. Но, ако се биде добро, ќе имаме пилот кој ја знае секоја педа од оваа земја“.


Погледнав странично низ просторот меѓу камењата. Лево од мене, хеликоптерот седеше подалеку од центарот на неговата локација. Тој беше преместен на кратко растојание, блиску до резервоарот. И се надевав дека тоа значи дека Инграм ја задавил птицата. Каде беше тој? Каде беше Пилар? Локалитетот и околината беа напуштени. Телото на убиениот чувар е извадено.


Пилар мора да се крие. Или беше заробена? И конечно, се запрашав, од каде знаеја војниците дека го следат Ник Картер? Со мртов Варнов, кој би можел да го пренесе зборот?


Се чинеше дека логичниот избор на објаснувања беше дека или Пилар бил заробен и го мачеле за вистината, или Инграм избегал и ја прелил чашата.


„Ќе ја проверам подлогата на хеликоптерот“, реков. „И јас сакам вие девојки да останете овде. Можеби ние тројца никогаш нема да работиме заедно. Од друга страна, ако ве фатат сами, можете да играте глупаво и да кажете дека сте само исплашени и се криеле додека не заврши пукањето“.


Се насмеав. „Дали имате проблем да се преправате дека сте глупави?


Слабо се насмеаја и ми испратија неколку половични насмевки.


„Сега“, продолжив јас, „од оваа мала шпионска дупка меѓу камењата јасно се гледа подлогата. И сакам еден од вас да внимава на ова цело време. Кога ќе слезам таму, ако се е јасно, ќе ги соблечам комбинезонот и ќе чекам во костумот што го носам. Ова ќе биде вашиот сигнал да го поминете преземањето. И мислам да земете“.


Двајцата сериозно кимнаа со главата.


„Ако видите дека имам неволја таму, останете таму каде што сте додека не дадам сигнал дека е готово. И јас би можел да бидам целосно мртов. Ако ви е очигледно, излезете и почнете со вашиот невин чин. И не те фатат со оружје. Ослободете се од нив“.


Почнав да заминувам и застанав. Намигнав и им упатив мал поздрав.


„Збогум, Ник“, рече Џери.


„Збогум и со среќа, Ник“, рече Тери.


Се свртев и нурнав


Дваесет и трето поглавје


Имаше многу војници и неколку работници кои пребаруваа наоколу по падините над групата згради зад мене. Но, кога се прикрадов до насипот преку хеликоптерската подлога, не сретнав никого.


Околината сега изгледаше напуштена и тивка. Отсуството на војници не ми изгледаше особено заканувачки. Можно е, откако ја прочешлале областа околу хеликоптерот, војниците ги концентрирале своите напори на ридовите над центарот на комплексот, каде што имало многу повеќе покривање.


На другата страна.


Скокајќи од капакот, побрзав по насипот до хелиодромот. Погледнав во хеликоптерот. Тој се сквоти празен и изложен, подготвен да лета во небото. Мојот електричен часовник ми кажа дека останаа уште четиринаесет минути - уште многу време. Зад Вилхелмина, отидов до точка во близина на вратата на бетонскиот безбедносен пункт. Вратата беше затворена и отидов до еден од тесните прозорци со метални решетки за да погледнам внатре.


Во тој момент вратата се отвори. Паднав рамно на лице и го подигнав Лугер да пука на празен опсег. Но, мојата цел имаше долга црна коса и пријателска, забна насмевка.


Тоа беше Пилар! Да не беше пиштолот што и го оставив, врзан околу половината, изгледаше целосно женствено и посакувано.


Го опуштив прстот на чкрапалото и станав со насмевка, потоа посегнав во комбинезонот и го доведов Лугер до футролата.


Пилар дојде до мене со раширени раце. Таа ме прегрна и бакна. "Ник!" Таа рече. „Не бев сигурен, слушнав истрели и мислев дека можеш да...


Се смеев. „Јас сум само полумртов“, ѝ реков. „Од исцрпеност. Каде е Инграм?


„Го зедоа. Да го казниш што те донесе овде“.


„Можете да умрете од нивната „дисциплина““, реков.


Таа се повлече и уште еднаш ми се восхитуваше. - Изгледаш исцрпено, Ник. Таа воздивна. „Ти си голем човек и ќе мразам да те изгубам“. Таа го извади пиштолот од футролата и го насочи кон моите гради со рака толку стабилна што можеше да биде парче челик обвиткано во порок. „Но“, продолжи таа, „така колачето се урива, како што велат, а?


„Значи, цело време бевте во другиот тим“, реков, навистина пелтечејќи затоа што се сомневав дека таа ќе ме убие во секунда.


„Не“, одговори таа, „не навистина. Јас сум двоен агент, паричка со две лица. Тајно ѝ служам на Русија и се преправам дека сум агент на вашата Америка. И двајцата ме плаќаат добро - добро, многу добро. И мојата љубов кон парите е поголема од мојата љубов кон која било земја, знаеш? Таа се насмевна потсмешливо.


Одмавнав со главата. „Не, не разбирам. Не е премногу јасно.


„Русија“, објасни таа, „добив задача од вистинската и официјална влада на СССР да ја откријам оваа база на операции за да може Варнов, генерал Жизов и неговата независна фракција да бидат содржани пред да ја активираат нуклеарната бомба.


Ова е јасна војна со Америка. Така, некое време бев твој сојузник. Но, тогаш, кога видов дека добар генерал не може да загуби со помош на Варноу за да ги порази моќните САД, бев убеден да ги здружам силите. Ова е големата стратегија за Русија, а владата на власт ќе поднесе веднаш штом ќе се изврши државниот удар“.


Таа застана, а сега прстот и се стегна на чкрапалото.


„Покрај тоа“, додаде таа, „генералот ми плати фантастична сума. Мојот појас за пари стана дебел валутен појас. И навистина, парите се единствената сила што ја обожавам“.


Ќе и кажам дека Варнов е мртов, но знаев дека нема да ми верува. И вратата од оваа соба мора да се разнесе со моќен експлозив пред да се докаже овој факт. Освен тоа, еден поглед на часовникот ми кажа дека останаа само уште десет минути.


Како и да е, овие бурни мисли беа грубо прекинати кога Пилар ги разголи забите во гримаса и испушти силен, силен свиреж.


Веднаш, тројца војници со митралези се упатиле од задниот агол на стражарската станица. Нив будно ги следеше генерал Жизов, величенствен во својата потстрижена униформа. Доберман Пиншер и германски овчар се борат со синџир; пред него танцуваа каишки.


Кога ме опколи оваа несвета група, Жизов му нареди на Пилар да ме ослободи од моето оружје. И раката што толку нежно ме галеше продре во мојата облека, ги најде и Лугерот и шилето и ги однесе.


„Му се восхитувам на таков страшен непријател, Картер“, рече генералот. „Но, моето восхитување не вклучува милост. Затоа, сметам дека казната треба да одговара на делото. И што би можело да биде толку соодветно како да се храни едно животно на друго од неговиот вид. Иако, се разбира, ова е повисок поглед“. Смислено погледна надолу кон кучињата, кои, гледајќи ме со зли очи, ржеа и ми ги покажаа своите сјајни, истрошени заби.


Кога го кажа ова, почнав да си играм со апсурдно непропорционално големата тока за појас што Стјуарт ми ја даде во Вашингтон. Размислувајќи за идните итни случаи, го врзав потпорниот ремен околу комбинезонот. Тоа му даде на мојата облека смешен изглед, но исто така донесе дополнително внимание на бравата.


Сеќавајќи се дека појасот одамна беше потопен во солена вода, ментално го пофалив Стјуарт што ја направи токата целосно водоотпорна.


Кога направив очигледно лукав потег да ја одврзам токата, генералот го фати гестот.


„Тргнете ја раката од токата! - рика тој. Се послушав како да ме фатиле со рака во смртоносна тегла за колачиња.


„Земи му го појасот и донеси ми го! - му заповеда на Пилар.


Со отфрлачки „фатени“ - „вие - не - нас“? Пилар, насмеана, го одврза појасот и му го подаде на Жизов. Кога еден од војниците ги зазеде кучињата, почна да ги прегледува, повремено гледајќи нагоре за да ми даде тесен поглед на самозадоволство.


„Американскиот метод за прикривање на минијатурното оружје“, рече тој, „не е доволно паметен за да измами кое било петгодишно руско момче. Што имаш овде внатре, а? Пиштол со еден истрел? Прекинувач за нож? Или традиционални таблети со цијанид? "


Додека работеше да ја пронајде слабо скриената пружинска брава, тој рече: „Колку е идиотски лесно. Уловот се крие во овој навивам и ...


Тој кривогледа кон куклата тока додека стапицата за убиства експлодираше со запрепастувачки звук, звукот отскокнуваше од ридовите и накратко одекнуваше низ кањонот долу.


Рацете што ја држеа токата исчезнаа и генералот полека го придвижи раскрвавениот трупец кон неговото лице, кое беше откриено како да е гнила лубеница. Тој падна на земја.


Потоа побрзав и му го пресеков вратот на војникот, кој во едната рака држеше каишки, а во другата автомат. Пред да падне, го грабнав пиштолот и ги косев неговите пријатели со краток рафал што ги собори како играчки патки во стрелиште. Пилар го впери пиштолот во мојот стомак, па јас без жалење ја бакнав со оловен бакнеж.


Војникот што го имав во карате оживеа повторно и почна да се крева. Го фрлив назад и го приклештив на земја со уште едно брзо грчење.


Очекував кучињата веднаш да се втурнат кон мене. Но, напротив, тие се свртеа против својот беспомошен господар, кој толку сурово ги навредуваше и сурово го џвакаше овој крвав остаток од човек.


Сега ги соблеков комбинезонот и, внимавајќи дека иглата и малата кожна книшка со кодови со белешки за декодирање сè уште се во џебот од мојата јакна, се свртев кон камењата во форма на чудовиште. Подигнувајќи ги и дарежливо раширувајќи ги рацете, испратив широк сигнал за победа и добредојде на девојките.


За момент ги гледав како се искачуваат од карпите и се тркаат кон насипот, додека нивните руси глави треперат на сонце. Потоа ги зедов Лугер и Стилето од земја во близина на Пилар. Застанав над неа и си помислив: колку е убаво злото. Каква загуба!


Се свртев да заминам, па како последователна мисла чија цел не беше алчност, отворив


нејзината блуза и го извади, како што рече, дебел појас за валута, поточно појас за пари.


Земајќи го со мене, истрчав до хеликоптерот. Го проверив мерачот за гориво, речиси заплакав од радост кога сфатив дека резервоарот е полн и моторот се загрева, големото сечило се врти додека девојките се губат и се качуваа на бродот.


Добив замав, го прилагодив чекорот и излетавме од земја како огромна птица без крила, исплашени од истрелот на ловечката пушка. Под комплексот згради во кои се случи фаталниот заговор на Нокс Варнов и Антон Жизов како да се раствори во земјата додека се кревавме и се лизнавме.


Возејќи низ засекот меѓу планините, поминувајќи покрај џиновскиот издолжен прст од карпа, речиси ја изгубивме областа од вид.


Но, една минута подоцна ни стана шокантно дефинитивно, бидејќи беше разнесен, запален, распарчен од атомската експлозија што ја очекував секоја секунда додека гледав во часовникот. Кога звукот стигна до нас, ударните бранови стигнаа до нас. Хеликоптерот беше подигнат, одбиен и вртен како да го задева џиновска рака.


Заслепувачката бела светлина беше толку силна што бевме принудени да го свртиме погледот. Но, кога хеликоптерот застана, погледнавме назад кон местото на експлозијата и ја видовме бледата, зачадена печурка на облак што се крева и се шири.


Кимнав на исцрпените лица на близнаците и реков: „Да, така е. Беше големо, дедото на експлозиите. И знаев дека доаѓа. Дали се прашувате што не ја видов поентата да ве предупредам? Ќе станете хистерични во паника“.


„Зошто не се исплаши?“ - разумно праша Тери.


„Затоа што заканата со смрт е речиси нормална за мене“, одговорив. „Во секоја задача тој го следи мојот лакт“.


„Закажување? - рече Џери. „Која задача? Кажи ни што правиш. Кажете ни за што е овој ужасен бизнис“.


„Кои беа овие луѓе? - праша Тери. „Што имаше во тие згради?


„Какви згради? Реков. „Какви луѓе немаше никакви згради.


„Вестите за експлозијата ќе бидат насловни страници во весниците, а потоа ќе можеме да им кажеме на сите наши пријатели што се случило“, рече Џери.


„Ова никогаш нема да стигне до весниците“, реков. „И ако ме прашаат, ќе демантирам и најмало знаење за експлозијата и настаните околу неа. Темата е затворена. Период! »


„Како можеш да бидеш толку мистериозен пред…“, започна Тери.


„Мојата работа е мистерија“, реков. Потоа со насмевка: „И јас сум фантом кој навистина не постои - само слика од твоите соништа“.


Му го подадов на Тери појасот за пари и му реков: „Ти должам, душо, и има мал аванс. Должен сум и на двајцата. И се сомневам дека има доволно во овој гнасен богат појас за да отвори продавница за облека.


Поглавје дваесет и четири


Два дена подоцна, бев испружен меѓу сатенските чаршафи на креветот со големина на тениско игралиште во најскапата и најлуксузна соба во хотелот Ројал Курасао на заливот Пескадера. Во едната рака имаше чаша сув ликер од портокал, именувана по островот, а во другата имаше бебешки телефон. Го слушнав гласот на Дејвид Хок во моето уво, кој токму тогаш ми сигнализираше со необична бодрост од својот престол во Вашингтон.


„И не заборавајте да испратите пари! Му реков.


„Сончево? тој викна. „Па, овде не е сончево. Цел ден врнеше дожд! » Потоа тивко се насмеа.


„Испратете пари преку телеграф! - викнав назад кон него. „Јас сум човек со неограничено трпение. Така, во секое време во следниот час ќе се случи. А ако навистина врне таму, задолжително облечете мантил! »


Ја спуштам слушалката.


Се превртев и намигнав на Рона Волстед, која лежеше до мене, потпрена на перници и пиеше чаша од истото локално мешање.


„Јастреб сакаше да знае дали сакаме дополнително отсуство од владата“, ѝ реков. „Тој предложи лежерно крстарење до Карибите“.


Рона направи кисело лимонско лице. Потоа таа се насмевна. „Не знаев дека овој старец има смисла за хумор.


„Тој добро го крие тоа“, одговорив. „И го затегнува само кога има некоја посебна прилика достојна за мала насмевка. На пример, кога цела нација беше спасена од атомско уништување на град по град“.


Рона испи една голтка од нејзиниот пијалок. „Што друго рече?


„Само тоа, следејќи ги моите упатства, неговите момци ги открија сите куфери со бомби. Тој ја информираше руската влада дека заговорот за атентат бил осуетен; досието е затворено“.


„О Боже мој“, стенкаше таа. „Дали е тоа сè што има за целиот капар? Малку крстарење, неколку истрели, пливање во океан, комора за мачење, повеќе истрели и мала експлозија? »


Таа се насмевна. „Па, што можеме да направиме за да се забавуваме?


Не кажав ни збор.


Но, сепак ги поминав следните две недели одговарајќи на ова прашање.


Крај.


Ник Картер


Пекинг досие


преведено од Лев Шкловски во спомен на неговиот починат син Антон


Оригинален наслов: Досието од Пекинг


Прво поглавје


Не обрнав многу внимание на насловот. Тоа кажуваше нешто за застрелан сенатор.


Ја ставив паричката на сјајниот тезга за весници кај Валдорф. Сигурно им требаше еден час за да изгледа толку сјајно. „Додека сте на тоа“, ѝ реков на девојката зад шанкот, „Би сакал пакет Лаки Страјк“.


Таа се наведна и ја прегледа полицата долу. Навистина ми се допадна она што се случи кога таа се наведна. Додадов половина долар.


„Не, не“, рече таа. „Седумдесет и пет цигари.


Ја погледнав. „Њујоршките цени се доволни за да не натераат да се откажеме“, реков.


Таа ми ја подари својата насмевка.


„Во ред е“, реков, фрлајќи уште една четвртина на шанкот. Ник Картер, последниот од големите трошачи.


Го видов мојот одраз во огледалото на лобито. Секогаш мислев дека изгледам токму тоа што сум. Таен агент. Премногу сум висок и злобен за да се вклопам во паметен деловен костум. Освен тоа, изгледам како премногу долго да сум бил надвор на ветрот и времето. Малите девојчиња го нарекуваат таквото лице „старо“. Големите девојки тоа го нарекуваат „преку многу“. Мислам дека се само брчки, а другото не ми пречи.


Погледнав во часовникот. 1:50. Стигнав рано. Хок сакаше да се сретнам со некој од АКС за да ме информира за некаков итен случај. Ќе ми испрати девојка. Црвенокосиот. Таа ќе праша дали знам како да стигнам до ресторанот Тауер. Таков ресторан во Њујорк нема.


Отидов до еден од големите меки столчиња во чекалната имаше пепелник до него. Го потрошив последното пакување од мојата специјална марка и заборавив да нарачам повеќе. Но и Лаки Страјк беше во ред. Го отворив весникот.


„Доцна вчера во ексклузивното казино Гренада во Насау, сенаторот Џон В. Сејбрук, претседател на Комитетот за воени прашања, беше застрелан и убиен од висок напаѓач во опашка. Според очевидци, сенаторот штотуку победил неколку пати играјќи го Блек Џек, кога играчот до него, извикувајќи „измамник“, извадил пиштол и двапати го застрелал. Локалната полиција го приведе осомничениот. Прелиминарниот психијатриски извештај покажува дека мажот Чен-ли Браун е психички нестабилен. Максималниот облог на масата беше два долари“.


Ја погледнав сликата. Чен-ли Браун воопшто не изгледаше ментално нестабилно. Повеќе личеше на мачка што штотуку изеде канари. Тесни азиски очи на широко, тврдо лице. Устата се свитка во злобна смеа. Повторно ја погледнав фотографијата. Нешто ме мачеше. Нешто како тие две слики една до друга: најдете ја грешката.


„Извинете, но можете ли да ми кажете како да стигнам до ресторанот Тауер?


Целосно црвено. Дебели бакарни облаци околу прекрасно лице. Лице што се чинеше дека се сите очи. Очи кои изгледаа целосно обоени. Зелена, кафеава, црвеникаво кафеава. Таа носеше некаква војничка носија. Само Форт Нокс: тука има скриен рудник за злато.


Реков. - "Кула?" „Никогаш не сум слушнал за него“. Морав да го кажам тоа и го кажав како совршен актер.


'Не?' - рече таа, збрчкајќи ги слатките брчки на нејзиното слатко чело. - Можеби мислиш на хотелот Тауер? И ова беше дел од мојот текст.


„О не. Колку глупаво, а? Одев да се сретнам со некои пријатели и мислев дека велат ресторанот „Кула“. Таа самата беше прекрасна актерка.


„Знаеш што“, реков гласно за да може да чуе секој што е заинтересиран. - Се обложувам дека има именик во барот. Ќе ги најдеме сите ресторани чии имиња го содржат зборот „Кула“.


„Ова може да потрае неколку часа“, рече таа.


„Знам“, реков.


Најдовме темен агол. Јас нарачав бурбон, таа порача шери. Госпоѓата беше дама. "Па?" Го кажав ова кога келнерот ни ги донесе пијачките. Не е дека ми се брза да почнам.


Таа праша. - Дали веќе го прочитавте денешниот весник? Па таа сакаше да дојде до дното на тоа.


ги кренав рамениците. „Само првата страница“.


Таа кимна со главата. За тоа сакав да зборувам.


„Мислиш на сенаторот Сејбрук?


„Не навистина. Јас всушност мислев на Чен-ли Браун.


- Дали е ова поврзано со него?


„Ммммм. Делумно.'


Семоќниот Бог. Уште една девојка која сака да игра игри. Но, воопшто не сакам игри, ниту пак девојките што ги играат. Напив голтка бурбон и чекав.


Не се обидувам да те шегувам... проклето е... - го бараше вистинскиот збор, -... по ѓаволите... добро, „тешко“ не е баш вистинскиот збор“. Посегна по чантата на каучот до неа.


„Се сеќавате ли како почина сенаторот Мортон?


Си ја проверив меморијата. „Тоа беше пред три или четири месеци. Авионска несреќа, нели?


Таа кимна со главата. „Приватен авион. Пилотот не преживеал.


'Што?'


'Што.' Ја отвори чантата и извади исечок од стар весник. „Тоа беше тој пилот“, рече таа. Дури и при слабо светло разбрав што сака да каже. „Чен-ли Браун“, реков.


Таа одмавна со главата. 'Не не. Чарлс Брајс.


Повторно ја проучував фотографијата. Тоа навистина беше лицето на Чен-ли. „Ако е така, тогаш сите овие Кинези се слични и не можам да ја разберам приказната“.


Таа речиси се насмеа. „Можеби ова е единственото објаснување. Но, тоа не може да биде истата личност бидејќи“, застана таа, „бидејќи Чарлс Брајс е мртов“. Таа седна назад и чекаше да експлодира бомбата.


„Близнаци?


-Што е со тројките? Повторно посегна во чантата и извади фотографија. Таа беше од таен случај со секира. Го препознав ракописот на Хендерсон. На него пишуваше „Лао Зенг“. Фотографијата беше голема и јасна. Појасна од фотографија од исечок од стар весник и појасна од фотографија од денешниот весник. Несомнено повторно беше истото лице. Одблиску изгледаше постаро, но лицето остана исто. Сега одеднаш сфатив што ми се чинеше чудно порано. Имаше брадавица на средината на челото. На помалку јасни фотографии, таа изгледаше како една од оние насликани дамки од знакот на индиската каста. Освен што беше вистинска брадавица. Поточно три брадавици. Токму во средината на три различни чела. Статистички невозможно, дури и да се работи за тројки. Чен-ли Браун, Чарлс Брајс и Лао Ценг сигурно биле истата личност. Но, ако овој Чарлс Брајс не воскресне од мртвите, тоа ќе беше невозможно.


„Кој е Лао Зенг?


„Главен агент на КАН“. Значи тоа е тоа; Зад тоа стоеше КАН. Азиски убиец одред. Лабава федерација на Кинези, Камбоџанци, Лаотијци, Виетнамци и сите други кои мислат дека САД се коренот на сите нивни проблеми. Што и да значеше тој збор за нив, за нас значеше „На Американците ќе им се сече грлото“. Затоа што КАН во основа го правеше тоа.


Ја погледнав девојката. Таа погледна во чашата како да се обидува да ѕирне во иднината. „Лао Зенг има диплома М1“, рече таа.


Убиец од прва класа. Кога би се сретнал со овој Лао Зенг, би го сретнал мојот рамен. Таа ме погледна со очи полни страв. Го пуштив нејзиниот поглед директно кон мене. Сакав да го задржам тој поглед во нејзините очи. Тоа беше првиот знак на благост што го видов откако се запознавме. Шармантната, избрзана девојка во фоајето се претвори во строго деловна жена штом останавме сами во мрачниот бар. Навистина не сакам да се однесувам како Дон Жуан, но обично е обратно. Погледот се претвори во трепкање, а сега дојдов на ред да се зафатам со работа. Чувствував дека таа не ги сфаќа работите премногу лесно.


„Лао Зенг“, реков кратко, „каде е тој сега?


Емоцијата во нејзините очи исчезна како бавно бледнее на телевизиска слика. „Не знаеме“, полека рече таа. - Каде обично оди?


Таа воздивна и ги крена рамениците. - Ниту ние не знаеме. Кина? Индокина? Пред околу пет години изгубивме трага. Тој може да биде каде било.


Посегнав во џебот за цигара. Сигурно ги оставив во фоајето.


Таа ме погледна и се насмевна. „Ги оставивте во фоајето“. Таа го извади својот пакет од чантата.


Зедов една нејзина, со филтер и и ја запалив и цигарата. За среќа, таа не припаѓаше на последната генерација, една од оние што се навредуваат од такви работи. Наречете ме старомоден, но јас сум убеден во едно: жената може да биде агресивна само во кревет.


„Сега“, реков, „која е мојата задача?


„Да“, рече таа. „Ова е ваша задача сега“.


„Хок замислува дека некој ќе се обиде да го избрка Чен-ли од затвор. Кој и да е може да биде клучот за сето ова“. Таа нејасно покажа во воздухот. „Па“, рече таа, „тоа мора да биде политички заговор“.


- Кажи ми, ајде. Ова мора да е шега. Двајца сенатори беа убиени од двајца Кинези кои изгледаат исто, но не се иста личност, а случајно се и двојници на висок агент на CAN, а вие мислите дека тоа е политичка завера.


Таа ме погледна прашално. - Како би го нарекле тогаш?


„Би сакал да го наречам научно-фантастична приказна“.


Таа ме погледна некое време, а потоа се насмеа. „Не ми рекоа дека си толку смешен“, рече таа.


„Воопшто не се обидувам да бидам смешен. Изгледа како работа за Џон Брунер или некој друг. Јас сум тука само да работам со мускулите“.


„Мммм“, рече таа, лижејќи го сарказамот од нејзините усни. Ако треба да се повтори, се надевав дека ќе ми дозволи да го направам тоа. „Мускулите“, рече таа, „се суштински. Оние момци кои сакаат да стигнат до Чен-ли нема да го сторат тоа со оружје“. Испила голтка од пијалокот. Неколку канцелариски љубители ја гледаа без надеж во очите. Мислев дека можам да го продадам моето место овде за четириесет до педесет илјади долари.


А што се однесува до мозоците, рече таа, немаше да бидете живи да ги немате. Мислам дека „n“ во N-3 не значи нула.


„Токму така“, реков. „Јас сум генијалец. Но, секогаш мислев дека пишувате „нула“ со „n“, а не со „0“. Нејзината пофалба ме налути. Не знам точно зошто. Ни таа не знаеше ништо друго и ја смени темата. „Гар Кантор веќе не чека во Насау. Ќе го контактираме веднаш штом ќе стигнеме“.


"Ние?" Испадна поостро отколку што планирав. За сега. Не сакам да работам со жени. Играј, да. Нема многу работа. Кога ми е тешко, толерирам само една жена покрај мене: Вилхелмина. Мојот сладок пиштол Лугер од 9 мм.


„О не“, реков. „Тоа нема да се случи. Освен тоа, ако мускулите се на прво место, тогаш вие не сте еден од нив. Немаш доволно од тоа. Таа нагло седна. Имаше гнев во нејзините очи. „Не дека тоа го сметам за недостаток“, додадов, „едноставно не сакам мускулести тетки“.


- Значи, јас сум само слаба тетка која штотуку и пречи?


Ја погледнав. „Воопшто не би те нарекол слаб“.


Таа не го сфати тоа како пријателска забелешка. Таа направи лице на учител. „Па, господине Картер, се чини дека централата сака да учествувам. Меѓу другото, го знам и со-тоанскиот дијалект на кинескиот и мислам дека може да ни биде корисен.


- Во Насау? Се смеев.


— Во Насау, а можеби и на друго место. Таа не се насмеа.


Кимнав со главата. 'Разбирам.' Воопшто не го разбрав ова. Но, нешто почна да ме осамнува. Што и да беше овој заговор - заговор за убиство на сите сенатори на Соединетите Држави или нешто друго - тоа беше дело на Меј. А освен кога станува збор за убиство, јас и КАН не зборувавме ист јазик. Потоа беше овој Лао Зенг. и порано или подоцна трагата може да доведе до него. И може да биде секаде. Во Кина, во Индокина можеби. Значи, повеќе од веројатно беше дека можеби ќе ми треба нејзиното знаење.


- Кога ќе тргнеме?


„Во четири и триесет. Таа сега има две авионски билети од прва класа. „Ни подготвив соба на Рајскиот остров“.


На овој начин би ги делеле и домашните работи и креветот. Му дадов знак на келнерот и платив за пијалоците.


Патем, како се викаш?


„Стјуарт“, рече таа. „Линда Стјуарт“. Таа подзастана. „Госпоѓа Стјуарт“.


„Ох“, реков. Па што тогаш? Не сакав да се омажам за неа.


- Па кој е овој среќник, господине Стјуарт?


'Ти.' Таа покажа на билетите на масата.


Г-дин и г-ѓа Џон Стјуарт Лет Њујорк - Насау


— Остатокот од вашите документи се во нашиот багаж. Возачка дозвола, пасош и сл. Сите во името на г-дин Џон Стјуарт. Го оставив багажот на рецепција. Додека нарачате такси, јас ќе го земам. „Ќе ви го кажам останатото во авионот“.


Сè уште седевме на масата. Убава, кул, темно аголна маса. Го фатив нејзиниот зглоб и ја повлеков надолу. Силно се повлеков бидејќи знаев дека нема да вреска. Ја мрднав подлактицата и шилото ми се лизна во раката. Се уверив дека го видела. - Во ред, Линда. Ја држев цврсто нејзината рака. - Сакам да го знам твоето име. Ми треба твојата лична карта и ја сакам сега.


Нејзиното лице побеле, а очите и се затемнија. Ја гризна долната усна и погледна надолу. Без да каже збор, ја грабна чантата. „О, не, душо, јас ќе го сторам тоа сам“.


Без да го тргнам погледот од нејзиното лице, и ја зедов чантата и со слободна рака ја пребарав содржината. Клучеви, компактна пудра, кармин, паричник. Имаше и пиштол на кој ѕирнав. Уредни .22. Го ставив во џеб. Откако малку се шетав наоколу, го најдов тоа што го барав: пенкало.


Го ставив на маса и го извадив од куќиштето. Држејќи го цврсто, го дешифрирав кодот. Тара Бенет. Возраст од дваесет и осум години. Црвена коса. Зелени очи.' Значи нејзините очи беа официјално зелени. „ИДАКС-20. Класа Р. Работела на научниот оддел и била исклучително сигурна. Додека читав, таа го проучуваше моето лице. Знаеше што читам, но сепак изгледаше шокирано.


- Добро, остави го. Покажав на рачката. Не ја пуштив кога го остави.


-Дали ми веруваш сега? Нејзиниот глас сè уште беше премногу треперлив за сарказам.


„Никогаш не те прашав, Тара“, реков.


Таа ме погледна со збунетост. - Па за што беше сето ова добро?


„Ништо добро“, реков. „Едноставно, кога работам со жена, ми е поудобно кога знам дека не работам за неа. Не бев сигурен дали знаевте за ова.


Отидов на излезот. Таа си ги зеде работите и тивко ме следеше. Додека одевме низ лобито, се свртев кон неа. „Кажи му на вратарот да повика такси. Ќе те сретнам на влезната врата за неколку минути“.


Таа ги спушти свечените зелени очи и си замина.


„Две пакувања среќни удари“, реков. Сега живеев од трошоците на г-дин Џон Стјуарт.


Девојката зад шанкот ме погледна за момент, а потоа ми ги подаде двете кутии. Таа одмавна со главата.


И праша таа. - 'Кој си ти?' - Некој вид на мазохист?


Поглавје 2


Ако сакате да знаете зошто го правам ова, дозволете ми да ви кажам дека не го правам тоа за парите. Ако сте биле невработени шест месеци во претходната година, веројатно сте заработиле повеќе од мене; И тоа не ги вклучува вашите бенефиции за невработеност. Ако сакате да знаете зошто го правам ова, тогаш морам да ви кажам дека вистинската причина е патриотизмот. Се разбира, ова може секогаш да биде вистина. Но, ако ме ставите на обвинителна клупа и ја сакате вистината и ништо друго освен вистината, морам да додадам дека во Насау беше 40 степени и сега бев на плажа со розов песок покрај едно од најдобрите тела во едно од најситните бикини. во светот . Оваа девојка имаше се. Веднаш до нејзиниот слепото црево. Тара Бенет беше прекрасно изградена. Еден метар седумдесет и пет; кремасто тело. Од кои половината беа нозе... Таа беше можеби најубавата девојка на која сум ѝ паднал очи. И имав чувство дека ако ги изиграм моите карти како што треба, нема да бидат само моите очи кои ќе бидат привлечени кон неа.


Како што велат, тоа беше корисно. Но, мислам дека тоа не ме направи помалку патриотски. Претходната ноќ добив порака од Гар Кантор во која пишуваше: „Држи ја главата горе, сè е мирно“. Ми рече дека ќе ме контактира кога ќе биде вистинското време. Дотогаш само требаше да се однесуваме како обичен американски пар на одмор. Ова значеше, ако го направив, дека додека јадевме не ни беше дозволено да зборуваме за ништо освен - гласно - за тоа дали е во ред да пливаме или не.


Ја оставив Тара во собата, потсетувајќи се дека таа е Линда, а јас г-дин Џон Стјуарт, и излегов да направам добра фотографија. Мразам островски пијалоци, а шанкерите на островот ме почитуваа поради тоа. Ова е бесплатен совет: нарачајте карипска прашка и тие ќе ве игнорираат. Нарачајте уредно виски и тие ќе ви ги дадат сите информации што ви се потребни.


Сакав да добијам локални мислења за снимањето. Го добив тоа што го сакав. Упатените тврдеа дека тоа е само валкана работа. Чен-ли не бил од островот и не бил турист. Барем не беше психички нестабилен. Кога првпат го посетил градот, бил прилично разочаран од него, но после тоа едноставно исчезнал. Нешто валкано се случуваше.


Кога се вратив во нашата соба, не отидов во спалната соба. Се соблеков и си легнав на софата. Ова е уште еден бесплатен совет: ништо повеќе не ја врти жената од маж кој очигледно нема апетит за неа.


Запалив цигара и погледнав во Тара. Спиела на плажа. Се прашував дали таа спиеше синоќа. Но, не сакав да ја продолжам оваа мисла. Тоа беше сè што направи, секако и беше убаво.


- Господине Стјуарт? Тоа беше ѕвончето во хотелот. Ја држев раката над очите против сонцето. „Има еден господин во пристаништето кој би сакал да разговара со вас“. Ова ќе биде Гар. Секако дека сакаше да ги избегне луѓето во хотелот. Кимнав со главата и тргнав по него. Стигнавме на крајот од плажата со розов песок, на почетокот на кривулеста карпеста патека. „Мора да поминете овде“, рече тој. - Можеш да се вратиш овде. Нема да ви биде дозволено да поминете во фоајето во костим за капење.


„Благодарам“, реков.


- По овој пат. Од другата страна има скали надолу.


Да, реков. Разбрав зошто се двоуми, но наместо бакшиш му понудив цигара. „Се гледаме подоцна“, реков, изгледајќи како одмор, „Ќе добиеш бакшиш утре“. Претпоставувавме дека г-дин Стјуарт е многу дарежлив човек, нели?


Одев по патеката што води до пристаништето. Погледот беше единствен. Понатаму, каде што островот се криви, се издигнаа зелените тропски ридови, опкружени со тесна розова граница. Лево од мене имаше ѕид од розов камен ишаран со длабоко црвена јаглика, како отскокнувањето што го добивате кога ќе ставите десет црн џамлии врз него. Од другата страна, околу седум метри под мене, лежеше вода што блескаше како сафир на сонце. Што и да беше, сигурно не беше кратенка. Пристаништето беше уште триста метри, а јас никогаш не се приближив.


Ако не го слушнав ударот на тој камен дел од секундата пред да стигне до мене, ќе бев голема рамна палачинка наместо Картер, со дијаметар од околу шест метри. Не само што падна, туку беше турнат. Истрчав и се притиснав на камениот ѕид. Каменот удрил во патеката и потонал понатаму во водата. Останав таму каде што бев и слушав. Кој и да беше имаше предност. Можеше да ме гледа одозгора. Требаше само да погледнам во тесната патека и водата седум метри подолу. Острите камења на дното блескаа како остри заби во похотлива уста.


"Па?" Слушнав како некој шепоти. Не беше потребно образование на Харвард за да се сфати дека има двајца од нив. Не дека ова откритие ми помогна многу. Буквално го свртев грбот кон ѕидот и бев гол. Наместо оружје, можев да добијам само кутија цигари и кутија кибрит. Кај мене немаше ни камења. Се свиткав на ѕидот. Ако слезев надолу, морав да одам по патеката. Не преку вода, очекувајќи да биде застрелан.


Другото момче најверојатно кимна со главата како одговор, бидејќи до нападот не се слушна звук. О Боже, тој беше голем. Еден тон тула. Полни илјада килограми. Како да ме удри тенк Леопард.


Се судривме на тесна карпеста патека и тој се удри во мене со раце колку шунка, удирајќи во мојот грб. Немав сила да го издржам овој удар. Најдоброто што можев да направам е да се обидам да се спротивставам. Се обидов да го клекнам, но тој се преврте и го фати ударот со тешките мускули на бутот. Не е баш здробен удар.


Не можев да се ослободам од ова копиле. Буквално ми се залепи како едно големо буре лепак. Ме фати за грло со рацете и се чинеше дека нема што да правам. Десната рака ми беше фатена некаде под нас. Сè што можев да направам е да го удрим во очите со прстите од левата рака. Не ми се допадна да го правам тоа, но на оваа далечина тешко можев да пропуштам. Почувствував нешто како мармалад под моите нокти и тој испушти нечовечки звук на страв. Се тркалаше од мене и падна на колена. Крв ми тече меѓу прстите. Повторно станав.


Прво коло, но најдоброто допрва требаше да дојде.


Мојот следен противник веќе чекаше. Тивко стоеше малку подолу по патеката со замолчен револвер од 0,45 вперен во мојот стомак.


Тој изгледаше најдобро на Велигден во својот бел костум. бела кошула и бела вратоврска. Освен тоа, беше јасно дека нема намера да добие крв на неа. Добар пар, овие двајца. Тој русокос, бледи очи и тој поранешен шампион во тешка категорија. А потоа Ник Картер во неговите виолетови гаќи за капење. Стоев таму, дишејќи силно, поминувајќи со раката преку длабоката исеченица во мојата страна. Екс-шампионот падна неколку метри пред мене на патеката.


Плавушата ми даде комплимент. - Значи, господине Картер, гледам дека сте разумна личност. Знаете, се разбира, дека би било многу глупаво да се обидете да ме нападнете?


Веројатно бил Британец. Зборовите излегоа од неговото грло со познат, сладок акцент.


„Да, се разбира“, реков. „Мајка ми ме научи никогаш да не се расправам со вооружена личност. Ако е на дофат.


„Штета е што не дозволивте тој камен да падне врз вас“. Би било многу поубаво. „Американски турист загина од паѓање на карпа“. Без препирки, без тешки прашања. Нема комплициран план за отстранување на телото.


„Слушај“, реков. „Не сакам да ви бидам товар на кој било начин“. Зошто едноставно не се одмориме?


Тој се насмеа. Поточно, се засмеа. Неговиот пиштол сè уште беше вперен директно во мојот стомак. „Ах“, рече тој, „веќе ми оставивте едно тело од кое морам да се ослободам. Две тела се навистина малку поголем предизвик.


Реков. - Две тела? Вашиот поранешен шампион не е мртов. Едноставно никогаш повеќе нема да може да везе. „Не ми треба повеќе Кејн“, покажа тој на сè уште не мртвото тело. Но, кога ќе размислам“, ги скрши прстите како професор по комедии на колеџ, „тој нема рана од куршум, а неговата смрт можеше да биде предизвикана од пад“. Тој се насмевна задоволно. „Мислам дека Кејн ќе падне. На тие валкани карпи таму, под вода.


Неговата насмевка стана поширока. Ова копиле навистина ми ги налути нервите. Во мојата професија, убиството е дел од моите обврски. Мислев дека би било паметно само да му дозволам да зборува. Ќе заштеди време додека се обидував да сфатам што да правам со него. Единствениот проблем беше што сè уште не смислив ништо. Веќе можев да замислам извештај во весник за себе: „Убиецот уништен од Храбриот Даан“. Воопшто не ми се допадна.


Тоа не беше најлошата ситуација во која сум се нашла, но тоа не значеше ништо. Беше на пет метри од мене, а во раката имаше оружје. Тој беше надвор од мојот дофат, но јас бев во негова нишан.


Зад мене патеката одеше право како стрела. Десно ми се високи карпи. Вода лево. Помеѓу нас е слеп, полу-инвалид џин. кој можеше да ме убие без да ме види. Да не ме погодеше тој куршум прв. Но, можеби сепак можам да го користам овој Кејн некако. Требаше да размислам за ова. Ми требаше време.


„И како ќе се ослободите од мојот труп? Претпоставувам дека ќе има дупки од куршуми во него“.


Како одговор, тој посегна во внатрешниот џеб од јакната и извади детално изработена голема колба со виски. Со палецот го крена сребрениот капак.


не разбрав.


Повторно се засмеа. - Без виски, Картер. Бензин. Во карпата околу кривината има пештера. Кејн таму би запалил оган...


„Користејќи ме како огревно дрво“.


"Тоа е тоа". Силно воздивна. „Претпоставувам дека ќе морам сам да го сторам тоа сега“. Се надевам дека Чен-ли ќе му се заблагодари соодветно“.


Бев гладен за некоја информација. „Зошто не чекате тој самиот да го направи тоа?


Посакувам да можев. Но, тој нема да излезе од затвор до утре вечер. И никој претходно не можеше да те најде овде.


Како ова. Го планирале неговото бегство. Хок повторно беше во право. Но, каква врска имаше ова копиле со ова? Кејн застана и испушти тивко стенкање. Направив чекор кон него.


- Тргни настрана, Картер. Плавушата направи брз чекор напред, држејќи го пиштолот пред себе. Ја врати колбата со бензин во џебот, сеќавајќи се да го стави капачето. Низ неговата јакна се рашири дамка од бензин. Тој не забележа.


Кејн повторно тивко стенкаше. Погледнав надолу во него. Одеднаш видов излез. Направив уште еден чекор напред. Русокоса исто така. „Назад“, рече тој со остро движење на раката.


„Дали сакате Кејн да се разбуди? Ќе биде тешко да се справите со него кога ќе се вразуми. Можам да го завршам со еден удар.


„И зошто сакаш да бидеш толку корисен?


„Чест“, реков. „Ако треба да умрам, сакам да земам барем еден од вас двајцата со мене. Намерно тргнав кон телото на Кејн. Ме приближи малку. Можеби не е доволно блиску, но треба да биде доволно. Не сеуште...


Се наведнав кон она што остана од лицето на Кејн и го грабнав моето оружје со невидлива рака. Кејн направи звук кој повеќе звучеше како „Gaaah“.


„Исус Христос“, реков, брзо станајќи повторно. „Мислам дека тој има план“.


'Кои?' Витманс зачекори малку напред за да ме разбере подобро. „Планот“, повторив. „Планиер или Рибел“.


Повторно дојде малку поблиску за да ги разбере моите нејасни зборови. Тогаш се фатив за работа. Со движење на палецот запалив кутија кибритчиња и ја фрлив во неговата јакна натопена со бензин. Таа веднаш се запалила. Го фрлил оружјето и се обидел да го изгасне пламенот, но не успеал. Пламените јазици брзо се проширија. Тој скокна и се извртуваше, врескајќи како запалена кукла. - 'Помогни ми. О боже помогни ми. Ве молам.'


Го погледнав и ги кренав рамениците. „Ако не сакате оган, има вода во близина“.


Се свртев и тргнав назад по патеката до бледо розовата плажа.


Поглавје 3


Тара исчезна. Веројатно веќе се качила на катот во својата соба. Бев покриен со модринки и крв и требаше да се бањам. И напиј се. И уште нешто. Прво морав да се позанимавам со оваа работа.


Го најдов во кујната на ресторанот покрај базенот. Јадеше хамбургер со прилог, го фатив за јака и го удрив во вилицата. Готвачот кој работеше на скара разбра и си замина.


„Значи, Лоли, колку ти платија за ова?


Како одговор, тој посегна по својот месарски нож. Ова беше погрешно. Тој се нашол потпрен на ѕидот и двата зглобови закачени. Ги свртев малку подалеку само за да бидам сигурен.


„Еј дечко, дали си добро? Пушти ме да одам.' Неговото име беше Карло. На неговата униформа пишуваше.


- Не додека не ми кажеш кој беше, Карло. Кој ти плати да ме оставиш да одам по тој пат до вечноста?


„Пушти“, извика тој. Го стегнав стисокот и лесно го клекнав во стомак. Тој стенкаше. 'Се колнам. Не знам кој е.


- Зборувај, Карло. Дали беше облечен во бело?


'Не. Човекот во бело...“ нагло застана.


- Кој беше, Карло? Го треснав во ѕидот.


„Оди во пеколот“, рече тој.


Го одвлеков на скара. Месото попрскано со маснотии. Му ја турнав главата надолу за да може да погледне низ решетките и да замисли како ќе му изгледа главата подоцна. „Bb-banngle“, рече тој. „Кристијан Бангел“.


„Прекрасен христијанин. И кој те испрати?


„Не знам“, лелека тој. 'Се колнам. Не знам.


Го пуштив и направив чекор назад. Веројатно нема да прави повеќе проблеми. „Тогаш кажи ми како изгледаше“.


Потона назад во столот. „Голем човек“, рече тој. „Кинески. Но, многу голем. Во некое лудо сиво одело.


Никогаш претходно не го видел.


„А овој Бангел, каде можам да го најдам?


Ме погледна со страв. Се свртев кон него со сериозен израз на лицето. Што и да се плашеше да ми каже, се плашеше и да не ми каже.


- Ова е сопственикот на хотелот Гренада.


Сенаторот беше застрелан во казино во Гренада. Најмалку две парчиња од сложувалката веќе беа поставени, а јас се прашував како ќе изгледа сето тоа. - Што друго знаеш?


'Ништо повеќе. Ве молам. Ништо.'


„Во ред“, реков. Не сакам да измачувам исплашено момче. Што друго требаше да знам, ќе се обидам да дознаам на друг начин. Се свртев да заминам, но сакав да знам нешто друго.


"Патем." Се свртев. „Колку ти плати за да ја пренесеш оваа слатка порака?


Ги триеше зглобовите. „Петнаесет“.


„Тогаш тој те измами“. Јас плаќам дваесет.


- Ник, ти си тоа? Беше под туш.


Реков. - „Не, „валкан силувач“.


„Не те разбирам“, извика таа. „Почекај малку“.


Седнав на креветот. Вратата се отвори и таа се појави во облак од пареа, со виткана коса под тушот. Таа беше облечена во долг бел фротир. Се прашував зошто секогаш мислев дека црната чипка е толку секси. „Гар повика...“ Таа застана и ме погледна. „О Боже, Ник. Што се случи?' Таа брза кон мене како огнен бел ангел.


„Ја удрив вратата“, реков.


Нејзините очи ги скенираа исекотините и модринките на мојот грб. „Изгледаш страшно“, рече таа.


„Тогаш треба да ја видите оваа врата“.


Таа воздивна. „Седи вака“. Таа исчезна и се врати неколку моменти подоцна со топла крпа и сад со вода. „Како што секогаш велат во филмовите, може да боли“.


„И како што велат во филмовите, јас го гризам куршумот. Што беше со Gar?


- Сака да вечера со нас вечерва. Во осум часот во кафулето Мартиник. Таа се однесуваше со мојот грб речиси нежно. -Ќе ми кажеш ли за оваа врата?


„Тоа беше стапица. Пријателите на Чен-ли знаат дека сум во градот. Но, не разбирам како го знаат ова. Се свртев кон неа и и привлеков око. Изгледаше загрижено и се обиде да го сокрие тоа. Ти кажав, душо. Ова не е игра за жени“. Требаше да знам дека ова ќе ја налути, но нежно ја повлеков назад на креветот. „Види“, реков. „Сигурен сум дека го знаете вашиот занает, каков и да е, но што и да е, сигурен сум дека не е борба од рака на рака. Само на тоа мислев.


Таа погледна надолу и воздивна. „Јас сум обучен агент и можам многу добро да се грижам за себе. Звучеше како глас на обучен агент, но звучеше како лошо синхронизиран филм: не одговараше на сликата. Сонцето ѝ даде фина магла од пеги што ја правеа да изгледа младо, невино и многу кревко. И така беше. Ја зедов во раце. Изгледаше мала и топла. Мирисаше на лимон и доброволно се бакнуваше со отворена уста. Со прстите поминав по мостот на нејзиниот нос. „Имаш пеги“, реков.


„Но, барем јас не изгорем од сонце“, се насмевна таа. „Повеќето плавуши изгоруваат.


Ова ме потсети на нешто. Го грабнав телефонот. Дај ми полиција. - му реков на операторот. Полицаец од Бахамите се јави на телефон. - Зад пристаништето на хотелот Рај има карпеста патека. Го знаеш тоа?' Тој го знаеше тоа. Пред околу половина час видов пламен таму. Изгледаше како некои момчиња да си играат со оган. Мислам дека е подобро да погледнете таму. Наредникот разбра и ја спуштив слушалката.


„И сега за нас...“ се свртев назад кон Тара. „Не би требало да се сретнеме со Гар до осум часот...“


„Слушај, Ник“. Изгледаше загрижено. „Мислам дека имаме мисија и...“ застана таа... Ја прекинав и ја продолжив реченицата. „Ова ни дава време прво да ја завршиме задачата“. Би сакал да го проверам ова казино во Гренада.


Мислев дека видов разочарување во нејзините очи.


Влегов во бањата да се истуширам. Таа го вклучи радиото. Се погледнав во огледалото од бањата и се прашував зошто сè уште немам ниту една седа коса. „The One Note Samba“ се пушташе на радио додека музиката не беше исклучена за „пренос на важни вести“.


Сенаторот Пол Линдејл беше мртов.


Телото на сенаторот било пронајдено на прагот од неговиот дом. Најверојатно паднал од прозорецот на неговата канцеларија на десетиот кат. Секако мислеа дека е несреќен случај.


Поглавје 4


Секогаш е три часот по полноќ во казино во мрак. Секој час, секој ден, во секое време, секогаш е три часот наутро. Со уморни жени и мажи со овенати глави, наведнати над маси и извикување „Ајде, душо“, играње карти и коцки. Тоа е речиси оркестарски аранжман. Во аголот имаше дел од тапанот што тепаше во ритам со ролните на автоматот и повремената табла за плаќање: педесет топки во четвртини. Просторот станува потивок како што се зголемуваат цените на забавата. На пример, на масите со глупости може да се слушне како паѓа иглата, особено кога се во прашање десет илјади долари.


Казиното Гренада не беше поинаку. Го наплатив чекот од педесет долари - Џон Стјуарт сигурно немаше да игра за повеќе затоа што единствениот начин да се помине низ казиното беше да се движите додека играте. Гледав како Тара ги гледа почетниците како свршуваат еден од оние убијците со една рака што ги наполнија со четвртинки. Потоа шмркавме, но ништо не разбравме.


Се разделивме за да внимаваме на двата најверојатни настани. Тара играше рулет со кинескиот дилер, а јас седнав на масата за блек џек каде што сенаторот ги оствари своите добивки и загуби.


Имам дваесет и еден во прва рака, како и во втората. Се обложив со моите чипови на третиот круг, но дилерот ме спречи. На чиповите недостасуваше гренадската буква G. Ми рече да ги вратам кај благајната. Тоа беа нови чипови, рече тој. Тие ја имаа оваа тешкотија порано во текот на денот.


Веќе имав некои потешкотии и овој пат не ризикував. Овој пат бев вооружен. Отидов на каса. Обилно се извини и ми ги подаде другите чипови, кои љубезно ми ги стави во рака.


Пет секунди подоцна бев целосно шокиран.


Не знам што ми дадоа, но сигурно беше глупост. Кога ги отворив очите, над мене се наведнуваа две Чен-ли со две брадавици во средината на нивните две чела. Но, ако беа таму, исчезнаа, бидејќи кога конечно се вразумив, и двајцата ги немаше. Како мојот пиштол: Вилхелмина замина со друг маж. Овој пат со Кинез. Седна спроти мене во собата и ми се насмевна. Тоа беше мала, зачадена, звучно изолирана просторија, очигледно зад канцеларијата на касиерот, кој се грижеше за сопствената работа и делеше чипс. Покрај човекот со мојот пиштол, во собата имаше уште шест лица и никој не се смееше освен човекот со мојот пиштол.


„Ве посакуваме добредојде на нашата скромна средба. Ја наведна главата со потсмев. Хеф беше низок, добро граден човек облечен во елегантен свилен костум. Дозволете ми да ви се претставам. Моето име е Лин, Лин Кинг.


„Господине Кинг“. И јас кимнав со главата.


„Господин Лин“, поправа тој. Секогаш прво се споменува презимето.


Сета оваа добрина беше премногу љубезна. Се прашував дали ќе ме предизвика на вилушкашки дуел. „Ние сме тажни“, продолжи тој, „што моравме да го побараме вашето присуство на нашиот мал состанок на таков, да речеме, ненадеен начин. Но, сметајте се за почесен гостин.


Погледнав околу кругот од камени лица. „Град момци, не би го пропуштил ова за светот“.


Смеејќи се, Лин се сврте кон другите. „Господин Картер се шегува“, им рекол тој.


Сè уште не се смееја.


„Па“, ги крена рамениците, „како што можете да видите, на моите придружници не им се допаѓаат џентлменските шеги меѓу себе. Тие претпочитаат веднаш да се зафатат со поважни работи. Ја зеде цигарата и ја чукаше на задната страна од златната кутија од оникс. Еден од неговите соучесници скокна да му даде светлина. Низ собата се шири слаба слатка арома. - О, колку е груб од мене. Ми го подаде телефонот. - Цигара, господине Картер?


Одмавнав со главата. Се прашував зошто толку се грижам за оваа глупост на Џон Стјуарт. Моето име изгледаше како најдобро чуваната тајна во овој град. „Претпоставувам дека не би ми помогнало многу ако кажам дека имате погрешен човек и дека се викам Џон Стјуарт?


Лин ја подигна едната веѓа. „Извинете, господине Картер.


Еден од твоите стари непријатели е нашиот стар пријател. Тој го виде вашето пристигнување на аеродромот и го пријави кај господинот Бангел. Удобно се наведна назад на столот. „И додека зборуваме за нашиот поранешен работодавец“, застана на цигара. „Сфаќам дека сте слушнале за неговата рана смрт?


Да, трагично, реков. „Да те однесат вака во цутот на младоста.


Во право. Насмевката се врати. „Но, можеби непотребна трагедија. Гледате, некои од нас не се согласуваа со начинот на кој г-дин Бангел се справуваше со работите, и сега кога јас ја презедов, тие разлики ќе исчезнат. Тој им се обрати на другите „додека беше надвор од овој свет“.


Сега се смееја. Се појавија и запалија уште неколку цигари. Почнав да ја замислувам природата на нивните работи. Слаткиот мирис на успехот ја исполни просторијата.


- И сега, господине Картер, подготвени сме да ви направиме понуда. Не дека треба. Но, вашата непосредна смрт без нашата потрага нема да ни донесе никаква корист.


Бев изненаден што Бангел не ја забележа оваа предност. Оваа контрадикторност ми беше прилично чудна.


Прашав. - Која е оваа предност?


Пет проценти. Пет проценти од профитот. Тоа е добра понуда. Но, не очекувајте милиони. Малопродажната вредност на хероинот е многу повисока од цената што ја добиваме за него“.


"А остатокот?" Ја погледнав неговата табачка. „Трева. Хаш?


- Се разбира, пет проценти од вкупната сума. Тој повторно се насмевна. А другото како што велиш е ситница... Ни бараат опиум.


„Ти го носиш овде во Насау и самиот го прошверцуваш во САД“. го дадов како изјава; не како прашање.


Тој кимна со главата. Но, секако дека веќе го знаете тоа. Во спротивно, вие и г-дин Бангел“, се двоумеше тој, „немаше да се расправате“.


Последната изјава ме погоди. Ми понуди договор како да сум нарко агент и како Бангел да се занимава само со дрога. Па, можеби тоа беше тоа. Можеби овој Чен-ли бил само член на нарко-синдикатот. Можеби тој бил толку каменуван што случајно му помогнал на еден американски сенатор. Можеби сето тоа беше една голема луда случајност. Или можеби тоа е она што Лин сакаше да мислам.


Гледам дека се двоумите, господине Картер. Можеби ќе сакате да се консултирате со некого пред да ја донесете вашата конечна одлука. Леле! Кимна со главата на човекот што седеше покрај вратата.


Чу стана и ја отвори вратата.


Тара.


Зглобовите ѝ беа врзани, фустанот искинат, а косата и се отпушти за време на борбата. Коса што ја видов како внимателно ја обликува и ја закачува пред да замине. Длабоко несреќна, ме погледна, само во мене.


'Жал ми е.'


Двајца мажи ја држеа. По еден на секоја страна. И двајцата имаа автомати Стен; кратки, лесни британски пиштоли кои можеа да испукаат петстотини куршуми во минута. Инстинктивно и пријдов. Ја пуштија и го кренаа оружјето додека Чу и друг човек дојдоа да ме грабнат. Тие само направија грешка. Сигурно престанаа да ме пребаруваат кога го најдоа пиштолот.


Со кратко движење го префрлив шилето на дланката така што само врвот се заглави. Чу прв стигна до мене, а јас му ја пикнав камата во неговото срце. Му се отворила устата и умрел од изненадување. Тоа се случи толку брзо - и така без очигледна причина - што другите за момент ја спуштија својата стража. Момент кој го искористив.


Отидов кај Лин Џинг.


Со едно замавнување на левата рака го доведов пред мене, а потоа го држев во железна рачка, притискајќи го шилото на неговото грло.


Двајцата херои од автомати се замрзнаа на своето место. Останатите збунети останаа таму каде што беа. Би можел да го искористам Лин како заложник за да ја извлечам Тара и себеси од овде. Но, јас не сакав така.


„Одврзете ја“, наредив.


За момент никој не мрдна. Само јас. Го турнав Лин напред додека не стигнавме до еден од чуварите на Тара. Со острината на сечилото го принудив Лин да ја подигне брадата, а грлото му беше откриено. „Ма, одврзи ја“, истисна тој. Чуварот го спушти оружјето и направи како што му беше кажано.


Нарачав Тара. - Бегај одовде.


'Но. Ник. †


"Ајде!"


Таа отиде до вратата. Го натерав Лин да се задави и го турнав кон стражарите, кои ужасно се повлекоа додека јас го грабнав автоматот од едниот и почнав да пукам. Прво го погодив другиот стрелец, а потоа беше детска игра.


Десет секунди подоцна се беше готово.


Го фрлив автоматот и ја зедов Вилхелмина. На масата во аголот забележав мала отворена кутија со чипс. Внимателно зедов еден од нив во рака и го прегледав. Многу мала игла, долга околу два милиметри, заглавена некаде на страна. Го скршив чипот на половина. Излезе бледо жолта течност. Оневозможување на капки. Чиповите што ги користеа против мене. Го затворив капакот на кутијата и ја ставив во џебот. Кој знае. Ако играта оди против вас, можеби ќе ви помогнат. Ја протнав раката низ косата, ја исправив вратоврската и засекогаш ја затворив вратата зад распаднатиот кинески сојуз на Насау.


Погледнав во часовникот. Доцнивме дваесет минути. Кога стигнавме до кафулето Мартиник, Гар го немаше.


Но, сега навистина се радував на тоа.


Поглавје 5


Ја оставив Тара во хотелот и отидов да го барам Гар. Тој остана во мал хотел во близина на брегот. Кога стигнав таму беше полно со полицајци; Брзата помош, која вклучи сигнал, ми кажа дека можеби ќе доцнам. Се испостави дека сум бил навреме.


Докторот ме погледна и безнадежно ги крена рамениците. - Му останаа само неколку минути. Не можам многу да направам за тоа.


Се клекнав до Гар. „Утре вечер“, шепна тој.


Кимнав со главата. Знам. Бегството на Чен-ли. Слушнав како мојот часовник го одбројува неговиот живот. Или тоа беше моето срце? 'Нешто друго?'


'Тој рече. - „Ти оставив порака Кажи му на Тара...“


Тоа е тоа. Гар и јас веројатно работевме на пет или шест работи заедно. Тој беше професионален колку што можете да побарате. Мислев дека тој секогаш ќе биде таму. Тоа е она што го добивате со смртта. Остануваш бесмртен до последната секунда.


Се вратив во автомобилот и побрзав, како брзината да го забрза мојот концептуален свет. Но, тоа не беше случај. Всушност, колку повеќе учев за овој случај, толку помалку го разбирав. Тројца идентични Кинези. Тројца мртви сенатори во моментов. казино. Спас од смртта. И Лао Зенг, кој беше некаде во Индокина. Не се совпадна и не се спои. Позадината на сето ова беше КАН, а КАН беше одредот за атентат. И да се отвори сезоната на лов на сенатори, тројца веќе ќе беа убиени, а деведесет и седум се уште беа живи. Со брзината што ја одеа сега, тие наскоро ќе го уништат целиот американски систем на владеење. Морав да откријам на што се за да се понапред од нив и да го спречам тоа. Ми остави порака. Или тоа беше наменето за мене? Тој рече: „Кажи му на Тара Тара Бенет. ID = AX-20. Тара Бенет, научник.


Одеднаш се налутив.


Тара знаеше нешто што јас не го знаев. На пример, таа знаеше зошто е со мене. И не поради сутоанскиот дијалект. Кога ми кажа во тој бар дека сум толку проклет гениј, знаеше дека има мозок за таа работа, а што се однесува до мене... „Мускулите“, рече таа, „се предуслов за оваа задача. Одеднаш ја сфатив класичната женска поплака, AX сакаше да ме привлече само поради моите моќи.


Па, тоа може да се промени вечерва. Тара и јас би имале добар и многу долг разговор. Без разлика дали ѝ се допаднало или не. И таа ќе ми ја кажеше вистината.


Лежеше на креветот и светлото беше исклучено. 'Нема потреба.' Таа рече додека посегнав да го запалам светлото. Го вклучив светлото. На нејзиниот образ и се надува мал виолетов лак со големина на четвртина. Таа ги крена прстите за да го покрие. Или од болка, или од суета. Повторно изгледаше мало и беспомошно.


Реков: „Гар е мртов“. „...и мислам дека е време да ми каже зошто умре“.


„Гар? О не. Ја сврте главата и солзи и течеа во зелените очи. Половина очекував солзите да бидат зелени.


„Што правеше?


Повторно погледна во мојот правец. - Не знам, Ник. Навистина... навистина не знам.


- Кажи, ајде, душо. Не си првата непослушна жена што ја испрашував и ако понекогаш мислиш дека ќе ти дадам предност...


- О, Ник. Солзите сега течеа со полна сила. Таа се исправи и го закопа лицето во моите гради. Не одговорив.


Таа се собра, седна и плачејќи рече: „Ми рекоа да не зборувам. „Не ми е наредено да ви кажам“, се поправи таа.


Не без нежност, го ставив прстот на лузната на нејзиниот образ. „Тогаш да речеме дека ќе го тепам од тебе“.


„Никогаш нема да го направиш тоа“.


Ја погледнав. „Имаме други начини. Реков. Познатиот серум за вистина на Картер, на пример.


- И ова? праша таа.


„И ова…“ реков. Ја зедов во раце и ја бакнував долго и полека. „Повеќе“, рече таа. И дадов повеќе. „Во ред“, рече таа со воздишка. „Победивте. Американците ќе слетаат на брегот на Нормандија.


Го стегнав стисокот. „Das weissen wier“, реков. Ги почувствував нејзините гради. "Што друго, Fraulein?"


Таа почна да се смее и ја гризна усната. „Бомбата ќе падне врз Широхима.


Ја ставив раката зад моето уво. - Во Широхима?


„До Хирошима“. Сега и двајцата се смеевме.


„Многу интересно“, реков и ја одврзав нејзината наметка над можеби најдобрите гради на целата западна хемисфера. Или можеби најдоброто од западните хемисфери. „О, девојче, девојче. Ти си навистина убава. Повторно ја затворив наметката. - Па, ајде да разговараме сега.


„Мислам дека повеќе ми се допаѓа активниот дел“.


Се насмевнав. „Знам“, реков. „Но, така ја дознавам вистината“. Нема секс додека не ми кажеш. Мојот метод на тортура е сексуална фрустрација“. ја раскинав вратоврската“


- Ве предупредувам, за еден час ќе збеснете.


Таа ме погледна и малку нервозно се насмеа. „Ѕвер“, рече таа. „О не. Слатки зборови нема да ви помогнат. Се наведнав наназад и ги прекрстив рацете. - Ќе ти дадам искрена понуда. Ако не ми го дадеш тоа што го сакам, нема да ти го дадам тоа што го сакаш“.


Таа се намурти. „Нема гнасни зборови“, рече таа.


„Ох! Ова е дел од планот. Ако не зборуваш брзо, ќе те навредувам додека не паднеш.


„Сериозно, Ник, имам наредби ...


'Сериозно. Тара. Не ми е гајле за тоа. Ја погледнав право во очи. „Прво, не сакам да го ризикувам мојот врат освен ако не ги знам сите ризици. Второ, не ми се допаѓа идејата да не ми се верува. Никогаш не сум го видел Хок да чува нешто од мене.


„Поентата, се разбира, не е дека тој не ви верува. Ако има некој на кого не му верува, тоа сум јас. Или барем мојата теорија, мислам. Тој рече дека можеш да престанеш ако ти кажам. Можеби мислите дека целиот AX полуде“.


„Со Гар и тројца сенатори во неговиот ковчег, малку е веројатно дека ќе заминам. Така да продолжи. Каква теорија имате?


Таа зеде длабок здив. „Дали некогаш сте слушнале за едноклеточна култура?


'Ммм. Биологија... генетика. Така нешто?'


- Па, се приближуваш. Ова е нов начин на репродукција“.


- Што не е во ред со стариот?


„Слушај“, рече таа. „Ги кршам моите наредби за да ви го кажам ова“. Затоа, мора да бидете сериозни и да слушате“.


„Слушам“, реков.


„Преку процес што го нарекуваат трансплантација на една клетка, можно е, преку јадрото на клетка од зрело тело - од која било клетка од кој било дел од тоа тело - да се создаде нов организам кој е генетски идентичен.


Ја погледнав со насмевка. 'Повтори'.


„Тие би можеле да земат клетка од мојот исечен нокт, да ја стават во вистинската хемиска средина, а резултатот ќе биде девојка која изгледа како мене во секој детал“.


- Дали се случува ова? - Не верував во ништо од ова.


'Да. Тоа не е тајна. Поточно, Тајм имаше статија за тоа во 1971 година. Досега тоа беше направено само со жаби. Барем... колку што знаеме. Но, Кина е многу пред нас во многу работи“.


'Почекај минута. Сакаш да кажеш дека Чен-ли и Чарлс Брајс се клонови, ластари од истото растение?


Таа срамежливо кимна со главата. „Ти реков дека нема да ти се допадне“, рече таа.


'Не разбирам. Мислам...зошто? Мислам, дури и да е можно, сепак нема смисла.


'Слушај. Дури и во оваа земја имаше студиски групи. Се обидувавме да откриеме кои луѓе вредат да се размножуваат со една клетка. А една од причините зошто не сме направиле никакви експерименти во оваа насока е одговорот на ова прашање: најлошите луѓе. Хитлери. Луѓе со заблуди на величественост. Луѓе како Лао Зенг, на пример. Убиец од прва класа.


„Добро, да речеме дека Лао Зенг се умножи...“ одмавнав со главата. Не беше лесно да се поверува во таква супер фантазија. „Што добиваат од ова? Освен себичноста. И каква врска има ова со CAN и овие сенатори? Каква врска има ова со целата оваа ситуација во Насау?


Таа одмавна со главата. 'Не знам. Не знам апсолутно ништо за ова. Сè што знам е дека овие копии на убијци од прва класа ќе прераснат во убијци од прва класа. Ќе изгледаат и размислуваат - и убиваат - како оригиналот. И мојата теорија е дека КАН го зеде материјалот на Лао Зенг за да создаде одред од чистокрвни убијци“.


„Знаеш за ова...“


„Какви глупости...?


- Извини што те прашав за ова.


Таа ме проучуваше внимателно. - Мислиш дека сум луд?


- Секако, мислам дека си луд. Но и јас. Здравите мажи сега лежат во кревет и се прашуваат како да се ослободат од плевелот во нивната градина. А нормалните жени сега ги пакуваат своите ручеци. Мора да си луд за да работиш во AX“.


„Тоа е мојата теорија“, рече таа.


„Тоа е лудо, но тоа не значи дека не може да биде вистина.


Таа дишеше со олеснување. „Благодарам, Ник“. Потоа таа се насмевна. 'Кажи ми...'


Да.'


Ја тргна косата од челото. -Дали некогаш сте запознале обични жени?


'Не'. Реков. „Тие не се мој тип.


-Каков тип си?


Бринети“, реков. Изгледаше навредено. „Низок, дебел и многу глупав. Иако“, додадов, „Отворен сум за сè“.


„Како е отворено? - праша таа, откопчувајќи ми ја кошулата.


„Многу отворена“, реков, соблекувајќи ја нејзината наметка. „Одлично“, рече таа. И тоа беше крајот на нашиот разговор.


Сакам да ви кажам дека познавам неколку жени. И мислев дека веќе го знам најдоброто. Но, сакам да ви кажам дека згрешив. Тара беше нешто друго. Многу различни. И тоа беше многу различно од ова. Ми се чини дека секој пат кога некој нерадо ќе се обиде да каже вакво нешто во книга, тоа звучи како висина на досада. Таа секогаш се „крева“, се „грчи“, тој ја „дупнува“, а таа секогаш „експлодира“. Вакво нешто секогаш звучи како транскрипт од натпревар во борење.


Тара беше поинаква и немам доволно зборови за тоа. Таа ме натера да се чувствувам како да сум го измислил нејзиното тело и дека е живо за прв пат и само за мене. Беше отворена и невина, жешка како путер и спокојна. Таа беше девојка и исто така жена. Таа беше прашањето и одговорот. Таа беше Тара. И таа беше моја. И јас бев поинаков.


Ја погледнав. Имаше солзи во нејзините очи. "О Боже." Таа го бакна моето рамо. 'Ви благодарам. Ви благодарам.'


Ја пуштив раката да си игра низ црвениот облак. Јас би се сметал за земјоделски петел кога би рекол: ништо, чувството е взаемно. Затоа само молчев и повторно ја бакнав.


Бевме толку блиску еден до друг кога слушнавме тропање на вратата. Станав од кревет. Да беше девојка за ноќ, ќе влезеше да не одговаравме. Но, повторно, можеби тоа не беше девојка.


Завиткав крпа околу половината, го зедов пиштолот и тргнав кон вратата. Малку го отворив.


Тоа беше услуга во соба. Имаше обемна забава со возење на количката; комплет со шампањ во сребрен ладилник.


Стоев и гледав во него и силно воздивнував, одеднаш многу гладен. „Би сакал да го нарачам ова“, му реков на келнерот, „но мислам дека имаш погрешен број“.


Тој ме праша. - Господине Стјуарт?


'Да. Јас сум Стјуарт.


- Г-дин Гарсон Кантор ви го нарача ова. До полноќ, рече тој. Изненадување.'


„Во ред“, реков кога келнерот повторно замина. Пораката на Гар е некаде во средината на уживањето.


„Мислиш како грав во богојавленската пита?


Немам поим што мислам, но Гар ми рече дека оставил порака и оваа храна е се што ни оставил, па...“ Погледнав околу масата за нешто важно. Некој вид хартија. Дојде со шампањ. Коверт, внатре само визит-картичка со зборовите „Најдобри желби со големи букви Гар напиша и нешто што требаше да биде шифра“.


М-1 х4 + ?


„Колку е страшно“, реков. „Тоа е срање“. Повторно ја проучував неговата порака: „Можеби ова е формулата“. Ја дадов картичката на Тара: „Еве. Ти си научникот во семејството“.


Тара ми го врати назад и ги крена рамениците. - Ова не е формулата што ја знам. М минус 1, пати 4 плус нешто“. Таа одмавна со главата. - Во право си, ова е глупост.


Повторно ја погледнав картата. Еј чекај. Разбирам.' Одеднаш сето тоа доби смисла. „Дали знаете што значи ова? Ова значи дека сте биле во право.


Таа ме погледна празно. - Кое?


„За тие клонови. Види.' Повторно и ја покажав картичката. „Ова не е М минус 1. Ова е бендот М 1. Мл. Кодното име Лао Зенг. И Ml x 4 е еднакво на Ml по 4. Има четири MI. Четворица мажи кои личат на Лао Зенг. Четири клонови. Плус прашалник. Плус Господ знае уште колку.


Збунета се потпре на столот. „Вие сте сведоци на историски момент.


„О, ајде“, реков. „Претходно сте биле во право.


Да, рече таа. „Но, никогаш порано не се покајав што сум во право“.


Ова сигурно беше мојата десетта цигара. Значи, тоа беше премногу. Го фрлив догорчето преку оградата на балконот и го гледав како нурка како храбар мал бомбардер. „Живееме со чест и паѓаме како скапани круши“. Ветерот се крена од темното пристаниште; рибарските чамци закотвени нервозно се лулаат на брановите, како нетрпеливи деца кои се разбудиле пред своите родители и сега со нетрпение го очекуваат новиот ден. Не можев да спијам. Почекав додека Тара не дреме, потоа се поли со шампањско и излегов на балконот. Илјадници ѕвезди и бела месечина висеа над светот на едноставна вода и плажа. За момент сакав да го заборавам тој друг свет, со неговите тврди линии и крваво црвена. Овој свет на убиства и смрт, каде прво пукаат, а подоцна поставуваат прашања.


Но, имав многу прашања да си поставам. А сега одговорите не можеа да се одложат за подоцна. Чен-ли беше еден од овие клонови. Го убил сенаторот. Сега некој планираше да го избрка Чен-ли од затвор вечерва. Но, кој беше овој „некој“? А кога беше „денес“? Тој „некој“ може да биде дванаесет мажи со рачни гранати или еден човек со добар план. А денес е најдолгиот збор. Трае од зајдисонце до следното зори. Имаше уште нешто. Лин Кинг рече дека ме посочи „стар непријател“. Кој стар непријател? Имав илјада непријатели. И ако сè уште беше на островот, можеше само да ми го премине патот. Некако морав да ги најдам одговорите. А пред тоа, „вечерва“.


Се свртев и погледнав внатре во Тара што спие таму. Месечината се рефлектираше во стаклото од вратата; изгледаше како да е обесена во воздухот на син кревет со месечината како ноќна светлина. Повторно го тргнав погледот. Имаше и нешто слично. Сè уште имав Тара за грижа и заштита. Таа беше агент и виш истражувач, но ѝ требаше мојата заштита. Друга причина зошто не можев да заспијам. Ова не би било можно доколку немав план, како од каде да почнам, да ги следам сите тие причини.


Ја започнав мојата потрага. Во фиоката на бирото го најдов тоа што го сакав. Тие кичести летоци што ги оставаат на туристите. „Забава во Насау“ „Каде се случува сето ова?


„Каде се случува сето ова? имаше мапа на островот. Ја зедов за да погледнам одблизу. Го најдов затворот. Добро. Ако сакав затвореник да избега, каде ќе го одведам? Би сакал да се тргнам од островот. Па јас би отишол на брегот. Мал авион би можел да ја користи плажата како писта. Или би користел чамец. Приватен брод, приватна и привилегирана јахта. Ги следев правците од затворот до морето. Имаше многу море, имаше многу патишта. Го замислив целиот остров.


Кога повторно го кренав погледот, погледот се промени. Сонцето излезе од зад линијата на Земјата и небото ја покри Мајката Земја со познато розово ќебе. Рибарите ги напуштија своите домови на улицата Беј и се упатија кон нивните бродови закотвени на пристаништето. Жените ги поставија своите пазарни тезги со весели сламени капи и раскошни чанти исполнети со морски школки. Да сум на местото на Џон Стјуарт, би можеле да се шетаме низ овој пазар и да скијаме џет ски на море, а потоа да вечераме на свежо уловен морски бас во градот. Да бев на местото на Џон Стјуарт, сега немаше да знам за претстојното бегство на Чен-ли, а ако знаев, ќе ја алармирав полицијата да го спречи тоа. - Но, Ник Картер ќе му помогне на Чен-ли да избега.


Убиецот беше само запче во целата машина, а јас ја барав целата машина; Го барав местото каде масовно произведуваат клонови. И ако имам среќа, Чен-ли ќе ме води таму. Да можев да го натерам да побегне. Сите освен мене.


Беше шест часот наутро, а сега имав некаков план. Сега можев да спијам.


Поглавје 6


Правило еден: спознај го твојот непријател.


Го исклучив Интерфилд Роуд и се упатив кон аеродромот. Мојот стар непријател, барем според Лин Џинг, ме виде како пристигнувам на аеродромот. Можеби аеродромот би можел да ми даде водство. Па, тоа беше дива претпоставка, но вредеше да се проба.


Ги погледнав лицата зад шанкот. Обичаи. Информации. Изнајмување автомобили Херц. Резервација. Никој од нив не ме потсети на ништо. Отидов до киоскот и купив весник. Да имам што да правам додека размислував што да правам. Немаше ништо во тоа за казино во Гренада. Странци. Но, тоа не е толку чудно. Веројатно не сакале да ги плашат туристите. Или можеби полицајците едноставно не знаеле за тоа. Можеби некој друг дошол порано и го исчистил овој хаос. Некој друг во оваа трговија со дрога.


Или еден од другите. Ја проверив листата на мртви. Бангел починал во кревет. Негрижа со цигара. Неговата мајка, која живеела во Кенсингтон, го преживеала. Ништо освен добри работи за мртвите. Demortuis nil nisi bonum. Погледнав наоколу за мојот весник. Старите непријатели не се криеја во сенка.


Имав уште една работа што можев да направам. Убавата англиска госпоѓа од BOAC ми го провери списокот на патници во понеделник навечер. Во понеделникот вечерта пристигнавме од Њујорк во 7:30 часот. Пан Ам замина за Мајами во седум, а британскиот авион од Лондон пристигна во осум - не, четвртина до осум. Беше малку рано. Лондон. Мислев на ова некое време. Чарлс Окун беше непријател од Лондон. Но, не, го добија кога упаднаа во неговата лабораторија. Осум! Победи Po! Може да е тој. Карло, гласникот, рече дека човекот што му платил е голем Кинез. Винг По беше висок пет метри, агент на КАН со седиште во Лондон. И тешко дека заборавил дека некогаш излегувал со мене. Да потсетам дека сега имаше рака со три прста.


'Скапо.' Се насмевнав на девојката зад пултот. „Можете ли да ми кажете дали г-дин Винг По беше на тој лет во понеделник од Лондон?


„Ох, многу ми е жал“. Таа дури изгледаше многу тажно. „Но, се плашам дека не ми е дозволено да ви ги дадам овие информации“.


„Знам дека не можеш“, реков.


Ја погледнав право во очи. Погледни број два: едвај контролирана страст што врие.


Таа ми даде информации. Вин По навистина беше на оваа листа на патници. Тој не беше сам на овој лет. Неговиот сопатник се викаше Хунг Ло.


„Ако сте заинтересирани“, додаде таа услужно, „тие резервираа лет за враќање во Лондон за десет часот оваа вечер“.


Ме интересираше ова.


Искористувајќи ја шансата, се јавив во хотелот Гренада. Кај нив бил регистриран г-дин Вин По. Мојата коцка почна да се исплати. Но, од друга страна, постои одреден Hung Lo. Не можете едноставно да победувате постојано.


Се вратив во хотелот и го најдов Карло, нашиот заеднички пријател. Ќе го препознае Вин. Му кажав што сакав да знам и му кажав колку ќе платам за тоа. Дојдовме до договор.


Му кажав на Тара што да очекува. Мислеше дека ќе биде забавно.


Ја бакнав збогум и се вратив до автомобилот.


Правило два: оди во затвор. Оди право во затвор.


Но, на патот застанав во Peace Pipe, англиски производител на пури во Насау. Ја имаа мојата грда марка со златна писка на лагер. Нарачав неколку пакети да се испратат во хотелот и зедов неколку пакувања со мене за итна употреба.


Отидов во еден бар на Бејстрит и пиев сендвич и пиво. Потоа уште еден. И уште еден. И бурбон да те загрее. Кога тргнав, бев пијан и се сопнував. Се расправав со шанкерот за сметката. Поентата е дека тој сепак беше во право. Излегов во бурно, бучно расположение, се вратив во колата и тргнав. Свртев на погрешен пат на еднонасочна улица и им свирнав на автомобилите што доаѓаа. Навистина ми се допадна звукот на оваа сирена. Почнав да сигнализирам: „Ова е-почеток-ја-продолжуваме-битката“.


Овој полицаец се појави на улицата Парламент. Немав никакви документи со мене. Тој беше многу убав. Сакаше да ме врати во мојот хотел. Прости и заборави. Сакаше да спијам малку.


Го удрив по брадата. Исто така добар начин да се оди во затвор.


Затворот Насау не беше толку лош како и обично. Тоа беше незгодна, двокатна камена градба на западната страна на островот. Локалните жители го нарекуваат „хотелот“ бидејќи така изгледа. Има многу природна убавина да понуди. Уредно исечените тревници и тесни градини. Клиентелата главно се состои од луѓе кои спијат од пијанството една ноќ, повремени крадци и повремени локални „криминални манијакални“. Досега, расните немири не резултираа со насилен криминал. Така, луѓето како Чен-ли на никаков начин не беа земени предвид кога го поставуваа својот безбедносен систем. Но, тие му го дадоа најдоброто што го имаа. Стражар стоеше пред неговата ќелија.


Бев многу пијан. Рекоа дека имам право на еден телефонски повик. Им реков дека сакам да му се јавам на Свети Петар. Рекоа дека сум многу пијан.


Ме однесоа горе. Покрај Чен-ли, имаше само уште двајца затвореници. Ме ставија во иста ќелија со тие двајца момци.


Еден од нив спиел, очигледно пијан.


Другиот изгледаше како некој со кој не би сакале да бидете затворени во иста ќелија. Беше крупен, силно граден, со лузни од убодни рани што го правеа неговото сино-црно лице да изгледа како крпеница.


Размислуваше за нешто кога влегов.


Ќелијата на Чен-ли беше на другиот крај. Таму на крајот од коридорот. Да останеше лево, немаше да го видам. Мојот прв поглед на клонот. Беше ладен и мирен.


Запалив цигара и му ја подадов кутијата на големиот другар од ќелијата. Зеде една, ја прегледа, ја почувствува златната писка и ја држеше до светлината. „Такви глупости. И тој се насмевна.


Неговото име беше Вилсон Т. Шериф и поседуваше бар наречен Дрвен никел, локален објект веднаш надвор од градот. Одеднаш се појавиле полицајците и нашле снопови хероин под шанкот. „Тој беше засаден, човеку. Не сум толку глупав. Ги рашири рацете. Тие беа чисти. „Од друга страна“, си ја изгреба главата, „ако сум толку паметен, тогаш зошто сум овде?“


Му ја затвориле кафеаната, а потоа го претепале. Насау немал голем проблем со дрогата, вели тој, па полицајците само се преправале дека е крал. Како навистина да го добија големиот шеф. - Во меѓувреме, некој паметен дечко се смее со глава.


„Да“, реков. „Каква возбуда“.


Вилсон Т. Шериф и јас станавме пријатели. Ми кажа за сопругата и децата и за жолтата куќа што си ја изградил. Го прашав дали има сериозни непријатели и тој се насмеа. „Исус, да. Но, моите непријатели. Попрво ќе ве исечат на парчиња отколку на овој начин. Тоа е она што ме прави толку лут, човеку. Никој од нив нема да извлече ништо од тоа“.


„Што е со вашиот бар?


Ги крена рамениците. Ако некој го сака, сепак ќе мора да го купи. Или од мене или од владата. Во секој случај, тие сепак ќе мора да платат“.


„Освен ако не го сакаа тоа за некоја друга цел. Веќе погодив кои се „тие“.


Научив нешто во овој затвор. Полицијата долу дежурала до десет. Стражарот Чен-ли беше единствениот чувар на катот. Се менуваше на секои пет часа. Следниот чувар ќе биде во шест и четвртина. Водителот Брукман ќе биде заменет со затвореникот Крамп.


Му поставив неколку прашања за Чен-ли. Нашиот колега од ќелијата што спиеше кратко се раздвижи во сон. Потоа се преврте и почна да 'рчи.


Чен-ли имаше само еден посетител. „Морнаре“, си помисли Вилсон. Коскено момче во тренерка. Чен-ли го нарече Џони. Џони доаѓаше секој ден. Последен пат беше утрово. На раката имаше тетоважа со голема црвена пеперутка. Невозможно беше да не ја забележите на километар.


Едно нешто научив низ годините. Работите што не можат да се пропуштат во радиус од километар обично се ставаат таму поради некоја причина.


Наредникот ми пријде. Веќе бев многу трезен. Имав многу каење. Прашав дали можам да и се јавам на жена ми.


Во шест часот Тара пристигна според планираното. Таа не можеше да разбере како можев да бидам толку глупав. Таа им кажа дека сум добар човек, добар граѓанин, добар сопруг и дека никогаш порано не сум направил нешто толку диво. И никогаш повеќе не би го направил тоа. Подоцна ми кажа дека плачела вистински солзи.


Тие се откажаа од обвиненијата во замена за парична казна.


Во шест и десет минути заѕвони ѕидниот телефон во мојот блок. Стражарот Брукман ја напушти својата позиција и отиде по ходникот за да му одговори. 'Да'. Тој погледна во мојот правец. 'Да. Веднаш ќе го испратам.


Го сврте грбот кон ѕидот. „Еј“, рече тој во телефонот, „сакав да те прашам...“ Неговиот глас стана низок и доверлив. Се надевав дека неговото прашање нема да потрае предолго бидејќи може да ми го наруши распоредот.


Го погледнав Вилсон Т. Шериф. Навистина ми се допадна. И тој е зрел да умре вечерва. Да биде убиен од КАН затоа што бил сведок. Не му верував на нашиот тивок придружник во ќелијата. Беше премногу тивок. И малку пијан. Можеше да го мирисаш на една милја подалеку.


Но, зошто по ѓаволите ми беше грижа. Најмалку што можев да направам е да го заштитам Вилсон. Седеше на својот кревет. „Ти си, човеку“, рече тој. „Можеш да си одиш дома сега“.


„И вие ќе заминете“, реков. 'Наскоро.'


„Не би се обложил на тоа“.


- Да. Да бидам искрен.' - Го почувствував шевот на мојата јакна: „Се осмелувам да ставам сè под неа“. Сега, токму сега.


Му ги ставив во рака. Знаев дека чиповите што ги донесов од казиното ќе ми помогнат.


Кога ми дојде затворскиот чувар Брукман, Вилсон веќе спиеше, Брукман ме одведе до вратата до скалите. „Во ред, Стјуарт. Мора да одите сами. Не можам да го напуштам овој кат.


„Ти благодарам, агенте Брукман“, реков.


„На дното на скалите, само свртете лево. Твојата жена чека таму.


Кимнав со насмевка. „Навистина“, реков. „Навистина сакам да ви се заблагодарам. Вие бевте толку љубезни кон мене. Ја подадов раката. 'Да пукне.'


Ја подаде раката.


Пет секунди подоцна тој веќе беше под плови.


Трипати ја зголемив дозата на анестетик во секој токен. И двајцата ќе бидат надвор околу пет, шест часа. Ова треба да биде доволно долго.


Чен-ли ме погледна и тивко кимна со главата. Мислеше дека сето тоа е дел од планот.


Беше седум и четвртина. На скалите налетав на Ворден Крамп, замената на управникот Брукман. „Брукмен има порака за тебе“, реков.


'О?' Застана, збунет.


Посегнав во џебот и извадив свиткано парче хартија. Го ставив, заедно со чипот, цврсто во неговата рака што чекаше.


Го одвлеков неговото заспано тело горе до блокот на ќелијата.


Долу, наредникот ми проповедаше за опасностите од пијанството.


Му реков на наредникот дека инаку ќе бидам добро момче. Се ракувавме.


Службеникот во приемната соба слушнал како паѓа наредникот и влегол да види што е работата. „Само се преврте. Реков. 'Само. Дојдете и погледнете. Го фатив за рака како да сакам да му побрзам.


Полицискиот писател падна врз наредникот.


Тара ме чекаше на шалтер.


„Се ракував со сите полицајци кои беа толку љубезни кон мене“, реков.


„Навистина мораме да бидеме на стража“, рече таа додека си заминавме. „Мислам, сите спијат толку добро овде сега“.


Таа почна да ја потпевнува Приспивната песна на Брама.


Поглавје 7


Тара и јас баравме место за разговор. Најдовме паб недалеку од затворот. Вистински лажен антички паб - со пластични тули и дрвен винил. Местово се викаше Хет Шелменхор и се прашував дали сум вистински никаквец.


Не очекував никакви тешкотии од затворот. Сите тие ќе спијат првите неколку часа. И како што некој еднаш рече, спиењето до полноќ е важно. Се сомневав дека ќе им биде прекинат сонот. Првото возило на непријателот немало да биде таму до десет часот, а бидејќи Винг По резервирал билети за лет до Лондон во десет часот, бегството морало да се случи пред десет часот.


И бегството се случи. Се грижев за тоа. Од друга страна и помогнав на полицијата. Барем јас им помогнав да останат живи. Ако имаш среќа, никој нема да биде застрелан. Пријателите на Чен-ли ќе погледнат во полицијата и, како што се надевав, нема да ги разбудат кучињата што спиеле. Ова беше моето добро дело тој ден.


Ја одведов Тара до масата во аголот и нарачав бурбон. Нарачала шери. Миледи остана дама. – Има ли новости од Карло?


Почнала да претура по нејзината чанта. „Тој се јави“, рече таа. - Снимив. Таа излезе на површина со грст отпушоци, се навива и повторно нурна. Бесцелните пребарувања не водеа никаде. Потоа методично почнала да ја празне торбата, еден по еден предмет. Компактен прав. Цигари. Паричник. Таа ме погледна збунето. „Ако дадете еден коментар за ова, Картер, готови сте“.


Таа продолжи со рацијата.


Продолжив со потрагата по соодветен коментар.


Дали веќе сте ги слушнале вестите? 'Не, се разбира не.' Масата веќе почна да наликува на плоштадот Ватерло. „Сенаторот Кренстон“. Таа погледна нагоре. 'Автомобилска несреќа. Барем тоа е официјалната изјава.


-Дали ги добивте вистинските информации?


Таа кимна со главата. „Кога се јавив во Вашингтон да ги пријавам нашите наоди, разбрав сè. Вистинската причина е тоа што авионот е оштетен.


Одмавнав со главата. Уште еден ден, уште една смрт. И до сега КАН ги имаше сите адути. „Ти бараше порака од Карло“, ја потсетив. „Мислам дека е подобро да побрзаш со пребарувањето“. Таа претураше низ чантата... Ги пукна прстите. „Сигурен сум дека беше. Карло ја прочешла цела Гренада, исто како што му кажавте, а кога замина Винг По, Карло тргна по него. Некој замок на брегот“, рече тој. На крајот од патот Каскада. Потоа се сврте лево или десно. Барем таму одбиваш


Ѝ го упатив најзлобниот поглед последниве денови. "Тара!" Мојот глас звучеше грубо. Таа ја најде хартијата. „Свртете лево“, рече таа.


Се обидов да се сетам на брошурата за хотелот. Картата што ја проучував на балконот на првото утринско светло. Според „Каде се случува сето тоа? Каскадниот пат се движеше паралелно со Атлантскиот Океан, на околу една милја од плажата. Според Fun in Nassau, Каскад Роуд бил познат како главна улица на милионерите. „...со некои од најекстравагантните вили на сите Бахами“. Во секој случај, тоа беше добро прибежиште за Чен-ли. И добро место за почеток на вашето бегство од островот. Нема сомнеж дека Вин По таму го чекаше Чен-ли.


„Патем“, рече таа. „Тој сè уште е таму.


„Кој“, реков, „каде на друго место?


„Вин По се уште е на Каскад Роуд. Барем по секоја веројатност тој е таму. Карло рече дека е отпишан од Гренада. Го зедов багажот. Изгледаше како да планира да се насели таму.


Мораше да биде таму. За среќа, Карло внимаваше на Винг. Но, имаше мали шанси да се исплати. Карло можеше да биде поткупен. Фактот дека имам среќа ме прави нервозен. Ме потсетува колку од нашите животи и судбини се кријат по каприците на иронични богови. „Пиј“, реков. „Мораме да одиме на работа“.


- На Каскадниот пат? Изгледаше нестрпливо.


„Делумно“, реков.


- Што подразбирате под „делумно“?


„Мислам, јас сум делот што оди до Каскад Роуд“. Вие сте другиот дел што се враќате во хотелот.


Таа направи лице. „Секогаш ја добивате целата забава“. Колку забавно.


Имам чувство. „Сакам да ги спакувате работите и да го напуштите хотелот“.


Ја запишав адресата и додадов порака што ќе и овозможи пристап. И ја подадов хартијата. „Ќе се сретнеме повторно таму.


Таа го избегнуваше мојот поглед. - Што ако... а што ако не дојдеш?


Ја игнорирав нејзината намера. „Ако ме нема пред полноќ, контактирајте со Хок и погрижете се да излезете одовде што е можно побрзо“.


Повторно ме погледна со смешен, внимателен поглед. Таа размислуваше што ќе се случи ако никогаш повеќе не се сретнеме.


„Доаѓам“, реков. 'Не грижи се. 'Си заминувам.'


Ја бакнав, но мислите ми беа на друго место.


Поглавје 8


Многу луѓе велат дека парите не купуваат среќа, но јас почнувам да се сомневам дека можеби грешат. Куќата на Каскад Роуд изгледаше ужасно среќна. Модерен замок направен од розов камен со стаклени ѕидови со поглед на морето. До него доаѓате преку долга патека во форма на буквата У. А судејќи по она што беше во гаражата, таму сте стигнале само со Бентли или Астон Мартин или Ламборџини. Имаше доста убави работи од кои можеше да се избере кога беше таму. Имаше штали, тениски игралишта, приватно пристаниште со јахта од петнаесет метри. И ако ви здодеа сето ова, можете само да погледнете наоколу. Самото место беше празничен излив на природата. Веднаш до патеката, древна смоква создаде низа природни порти. Неговите дебели гранки се свиткани кон земјата за да се вкорени како нови дрвја. Имаше и други дрвја со црвени лисја, а земјата беше плетка од мириси и цвеќиња. Беше како да имаш забава во градината и само да поканиш цвеќиња.


Го скрив автомобилот во близина на главниот пат и продолжив пеш. Шетав низ куќата, но тоа не беше важно. Таму имаа обезбедување. Но, сега таа повеќе не е таму.


Со еден удар му скршив нешто во вратот. Го зедов неговиот пиштол со мене. Како сувенир. Никогаш не знаете кога можеби ќе ви треба оружје. Се позиционирав на околу триесет метри од куќата, во уредно уреден простор. Имав поглед на поплочената тераса. Имаше бар со храна и пијалоци. Терасата чекаше гости. И јас чекав.


Ја напуштија куќата. Вин По со постар човек и неговата сопруга. Вин не се смени. Тој беше еден од оние високи, ќелави мажи со големина на плакар чиишто лица не одразуваат време или емоции. Исто така, можеше да биде издлабено од жолт сапун. Носеше како што Карло го нарече „чуден сив костум - униформа на сите маоисти“. Судејќи по нивната облека, мажот и жената биле Англичани. Сребрено-бела коса, крајно невкусна кога е луксузна. Можеби еден од оние фенси носители на титули. Војводата и војвотката од Атвотерс-Кент. Грофот и грофицата Маса-пред-успех.


Човекот истурил пијалок, а жената го поминала садот. Сè беше подеднакво пријатно. Не е вашата типична увертира за крв и херојство.


Пристигна М.Г. Русокоса, околу деветнаесет, сува, убава. излегол со товар од кутии од продавниците за облека. Ги бакнала мажот и жената, влегла во куќата и се вратила неколку моменти подоцна со вечерен фустан на раката. Го држеше до своето тело и пируета со насмевка. Сите, вклучувајќи го и Вин По, возвратија со насмевка.


Почна да изгледа дека сум направил грешка. Оваа среќна сцена на британската висока класа можеби е токму она што изгледа: среќна сцена на британската висока класа. Што се однесува до стражарот, многу богати момци најмуваат чувари да го чуваат нивниот имот. Можеби многу добро Вин ме одведе во ќорсокак, знаејќи дека ме води до крај, и тајно му се смееше во тупаница. Да беше така, навистина ќе ги измешав работите.


Но, тоа не е вистина.


Неколку минути подоцна батлерот излезе. Со себе имаше голема кутија цигари. Батлерот изгледаше како Кинез. Девојчето требаше да се врати во куќата, а батлерот се сврте кон неа, а со тоа и кон мене. Погледнав низ дофатот на пушката. Батлерот имаше мала брадавица на средината на челото. Клон број три.


Покрај тоа, во кутијата цигари имал и пиштол. Во моментот кога ја донесе, и Вин По запали цигара и покажа на сенките зад дворот.


Тројца бандити се издигнаа од грмушките. Сите тие беа доселеници од исток. Познав еден од нив. Пребирлив човек во бела кошула, фармерки и истрошени бордели.


Од партизаните. Камбоџански терорист.


Прво се борел против владата на принцот Сиханук, а потоа, кога паднала таа кралска влада, правел заговор против режимот на Лон Нол. Ако ја прифатите камбоџанската политика таква каква што е, можете да го наречете патриотски фанатик. Но неговото присуство овде го направи комунистички поддржувач. Во играта со коцки на азиската политика, тешко е да се каже кој е што без кристална топка.


Другите две ми беа нови. Но, тие најверојатно имале импресивно криминално досие. Тие носеа хаки обоени со трева и јакни од сомот. Ако сте ги виделе вака, веројатно сте ги поместиле за градинари. Ги грабнаа сопствениците како искубани цвеќиња и ги турнаа во куќата. Девојката врескала неколку пати, но батлерот веројатно веќе ги замолчил другите слуги, бидејќи никој не излегол да види што се случува.


Затворениците биле однесени на четврти кат. Девојчето било однесено во посебна просторија. Ја гледав сцената низ густите стаклени прозорци сè додека еден од овие разбојници, во крајна претпазливост, не ги повлече завесите и ја сокри сцената од мене.


Брзо одев низ областа до кругот на дрвјата во близина на дворецот. Светлината веќе стана бледо сина. Погледнав во часовникот. Беше шест и пол. Огнометот може да експлодира во секој момент.


Се вратија на терасата, сега господари на ситуацијата и куќата. Винг се поли со пијалок и ја подигна чашата за тост. „План број еден, господа. Ја заврши чашата во една голтка. Подобро да одиме точка по точка“.


Сите седнаа околу масата. Замрсениот господин започна со општ преглед, нешто како: Иси ино, среќен тао.


Ниту најмал титл на екранот. Прекрасна. Бев фронтмен на шоуто и ќе има многу „Оо лаки тао“ во него.


Без да сфатам, Винг ми дојде на помош.


- Само англиски, Кван. Англиски. Меѓу себе зборуваме четири различни дијалекти. Значи, ајде да зборуваме англиски како што првично се договоривме“. Тој се сврте кон Ванг Тонг. - Дали имате проблеми со јахтата?


Ван одмавна со главата - не. 'Како си. Џони провери сè. Тој е веќе на бродот.


Џони. Морнар. Со таа пеперутка истетовирана на раката. Оној што го посети Чен-ли во затвор. Сега тој командуваше со јахтата на Војводата.


Винг се насмевна и се сврте кон групата. „Ќе сфатите дека Џони ќе биде многу лош капитен. Недалеку од тука јахтата ќе доживее несреќа. Ќе бидете тајно спасени од подморницата и вашите грешки. - повторно се насмеа - ќе ги закопаат на морското дно.


Имав чувство дека овие „бубачки“ се луѓе горе во куќата. Не беше толку тешко да се дознае нивниот план. Спасувањето подморница беше добар и паметен трик. Но, инсценирањето на несреќата беше чисто генијално. Стариот трик е да се прикрие едно злосторство со извршување на друго. Тие би можеле да го наведат како неуспешно киднапирање со телата на Британците на бродот како неми сведоци. Неколку мрсни траги од присуството на Чен-ли на бродот беа доволни да покажат дека тој се удавил во морето. Не можете да го пребарувате целиот океан за да најдете тело. Се прашував дали Џони, „капетанот“ ќе отиде на јахтата заради автентичноста на сето тоа. Тоа би било добро привлекување. Неговата тетоважа го привлече кон Чен-ли, со тоа што можеше да се види на една милја подалеку. Се прашував дали сè уште го погодил Џони. Решив дека мајката на Џони треба да се грижи за ова.


И самиот имав неколку грижи. На пример: како да се неутрализира подморница? Како да ги спасам стариот пар и девојката?


„Што се однесува до девојката...“ Тоа беше третиот маж што ја отвори устата. Изгледаше најкул од сите и имаше целосен комплет заби од не'рѓосувачки челик. Кога се насмевна, изгледаше како механичка ајкула. И сега се насмеа. „Мислам“, рече тој со похотлив, итар поглед, „зошто сега да ја убиеме? Сите можевме да уживаме - можеби на море. Неговата смеа се претвори во трескавично кикотење. Неговиот план беше широко прифатен. Ван и Квам исто така се насмевнаа.


Винг По снисходливо се насмеа. „Во ред“, рече тој. Потоа забавувај се. Се сврте кон батлерот. - Дали, пријателе, веќе знаеш што да правиш?


Изгледа дека батлерот го сфати прашањето како навреда. Се разбира, знаеше што да прави. „Убијте неколку луѓе и потоа качете се. Изгледаше речиси се срамеше од овие мали дела. Но, тој имаше своја причина за ова. Брадавицата на челото покажуваше дека тој е клон. Тој ги наследил ужасните способности на Лао Зенг и ароганцијата што ги придружувала. Забележливо беше дека не му се допаѓа подредената положба. Вин По го проучувал лицето на клонот. - Не грижи се, Хонг Луо. Ќе дојде вашето време.'


О Боже. Да беше ова стрип, сега светлото ќе ми светеше над главата.


Следете ја оваа скрипта.


Клонот батлер се викаше Хонг Луо. Хунг Ло дојде од Лондон со Винг. Law беше резервиран назад во Лондон со Ving. Денеска во десет. Но, Хунг Ло очекуваше да влезе во овој брод. Така Чен-ли, неговиот двојник, ќе биде во авионот. Згоден двојник.


Се разбира, аеродромот е полн со полицајци. Но, тој ќе ги има сите релевантни лични карти и британски пасош, се во ред, како и доказ дека штотуку пристигнал од Лондон. Без сомнение ќе има луѓе на аеродромот кои ќе се заколнат дека го виделе таму неколку вечери порано. Можев да заборавам да ја следам оваа подморница. Ќе се грижам за следење на авионот подоцна.


Време е да се грижите за нешто друго.


Комисијата ја продолжи контролата таму на терасата. Тивко се лизгав низ куќата. Вратата беше заклучена. А прозорците се чинеше дека се таму само за забава. Издржливите, беспрекорни сводови - како свод на катедралата - се направени од густо, нераскинливо стакло, безбедно запечатени и поставени во камења. Затоа, свежиот воздух беше проблем за климатизацијата. Само на четвртиот кат прозорците беа вистински. Големи прозорци кои можат да се лизгаат хоризонтално. Еден од нив беше отворен. Тоа беше, како што велат, единствениот коњ на кој можеше да се обложиш. Камењата со кои ја изградиле оваа палата воопшто не биле мали. Тоа беа големи, рамни, камења со неправилна форма поставени заедно во неправилни интервали. Потпорните точки понекогаш се наоѓаа на растојание од еден и пол метри. Како и да е, само што почнав да се качувам. Кога бев висок околу триесет метри, сфатив дека јас не сум Тарзан. Високата 30 метри е лоша позиција за да сфатите дека не сте Тарзан. Уште полошо е да сфатите дека сте заглавени во едноставен ѕид од камен, без друга точка на поддршка во близина. И тогаш падна ногата на која балансирав, а јас останав да висам од левата рака, која беше заглавена во нишата над мојата глава. Тоа е се што ме задржа таму. Падот немаше да ме убие веднаш, но тоа не беше поентата. Тоа ќе чини живот на девојка и постар пар.


Го стегнав мојот тежок стисок со едната рака и го проучував фронтонот над мене. Ништо што би можело да ми помогне. Нема потпора, нема стисок за рацете. Само камен. Со кратко движење, го зедов шилото во десната рака и се обидов да издлабам уште една точка за потпора, втурнувајќи ја во цементот меѓу камените фрагменти. Можев да го сторам тоа за шест месеци, но левата рака постојано ме болеше и не можев да издржам уште шест минути. Повторно почнав да размислувам за опасноста од можен пад. Со оглед на сите работи, скршената нога беше еднаква на смртна казна.


Повторно се обидов, директно над главата, да видам дали меѓу нив има парче малку изматен цемент. Му дадов силен притисок и се распадна на едно големо парче. Сега имав место за десната рака, приближно во линија со левата. Го ставив ножот меѓу забите, ја фатив рачката и полека, тешко дишејќи, се повлеков.


Го ставив коленото каде што ми беше раката. Од таму сè тргна добро. Над мене беше природна вдлабнатина, прозорска рамка. Со последен, стенкачки напор, стигнав таму.


Прозорецот ширум се отвори.


Се качив внатре.


Се најдов во некоја гостинска соба. И ако ова е гостинска соба, тогаш најдоброто нешто што можете да го посакате (освен богатство) е да ги посетите богатите. Големиот тиковен под беше покриен со ориентални килими. Не оние што ги купувате во локалните продавници, туку оние што ги добивате од Персија. Земам. Креветот бил поставен на некаква платформа и покриен со десет квадратни метри крзно. Сликата на ѕидот ја потпиша г-дин Ван Гог.


Не можев да се движам пет минути. Рацете ми се тресеа од неодамнешната напнатост. Жал ми е. Разбирам и дека хероите никогаш не треба да се уморат. Но, ова се случува само од имагинацијата на романсиери разведени од реалноста. Мислам: не верувајте во се што ќе прочитате.


Повторно здив и се фатив за работа.


Прво ја најдов девојката. Таа беше врзана за креветот. Беше толку приврзана што не можев а да не помислам дека ќе се забавуваат со неа пред да испловат. Одблиску таа беше сè уште убава и нежно убава. Тоа беше таков спектакл за реклама за сапуница. Крајно неинтересно. Нејзиното тело беше нешто друго. Само да речеме дека беше интересно. Нејзиниот бел фустан беше делумно откопчан, откривајќи уште побело месо. Таа ме погледна со ококорени очи. Сакаше да вреска, но и ја затворија устата. Значи, освен „Ммммф, мммф“, таа не можеше да каже ништо.


И реков да молчи и дека сум нејзин пријател. Таа малку се смири, а јас го извадив приклучокот од штекерот. Лежеше на креветот со раширени раце и нозе. Почнав да ги олабавувам јажињата околу нејзините нозе. Таа почна да липа. И реков дека нема време за тоа во моментов. И ги опишав нашите шанси да го преживееме тој ден и ја прашав дали би сакала да ми помогне да ги подобрам тие шанси. Таа рече дека е подготвена. Повторно ја врзав и ја заковав.


Слушнав дека се вратиле. Изгледаше како да се на вториот кат. Гласовите беа гласни. Се слушна рафална смеа, а некој рече: „Па ајде...“ а некој рече: „Да... тогаш се слушнаа чекори на скалите. Шансите беа педесет и педесет. Една од шансите е дека токму Хонг По дојде да ги убие војводата и војвотката. Другиот, бидејќи е тој, ќе дојде да ја посети убавата мома.


Можеби Вин По сакаше само да се намоча.


Во секој случај, морав да направам избор. Можев да бидам само на едно место во исто време.


Влегов назад во собата на девојката и застанав до вратата.


Вратата се отвори.


Девојката проголта.


Овој оставен гад беше толку занесен што ја отпакуваше мувата уште пред да ја затвори вратата зад него... Се нурнав по него и го фатив за гуша. Ме фати за раце, но јас го свртев и го притиснав на ѕидот. И тој удри.


Тој врескаше. Крв течеше. Тие се смееја долу. Овие садисти мислеа дека е девојка која вреска.


Вин сакаше да падне, но јас го повлеков назад. Мислам дека тоа е она што го налути. Ме нападна со сила за која не се сомневав во него. И со нож, што не го очекував. Ми нишани во срцето и ме удри во рамо... Повторно ме нишани, но овој пат бев подготвен. Му го фатив ножот со рака и ги применив основите на џудото. Леташе низ воздухот во зачудувачки салто и најпрво слета на подот од спалната соба. После тоа повеќе не се мрдна. Го шутнав неговото тело. Копиле слета на сопствениот нож. Овој пат директно во срцето, си помислив. Го влечев телото под креветот. Потоа ја пуштив девојката да си оди.


'Како се викаш?' Таа само изгледаше празно...


Јас инсистирав. - 'Вашето име? Како се викаш?'. Девојката била шокирана. Ја удрив. Потоа почна да плаче и се пушти да падне врз мене. Таа се закачи за мене, липајќи. Ја бакнав еднаш, на врвот на главата. „Слушај, душо“, реков. "Ќе зборуваме подоцна. Сега треба да си одиш одовде. Треба да одам да најдам друга јахта. Кимна со главата и повторно се обиде да се собере.


- Дали има скали позади?


Нејзината глава се крена и падна.


„Добро. Потоа оди напред.


Ја отворив вратата. Сега имаше повеќе гласови подолу. Чен-ли и неговите придружници пристигнаа. Чен-ли го опиша затворот за спиење. Тоа го кажа на шега. Тој сепак мислеше дека тоа е дел од планот. Неговата приказна ги погоди сите како бомба. Настана мртва тишина.


„Тоа беше Картер“, рече Вин По.


Девојката и јас излеговме на слетувањето преку задните скали. „Побрзо“, шепнав. Почна да се спушта по скалите.


Се свртев кон салата.


„Не можеме да дозволиме Картер да ни ги уништи плановите. Тоа е тоа“, рече Ванг. „Не е проклета работа.


Бев речиси во собата на стариот пар.


Девојката се врати. - 'Каде да одам?'


„Христос Божји“, реков. - Ова е твоја сопствена градина. Знаеш каде да се скриеш, нели?


Таа ме погледна празно и голтна. Таа сè уште беше во состојба на шок.


„Чен-ли“, нареди Винг, „смени облека сега“. Ќе треба да изгледаме добро на аеродромот.


Девојчето само стоеше таму. Ја фатив за рамо. Каде секогаш се криевте кога игравте криенка?


„Во шталата“, рече таа. „Под слама“.


Хунг почна да се качува по скалите.


„Тогаш оди“, шепнав. "Побрзај." Таа побегна.


Стигнав во вистинската соба, победувајќи го за само секунда и пол. Елегантната двојка седна на подот, замолчени и свртени со грб еден кон друг. Се забив зад завесата и го извадив пиштолот штом Ханг Ло ја отвори вратата. Пукав двапати пред да сфати што се случува. Кога дознал, веќе бил мртов.


Двајцата легнаа.


Неговиот труп го ставив во ѕиден кабинет и наредив парот да изгледа мртов. Тие не разбраа ниту збор. „Мртви“, повторив, туркајќи ги. Моето рамо беше извалкано со вистинска крв и поминав со раката преку него за да го закрвам.


„Во ред, заминуваме“, се слушна гласот на Винг од скалите. „И мислам дека треба да стигнете до бродот што е можно поскоро.


Се слушна зуењето на неколку гласови. Немав поим колкумина се вклучени. И колку луѓе беа со Чен-ли? Но, кои и да беа, тие во основа играа втора виолина. Ванг Тонг ја презеде командата.


„Земете го Хонг Луо и повлечете го овој секс-ѓавол подалеку од оваа кокошка“.


Се смеев. Старомодната шега ми беше смешна. Признавам дека не беше толку смешно, но доаѓаа многу стапала.


Се вратив во моето старо скривалиште зад завесата. Постарата двојка изгледаше убедливо мртво. Овој факт ми даде можеби три минути.


Од ходникот се слушаа звуци на збунетост и разни извици. Ја отворија вратата од собата на девојчето. Не постои секси ѓавол или пиле. „Лемур, лемур“, рече Кван. -Што им се случи?


Имаше кратка дискусија. Потоа тие стивнаа, а вратата од собата во која бев малку се отвори. Тоа беше Ван и неговите тројца другари. Тие мрачно погледнаа во „мртвата двојка“ и возбудено разговараа. Еден од нив тргнал во потрага по Хонг Луо. Останаа тројца мажи, но не беа вооружени.


Еден од нив ја отвори вратата од ѕидниот кабинет.


„Ах“, рече тој. Другите му се придружија да гледаат. Сите се наведнаа да го погледнат трупот. Ванг го сумираше накратко. „Убиство“, рече тој.


Ваков момент можеби никогаш нема да се повтори. Во секој случај, морав да дејствувам сега. Моето рамо сè уште крвареше наспроти завесите и набрзо извлекоа заклучоци од оваа дамка. Замислив како ќе се случи: ќе излезам, ќе пукам, ќе пукам и ќе ги застрелам сите тројца додека сè уште стоеја покрај ѕидниот кабинет.


Излегов да пукам.


Мојата идеја беше погрешна.


Застрелав еден од нив, но Ван и другите скокнаа на страна. И двајцата нуркаа во мене од спротивните краеви. Во исто време нападнаа и ја поделија работата. Првиот удар беше удар во мојот зглоб, а Вилхелмина скокна од мојата рака. Комбето се наведна ниско како бик полнач и ме удри со глава во ребрата. Се удвоив во неподнослива болка, испуштајќи воздух како дупната гума. Малку ме собори, но на патот кон подот се губнав на глуждовите на Ван. Падна и слета со тап. За една избезумена минута, мислев дека ќе успеам. Го зедов шилото во рака, но сето тоа беше бесмислено. Другиот беше буден. Овој пат тој не ми нишани на зглобот, туку се фокусираше на изворот на сите мои големи планови. Клубот од десет килограми ми се скри на черепот.


Кога дојдов, лежев на подот на нешто што личеше на библиотека. За секунда помислив дека сум во јавна читална. Толку беше голема собата. Мојата глава беше како презрела диња и отворањето на очите ми беше како да кревам тегови. Сепак, напорите се исплатеа. Сега знаев една работа што не ја знаев порано: сега знаев колку ги има. Затоа што сите десет беа во оваа соба со мене.


Мојот пиштол го немаше, како и моето шило. Моето рамо не исчезна, но посакувам да ми исчезна. Му се чинеше дека некој постојано ме гризе за рака.


Ако некогаш сте биле во војна, веројатно сте биле на оваа позиција. Или ако некогаш сте биле дете во населба каде што се зборуваше за „нашата“ банда наспроти „нив“. И „нашиот народ“ беше стиснат во ќорсокак. Картите се против вас, а коњаницата нема да мрда. Вие сте против остатокот од светот и немате шанса. Освен ако немате нешто „посебно“. Хемингвеј го користел зборот cajones, што значи „топки“ на шпански; познат и како мачо. Или, на холандски, благороден диен. Не сум сосема сигурен зошто тестисите станаа симбол на сите нешта храбри и чесни, но повторно, јас не сум човек што го доведува во прашање таквото клише. Јас цврсто верувам во изреките како „Работата до крај те прави подготвен“ и „Човекот вреди само за неговите топки“. Затоа имам три од нив.


Моето лично богатство.


Секако, треба да знаете дека не сум роден со три јајца. Третиот беше подарок од AX. Всушност, ова е исто така сферична граната. Смртоносна гасна бомба. Испечатениот прирачник на сопственикот за него гласеше: ( 1. Повлечете ја иглата. 2. Фрли бомба. 3. Трчај како по ѓаволите.) и „Список на можни паркинг места“, што е сленг со AX за местото каде што можете да скриете скриено оружје. Реченицата +3 („користете го флексибилниот додаток Z-5 и ставете ја гранатата на деловите од вашето тело“) имаше одреден поттекст.


Она што не го знаев тогаш и што го знам сега е дека Помеѓу вашите сопствени делови постоеше најбезбедното засолниште на светот. Никој не би ни помислил да бара граната таму. И овој факт ми го спаси животот повеќе од еднаш. Но, има еден проблем со оваа граната: како да ја извадите од криењето.


Еве си пред твојот стрелачки вод. Дванаесет пиштоли се насочени кон твоето срце. Тие нудат да ви ги врзат очите, но вие велите не. Ти нудат цигара, а ти велиш не. Тие прашуваат дали имате последно барање и вие одговарате: „Да, господине“. Би сакал конечно да се чувствувам удобно.


Ова е проблемот со гранатата.


- Мислам дека се разбуди. - зборуваше Кван. Комбе дојде да провери дали ова е вистина... Не можев да се преправам дека сум мртов засекогаш.


Па, добро“, рече тој. „Ник Картер“.


Полека се подигнав и ја почувствував главата. „Се најдов во областа и помислив дека ќе застанам и ќе го проверам“.


Тој се насмевна. - Штета што не знаевме дека доаѓаш.


„Знам“, реков. - Треба да испечете торта.


Со гест се сврте кон другите. „Еј, дојди овде. Сакам последен пат да го запознаеш познатиот мајстор на атентатори - Ник Картер од начинот на кој го кажа, очекував аплауз и можеби уште неколку аплаузи.


Но наместо тоа добив безмилосна серија на потсмев.


„Сега...“ рече Ванг. - Има уште еден проблем. Кој ќе ја има честа да го убие нашиот Killmaster? Тоа беше реторичко прашање, се разбира, Ван сакаше народот да му ја даде круната.


„За мене. - Кван одеднаш извади пиштол: „Доволно долго ги следев наредбите. Оваа чест ми треба за унапредување.“ Ванг исто така извади пиштол и го впери во Кван. Тој рече. „Јас сум повеќе достоен“.


Се прашував кој од нив е подостоен. Ова навистина почна да ме интересира.


Двајцата стоеја гледајќи се, два пиштола вперени во срцата на другиот.


Кругот мажи се врати чекор назад од нив, како да изведуваат некаков танц на квадрат без музика. Ова движење ја зголеми тензијата, што ги поттикна двајцата херои со оружје да се борат. Сега е прашање на гордост. Ако некој од нив се повлече, ќе го изгуби лицето. Или што и да е.


„Ти наредувам да го фрлиш оружјето“. Беше тоа бесмислена игра и Ван го знаеше тоа.


„И јас ви кажувам дека повеќе не примам наредби“.


Мислам дека Кван шутираше прв. Два блесоци се случија во дел од секундата, а јас веќе бев на половина пат низ собата. Дуелот обезбеди малку одвлекување што ми требаше. Седнав на подот, ја зедов гранатата во рака и почнав да ползам, педа по педа, кон вратата. На првиот истрел го испуштив, го задржав здивот и истрчав кон излезот. Гасот формираше смртоносна димна завеса. Тие здивнаа и паднаа обидувајќи се да стигнат до мене. Едниот помина, но јас го удрив во стомакот и тој се наведна. Направив голем скок и се принудив да скокнам. Тоа беше тешка античка дабова врата со украсен клуч во накитена брава. Вратата кликна смирувачки и самоуверено. Таа нема вечно да го издржи притисокот на осум бандити. Но, повторно немаа многу време. Гасот би ги исфрлил за шеесет секунди и за три минути сите би биле мртви.


Се качив на четвртиот кат, го отворив прозорецот и дишев длабоко. Гасот ќе остане таму каде што беше: во затворената библиотека на вториот кат, во просторијата каде што беа затворени прозорците.


Постарата двојка сè уште беше таму каде што ги оставив. Беа толку исплашени што сè уште се преправаа дека се мртви. Ги зедов, ги врзав грб со грб и ги симнав по три скали.


Стигнавме до тревата пред куќата и легнавме на тревата да земеме здив. Погледнав во прозорецот на библиотеката. На неа лежеа три тела извиткани. Прозорецот не можел да се отвори, но тие умреле обидувајќи се да го отворат.


Поглавје 9


Во Британскиот колонијал немаше апартмани, па изнајмив три соби. Двајца од нив беа за Тестлевејти. Се испостави дека ова е презимето на војводата и војвотката. И навистина беа војводата и војвотката. Се испостави дека девојката Нони е нивна ќерка. А имајќи предвид дека војводата имаше осумдесет и три години, почувствував почит кон благородништвото.


Нони ја доби втората соба.


Нони само продолжи да доаѓа на третото место.


Третата соба беше моја.


Нежно се обидов да и објаснам дека не сум нејзин тип. Таа жестоко протестираше и рече дека и се допаѓам. Нежно и објаснив дека таа не е мој тип. Тоа ја расплака. Реков дека лажам. Реков дека ја сметам за крајно заводлива и поразително секси. И кажав дека сум тешко повреден.


Испадна дека е многу разбирлива.


„Се јавив и имав два разговори. Првата беше со Лондон, со Роско Клајн. Роско беше агент на АХ. Како стрелец, неговите таленти беа далеку под просекот, но кога стануваше збор за шпионирање на секого, на кое било место, Роско Клајн немаше ништо.


Роско изгледаше како сите други и како никој. Тој успеа да изгледа како три различни луѓе во ист блок. Имаше посебен начин да го менува изразот и држењето на телото. Еден ден погледнавте наназад и видовте едно момче со налог. Ако погледневте повторно наназад, момчето за задача исчезнало и сте виделе некој друг - адвокат или тркачки возач - во секој случај: некој сосема поинаков. Тогаш тоа беа само твоите чувства, мислеше дека не те следат... Приказната вели дека Роско еднаш избегал од Дахау, едноставно излегувајќи од ова нацистичко упориште, едноставно затоа што, како што рече, „изгледаше како германски“.


Верувале или не. Целосно верувам во ова на долг рок.


Роско вети дека ќе го фати авионот од Насау. Тој ќе продолжи да ги гледа Чен-ли и Винг По додека не стигнам таму. Беше десет и десет минути. Се јавив на аеродромот. Летот за Лондон полета на време. Потоа го вклучив радиото. Имаше вести за бегство, но ништо за можното апсење на Чен-ли. Роско треба да ги покаже своите трикови.


Докторот од хотелот ми го прегледа рамото, ми го преврза и ми даде инекција.


Тој не веруваше ниту еден збор дека сум удрил во вратата.


Сакав да се истуширам, да пијам и да спијам четириесет часа. Но, сакав да ја видам и Тара и не сум толку безобразен за да не сфатам дека таа сигурно поминала низ пекол последните неколку часа. Беше сочно кога таа се фати и рече: „И вие момци секогаш се забавувате“. Знаев и што таа навистина сакаше да каже. Јас самиот би сакал да почнам да ја барам отколку да седам и да чекам. Се надевав дека Тара ја откажала својата хотелска резервација и отишла на адресата што и ја дадов. Возев до една жолта куќа од другата страна на градот.


Г-ѓа Вилсон Т. Шериф ми одговори. Не, ми рече, Тара не беше таму. Која беше оваа Тара? И кој бев јас за неа? Крвта почна да чука во мојата глава. Тара требаше да биде тука пред неколку часа. Тоа беше најбезбедното место на кое можев да се сетам. Но, не требаше да и дозволам да се врати во тој хотел. Требаше да ја испратам директно овде. Пораката што и ја испратив на г-ѓа Шериф значеше дека ќе се ослободам од нејзините гонители. Ги замислив овие две жени како седат заедно, пијат кафе и си играат со своите деца.


Спектаклот што сега се појави пред моите очи беше многу помалку пријатен.


Ја имаа Тара.


Но, тука е повторно проблемот. Кои се тие'? И каде ја однесоа? Повторно не знаев од каде да почнам. И дури сега Тара можеше да ...


ѝ реков на г-ѓа. Шериф, кој бев јас.


Таа ми даде шише рум.


Јас сум заглавен со неа. Би било глупаво да заминам додека не знам каде да одам. Гренада? Малку е веројатно дека ја однеле Тара таму. Но, тоа беше единственото место на кое можев да се сетам. И затоа не ја однесоа таму. Испив уште една голтка рум.


Ја испратив г-ѓа. Шерифот доби хартија и пенкало и напиша белешка на хартија за полицајците за Вилсон. Им кажав кои се вистинските криминалци и дека веројатно ќе ги најдат пет метри под тревникот. Им реков дека можеби има уште неколку тела таму, но не знаев каде.


Потоа повторно се запали светлото.


„Дрвен никел“ беше токму како што го опиша Вилсон. Донекаде запуштена таверна на страната на патот. Возев покрај него и се паркирав меѓу дрвјата.


Прозорците беа темни, но како што се приближив видов дека се покриени со црни завеси.


Слушнав гласови.


Посегнав до Вилхелмина. Ја зедов кога воздухот во собата повторно дише и морав да ја грабнам од задушувањето на Тајланѓанецот кој се задушува. Најдов шило некаде на подот во библиотеката. Беше убаво што ми се врати стариот доверлив пиштол. Новото оружје е како нова љубов - секогаш се плашите дека ќе ве изневери.


Се наведнав поблиску до затемнетиот прозорец.


Ех биен, Тото?


Носни посети.


Тие чекаа нешто и зборуваа на француски. Францускиот беше вообичаен јазик во Индокина. Многу од овие земји опустошени од револуција некогаш беа француски колонии, а потоа се соочија со независност, прашувајќи се заедно во кој правец да тргнат. Лево или десно. Никогаш не сум бил толку добар во овие ориентални јазици, но барем зборувам француски.


„Si le Yacht е дел. Дали го гледате сигналот?


Тие чекаа сигнал дека бродот заминал.


- Плус тоа е важно, où sont les autres?


Чекаа и „другите“. Ако овие „другите“ беа таму каде што се надевав дека ќе чекаат многу долго.


Се трудев да го фатам секој збор што го кажаа. Тие се прашуваа дали „les autres“ контактирале со Картер. Мислеа дека е штета што не смеат да помогнат.


„Најдобро е доминација“, рече еден, „que la femme est mort“.


Моето срце престана да чука.


Тара беше мртва.


Мудрост, разумност, самоодбрана, можност, цел, АХ, живот, сè се распадна во бесмислена прашина. Само полудев. Скокнав и ја отворив вратата со клоци. Го нападнав првиот подвижен предмет на повидок. Не го ни нацртав пиштолот. Сакав да го почувствувам месото во рацете и почувствував примитивна желба да искинам и да се одмаздам. Сакав да бидам мое оружје.


Одеднаш се испостави дека се тепам со тројца мажи. Заедно беа високи шест стапки и тежина од триста и педесет килограми, но кога станува збор за лудилото, мене ми нема рамен. Слепиот бес, горливиот бес, е она што ги претвора будалите во суперлуѓе.


Бев континуирана бесна машина. Бев фабрика која фрлаше тупаници и клоци. Ниту еден не ми избега. Бевме склопени како кинеска сложувалка - една сингл, топка што се врти и шутне. Сите се плашеа да пукаат, се плашеа да удрат некој од нив.


Би сакал да ви кажам како го направив тоа. Всушност, би сакал и самиот да го знаев тоа. Но, сè што се сеќавам е мојот сопствен бес. Кога се заврши, сите беа мртви. А тоа го постигнав само со голи раце.


Телото на Тара беше испружено на масата во шанкот. Немаше пулс. Без знаци на живот. Ја зедов и ја извадив надвор. Нејзината црвена коса ме изгоре како грст пламен. Нејзиното лице изгледаше бледо на месечината, но лесна магла од пеги сè уште и го покриваше носот. Грутка болка се смести во моето грло и врескаше, за потоа да избувна во разурнувачко липање. Но, работите не отидоа понатаму; тој само остана таму.


Ја бакнав збогум.


Таа кратко се измеша во моите раце.


Повторно ја бакнав.


Таа се насмевна и се нагрди. „Здраво, Ник“, рече таа низ смеа. - Дали те исплашив премногу?


За малку ќе го испуштив, бев толку шокиран од оваа неочекувана изведба. Не можев да кажам друг збор. Таа пукна од смеење. 'Смири се. Не си луд. Заспаната убавица е жива и здрава“.


Конечно успеав да се задавам „Ваааааааааааа“. Или нешто слично.


Таа повторно се насмеа. „Пушти ме да одам и ќе ти кажам сè“.


Го спуштив. „Мммм“, рече таа. „Убаво е што повторно се движиме“. Таа ги испружи рацете и се вртеше на месечината.


Таа беше одлична. Таа беше митска нимфа. Нимфа од стара легенда, повторно родена, издигната од врвовите на морето, магично суштество од бајка, разбудено неповредено од волшебноста што траела сто години.


Ја погледнав, повеќе или помалку маѓепсана. Таа го прекина танцот, одмавна со главата и се насмевна. „Мразам да ти ја кажам вистината, драга“. Навистина е многу неромантично“.


Пробај, реков.


„Биофидбек“, рече таа.


Органски повратни информации?


Органски повратни информации“.


„Веќе го кажавте“, реков. „Но, што е ова?


Па, несомнено сте слушнале за овие теории за тоа како да ги запрете главоболките, како да се справите со астмата, само со контролирање на мозочните бранови... „Па што? Имаше бестселер наречен Биофидбек. Не читам бестселери, но имам слушнато за овие теории. Немаше никаква врска со „како можам да имитирам мртва личност?


Па“, рече таа, „јас го направив токму тоа“. Ме прашаа каде си, еден од нив ме удри и паднав. Тогаш само што започнав со овој био-повратен одговор. Го намалував пулсот додека не можев повеќе да го чувствувам и го задржав здивот. Секогаш го правев ова кога ќе ми се приближат премногу“.


Само?' - Ги скршив прстите.


Бр. Не е лесно. AX обучи група женски агенти да го прават тоа. Оваа вежба траеше многу месеци. Но, тоа функционира“.


Но кажи ми зошто не ме контактираше? Таа ги крена рамениците. „На почетокот не бев сигурен дека тоа си ти“. Но, исто така“, застана таа и погледна во земјата, „сакав да знам дали ова те мачи“.


Ѝ упатив отровен поглед. „Бев толку проклето загрижен кога рекоа дека си мртов што влегов во тој клуб како луд“.


'Здраво.' - Не викај така. Мислиш дека дојдов овде да се забавувам?


'Не'. - Но ти не се забавуваше. Спиевте на работа.


Научив дека овој метод има неколку предности. Практично можете да го запрете пулсот додека вашите уши продолжуваат да функционираат. И луѓето едноставно имаат тенденција да не мелат зборови во присуство на починато лице.


Тара научи многу. Не дека нè одведе понатаму, но барем мистериите на Насау беа расчистени.


Линг Џинг и Бангел имале ориентална аптека. Бангел имал и хотел во Насау. Токму кога сето тоа изгледаше премногу добро за да биде вистина, кинескиот сервис КАН даде понуда што не можеа да ја одбијат. Во замена да не го прекине изворот на дрогата, КАН бараше дваесет проценти од приходите и периодични услуги. Оваа „повремена услуга“ беше многу едноставна: сè што требаше да направат е да обезбедат покритие и покритие за серија клонови кои КАН сакаше некаде да се инфилтрира.


Насау беше идеална попатна станица. Блиску до Америка, но сепак британска територија. Ова ги спаси од многу проблеми и ризици. А за последната етапа од нивното патување, беше лесно да се качат на рибарски брод и да слетаат на оддалечениот гребен на Флорида. Системот работеше добро.


Чарлс Брајс, на пример, е клонот кој го уби сенаторот Мортон. Најпрво работел како едноставен кујнски асистент во казино во Гренада; тогаш КАН го назначи, влечејќи ги десните конци овде-онде, за пилот на „Летечките асови“; - го урна авионот - со сенаторот во него. Што се однесува до CAN, системот функционираше непречено, но Лин Чинг се спротивстави на оваа шема. Главно дизајниран против можноста за ненадејни сечења. Имаше и други членови кои негодуваат.


Ова дојде до крај кога Чен-ли го застрела и го уби Сејбрук. Тоа беше невозможно. Сенаторот Сејбрук можеби беше цел на Чен-ли, но тој требаше да биде убиен дома во Мејн. Додека Сејбрук одеше директно во казиното, Чен-ли си помисли: „Зошто да чекам?


Беше проклета глупава работа. На овој начин ќе го отворите сопственото гнездо.


Чен-ли беше уапсен.


Лин Џинг сакаше да замине. Доволно лошо за да го вклучи Бангел за тоа ако е потребно. Остатокот од бандата исто така беше на работ на бунт.


Целиот бизнис со казино во Гренада одеднаш беше под закана.


Тие испратија Вин По. Нивниот голем човек во Лондон, плус спасувачки тим од КАН за да стигне до Чен-ли. Винг се етаблираше како трговец со опиум и оваа улога му овозможи да ја добие довербата на Лин Џинг, како и да го испрати Лин Џинг по мене. Но, поради овој хаос и бунт во Гренада, КАН мораше да најде нова локација. Така тие го донесоа Вуд Никел во случајот, криејќи ја дрогата од Вилсон Т. Шериф. Овој бар стана нивното ново седиште. Таму се собраа да ги испланираат своите понатамошни акции. Повеќето од нив дури јаделе и спиеле таму. Планот беше добар.


Винг беше мозокот зад бегството на Чен-ли од затвор. Тој ја испланирал и несреќата со оваа јахта и ја донел подморницата. Потоа договорил „деловна средба“ со војводата и исто така се погрижил лојалниот батлер на војводата да исчезне. Зарем не беше случајно и пријатно што Вин По знаеше одличен батлер? Само што пристигнав од Лондон со препораки од Лејди Шерил.


Насилните акции му ги препуштил на Ванг Тонг. Овие часови не беа лоши, па, сурови. Она што беше досадно беа преводите. Некаде, од француски до камбоџански до тајландски до кинески до специјалниот англиски на Ванг Тонг, грешките се вовлекоа во акциите и добро поставените планови изгубија дел од нивното значење. Она што следеше изгледаше како нешто од комедијата Кистоун Полицајци.


Секој пат кога некој од момците на КАН ќе се сопнеше со тело, тие претпоставуваа дека тоа е дело на КАН.


На крајот на краиштата, КАН ги имаше сите причини да го убие Бангел, а КАН исто така планираше да го убие Лин Чинг. Затоа, сите мислеа дека некој друг од групата го направил тоа и тивко ги извадија труповите што ги оставив.


Остатокот беше помалку смешен. Ова беше делот што имаше врска со Гару. Дојдоа до него кога ме контактираше. Ова го направија момците од Ван, а дојде веста дека „Американецот е мртов“. Вин По зеде здраво за готово дека јас сум овој Американец. Веќе беше доцна навечер кога групата на Винг се упати кон Каскад Роуд, а другите ги започнаа своите приказни за општ разговор.


Тие решија дека е подобро да ме добијат - и тоа брзо. Но, јас веќе бев на Каскад Роуд. Место мене ја зедоа Тара.


-Каде те однесоа?


Хм“, се сврте таа.


Рековте дека ве тепале. Сакам да знам каде.


Таа го пушти песокот да тече по моите гради. - Мислам дека ова е многу чувствително прашање. Таа ми нацрта срце во песокот на моите гради. 'Што се случува?' - праша таа низ смеа. - Дали си љубоморен, Картер?


Секако дека не сум љубоморен. И не ме викај Картер. Изгледаш како репортерката од филмот.


„Случајно ја играм Лорен Бекол“. Таа стана достоинствено и истрча по плажата на месечината. „Ако ти требам“, вика таа, „само свиркај“. Единственото нешто што можеше да го наруши нејзиното достоинство беше тоа што не носеше никаква облека. Кога првпат се запознавме изгледаше како прилично пристојна млада дама. Но, во последно време повеќе личеше на скршена млада дама отколку на пристојна дама.


Дефинитивно ја сакав. Повторно ја сакав. Но, најлошото нешто во сето ова беше што не знам да свиркам.


Станав и ја следев покрај брегот.


Отидовме на пливање.


Во водата, меѓу брановите, се лизгавме еден околу друг.


„Нема да работи“, рече таа. Реков. - "Направи облог?"


Па, можеше да не нè растргне друг бран. Така водевме љубов на самиот раб на океанот, сега покриен со вода, па повторно голи. Паднавме во ист ритам како плимата, или плимата - ист како нашиот, така што јас и таа станавме бранови и брегови, се среќаваме во нивниот природен тек и се збогуваме; Станавме еден со друг, нежно поздравувајќи се и збогум, со влажни, солени бакнежи. Всушност, тоа никогаш не престана. Мојата уста на нејзините гради веднаш ја натера да почне одново додека заедно се спуштавме во разгорувачката вода и повторно се кренавме заедно, без здив од возбуда.


Малку подоцна таа ми рече: „Знаеш, на почетокот бев исплашен“.


Ја поминав внатрешноста на раката преку нејзиниот стомак. „Ова е страшна игра, душо. А ако не знаеш да си играш со ножеви или кунг фу... па, не те обвинувам. Погледнав длабоко во нејзините очи. „Тогаш дозволете ми да ви го кажам ова: бев многу лут на вас“.


Таа одмавна со главата. - Не мислам тогаш. Мислам, до денес, кога јас и ти седевме во тој бар, кога ти седеше таму на другата страна од масата, милион милји подалеку.


„Погледнете. - реков тивко. „Таков сум јас. И никој не може да ме натера да платам за тоа. Знаеш дека сега кога сум со тебе, цела сум твоја. А остатокот од времето... па, тогаш веројатно сум само за себе.


Таа се насмевна. Во неа имаше магла на тага. 'Не грижи се. Картер. Нема да се обидам да те сменам. Едноставно...“ Таа подзастана, размислувајќи што да каже, а потоа реши да продолжи, „дека не те познавав порано“. Тогаш, ако не сум Лорен Бекол, тогаш ја имам оваа ужасно одвратна склоност да бидам малата Ени. Таа повторно се насмевна, но овој пат нејзиното лице беше порадосно. Не грижете се. Сега сум многу голема и силна, и те сакам онаква каква што си“.


Имам вграден рефлекс на фразата „Те сакам“, на низа одбивања. Никогаш ништо не ветив... сите мораме да го држиме тоа необврзано... Ја погледнав Тара. „Мислам“ реков можеби и јас те сакам.


„О, Боже мој“, рече таа...


Поглавје 10


Британскиот музеј беше атрактивен како и секогаш. Отсекогаш имало нешто злобно во овој апел до мене. Гледате оклоп што некогаш морал да го носел кралот Артур, или монашка облека „датирана од 610 година“. Одеднаш ви паѓа на ум дека историјата не е онаа мала приказна што е збиена и исушена во тие историски книги, како една низа стерилни луѓе и настани, кои одат рака под рака до оние датуми кои секогаш се паметат. (1066, Викиншки победи.“ 1215, Магна Карта.) Историјата е бурна, бурна акумулација на факти, напишана со храброст, доверба и крв. Историјата е луѓе како тебе и јас, засекогаш осудени да му служат на нивното едноставно, приземно постоење. А не метален штит, или парче ткаенина.


Како што реков, морничаво.


Се договорив да се сретнам со Роско во единаесет часот во просторијата каде што се чуваат отпечатоците на Констабл. За да влезете, потребна ви е посебна пропусница. Ја имав оваа карта и упатства за тоа како да одам таму, како и брилијантен памфлет за Џон Констабл (1776-1837). Му ја подадов пропусницата на двојничката на Маргарет Радерфорд, која ми даде огромна папка со отпечатоци. „Романтичен реалист“, се вели во брошурата. Констабл сакаше да се врати во природата“. Ако е така, тогаш природата (1776-1837) беше прекрасно место. Една глетка на брилијантно зелено.


- Но да. Тогаш во куќата немаше тоалет.


Се свртев. Тоа беше Роско Клајн.


„Продолжете да се восхитувате на оваа слика“, рече тој. Се свртев и се восхитував на сликата. „Овде дојде нашиот заеднички пријател од Насау. Изнајмил селска куќа во Котсволдс. Пријдов на друга слика. Куќи со сламени покриви и сино-зелена река. „Вашиот Чен-ли е сè уште таму“. Тие отидоа таму директно од аеродромот и оттогаш не заминаа. Немаше посетители. Немаше телефонски повици“, што е невообичаено. Тие се само еден куп племеници кои живеат тивко, уредно, животи на отворено. Се разбира, тие беа тука само дваесет и четири часа.


Превртев друг лист и овој пат ги проучував воденицата и потокот. „Дали сте виделе други агенти на CAN?


- Никој, Ники. Никој.'


– Дали некој те пречеше?


Кој јас? Ламонг Кренстон? Со способност да се замагли умот? Никој не ги гледа сенките, душо.


Тогаш имам уште едно прашање, Роско... Зошто бараш да ги погледнам овие слики?


Се свртев. Роско ги крена рамениците. „Само мислев дека треба да знаеш нешто за уметноста“.


Тоа што го кажав тогаш не е погодно за објавување.


Имавме ручек во вечера во Вест Енд наречена Ловец Ложа. Вечера со дрвени облоги со нешто што изгледа како мени со јагула во желе и грб од зајак. Ја повикав Тара и ѝ реков да дојде да не види. Останавме во „стан“ што му припаѓаше на пријател на Роско, девојка која сега беше надвор од градот. Бевме повеќе сами и имавме помалку проблеми со сите тие глупости на Џон Стјуарт за вратарите и келнерите и слугинките. Тоа беше и најмирниот начин за интеракција со градот. Го видов начинот на кој Роско гледаше во Тара кога таа пристигна. Носеше смарагдно зелен фустан од кашмир кој беше низок и тесен како чума, покажувајќи ја најдобро што можеше и помагајќи и на цврстите заоблени гради. Сигурно отишла на шопинг и го купила тоа утро. Барем јас никогаш порано не сум го видел. Можеби понекогаш заборавам фустан, но никогаш нема да заборавам тесен фустан.


Ја запознав со Роско. Таа се насмевна на сопствената насмевка. Како што реков, Роско може да изгледа како што сака, но сега е специјализиран да изгледа без израз. Г-дин Сè, просечен човек. Просечна висина, градба, лице и облека. Проценувам дека има околу педесет години, а оваа бројка ја добивам со собирање на сè што направил. Но, тој има своја густа коса, не е сива и ја нема таа агресивна црна боја што се случува при фарбањето.


Така Тара се насмевна. Неколку моменти подоцна, кога го погледнав Роско, тоа беше Гери Грант. Беше висок и слаб, и одеднаш облече скроен костум и видов дека има неверојатно бели заби. За таа белина што заслепува, а Тара изгледаше заслепено.


Седнав уште малку, го исчистив грлото и со решителен, авторитативен гест го повикав келнерот и нарачав пијалоци. „Кажи ми“, му се обратив на Роско, „кој го гледа твоето тргување сега?


'Трговија?'


'Надвор. Вашата надворешна трговија.


- О, оваа трговија. Чарли Мејс. Дали некогаш сте го виделе?'


Никогаш не сум го видел.


„Па, тоа е добро. И пиштолите се добри. Ако нешто се случи - и мислам дека ништо нема да се случи - тој ќе ме извести. било што."


"Момче?"


Роско ме погледна право во очи. „Мислам дека бевте прилично паметни кога имавте дваесет години“.


За ова размислувам некое време. „Сепак, би се чувствувал многу подобро ако седеше таму во моментов“.


Роско одмавна со главата. - Јас сум крвав, Ники. Не е куче чувар. Освен тоа, и јас станувам... „Премногу стар“, сакаше да каже, но навреме се освести, „во последно време станав премногу мрзлив да лежам во влажната трева цела недела чекајќи“.


„Како можеш да бидеш толку сигурен дека ќе останат толку долго?


- Производи, на пример. Нарачаа намирници околу една недела. Тие дури ангажирале и куќна помошничка. Ова значи дека планираат да бидат добри момчиња некое време. Ваквите вести брзо се шират низ селото. А верувајте во такви градови станува вест ако некој кивне двапати.


„Па што да правиме?


"Само почекај?"


„Почекајте и бидете внимателни“, извади две електронски кутии. Мали џебни црни кутии. „Еден за тебе; еден за мене.'


„Работите од далечина?


'Да. Само одете до најблискиот телефон и бирајте девет-три-шест-четири-нула-нула-нула. Надвор од градот, прво мора да свртите нула-еден. Потоа притиснете го копчето за код на оваа мила и ќе слушнете снимка од извештајот на Мејс. Пријавувајте секој час.


„И тоа е сè?


„Не“, рече тој. - Има уште нешто. Можете исто така да се јавите и да ја оставите вашата порака на лентата. Тогаш јас и Мејс можеме да го слушаме. Долорес постојано го следи мониторот, па ќе бидеме предупредени доколку нешто тргне наопаку. Само не заборавајте да ѝ кажете каде престојувате. Долорес беше прекинувач со AX.


- И оваа куќа - дали е можно да се засадат бубачки во неа?


Направи кисело лице и одмавна со главата. 'Тешко. Или треба да заминат некое време, но сè уште не покажале никакви знаци за тоа. Можеби ќе се обидеме да испратиме работник поради некоја причина. Но, ако Вин По напаѓаше на таков трик, тој одамна ќе беше мртов. Имаме врска со локалната телефонска мрежа, за да можеме да ги пресретнеме сите појдовни пораки.


Не ми се допадна. Моравме да почекаме. Но, не можев да ризикувам да се ставам себеси во ризик. Вин По се сети на мене. Само еднаш покажете му го вашето лице и целата операција би пропаднала.


Погледнав во часовникот. Беа две минути до една. „Ако вашиот систем за страничење работи, мислам дека имате време да го направите тоа.


Роско ми ја подари својата блескава насмевка. - Зошто не го направиш тоа сега? другар? Држете го малку во прстите. Пробајте го сами.


„Ти верувам имплицитно, Роско“, реков. Тој се насмевна на Тара. „Мислам со телефонот. Знам дека ќе ми дадеш точен извештај.


Тој може да го оспори ова, но N-3 е секогаш поважен од К-2. Роско отиде до телефонот.


Тара се насмевна.


Тоа беше слатката, но празна насмевка на една жена која знае дека флотата штотуку заплови. „Гладна сум“, рече таа, гледајќи во менито. „Покрај тоа, тој не е мој тип“, додаде таа без да погледне нагоре.


Ја кренав веѓата. „Не размислував ниту за момент“, реков.


Мејс немаше вести да ни каже. Што во основа ни даде слободен ден. Купив билети за мјузиклот. Едно нешто се вика „Кажи на мајка ти“, што еден мрзлив продавач на Њујорк Тајмс го нарече „прилично смешно, ако ти се допаѓа такво нешто“.


Тара се подготвуваше да пазари, а јас бев малку нервозен што нема да завршам ништо. Мојот глас сигурно звучеше малку морничаво бидејќи таа одеднаш замолчи.


„Знам што мислиш“, рече таа конечно. „Мислите дека ова ќе биде една од оние напуштени туристички стапици, и што да се прави со оваа девојка? Поточно, што прави таа овде? Сè што може да направи е да биде киднапирана и да оди на шопинг“.


Не одговорив. Нејзината претпоставка беше блиска.


„Па, имам причина да бидам овде“. А причината е што откако ќе дознаете каде им е лабораторијата, ќе знам кои од нив се клонови и што да правам со нив. Таа ме погледна со истите жестоки, стиснати усни како и на првиот ден кога се сретнавме во Валдорф. И косата на задниот дел од мојот врат стана исто како и тогаш. Знаев дека нејзината реакција беше чисто одбранбена. Таа седеше таму и чувствуваше дека сум досаден и дека има малку што може да направи за тоа. И јас бев неразумно трогателен, и ништо не можев да направам за тоа.


Стоевме на аголот на циркусот Пикадили, гледајќи се еден со друг во беспомошно бес.


Таа рече. „Покрај тоа, има уште нешто што можам да направам“.


„И тоа е вистина“, реков. „Мислиш дека и ти ќе кажеш нешто. Да.' Таа рече. „И јас исто така можам да те направам многу среќен“.


Тешко е да се расправаме со таква неизвалкана вистина. Се договоривме да се видиме во станот во пет часот. Дотогаш секој од нас ќе се грижи за себе. Отидов во паб на патот Чаринг Крос. Малку се замагли. Не баш магла, туку некаков густ студ. Ме болеше заздравувачката рана на рамото. Се прашував зошто луѓето уживаат толку многу да се повредуваат еден со друг кога болката всушност постои.


Поглавје 11


Во една четвртина до три пристигнав во пабот. Само на време да ме потсети дека времето се приближуваше до три часот. Британците не пијат во текот на денот. Еве зошто, барем според Роско, на Англичаните не може да им се верува. Нарачав пиво и го прелистав весникот.


Имаше мала вест од Соединетите Држави на страницата десет од Лондон Тајмс. Се испостави дека сенаторите Бејл и Крофт биле жртви на хеликоптерска несреќа додека ги проверувале ефектите од ураганот Карла. Барем така мислеа. Хеликоптерот и пилотот исчезнаа, а истрагата беше одложена поради ураганот Дора.


Значи, има шест од нив. Мортон, Сејбрук, Линдејл, Кренстон и сега Неил и Крофт. Можев да ги замислам акробациите на Вашингтон. Приватен разговор за обиди за атентат и заговор. Охрабрувачки изјави од Владата. Во меѓувреме, во канцеларијата на Хок се водеа строго тајни преговори. Како можеме да преземеме безбедносни мерки без да предизвикаме широка паника?


Се прашував како - ако Хок го направи тоа - ќе се справи со случајот со клоновите. Досега немаше убедливи докази за теоријата. И ако тој беше дури и оддалеку склон да ја прифати нашата теорија, јас сè уште немаше да се сретнам со него некое време. Без сомнение, клоновите веќе беа во земјата. Но, како можете да ги ставите на листата на барани ако не знаете колку копии од истата личност има наоколу?


Но секако тоа беше проблемот на Хок. Додека јас имав свој проблем. Мојата задача беше да ја најдам почвата за размножување на овие клонови, каде и да се. Убиј го оригиналот и уништи ги копиите. Исто така, обидете се да откриете колкумина - ако останат неколку од нив - слободно шетаат со наредба да убијат. Да го направев тоа и да живеев доволно долго за да ја раскажам приказната, Вашингтон можеби ќе почнеше со целосно исклучување. Барем ако живеам доволно долго.


Сето тоа се движеше во круг и потоа ми се врати. Вашингтон го чекаше мојот прв потег. И го чекав првиот потег на Чен-ли. И тогаш доаѓа момент за кој воопшто не треба да размислувате: што ако овој Чен-ли воопшто не се движи? Што ако тој само се крие додека сенаторите стануваат се помалку и помалку?


Ѕвоното почна да ѕвони. Девојката зад барот ми кажа дека е време за затворање. Платив и си заминав.


Понекогаш се прашувате дали сме дел од некоја огромна шаховска игра. Доаѓа Големата рака и се фали дека ќе те стави некаде каде што никогаш не си сакал да бидеш. Изгледа како многу случајно движење. но на крајот излезе дека ова беше последниот потег на целата игра.


Отидов на кратка прошетка. Бесцелно, мислам. По улицата Бонд. Во добро време, се најдов во Burlington Arcade, тесна, долга галерија на продавници. Си го подигнав вратот, како и сите други, да погледнам во таванот украсен со знаме на галеријата. Гледав во излозите со кошули и камери и во излозите со кинески фигурини.


Направив заобиколен пат кога маж од Вирџинија ја фотографираше својата сопруга.


Тогаш наидов на случајност.


Мојата прва реакција беше да се свртам за да не ме види; погледнете го вашето лице во одразот на излогот на продавницата. Но, тогаш сфатив дека сепак нема да ме препознае. Го знаев неговото лице речиси исто како и моето. Го имав сретнато двапати претходно. Веќе еднаш го убив. Но, не во ова тело. Чен-ли беше некаде на село. Хунг Луо беше во пеколот и не мислев дека Лао Зенг сега купува. Ова лице му припаѓаше на некој друг. Истото широко, тврдо лице. Истиот паушален, непријателски израз. Истата совршено поставена брадавица.


Уште еден клон.


Го следев со лежерно, мирно одење. Цевка до Пикадили, назад до плоштадот Расел.


Беше ризично да се следи толку внимателно. Но, постојат некои ризици што треба да ги преземете. Згора на тоа, тој одеше како човек кој не очекуваше проблеми. Тој не ги погледна своите гонители и не се сврте. Заклучок: повеќекратен избор. Или не знаеше дека го гонат; или знаеше и ме водеше во стапица.


Го следев уште неколку блока додека клонот не исчезна во куќа од црвена тула. Вратата беше означена со број 43, а на бронзената табличка беше додадена ирелевантната информација: „The Featherstone Society“ со ирелевантната белешка: „Основана во 1917 година“. Што по ѓаволите беше ова друштво Федерстоун? Следното нешто што требаше да направам е да го сфатам.


Наспроти улицата имаше ресторан за макробиотик. Одеднаш имав голем апетит за здрава храна.


Зедов маса со поглед на улицата; келнерот, кој не изгледаше толку здрав како што може да се помисли во такво опкружување, избриша неколку трошки и ми подаде мени. Имав избор: шербет од сончоглед (шлаг јогурт со семки) или листа на сè повеќе смртоносни мешавини. Сок од спанаќ, суфле од зелка. Се населив на гарафа органска лимонада, прашувајќи се од кој орган успеале да ја направат.


Пар вдовици со трска направија болно излегување од Друштвото Федерстоун.


Претрупан тинејџер во маица и фармерки ја зеде масата до мене и нарача сончоглед. Таа ме погледна како што изгледаат малите девојчиња.


Влезе жена со многу пакети. Таа имаше премногу црвена капа на главата и речиси наметливи брчки. Отпрвин мислев дека зборува сама со себе. Но згрешив. Таа зборуваше со нејзината чанта. „Во ред“, рече таа, „и ве молам останете смирени“.


Таа беше апсолутно во право за тоа. Торба за пазарење со преголема уста МОЖЕ да биде многу досадна.


Таа седна на масата до мене и ја соблече својата меки кафена наметка. Таа имаше блиску осумдесет, но сепак беше облечена во склад со нејзините тинејџерски години. Таа беше некаква тинејџерка. Бисерни ѓердани и мошусен парфем.


„Седи“, рече таа на чантата. Таа се сврте и ми се извини. „Не разбирам зошто не го пуштаат во ресторани. Велат дека има врска со уредност или нешто друго. Но, тој е многу уреден. Таа погледна во нејзината чанта. - Зарем не е така, душо?


Свити беше јоркширски териер од шест килограми. Познат и како Роџер. Случајно, воопшто не ми се допаѓаат сите тие мали кучиња што јаваат, а сигурно нешто од тоа ми е напишано по целото лице. - Се надевам дека не се плашиш од кучиња.


И кажав дека не се плашам од кучиња.


О, добро. Таа се насмевна и ме потапка за рака. „Затоа што Роџер не би повредил мува“.


Се прашував гласно, со оглед на неговата висина, дали мува ќе го повреди. Таа се насмеа со висок тон и флертувачки седна поблиску.


Нејзиното име беше госпоѓица Мејбел. Таа живееше во овој кварт повеќе од педесет години во куќа која скромно ја опиша како доста луксузна. - И, да речеме... подарок од, да речеме... пријател. Мис Мејбел сакаше да ми даде до знаење дека таа навистина имала секс. Дадов до знаење на госпоѓица Мејбел дека не бев изненадена.


Ова ми донесе неколку поени и разговорот доби дефинитивен правец. И кажав дека седам и чекам пријател кој моментално го посетува Друштвото Федерстоун.


„Ммм“, рече таа. - И не сакаше да одиш таму. Не верувате во овие работи? †


И реков дека не знам многу за тоа.


„Никој не знае за духови, господине Стјуарт“. Само треба да признаеме дека тие се таму“.


Како ова. Друштвото Федерстоун ви дозволува да разговарате со мртвите.


Се прашував дали овој клон ги испрашува сенаторите.


Ја прашав дали некогаш била таму и таа шмркаше.


„Ха. Не, малку е веројатно. Џон Федерстоун ме проколна во 1920 година. По ѓаволите, замислете. Рече дека сум кавгаџија, благо кажано. О, тој беше љубител на пристојноста, вистински фанатик. Таа ја удира по главата со показалецот, кој блесна со колекција дијамантски прстени. Сеќавања на скандал во минатото.


„Па, ако ме прашате мене“, ми рече тивко на уво, „нема ниту еден труп во оваа куќа за кој вреди да се зборува“. Мртов или жив, мора да си ангел за да влезеш во оваа куќа. А ангелите, драги, се крајно здодевни. Таа направи нешто што може да го наречете немирно намигнување.


Келнерот и донел сода богата со витамини. Испила голтка и се згрозила. Овој пијалок е многу добар за вас.


Што реков пак? О, да, добро, кога умре, неговата ќерка го презеде. Па, кога веќе зборуваме за чудноста... Алис Федерстоун, драга госпоѓо, госпоѓица Мејбел неодобрувачки ги стисна усните. Предолгото играње на девица никогаш не е добра работа.


Ги игнорирав психосексуалните теории на госпоѓица Мејбел. „Што сакаш да кажеш со оваа глупост?


Па, глупости. „О, Туве“ или „Вауве“. Нешто како ова. Не знам точно. Ако ме прашуваш мене, душо, тоа е поради онаа кинеска храна што ја јадела како дете. Тие јадат најстрашните работи, знаете. Мислам дека тоа влијаеше на нејзиниот мозок.


Научив многу од доволно луѓе со текот на годините за да знам дека треба да слушате сè. Од нивната омилена теорија за летечка чинија до чекор-по-чекор репликација на нивната најдобра игра голф. Сите сакаат да бидат слушнати. И ако сте спремни да слушате работи што никој друг не сака да ги слушне, има големи шанси да ви кажат работи што никој друг не сака. Така, за љубов кон светот, немаше да ја прекинам да не внимавав на улицата. Она што го видов таму ми кажа дека можам да ја добијам главната награда.


Се извинив и отидов на телефон. Го најдов во машката соба и го свртев бројот. Мејс немаше вести.


Снимам на лента.


Клонот штотуку ја напушти просторијата 43. Отиде до аголот да испрати писмо. Само што не беше истиот клон што го бркав овде. Освен ако не се пресоблече и куцаше во последните половина час. Секако дека беше можно. Но, јас не верував. Мојот клон изгледаше премногу самоуверено за да се мачам со маскирање. И да беше некој друг, ќе бев соочен со нешто поголемо. Ова е станица за клонирање.


Беше десет минути до четири. Оставив порака за Роско. Му реков да дојде овде и да внимава на следниот клон. До тогаш ќе седам овде и ќе гледам. Ќе видам дали некој друг ќе влезе.


Мис Мејбел повторно разговараше со Роџер. Се прашував дали можам да го добијам мојот следен одговор без предавање за хемија на храната. Ја искористив шансата. „Зошто Алис Федерстон порасна јадејќи кинеска храна?


Мис Мејбел изгледаше дека мислеше дека тоа е глупаво прашање. Па, драги. Што друго јадат Кинезите?


Само една секунда. „Сакаш да кажеш дека пердувите камења се кинески?


„Па“, таа покажа кон мене со раката. „Не навистина. Но, повторно, не сосема точно.


Накратко, Стариот Џон беше извозник на чај. Долги години живеел во Кина. Но, со револуцијата од 1912 година, на западњаците им стана јасно дека повеќе не се добредојдени. Досието му е одземено. Му ја убија сопругата. И Џон се врати во Лондон со својата мала ќерка.


И тоа со склоност кон мистицизам.


Тој тврдеше дека секојдневно разговарал со сопругата. И тој успеа да убеди многу стари аристократи дека тој може да биде нивен „контакт со мртвите“. Тие му помогнаа и го основаа друштвото Федерстоун. Тоа беше практично сè што госпоѓица Мејбел знаеше за тоа. Освен што Џон и неговата ќерка Алис живееле како пустиници. Само да излегувам одвреме-навреме за да поставиме проклетство на помалку чистото срце.


Таа ја заврши својата приказна на време. Не помина ни секунда пред да погледне во чантата. "Роџер!" ја гризна. 'Лошо куче.'


Таа се извини и замина.


Беше 4:30 кога се појави Роско. Зеде маса на другиот крај од собата и, додека минуваше, ми испушти белешка во скутот: „Во уличката има задна врата“.


Почна да врне веднаш штом излегов од ресторанот. Застанав под капакот на влезот и погледнав во прозорецот од другата страна на улицата. Една жена од околу шеесет години во црн свилен фустан клечеше на прозорецот и гледаше надвор.


Низ дождот го слушнав нејзиниот глас. - О, јаже. Тој рече. „О јаже. Леле.'


Поглавје 12


Тоа беше тесна калдрма која минуваше по блокот. На некои места беше малку пошироко каде што порано имаше влезови за некаква штала или мало синџирче. Завршуваше во тунел долг околу дванаесет метри. И тогаш имаше споредна улица.


Бројот 43 бил замок на четири ката. Немаше пожарникари, но имаше задна врата.


Вратата се отвори.


И таму стоеше мојот прв клон. Ме виде и мене и ми упати краток прашален поглед. Изгледот „Не сум те видел досега“.


Кога се сомневате, треба да импровизирате. Отидов до него и се насмевнав. Извинете, но ја барам куќата на Марсден. Ја извадив белешката на Роско од џебот и се преправав дека ја проучувам. Овде пишува дека треба да има куќа број четириесет и четири, но, кревав раменици, „воопшто нема четириесет и четири“.


Ме погледна странично. 'Не знам. Но, барем нема да го најдете во уличката." Ова беше прв пат да разговарам со клон. Слушнав како другите зборуваат, но не со мене. Сега тоа ме зачуди. Сите тие зборуваа совршено англиски без никаков акцент. Американец Англиски акцент. Тие се внимателно обучени.


„Слушај“, реков, „можеби можам да го користам твојот телефон“. Го имам бројот на Марсден...“ Повторно си поиграв со нотата на Роско.


Тој одмавна со главата. „Тоа е погрешно.


„Ох“, реков. "Епа, ти благодарам."


Немав друг избор освен да излезам од уличката. Дождот сега паѓаше посилно. Удри во тротоарот и гласно одекна во тесниот премин. Местото беше застрашувачко. Алејата е темна. Дождот е темен. Лизгаво поради ненадеен дожд. Ја кренав јаката.


Тоа не беше она што го видов или слушнав. Тоа беше само инстинкт.


Застанав да запалам цигара. Застана на точно еден чекор од мене.


Не се свртев. Го оставив шилото да ми се лизне во дланката и продолжив по патот. Повторно ги слушнав зборовите на Тара: „Клон на атентатор од прва класа“, рече таа, „треба да биде убиец од прва класа“.


Добро. Значи ме следеа. Помеѓу ехото на моите чекори и тапанот на дождот, можев да забележам друг звук.


Тунелот беше пред мене. Влегов во тунелот. Таму беше потемно. Се притиснав во сенката на ѕидот и погледнав назад низ уличката.


Ништо.


А сепак... не го замислував. Влакната на мојот врат се креваат со причина.


Единствениот звук што се слушаше беше звукот на дождот. Тивко куршум полета од никаде. Таа удри во камениот ѕид. Се наведнав и го заменив мојот нож со ножот на Вилхелмина. За секој случај. Не очекував дека ќе треба да го убијам. Сакав да добијам некои одговори од него. Во оваа фаза од случајот, уште еден мртов клон ќе доведе до друг ќорсокак.


Се запишав во сенките и го соблеков капутот. Го закачив на камен во ѕидот. Куршумот исвирка покрај мене и ми го погоди палтото... На стомак почнав да лазам од тунелот, во правец од кој дојдоа куршумите.


Факт е дека не е навикнат да недостасува. Тој ги очекуваше звуците на умирање од неговата жртва - „фух“ или „арг“. Тишината му се нафрли на нервите, ако имаше. Тој излезе од скривницата штом стигнав до влезот во тунелот. Пукав пониско и го удрив со пиштолот во рака. Не во самата рака, туку во пиштолот, кој падна на земја. Скокнав и нападнав. Во моментот кога посегна по оружјето, го фрлив од него. Беше тешко да се бори против него. Тој беше добар. Го знаеше секој трик што јас го знаев. Имаше нож. Баш така, беше таму и ми нишани директно во срцето. Го фатив неговиот зглоб и успеав да го запрам движењето. Но, не за долго. Го подигна коленото и за малку ќе ме удри каде што беше многу досадно. Се свртев и се наведнав малку напред и тој ме удри во стомакот.


Ударот ме собори од моите нозе и ножот за малку ќе ме удри. Се разбудив. Врвот на мојата глава го удри по брадата со силен судир на забите. Ова ги фрустрираше неговите намери. Тој и подаде карате котла на раката со ножот и го исфрли, а оружјето стоеше точно меѓу камењата, надолу. Продолжив да му го држам зглобот и го стркалав на грбот. Тој се обиде да се ослободи од држењето со џудо потег, но јас веќе бев подготвен за неговиот потег. Се лизна и падна на влажните камења. Слушнав суво пукање на коските. Лежеше и гледаше нагоре изненадено. Нозете му беа подвиткани, тој се уште беше свесен и не чувствуваше болка. Шокот едноставно ги исклучи сите овие чувства. Можеби неговите нозе биле трајно онеспособени. „Во ред“, реков. 'Јас знам кој си Ти. Сакам да слушнам некои детали од вас. Колку од вас се таму?


Ги затвори очите и арогантно се насмевна.


"Многу." -„Премногу за да не спречат“.


Каде е вашата база?


Повторно таа насмевка. 'Далеку. На место каде што никогаш нема да не најдете.


Го вперив пиштолот во него. „Добро. Ќе почнеме од нула. И не ми требаат одговори како „многу“ и „далеку“. Сакам одговори колку и каде. Така да продолжи.


Лицето му беше мирно.


„Инаку ќе ме застрелаш?“


Тој одмавна со главата. „Нема разлика меѓу смртта и животот. Вие западњаците не разбирате. Не можев. Значи јас сум веќе мртов.


Ви остануваат малку закани кога најновата закана ќе добие таков одговор. Тоа беше ќорсокак. И јас не успеав. Но, тогаш, ако не можев да го добијам она што го сакав, секогаш можев да се обидам да добијам потврда за она што мислев дека го знам.


„Но, вие мислите дека другите ќе успеат“. Дека сте способни да ги убиете сите сто сенатори?


Не мора сите да ги убиеме. Доволно да ги исплаши сите до смрт. Да предизвикате раскол во вашата влада. Вашиот... Конгрес, како што вие го нарекувате. Потоа ќе контактираме со вашиот претседател и сè ќе се случи како што сакаме“.


Сега дојде редот да покажам малку презир. - Изгледа нешто заборави. Овој претседател има телохранители и прилично цврст безбедносен систем“.


Тој одмавна со главата. - Изгледа нешто заборави. Овој тип на безбедносен систем беше заобиколен и претходно. И покрај тоа, нема да го убиеме. Имаме намера само да го контролираме неговиот мозок.


Затоа ова е нивниот главен план. Парализирајте го Конгресот и направете го претседателот ваша марионета. Со Конгресот во хаос, сегашната служба ќе има неограничена моќ. И CAN ќе има целосна контрола над ова. Не беше толку невозможно како што изгледаше. Телохранителите штитат само од куршуми. И не против омлет полн со лекови кои го менуваат умот. Или против аспирин кој не е аспирин. Тоа беше се што им требаше. Велат дека Распутин го имал царот на власт. Но, денес не треба ни да бидете Распутин за ова. Само треба да си наркоман. Кралевите од средниот век имале свои дегустатори. Луѓето дегустираат храна и пијалоци за да бидат сигурни дека не се отруени. Тоа беше работа. Но сега не е така. Затоа, сегашните владетели се беспомошни. Планот на КАН беше луд. Но, тоа не беше толку лудо.


Клонот изгубил свест. Или така изгледаше. Малку ми остана да направам. Во секој случај, не добив повеќе информации. Но, едно беше јасно: тој мораше да умре. Или цела оваа КАН клика ќе дојде по нас.


Погледнав во неподвижното тело. Помислив една минута. Размислував за најдобриот начин да умре. Јас заминав. Се вратив во тунелот и ги зедов палтото и шилето што го испуштив. Оттаму продолжив по улицата.


Сè што слушнав беше слаб звук. Се разбира, тој не бил во несвест. Се сврте и го крена пиштолот.


И си пукал во око.


Убиство од прва класа.


Поглавје 13


„Кажи на мајка ти“ на Лирик театар, како што беше ветено, беше „прилично смешна ако ти се допаѓа такво нешто“. Лошото е што веројатно нема да го гледам. Единствено интересно беше девојката која се симна од облеката. Џенис Венера. Се сетив на неа од деновите кога се викаше Џенис Вуд.


Џенис Венус беше русокоса божица со, како и да се викаше, прекрасна фигура. Таа беше жешка придружничка на патувањето на ривиерата веројатно пред пет години. Се разделивме како пријатели. Мојот бизнис и нејзината иднина беа спасени од љубезниот и богат гроф Хопап. Тој ми даде некои информации за шверцери на дијаманти, а Џенис ми даде еден куп дијаманти. Кога последен пат ги видов во Ница, се венчаа.


Како што изгледаше сега, работите можеа да испаднат малку поинаку. На пауза се јавив и добив снимена порака од Мејс. Од она што успеал да го собере преку својот телескоп, тајната на добрата каша лежи во овесната каша.


Тоа е се што имаа сега.


Роско објави дека изброил три клонови. Еден јадеше во хотелот Адисон; едниот сè уште беше кај Федерстоун, а третиот беше во Олд Вик во тоа време, гледајќи го Сер Лоренс Оливие како Хамлет. Оставив порака „Кажи му на мајка ти“, што беше прилично смешно ако си за такво нешто.


Се вратив точно на време за да го започнам вториот чин. Светлата веќе беа изгаснати, а Тара мораше да ме мавне до моето место. Оркестарот настапи по втор пат.


'Вести?' - праша со шепот.


'Да. Има три.'


„Тројца се? Или уште три?


'Да'.


Таа подзастана. - Значи, само седум.


'Да'. Кимнав со главата. 'Сè уште.'


Оркестарот свиреше песна што ја испеа Џенис. „Оваа девојка“, рече Тара, „дали ја познаваше, или тоа беше знак на љубов на прв поглед?


Не знаев дека ги имам овие симптоми. „Веќе ја познавав“, реков. 'Пред неколку години. Слатка девојка. Ништо повеќе.'


Тара ја подигна веѓата. „Па, таа веќе не личи на таква девојка.


Таа веројатно беше во право за тоа. Мерењата на Џенис сега беа 90-60-90.


„Бевме само пријатели“, реков. „Искрено“.


Тара ме погледна. - Кажи и на мајка ти.


После претставата отидовме зад сцената. Џенис беше жешка. Тара беше одлична. Џенис нè запозна со нејзината нова љубов, Мики. Тара се одмрзна. Ние четворица отидовме некаде да пиеме пиво.


Во домот со такси, Тара рече: „Во право си, таа е убава девојка. И таа додаде прилично остро: „Ништо повеќе“.


Постојат неколку начини да откриете дали некој ви се јавил на врата додека сте отсутни.


За жал, сите ги знаат овие манири.


Особено оние луѓе кои се обидуваат да ви ја отворат вратата во ваше отсуство.


Благодарение на Иан Флеминг, овие стапици со повеќе влакна станаа широко познати. И секој искусен агент знае како да го направи тоа. И други шпионски писатели открија други добри трикови. Трикот на тајниот агент е што неговата тактика останува тајна. Денес, по цена на книга во мек, секое дете е плукачката слика на Картер.


Па, Картер е поитар.


И ако понекогаш мислите дека ќе уништам нешто добро со тоа што ќе го подарам за овие неколку гулдени, размислете уште еднаш. Поентата е дека некој ми ја зеде мамката. Кога се вративме во станот, сфатив дека има некој. Или сè уште беше. И дадов знак на Тара повторно да излезе и да го чека мојот сигнал. Го грабнав пиштолот и ја отворив сопствената брава со главен клуч. Мек клик наместо какофонијата на звуците на збир на копчиња што ѕвечкаат. Внатре беше темно. И беше тивко. Оваа многу гласна тишина предизвикана од некој што се обидува да не биде таму. Силно ја стиснав Вилхелмина во раката и почнав внимателно да шетам низ станот. Соба по соба. Низ преполната дневна соба, трпезаријата и на крајот дневната соба, посакувајќи пријателката на Роско да и ја одзеде мачката пред да замине затоа што мачката се лепеше за моите петици.


Добро. Така нашиот гостин чекаше во спалната соба или се криеше под тушот. Или го нема долго време.


Застанав во спалната соба. Некој беше таму. Слушнав како дише. Мојот следен чекор беше ремек-дело на координација. Со едно движење ја отворив вратата, го запалив светлото и нишани.


Скокна од креветот како леб од тостер. Исус, Ник. Дали е ова вашиот начин да кажете добро утро?


Го спуштив пиштолот и одмавнав со главата. - Не, Роско. Но, тоа е проклето добар начин да се поздравиш со куршум, проклета кучка. Знаеш ли дека можам да те убијам?


Ја исчетка косата наназад и се прозева. Потоа ја изгреба брадата гледајќи во мене. „Вие Американците сте сите такви“, рече тој. Слушај. Ова е станот на мојата девојка, нели? Затоа не сакам да зборувам со тебе. Па јас го имам клучот. Така влегов. Па, како требаше да знам дека доаѓаш?


Роско... - Седнав на работ од креветот, - ... што се однесува до овие методи на твојата работа... †


Ја крена раката. „Не проповедајте. Ник. Ве молам.' Запали цигара и видов дека пламенот благо се тресе. - Каде е Тара?


Отидов до прозорецот и и дадов знак.


Без проповед, Роско. Збор.'


Тој воздивна. "Збор?"


А.'


„Оган“.


Ова е зборот.


Ја чукнав цигарата на кундакот од пиштолот. „Тоа е моја работа, Роско, јас сум запален“. Ти си сенка. Јас пукам. Тоа значи дека се шетаат многу луѓе кои планираат да ме застрелаат. И тогаш, ако не останам на стража, ќе успеат.


Бенг бенг и јас сум мртов. Разбрав?


Кимна со главата и се насмевна. „Погрешно“, реков. 'Тоа не е смешно. Ова е проклето сериозно. Мислам дека си генијалец, Роско, но мислам дека стануваш премногу самоуверен. Во превод се вика дека стануваш рамнодушен. И ова е многу добар начин да се умре.


Тоа е јасно? Тој кимна со главата. И тој не се насмевна.


Морав да престанам. Но, како и сите проповедници, предолго стоев на амвон и му зададов само еден морален удар од кој не можеше да се опорави.


Роско ги крена рамениците. „Во ред“, рече тој. Па, сето тоа го слушнав порано. Но, вечерва... создадовте бура во шолја чај. †


Тара застана на прагот. „Значи, ќе пиете чај.


Таа се насмевна. Една или две лажици?


Роско возврати со насмевка. „Овој пријател го пропушти неговиот повик“.


'Кои?'


„Создавање филмови за воена обука“.


Тара направи чај.


Причината за посетата на Роско беше компанијата на Федерстоун и тој сакаше да знае што да прави со неа. Утре да гледам пак или што? Да, реков. „Продолжи да гледаш. Треба да знаеме кога овие клонови ќе почнат да дејствуваат. Премалку се случува; Не ми се допаѓа. Во меѓувреме, да погледнеме подетално. Ајде да видиме дали можеме да откриеме што се случува внатре. „Хм. Само уште не знам, Ник. Се сомневам.


"Значи?"


- Па што ќе правиш тогаш?


„Ќе го посетам друштвото Федерстоун за да се сретнам со мојата драга покојна тетка Миртл.


„Сакаш само да влезеш?“ Само.'


„Па... би можел да долетам, но мислам дека тоа би било премногу блескаво, нели?


Роско стана. „И ти си тој што ми вели да не се шегувам“. Дали дојдовте до овој пат?


Ако ова е камп на КАН, се заебавте. Имаш прилично познато лице, другар. Ти си речиси исто толку анонимен како Никсон на Демократската пратеничка група.


„Сметав на вашиот оддел за специјални ефекти да ми даде маска и соодветната маска ќе ми помогне.


Роско воздивна. „Нашиот оддел за специјални ефекти“, рече тој, „е мртов“.


"Почина?"


„Па, гледате... навистина е малку морбидно... Тоа беше една стара дама која работеше за Илинг. Знаете, ова филмско студио. И...па...почина. Знам!' Ме прекина пред да можам да кажам збор. Ова е смешно, ова е подло, ова е детска работа и тоа е невозможно. Но, ова, се плашам, е само лондонскиот оддел на AX.


Го израдував што не кажав ништо.


Тој рече. = "Може ли да одам таму?"


„Извини, Роско. Повеќе ми требаш надвор. Ако еден од овие клонови се упати во САД, тоа значи дека друг сенатор ќе се упати во мртовечница. Треба да откриеме што прават овие момци.


Ги фрли рацете во воздух.


„Тогаш е во ред. Се вративме на нашата почетна точка. Одиш таму. Затоа, можеби ќе ве прашам сега. Ако умреш, можам ли да ја земам оваа вратоврска?


Знам. Биди сериозен. Но, сериозно, што предлагате момци?


„Предлагам“, нè погледна Тара, „да одам таму“.


Не, реков. 'Апсолутно не.'


- Но, Ник. †


Не.' Реков.


'Но...'


Тогаш никој овде не ме слуша. Бр. Ова е крајот.'


Поглавје 14


Така, Тара сепак отиде.


Па, не баш Тара. Не Тара, „црвенокосата со облини“. Црвенокосите со облини се премногу лесно да се забележат на улица полна со луѓе и премногу лесни за следење. Жената што дојде на приемот следниот ден на број 41 беше стара слугинка со лице со глушец. Со сиво-кафеава коса, закачен нос и чанта наместо фустан. Костимот, периката и шминката ги имавме благодарение на Џенис и Кажи на мајка ти. Доколку Тара не се врати во театар најдоцна до седум часот, претставата можеби нема да продолжи - периката и носот ѝ припаѓале на нејзината мајка.


Електронскиот диктафон и камерата на рачниот часовник беа од AX.


Магнетофонот беше најновиот модел - мал Sony со батерии. со големина на тампон и преправен на таков начин што личеше и на тампон за цигари. Тоа беше звучно управувано, што значи дека не снима тишина. Со брзина 4,75 успеавме да снимаме чист звук околу два часа. Со вртење на копчето за јачина на звук до крај, тој можеше да снима од женска чанта, исто како онаа на Тара. Голема отворена платнена торба за пазарење.


Ако некогаш сте се запрашале какви луди луѓе би разговарале со мртвите, одговорот е богати луди луѓе.


Биби Хоџсон, на пример. Тара удрила во неа по пат (клик). Добро. Така да знам која е и таа. Но, Тара вели дека, според Вог, оваа дама е „сквотер“, титула што можете да ја добиете само кога ќе потрошите еден тон пари на чевли и појаси. Онаа жена за која трошењето малку пари сè уште значи фустан на Диор. Г-ѓа Хоџсон ги добива парите од г-дин Хоџсон. г. Вилијам А. Хоџсон од агентите за недвижнини на Хоџсон. И знам кој е. Агентите за недвижности на Хоџсон поседуваат половина од Флорида и голем дел од островот што го нарекуваат Менхетен.


Имаше и г-ѓа Вентворт Фрог, која имаше околу четириесет и пет милиони долари. Тара ја пречека долу во рецепцијата. Таа го фотографирала и самиот простор за прием. Викторијанска соба со црвени кадифен софи и многу палми во саксии. Тара мораше да пополни формулар. Неколку прашања за нејзиниот личен живот и животот на починатиот. Според пополнетиот формулар, г-дин Луиз Риг од Сент Луис, Мисури, е во посета на нејзината тетка Миртл Риг. Во делот „Причини за посета“, Тара напиша: „Да прашам за совет за инвестирање во наследство“. Таа не знаеше зошто го напиша. Таа рече дека само ѝ текнало.


- Дали е ова многу пари, драга? - праша рецепционерот. А Тара одговори: „Толку голема што ме плаши“.


Рецепционерот се насмевна


Едно слабо ориентално момче ја одведе горе во виолетова чекална полна со палми. И тој и рекол дека Сонг Пинг ќе договори состанок. Сонг Пинг ќе и дојде за половина час. Во меѓувреме, можеби ќе можеше да чита некое списание. Можеби имаш шолја чај? Исчезнал и се вратил по еден момент со испарувана чаша. Тара го зеде и момчето повторно исчезна.


Таа едвај чекаше минута или две, а потоа ја отвори вратата. Никој не се гледаше во ходникот. Наспроти, зад затворената врата се слушна пијана женска смеа. Од втората врата се слушна слабо брмчење. Медиум кој стенкаше додека паѓаше во транс. Третата и последна врата имаше ознака „Приватна“. Од таму немаше звук. Тара се обиде да го отвори. Беше заклучен.


Од својата огромна чанта извадила чепкалка за заби и лента од пластика. Таа не беше навикната на ова и работеше несоодветно. Но, на скалите немаше чекори, а во другите две соби никој не влезе. Конечно ја отвори вратата.


Го затвори зад себе и погледна наоколу. Тоа беше мала бела соба. Имаше неколку мијалници, мал фрижидер, двоен шпорет со котел. По ѕидовите беа обложени стаклени витрини. Еден од нив имаше секакви чаеви. зелен чај. камилица. Лапсанг Соучонг. Збирка шолји за чај со розови и бели цветови седеа уредно на горната полица. Исто како чашата што и ја донесе момчето. Во друга витрина, на другиот крај од собата, имаше збирка кафени шишиња. Секој содржеше некаков грануларен прав. На етикетите едноставно пишуваше „А“, „Б“ или „Х“. Друг сет шишиња содржеше течност, а на долната полица имаше поткожни игли.


Витрината беше заклучена.


Во мијалникот имало искористена игла. Тара го зеде. Во него останаа уште неколку капки течност. Внимателно го инјектирала во празна ампула што лежела во близина. Ја намириса ампулата. Научниот компјутер во задниот дел од нејзиниот ум помина низ неколку илјади ударни карти и го врати одговорот за помалку од секунда. Ја стави ампулата во чантата и отиде до вратата.


Во ходникот се слушаа гласови.


Таа се замрзна.


- Значи, госпоѓице Алис. Не грижете се. Ништо лошо нема да се случи“, беше машки глас. Со висок назален азиски акцент. Зборуваше како да зборува со дете. Секој слог е нагласен посебно. „Покрај тоа, нема зло, се сеќаваш?


Алис одговори нејасно. 'Да. Знам. Злото постои оттогаш... но понекогаш се прашувам...


- Немојте да се чудите, госпоѓице Алис. Верувај ми. И татко ти ми веруваше. Сепак...


Се сеќаваш ли што ти кажа вчера?


Алиса воздивна. Да, Иан. Ти верувам.'


„Во ред“, рече тој. - Па се сеќаваш ли што да правиш?


„Ништо“, одговори таа со тивок глас.


Ништо. Точно.' Потоа следуваше кратка пауза. „Па, тогаш зошто не се качиш горе и не го направиш тоа?


Можеби таа кимна како одговор. По скалите се искачија еден пар чекори. Другиот пар направи само неколку чекори. Рака тропна на вратата. Вратата се отвори. Во позадина, пијаната госпоѓа продолжи да зборува. „Ох, драг, драг Роберт“. Во некоја тажна песна.


"Па?" рече човекот.


Му одговори една жена со груб глас. 'Како што можеш да видиш. Најдоцна утре.


„Обидете се да го добиете денес. Можеби ќе ни треба утре.


„Добро. Тогаш остави ме на мира.


Вратата се затвори и по скалите одекнаа машки чекори.


Тара чекаше додека ходникот повторно не се смири. Таа набрзина се врати во чекалната и нејзиниот стол. Го погледна ледениот чај што го остави недопрена. Таа шмркаше. Тоа беше чај.


Таа го зеде списанието. Вратата се отвори.


Жената носеше црно кимоно. Покри значително тело со значителни испакнатини. Имаше кратка машка фризура и строго лице. Таа зборуваше со одмерен, рапав глас.


Моето име е Сонг Пинг. Се појави грешка. Не можам да те примам денес. Можеш ли да се вратиш утре? Тоа беше повеќе како нарачка. Утре во два часот. Таа накратко ја наведна главата, не дозволувајќи и нејзините очи да учествуваат. Се лизнаа покрај Тара како црни рефлектори.


Тара стана. 'Но...'


Во два часот“. Додека Тара одеше по скалите, таа ја повика. „Тогаш ќе биде таму тетка ти“.


Тара престана да снима и се сврте кон мене. Дали Луиза Риг ќе ја види својата тетка Миртл? Утре на иста бранова должина и сето тоа ќе го слушнете“.


Беше многу задоволна од самата себе. Таа вриеше од возбуда. Токму Хансиер Бринкер најде дупка во браната и сега го заби прстот во неа за да ја спаси земјата од огромна катастрофа. Беше толку проклето среќна што навистина не сакав да и кажам дека воопшто ништо не научила. Само фотографиите можат да имаат одредена вредност. Роско го зеде филмот да се развива. Следното утро ќе добиеме одговор.


„Посакувам повторно да имаш слика како се вика - оној што разговараше со Алис“.


- Јана?


Да. Неговиот глас звучи како глас на познат агент на CAN.


Очите на Тара се проширија. „Дали сакаш да кажеш дека другите луѓе немаат никаква врска со тоа? А тој нарколог? Значи, тоа не е баш она што јас би го нарекол детска, невина забава.


Не навистина.' Се насмевнав.


Што имаше во овој шприц? Пентотал?


Ја спушти устата. - Како знаеш? Го зачував ова за последно.


Се насмевнав. „Слушај, душо. Од дванаесетте трикови што ги имаат за да измамат богати кучки, тие имаат единаесет таму. Натриум пентотал е серум на вистината, нели? Така, тие им даваат добра шанса на овие дами така што прво ќе им го дадат овој чај и дамите им кажуваат се што сакаат да знаат. Секакви детали за починатиот љубовник. Потоа од збор до збор, медиумите го повторуваат подоцна. Излегува дека е многу убедлив настап. Овие дами не се сеќаваат што кажаа претходно. Овие дами се занемени. И благодарен - и дарежлив.


Устата на Тара формираше тивко „О“.


„Постојат голем број други придобивки поврзани со тоа. Ако оваа вистина е инкриминирачка, секогаш постои можност за уцена. И ако се вклучени доволно пари, духот и кажува на целта што да прави со него. Што и да е - добротворни цели, акции, швајцарска банкарска сметка - можете да бидете сигурни дека тие трупаат пари. Тара изгледаше збунето. „Но, каква врска има ова со CAN?


Ништо. Ова е точно. Мислам дека сето тоа е повторно Насау. Featherstones се занимавале со измама, КАН дознал за тоа и ги уценувал. Веројатно исто како и кај Бангел. Одеднаш ми текна дека Бангел и Федерстоунс имаат нешто друго заедничко: и двајцата се дилери на дрога.


И реков:


„Значи, КАН можеше да тргне по истиот пат за да влезе внатре. Тие се заканија дека ќе престанат да ги снабдуваат доколку не добијат дел од приходите плус неколку услуги. Услуги како можеби обезбедување засолниште за клонови.


Таа одмавна со главата. 'Шармантно.'


ги кренав рамениците. 'Шармантно.' Безбедно. Но, чувајте ја вашата духовитост за себе.


На овој начин нема да се доближиме до штабовите на овие клонови. Освен тоа, ние не сме тука да ги разоткриваме мистериите на општеството. Наша задача: нивна елиминација.


Таа малку се стресе. - Тоа е помек збор од убиство, нели?


Ја погледнав. Таа седеше со нозете подигнати под неа на свилено столче во спалната соба. Таа беше облечена во бледо розев костум и изгледаше розово и бело и мазно како свила. Како една од оние девојки кои замижуваат пред филм на Сем Пекинпа. Како една од оние девојки кои плачат во Fove Story.


Одмавнав со главата. - „Со ризик да звучам непријатно... но што всушност прави девојка како тебе на ваква работа?


Прашањето и пречеше. Ги проучувала ноктите. За долго време. Како никогаш да не ги видела. „Па“, рече таа конечно, „тоа е долга приказна“. Пред некое време... ух, запознав... човек.


Пред многу време. Поминав меѓу сите кандидати како најдобар, а потоа, поради... оваа личност... влегов во Академијата за уметности... Ние - не е важно. Во времето на Џонсон, Виетнамската војна повторно го достигнува својот врв. Па, јас го потпишав. Ја фрли главата наназад и ми даде смешна насмевка. „Исто така, мислев дека би било многу возбудливо и романтично да се работи со луѓе како Џејмс Бонд секој ден.


„Не заборавајте да го споменете Ник Картер?


О“, рече таа. „Не се осмелив да сонувам за тоа“.


Отидов низ собата и седнав до неа. Ја зедов нејзината брада во раце.


Слушај, реков. „Ќе ви се остварат уште неколку желби“.


Хм.' Таа ме погледна итро. - Како знаеш за што сонувам?


Добро, реков. - Дозволете ми да погодам. Ги затворив очите. „Сакате да бидете слободни да лебдите во воздухот и да водите љубов таму“.


Мммм...“ Таа размислуваше за тоа. „Интересно. Но, можеби е премногу ветровито.


Тогаш се е во ред. Како за... како за музеј. Таму имаат кревет од шеснаесетти век - од стара гостилница. Можеме да се лизнеме зад кадифените завеси и да си ги изгребаме имињата на главата кога ќе завршиме.


Го сакам тоа“, рече таа. „Но, музејот не се отвора до десет часот наутро“. Таа ме погледна. - Дали се согласувате со мојата идеја?


Се согласив.


Во бања со меурчиња.


Во бања со меурчиња?


„Во бања со меурчиња“.


Слушај, можам да ти препорачам. Со оглед на меурчињата и сè што оди со него, ова е уреден, чист секс. Едноставно никогаш не треба да го пробате во тој случај. Барем ако си мојата висина.


Таа ме исуши. Со голема, мека, топла крпа.


„Сакам да те прашам нешто“, реков.


За што?'


Таа направи неколку интересни работи со овој пешкир.


„Не е важно“, реков.


И со вистинската девојка во кревет, не е се лошо. Исто така, не мора да се дотерувате за да го поставите алармот во вистинско време. Не со двајца луѓе кои се сакаат и сакаат секс. Проблемот е што никогаш не трае доволно долго. Тешкотиите се враќаат.


Тргнав настрана и запалив цигара. „Сакав да те прашам...“ дувнав прстен за чад. „Дали има збор на кинески што е сличен на „ох, туве, леле“?


Таа помина со прстот низ косата на моите гради. Дали сакаш да ја смениш темата, драга? Или сакавте да се обидете да ја направите таа сцена со када на кинески?


И го објаснив пеењето на Алис Федерстоун. Тара се намурти. "О, јаже, леле?" Таа ги крена рамениците и се замисли една минута. „Ха. Почекајте една секунда. Рековте дека е песна. Кимнав со главата.


„Хм“. Таа стана од креветот. „Не оди“. Таа го зграпчи фустанот и влезе во дневната соба. Слушнав како магнетофонот повторно работи.


Таа се врати насмеана. Таа ги имаше овие зборови. „Разбирам“, рече таа гордо. „Тао“.


„Дао? Како е ова Тао на таа древна кинеска религија?


Таа кимна со главата. Нивните вечерни молитви се постојано пеење: „О, Тао! О Тао! Има добри шанси да звучи како „О, тауве, леле“. Само да знаевте што слушате.


Таа се врати на креветот и се свитка, обвиткувајќи ги рацете околу колената. Беше доста сигурна во себе. Се разбира, најдоброто објаснување до кое дојдов до сега беше прилично сомнителната теорија дека Алиса била опседната со постојан нагон да се јаже и да мрда.


Тара зрачеше. „О, Ник. Совршено. Сè е во ред. Оние пердувести кои живеат како пустиници се таоисти - аскети. А што се однесува до разговорот со мртвите. Таоистите се мистици. И оние пцости што ги изговорија против госпоѓица Мејбел, на пример, таоистите се фанатици. И, исто така, застана, како Болтини, објавувајќи ги Летечките Валенда и Алиса, која постојано повторува дека нема зло. Таа удри во креветот, „О, овој клон кој ти кажува дека смртта и животот се исти, сè е едно, доброто и злото, смртта и животот една целина.


Одмавнав со главата. „Тоа значи приближно исто како Големиот електричен уништувач на небото“.


Таа воздивна и се нагрди. „Типична филозофска идеја. Но, не е лошо.


Ја свиткав ногата. 'Понатаму?'


„Па... затоа што мислат дека злото не постои, не прават ништо за да го спречат. Не правете ништо и се ќе биде како што треба. Ова е нивното големо мото.


„Хм-хм. ова може да важи за Алис. но не за клоновите, КАН не прави целосно ништо сега“.


Ммммм. не знам. Луѓето ги толкуваат религиозните доктрини на чудни начини. Погледнете ја само инквизицијата. Или овие бескрајни војни за Светиот Грал. Не би исклучил можна врска.


Размислував за доследност и ја отфрлив можноста. Политиката е единствената религија во овие краишта. И ако некој ја пее вечерната молитва, тогаш таа е повеќе како „О Мао“ отколку „О Тао“.


Поентата е“, продолжи таа, „да можам да ја натерам Алиса да разговара“. Ако е навистина таоист, нема да тепа околу грмушката. Можеби таа може да ми каже многу за тоа што се случува во таа куќа. Всушност, таа ги има сите одговори.


Уморно поминав со рацете преку моите очи. „Се надевам дека нема да мораме да ситиме зборови за ова, но нема да се вратиш во таа куќа“.


Го добив тој зелен поглед од неа.


За ова би потрошиле многу зборови.


А зошто да не?'


Од единствена причина што штом те забележат ќе те напумпаат полн со пентотал и се ќе им кажеш. Искористи го умот, Тара. Таму е многу опасно. Не ни знаеме колку е опасно додека не ги идентификуваме овие фотографии. Затоа држете се настрана од нив. Вие го завршивте својот дел. Роско и јас ќе продолжиме да ги истражуваме случаите на Алис.


И како ќе го направиш тоа ако никогаш не излезе?


Па... тогаш треба да влеземе внатре.


Таа стана од креветот и почна налутено да шета низ собата. Но, тоа е толку глупаво. И трошиш толку многу време поради ова. Плус, тоа е уште поопасно за вас. Веќе имам влезна карта. Утре. Во два часот“.


Таа беше во право. Направив грешка што никогаш порано не сум ја направил. Донесов емотивна одлука. Повеќе од се сакав да ја заштитам. И тоа беше погрешно. Емоциите не се дозволени во мојата работа. Ги оставате на врата веднаш штом ќе почнете.


Се согласив таа да оди. Под два услови.


Прво: па прво ќе се занимаваме со фотографиите. Ако ова место беше вистинско упориште на агентите на CAN, таа немаше да оди таму. Таа се согласи.


Второ, јас и Роско ја чекавме во макробиотскиот ресторан спроти улицата и комунициравме со неа преку микрофон. Ако слушнеме нешто како лозинка, би можеле да дојдеме на помош.


Таа се согласи. Патем, со некое изненадување. „Па, Ник, не можам ни да сонувам дека ќе биде поинаку. Не е дека се плашам“, рече таа, „само што јас...“, помисли таа некое време: „Се плашам“.


Поглавје 15


Беше гаден ден. Се пресеков додека се бричев. Тара го испушти огледалото. Кафето беше премногу слабо. И почна да врне. Тоа беше добриот дел.


Пред единаесет часот Тара излезе од куќата. Сакаше да се нашминка и да се облече навреме за да може рано да стигне до Федерстоун. Таа се надеваше дека ќе се прикраде на катот од погодно лоцираната чекална на вториот кат за да се сретне со Алис Федерстон.


Мојот телефонски повик во 11 часот со Мејс се покажа како нов удар. „Извинете момци“, рече групата, „сè уште нема акција“.


Се јавив во чајџилницата на Лајтфут и ми беше кажано дека мојата нарачка нема да биде готова до пладне. Немаа курири.


„Не можам да го имам? Тие рекоа да. Тоа беше тежок ред.


Ова значело дека фотографиите што Тара ги направил во The Featherstone's не биле лесно идентификувани. Требаше да ги испратат во Вашингтон. Веројатно. Во секој случај, ќе добијам одговор напладне. Има уште многу време да се контактира со Тара во театарот ако се појави потреба. Излегов од станот и одев по улиците. Во еден часот попладне го сретнав Роско во ресторанот макробиотик. Решив прво да имам што да јадам.


Десет минути до дванаесет бев во чајџилницата на Лајтфут. Мала, мрачна продавница на приземјето на една урната зграда некаде во Сохо. Ѕидовите беа наредени од подот до таванот со полици со огромни тегли со чај. Прозорците свртени кон улицата исто така беа исполнети со купишта чај.


Зад шалтерот стоеше еден разлишен човек облечен во кафеава престилка без конец. Ги погледна моите документи и кимна со главата. Ја извадил лименката од полицата и ја ставил на пултот. Почна да го завиткува во кафена хартија за завиткување.


„Јас, ух... би сакал да го користам овде“, реков.


Тој одмавна со главата. — Продавницата едвај е погодна за ова, нели?


- Или можеби горе?


Ме погледна сомнително. „Не знам“, рече тој. - Морам да го проверам ова. Одеше до касата и притисна Н-3. Неколку моменти подоцна телефонот заѕвони двапати, а потоа замолчи. „Во ред“, рече таа. Притиснала копче под пултот и се отворил мал дел од задниот ѕид.


Дупката ми даде пристап до тесните скали што водат до локалното седиште на АХ. Скалите водеа до мала, излитена просторија за прием. Две портокалови пластични столчиња, маса покриена со копии од Tea News и голема, излитена маса. На масата седеше темнокоса убавица и џвакаше мастика. Таа ме погледна со интерес, престана да џвака и ги прекрсти нозете во другата насока. Десно од неа имаше друга врата. Светиот на светињите. Погледнав во часовникот. Беше дванаесет часот. Ги ставив двете раце на масата и малку се наведнав напред. „Сакам да разговарам со Долорес“, реков.


Таа направи целосно невозбудливо лице. Ја блеснав личната карта. Нејзините очи конечно покажаа разбирање и таа кимна со главата. „Не знаете ништо сигурно во оваа чајџилница“, рече таа. „Дали ја сакате Долорес или вашата порака?


„Порака“, реков таа притисна неколку копчиња на нејзиниот телефон додека таа ми го подаде телефонот „Се гледаме во еден часот“. повторно: „Извинете, момци, нема акција“.


Ја отворив теглата и седнав на масата. Секоја фотографија беше внимателно прикачена на компјутерска картичка. Почитувани дами г-ѓа. Хоџсон и Фрог беа препознаени како такви. Секретарот на Федерстон беше клучен за отпуштањето на Агнес Краун, поранешната секретарка на Скотланд Јард, бидејќи некои документи што таа ги имаше оттаму беа украдени. Никогаш не беа откриени докази за нејзината вмешаност. „Невнимание“ беше причината за нејзината оставка. Сепак, таа беше под сомнение. Момчето кое го донесе чајот на Тара и ја одведе во чекалната беше Пем Кон, млад терорист и специјалист за психолошка војна. Особено добро во психотропните лекови. Тој беше главен истражител на CAS. Некаде во Азија го изгубија од вид. Благодарение на фотографијата на Тара, АХ ги ажурираше своите податоци во архивата. Последно, но не и најмалку важно, беше Сонг Пинг. М-2. Убиец од втора класа. Втората класа не значеше дека е лоша. Тоа не значеше ништо освен дека таа е убиец. И сите оние феминистки кои сега се лути на мажите, испратете ги вашите жалби до Мао Це Тунг. Сонг Пинг беше злобна тетка. Според компјутерската мапа, таа била експерт за сложеноста на физичката тортура.


Скокнав до телефонот и се јавив во театарот.


Тара веќе замина.


Го удрив телефонот толку силно што масата се затресе и реков дека ја сакам Долорес. „Долорес лично. И брзо! Секретарот го забрза џвакањето на четири или четири пати и притисна неколку копчиња. Вратата десно од неа се отвори малку. „Нема да ви недостига Долорес“, рече таа. Ова е единствената девојка на панелот.


Девојката на разводната табла беше висок, широк маж со седа коса, облечен во одамна мртва кошула и ослабено лице.


Реков. - "Долорес?"


Тој воздивна.


„Види“, рече тој и го подигна увото од слушалките.


„Јас сум Картер“, реков.


„Ох“. Изгледаше малку поисправено.


Му реков да му даде итна порака на Роско. Плановите се сменија. Моравме да ја пресретнеме Тара пред да влезе во лавовската јама. Ќе се вратам во станот во случај таа да дојде. Сега се упати кон ресторанот за макробиотик. Ако не можев да ја сретнам, ќе го сретнам таму во два и пол.


Се возев со такси и се вратив во станот за рекордно време. Таму немаше контејнер. Сè што можев да направам е да чекам. Да не беше во театар, а не овде, можеше да биде каде било. А Лондон е голем град. Немаше вистинска причина за паника. Пред да го видам Роско, ги имав сите можности навреме да ја предупредам. Дури и да беше во последен момент. Сепак, се чувствував малку непријатно. Продолжив да шетам низ празниот стан. Дождот нервозно чука по прозорците. Од соседната улица се слушаше слабо брмчење на џезот. Од самата улица се слушаше стенкањето на автомобилите. Авион полета некаде високо над мене. Мачката дувна. Часовникот отчукуваше.


Сакав да срушам сè. Дефинитивно часовник. Можеби за да се запре времето. Или можеби затоа што не го испуштаа звукот што сакав да го слушнам. Звукот на Тара доаѓа низ вратата. Цело, страшно време, ако ништо не се случи, тогаш сè се заканува да се случи одеднаш и на погрешен начин.


Во еден часот попладне го свртев бројот. Го добив одговорот на Роско на мојата порака. Потоа три звучни сигнали и групата на Мејс: Сони, момци. Сè уште нема акција.


Ја спуштив слушалката. Ги триев очите и си го триев вратот. Таму повторно искаса. Престанав да тријам. За што ме предупреди мојот радар? Погледнав во ѕидот. Потоа на телефонот. Го зедов телефонот и повторно го свртев бројот.


Роско: Ќути. Ники. Ќе ја најдеме.


Бип, бип, бип. Мејс: Извинете момци. Сè уште нема акција.


Го држев телефонот малку подалеку од моето уво.


Ова беа истите зборови што Мејс ги употреби двапати!


Секој час даваше нова порака. Секако, веројатно не можеше да смисли ништо повеќе, но повторувањето сепак не му пречеше. Секој час во последните неколку дена доаѓаше со некој чуден извештај или вест за тоа што јадат во провинцијата. И ако воопшто не можеше да смисли ништо, сепак излезе со партнер.


Повторно го кренав телефонот до увото... внимателно слушав. „Извинете момци. Сè уште нема акција. Да! Тоа е тоа! Во неговите последни зборови се слушаше слабо режење. Авион што леташе покрај него.


Ја повикав Долорес. Ми потврди дека истата порака била таму веќе три часа. Не, рече тој, не му беше сомнително. Тој само мислеше дека Мејс се обидува да се пошегува користејќи ја истата порака одново и одново.


Му кажав за авионот. За момент молчеше. „Семоќниот Бог“. Тој рече. 'Во право си.'


Веќе немав Мејс. Бев некаде помеѓу гнев и паника. Лутина што бев толку фокусирана на безбедноста на Тара што ги изгубив од вид нивните вистински намери и не дознав порано за пораката на Мејс. Сите наши надежи за „искористување на овој случај“ беа засновани на патеката на Чен-Ли Браун, патека што ќе доведе до лабораторијата за клонирање и до Лао Зенг. Ако веќе го направил својот потег, се губи сета надеж. Никогаш нема да го најдеме ова гнездо на клонови. Никогаш не можевме да ги спречиме. Господ ќе ме казни за оваа кучка што ми влезе под кожа.


„Во ред“, ѝ реков на Долорес. „Намерата е оваа. Ми треба хеликоптер што може да ме однесе таму. Дајте му на Роско дополнителна помош и ...


- Се шегуваш? - ме прекина. „Канцеларијата во Лондон не е толку голема. Едноставно немаме дополнителна помош - барем не онаква каква што ви треба.


- Хеликоптер?


„Се уште е во тек.


„Добро. Тогаш кажи му на Роско да оди сам. И побогу кажи му да внимава!


'Слушај. Да сум на твое место, немаше да се грижам за Роско. Понекогаш може да биде малку педант, но не кога животот му е на линија. Премногу го сака животот.


воздивнав. "Да се надеваме."


Хеликоптерот требаше да ме земе во 1 и пол во Хајд Парк. Секој би бил изненаден, но тоа не е моја работа. Во секој случај, тие ќе зборуваат за тоа со денови. Ја исчистив Вилхелмина и повторно ја наполнив. Го ставив шилото назад во неговата обвивка и ставив друга гасна бомба. Среќен Пјер, така во средината.


Го облеков мантилот и излегов на дождот.


Поглавје 16


Роско погледна во часовникот. Беа пет минути до две. Тара рече дека ќе оди кај Федерстоун во два и пол.


Не сакаше да изгледа премногу сомнително со тоа што истрча од ресторанот како лудак. Па плати, го зеде весникот и почна да чита во влезот. Дождот почна да врне посилно. Така, тој што чита во влезот нема да се истакне. Веројатно размислуваше за својот заборавен чадор.


Сигурно ја видел Тара кога се појавила преку улицата, зад аголот. Таа не го видела. Имаше чадор и ги обезбеди потребните ролетни за да и го ограничи видот.


Роско и пријде од неговата страна на улицата. Помина покрај бакалот. Покрај чевларот. Минатата уличка. Веројатно не го тргнал погледот од Тара, па не го забележал човекот. Можеби тоа беа двајца мажи. Му пријдоа. Веројатно не бил предупреден од фактот дека човекот не користел толку убав црн чадор за дожд. И сè уште го држеше преклопено во раката.


Барем вака стојат работите како што подоцна ги замислувавме.


Кон вечерта го најдовме телото на Роско. Беше во уличката. Рацете сè уште му беа прилепени за големиот црн чадор, чиј врв како жилет му го прободе срцето.


Поглавје 17


Хеликоптерот слета на мочурливо поле на околу километар од куќата. Ме чекаше голем Фиат 130 Возачот ми ги подаде клучевите, ми покажа во вистинската насока и седна до мене. До моето возачко седиште. Потоа сите отидовме во различни насоки.


Дождот престана и пејзажот светеше во нереална жолто-зелена боја. Едно од тие цвеќиња од сликите на Констабл. Тоа беше еден од оние чудесни пејзажи со куќички и гостилници од времето на Ричард Лавовското срце. Чувствував дека крвта ми врие на овој универзален предизвик. Лов. Крстоносна војна. Влегов во мојот голем Фиат за да ги убивам змејовите. Мојот пиштол и шило беа новиот Екскалибур. Бев дел од историјата и напишав историја. Веќе можев да ги слушнам роговите како го поздравуваат моето доаѓање. Јас, сепобедничкиот херој.


О Боже. Но: конечно акција:


Ја паркирав колата зад шумичката и продолжив низ малите грмушки до задниот дел на имотот. Тоа беше засолниште што тие го изнајмија за себе. Куќа со слама која оддава чудна атмосфера. Беше многу тивко.


Премногу тивко.


Погледнав наоколу. До главната куќа имаше две мали куќички, подеднакво чудни. Најблиската беше на дваесетина метри од главната зграда. И двајцата беа качени. Се прашувам кој користел Мејс. Бев прилично сигурен дека повеќе не го користи.


Одев од едно дрво до друго и стигнав до втората куќа. Добив и поглед на патеката. Мојата среќа беше премногу добра за да биде вистинита. Таму беше паркирана кола.


Тоа беше стар американски караван. Овие стари страни од вештачко дрво од Шевролет од 1952 година. Багажникот на покривот беше полн со багаж. И опрема за риболов.


Каде и да оделе, не оделе на риболов. Но, тие требаше да одат некаде, а јас стигнав на време.


Стигнав во друга куќа. Вратата беше заклучена. Погледнав внатре низ еден од витражните прозорци. Посегнав по прозорецот. Се отвори. Можеби премногу лесно. Ја подготвив Вилхелмина и влегов внатре.


Ако било кој друг освен Мејс би бил во неволја. Овие стари подни даски ме подаруваа при најмало движење. Тие крцкаа под мојот влез. Но, ако некој беше таму, тој молчеше.


Продолжив да одам. Имаше само две соби на приземјето, и тие изгледаа празни, многу празни. Каминот беше обесен со бакарни тенџериња и чиста, но јагленисана решетка.


Се качив по скалите.


Бања.


Ова беше неговото место во куќата. Магнетофонот на Мејс сè уште беше на креветот. Моќниот двоглед сè уште остана низ прозорецот. Креветот беше плетка од чаршафи. Мејс и Пирсон наизменично спиеја овде. Имаше една изложба на лимени конзерви во аголот. Слабиот мирис на риба сè уште висеше во воздухот.


Немаше знаци на борба.


Колку добра вест може да значи ова. Нешто ги натера да се оддалечат од нивната функција. Но, тоа не мора да значи дека се мртви.


Гледав низ двоглед. Го видов Чен-ли во куќата. Тој разговараше со двајца мажи. Можев да им ги видам нозете, но нивните лица не беа видливи. Го користев рекордерот за да и пренесам порака на Долорес. Оваа работа беше во безжичен контакт со таа убавица во чајџилницата. Потоа повторно слегов долу и се искачив низ прозорецот.


Врнежливо време. Се чувствував непријатно. Мислев дека е времето. Но, повторно, мислев дека ова може да биде предупредување.


Се упатив кон втората куќа. Онаа што беше најблиску до главната зграда. Даските кои биле заковани на вратата биле искинати. Ја стиснав Вилхелмина и ја отворив вратата.


Она што го видов таму ме стисна стомакот.


Насекаде имаше крв. Стариот дрвен под беше натопен со него и обоен со непристојната боја на смртта. Се замрзна меѓу шевовите на подните даски. Со него беше намачкан белиот памучен мебел. Рачниот часовник AX лежеше смачкан. Пиштол AX калибар 0,38 лежеше облеан во крв на стол со прашина од брашно. А до каминот лежеше секира обоена во црвено.


Камин.


Сè уште гореше. Даваше и топлина. На решетката имаше куп топла пепел. Во аголот, до огнот, лежеше... рака. Слушнав многу чуден шум и потоа сфатив дека ја додавам мојата повраќаница во нередот.


Влегов во кујната и ја отворив чешмата, а потоа ми прска ладна вода на лицето и го заглави зглобот под чешмата. Ми бодеа ушите. Ја исклучив чешмата. Мислев дека слушнав нешто. Креењето на дрвениот под.


Поглавје 18


Тара ми кажа подоцна, но можам да кажам сега. Во правилен редослед.


Таа не го виде Роско. Но, таа не погледна назад. Таа знаеше дека тој е таму. Заедно со мене. Во ресторанот. Таа влезе во друштвото Федерстоун како што беше планирано во 14:30 часот. Околу вратот носеше низа бисери кои можеа да го пренесат секој разговор во радиус од пет метри од неа до ресиверот од другата страна на улицата. Во чантата го имала истиот диктафон што го користела претходниот ден.


Тара се чувствуваше добро.


Рецепционерот забележал, малку изнервиран, дека Тара пристигнала прерано. Пем Кон ја одведе до истата чекална на вториот кат како и претходниот ден и и понуди уште една шолја чај. Таа го остави да ги проучува истите списанија.


Овој пат Тара зеде шолја чај. Од него доаѓаше пријатен мирис на цимет. Таа го натопи прстот во течноста и го лижеше. Мојата девојка доби А по хемија со причина. „Чајот“, им шепна таа на бисерите и на Соња, „е исполнет со метаквалон“. Таа изброи околу петстотини милиграми. Овој лек ви го дава она што го нарекуваат „добро подготвен“. Од една страна, чувство на поспаност, од друга, чувство на возбуда. Што се однесува до самиот удар, тој може да ве убие на два начина. Самиот лек или отсуството на оваа дрога. Симптомите на повлекување се слични на оние на епилепсијата - неколкудневни напади кои можат да завршат со целосен колапс: смрт. Овие луѓе овде знаеја што прават. Тие петстотини милиграми беа доволни да ти ја разнесат главата. Барем доволно за да мислите дека вашата тетка Миртл се вратила од мртвите.


Тара ја истури содржината на чашата на една од овие лоза во саксии. Ако оваа лоза не беше правилно вкоренета во земјата, сигурно ќе се олабави.


Повторно излезе во коридорот на прстите и повторно немаше кој да ја спречи. Таа одеше по скалите до горниот кат. Две врати водеа до соби на предниот дел на зградата. Една од овие соби и припаѓаше на Алиса. Ги затвори очите и се обиде да го замисли прозорецот кон кој покажав. Стоејќи пред куќата, тој беше десно од неа. Значи, тоа треба да биде вратата од левата страна.


Таа тропна на вратата.


Гласот на Алиса звучеше слабо: „Влези“.


Алис Федерстон лежеше на креветот во сините свилени пижами, сместени меѓу пет печатени свилени перници. Алис Федерстон не изгледаше премногу здраво. На нејзиното чело се појавија минијатурни зрнца пот, а таа се завива со ориентален вентилатор. Нејзината сива, шарена коса лежеше влажна на задниот дел од главата, а зениците на нејзините очи беа намалени до штипки. Таа ја потсети Тара на набиената кралица од Алиса во земјата на чудата.


Алис Федерстон била натоварена со дрога. И ова многу ја олесни работата на Тара. Воопшто не требаше да се грижи за логично оправдување. Алиса беше далеку од логична во моментот. Таа беше некаде во таа гранична зона каде што единствената реченица е глупост и логиката раѓа конфузија.


Таа почна да зборува со низок глас. Поради некоја причина мислела дека има шест години, а Тара и е мајка. Навистина, постојат лекови кои можат да ве натераат да размислувате на овој начин. Хашишот е веќе способен за многу, но оние работи што ги голтате, шмркате или вбризгувате само добро ја вршат работата. Но, можеби тоа беше само маската „Кажи на мајка ти“ што заѕвони. Како и да е, Тара продолжи и играше мајка.


Мајка сакаше да знае сè за Јана. Неговата мајка не му веруваше на Иан како што веруваше неговиот татко. Алис рече дека таа сама не го направила тоа.


Јанг беше жесток таоист. Но, Иан се промени. Алис не знаеше зошто. Таа едноставно се чувствуваше така. Алис сакаше да чувствува. Таа имаше и глече плишано мече. Зарем Мо не сакаше да го види ова?


Подоцна, уморно рече таа. Што е со овој Иан?


Па, пред околу пет години, по постхумен совет на тато, Иан ја презеде функцијата. Сè одеше добро до пред две години. Потоа ги отпушти сите овие стари кадри и назначи нов персонал. Тие се исто така таоисти, рече тој. Но, сепак... На Алис баш и не и се допаднаа. Секако дека не е ново. Пем Кон, Пин. А потоа четворките.


Четирички?


Овие четворица момци кои сите изгледаат слично. Според нив, само еден од нив отишол на лов. Не, не можев. Не за лов, ја задеваше... Алиса почна да плаче. Можеби сакаше да ја задева.


Тара рече дека мајка ми ќе ја заштити. Алис престана да плаче. Таа почна да пее. Тара ги крена очите и погледна во часовникот. Беа пет минути до две. Требаше брзо да се врати додека ја чекаа во чекалната. Но, што е со тие четворки? Дали Алис кажа нешто друго? Алис кимна со главата. Таа се насмевна. Тие имаат тројца браќа, а овие браќа се тројки. И изгледаат како овие четворки. Излегува дека тие се седуммина... или не? Алис само продолжи да се кикоти. Прво тројки. Потоа четворките... Алиса само продолжи да се кикоти. Имаше и Чен-ли и Хонг Ло, кои беа некаде во Ирска. Или во Исланд. Или на друго место. А потоа беше Пенг Ли, пилотот. Алис мавташе со рацете. Беше во Америка. А потоа имаше, па имаше“, броеше Алис на прсти, „Допеј, Шизи и Доу“. Таа се насмевна. Но, тие си заминаа по неколку недели. Заминаа во Америка со Пем Кон. Да се сретне со волшебникот. Не, да се запознаеме со овој презвитеријан. Да разговарам со печатот. Да одам на стоматолог. Еве го. Не не. Па, таа не се сеќаваше.


Тара размислуваше за тоа. Така си заминаа по неколку недели. На... претседателот! Мораше да биде вака. Отидоа да ги пречекаат на половина пат.


Беа две и две минути. Тара ја стегна Алиса за рака. „Дали ова се сите браќа што ги познавате? праша таа.


'О. не“, рече Алис. „Има многу повеќе. Ова е многу големо семејство. Но, останатите се некаде далеку. Алиса престана да лика.


- Ти си сигурен? - строго праша Тара. „Нема да одите во рајот ако лажете.


Алис изгледаше трезвено. „Барем така вели Иан. Тој вели дека другите ќе останат малку дома и дека треба да ги извадиме од таму. Така, кога Пем Кон и другите заминуваат, доаѓаат нови. О, искрено, мамо. Така рече.' Алис искрено се потруди.


Тара стана. „Па, драга“, рече таа. „Сега морам да одам, а ти си добра девојка и...“, се обиде да смисли нешто да каже мајчински, „сега послушно јади си ја кашата и наскоро повторно ќе бидам со тебе“. Тара ја затвори вратата зад себе и дишеше длабоко. „Ти го слушна тоа, душо“, му рече таа на ѓерданот. „Во Америка има само еден во моментов. И ова е пилот. Изгледа како пилот на хеликоптер. Или можеби тој бил убиен заедно со оние сенатори кои ги убил. Таа застана, а потоа не можеше а да не додаде: „А ти не сакаше да дојдам овде“. хаха.


Таа се насмевна и слезе по скалите. На дното од скалите, нагоре, беа Пем Кон и Сонг Пинг. Изгледаа лути. Многу лут.


Пем Кон имаше хиподермична игла во раката.


Сè што можеше да каже Тара беше: „О. Ник.


Поглавје 19


Ако го поминете целиот свој живот обидувајќи се да се вооружите против денот на глупоста, тој ден на глупоста ќе дојде.


Го ставив пиштолот до мијалникот, а крцкањето на подот ме натера да се нурнам кон него. Доцнам. Ножот ја зафати собата, прицврстувајќи ја мојата рака за мијалникот како нова пеперутка во колекцијата.


„Во ред, Картер. Свртете се полека“.


Беа три од нив. Тоа не беа „тие“ што ги очекував. Изгледаа како тројца локални негативци. Супер дени. Нивната облека и фризури беа десет години помлади од нив, а нивните испакнати мускули не одговараа на модерната облека. Ми пријдоа со спремно оружје. Лидерот е напред.


„Рацете зад вашата глава“, рече тој.


Го погледнав од горе до долу. Единственото добро кај него беше неговиот костум. „Би сакал да кревам раце“, реков, „но имам технички проблем“. Покажав на ножот што сè уште ми беше притиснат на раката.


Тој се сврте кон еден од неговите придружници. „Џајлс“, рече тој. Ве молам помогнете господине. Џајлс дојде до мене и извади нож. Крвта ми пукна. Џајлс ме претресуваше. Го нашол шилето, но не се доближил до гасната бомба. Веројатно не сум негов тип.


Џајлс се насмевна. Многу самоуверено. - Добро шефе. Тој е чист.


„Тогаш вие и Роби ќе го однесете во куќата“.


Џајлс и Роби ме фатија за раце и, со пар пиштоли притиснати на 'рбетот, ме одведоа кон куќата.


Нема сомнеж за тоа. Тие ги прават најдобрите убијци овие денови. Бангел, Лин Чинг и сега овие момци навистина се надминаа себеси во учтивост. Вин По беше некој друг. Кога му се придружив во собата, тој ми даде смртен сјај и залаа на копилето: „Заклучи го“. Ме турнаа на стол. Секој ме фати за рамо и го притисна: седнав. Винг кимна со главата. Седна и главниот негативец. Бев во друга библиотека со дрвени облоги. Само што не беше толку голем како во Насау. И прозорците беа отворени. Освен тоа, тука не беше ниту Чен-ли.


Винг одеше низ собата; како планина што се движи, со раката со три прста луташе со цигара. Се сетив на посреќни времиња. „Навистина сме уморни од тебе, Картер“, рече тој конечно. Неговиот глас беше висок и леден. „Покрај тоа, отсекогаш сте биле глупави“.


Немаше да одговорам на ова искрено. Сè што направив беше да ја подигнам веѓата. Освен тоа, ниту еден слон не можеше да го спречи да ми каже дека сум глупав.


„Мислевте дека нè набљудуваат вашите пријатели во таа мала куќа за конечно да нè фатите“. Тој се насмевна. Како и да е, ги стисна усните. „Всушност... беше токму спротивното“. Имавме око на твоите пријатели и знаевме дека тоа ќе не доведе до тебе. Барем бевме подготвени за вашата посета.


Тој беше во право. Бев глупав. Паднав во нивната стапица со отворени очи. Но, од друга страна, Академијата за уметност знаеше каде сум. А Вин По подобро ќе знаеше дека тие го знаат тоа... Стана на масата. Ја отвори кутијата. „Доколку мислевте дека пријателите ќе ви помогнат...“ тој подаде мала аудио касета. - Го замоливме вашиот агент Мејс да даде последна порака. Да бидеме фер, тој направи три. Не сакавме повторувачка порака што ќе ги намами другите овде како што ве намами вас. Ја ставил лентата на мал пренослив диктафон. „Додека третата порака почне да се повторува, ние повеќе нема да бидеме тука. Повторно се сврте кон мене. „Мислев дека можеби ќе ве интересира да го слушнете официјалното известување за она што се случи овде денес.


Притиснал копче и Мејс го започнал својот посмртен извештај.


- Извини, отидов на риболов. Не јадете ја храната. Расипаната каша има уште подобар вкус. Брзо го пробав и брзо се разочарав. ЗА.'


За момент помислив дека Мејс згрешил, но брзо се молев да ми прости, каде и да е во моментот во магла.


Мејс не го загуби патот. Па.


Вообичаеното затворање е „крајот на пораката“.


„Во програма“ значи дека пораката е во код. Едноставен код за брзо испраќање пораки. Заедно со првиот збор, секогаш треба да го земете следниот четврти збор. Одбројував. Пораката на Мејс до нас беше: „Извини. Храната е расипана. Брзо!'


Засилувањето ќе пристигне во моментот кога оркестарот ќе почне да свири. Градинка или не. Можев да сметам на помош во рок од еден час.


Крилото се сврте кон главниот негативец. „Корнелиј“, рече тој. „Сега вметнете ја оваа лента“.


Корнелиус ја зеде лентата и ја напушти собата.


„Сега, Картер... сега, кога толку многу ни помогна, ќе ти направам услуга... Јави се на Чен-ли“, му рекол на Џајлс.


Џајлс замина. „Добро. Што навистина сакавте да знаете за нас?


Го помина целиот свој арсенал на гримаси и насмевки пред да го најде одговорот. - Сакавте да дознаете каде е седиштето, нели? И сега“, рече тој додека Џајлс и Чен-ли влегоа во собата, „таму ќе те однесеме“.


Погледнав во Чен-ли.


Она што ми падна најмалку привлечно кај него беше поткожна игла во неговата рака.


Немаше време ништо да пробам, направив уште еден неуспешен обид да го грабнам за гуша, но Роби и Џајлс ме претепаа до тоа. Ме фрлија назад на столот. Удар во вилицата кој како да ми ги исфрли сите пломби од забите. Вин дојде и ме удри. Сè се случи многу брзо. Џајлс и Роби ме држеа. Чен-ли ми го засука ракавот. Ништо не можев да направам, по ѓаволите. Со едно брзо движење, иглата исчезна во мојата рака.


Ме држеа така неколку минути. Поминаа секунди, можеби. Или часовник. Не знам ништо друго. Корнелиј се врати и рече дека ја скинал лентата во касетата. Тој рече дека му е жал. Вин По проколна и бараше лепак да го поправи. Тој се сврте кон Корнелиус и рече: „Кученце кученце. Шупак. И тогаш лицето му стана црвено. Црвена роза. Ливчињата се отвораа и паѓаа на подот еден по еден. Ме сака, не ме сака...


„Капулети“, рече Џајлс. Тој се насмеа. Од устата и извлекла дебела водена буба. Се обидов да го оттурнам со раката. Останете колку што е можно разумни.


Тоа беше загубен натпревар.


Устата ми беше сува. Се обидов да станам. Но, се чинеше дека веќе не знаев како да го направам тоа. Ги погледнав моите чевли. Поради погрешен крај на двогледот. Беа далеку. Но, токите. Тие беа убави. Тие беа златни. Тие блескаа.


Поглавје 20


Следниот период беше постојан кошмар. Не се сеќавам колку часови или денови траеше ова. Веќе немаше никаква разлика помеѓу денот и ноќта, помеѓу спиењето и будноста. Во вашите соништа понекогаш ве бркаат чудовишта. Цели толпи ви се смеат. Тротоарите пукаат и исфрлаат повраќаници. Но, тогаш ги отвораш очите, тресете со главата и повторно ја гледате вашата позната постелка, повлечените завеси, кошулата што ја фрливте на подот минатата ноќ. Ја мериш својата разумност пред твоите нозе со смирувачкиот контраст на реалноста.


Но, за мене немаше реалност.


Кога ги отворив очите, видов други чудовишта. Насмеани огледални лица. Калеидоскопски погледи. Променлив, широк, полека се движи универзум на спојување на форми и менување на бои. Митски суштества и невозможни настани. Во моите соништа, Тара постојано се враќаше. Косата и е зелена. Нејзините очи се диви. Еден ден ми ја стисна раката толку силно што почна да тече крв. Еден ден ја држев во раце и таа плачеше со векови.


Полека минуваа соништата. Стана помалку страшно. Мојата глава се претвори во еден бел празен екран. Нема слики. Нема мисли. Еден ден ги отворив очите и си помислив „авион“. Бев во авионот. Обидувајќи се да го фатам овој збор во мојата перцепција ме врати во длабок, немирен сон.


Бев во автомобилот. Погледнав низ прозорецот на автомобилот. Повторно ги затворив очите.


Кога повторно погледнав, погледот беше ист. Небото сè уште беше сино. Тревата беше уште зелена. Автобусот надвор не ја променил формата и бојата. На задната страна имаше неколку букви. Но, не можев да видам што е тоа. Беше глупост, хиероглифи беа. се стресов. Што и да ми правеа, какви лекови и да ми дадоа, не знаев да читам!


Погледнав во другата насока и внимателно, со полуотворени очи, погледнав околу автомобилот. Бев врзани со лисици на некој десно. Го почувствував. Но, сè уште немаше да гледам во неговата насока. Не сакав да знаат дека веќе сум буден.


Автомобилот беше лимузина. Предното седиште беше скриено од погледот со тешка сива завеса. Немаше никаков звук освен звукот на моторот и звуците на патот. Тој што седеше до мене не беше зборлив. Полека ја наведнав главата надесно и со стеснети очи го погледнав друштвото. Воопшто не требаше да бидам толку внимателен. Тој спиеше. Тенок, жилав човек. Мислам виетнамски. Доктор или асистент во бела болничка наметка. Бр. Најверојатно, ова е само уште еден агент на CAN дотеран да глуми лекар.


Ја пробав вратата. Затворено. Природно.


Повторно погледнав низ прозорецот. Автобусот беше уште пред нас. Сè уште можев да читам, но напишаното во тој автобус беше нечитливо. Напишано е со ориентални букви.


Грмевме преку мостот. Меѓу другите возила на патот имало колички и велосипеди. Имаше само уште еден автомобил. Уште една лимузина. Возеше зад нас.


Повторно погледнав надвор. Не знам колку долго гледав. Следното нешто што го видов беше градска улица. Бучни трамваи, луѓе на велосипеди. Колички со волови и луѓе во зелени униформи и сламени капи насекаде. Погледнав покрај мојот чувар за спиење и низ прозорецот десно од него. Ја видов портата. Хотелот е зад овие порти. Како можев да знам? Нешто се врати. Повторно погледнав низ сопствениот прозорец. Спроти хотелот, на покривот на една зграда, видов што барам. Огромен портрет во боја на Хо Ши Мин со површина од 40 квадратни метри.


Самата зграда и припаѓала на виетнамска државна банка. Градот бил Ханој. Вин По ме одведе во Ханој.


Погледнав наоколу со обновен интерес. Не сум го видел Ханој осум години. Неколку згради покажуваа знаци на војна, но штетите не беа толку лоши.


Ханој е прекрасен град.


Град со долги, засенчени улици испреплетени овде-онде со стари француски колонијални дворци. Будистички споменици, кинески храмови. Црвената река е чиста и чиста, а ѓубрето на нејзините брегови мрзеливо се тркалаат по сината вода. Изненадувачки, на билбордите нема антиамерикански пароли. Нема знаци на омраза. Овие луѓе не мразат.


Ова е погрешен однос кон војната. Мразите и веднаш мислите дека другите ве мразат. Една работа за размислување. Но, пред се, не можев добро да размислам. Второ, јас сум агент на AX. Не е дека не размислуваат. Но, тие се подготвуваат за војна.


На спореден пат, друга лимузина се приближи. Набрзина погледнав внатре. Имаше завеси на задното стакло. Но, напред, Чен-ли седеше до возачот. Чен-ли ме виде и виде дека сум буден. Тој го турна возачот, кој ја притисна сирената.


Мојот доктор се разбуди. Му погледнав зашеметен, ужаснат во тоа каква сигурно бев овие неколку дена. „Рагби“, реков. „Добра топка...“


Тој се насмеа. - Нема смисла. Картер. Не сте го земале овој лек дваесет и четири часа. Ефектот е завршен. Веќе си преспал се. И со овој N-2 нема апсолутно никакви несакани ефекти“.


Ме погледна проценливо. "Добар обид."


Тој беше, Бог знае зошто, Американец. Барем звучеше како некој од Американците. Но пријателе? Или непријател?


„Како... колку време сум под едро?


„Ах“, рече тој. „Ова се класифицирани информации. Само да речеме... Доволно долго за да ве однесе овде. И не ме прашувај каде е „тука“.


„Ханој“, реков.


Неговиот пријателски израз исчезна. Неговите очи се стеснија. Притисна едно копче и прозорецот зад предното седиште се спушти. „Господин крило“, рече тој. „Вашиот затвореник се разбуди“.


Завесите се повлекоа. Се појави рамното лице на Вин По, отсечено на вратот покрај рамката на прозорецот. Изгледаше како монструозна кукла. Ме погледна и ржеше.


„Изгледа дека мисли дека сме во Ханој.


„Ох“, рече Винг. Потоа кимна со главата. - Да, Ханој. Дали го гледате таму? Тој покажа на група сиви згради. „Ли Нам Де“.


Стар француски затвор. Исто така познат како Ханој Хилтон. Местото каде што се чуваа нашите воени заробеници.


„Несомнено сте слушнале приказни за ова место“, рече тој. „Но, ќе откриете дека затворот во кој ве испраќаме е многу... многу поинаков“. Иако не гледам причина зошто треба да знаеш каде е. Притисна едно копче и завесите повторно се затворија, блокирајќи ми го погледот.


- Доктор Куј? Значи, тоа беше вистински лекар. „За будала, нашиот господин Картер не е толку глупав“. Дури и без добар поглед, тој сè уште може да го пресмета својот правец и време. Не дека се враќа, но мислам дека е така... можеби уште еден удар“.


На овие зборови рацете почнаа да ми треперат. Не можев да престанам да се тресам. Ниту чувството на гадење во моето црево. Не можев да се сетам дека самата дрога предизвикува такви чувства. Но, можеби моето тело го направи тоа самостојно. Куи ме погледна и повторно се насмевна. Чувството на супериорност му беше вратено. - Не грижете се, господине Картер. Оваа инјекција едноставно ќе ве заспие. Нема да има повеќе лоши соништа. Ништо опасно. Сакаме да бидете свежи како маргаритка штом ќе стигнеме таму.


Имав мал избор. проклет Исус.


Уште една инјекција.


Повторно празно.


Поглавје 21


Кога се разбудив, беше темно. Лежам на нешто меко. Воздухот беше исполнет со мирис на јасмин. Се слушна слабо, смирувачко брмчење. Рефлексно погледнав во часовникот. Се разбира, веќе немав часовник. Ми ги зедоа одамна. Кога анестетикот стапил во сила.


Почнав да го земам мојот лого. Лежев на подот на мек душек, покриен со памучен чаршаф. Собата беше осветлена од доцниот самрак и раните ѕвезди кои сјаеа низ отворите. Имаше ветре. Ова донесе со себе бучава.


Тоа не беше бучава. Тоа беше песна. Ниска, јасна мешавина од стотици машки гласови се спои во една реченица: „О Тао; за Тао.


Собата беше голема. Ретко наместен, но удобно. Комплет светилки. Немаше столици, но купишта перници беа расфрлани на подот; подот е покриен со ткаени душеци. На другиот крај од собата имаше друг душек со уште еден куп перници.


Но не. Тоа не беа перници. Тара лежеше таму.


Таа не се мрдна. Таа сè уште спиеше. Или сè уште била под дејство на апчињата за спиење.


Станав и отидов на другиот крај од собата. Сè уште се тресев. Го допрев нејзиното рамо. Таа беше вистинска. - Тара?


Таа стенкаше, се преврте и го закопа лицето во душекот.


„Тара“, повторив. Таа диво одмавна со главата. „Не, не, те молам“, рече таа.


Ја тресев со рамо напред-назад. „Тара“. Таа ги отвори очите. одеднаш, ненадејно. Широко отворено. Таа само ме погледна. Без олеснување, без реакција, без препознавање.


Нејзиниот поглед беше загрижен. Конечно нејзините усни се помрднаа. - Н-Ник? тивко рече таа.


Што и да и направија во изминатите неколку дена, тоа не ја промени. Сè беше токму она што го видов минатиот пат. Зелените очи што ме скенираа беа широки и блескави. На неа немаше црни линии од болеста што ја претрпе. Дури и пегите сè уште беа расфрлани по нејзиното лице.


Таа го крена лицето и ме фати за рака; полека ми претрча преку рамото, вратот и образите. Како да сакаше да се убеди со прстите. Како сè уште да не им веруваше на своите очи.


„О Боже мој“, реков. „О, Ник“, рече таа. И се растворивме еден во друг додека не исчезнаа боите. Се бакнавме и стотици гласови го завршија нивното пеење.


Се повлеков и прашав со раката по нејзиното лице. „Всушност, би ми било жал да те видам овде и да не бидам среќен. Како...“ Одмавнав со главата, „како стигна овде?“ Кога конечно можев повторно да размислам, мислев дека сте здрави и здрави во Лондон.


Таа се потпре на душекот и го покри лицето со рацете, сеќавајќи се како стигна до тука. Одеднаш таа ме погледна.


„Но, ако не бевте... не бевте таму... не бевте таму“.


Се обидов да ја разберам. - Кај Федерстоун? Не, тоа беше Роско.


„Роско? Не, не го видов. Но, мислев... Мислам, последното нешто што го направив беше да ти се јавам и... и кога не се појави, си помислив, мислев дека и тебе ќе те фатат. Ми кажаа и што се случило. Ник, се сеќавам... или, ох. Мислам дека сега се сеќавам, тоа беше и таков шок, но... тогаш ми рекоа... дека повеќе не можеш да ми помогнеш. Дека си бил нивни затвореник.


Тие сигурно имале некаква врска помеѓу оваа палата и куќата на Федерстоун. Можеби радио. „Па, тие беа во право за тоа“. Реков. - Да, јас бев нивен затвореник. Но, не во Лондон. Отидов во нивната палата.


„На имотот? На Чен-ли?


„Чекај“, реков. Ја проверив просторијата за микрофони или други скриени уреди за слушање. Немаше ништо таму. И кажав што ми се случи на мојот последен ден во Лондон. Никој од нас не знаеше што се случи со Роско. Едноставно знаевме дека не може да биде премногу добро.


'И ти?'


Прашав. -Што ти направија? Поминав со раката низ црвената ангелска коса.


„Запомни“, рече таа. Таа повторно го допре моето лице. - Запомнете, ме предупреди да не одам таму. Ти рече: „Ќе те напумпаат полни со пентатол и потоа ќе им го кажеш средното име на Хок“. За една работа си бил во право. Не го знаев средното име на Хок. О Ник, многу ми е срам. Таа почна да плаче. Не овие големи испакнати солзи полни со самосожалување, туку овие маки на душевна болка.


„Еј, смири се“, реков тивко. „Не се обвинувајте себеси сега. Сега е прашање на волја или сила. Тоа е она што дрогата има врска со тоа. Ти ја одземаат волјата. Во војната со поткожни игли воопшто нема херои. Треба да знаеш што.'


Кимна со главата и почнаа да течат уште солзи. „Го знам тоа“, рече таа. „Но, тоа не помага многу“. Особено кога размислував да те ставам во опасност.


Па, ти можеш да ја поднесеш таа вина затоа што единствениот што се стави во опасност бев јас. Паднав право во стапицата на Вин По и го направив тоа целосно без ваша помош. И мислам дека ако навистина дојдеме до дното на ова, мислам дека јас сум виновен што сте фатени. Требаше да ги слушам моите мисли и да не те оставам да стигнеш на една милја од тоа место.


Таа се насмевна. Тоа беше првата насмевка по долго време, а нејзините усни сè уште се мачеа со неа. „Мислам“, рече таа, „треба да го наречете судбина“. Требаше да го послушам твоето мислење, но јас сум проклето бунтовник. На секој што ме третира како мало девојче, или барем како мало девојче, сакам да му докажам дека сум многу корисен во пракса“.


ѝ го допрев образот. „Премногу корисно“, реков.


Таа малку го спушти чаршафот што ја покрива.


„Дали сакате да го пробате и да видите дали сум корисен сега?


Навистина сакав да го видам ова.


Имаше тропање на вратата.


Го отворив и внатре влегоа двајца мажи. За еден момент заборавив дека сме затвореници. Мажите беа облечени во едноставна платнена облека. Главите им беа избричени. Нивните лица беа - мразам да го користам овој збор кога станува збор за источните - но нивните лица беа неразбирливи. Еден од нив носел голем бокал со вода. Тие се поклонија.


Тие не кажаа ни збор.


Човекот со бокалот помина низ собата и истури вода во бокалот, или барем нешто што изгледаше вака. Друго вклучуваше слабо светло на таванот, матирана круша во матирано стакло. Не беше пирсинг, навистина, но сепак не натера да трепнеме.


Го отвори плакарот. Имаше нашата сопствена облека - добро, мојата облека и некои ѓубре што ѝ ги позајми на Тара - но тој извади два други одела. Пар сиви свилени пижами. Не оние што ги носите на одмор, туку оние што ги носите на свечени настани.


За Тара, тој имаше убава свилено извезена ао даи, традиционална женска облека.


Тие го продолжија ова во тишина. Моравме да се измиеме, да се облечеме и да бидеме подготвени за половина час, кога ни дадоа знак. Не знаевме дали сме подготвени на што. А нивната пантомима не ни го кажа ова.


Беа монаси“, реков кога повторно заминаа. "Или не?"


- Јас... не знам. Таа се изми во бокалот.


Кимнав со главата. „Тие беа монаси. Неодамна ги слушнав како пеат. "О Тао: О Тао'И отидов до прозорецот и ги отворив ролетните. Имаше решетка зад нив. Колку што можев да видам, зградата во која бевме беше дел од "огромна стара камена тврдина." Пејзажот во далечината беше како рајска градина. Беше тивко и величествено, освен штурците, низ високата трева одеше една мала поворка од избричени луѓе.


'Да'. Гледав нем филм и одеднаш се налутив на ситуацијата. „Тие се монаси. Таоистички монаси. И ова е манастир. Бевте во право. Тао и КАН се некако поврзани. Иако Господ знае како. И како е можно во овој агол на светот да постојат уште манастири. Повторно ги затворив ролетните. „Гран-при игра“, реков. „Удри или удвои следната рунда“. Се оддалечив од прозорецот. „Душо“, рече таа, доаѓајќи зад мене со сунѓер и сапун. „Главната работа“, почна таа да ме гали по грбот со мек сунѓер, „... каде и да сме, ќе не извлечеш одовде“.


Нејзиниот навестување беше проѕирен како мојата раздразливост. Но, тоа функционираше. Ако ништо друго, ме насмеа. Го грабнав сунѓерот и го бакнав.


„Ако сепак сакаш да ме сапуниш, направете го тоа малку погоре и малку десно“. Таа испушти мал звук во грлото. "Хм?" и ја фрли главата назад. „О Боже мој“, рече таа, „сите овие денови... или часови, или години... овој страшен лек што ми го дадоа. О, Ник. Тоа го направи светот толку страшно место. Сè беше таков кошмар. Освен кога сонував дека ме држиш. Потоа почнав да плачам и сè што остана од мене рече: „Издржи, тоа е Ник“. И мислам дека затоа се задржав. И... сега седиме овде, се бориме со нашите мали борби, како ништо од ова да не се случило. се случи.' Таа ме погледна: „Навистина те сакам, дали го знаеш тоа?


Одеднаш ми падна сеќавање. Тара, зеленоока и липа во моите раце. „Го имав истиот сон“, реков. „Веројатно истиот лек. Почнувам да се чудам зошто не донесоа овде. Што бараат од нас? Затоа што почнувам да мислам дека сакаат да бидеме заедно. Не само јас или ти. Но, ние сме заедно.


Таа одмавна со главата и се намурти. „Не разбирам“.


Се насмевнав. 'На здравје. Затоа што и јас не разбирам. За сега. Сепак, имам чувство дека ќе дознаеме наскоро. Во меѓувреме, пред да почнеме да се грижиме, да се грижиме за овие клонови. Веќе знаеме нешто за овие возрасни клонови, но овие клонови се во процес на создавање, потомството за кое зборувавте, мора да ги уништиме.


Таа се завитка во ао даи. Беше бледо зелено со жолти цветови и падна на половина пат по нејзините претрупан колкови над нејзините сатенски панталони. „Ох“, рече таа. „Што се однесува до овие возрасни клонови, слушнав од Алис“.


Ми ја раскажа приказната на Алиса додека ја чешлаше косата. Шансите беа малку подобри отколку што се надевав. Во тоа време, имаше само еден клон во Америка и, со среќа, тој веќе отиде во царството на сенките. Мртви.


Имаше тројца во Лондон, но тоа нема да трае долго ако го фатам мојот начин. Со малку среќа и неколку недели живот можам да ги спречам. Имаше дури и шанса дека одговорен е AX во Лондон. Дури и таквата 'рѓосана секира (AH) понекогаш работи добро. Па сега се сведе на Тара и мене. Кога би можеле да го уништиме ова гнездо, сите скокања наоколу би завршиле.


Се мачев со кројот на свилените пижами. Морав да го врзам на моето рамо.


„Како изгледа таков род клонови?


Таа воздивна. - Такви какви што се - како човечки ембриони. Тие се веројатно во контролирана средина - можеби инкубатор - или лабораторија некаде“.


- Како бебиња од епрувета?


Таа мрачно кимна со главата. „Не мислев дека ја имам најлесната работа во оваа задача. Постојано морам да се присилувам да запомнам дека овие речиси деца се идни убијци“.


Ги фрлив моите проклети откопчани пижами на подот и посегнав по сопствената облека. Ја погледнав мојата сина кошула. Го носев толку долго што ми се вклучи речиси без никаква помош. Боже мој, не одев на бал за костими. И покрај тоа, играта веќе беше премногу напредна за наеднаш да предизвика тешкотии со ориенталниот бонтон.


„Како да се ослободите од него? .


„Имав мал ласер во чантата. Па, чекај. Можеби сè уште го имам. Таа отиде до плакарот и ја претураше чантата. „Не, повеќе не“, рече таа. „Мислам дека треба да импровизираме нешто. Можеби нешто е поврзано со хемијата. Сè што можеме да најдеме во оваа лабораторија.


Конечно ја исчешла косата со последниот чешел. Мојата црвенокоса гејша. Ги облеков чорапите. „Па, што правиш е твоја работа. Мислам дека ќе ми пречи само мојата работа.


Таа се намурти. „Само што помислив... ти ги зедоа пиштолите, нели? Па што мислите...


Таа ја гризна усната.


Ги кренав панталоните. За моите гаќички, кои не ми беа отстранети. За стариот добар Пјер, сè уште убаво скриен во средината.


„Па“, рече таа цврсто и целосно против нејзината природа, „како ќе го направите тоа е ваша работа“. Мислам дека ќе ми пречи само мојата работа.


Ја подигнав едната веѓа, но не одговорив.


Поглавје 22


Па, господине Картер, конечно се запознавме. Тоа беше Лао Зенг, пра-прадедо на целата компанија. Со прадедовата брадавица на средина на челото. Беше во инвалидска количка. Што се чинеше дека објаснуваше многу. Зошто тој самиот исчезна од бојното поле? Желбата да се издигне себеси на повисок клон. Десетици пати на ден да се види кој бил тој некогаш, назад во акција, назад во друштво. Истури малку виски и ни понуди и нас.


Тара рече не. Го зедов станенот.


Ја подигна чашата. „На Ник Картер“, рече тој, „и на сите мали идни Картери“.


Посегнав во џебот за цигара. Тие исчезнаа. Лао Зенг ми даде една од голема лакирана кутија. Цигарите имаа златна уста. Очигледно ми го одзеде.


Бевме во неговата соба. Или во неговата канцеларија. Тоа беше голем простор. Можеше да биде пространо, но прозорците беа затворени, а атмосферата беше малку матна. И овде ситуацијата беше некако ретка. Долга тикова маса, кружен бел тросед. Еден единечен стол. Единствениот украс беше исклучително шарена ткаенина и збирка оружје на ѕидот зад него. Мора да има околу стотина оружја. Не се особено ретки или особено стари, но тие беа обесени таму на ѕидот, а самиот ѕид беше покриен со огромен лист нераскинливо стакло. Покрај пиштолите, имало и друго оружје: неколку ножеви и рачни гранати, како и некои непотребни работи со непобитна смртоносна смртност. Секој поединечен дел беше осветлен со мало рефлектор, а под него имаше мала слика.


„Гледам дека се восхитувате на мојата колекција“, рече тој. „Дојдете и погледнете одблизу“. Станав од каучот и тој ја сврте инвалидската количка да ме следи. Под прикажаниот пиштол на американската армија имаше знак на кој пишуваше „Бристол, Кенет, Даеџон 1952 година“. Во близина висеше шило со рачка од мајка на бисер. „Хемпл, Стјуарт, Париз, 1954 година“. Го погледнав овој проклет шило и издишав со свиреж. Тоа беше како да гледаш меч со Бонапарта и Наполеон одоздола, или кочија со Хар и Бен одоздола. Сту Хемпл беше еден од оние скитници чии имиња веќе создаваат митови. Тој беше најдобриот AX, N1 што некогаш го имал. Од Париз 1954 г. Кога некој го одзел ова шило со рачка од мајка на бисер. Заедно со неговиот живот.


"Ти?" Се свртев кон Лао Зенг.


„Знаев дека ќе бидете импресионирани“, рече тој. 'Да. Јас лично го фатив сите овие оружја на ѕидот.


Тој ми покажа надесно. „Но, мислам дека има нешто во ова што може да ве интересира повеќе“. Отидов во посочената насока. Не требаше да го читам знакот за да видам дека на него ја додаде Вилхелмина. И мојот шило. Без пенкалото од бисер, но сепак мојот Хуго.


„Само во случај да мислите дека можете да го вратите назад“, рече тој. „Ова стакло е нераскинливо, електрифицирано е и цврсто заклучено“.


Тој се насмевна. „Но, седни и доврши го пијалокот“. Храната ќе биде послужена веднаш и имаме уште многу да разговараме“.


Беше уверен во својата безбедност. Можеби бил во инвалидска количка, но бил и зад воланот. И тоа беше добро. Има нешто во тоа да се има контрола што ги тера луѓето да губат контрола врз нивните зборови. Тоа е погрешно, но тоа е вистина. Можете да му го вперите пиштолот на еден дечко во главата и да го прашате за неговата приказна, но сè што ќе добиете е пар затворени усни. Но, типот што ќе ви впери пиштол во главата, дефинитивно ќе си ги исплукне цревата. Ако разбирате нешто за ова, ве молам да ме известите.


Се потпрев назад на софата. „Импресивно...“ реков. - Фигуративно кажано.


Го насочи погледот кон Тара. „Вие сте научник“, рече тој. — Вие сте специјализирани за микробиологија. Без сомнение, веќе знаете сè за нашите клонови.


Тара ме погледна. ѝ укажав да продолжи.


„Да“, рече таа. „Зачуден сум од вашата напредна технологија.


Изгледа дека му се допаѓа. „Тоа е сосема... фантастично, нели?


- Пред колку време го започна ова?


Тој се насмевна. „Пред дваесет и две години. Па, всушност пред тоа... Но во тој момент почнавме со моето семејство. Д-р Куои...“ се сврте кон мене, „Верувам дека веќе го запознавте ова... па, татко ми го започна“. Тој беше многу заинтересиран за генетика и успеа да ја натера владата да му обезбеди мала лабораторија. Се разбира, под услов со текот на времето да ги удвои некои од најдобрите умови во комунистичкиот свет. Почна да работи на Нгуен Сегун...“


- Тој физичар? Тара изгледаше изненадено.


Лао Зенг кимна со главата. 'Да. Но, Шогун имаше неколку генетски абнормалности. Се чинеше дека Тара веќе го знаеше ова. - Токму тоа сакав да го кажам. Бракдонов синдром, нели? Нејзините симптоми се појавуваат дури по 30 години“.


Точно. Но, како што разбирате, ембрионите не можат да ги преживеат студовите за време на инкубацијата во епруветите. Неколку групи клонови на Шогун умреле пред третиот месец. На почетокот Куои мислеше дека неговиот метод е погрешен. Истото го мислеше и владата. Тие ја повлекоа поддршката. Потоа, неколку години подоцна, самиот Шогун почна да покажува абнормалности“.


„И тогаш КАН реши да не поддржи за уште еден обид?


Тој се сврте кон мене. 'Да. Но, само овој пат КАН му обезбеди физички и генетски совршен донатор“.


„Па тоа беше ти“.


Да, јас бев. Покрај моите…“ се двоумеше дел од секундата, „моето физичко совршенство, имав голем број, да речеме, „таленти“ кои КАН страсно сакаше да ги овековечи.


„Талент за убивање ладнокрвно“, реков.


Скромно поцрвене. 'Да. Но, вие, господине Картер, сте и талентиран убиец. Направи пауза. „Иако, ако сакате да го слушнете, вашата крв е уште неколку степени потопла“. Кој сум јас да влијаам на твоето его“. Сега ми се насмевна со истата насмевка како мачка што ја видов на Чен-ли на фотографијата направена ден по атентатот на сенаторот Сејбрук. Смеа и на Хонг Луо кога дојде да ги убие војводата и војвотката. Сега не беше време да му ја објасниме разликата помеѓу психопатски убиец и човек кој убивал само во самоодбрана. Одамна се прегледав темелно. Одамна лежев буден и се прашував дали сум толку лош како луѓето што ги уништив. Ако не треба да се откажам од сето тоа и да се повлечам во селска куќа. Бр. Имаше огромна разлика меѓу мене и Лао Зен. Ја вратив темата таму каде што сакав.


— А овие твои клонови се вкорениле?


Да. На вториот обид. Целата група преживеа. Д-р Куој работеше на третата група кога срцето му попушти. Разбирате дека немаше кој да го замени. Целата негова операција беше тајна. Само неговиот син му помогна. Тој син подоцна се обидел да ја извади третата група, но немал доволно знаење. Не сакавме владата да знае што правиме, па го прошверцувавме во САД. Таму добил одлично генетско образование. Нашиот д-р Куои е човек од Харвард. Овој факт се чинеше дека го радуваше.


Тара рече: „И после тоа можеше да ги следи стапките на својот татко“.


Лао Зенг изгледаше среќен што можеше да одговори потврдно. Тој самиот многу сакаше да има уште синови, особено по несреќата. И сега неговиот сон се оствари. Во овој момент, д-р Куои имал триесет и пет нови клонови. Триесет и пет нови Лао Зенг. Сите се во одлично здравје. Благодарение на промислата.


За момент се запрашав колку ги има во оригиналната група.


Мојата низа мисли беше прекината од краток повик.


„Ах, време е за јадење“, рече тој. Двојните врати ги отворија пар монаси кои личеа слично - клонови? Не, нема смисла - и нè одведоа по камениот коридор до трпезаријата.


Ова беше празникот на кој наидовме. Па, гозба ако сакате мајмунски мозоци, козја опашка и сирови лигњи. Тара веднаш не сфати со што има и нападна со апетитот на тридневна апстиненција, со многу „ах“ и „ммммс“. Мозоците на мајмуните се всушност вкусни. Вака си кажав и што треба да јадам за да ја задржам силата. Но, молчејќи се надевав дека има сендвичара зад аголот и се прашував дали ќе се повредам себеси со тоа што ќе излетам по плескавица. Само мислам: она што селанецот не го знае, не го јаде.


Храната ја служеа тивки монаси. По главното јадење, Лао Зенг им дал задача на непознат јазик. Супер финале. Стогодишни јајца.


Разговорот на маса беше многу пријатен. Она што навистина сакаше да го каже беше подоцна. Во исто време, тој беше весел и отворен. Еден ден ја напуштил улогата на мирен, приврзан домаќин. Еден од монасите ја остави вратата од кујната отворена за момент, а Лао Зенг експлодираше, привлекувајќи ја јакната поблиску за да се заштити од смртоносниот провев. Монахот брзо истрча и ја затвори вратата, а Лао Зенг се смири. Ја искористив неговата новооткриена добра волја и го прашав за односот помеѓу КАН и Тао и како овој манастир ја преживеа комунистичката чистка.


Тој плесна со рацете и молчеливите келнери почнаа да ни ги чистат чиниите. „Ништо нема да ве спречи да го кажете тоа“, рече тој. „Не можете да направите ништо со оваа информација. Единствениот однос што постои меѓу нас е однос од взаемна корист“. Тогаш се појавил монах со тенџере со чај. Истури чаша за Тара и една за мене. Тој му пријде на Лао Зенг, но Лао Зенг го одмавна и продолжи да зборува. „Манастирот ни дава две важни работи. Пред сè, лабораторија за нашите експерименти. Не само генетски експерименти, туку и експерименти со она што го нарекувате лекови што го менуваат умот“. Се наведна наназад и ги триеше рацете на инвалидската количка.


„Претпоставувам дека сте имале чест да пробате некои од нив?


„Дозволете ми да ве уверам, Картер, дека сме многу далеку во ова. H-20 е единствениот халуциноген без несакани ефекти“. Quoy го кажа истото, но вторпат слушањето добри вести нема да му наштети.


- И второ?


Второ, уверете се сами. Само оди до прозорецот.


Отидов до прозорецот.


И видов поле со цвеќиња. Се протегаше до хоризонтот во сите правци. Тоа беше поле со афион. Афион од опиум. За момент се обидов да ја одредам нејзината пазарна вредност, но едноставно не знам што доаѓа по трилион. Продолжив да гледам низ прозорецот.


„Убав поглед, нели?


Не требаше да му го видам лицето за да знам дека има тенка насмевка на лицето.


„Значи, вие сте снабдувач“, реков, „за оваа клика во Насау и за друштвото Федерстоун“.


Тој тивко се насмеа. - 'Меѓу другото. Меѓу многу, многу други. Ние веруваме дека опиумот е нашето најдобро средство за изградба на глобална организација. А опиумот беше нашето главно оружје во претходната војна.


„А овие монаси“, прашав, „се согласуваат со вашата политика?


„Овие монаси“, рече тој, „не знаат ништо за политиката. Тие дури и не знаат што правиме со овие лекови. Ниту што се случува во лабораторија. Знаат само дека кога државата уништувала други храмови и манастири, КАН им ги чувал недопрени. Тие се многу благодарни. Тие не поставуваат прашања. Кога би ја знаеле вистината, и тие би биле многу вознемирени. Но, тешко дека ќе дознаат.


Ги погледнав двајцата монаси на вратата. Ги спуштија очите.


„Тие не зборуваат англиски“, рече Лао Зенг. Значи, ако размислувате да им кажете што навистина правиме, се плашам дека ќе ви биде многу тешко. Ако само“, заслепи тој, „го владееш прилично сложениот и нејасен сузои дијалект“.


Се трудев да не ја гледам Тара.


„Но“, рече тој. 'Седни. Чајот ви се лади. И имаме уште многу да зборуваме.


Се вратив на масата. Погледнав во Тара. Изгледаше послаба отколку што мислев. Тие неколку часа сега и го направија данокот. Нејзините очни капаци беа тешки. Посегнав по чашата. Нејзините очи одеднаш блеснаа во мене. Зелени светла. Но, ова значеше: Стоп! Повторно ја погледнав. Чајот бил преполн со дрога, а таа го открила предоцна. Ја подигнав чашата и се преправав дека пијам голтка. -За што друго сакаше да разговараме? - го прашав Лао Зенг.


„Вашите деца“, рече тој. „Вашиот и госпоѓица Бенет“.


"Нашето што?"


„Деца“, повтори тој. „Но, можеби би било подобро д-р Куј да објасни сè“. Се турна од масата и се стркала кон малиот домофон. Го притисна копчето и чекаше. Додека го правеше ова, со грбот кон мене, го истурив чајот назад во котел. „Сега“, рече тој едноставно во говорниот уред. Потоа се врати на масата. Погледнав во Тара. Таа беше малку зашеметена, но сепак стоеше исправено. Quoi дојде и објасни.


Беше навистина многу едноставно.


Тој дојде кај нас да се вакцинира. Ќе соберат мала армија N3 агенти за себе. Но овој пат овие N3 агенти ќе работат за КАН. Тара ќе им даде голем број брилијантни генетичари. Тара клонови кои ќе продолжат да работат на вакцинирање на луѓето. Првата научна способност веќе беше вградена во гените, а CAS требаше само да ја обезбеди потребната практична обука.


Но, тие сакаа да направат чекор понатаму.


„Што ќе се случи“, си помислија тие, „ако јас и Тара имаме дете. Или повеќе деца. Статистичките шанси беа четири спрема еден дека ќе произведеме агент кој ќе ги надмине сите други агенти. Брилијантен убиец од научна гледна точка. Најдоброто од двата света. И тогаш, користејќи го ова како оригинал, тие ќе го добијат потребниот број на дупликати со калемење. Кои се можностите за CAN. Д-р Куј беше воодушевен. Со педесет или стотина од овие суперклонови, КАН може да го преземе светот.


Тара почна да паѓа напред. Изгледаше малку летаргично. Ја потпре брадата на раката и се чинеше дека има потешкотии да ја задржи на место. Морав да пијам и чај, па почнав да ги имитирам нејзините симптоми.


Лао Зенг се сврте кон Куои. „Мислам дека тие наскоро ќе заспијат сега“, шепна тој. - Кога планирате да ја направите вашата прва операција?


„До изгрејсонце“, рече тој. - Ако сè уште спијат. Во меѓувреме ми треба време да се подготвам во лабораторија. Операцијата е мала. Секоја клетка во телото ги носи сите гени потребни за да се создаде точна копија. Едноставно им земам тенка лента кожа од подлактиците. Кога ќе се вратат во ќелиите, ќе ги прегледам.


Тара веќе спиеше со главата на масата. Промрморев нешто и ја спуштив главата.


Лао Зенг плескаше со рацете.


Се појавија неколку монаси. Бев премногу тежок за еден монах да го носи, па двајца ме носеа. Не однесоа назад во нашата затворска ќелија со мирис на јасмин.


Поглавје 23


Клучевите на синџирот ѕвонеа и вратата се отвори. Бевме ставени на две различни душеци и на монасите им беше дозволено да заминат. Од мојот агол гледав со затворени очи како Quoy се наведнува над Тара. Малото светло на синџирот со клучеви на половината трепереше. Тој ѝ го мери крвниот притисок, а потоа ја потапка по градите со безличен прст. Потоа извадил стетоскоп од џебот. Сигурно бил многу чувствителен. Слушалките беа подолги од вообичаено и ми вкопаа подлабоко во ушите. Изгледаше задоволен. Потоа дојде кај мене.


Сега застана над мене и тивко пцуеше. Монасите ја чуваа мојата јакна и му требаше гола рака за да ми го мери притисокот. Ја поминавме целата фарса. Се преправав дека сум мртва тежина. Нему му беше тешко да ми ја соблече јакната. Ми стави завој на раката и почна да пумпа. Се прашував дали мојот крвен притисок ќе му каже дали навистина спијам, дали го лажам.


Претпоставував дека тоа не е така.


Ме тапкаше по градите, па повторно го извади стетоскопот. Чекав ладното метално парче за слушање да ми притисне на градите. Потоа му ја фатив главата и силно се повлеков.


Болката мора да била интензивна. Ја фрли главата наназад и му течеа солзи во очите. Тој стенкаше. Му ја зграпчив вратоврската и повторно се повлеков, половина го задавувајќи го. Се превртувавме додека не бев на врвот и му удрив тупаница во вилицата, а потоа и тупаница во вратот што долго ќе го онесвестеше.


За момент помислив да го убијам. Можев само да го задавам. Но, ова ми изгледаше како глупав потег. Ќе победам во колото, но ќе го изгубам натпреварот. Неговата смрт би значела наша смртна казна. Кога ќе испарат надежите за правење клонови од нас, Лао Зенг веднаш ќе испрати стрелачки вод. Или само пукаа во нас, или нè завршија со нивниот седативен шприц. Барем тогаш ќе не завршат. Во меѓувреме, семејството на клоновите ќе продолжи да постои заедно со триесет и петте браќа што требаше да се изведат. Не, подобро е да го оставите сонот на Лао Зенг некое време. Барем за некое време.


Требаше да работам со несвесното тело на Куои. Му го извадив привезокот од половината. Тоа беше цела колекција на клучеви. Мора да има најмалку дваесет. Еден од нив мора да биде клучот за неговата лабораторија. И се надевав дека ќе влезам во оваа лабораторија.


Потоа се погрижив за неговиот бел мантил. Од далечина ова треба да ми даде малку камуфлажа. И позади. Во секој случај, овие монаси ги држеле очите надолу.


Ги сменивме улогите. Овој пат имаше мртва тежина и тешко го соблекував. Го закачив привезокот околу половината и го облеков неговиот бел мантил. Бев околу осум инчи повисок од д-р Куј, но не ми беше гајле многу за тоа. Се наведнав, го свртев неговото неподвижно тело кон ѕидот и го покрив со памучно ќебе. Да одржуваа ред, ќе ги најдоа оние што спијат во ред. Сè додека не проверуваат премногу внимателно.


Сфатив дека многу се потпирам на мојата среќа и на кратковидоста на другите.


Последен поглед ја погледнав мирно заспаната Тара и излегов во ходникот.


Каде да се оди?


Малку е веројатно дека лабораторијата се наоѓала во оваа зграда. Можеби се наоѓа во една од сместените на некое повеќе или помалку оддалечено место. Затоа прво морав да најдам излез.


Беше студено и темно во пространиот камен коридор. Само запалени свеќи, поставени во редовни интервали до ѕидот. Имаше и врати со брави. Ќелиите на монасите кои сега беа празни? Или окупирани затворски ќелии?


Отидов лево и го следев ходникот до крај. Излезе до надворешната врата. Вратата не беше затворена. Иако со синџирот со клучеви на Quoi околу половината, се чувствував како да ги имам клучевите од целото кралство.


Ноќта беше чиста и мирна. Ѕвездите веќе беа видливи, иако небото сè уште не беше целосно затемнето. Беше само девет и десет часот, но браќата таоисти веќе влегуваа во една тивка линија во големата зграда во која веројатно се наоѓаа нивните студентски домови.


Тоа значеше дека не може да биде лабораторија.


Имаше вкупно пет згради.


Сите згради во комплексот се изградени од тежок сив камен со дебелина од една нога. Се обложувам дека се направени рачно. Исто како Кинескиот ѕид. Но, тогаш правнуците на тие градители. Овие згради биле стари само шестотини години. Но. Првично тоа беше тврдина. Или можеби секогаш бил манастир.


Коморите на Лао Ценг, како и нашите „гостински ќелии“ беа во најмалата од петте згради. Зад, испружени на сите страни, оддалеку имаше полиња со афион. Малку лево, во огромен двокатен правоаголник, беа спиените простории на монасите. Наспроти ова имаше структура слична на штала за која се покажа дека е храм. Значи останаа две згради.


Ја избрав најоддалечената доградба како можна лабораторија. Можеби двојните решетки на прозорците и обрачите чад од оџакот ми го направија ова веројатно. Она што се обидувам да го кажам е дека не беше ни толку глупав избор.


Ова го постигнав многу едноставно. Само што поминав покрај двајца монаси со книги кои ја чуваа вратата. Широкиот коридор беше ист како оној што го оставив. Влажно и празно. Истите свеќи. Искористувајќи ја шансата, избрав една соба и застанав таму за момент за да се уверам дека нема звук внатре.


Ја пробав бравата. Вратата се отвори.


Тоа беше манастирска ќелија. Креветот не беше ништо повеќе од агол од собата покриен со подлога.


Имаше мијалник, перница, неколку книги и мало светло за читање. Ја вклучив светилката и ги погледнав книгите. Тоа беа два тома од Марксистичката Библија: Комунистичкиот манифест и капиталот, како и голем број памфлети. Ги прелистував. Еден од нив се викаше „Како да се преземе неразвиена земја? друго „Како можам да ја поткопам преразвиената земја? И тоа вклучуваше сè освен Исланд.


Тука дефинитивно живеел монах. Но не и таоистички монах. Комунистички монах. Еден од оние жестоки, посветени, комунистички подвижници. Се прашувам колку од овие соби беа окупирани на овој начин. Но, губев време. Ја напуштив ќелијата и отидов понатаму, покрај другите, токму истите дрвени врати. Не знаев како ќе знам како ќе изгледа вистинската врата. Не мислев дека ќе има неонска кутија со буквите LAB што трепкаат над неа. Но, некако очекував вратата да биде поинаква и можеби малку помодерна.


Некаде зад мене затворена врата. Меки чекори ми пријдоа. Тоа беше еден човек. Наведнувајќи ја главата, продолжив да одам, покривајќи ја брадата со едната рака: Куои, размислувајќи за трнлив генетски проблем.


Човекот помина покрај мене без да ме погледне и исчезна околу една кривина подолу по ходникот.


Сега морав да донесам брза одлука. Можев да останам таму каде што бев сега и со тоа да донесам сомнеж врз себе. Можев да излезам надвор, што можеби е побезбедно, но не многу профитабилно.


Имаше и двојна шанса да не го најдам тоа што го барам. Но, да се препуштив на овие мисли, ќе бев сметководител во Њу Џерси, а не таен агент во Ханој.


Продолжив да возам и се најдов околу кривината. И педесет илјади овластени сметководители од Њу Џерси се насмевнаа додека оловната цевка нагло се спушти, за малку ми ја промаши главата и удирајќи во ѕидот зад мене со удар.


Притиснат на ѕидот, ме чекаше, со крајот на цевката подготвен во раката. Во моментот кога цевката удри во ѕидот, го фатив неговиот зглоб и го извиткав, но оваа цевка не беше единствената од олово. Неговиот стисок беше непопустлив. Сè уште држејќи го телефонот, тој направи уште еден скок, овој пат нишан кон мојата слепоочница. Но, сега цврсто го фатив неговиот зглоб и го удрив со коленото...


Тоа беше клон. Не го потценив. Еден успешен удар не би бил доволен ниту за да му го исфрли скробот од јаката.


Бев апсолутно во право за ова. На мојот втор штрајк, тој ми се заглави пред нозете и јас паднав на земја. Седна врз мене и почна да ме удира. Се превртев, но тој ме фати за гуша. Се трудев да ги оттргнам неговите раце од мене, но се чувствував како да не се трудам доволно.


Оваа минута пред смртта е многу светла. Многупати бев на само една минута од смртта и само со таа светлина во последната минута часовникот запираше.


Ресиверот лежеше на подот, надвор од мојот дофат. Интензивно се концентрирав на едно фокусирано движење. Моите нозе беа зад неговиот грб. Ги ставив нозете на земја и клоцав како коњ подготвен да го фрли својот јавач. Тоа не го исфрли од седлото, но малку ја изгуби рамнотежата, а кога повторно се допревме, беше околу шест инчи десно. Мојата рака го допре лулето и го удрив по глава.


Уф.


Се тркалаше од мене и лежеше неподвижен на камениот под, а крв течеше од голема портокалова рана на главата. Тој нема да крвари предолго. Тој беше мртов.


Не можев да го оставам овде и не можев да ризикувам да го влечам неговото тело долго време. Бевме неколку метри од друга дрвена врата - друга ќелија. Ја отворив вратата и го вовлеков внатре.


Се наведнував над телото кога слушнав глас од вратата.


- Проблеми, докторе?


Не се свртев. Се подгрбав, така што сега висината и лицето не можеа да ме подарат. Се обидов да го направам мојот глас висок како на Quoi.


„Ќе биде добро.


'Можам ли да направам нешто за тебе?'


„Погрижете се тој да не е вознемирен додека ме нема.


- Но, ова е мојата соба.


„Тогаш земете ја неговата соба, по ѓаволите“. На овој човек му треба одмор. Мојот висок глас малку падна, но тој како да не забележа.


„Да, докторе“, рече кратко. И тој отиде лево. Кога премногу силно ја затвори вратата зад него за да ми даде до знаење дека не сака да прима наредби и не му е грижа што знам за тоа.


Поминав една минута во целосна темнина за да го ценам обемот на нередот што го направив за време на моето истражување. Досега ништо не најдов. Покрај тешкотиите. Голема беше веројатноста дека сум бил во погрешна зграда и да имав среќа, можеби ќе завршев во ќорсокак. Од моментот кога го напуштив Насау, сè тргна наопаку. Но, од друга страна, погрешија во вистинската насока. Тара и јас завршивме таму каде што сакавме да бидеме. Заедно, живи, во штабот на клоновите. Сега остана само да се зафатиме со работа. Ја отворив малку вратата и погледнав во ходникот. Беше многу добро тоа што го направив. Токму во тој момент се отвори врата на крајот од салата и се слушна шум на гласови. На почетокот беа три. Тројца клонови стоеја пред вратата и си посакаа добра ноќ. Сите зборуваа англиски. Претпоставував дека тоа е дел од нивната обука. Потоа вратата се отвори пошироко и како да стоев на крајот од подвижна лента. Две... четири... десет... осумнаесет... дваесет и еден идентични примероци. Сериски клонови.


Средбата, или што и да беше, заврши. Тие се упатија кон нивните соби. Го избрав студентскиот дом за клонови наместо лабораторијата.


Ако ја очекувавте таа застрашувачка сцена каде што Картер истовремено убива дваесет и еден убиец со оловна цевка, тогаш сте се излажале. Тивко, повторно ја затворив вратата и се упатив кон прозорецот.


Меѓутоа, ако чекате да ми завршат маките, ќе треба да почекате уште малку. Местото изгледаше сосема напуштено. Под превезот на ниски, уредно исечени грмушки, одев до последната зграда. Ова мора да била лабораторијата.


Бев речиси на вратата, која ја чуваа еден куп овие сеприсутни монаси. Помеѓу оние клонови кои беа идентични по раѓање и монасите кои изгледаа идентично со нивните идентични наметки и избричени глави, се чувствував како да сум дел од куклена претстава во природна големина. Само некој имаше доволно фантазија кога требаше да создаде различни ликови.


Само што минував покрај зградата на околу пет метри од вратата, тој излезе од никаде.


„Уште на работа...докторе?


Акцентот на последниот збор значеше дека тој нема да верува во овој „доктор“ ниту за сто години. Почувствував уморна носталгија за старите добри специјални ефекти, одделот за камуфлажа во Вашингтон. Со раката ја стиснав оловната цевка во џебот и се свртев.


Клонот ме чекаше со пиштол во рака. „Одлично, N3“, рече тој. Неговите усни се свиткани во презирна насмевка. „Боже. како си пораснал, д-р Куој.


Тој не направи ниту еден чекор во моја насока и сè уште беше надвор од мојот дофат.


-'Добро.' Слушнав дека си некаква света крава. Значи не можам да те убијам. Но, сигурен сум дека сакаат да се вратиш. Затоа вратете се назад.


Знаеше што сака. Не можеше да ме убие, но дефинитивно ќе ме испумпаше полн со олово ако сакаше. Стекнатите карактеристики, како рани од куршуми, не се пренесуваат на децата. Морав да го неутрализирам. но би морал да го изненадам. Пред да пука. Дури и да промаши, звукот на тој .45 ќе привлече цел вод.


Стоев мирно како парче карпа. „Побрзајте“, рече тој.


Само продолжив да го гледам со директно лице.


'Зошто? Зошто да го направам ова? Не можеш да ме застрелаш ако не ти направам ништо. Не можеш ни да ме повредиш“, се излажав. „Загубата на крв ќе ја одложи малата операција што ја планираа за мене. Значи, ако сакаш да се вратам, прво ќе треба да ме убедиш.


Тој се двоумеше. Тој не беше сигурен дали мојот мал придонес во науката е вистинит или не. Во секој случај, тој се сомневаше. Ако ме пушти да избегам, ќе биде во неволја. Ако ме напумпа полн со куршуми, може да биде во уште поголема неволја. Тоа значело дека тој бил предизвикан на тупаница.


Тој го прифати предизвикот. Само првиот избор на оружје не му беа тупаниците, туку каратето. Имам црн појас во карате. Но имав и црна оловна цевка. Сè беше многу добро испланирано. По втор пат за половина час имав тело од кое морав да се ослободам.


Па, ја имавте оваа затворена барака. Но, д-р Куои можеби го има клучот за тоа. Ми требаа шест обиди, но конечно вратата се отвори. Го влечев трупот на клонот внатре и ја заклучив вратата од шталата.


Монасите сè уште стоеја со спуштени очи, чувајќи го влезот во лабораторијата. Тоа беше неверојатно. Најверојатно, клоновите биле нивни браќа, но тие виделе се и не направиле ништо. Почнав да разбирам малку за објаснувањето на Тара за таоистичкиот морал. Нема смрт и нема зло, па ако наидете на едното и другото. едноставно не правиш ништо. Зачекорив низ вратата од лабораторијата.


Внатрешноста на оваа зграда се разликувала од другите згради. Имаше мала приемна соба во манастирот и големи бели двојни врати. Десеттиот клуч ми даде пристап и вратите се отворија.


Мислам дека ова е најлошото место на кое сум бил.


Покрај ѕидот стоеше ред од големи стаклени цевки со растечки плодови. Ќе ти направам услуга и ќе го испуштам описот.


Имаше и други епрувети. Помали - со грутки супстанција што лебдат во течноста. Избројав педесет. Кои од нив беа луѓе, а кои не, не можев да кажам. Имаше маса во центарот на собата. Имаше кафези со жаби и стаорци и неколку заморчиња кои се појавија во моментот кога го вклучив светлото.


Спроти имаше канцеларија. Голем стаклен прозорец го одвоил од лабораторијата, но му овозможил да надгледува се од таму. Ѕидот под агол кон прозорецот беше сон на секој луд научник. Околу шест метри работна маса обложена со буриња со клокоти што се хранат со електрични калеми за греење, кондензатори за вода и мали факели за гас. Целото место беше покриено со некаква метална настрешница, нешто како хауба над шпорет, а оттаму излезе нераскинлив стаклен екран кој го покрива сето тоа.


Но, тоа не е се.


На задната страна на лабораторијата имаше уште еден пар двојни врати, веднаш до вратата од канцеларијата на Кјуј. Се зафркав со клучевите и ги отворив. Повторно се најдов во тесен ходник. Шест затворени дрвени врати.


Го најдов клучот за првиот.


Млад Тајланѓанец на околу дваесет години се нишал на подот во аголот. Кога ме виде. почна да лелека и се вовлече понатаму во неговиот агол.


Во друга соба, една старица со див, празен поглед скокна кон мене и почна да ме удира по градите со диви, бесцелни удари. Ја фатив за рака и нежно, но цврсто ја турнав назад. Наместо мене, таа сега почна да удира по мекиот ѕид. Повторно ја затворив вратата и размислував за момент.


Куј рече дека експериментирал и со лекови во лабораторија. Тој рече дека напредни лекови кои го менуваат умот. Па, тие две мислења очигледно се сменија. Науката оди напред. Решив дека во тој момент сум видел доволно.


Се вратив во лабораторијата и ја посетив канцеларијата на Quoy.


Ѕидовите беа исполнети со книги и папки. Веројатно неговата лична архива. Го пребарав неговото биро. Не знаев што очекував да најдам. Но, она што го најдов беше одлично. Комплет од осум клучеви. Ги споредив со клучевите на мојот појас што ми даваа пристап до лабораторијата и коморите. Да. Секој имаше свој двојник. Ја ставив помалата група дупликати во џебот. Потоа ми падна друга мисла и ги скрив во полите од гаќичките. Моите скриени шанси за победа почнаа да се зголемуваат.


Ја затворив вратата од лабораторијата зад мене и излегов, покрај овенатите монаси, во ноќта.


Некаде на половина пат видов нешто интересно. Двајца монаси кои доста жестоко се расправаа. Неверојатно е што овие монаси воопшто можеа да зборуваат, но уште поневеројатно е што тие се расправаа меѓу себе. Се криев зад некои грмушки кога поминаа покрај мене, сега молчеа.


Остатокот од патот низ комплексот го поминав без дополнителни изненадувања. Навистина посакував да имам време. Сигурно ме немаше околу час и половина. Претпоставував дека му дадов на овој Quoy удар од два часа, но сепак го презедов ризикот. Кога се приближив до главната капија на нашиот дом, ја чуваа двајца монаси. Тие ги немаше кога заминав. Но, како и сите, тие ги спуштија очите и не ми обрнуваа внимание.


Не видов никој во ходникот. Брзо и тивко стигнав до вратата од нашата ќелија. Тивко ја отворив вратата. Тара сè уште беше таму. Уште спие. Погледнав низ камерата во другиот тепих. Куј сè уште беше таму. Уверен во својата работа, влегов во собата. Но, не требаше да бидам толку сигурен.


Пар раце ме фатија одзади. Рака ми се затвори околу вратот. Се обидов да се оттргнам, но другата рака ми го држеше зглобот на место и го засукав ракавот додека таа рака се затвори поцврсто околу мојот врат. Погледнав назад. Тоа беа двајца монаси. Сигурно тивко ме следеа. Третиот ме чекаше пред вратата. Со шприц. Доктор Куои стана од креветот. Почувствував болка. Се ослободив од шест силни раце и го истурив гневот кон првиот монах што дојде на дофат. По околу неколку секунди, зајачката дупка се отвори и почнав да паѓам.


Подлабоко.


Станува подлабоко.


Назад во земјата на чудата.


Поглавје 24


Тара застана над мене и рече нешто неразбирливо. Таа носеше свои бледо розови гаќички. На подлактицата имаше завој од квадратна газа. Ги спуштив очите на подлактицата. Имаше ист квадрат на газа.


Тие го направија тоа. Не вакцинираа.


Нашите наследници веќе лебдеа во епрувети, некаде во таа кошмарна лабораторија, некаде меѓу стаорци и жаби кои се сопнуваат.


Скокнав од кревет.


„Смири се“, рече таа. 'Смири се. Сè уште сте премногу слаби. Вратите се чувани. Сè уште не можеме да направиме ништо. Таа се сврте и почна да мрмори нешто. Одмавнав со главата, обидувајќи се да имам смисла од нејзините зборови.


Тогаш го видов. Таа разговараше со монахот. Овој глупост мора да бил сега познатиот сутојски дијалект. Ова беше втор пат кога седативното искуство ме натера да се сомневам во сопствениот разум.


Човекот седеше на подот, сè уште ја држеше чинијата со храна што го доведе до нашата ќелија. Изгледаше потполно исто како и другите. Скинхед. Но, кога ги отвори очите, сфатив дека е посебен. Никогаш не сум видел вакви очи. Тие го содржеа целото знаење и сета невиност од милиони години човештво.


Тара се сврте кон мене.


„Нинг Танг е игумен. Тој дојде овде да ни помогне. Барем да се увериме дека нашата храна не е дрогирана. Планираа да не заспијат со апчиња за спиење“. Нејзиниот глас звучеше малку треперливо.


Гледав во Нинг Танг, во тие бескрајни очи. - Дали е ова сета помош што ни ја дава?


Таа ги крена рамениците. 'Не знам. Да ни помогне на кој било начин е против неговата вера. Што и да се случи, тоа мора да биде волја на - па, да речеме, Бог. Тој се чувствува како да е на патот и тоа му пречи“.


„Каква е оваа религија по ѓаволите“, реков. „Дали дрогирањето и убивањето луѓе е Божја волја?


Таа ме погледна мирно. Тој вели дека неговите постапки не можат да го спречат убиството. Тој може да влијае само на оној што е убиен. Ако не направи ништо, ќе не убијат. Ако ни помогне, ќе ги убиеме.


- Дали е сето тоа убиство за него?


Таа сериозно кимна со главата. „Сето тоа за него е убиство.


се намуртив. „Тогаш зошто ни помага?


„Тој вели дека ни помага дури и за шансите.


Погледнав наоколу. Бевме двајца и бевме затворени во ќелија. Невооружени. Надвор ги имаше многу. Сите се вооружени. - Дали вика правилно?


Монахот рече нешто. Тара го преведе. „Тој вели дека ги разбира нашите чувства... но сака да можеш да го разбереш. Тој рече...“ Таа се двоумеше, како да се плашеше од мојата реакција. „Тој рече дека разбирањето ќе ви донесе мир“.


'О да? Тогаш тоа е одлично. Тој лесно зборува за светот. Овде, во неговиот мал таоистички храм. Но, што е со таму? Што е со сите оние говеда кои се пробиваат во животот благодарение на афионот што тој го одгледува во својата градина? Прашајте го што мисли за тоа. Тара погледна во земјата и воздивна.


„Па, побрзај“, реков. „Прашајте го.


Разговарале еден со друг речиси десет минути. Сигурно беше многу интересно. Нинг Танг направи долга, внимателна пауза и зборуваше со тажен глас. Конечно кажа нешто што ја натера Тара да се сврти.


„Тој не знаеше ништо за овој опиум“, рече таа. „Тој не знае многу за тоа што се случува таму. Тука го помина целиот свој живот. Но, тој вели дека верува, судејќи по огнот во вашиот глас, рече тој, дека сте блиску до изворот на универзална енергија. Потоа ми рече да те предупредам дека не се сите монаси овде. Некои од нив... околу половина... околу сто... партизани на КАН“.


Јас самиот веќе размислував за нешто слично. Ова ги објасни монасите што ги видов како се расправаат и монасите кои ме фатија да ми инјектираат. Но, последниот пар што го видов изгледаше исто како и сите други. Веднаш до овенатите очи. Ги кренав рамениците, чувствувајќи здодевен гнев. „Одлично“, реков. „Убаво е да се знае. Тоа значи дека половина од нив се партизани. Но, ако сите изгледаат исто, како можеме да ги препознаеме?


Тара го пренесе прашањето и се сврте кон мене. „Тој вели дека ние всушност не можеме да го направиме ова“.


Станав и почнав да одам горе-долу по ќелијата. „Па, ако може да му ја олесни совеста, ни кажа нешто, но не рече ништо. Тој сака такви загатки.


Нинг Танг стана. Мора да оди, рече учтиво. Но, тоа ќе се врати на нашиот следен оброк. Дотогаш ни остави неколку таоистички флоскули:


„Акцијата дава помалку одговори отколку што мислат луѓето“.


„Идеите се посилни од оружјето.


На што тој во свечениот завршен говор додаде:


„На Денот на чудата сè ќе се оствари“. Повторно, ова разбирање беше клучот за мирот. Ваквиот муабет навистина ме полудува. Но, тој ме погледна збогум со неговите стари очи и за момент не почувствував ништо. За момент ги знаев сите одговори и тие одговори беа точни.


Тој замина и го слушнав неговиот клуч како ја заклучува нашата врата. Звукот ме врати во суровата реалност. Сакав да удрам некого. Но, единствената личност во близина беше Тара. Продолжив да чекорам горе-долу низ собата.


„Добро е што ми се налутиш сега“, рече таа. - За што размислуваше тогаш? Дека за десет минути ќе го претворам во убеден агент на АКС.


„Можеш барем да се обидеш, мила“. Наместо да ми ја повтори оваа глупост, ова разбирање ќе ми донесе мир“.


'О Боже. колку си глуп.


„Ох. Добро. Ти си паметен, а јас сум гомно.


Таа воздивна. 'Јас не го кажав тоа.'


О не? Ја зедов едната перница од подот и мавтав со неа. Сè е тука, душо, во скриениот микрофон. Сакаш да играм мајтап?


Таа повторно воздивна. - Па, не мислев на тоа. Сакав само да кажам дека ако само разберете ...


„Да да. Знам. Тогаш конечно ќе најдам мир“.


„Да“, рече таа. Таа одмавна со главата, зеде друга перница и ја фрли кон мене. Тогаш тоа се случи. Ја фрлив перницата што ја држев кон неа. Таа се спушти на страна, изгуби рамнотежа и повторно слета на душекот. Оттаму почна да ми фрла перници кои јас и ги фрлив. Таа стана со голема портокалова перница и почна да ме удира со неа. Ја грабнав и ја турнав назад на душекот и почнавме бесно да се бакнуваме. Ова малку не смири. Дишевме тешко и се прегрнавме. Тогаш јас бев во тоа. Сè беше точно како што беше секогаш кај нас. Дури во последен момент ми блесна мисла низ главата. се повлеков назад. „Не грижи се“, рече таа. „Ако сакаат да им направиме супер бебе, ќе мора да почекаат уште неколку недели. Но, тоа не функционираше. Одбивна беше помислата дека КАН сакаше да го направиме ова. Се симнав од неа и нежно ја бакнав. „Извини драга. Се плашам дека не сакам да го преземам тој ризик“.


По некое време таа рече: „Во право си. те излажав. Можам да го родам твоето бебе токму сега“. Таа ме бакна. Сакам дете од тебе.


'Моментално?'


„Ќе го сакам ова кога ќе излеземе одовде“. И... не толку... па, не би сакал да го разберат тоа. Подобро да се убијам отколку ова. Но, јас верувам во тебе, Ник“, рече таа со насмевка. „Мислам дека, како што рече човекот, вие сте блиску до изворот на знаење. Верувам дека имаш благороден карактер и дека имаш среќна ѕвезда, што и да каже овој човек. Верувам дека ќе не извлечеш одовде.


Требаше да размислам за ова. Станав, завиткав пешкир околу себе и почнав повторно да чекорам. Сега со задоволство би го заменил мојот благороден лик за цигара. Погледнав низ прозорецот. Беше пладне. Изгубив половина ден.


„Ја најдов лабораторијата“, ѝ реков. 'Дојди овде.'


Таа направи саронг од памучен чаршаф и отиде до прозорецот. Наеднаш бевме многу депресивни. Покажав на лабораторијата и и го опишав распоредот. Ѝ ги покажав клучевите што ги зедов од бирото на Quoy. Сè уште ги имав. „Се што треба да направиме сега е да излеземе одовде“.


- Дали мислите дека можете да го направите тоа? - тивко праша таа.


„Се разбира“, реков. „Златна душа и среќна ѕвезда? Природно. Како можам да пропуштам?


Силно воздивна и ме гризна за увото. „Прекрасно“, рече таа.


Еден куп клучеви ѕвечеа на вратата. И двајцата набрзина се губат кон нашите кревети каде што се преправавме дека спиеме.


Вратата повторно се затвори. Погледнав во послужавникот со храна. „Подобро е да вечераме“, реков. „Храната треба да не опива“.


„Ммммм“. Се превиткуваше на својата душек како модел од час по уметност. „Мило ми е што тоа не е така. Мислам дека сум гладна.


Меѓутоа, таа сомнително го намириса. Таа зеваше. „Не грижи се“, реков. „Ова е кинеска храна. Повторно ќе се разбудите за еден час.


Јадевме. Тоа беше едноставен оброк, ориз со зеленчук. Но, беше вкусен и барем заситен. Погледнав во Тара и повторно почувствував глад. Но, тоа мораше да се почека. На друго место и во друго време. Го почувствува мојот поглед кон неа, ја крена главата, срамежливо се насмевна и го сврте вниманието назад кон чинијата.


Се обидов да разберам. Ова е ненадеен срам. Имав уште многу да разберам за неа. Мојата реакција на жените е обично едноставна. Кога имам прашања, тие се такви на кои лесно може да се одговори со да и не. Само што овој пат немаше ништо едноставно наоколу. Не прашања или одговори. Погрешна жена и моите чувства кон неа. Едноставните имиња веќе не се применуваат.


Таа не беше убава девојка со наочари или младенче од календарот, иако не можев да замислам месец кој не изгледа подобро поради неа. Таа беше и категорија А и категорија Б. Сертифициран научен гениј и одличен работник. Беше паметна и секси. Нежно и возбудливо. Таа ме стимулираше, ме нервираше, ме предизвикуваше, ми го подигна расположението. а ако ме нервираше и ме возбудуваше.


- А да стигнеме на работа?


„Како“, праша таа, „го замислуваш ова?


Го оттурнав послужавникот од мене, потиснувајќи го нагонот да пушам цигара. Тоа што и го земаа ласерот на Тара е едно, но земањето на моите цигари е мачење.


„Малку размислував за овие монаси“, реков. - И јас имам идеја. Можете ли да зборувате брзо?


— На сутоански дијалект?


„На сутоански дијалект“.


„Така мислев. Продолжи.'


„Добро, половина од монасите овде се агенти на CAN, нели? Ги има околу стотина и во секој момент ќе притрчаат на местото на настанот за да ни ги спречат плановите. Затоа мораме да ги уништиме. Или барем извадете ги од игра“.


„Добро. Но, како да знаеме кои се тие?


- Не можеме да ги препознаеме. Тоа е поентата. Ова може да го направи само вистински монах“.


Тара се намурти. „Се сомневам дека можеме да го убедиме да ни каже, ако така мислевте“. Не ако знае дека ќе ги отфрлиме овие агенти, или уште полошо.


Одмавнав со главата. „Воопшто не сакам да ви каже“. Сакам овие вистински монаси да ги фатат овие агенти на CAN или уште полошо.


За момент таа само ме погледна.


„Дали сакате и јас да врне или можеби да направам злато од слама?


Се насмевнав. - Мислам дека не е толку тешко.


- Можете лесно да го кажете. Кој аргумент ми предлагате да користам? Мислам, како да ги убедите мажите кои се посветени да не прават ништо да направат нешто? И второ, ако успеете да ги убедите, какво оружје ќе им понудите да користат?


Повторно станав и чекорев горе-долу низ собата. „Што се однесува до првиот дел од вашето прашање, се потпирам на нивниот инстинкт за самоодржување“.


Таа одмавна со главата. „Нема да функционира. Тие не се плашат од смртта.


'Знаев. Но, не мислам на нивниот личен опстанок. Мислам на спасување на нивната вера. Видете, има само една причина зошто се здружуваат со КАН: да го спасат нивниот манастир. Ова мора да биде последното преостанато упориште на Тао во цела Индокина. Ако не во светот.


"Значи?"


„Значи, кога овие монаси ќе умрат, нивната вера умира со нив. КАН нема да прима нови монаси. Ова место ќе стане тврдина КАН, а не таоистички храм. Ако не сакаат да се борат за тоа. Во овој случај, да не правиш ништо е еднакво на самоуништување“.


„Но, зарем не би умреле без нивна заштита?


„Со наша помош, тие би можеле да се преселат на друго место“.


Една минута ги затвори очите во мисла. - Колку што гледам, убаво звучи. Но, повторно, јас сум прагматичен Американец како тебе, и имаме работа со сосема поинаков начин на размислување“.


„Не верувам“, реков. „Мислам дека сите идеалисти на крајот се исти. Тие се подготвени да умрат за своите идеи, но не се подготвени да си дозволат да умрат за своите идеи“.


На послужавникот остана уште еден воден костен. Го зеде со прстите и касна. Таа се насмевна. Добра идеја“, рече таа. „Во секој случај, вреди да се проба. Навистина има само еден проблем.


воздивнав. 'Кои?'


„Како велите идеалист во Сутоен?


Фрлив со перница кон неа.


„Не, не“. Таа рече. „Квизот сè уште не е завршен. Што е со вториот дел?


„Кој е вториот дел?


„Што треба да користат како оружје?


„О, тоа“, реков со насмевка. „Оној од канцеларијата на Лао Зенг. Морав да почекам малку додека не се израмни со мене. Не и требаше премногу време.


'Боже. Оружје на ѕидот.


„Оружје на неговиот ѕид. Таму висат околу сто единици од него и има околу стотина вистински монаси. И мојот професор по математика би рекол дека дава по едно оружје по човек.


- Еј, но почекај малку. Колку што се сеќавам, ова стакло од ѕид е некршливо, наелектризирано е и заклучено.


„И мојот здрав разум ми вели дека каде што има брава, мора да има и клуч“. И дека каде има струја има и прекинувач. И еден од монасите во одаите на Лао Ценг мора да знае каде се“.


Таа за момент ме погледна сериозно, а потоа се кикоти, прескокна и ме прегрна. „Понекогаш“, рече таа, „просто си одличен“.


„Сè уште ништо не сте виделе“, реков.


Поглавје 25


Таа ноќ започна Денот на чудата.


Првото чудо се случило кога Тара извадила кутија цигари од чантата. Можеби не мислите дека ова чудо е еквивалентно на вадење вода од камен, но тогаш не сте толку зависни од пушење како јас.


Второто чудо траеше малку подолго. Поточно околу еден час. Но, кога Нинг Танг повторно замина со нашиот послужавник за ручек, тој се согласи да разговара со неговиот Врховен суд. Ако Судот се согласи, тој ќе се придружи на мојот план.


Третото можеби не се смета за 100% чудо, но јас сум подготвен да го сметам така. Затоа што, пред се, тоа не беше моја идеја. Да не го искористев последниот натпревар на Тара, можеби никогаш немаше да посегнам во плакарот за да видам што остана во џебовите и можеби никогаш нема да ги најдам тие три прекрасни чипови што ги зедов од казиното Гренада, со жолта содржина од капки. По некое чудо останаа во шевовите на јакната.


Тајмингот беше исто така доста прекрасен. Бидејќи помалку од четири секунди подоцна клучот заѕвони на вратата и еден монах, очигледно еден од агентите на CAN, дојде да не провери.


Поминаа само неколку часа од нашиот последен дрогиран оброк и требаше да бидеме опуштени. Зашто можеше да има оружје во раката, но не беше на стража. И кога се наведна да погледне подобро, не ми беше тешко да го удрам со чипот скриен во мојата дланка. Само што му го зедов оружјето. Револвер од чудно руско производство. Револвер со седум истрели калибар 7,65.


Десетина минути подоцна, како што очекував, дојде неговиот партнер да види што се случува.


Сега е време да се дејствува. Не го знаев исходот од средбата на Нинг Танг, но сега ситуацијата беше ваква. И јас не сум од оние кои пропуштаат шанса.


Тара и јас се облековме во монашки одежди и облековме качулки за да ги покриеме главите. Ова беше уште една слаба маска. Но, барем монасите беа со секакви големини и височини, така што нашата градба и висина не нè подарија. Ја затворив вратата меѓу нас и нашите онесвестени стражари и лесно се лизнавме од зградата и низ темната област.


Отидовме директно во лабораторија.


Тара се чувствуваше како дома меѓу бурињата и сложената опрема. Таа брзо ги идентификуваше тримесечните клонови. Нови клонови на Лао Зенг. Другите суштества беа мајмуни, рече таа. Потоа зјапаше, како да ја погоди гром, во низата епрувети. „Наше“, рече таа рапаво. И таа се сврте настрана.


Стоев на стража додека таа пребаруваше низ плакарот полн со хемикалии, обидувајќи се да сфатам што да правам со нив. „Што мислиш“, рече таа конечно. „Можев да ги убијам клоновите со додавање отров во нивната исхрана. Но, тогаш лабораторијата сè уште би била недопрена, а Куои би можел да почне повторно да размножува нова група утре...“ Таа беше изгубена во мислите, удирање со ноктите на забите.


"Или?"


„Или... можам да направам малку глицерил тринитрат и тоа ќе биде крајот на тоа“.


"Глицерол тринитрат?"


„Нитроглицеринот е за вас“.


„И за тебе истото“.


Се насмевнав.


"Па?"


'Да. Само напред, продолжи. Добијте малку нитроглицерин брзо. Не би сакал да им дадам втора шанса“.


Таа се фати за работа, кревајќи го стаклениот екран што ги блокираше хемикалиите што вриеа. Таа избра голема тркалезна колба исполнета со проѕирна течност, која се истури по капка од блиската цевка која содржи друга чиста течност. Оваа работа беше на грејниот калем и правеше големи бучни ѕвона. На врвот на колбата беше поставена колона за кондензација, а студената вода ја одржуваше температурата дури и додека супстанцијата се мешаше со автоматска мешалка. Не ја прашав што всушност е инцидентот. Како и да е, таа го фрли целиот хаос во одводот.


Потоа зеде уште две течности, и двете безбојни; ставете го едното во колбата, а другото во цевката за хранење. Ако некогаш се сомневав, сега ќе ги немаше. Таа всушност имаше причина да биде тука. Работеше со брза и ефикасна леснотија на некој црвенокос маж со кафена качулка, добра самовила што мешаше око на саламандер со солзи на еднорог. Таа ги замени цевката и мешалката од фрижидерот.


„Во ред“, рече таа. Сепак, Денот на чудата ја постигна својата прва лажна нота.


И многу други лажни белешки.


Овие лажни белешки беа - од лево кон десно - Вин По. Д-р Куои и десетина лажни монаси со десетина вистински големи револвери. Тие глупави пиштоли Нагант со седум пукања.


Не се плашам лесно. Да сум сам, би го земал Куои како заложник. Но, тие самите ја знаеле оваа теорија за заложниците. Двајца монаси и пријдоа на Тара, и пикнаа револвер во грбот, а Вин По ми нареди да го фрлам оружјето.


воздивнав. И го фрлил оружјето. Почнав да добивам лоша навика да бидам фатен во тоа.


Му го кажав ова.


Тој рече дека е време да се откаже од оваа навика. Дека ова беше последното фаќање. Дека повеќе нема да бегам. Quoi додаде дека е време да развијам нова навика. Тој експериментираше со нешто, но сè уште не го пробал на луѓе... Грубо не одведоа во една од ќелиите во задниот дел од лабораторијата. До ќелијата на една старица која удираше во ѕидовите и до ќелијата на еден млад човек кој се уназадил во детството. Не фрлија внатре, ја треснаа вратата, а потоа се слушна силен звук од лизгањето на завртката пред неа.


Чекорите исчезнаа.


Прозорците беа решетки. Кафезот беше мал. Внатре немаше ништо друго освен ватиран ѕидови. Бевме во мека ќелија. И ќе не полудеа за оваа мека камера да биде корисна. Барем ќе се обидат.


Се што знаев е дека нема да успеат. Камиказата не е мој стил, но мојата гасна бомба сè уште беше скриена меѓу моите нозе. Ако ја пуштам да оди во затворениот простор на ќелијата, тој ќе не поведе со себе. Но, барем би го контактирал Кјуј. Ќе стигнам до мојот творец додека моите способности се уште непроменети.


Погледнав во Тара. Таа беше преплашена. Ги препознав симптомите. Широко отворени очи, безизразно лице. Анксиозноста е различна од стравот. Стравот ве тера да се грижите максимално. Ужасот парализира.


Ја зедов во раце и се обидов да ја расположам. Се обидов да ги истиснам нападите на страв од неа. Таа сè уште се тресеше. Ја потресов. Ја удрив. „Разбуди се мила, ми требаш“.


Таа ми ги ископа ноктите во мојата рака. „Жал ми е“, рече таа со задушен глас. „Јас... Навистина се плашам“. „По ѓаволите, во право си“, реков. - Што мислиш, како се чувствувам?


Таа ме погледна изненадено. "Вознемирени?"


„Христос“, реков. „Ако не го сторев ова, веќе ќе бев подготвен за оваа поместена ќелија“.


Ја стави главата на моето рамо и само висеше таму. „Зошто сега се чувствувам подобро, а не полошо?


„Затоа што сте затворени со личност, а не со машина“. Таа ми се насмевна суптилно. Нервозно, но со насмевка. „Ако е така“, рече таа, „зошто на вашиот задник пишува „Произведено во Јапонија“?


„Затоа што ме направија таму“, реков, следејќи ја на нејзиното патување. Ја протнав раката низ мојата коса. Се имитираше себеси, но барем повторно имаше контрола.


„Побрзајте“, реков, „да бидеме разумни“. Како прво, кога ќе експлодира оваа проклета работа?


Таа одмавна со главата. "Не се грижи за тоа. Да ја исклучев студената вода веќе ќе бевме мртви. Но, за да експлодира, хемикалијата мора да се загрее до 240 степени, а тоа нема сама да го постигне. И јас успеав повторно да ја симнам таа стаклена завеса. Тие не ни знаат дека сум ги сменил хемикалиите, бидејќи тие самите можат да ги убијат нивните клонови. Отпрвин имаше... па, да речеме, храна за клонови.


„Тогаш е во ред. Што се однесува до Quoy и неговиот смешен пиштол, имам идеја. Му предложив, ако Куои се врати овде, можеби нема да дојде со цел вод. Веројатно би биле доволни неколку монаси со револвери. Тој ќе размисли за тоа. Му кажав на Тара што мислам.


Не брзаа да се вратат. Можеби само требаше малку време да се подготви.


Се позициониравме од двете страни на вратата. Тара беше десно. Кога ќе се отвори вратата, таа ќе биде зад неа.


Тешка тишина се акумулираше и ја зафати нашата ќелија. Ако госпоѓата до нас тропнеше на ѕидот, дихтунгот ќе го закопаше звукот. Му реков на Тара да спие малку ако мисли дека и треба. Мислеше дека и треба. Останав буден и ја гледав тишината. Чекав да се скрши.


Се прашував каква дрога ни подготви Quoy. Постојано размислував за оние стари научно-фантастични филмови каде универзитетскиот професор по хемија ги претвора своите студенти во огромни бубачки. Или онаа каде што астронаутите се предозираат со месечевите зраци и се претвораат во луди кактуси. Картер се запознава со д-р Вејл Твит. Наскоро во овој театар. Две кесички пуканки и многу кока-кола. Потоа одите дома и водите љубов на каучот.


Тара за миг се раздвижи во сон. Мислев дека е околу шест часот наутро. Птиците беа нагоре и летаа еден час; а светлината се излеа низ заградените прозорци. Ја потресов.


Првата минута од закрепнувањето е најтешка. Гледав како таа ја прилагодува перцепцијата на мојата кафена наметка и ватирани ѕидови. Ги протри рацете преку очите. 'Колку е часот Сега?' Таа погледна наоколу. „Ох“. Така, таа конечно се врати во земјата на живите. „Претпоставувам дека не знаеме, нели?


„Време е да станам“, реков.


„Имав толку добар, безбеден сон. Сонував дека ние ...


"Шш."


Слушнав како се отвора вратата од ходникот. Врата од лабораторија. Тара повторно легна во аголот, како што вежбавме. Кога се отворила вратата, нејзиното тело било скриено, но нејзината рака можела да го достигне. Таа беше подготвена за акција. Според нејзиното мислење, тајмингот бил совршен. Таа не спиеше доволно долго за да биде будна, ниту доволно долго за да се плаши. Лежев од другата страна на вратата, потпрена со главата на ѕидот. спиење.


Вратата се отвори. Двајца вооружени монаси го опколија д-р Куои. Quoy имаше шприц во раката.


Сè помина брзо и добро.


Првиот монах, агент на CAN, ме боцна со својот револвер. Од зад вратата се појави раката на Тара. Вториот монах почувствува благо боцкање во босата нога. Последна од карактеристиките на Гренада. Се нафрлив и го грабнав револверот. Пукаше по случаен избор, во ватиран ѕид. Куи се згрчи. Вториот монах паднал во несвест. Сега имав оружје во моите раце. Првиот монах добил два куршуми во стомакот. Quoy почна да бега. Го сопнав и го држев додека Тара го фати шприцот и му вбризгуваше. Очите му се превртеа од страв. Се онесвести. Го зедов второто оружје од земја и и го подадов на Тара. Потоа го зедов клучот и ги заклучив Quoy и неговите пријатели во ќелијата.


Повторно бевме слободни. Тоа значи дека сум исклучително паметен или исклучително глупав. Изберете. Ама не ми го кажувај одговорот...


Тара се потпре на ѕидот и ги затвори очите. „Може ли сега да се онесвестам? Таа навистина беше многу слаба.


„Дали мислите дека можете да издржите уште еден час?


Таа воздивна и повторно се исправи. "Ветувам".


„Ајде да одиме“, реков.


„Почекај малку“. Таа ми го врати револверот што и го дадов. - Чекај, а? Таа го одврза кабелот од својата монашка облека. Монахот беше висок колку мене, а полите од неговата облека се влечеа околу шест инчи по подот. Таа го влечеше додека не и беше над глуждовите. „Држете го сега“. Ја држев ткаенината додека таа повторно цврсто го врза кабелот и го превитка вишокот ткаенина врз неа.


„Знам“, рече таа. „Не е особено убаво, но ќе биде подобро ако треба да трчам“. Таа и го зеде оружјето. „Добро. Каде ќе одиме шефе?


„До лабораторијата“.


Се приближивме до вратата и малку ја отворив. Јас и дадов знак на Тара да се држи настрана. Внатре беа зафатени двајца лабораториски асистенти. Тие беа облечени како монаси, но нивните облеки беа покриени со бели лабораториски мантили. Работеле на покриената маса, но не ја допреле креацијата на Тара.


Се протнав низ вратата и тивко чекорев низ собата. Кога бев околу десет метри зад нив, реков: „Застанете и кренете ги рацете. Свртете се полека.


Тие направија како што им беше кажано. Му кажав на Тара.


„Што имаме во овој кабинет со лекови за да ги замолчиме неколку часа?


Таа отиде до полиците со магични напивки и го проучуваше сортирањето. „Мммм, што е со... амобарбитал? Ова е доволно за добар, мирен сон“.


„Сè е во ред со мене“.


Почнала да ги подготвува шприцевите. „Што преферираш? Нормален сон или што?


„Исус“, реков. „Изборот е на купувачот. Го држев погледот кон двајцата монаси. Еден од нив внимателно помина со раката преку масата.


Потоа за кревет“, рече таа, полуполнувајќи ги поткожните игли.


Пукав во чашата кон која ја подаде раката. Стаклото се скрши и истече жолта течност. Ја кородираше површината на масата.


Сите го погледнавме. Одмавнав со главата. „Мислам дека е подобро да излезеш од таму“. Не би сакал ништо да ти се случи“. Некое време не се мрднаа. „Имам уште пет шута и шутирам навистина добро. Значи, навистина имате само еден избор. Спиј...“ Покажав на Тара и иглите, „или умри“.


Замавнав со револверот. Тие се упатија кон центарот на собата.


Не знам зошто им дозволив да изберат. Тоа беше исто како ладнокрвно да пукаш во невооружени луѓе. Им го држев пиштолот под нос додека Тара им вбризгуваше шприц, триејќи ги со алкохол како да е важно. Добрите навики се исто толку тешко да се прекинат како и лошите.


Набрзо се онесвестиле и заспале. Таа се сврте кон мене.


'Сега што?' - Се обиде да зборува мирно, но гласот и трепереше.


„Сè уште не можете да се онесвестите“, прашав


„Може ли да седнам тогаш?


Ѝ се насмевнав. Поради нејзината чудна комбинација на способност и нежност, сила и слабост, жена и дете. Таа седна и јас и го бакнав горниот дел од главата.


„Имаш уште една работа, душо“.


„Нитроглицерин“.


Нитроглицерин. Можете ли да го направите доволно силен за да кренете во воздух цела зграда? Мислам, вклучувајќи ја и нашата сјајна ѕвезда. Доктор Куј?


Таа кимна со главата. „Вклучувајќи ја неговата канцеларија и сите негови документи.


„Тогаш направете го тоа“.


Одеднаш помислив на невините жртви во ќелиите. Момчето, старицата и кој и да е друг ја имаа прекрасната среќа да бидат човечкото заморче на д-р Куј. Се мачев со мојот комплет од осум клучеви. Клучеви за ќелии. Некако морав да се обидам да ги спасам овие луѓе. Но, како да им објасните на оние луѓе кои не разбираат што правите? Како можете да им кажете: „Следете ме. Не грижи се.“...


Отидов до лекарскиот кабинет и го земав лекот што Тара го користеше против монасите. „Колку е доволно за редовна анестезија?


- О... петстотини милиграми се доволни. Можете ли да го помешате ова со ова? Таа покажа на шише со проѕирна течност. „Дали знаете како некому да му дадете инјекција?


Кимнав со главата. И почна да меша седатив.


„Добро. Ќе се обидам да ги извлечам овие момци одовде. До храмот, ако имам време. Веројатно ќе бидат безбедни таму некое време...? Погледнав во чашата во нејзината рака. „Кога ќе се вратам овде, знаете ли како да го фрлите ова глупост?


- Не го оставај, драга. Дали треба само да ја исклучам водата и да го вклучам греењето?


„Добро. Ќе дадам се од себе да се вратам овде за да те добијам. Или ќе ме сретнете во храмот? Си заминувам.


'Ник?'


Се свртев. „Што е тоа, душо?


- Бидете сигурни дека сè ќе биде добро? Тоа беше како молитва. Ги спуштив шишето и иглата и ја зедов. Под грубата ткаенина ја почувствував сета нејзина мекост. Чувствував дека малку омекнувам од нејзината пулсирачка топлина, таа заразна топлина што се ширеше низ моето тело и во моето срце. Има збор за тоа. Тоа е смешен збор што се печати на картичките на вљубените и се игра на џубокс сто пати на час. Ја бакнав. Ја бакнав здраво и збогум, те сакам и те сакам, а таа ме држеше како да сум станал дел од себе. „Се ќе биде добро“, шепнав. 'Се ќе биде во ред.'


Ја обеси главата. „Знам што има таму“, ги затвори очите. „Сите овие луѓе со сите овие револвери?


„Па, сега не ме бараат. Мислат дека овде се претворам во нешто неразбирливо.


Очите што таа ми ги отвори беа неразбирливи.


„Растенија“, појаснив. "Производ на Quoy's Magic Elixir Company." Значи, ако го играм правилно, можам да останам без проблеми. Освен тоа“, ја подигнав брадата, „во мојот живот сретнав многу мажи со многу пиштоли“. И јас сум уште жив.


Се обиде да се насмее и не успеа.


„Расположи се“, реков. „Неранлив сум. Благородна и среќна ѕвезда, се сеќавате? Покрај тоа, херојот никогаш не е ранлив. Сте прочитале доволно приказни за да го знаете ова.


Таа одмавна со главата. „Ова не е приказна. Ова е реалност. Таа подзастана. „Питер Хансен беше таков херој и нешто му се случи“.


Еден ден го запознав Хансен. Привлечен тип и снајперист. Хок го нарече вистински талент. Но, нешто се случи со Хансен. Не е големо збогум, но нешто што можеше да биде полошо. Го удриле Хансен во кичмата. Куршумот со калибар .45 ги отсече нервите што ви дозволуваат да правите работи како одење. И водете љубов. Ја оттурнав таа мисла што е можно побрзо. „Тоа е друга приказна“, реков. „Не мое. Не нашите.


Повторно ме бакна, очните капаци и трепкаа од нов страв.


Се повлеков и ја фатив за раменици. „Престани“, реков. „Ти реков дека се ќе биде во ред“. Така ќе биде се во ред. И држете го цврсто тоа оружје. Покажав на Наганот што лежи на масата. „Понесете го со вас кога излегувате надвор и користете го кога е потребно.


Таа воздивна и кимна со главата, полека ја враќа контролата врз себе.


„Се гледаме во храмот“. - Влегов во ќелиите.


'Ник.' праша таа. „Може ли сега да се онесвестам?


Поглавје 26


Имаше уште една жртва на практиката на д-р Куои. Човек на моја возраст, Европеец, висок. Тој се насмевна многу. И се лигави. Се прашував како овој несреќен човек дојде овде. И, фала му на мојот личен Бог, сам излегов од овде.


Би бил во право дека не ме барало посебно обезбедување. Областа беше тивка. Сонцето веќе беше високо, а воздухот се тресеше од топлина. Кон храмот се упатуваа вообичаените редови на монаси кои гледаа на земја. Аспираторите се носат за да се заштитат нивните ќелави глави. Тивко се задлабочив во ситуацијата. Нема клонови на повидок. Пукање на груба смеа од прозорецот од домот ме извести дека герилските монаси во тој момент сè уште се внатре.


Моите тројца штитеници беа смирени. Тие ќе бидат безбедни внатре во храмот со вистински монаси.


Ги донесов и ги ставив на ткаени молитвени килими покрај клечените монаси. Беше кул внатре. Резултат на дебели надворешни ѕидови или недостаток на страст внатре. Тивките монаси личеа на статуи. Но не како камени статуи. Каменот е валкан и земјен, а дури и најмазниот мермер сè уште носи навестувања на карпи, планина и нечистотија.


Само да беше можно да се направат слики од облаци. тогаш тоа беше се. Една голема слика на небото.


Во првиот ред го видов Нинг Танг. Се обидов да му го фатам погледот, но тој беше свртен навнатре, фиксиран на некоја апстрактна мисла. Го напуштив храмот. Ако побрзам, сепак можам да стигнам до лабораторијата и Тара. Не сакав сама да го премине имотот.


Потешко беше да заминеш отколку да дојдеш. Кога влегов во храмот, бев еден од многуте. Сега бев еден од ретките. Лажните монаси знаеја дека вистинските монаси горливо се молат. И ако не сум ниту вистински ниту лажен, тогаш мора да сум Картер. Но, можеби само продолжив да имам среќа.


Навистина се трудев да одам, обидувајќи се да го задржам темпото на личност за која времето и растојанието се само смртни и неважни работи. Едноставно немаше да оди добро.


Значи не помина добро.


Ова не беше првиот клон што го гледаше сонцето со стеснети очи. И во лабораторија.


Лабораторија и Тара.


Го забрзав чекорот.


Претпоставувам.


Сите шест стоеја кај бунарот. На дваесетина метри од мене. Шест клонови. Еден од нив ја крена главата за време на разговорот. Ме виде и почна да вреска. Потоа сите дојдоа кај мене. Се забив зад едно дрво и пукав. Еден го ранив во рамото, но тој продолжи да напредува. Ми останаа уште четири снимки. Ако удрив четири пати, сепак ќе имаше два клона со полно здравје. Само размислував за оваа ситуација кога пристигнаа засилувања. Останатите се клонови. Само дваесет. Тие набрзина излегоа од нивниот студентски дом и се упатија кон мене.


Има време кога треба брзо да трчате.


Го тргнав единствениот можен пат. Тоа значеше дека морам да одам на полињата со афион. Кога ќе видите дечко како прави нешто толку глупаво во филм, знаете дека е осуден на пропаст. Секој лудак кој се качува на скеле или трча низ рамно поле безмилосно се осудува себеси.


Но, понекогаш едноставно нема друг избор.


Ако одев во лабораторија, ќе ги водев до Тара. Ако ги донесам во храмот, ќе ги загрозам другите и малку ќе направам за да си помогнам. Немав никаков план во мојата глава. Нема долгорочни паметни теренски маневри. Прашањето не беше дали ќе преживеам. Но, колку долго?


Полето со афион ми мавна како сцена од Оз. Бескраен тепих од виолетови цвеќиња. Сцена од соништата. Многу малку веројатен Ватерло.


Имав водство од триесет метри и четири куршуми. Ова е се. Тука завршува броењето на моите благослови. Куршумите ја прободеа земјата пред моите нозе, испраќајќи непријатни налети на ветер додека ми поминуваа покрај моето рамо. Продолжив да трчам и качив уште неколку метри. Некаде на средината на полето имаше мала камена кутија. Кога би можел да стигнам до тоа, би можел да го користам како привремена одбрана, како привремена база.


Последниот бастион на Картер.


Сега се разотидоа и се обидоа да ме опкружат. Куршуми свиркаа околу мене, како да ме вшмукнаа во загушлива просторија, стигнав до камена зграда. Вратата беше заклучена. Се притиснав на ѕидот и погледнав наоколу. Клоновите ми пријдоа. Дваесет идентични лица ми приоѓаат од дваесет различни страни. Во мене се вперени 20 револвери.


Пукав во најблиската цел. насочена токму кон точка во центарот на челото. Тој весело падна на својот гроб распослан со цвеќиња. Уште еден град од истрели заврна врз мене од сите страни. Тие се урнаа во ѕидот зад мене, ги повредија цвеќињата пред моите нозе, но поради некоја причина не ме допреа.


Тогаш разбрав.


Сè уште имаа наредба да не ме убијат. Тие не можеа да знаат дека Куои е мојот затвореник и дека неговата лабораторија е на неколку минути од вечноста. Колку што знаеја, јас сепак бев гуската што го снесе златното јајце. Сакаа само да ме фатат и да ме вратат во кафезот. Одеднаш знаев точно што да правам. Спротивните шанси веќе не ме вознемируваат. Победниците никогаш не се реални.


Пукав во два клона кои ми го блокираа патот во насоката што ми требаше и излегов. Никогаш не би го направил ова. Само тогаш, во исто време. лабораторијата се разнесе. Експлодираше како мал вулкан, тресејќи ја земјата, исфрлајќи оган, фрлајќи камења и зраци кон сонцето и само продолжи да експлодира, тресок, тресок, тресок. И во средината на осакатувачката конфузија што следеше, напреднав неколку метри. Побрзав низ полето, грмејќи го сè што ми стоеше на патот, како бог на војната.


Тие почнаа да се вразумуваат и да потера. Ова беше токму она што го сакав. Тие изгубија многу време, а јас го презедов водството.


Стигнав до вратата на одаите на Лао Зенг. Немаше кој да ја чува вратата. Нема монаси. Нема партизани. Кога изби овој хаос, никој всушност не излезе на отворено.


Кога стигнав во канцеларијата на Лао, сфатив зошто. Стаклениот ѕид се разделил и оружјето исчезнало. Таоистите се приклучија на мојот план. Ги држеа момците од КАН под закана и подалеку од мене.


Ги најдов Лао Ценг и Винг По во трпезаријата. Двајца монаси ги држеа на пиштол. Ги избркав монасите од зградата и разменив оружје со еден од нив. Неговите седум удари наспроти оној што ми остана.


Во трпезаријата имаше две врати. Едниот во ходникот, другиот во кујната. Ја отворив вратата од ходникот, но бравата работеше. Кога вратата се затвори, таа навистина беше заклучена. Надвор. Јас самиот стоев на вратата од кујната, вперувајќи го револверот кон затворениците. Лао Зенг изгледаше мрачно. Вин По изгледаше луто. Но, тие се уште не се откажале.


На крајот на краиштата, нивните спасувачки екипи беа на пат. Клоновите на Лао Зенг ќе пристигнат токму на време за да ги спасат. Барем така се надеваа.


Лао Зенг ги грабна рацете на својата инвалидска количка. „Уживајте во вашиот краток момент на слава, Картер. Затоа што ве предупредувам: ова ќе трае само многу кратко. Таму имам сто агенти и дваесет од моите најдобри синови. Немате шанса.


„Па, да видиме“, реков. - Во секој случај, вашите интриги се осуетени. Ако не сте слушнале, вашата лабораторија само што полета на небото - клонови, документи, д-р Куои и целата негова проклета банда.


Вин По се обиде да го побие ова со позитивно размислување. „Можеме да го вратиме“, рече тој, повеќе за Лао Зенг отколку за мене. „Ќе има нов Doctor Quoi и нова генерација моќни клонови. Во меѓувреме, нашата мисија ќе успее да ја парализира вашата земја. Клоновите што ќе го направат ова повеќе не беа во лабораторија“.


Сè што можев да кажам беше: „Продолжи да сонуваш“. Во ходникот се слушна врева. Чизмите направија врева. Вратите се отворија. Клоновите пристигнаа. Само неколку секунди и тие ќе влезат заедно со мојот стар пријател Чен-ли. Вин По се насмевна. „Сега грубо ќе се разбудите“. Можеби си добар, Картер, но не си доволно добар за дваесет до еден.


„Ќе видиме“, реков повторно.


Вратата од ходникот се отвори и клоновите се втурнаа внатре. Целото семејство. „Затвори ја оваа врата! рече Лао Зенг. Револверот во главата го исплаши помалку од помислата на провев. Вратата се затвори и ја запечати неговата судбина.


Не брзаа да ми пријдат. Имаа дваесет до еден и јас бев подготвен да одам. Го фрлив оружјето. Едната моја рака се фокусираше на вратата од кујната, а другата ми исчезна во наборите на мојата наметка, каде што ја сокрив бомбата. Сфатив дека е време. Потоа ја оставив. Како тврда топка. Веднаш во главата на Лао Зенг. Двоен удар! Тоа го онесвести, а во исто време бомбата експлодираше, исполнувајќи ја просторијата со смртоносен чад. Истрчав од кујната уште пред да сфатат што се случува. Ја заклучив вратата зад мене и влегов во храмот.


Тара беше таму. Заедно со Нинг Танг. Тој рече дека другите монаси чувале агенти на CAN во зградата на студентскиот дом. Сите беа внимателно врзани и легнати на подот. Вистинските монаси повторно го водеа својот манастир.


Ја замолив Тара да го праша како се чувствуваат кога користеле пиштоли и всушност им се заканувале на други луѓе со смрт. Тара го слушна одговорот, а потоа се сврте кон мене со затворени очи. Таа одмавна со главата.


„Нема да верувате“.


„Пробајте“, реков. „Денес верувам во сè“.


„Сите тие навистина мразеа да го користат тоа оружје. Затоа“, одмавна со главата, „затоа прво ги извадија куршумите од пиштолите“.


'Како?' Погледнав во оружјето во раката што го разменив со монахот. нишанив кон отворената врата од храмот и пукав. Ништо. Само досаден клик.


Се смеев.


Целото ова востание се случи без куршуми. Фактот што момците од КАН мислеа дека куршумите се доволни за победа ги доведе во стапица.


Погледнав во очите на Нинг Танг и се сетив дека тој рече дека идеите се посилни од оружјето. Тогаш мислев дека разбрав.


За некое време.


Поглавје 27


Евалуацијата е еден од оние нови зборови што ги мразам. Една од оние лоши навики на естаблишментот каде што напорите никогаш не се „интензивни“ и каде што војниците никогаш не се само „испраќаат“, туку се „распоредуваат“. Проценката е само голем збор за тоа што му кажувам на Хок што знам и што ми кажува што знае, а ние одлучуваме да не му кажуваме на никого.


Тара и јас бевме на пат кон ова.


Тоа беше еден од оние убави пролетни денови кога Вашингтон блеска и се чини дека секој споменик има монументално значење.


Тара беше непријатно тивка во таксито. Стиснувајќи ми ја цврсто раката, ја гризна усната, изгубена во сопствените непреводливи мисли. Таа е ваква од слетувањето на авионот. Радиото на возачот беше подесено на една од оние станици што ги пуштаат старите стандарди и токму сега ја пуштаа старата добра песна на Кол Портер „So Near, And Yet So Far“. Таква беше таа.


Возевме до кругот Дупон и застанавме пред одредена немонументална врата на Обединетата прес и телеграфска служба. Барем подобра фасада за штабот на AX од таа запуштена лондонска чајџилница.


Хок не поздрави со ентузијазам. Го крена погледот од преполното биро и ржеше.


„Седнете“, рече тој. „Имате ли минута?


Читаше нешто во црвената тајна папка и џвакаше незапалена пура. Нашата мала битка со клоновите беше завршена, но овде на бирото на Хок војната продолжи. Нов бизнис. Нови приказни.


Тара погледна низ прозорецот во сончевите врвови на дрвјата. Нејзината горна усна беше напната. Се свртев и ги кренав рамениците. Што и да ја мачи, таа ќе го сфати порано или подоцна. Таа беше една од оние жени кои не требаше да се занимаваат со покер. Барем ако имавте такви чувства.


Наместо да ја гледам, јас го погледнав Хок. На неговото старо лице со млади сини очи. Со мозок кој може да именува која било адреса на нацистичко дружење во 1940 година, но не може да се сети каква кошула носел вчера.


Конечно го крена погледот. „Извини“, рече тој рапаво. „Откако знаев дека си безбеден, исчезна од мојата листа на приоритети“. Се сврте кон Тара. - Па, госпоѓице Бенет. Како ви се допаѓа активниот дел од борбата?


Тара се насмевна. Чудна, неубедлива насмевка. „Многу убаво“, рече таа тивко. 'Да, многу убаво. Но... Мислам дека не би сакал да го повторам тоа“.


'Не?' Ја подигна едната веѓа и погледна во моја насока. - Во ред, Картер. Ти си на ред. Се наведна наназад во својата чкрипеста ротирачка столица и запали изџвакана пура.


„Веќе знаете повеќето од ова, господине“. Најдовме гнездо од овие клонови и го уништивме. Тара се грижеше за клоновите ембриони, лабораторијата и лудиот научник зад неа. КАН повеќе нема да ги одгледува. Барем додека сме живи ги неутрализирав Винг По, Лао Ценг и сите возрасни клонови. Барем сите што беа во Индокина


„И ние сме оние што беа овде, и оние малкумина што беа во Лондон“, ме прекина тој. „Исто така, контактиравме со нивниот експерт за дрога. Ете го. Како се вика сега?


„Пем Кон“. †


'Да. Го имаме и тој внимателно признава се. Се разбира, прво му дадовме дел од неговиот сопствен серум за вистина. Хок се затегна. Тој сакаше да ги користи можностите исто како и јас. „Веќе немаме за што да се грижиме“. И ова Федерстоун шоу беше затворено. За ова е одговорен Скотланд Јард. Изгледа дека имаа многу хитови таму. И овие пари финансираа многу активности на CAN.


Му кажав на Хок за полињата со опиум и како МОЖЕ да ја искористи трговијата со дрога како средство за инфилтрација. Тој мрачно одмавна со главата и ја изгаси пурата, како со неа да убива паразит. „За жал, трговијата со дрога не е во наша надлежност. Но, јас постојано им велам дека зад овие лекови има многу повеќе од само алчност“.


Тој воздивна. „Можеби сега ќе слушаат уште малку. Во секој случај, ова специјално поле со афион повеќе не се користи - заедно со гранката во Насау што ја затворивте. Тоа прави два.


„И уште стотици такви места за почеток“.


Хок ми упати продорен поглед. „Илјадници ќе одговараат подобро“. Се сврте назад кон Тара. 'Па.' - Всушност, треба да си среќен. Твојот... како го нареков пак? ...луда, незамислива теорија... па, се покажа дека е вистина.


Тара го исчисти грлото. „Го нарековте оставен, луд сон, господине“. - директно рече таа.


Хок изгледаше збунето. Можеби за прв пат во мојот живот. „Па, во ред“, промрморе тој. „Те дозволив да поминеш низ сето ова, нели?


„Да, господине“, беше единствениот одговор што го доби.


„Тогаш се е во ред“. Се подготвуваше да не пушти. - 'Уште повеќе?'


Кимнав со главата. „Две работи. На овие монаси им ветив дека ќе се обидеме да им најдеме нов манастир. Некаде на слободна територија. Би сакал да си го одржам зборот. Дали мислите дека можеме да се погрижиме за ова?


Хок направи забелешка во својата тетратка. „Верувам дека има воена база во Јужна Кореја. Дозволете ми прво да го проверам ова. Верувам дека можеме да го направиме ова. И второто прашање.


„Роско“.


Хок со тешкотии почна да пали нова пура. Потоа го крена погледот и ми кажа за Роско. За тој проклет чадор и како го нашле.


„Веројатно беше подобро на некој начин“, рече тој. Потоа испушти мрачна смеа. - По ѓаволите, тоа е глупаво да се каже.


Се сврте во својот крцкав стол и погледна низ прозорецот. Гледаше надвор. „Сакав да кажам дека добиваме многу лош печат за ова момче од Роско. Стануваше премногу стар и премногу невнимателен. Абингтон во Лондон побара дозвола да се пензионира. Непосредно пред да се случи ова, вие му се јавивте. Во секој случај, ова би му била последна работа. И не знам како Роско би го сфатил тоа. Во своите најдобри години беше одличен агент. Ова беше неговиот живот.


Хок зеде длабок здив. Се прашував дали размислува за себе. За денот кога тој самиот ќе стане невнимателен и некој ќе реши да го испрати во пензија. Господи, сега почнав да размислувам и за себе.


Хок се сврте од прозорецот.


„Што ќе правите? Поминете еден од вашите заслужени одмори во странство? Тоа беше негов начин да ми каже дека ми дава неколку недели одмор.


Погледнав во Тара и размислував за Ривиера. Или за Тахити. Да, пуст остров би бил совршен за нас. „Можеби“, реков.


Тој продолжи. - 'И ти. Госпоѓица Бенет? И вие заслужувате неколку слободни денови. Се погриживме Петар да добие одлична нега, но вие можете да го поминете вашиот одмор заедно. Вие двајца.'


Се префрлив во поголема брзина.


"Петар?" Се свртев кон неа.


Таа ме погледна право во очи. „Питер Хансен“, рече таа тивко.


Питер Хансен, ранет херој. Чие име го спомна во лабораторијата кога ме предупреди да внимавам? „Мојот сопруг“, заклучи таа.


За човек со малку време за тактичност, Хок направи дарежлив гест. Го исчисти грлото, стана и излезе во ходникот.


Тара ме погледна тажно. „Го сакам“, рече таа. - Не можам да го оставам. Не би го направил ова дури и да можам. Но, Ник, многу сакав да те сакам. Таа подаде рака, ме зграпчи и ме привлече. Го погледнав нејзиното лице. Последен пат. Оние волшебни зелени очи, таа костенлива црвена коса и оние глупави пеги кои сè уште беа таму. И размислував каков живот би сакал за неа. Безбеден и добар живот, каде што сè останува како што е и никогаш не се претвора во ноќна мора. Животот што никогаш не можев да и го ветам. Живот кој никогаш не би можел да го живеам. Живот што веројатно никогаш не би го посакал.


„Можеби е подобро на некој начин“, реков. „Господ ќе ме сака што кажувам глупави работи“.


За книгата:


Некогаш имаше публикација посветена на експерименти: земање клетка од некого, развивање во соодветни услови и добивање дупликат на оваа личност. Двојникот ќе биде идентичен по изглед, идентичен по способности.


Ник Картер не можеше да поверува, но мораше кога ќе наиде на такви „клонови“ или идентични двојници. Во овој случај, ова се двојници на брилијантен убиец, кои имаат само една цел: да ги заплашат Конгресот, Сенатот и претседателот на Америка и да ги потчинат на нивната волја. И на тој начин контролирајте ја светската политика од различни гледишта.


Ник Картер може да уништи колку сака клонови, но тоа е бесмислено. И додека американските сенатори се убиваат, Картер ја врши својата очајна работа: да го запре производството на клонови и да го елиминира вистинскиот убиец.


Но, зарем секој клон не може да биде вистински маж?


Содржина

Поглавје 2


Поглавје 3


Поглавје 4


Поглавје 5


Поглавје 6


Поглавје 7


Поглавје 8


Поглавје 9


Поглавје 10


Поглавје 11


Поглавје 12


Поглавје 13


Поглавје 14


Поглавје 15


Поглавје 16


Поглавје 17


Поглавје 18


Поглавје 19


Поглавје 20


Поглавје 21


Поглавје 22


Поглавје 23


Поглавје 24


Поглавје 25


Поглавје 26


Поглавје 27


Ник Картер


Ужасот на ледениот терор.


преведено од Лев Шкловски во спомен на неговиот починат син Антон


Оригинален наслов: Ice Trap Terror


Прво поглавје


Веќе се стемнуваше над високиот покрив на дрвјата. Сенки се лизгаа низ испреплетеното зеленило, згуснувајќи ја парната завеса на угнетувачката топлина што се ширеше насекаде. Ова го направи тромното, исцрпено чувство што го имав уште полошо. Во џунглата демне непомирлива сила - џиновска пијавица која ја цица целата ваша енергија, па дури и волјата за живот. Оваа сила ме погодува веќе ден и пол. Таа ме повика да застанам и да легнам, само да се откажам и да дозволам овие ѓаволски орди инсекти да ме завршат засекогаш. Крајот на Ник Картер - супер агент AH, Killmaster N3. И така се најдов во ова пеколно ќоше на Никарагва наречено Москито Коуст. Иронично, името на оваа ниска, топла мочурлива област не е земена од овие ѓаволски инсекти, туку од Индијанците од комарци.


Сепак, издржав затоа што знаев дека треба да стигнам до мојата дестинација пред да се стемни. Речиси непробојниот грмушки доволно ме одложи. Морав да го исчистам секој метар џунгла со мојата мачета. Проколнав и за малку ќе се сопнев додека масата зеленило што штотуку го исечкав повторно полета.


Копав во густата кал на речиси сув поток - еден од илјадниците што овде се извиваат како капилари. Додека одев по него, од застојаната каша почнаа да се издигнуваат лазечки, лигави суштества. Пот ми течеше по лицето, ми ги натопуваше алиштата и ранецот. Како ремените на ранецот да ми се сечеа на рамениците.


Вчера рано наутро патролен брод на морнарицата ме остави во Лагуна де Перлас. Оттаму одев југозапад, приближно паралелно со реката Тунгла.


Беше декември, па крајот на сезоната на дождови. Бев благодарен за ова. Врнежите се многу различни во Никарагва, но Блуфилдс на брегот на Карибите добива 750 сантиметри врнежи годишно. Во јули или август моето патување, веќе целосна беда, ќе беше сосема невозможно.


Во овој агол нема патишта. Единствениот автопат е Панамерикано на другиот крај на земјата. Националната железничка мрежа е долга приближно четиристотини и педесет километри и главно се наоѓа на брегот на Пацификот. Во секој случај, никогаш не би се осмелил да го користам, како што никогаш не би се осмелил да се покажам на единствениот пат во околината. Белиот странец би бил забележан и немало доверба, и би било катастрофа во оваа критична фаза.


Го продолжив мојот пат низ светлите бои на овој нереален свет на самракот до источната висорамнина на сртот на ниските врвови. Највисокиот врв овде е помалку од две илјади метри, а просечната висина е седумстотини. Од другата страна, планините се спуштаат до плодно плато со рамнини и езера. Од оваа страна, сепак, тоа беше падина покриена со џунгла, бескрајна низа на дрвја зафатени со штетници, дебели, месести растенија и габи. Огромни винови лози испреплетени околу дрвја и гранки; гнасна мувла и темна мов ја прекри земјата. Остриот мирис на гнили вегетација беше насекаде.


Постепено искачувањето стана поостри; гребените станаа поостри, а бездните подлабоки. Клисурите беа садови за проточна дождовница, а нивните застојани мочуришта беа место за размножување на милиони непријателски суштества кои ме сметаа за деликатес. Воздухот секогаш бил полн со инсекти. Жабите и помалите цицачи се појавувале само ноќе. Птиците презедоа во текот на денот, но обично седеа високо на врвовите на дрвјата. Во близина на водопадот се собраа неволји, жаби и птици кои непрестајно црцорат. Имаше една, со големина на врана, но со многу светли бои. Таа свиркаше речиси совршена вага, никогаш не ја повторуваше последната нота. Ме полуде. Освен каснувања од инсекти и лудило од птици, морав да издржам и змии и гуштери. Дневните скитници како смрдливиот гуштер, исто така, се вртеа по земјата. Имаше и боа констриктори во дупките и на гранките, средните змии од дрво и лизгавите грабливи змии како што е жестокиот копје со осип. Нивната татковина беше смртоносен резерват кој едвај беше истражен или мапиран и проголта секој доволно глупав да се обиде да стигне таму.


Остатокот од денот го поминав шетајќи низ длабочините на задушување, застанувајќи само еднаш за ужина. Бев сигурен дека нема да успеам, но како што падна темнината, забавена од светлината што сѐ уште доаѓаше од зад неколку брегови на облаци, наидов на голема група палми од Хондурас. Беше како шума во шума, направена целосно од овие високи палми со пердувести лисја и прилично мазни стебла. Помеѓу нив растеа помали смокви, опкружени со роеви крвожедни комарци.


Хондурасните палми растат во поголемиот дел од џунглата во Централна и Јужна Америка, но кластер како овој беше редок. Ова докажува дека областа некогаш била обработувана, бидејќи Маите го користеле плодот на ова дрво за да произведуваат масло. Иако не било лесно да се исече ова дрво со камени секири, тие го користеле дрвото и за своите згради. Во оваа област дрвото цветаше и на крајот зазеде земја што некогаш се обработуваше насекаде.


Од моментот кога влегов во палмите, чекорев полека и внимателно. Директно напред треба да биде штабот на полковникот Зембла. Од она што малиот АХ го откопа за мистериозниот полковник и неговите активности, знаев дека овој дел од шумата е силно чуван од луѓе, ракети, фрагментирани мини и чувствителни сигнални микрофони способни да го фатат дури и најслабиот звук.


Ползев напред на сите четири, истражувајќи ја секоја педа од областа. Се стиснав низ четката и се лизгав како змија низ камењата. Намерно го избрав најтешкиот и непрооден пат. Ако некое животно или растение испушти најмал шум или шумолење, јас би го користел за да одам напред, гушејќи го звукот што го испуштав. Ранецот беше тежок и се нишаше од страна на страна. Болно ми се истури пот во очите, така што не можев да гледам како што треба. Ова уште повеќе ме изнервира кога си го избришав лицето со ракавот.


Во кампот за обука, во шумите и полињата кои наводно биле минирани, тоа беше практична игра која на нашите инструктори им приреди садистичко задоволство. Овде сè беше смртоносно сериозно, и јас се напрегав да го најдам секое свиткано сечило трева, парче здробена мов или лоза што немаше каде да се појави. Открив неколку мини и ги шетав без да ги допрам. Сечењето на жиците би било самоубиство. Непосредно пред да се упатам на патеката, најдов кабел за палење. Ползив покрај него и најдов сигнален кертриџ, кој го разоружав.


Патеката беше пат полн со трева кој започнуваше од реката Тунгла и се упати кон север. Веројатно подолу имало пристаниште за кану, а можеби имало и неколку снајперисти во грмушките. Самата патека, се разбира, беше преполна со мини и други стапици во близина на скривалиштето во џунглата на полковникот Зембла. Значи, дефинитивно не требаше да одам по тој прав, тесен пат. Исчезнав назад во сенките и почнав повнимателно да се пробивам низ грмушките. Триесет метри подалеку, патеката наеднаш се сврте и ме пресече. Внимателно ја прегледав малата чистина покриена со мов. Изгледаше толку мирна со мали крилести и блескави пеперутки кои танцуваа на слабо светло.


Рудникот беше затрупан во мов со шнолата нагоре. Кој и да го поставил не го направил тоа доволно професионално затоа што имало мало парче мов што излегувало точно на врвот. Лево и десно ми беа дебели жива ограда од трње. Не можев да го избегнам, инаку ќе морав да се вратам и да го прошетам ова место од далеку.


Наведнувајќи се, слушав некој звук. Не слушнав ништо и се прашував што да правам. Долгото патување назад може да биде поопасно од разоружувањето на рудникот. Можеби тоа беше стапица за пукање што експлодираше при допир, но се чинеше дека тоа не одговараше на ликот на полковникот Зембла. Тој не беше човек што трошеше рудник што повеќе не можеше да се ископа за да се обезбеди премин.


Гледав преку моето рамо во темнината на џунглата зад мене. Ќе требаше премногу долго за да се вратам, а во темнината немав шанса. Ползев напред и внимателно подигнав парче мов. Рудникот имаше едно палење под притисок. Го задржав здивот, ги избришав рацете на панталоните и го свртев копчето за палење. Конците беа кородирани и рачката не даваше лесно. Конечно успеа. Го извадив осигурувачот, ја вратив рачката во рудникот и го заменив парчето мов. Потоа повторно воздивнав.


Станав и одев внимателно по патеката додека не успеав да се навлечам назад во грмушките до неа. Остатокот од моето патување го скрив во грмушките. Секој детал бара максимален напор. Најдов друга мина за заобиколување и некои ракети. Мините беа расфрлани густо како инсекти. Конечно излегов на поотворен простор. Неколку метри подалеку се издигна висок, аголен рид, густо покриен со грмушки и дрвја испреплетени со винова лоза.


На прв поглед изгледаше како рид кој личи на пирамида. Но, тогаш видов дека темелот е направен од слоеви испреплетени камења, а од едната страна имаше скали со стотици скалила. Ѕидовите беа покриени со прекрасни орхидеи и други епифити кои беа повеќе дома во пукнатините на каменоделството отколку на гранките од дрвјата. Гледав во урнатините на една античка зграда на Маите. Беше речиси невозможно да се препознаат како дело на човечка рака. Станаа едно со џунглата која ги проголта пред илјада години. Структурата, јасно дизајнирана како храм, спектакуларно се издигна од длабочините на џунглата, темна и мистериозна на ова далечно место.


Поважна од неговата историска вредност била намената за која сега се користел. Извештаите за ова стигнаа до нас фрагментарно и честопати сè уште доаѓаат од гласини. Меѓутоа, ако нашите информации беа точни, скриена во овие изолирани и навидум напуштени урнатини беше најнапредната електронска инсталација што може да се замисли.


Сè започна пред два месеци со погрешна радио порака од нашиот агент во Оахака, Мексико. Оттогаш, Академијата за уметности постепено ја разви сликата на уникатен гениј кој се нарекуваше полковник Зембла. Тој измисли нешто за климатските промени и сакаше да ја искористи таа контрола на климата како оружје. Против кого ќе го употреби и зошто не беше познато. Сепак, сè укажуваше дека тој има доволно опрема во овој храм на Маите за да ја претвори бескрајната зовриена џунгла во џиновски глечер.


За неколку денови, или можеби неколку часа, тој планираше да го стори токму тоа: без предупредување, да ја претвори Централна Америка во еден огромен арктички пејзаж.


Требаше да го запрам.


Поглавје 2


Го соблеков ранецот и внимателно го ставив на земја. Навистина уживав за време на моето дводневно патување овде. Ми обезбеди храна и засолниште и се надевав дека повторно ќе ми помогне. Она што требаше да го направам понатаму мораше да се направи внимателно и тивко. Сè што можев да понесам со себе беше мал комплет алатки кои момците од лабораторијата AX ги направија специјално за овој случај. Можев да го прицврстам на појасот за да ми бидат слободни рацете. Мојата гасна бомба беше залепена со селотејп на глуждот, а шилото ми беше врзано околу раката. Го оставив мојот Лугер. Сега имав пиштол 7,65 мм во стилот Чи-Ком што се користеше во Виетнам. Имаше вграден придушувач и бараше специјални патрони со куќишта без обрач. Беше далеку од Лугер: немаше толку голема моќ, но беше исто толку ефикасен од непосредна близина. Покрај тоа, не можете навистина да ставите пригушувач на Лугер. Овој стисок сè уште не се чувствуваше многу добро во мојата рака бидејќи бев навикнат на потешкиот германски пиштол.


Размислував да донесам мачета, но нема да ми треба за да поминам низ урнатините, бидејќи тие не беа обраснати, а ако користев нож, звукот дефинитивно ќе ме извлече. Ножот со долги сечила беше добро оружје ако имате простор, но тешко ќе се ракувате во храм како Лугер. Затоа го оставив со мојот ранец и отидов до чистината околу храмот. Веројатно имало повеќе микрофони скриени овде отколку во кое било студио за емитување. Мислев дека човекот на мониторот ќе ме помеша со животно од џунгла бидејќи алармниот систем повеќе не даваше предупредувања. Скокнав и се повлеков до првиот раб на храмот. Морав да користам корења, винова лоза и трупци за поддршка затоа што не верував на скалата што се распаѓа.


Речиси слепо паднав во друга замка. За среќа, видов мал отвор високо на дрвото. Човекот кој ја подметнал мината посочил каде ја засадил школката. Не се осмелив да се помрднам. Засекогаш ми требаше да го најдам палењето. Тоа беше жолтеникав тенок кабел со мали остри шилци залепени во него. Се испружи меѓу две дрвја и целосно исчезна во зеленилото. Ако одев понатаму, ќе ми го пресече месото како брич. Во исто време, иглата ќе се ослободи од тежината зад дрвото, а дрвото и јас заедно ќе се издигневме во воздухот. Гостопримлив човек, овој полковник Зембла!


Отидов околу кабелот и внимателно ползев понатаму. На секои неколку метри ја закачував ногата на лозите за да слушам и да се одморам. Потоа повторно станав. За потпора користев процепи и испакнатини. Високо над врвовите на дрвјата ја видов месечината како изгрева, фрлајќи бледа светлина.


Откако дојдов на врвот, се ступнав меѓу два блока од камен од назабениот корниз. Го прегледав покривот, кој беше рамен и правоаголен. Предниот дел што води до скалите и задниот дел беа двојно подолги од страната на која се качив. Покривот беше чист и веројатно свежо поставен. Во аголот на далечната страна стоеше нешто што личеше на колиба, што изгледаше како куп урнатини.


За да стигнам до храмот, морав да поминам низ вратата на таа колиба бидејќи немаше друг влез на покривот. Помеѓу мене и колибата стоеја двајца чувари и еден хеликоптер. Еден од чуварите се потпре на шасијата на хеликоптерот. Другиот одеше полека по парапет. И двајцата беа кратки, набиени местици; Седумдесет проценти Никарагванците се половина Индијанци, а половина Хиспано. Тие носеа широки панталони и кошули и меки чизми од велур. Се чинеше дека се добро и не испуштаа звук. Тие не беа облечени како вистински војници, но лесно можеа да ги користат нивните лесни автоматски пушки доколку им се приближите премногу. Тоа беа белгиски пушки НАТО ФАЛ калибар 7,62 мм; многу добар и многу популарен меѓу јужноамериканците.


Хеликоптерот бил Bell Sioux 13 R, со три седишта. Малку личеше на големо вилинско коњче со подигната опашка. Тоа беше сигурен работен коњ кој беше широко користен уште од Кореја. Во ова запуштено место, такво нешто беше единственото превозно средство. Затоа, покривот на храмот бил направен погоден за слетување. Хок направи фотографии од воздух кои покажаа дека хеликоптерот обично бил паркиран на покривот. Истрагата завршена пред една недела покажа дека хеликоптерот не припаѓал на официјалниот археолошки тим. Тој беше купен преку серија многу дискретни трансакции во армиско складиште во Мексико Сити. Ова се случи само неколку дена откако градот беше погоден од најлошата снежна бура во живо. Само по себе, не толку силно, но сепак доволно за да ги поттикне најлошите сомнежи за АХ. Поради ова, Хок реши да ме испрати овде.


Јас бев првиот од нашите луѓе што внимателно го погледна овој хеликоптер. Имаше љубопитен амблем на вратите; златно сонце со три темноцрвени линии на него. Како некој да го исекол накитот со нож и металот сега крвари. Се прашував што значи ова. Како што патролот се приближуваше, ја забележав истата налепница на неговиот џеб од градите.


Се приближуваше и поблиску... Ситуацијата стануваше тешка. Двајцата чувари сега беа толку далеку што не можев да ги застрелам истовремено од местото каде што седев. Ако пукам на едниот, тој ќе го предупреди другиот пред да можам да се свртам и да го следам. Ако се преселив прерано, завршував меѓу нив; сепак ако доцнам и јас ќе бидам заробен како стаорец. Така некако ќе требаше да се неутрализираат и наеднаш, а потоа без да испуштат звук.


Чуварот одеше околу неколку камења кои паднаа од парапет. Тој шеташе околу покривот толку многу пати што сега го фрли своето мало капаче врз него и бесцелно гледаше преку парапет со пиштолот што му висеше од рамото. На моменти не се ни мачеше да погледне; нешто што го прави дури и куче кое трча. Првото барање е дека секогаш треба да знаете што се случува околу вас, бидејќи вашиот живот може да зависи од тоа. Тоа ќе го чини живот.


Го ставив шилото во рака. Во другата рака имав пиштол со придушувач. Сенката целосно ме проголта. Бев едно со камењата. Во самрак, предметите понекогаш е потешко да се разликуваат отколку во темнината, и можам да гарантирам за тоа. Тој се приближуваше и поблиску. Го задржав здивот... Одеднаш не можев повеќе да го видам. Веројатно повторно шеташе околу некои паднати карпи. За момент се исплашив дека ме видел, и се откачив за да се покријам. Потоа со аголот на окото му ги видов нозете. Па тој сè уште не знаеше дека сум таму. Сега можев да го слушнам неговото дишење и шушкањето на панталоните на покривот. Избројав до три и скокнав.


Всушност, мојата главна грижа беше чуварот на хеликоптерот. Сакав прво да ги тргнам од патот и да го искористам остатокот како штит. Со оглед на оддалеченоста, неговите непредвидливи реакции и фактот што не ми беше дозволено да правам врева, тој претставуваше најголема закана. Пукав двапати брзо. Првиот истрел го погодил во градите, вториот во вратот. Без да испушти звук, паднал на тркалезната челична решетка на хеликоптерот. Ѓоновите на моите чизми правеа повеќе бучава на карпите отколку истрелите од мојот пиштол.


Се обидов да удрим друг чувар во бубрезите со шило. Очекував да се смрзне кога го виде својот мртов пријател. Но, тој реагираше како пантер. Со инстинктивно движење се сврте наведнувајќи се. После тоа се се случи во матно.


Ако бил правилно обучен, до сега би требало да може да го користи своето оружје. Но, во тој дел од секундата тој реагираше на начин што не го очекував. Се наведна, ја фрли пушката и посегна по камата од командоси што висеше на појасот. Тој е навикнат да се бори со него. Ова го научил како дете. За него пиштолот беше само несмасно парче железо.


Очекував да му ја одбегнам пушката, но долгата цевка од пушката ФАЛ ми се удри во зглобот и шилото ми одлета од рака. После тоа се тргна како молња. Пушката падна на земја меѓу нас. Мојата десна рака со пиштолот за пушење се крена. Левата рака му се подаде за да го преземе ударот. Неговата десна рака, со осум инчи ладно челик, беше насочена кон мојот стомак. Мојата лева рака го фати неговиот десен зглоб и го врати назад. Сега стоеше со грбот кон мене и веќе не можеше да ја движи раката во која го држеше ножот. Ја отвори устата за да вреска. Ја притиснав десната рака на неговото лице и му го притиснав кундакот од пиштолот меѓу забите. Тој здивна и се обиде да се оттргне. Мојата лева рака се притисна толку силно што мораше да се наведне назад. Ме шутна по потколениците и со слободната рака се обиде да ми допре до лицето и очите.


Му го ставив пиштолот во уста и му го повлеков за рака. Нешто пукна. Раката му млитала и ножот паднал од слабите прсти. Мојата лева рака беше зад неговиот врат. Повторно се обиде да се ослободи. Неуспешно. Тој не испушти звук бидејќи му пукна вратот.


Го оттурнав безживотното тело од мене и го зедов ножот. Кога чуварот падна на земја, со главата под непарен агол, јас веќе трчав кон вратата. Внатре имаше старо тесно скалило. На големите штандови од дрво од саподила, резбите сè уште беа јасно видливи и во голема мера неоштетени од времето. Камените ѕидови беа покриени со барелјефи, чии бои се истакнуваа во светлината на електричните светилки на таванот. Малку светлина продре низ темните пукнатини на некогашните прозорци, сега обраснати со зелени пајажини растенија.


На половина пат по скалите се двоумев. Ништо не се слушаше ниту одозгора, ниту одоздола. Ја обвив мојата шипка, зедов камче и го фрлив надолу. Тој отскокна од карпите. Се слушаше само ехо. Продолжив по патот со пиштолот на готовс.


Излегов на платформа со засводен покрив и коридор свртен налево. Следно, неодамна сè беше реконструирано од бетон, челични греди и алуминиум. Светлата сè уште висеа од таванот како низа новогодишни сијалички, но до нив имаше метален канал за климатизација со дупки на секои неколку метри што испуштаа ладен воздух. Од тој момент, храмот на Маите стана ништо повеќе од школка, школка на ултрамодерните структури на полковникот Земја.


На другиот крај од ходникот имаше челична врата која изгледаше силна како врата од банкарски трезор. Немаше звук. Рамката на вратата имаше вдлабна брава со црвена рачка. Можно е вратата да се отвори кога ќе го притиснам копчето. Сепак, многу е веројатно дека некој од другата страна ќе добие сигнал да ја отвори вратата.


Го ставив увото на ладното челикче. Отпрвин не слушнав ништо. Потоа слушнав тивко брмчење што го почувствував наместо да го слушнав, заедно со силно, слабо лелекаат на генераторите. Повторно погледнав во замокот. Од мојата торба со алат извадив главен клуч: алатка со пружина што предизвикува иглата да скока помеѓу делови од бравата и со тоа да ја бере. Тоа беше едноставна работа и бараше многу искуство и трпение да се искористи. По три обиди вратата се отвори. Ползев таму брзо и тивко, како мачка. Храмот изгледаше тивко и напуштено. Вибрациите се засилија, исполнувајќи ја просторијата со суперсоничен татнеж на моќен извор на енергија. Отидов директно на звукот бидејќи интуитивно знаев дека тоа е изворот на она што го барав. Моите чекори одекнаа на грубиот бетон. Уште еден ходник, уште едно скалило, уште еден коридор и, конечно, втора челична врата, зад која бучавата беше уште посилна од порано. Повторно го употребив главниот клуч и внимателно влегов внатре.


Тоа беше ниска соба со редови неонски светла. Од двете страни имаше челични кабинети со шалтери, сензори и редови компјутерски макари зад стаклото. Во центарот имаше разводна табла долга речиси еден и пол метар со незамислив број на копчиња, жици и потенциометри, под која имаше табли со натписи кои ништо не ми значеа: Лабион. Индекс, контрапроточна спојка и катаридин фактор. Напојувањето за оваа електронска зграда се снабдуваше преку кабел дебел колку мојата рака и долж подот до прекинувачот во ѕидот од другата страна. Во близина имаше врата, а оттаму се појави продорен крик на централата. Но, тоа не ме интересираше. Бев таму каде што требаше да бидам. Отидов до кабинетите на компјутерот и ги повлеков панелите со ротирачки прекинувач напред.


Намотки, транзистори тенки како пружини и интегрирани кола блескаа на светлината. Од чантата извадив полиестерска конзерва која личеше на обична аеросолна конзерва со инсектицид. Ја испрскав опремата со проѕирен слој од висококорозивна растворлива киселина. Така ги изшкуркав сите кабинети и повторно ги затворив панелите кога завршив.


Киселината беше изум на лабораторијата AX. Бомбата може да оневозможи дел од објектот, но можеби не целиот; и секако не сите важни делови, освен ако не користев толку многу експлозиви што целиот храм на Маите беше уништен. Меѓутоа, ненадејното уништување на храмот би можело да има помалку пријатни меѓународни последици.


Потоа имаше логистички проблем како да се прошверцува нешто толку тешко. А постои и опасност бомбата да биде пронајдена и деактивирана врз мене. Киселината не можеше да се открие додека не беше предоцна и не можеше да се отстрани откако беше испрскана. Дури и автобусот ќе исчезне, не оставајќи ни најмала навестување за тоа што се случи откако заминав.


Внимателно ја испрскав каустичната материја насекаде. Неколку часа, а киселината ќе изеде сè. Делови се стопиле, каблите се раствориле и предизвикале краток спој во металната обвивка. Додека да се вратам во џунглата здрав и здрав, техничарите на Зембла ќе си ја кинат косата. До полноќ, секоја опрема со која ракував беше куп старо железо. Ова ќе им даде време на нашите дипломати да ги принудат Никарагва и Организацијата на американски држави да истражат. Саботажата беше мојата единствена работа. Кога ќе завршам, сите ќе се смеат на ова. Освен полковникот Зембла.


Завршив со компјутерите и ја испрскав внатрешноста на разводната табла. Одеднаш се отворила вратата и влегле двајца техничари и еден чувар. Нивното изненадување беше големо колку и мојот шок. Техничарите - мислев дека се техничари, бидејќи беа во бели мантили и со хартии во рацете - беа невооружени. Стражарот облечен во сиво имаше бразилски револвер Роси со калибар 0,38 во футрола на колкот. Тие сами го дизајнираа користејќи Smith & Wesson и имаше буре од четири инчи. Го зграпчи и извика: „Алто“.


Сепак, немаше да застанам во место. Успеав само да ја откинам лентата за самоуништување од цилиндерот и да ја фрлам во темен агол. Ја зедов целта и пукав двапати. Чуварот врескал од болка и го фатил за грло. Куршумот од неговиот револвер помина над мојата глава без да погоди ништо. Чуварот падна на кабинетот зад него. Тој стенкаше, ги закопа ноктите во металот и полека се лизна на земја.


Скокнав кон вратата и наидов на двајца техничари кои очигледно ги следеа наредбите на чуварот и стоеја во место. Ова ме исфрли од рамнотежа. Чувствував дека некој ме фаќа за кошулата. Се свртев за 360 степени за да избегам од неговиот стисок. Во тој момент упаднаа уште стражари. Вториот техничар се упати кон мене, ја наведна главата и насилно ме турна назад во собата.


Стражарите се упатија кон мене. Едната тупаница ме удри во соларниот плексус, а другата во вилицата. се одвратив. Се обидов да земам здив и ги испукав последните два куршуми кон напаѓачите. Бев задоволен што слушнав еден плач. Град од тупаници и челик падна врз мене. Пиштолот ми беше исфрлен од раце. Овие беа силни, енергични борци. Ако се ослободив од еден, негово место го зазедоа други двајца.


Во оваа збунетост, одеднаш бев силно клоцан во препоните. Се удвоив од страшна болка и паднав на бетонскиот под. Чизмите ме удри во слепоочницата. Половина вкочанета, посегнав околу себе, ја почувствував ногата и ја повлеков. Човекот паднал врескајќи меѓу другите. Сега можев да си го земам ножот.


Исеков сè околу мене и почувствував како нешто топло прска по моето лице и раце. Моето шило стана премногу лизгаво за држење. Го слушнав татнежот на стражарите. Ги има премногу и уште доаѓаа. Ме клоцаа и ме тепаа со кундаците од револверите. Некои имаа пиштоли и се трудеа да ме удрат со нив. Нивните чизми го погодија моето рането тело. Луѓето и нивните крикови станаа послаби и понејасни: магла од сенки и гласови. Револверот пукал. Тоа беше како набој од динамит да експлодира во долната соба. Мрачно ми падна на памет дека убиствениот напад престанал. Стражарите застанаа на внимание, тешко дишејќи. Еден човек стоеше на вратата, полека спуштајќи го Colt 357 Python. Не е изненадувачки што истрелот одекна во собата. Тој беше облечен во иста униформа како и другите, но неговото однесување пренесуваше доверба и авторитет. Имаше тенко и остро лице. Гангстерски мустаќи паднаа над неговите набиени усни, а аквилинскиот нос му даде изглед на птица грабливка. Стоеше таму како обичен, незаинтересиран гледач, но очите му беа тврди како камен.


'Што се случува овде?' – праша сосема мирно. Господине“, рече еден од чуварите, „го најдовме овој Англичанец овде“. Тој го убил и ранил Хуан ...


„Силенцио“. Човекот впери револвер во мене. 'Дојди со мене.'


Го испуштив мојот шило и станав, тетерајќи се, моите мускули врескаа од болка.


Поглавје 3


Бев во темна пештера. Единствената светлина доаѓаше низ пукнатината под густата дрвена врата. Поткровјето беше многу мало, не поголемо од голема гардероба. Кој знае кој или што имало некогаш внатре. Барем сега седев таму, среде валкано ѓубре. Сигурно сум бил некаде под храмот, бидејќи корените на дрвјата и растенијата навлегле во камењата, но очигледно толку бавно што сега ги држеле ѕидовите заедно.


Се потпрев на камениот ѕид, гол и немоќен во нечистиот воздух, со нетрпение очекувајќи што ќе се случи следно. Ме соблекоа, ме претресоа и одзедоа се. И мојата гасна бомба и рачен часовник.


Истрагата ја водеше лице чие име и позиција не го знам. Не ме испрашуваше. Неговите зборови беа ограничени на неколку кратки наредби до мене или до двајцата стражари што го придружуваа. Ме третираше со мирен, арогантен презир што ме налути уште повеќе отколку да се однесуваше садистички. Ме остави овде и, колку што можев да кажам, заборави.


Часот помина толку бавно што за малку ќе полудев. Поминав дел од времето размислувајќи за опциите за бегство. И тие не беа таму. Остатокот од времето размислував за каустична киселина; колку полека но сигурно, заедно со опремата на Зембла, ми го јадеше животот. Секоја секунда ме приближуваше до моментот кога ќе се забележи процесот на уништување и тогаш сигурно нема да ми дозволат повеќе да гнијам овде.


Ме исплаши звукот на гром од другата страна на вратата. Вратата се отвори со крцкање. Мојот иследник се врати со двајца нервозни стражари. Тој ми ги фрли панталоните, а потоа се потпре на рамката на вратата со воздух на обичен, незаинтересиран набљудувач.


- Облечи се, амиго, одиме на гости, а дамите се со нас.


"Каде?"


"Затвори ја устата. Прави како што ти е кажано.


Чекаше додека не ги закопчам отворените панталони, а потоа ми даде знак да ја напуштам импровизираната ќелија. Трепнав на светлината на отвореното светло од ходникот и се двоумев за момент да го земам мојот лежишта. Ова го натера чуварот да ме боцка со цевката од неговиот пиштол. Тргнавме по друг пат отколку што дојдовме и сретнавме неколку војници и техничари кои ме погледнаа со мешавина од гадење и љубопитност. Некое време одевме по долги ходници со голи ѕидови, горе-долу по скалите. Сите беа толку слични што безнадежно се изгубив во овој лавиринт. Конечно дојдовме до широка сала, која се отвораше во други ходници, така што изгледаше како да сме стигнале до оската на тркалото со шипки. Оваа сала брзо стана голема централна сала. Голем дел од него беше слабо осветлен од сјајот од завесите од дамаск што висеше во круг од таванот. Имаше една силна точка што формира светла круг во центарот на подот. Ѕидовите беа исполнети со полици за книги од речиси сите страни. Дебели томови врзани со кожа стоеја до лиснати летоци. Ѕидот пред кој стоев беше празен освен онаа огромна мистериозна налепница која висеше високо и точно на средина. На сцената светна златното сонце, на која стоеше конзолата со инструменти, која како да беше уништена од мене. Околу неа седеа пет луѓе.


Таму имаше двајца средовечни мажи. Едниот имаше глава ќелава како топка за билијард. Другиот имаше лице кое, на прв поглед, се судрило со тресна врата. Една од жените беше ниска и дебела, со тешки, неупорни гради и остри, прободени агат очи. Вториот беше помлад и малку подобро граден. Изгледаше како да и е досадно.


Петтиот човек беше човек многу поразличен од останатите. Тој седеше меѓу жените на конзолата во впечатлива црна кожна ротирачка столица. Тој беше облечен во светло-беж деловен костум со сина кашмирска марама. Се потпре на конзолата, кревајќи го лактот и држејќи ја мојата торба со алат во раката, како да ме замоли да ја погледнам. Ме погледна право во лице со мудар и тажен поглед во очите.


Беше мал и агилен. Не е старец, но годините не биле љубезни кон него. Длабоките брчки на лицето и круговите под очите како да се набиени во нив, бришејќи секаква трага од младост или безумност. Тој не беше како никој друг што некогаш сум го видел. Необично закривениот нос, линијата на челото и цврсто набиената горна усна открија чистокрвна Маја. Немаше потреба да се претставува. Наидов на недостижниот полковник Зембла. „Излези во светлината, сенере“, рече тој. Неговиот глас беше висок и остар, како меч.


Пиштолот ме турна напред.


Стоев среде заслепувачки зрак светлина и неколку долги минути никој не рече ништо. Зембла не мрдаше, но другите немирно се преместуваа на своите места, проучувајќи ме со интензивни очи. Тие не беа чистокрвни како нивниот водач, но крвта на Маите остави трага на нивните длабоко исончани лица.


„Пребаравме сè двапати“, рече на крајот Зембла, „но никаде не најдовме скриен експлозив“.


Не реков ништо.


„Слушам“, рече тој. Неговиот глас беше измамливо пријателски. Пиштолот што ми го пика грбот не беше ништо слично.


„Не ја оставив“, реков.


Можеби“, одговори тој. Тој ја преврте мојата кутија со алатки наопаку, па нејзината содржина се тркала низ фиоката на конзолата и ја зеде мојата камера за микрофилм. „Поминавте долг и тежок пат само со фотографирање, сенере“, рече тој. Фотографијата беше вториот дел од мојата задача. Морав да набавам што е можно повеќе опрема на филм, но само откако ќе имав можност да го користам мојот спреј. Во овој поглед, Хок беше категоричен. Уништувањето беше на прво место. Не можев а да не се насмеам, иако се чувствував незгодно и нервозно, како тигар што душка стапица.


Одеднаш Зембла со остро движење на раката ги фрли моите работи на земја.


'Кој си ти? Како се викаш? Што правиш тука?


ги кренав рамениците. „Моето име е Ник Картер и знаете зошто сум тука. Пред секунда ја имавте причината во ваши раце.


„Картер...“ Внимателно го кажа името. - Мислам дека се сеќавам на нешто... Да! Еве го! Куба 1969 и Чиле минатата година. Па, овој пат не успеавте, господине Картер.


„Можеби си во право“, одговорив гледајќи го. Моите очи постојано се движеа напред-назад, обидувајќи се да најдам слаба точка во Зембла, во останатите четири или во човекот и чуварите кои стоеја меѓу мене и темниот коридор. Немаше ниту една, апсолутно никаква опција за бегство. Се чинеше дека Зембла ја почувствува мојата растечка вознемиреност, кратко, остро се насмеа и рече: „Смири се. Нема да те погубиме овде.


„Ја чекам церемонијата каде што ќе ми ги откорнат градите и ќе ми го откорнат срцето.


„Ќе мора да признаете дека го заслужувате тоа, Сењор Картер“. Тие беа добри луѓе што ги убивте. Но, смисливме начин да ве искористиме за себе, и иако нема да можете да го фотографирате, постои можност да го пренесете она што ќе го видите. Патем, само од љубопитност, зарем предавството не ви го покажа патот овде?


Повторно ги кренав рамениците рамнодушно. „Земјата е полна со гласини.


- Веќе се плашев од ова. Само со помош на предавник успеавте да поминете низ појасот на мојата заштита. Единствената равенка што не можам да ја решам е равенката на човечката непредвидливост. Мислам дека нема да ми пречи после вечерва.


Не знаеше колку е во право. Но, од друга причина отколку што мислеше! И кога ја дозна вистината... Повторно погледнав наоколу и голтнав. Тоа беше стапица, гробница. Дури и безмилосната светлина над главата изгледаше како да зрачи опасност.


„После вечерва“, продолжи Зембла, „ќе има... Но, веројатно веќе знаете сè за мојата мала инсталација овде!“


„Само мислите дека го имате најголемиот фрижидер на светот“.


„Не баш“, се насмевна тој. „Само ќе направам некоја имагинарна планина. Односно, користење на радио бранови за да се преправа дека планината постои, проектирајќи ги сите нејзини својства на воздушните струи на тропосферата. Мора да се случи на околу 15.000 стапки за да падне снег. Се разбира, никој нема да ги види овие радио бранови, а авионот може само да прелета низ нив. Само климата ќе помисли дека таму има планина!


- Што мислеше во Мексико Сити? - прашав кисело.


Значи, забележавте! Тоа беше, така да се каже, експериментален пренос. Тогаш, моите фокусни точки беа оддалечени само неколку милји во предградијата. Но, овој пат ќе можам да опфатам поголем дел од Централна Америка и ...


- Фокусни точки?


Го прекинав. 'Што мислиш?'


Ќе ви биде јасно дека не можам да произведам радиосигнал со бранова должина колку една планина. Треба да проектирам низа точки или да речеме линии на терен што формираат преглед на планина над областа што ја избрав да ја таргетирам. Потребни се многу прецизни пресметки за да се одреди каде да се постават резервните предаватели за да бидат во правилен сооднос со математичката оска на главниот дијаграм“.


„Моите помошници“, додаде тој, кимнувајќи на четворицата зад него, „секој надгледува станица за поддршка во својата земја“.


Грлото ми е суво. „Но, оваа оска, центарот околу кој се врти сè, е тука, нели?


Да секако.'


Половина од мене дишеше со олеснување, другата половина ја проколна неговата итрина.


Што се случува откако ќе покриете сè со снег?


Тој мистериозно се насмеа. „Тогаш ќе дојде третата империја на Маите“.


Бев запрепастен кога неговите заблуди на величественост целосно ми го обзедоа умот. Потоа искочив: „Зарем не си премногу на југ за тоа?


Ова е точно во смисла дека лулката на нашата цивилизација беше во Дукатан. Но, првите две империи на Маите се проширија уште подалеку на југ“. Тој со остра смеа додаде: „Никогаш не нарекувајте Јукатеканец Мексиканец. Нашето старо непријателство со Ацтеките сè уште постои, иако ги имаме истите Теули, истите богови како пердувестите змија Кукулкан.


Се сврте и покажа на сликата исполнета со светлина на ѕидот. „Тоа не потсетува на него.


- Што е со црвените линии?


„Тие не потсетуваат кои се нашите вистински непријатели. Во 1519 година, Кортес ги убил Маите во Табаско, а потоа исекол три цепнатинки на стебло. Во име на шпанскиот крал Чарлс I, тој ја зазеде нашата територија“. Зембла повторно ме погледна. „Ти си наш непријател, Картер“. Вашето семејство ја окупираше нашата земја пет века и нè принудуваше да живееме во сиромаштија.


„Тогаш што ќе правиш сам?“ Со овој уред ќе предизвикате уште поголема сиромаштија. Сè ќе замрзне. Гума, банани и вредни шуми ќе умрат од мраз. Кафето и какаото ќе бидат уништени. Индустријата ќе биде уништена. Целата економија на Централна Америка ќе биде уништена преку ноќ“.


Замавна со раката, како некој инсект да го мачи. „Со оглед на природните ресурси, нашата земја е речиси девица. Малото парче што е развиено се исцрпува од капиталистичката експлоатација. Нашиот живот нема да се промени затоа што сè уште страдавме од глад и сиромаштија. Штом ќе заврши ова и ќе си заминете вие гринго, ние ќе си ја изградиме економијата, но само за нас самите. Може да се каже дека ја правам Централна Америка привремено непрофитабилна“.


- Мислиш ненаселена.


„Непрофитабилно, ненаселено, за империјалистот се сведува на истото“.


„Ова е глупост. И мештаните нема да се согласат со вас. Зошто не ги предупредите, полковник? Барем тогаш можат да се подготват за студеното време.


„Морате да бидете реални за овие работи. Кој ќе ми верува? Јас не сум партизан. Јас сум електроинженер. А што се однесува до овој полковник, тоа е почесен чин што ми го додели Конфедеративната милиција Арканзас за услугите што некогаш им ги дадов. Ако ми веруваа, ќе имав доволно сила да го одбијам нападот, Сењор Картер. Како што докажавте, јас сум ранлив. Без сомнение ќе разберете дека морам да чувам сè во тајност додека мојата моќ не може да се надмине. И да одговорам на вашето прашање: еве зошто живеам стотици милји од Јукатан, во овој пустински дел на Никарагва.


Но, илјадници луѓе, вашиот народ, ќе страдаат и ќе умрат“.


Страдавме со векови. Закоравени сме против пустошот на природата. Може да се каже дека сме како трска. Луксузот и изобилството го направија вашиот народ женствен и слаб. Да, луѓето ќе умрат, за жал. Но, ќе ги има многу помалку отколку да беше крвава револуција. Луѓето секогаш мора да умираат за другите да живеат. Не разбираш? Императив е прво да ја создадам мојата планина и дури потоа да му ги соопштам на светот моите барања“.


Што ќе се случи ако вашите барања не бидат прифатени? Дали вашите предаватели сè уште ќе работат и дали сè ќе вратите во леденото доба?


Ова е наш сон предолго за да престане. Со години сонувавме за денот кога ќе го пожнееме она што ќе го посееме“.


И покрај пожарот на неговиот говор, неговите очи беа сосема нормални кога ме погледна. „Овој ден првично требаше да биде утре, господине Картер, но јасно е дека вашата интервенција го помести нашиот распоред напред.


"За денес?"


'До денес!' Неговите прсти поминаа низ ред прекинувачи. „Нашата смртоносна жетва започнува сега!


Не сега! Дури не поминаа уште неколку часа! Морав да ја гризам долната усна за да не врескам по него додека алатите оживуваа под неговите раце. Размислував за три канали кои ќе се емитуваат во други земји од Централна Америка.


Можеби срцето на сè беше тука, но тоа срце сè уште чукаше. Господи, дали оваа киселина никогаш нема да работи? Мојата првична паника исчезна. Ми падна на памет дека ништо не може да го спречи ова неумоливо уништување. Зембла можеше да си дозволи да се олади некое време, но на крајот неговите планови беа осудени на неуспех.


Зембла се намурти додека мерачот регистрираше аномалија, а раката благо му се затресе додека го прилагодуваше отчитувањето. Но неговиот глас звучеше цврсто и самоуверено. Зборуваше со истиот изедначен тон. „Знаеш, Картер, бев подготвен за твоето пристигнување“.


- Дали знаеше дека доаѓам?


„О, не веднаш, но веројатноста некоја влада да испрати експерт за истребување беше прилично голема“. Вознемирено гледаше во танцувачките стрели на контролната табла. Еден по еден ги вклучуваше кола. „Затоа презедов дополнителни мерки на претпазливост“. Моите предаватели работат независно еден од друг.


'Кои?' - „Дали немате контрола врз овие други точки?


'Да секако. „Ќе ги вклучам оттука со реле сигнал“, рече тој. Тој тропнал на панелот. „И повторно ќе ги вклучам на ист начин“. Дури тогаш добиваат уште еден радио пулс.


Се чувствуваше лепливо помеѓу моите лопати. „Сакаш да кажеш дека кога се вклучени, може да се исклучат само со далечински управувач?


'Токму. Ова е заштита од саботажа. Еден вид осигурување за мојата сопствена безбедност и безбедноста на моите инсталации. Да се уништи се овде, а Господ да го благослови идиотот што се обидел да го направи тоа, планината сепак би била создадена. Резултатот би бил катастрофален.


Прашав немирно: „Што сакаш да кажеш, катастрофално?“


Уништувањето на еден предавател би било еквивалентно на отстранување на едно стапче од под шаторот. Шаторот ќе има поинаков облик, но сепак ќе остане да стои. Моите пресметки се многу точни и претпочитам да не размислувам за метеоролошките нарушувања што ќе се појават ако моето поле на сила се исфрли од рамнотежа на овој начин. Работите да бидат уште полоши, доколку оваа станица не успее, другите повеќе нема да можат да го пренесуваат сигналот. Сосема е можно Централна Америка тогаш засекогаш да биде покриена со снег и мраз“.


Ѓаволската вистина на неговите пророчки зборови ме погоди како удар.


„Боже мој“, викнав, скокајќи врз него, „не почнувај така!“ Стоп! Јас...'


Силна експлозија ја прекина мојата опомена во средината на реченицата. Удрив во земја. Двајца стражари ми скокнаа на грб. За малку ќе ме смачкаа и ми го истиснаа воздухот од белите дробови. Се извивав и се мачев како луд. Нема резултат. Овие двајца беа посилни од мене. Ме закачија на подот. Мускулести раце цврсто ме држеа. Груба, обвиена рака ми ја стисна устата толку силно што забите речиси ми поминаа низ усните. Ја ослободив главата.


'Стоп! Не...'


Грубите прсти се затворија уште поцврсто околу мојата уста.


Врисоците ми се заглавени во грлото. Беше безизлезна ситуација.


Зембла тивко се насмеа. - Смири се, сеноре. Веќе вклучив други канали и колку што можам да кажам се работи добро. Сега тие само се синхронизираат.


Од подот, беспомошно гледав како Зембла ги префрла четирите станици на иста бранова должина. Почнав да треперам, анимална мускулна реакција. Воопшто не се смирив, чекав да видам што ќе се случи. Ако инсталацијата на Зембла навистина функционираше, мојата саботажа ќе беше контрапродуктивна. Со саботирање на неговата инсталација овде, несвесно би предизвикал катастрофата да продолжи засекогаш. Последиците би биле катастрофални. Зембла му дозволи на прстот спектакуларно да лебди над големото копче. „И сега струјата на струјата“. Задоволно се насмевна и со сета сила го притисна копчето. Светлината се стемни. Длабоко во храмот се слушаше растечкиот звук на генераторите. „Ми треба повеќе енергија“, рече тој. Сврте неколку големи копчиња.


Го доби она што го бараше, но на поинаков начин. Ранливите кола очигледно не можеа да го издржат ненадејното преоптоварување. Мојата каустична киселина ги јадеше премногу. Бучавата на генераторите стана гласна и продорна, а низ решетките на климатизацијата се слушаше смрдеа на прегреани делови. Далеку, далеку, слушнав прскање и крцкање додека напонот се вртеше без ограничување низ опремата што ја работев со мојот спреј. Слушнав слаби, висок тон врисоци од луѓето затворени во оваа соба.


Се чинеше дека само Зембла сфати што значат овие звуци и смрдеа. Избезумено ги вртеше копчињата, обидувајќи се да ги врати рацете на нула. Но, сега кога ја вклучи струјата, немаше многу смисла.


'Не не! Ова не може да биде вистина. Неговите очи испакнати од ужас, гледаше како се тркаат инструментите и како иглата на енергетскиот трансформатор влегува во црвената зона. Неговиот сопствен панел почна да се скратува поради преоптоварување. Жолтеникав чад навлезе во шевовите на металните панели. Мажите зад него испуштаа придушени пцовки. Една жена се накашла и го стегна столот со прстите со канџи. Панелите се испакнати како да се под многу висок притисок. Таму имаше тесен премин. Белите пламени се разгореа и ја изгореа раката на Зембла. Се чувствував чудно мачнина. Беше страшно да се гледа како целиот негов план пропаѓа сам по себе. Електронското чудовиште што тој го создаде се потроши. Ги стопи своите кревки делови, ги дупна сопствените сензори и жици, се казнуваше со статички електрицитет и ја издишуваше смрдеата на изгорената изолација. Низ чадот можев да го видам лицето на Зембла. Исчезна и престана да биде човек.


Имаше солзи во очите од чадот, или од возбуда или од двете. Очајнички звук му избега од грлото.


„Картер, Картер, ти го направи тоа. Дали имате идеја дека...


Одеднаш ме обзеде страшен воздушен притисок. Навредениот глас на Зембла замолкна. Заслепувачки блесок светлина ја прободе просторијата. Зембла и неговите пријатели загинаа во заглушувачка експлозија. Стражарите што ме држеа беа фрлени како кукли. Експлозијата ми ги уништи белите дробови. Небото беше исполнето со дожд од метал, стакло и шушкави парчиња блескав кабел. Силно се притиснав на земја. Ми беше драго што чуварите ме соборија и ме легнаа на подот. Ова веројатно ми го спаси животот.


Бучавата и силната светлина исчезнаа исто толку брзо како што почнаа. Главата ми се вртеше и ушите ми ѕвонеа. Чекав. Потоа погледнав нагоре. Испарувањето и чадот сè уште висеа во салфетки во салата. Нејасно можев да го видам нередот што остана. Контролната табла пукна како зрел домат. Се чини дека Зембла станала во чад. Барем немаше трага од него. Останатите биле расфрлани на подот каде што паднале. Ќелавиот лежеше на лицето. Друг маж и дебела жена лежеле на грб. Парче метална плоча се залепи за вратот на една досадна жена. Таа почина клекната покрај стол. Крв течеше по јагленосаниот дел. Тој течеше во мрсни потоци по ѕидот и низ сцената расфрлана со урнатини.


Скокнав на нозе, дишев длабоко и погледнав наоколу. Еден од чуварите бил испружен на подот, а од неговата уста течела крв. Човекот што ме зграпчи исчезна, веројатно за да се алармира. Другиот стражар се тркала на негова страна и ја впери пушката во мојот стомак.


Го достигнав со еден скок. Немаше време ниту да реагира, ниту да пука. Го удрив во лице. Со бесна сила, мојата десна пета го удри по носот. Слушнав пукање на коска. Парчиња од носната коска му навлегле во мозокот. Тој падна мртов.


Му го зедов пиштолот. Морав да заминам. Сирените завиваа. Слушнав бесен татнеж на мажи кои брзаат низ ходниците. Наскоро ќе бидат тука и нема да поставуваат прашања, туку први ќе пукаат. Ако имав некаква шанса за бегство, ќе требаше да биде во хаос во следните неколку секунди.


Но, се свртев и истрчав на сцената. Сè уште не можев да заминам, дури и ако тоа значеше моја смрт. Морав да ја пребарам облеката на овие четири лица. Од каде дојдоа и каде беа скриени другите четири предаватели? Требаше прво да дознаам. Успеав да навлезам и да ја уништам оваа инсталација. И мене ова ми беше препишано. Но, мојата задача сè уште не беше завршена.


Всушност, тоа штотуку започна.


Поглавје 4


Густ облак од прашина и чад, испакнати парчиња искривен челик, одекнувајќи извици на страв и болка - пеколот на Данте не беше ништо после тоа. Кашлајќи се сопнав на подот со боси нозе. Стигнав до фазата посипана со крв и клекнав до секое од трите тела. Брзо и темелно ги пребарав остатоците од нивната облека.


Ова не беше време да се биде пребирлив. Немав време да истражувам темелно. Морав да го зграпчам она што можам, а потоа да трчам најбрзо што можев. Ја стискав пушката ФАЛ на мртвиот чувар под раката. Пасоши, лични карти, чудни парчиња хартија - се што подоцна може да укаже на локацијата на останатите предаватели што ги собрав. Сето тоа го ставив во чантата на дебелата дама. Тоа беше голема кожна женска чанта со ремен на рамо. Можам да го обесам околу вратот како торба. Речиси бев готов кога слушнав звук на чизми надвор. Се свртев, спремна пушката.


Мажите упаднаа во собата. Тие врескаа во збунетост и страв. Збунетоста беше изразена во тоа колку лежерно го држеле оружјето. Го притиснав грбот на ѕидот на сцената. Одеднаш ме видоа осум војници и престанаа да викаат. Ме погледнаа загрижено. Полека се вратија до вратата. Заканувачки замавнав со пушката. Им наредив да застанат и да го фрлат оружјето.


Силите на партиите беа речиси еднакви. Бев во малку подобра позиција, но бев сам. Можев да убијам неколку од нив; но јас ќе бев застрелан. Фала му на Бога, никој не сакаше да биде еден од овој пар. Рефлексивно, се чинеше дека ја препознаваат својата супериорност. Ја изгубив играта. Потоа, мачно полека, нивните пушки и пиштоли, еден по еден, тропкаа на подот.


Бучавата се засили надвор од салата. Се приближуваа повеќе војници. Се движев настрана по ѕидот. Цело време ја држев цевката од пушката вперена. Двојката која ја држев под пиштол го прочита очајот во моите очи. Никој не мрдна. Секој од нив ќе ме застрела без двоумење, ако не за личен ризик. Тивко се шетав околу нив. Камениот ѕид на ходникот се чувствуваше чудно ладен и леплив на мојот гол грб. Стигнав на раскрсница со друг коридор кој завршуваше на ќорсокак. Затоа морав да поминам низ главната сала. Се прашував уште колку секунди ми останаа. Во секој момент други војници би можеле да ме нападнат.


Без мака стигнав до следната раскрсница. Овој коридор беше краток и наликуваше на портал за зграда. Скалите водеа горе. Истрчав по скалите, застанав и испукав краток волеј кон салата. Ова ќе ги натера момците да лежат ниско таму некое време. Почнав да одам по скалите со долги чекори. Скалите водеа до платформата каде што се случи вистинскиот масакр. Еден ѕид конечно беше уништен. Цевките и цевките испакнаа во заплеткана маса што се витка. Подсвиркваната пареа создаде големи облаци од пареа. Изгледаше како вистинско бојно поле. Подолу осум војници собраа храброст. Гласно викаа за крв, односно за мојата крв. Тие пукаа на слепо; во празнината татнежот на нивните пушки изгледаше како експлозии. Три истрели одеднаш одекнаа од мала ниша лево. Парчиња тули излетаа од ѕидот во близина на мојата глава и градите. Се наведнав за покривање. Изгледаше како да сум заробена. Да имаше излез на покривот на храмот, тој ќе беше блокиран од големото поместување што се случи. Човекот во беседката повторно пукал. возвратив. Темната фигура исчезна. Мавтајќи со пиштолот, го следев. Лежеше згрчено на валканиот под. Градите и стомакот му беа прекриени со темни крвни дамки од куршуми. Се наведнав над него и му го грабнав револверот. Пукав кон скалите. Војниците на полковникот Зембла се судрија едни со други, брзајќи да се повлечат први. Пукањето за момент престана. Ползев низ урнатините на она што некогаш беше портал. Залудно влечев по бетонските блокови и кршев камења, обидувајќи се да го отворам излезот. Нема резултат. Повторно ги слушнав војниците како се собираат долу. Ползеа по скалите. Силното мелење на чизмите и зуењето на пиштолите ми ги наполнија ушите.


Моите раце го почувствуваа урнатиот ѕид. Одеднаш почувствував здив на ладен воздух на прстите. Очајно ги повлеков остатоците. Ги фрлив лабавите камења и парчињата бетон по скалите зад мене. Човекот врескал додека блок му паднал на черепот. Ископав тунел низ урнатините и ја турнав пушката низ него. Од другата страна имаше широк заоблен коридор. Имаше едно старо тесно скалило што водеа до покривот. Прв пат се искачив на овој начин.


Без двоумење, летнав по преостанатите скали и летнав на покривот. Не ми беше грижа за луѓето кои можеби чекаат таму. Знаев колку момци се зад мене и тие беа тука за мене. Да имаше повеќе момци на врвот, ниту претпазливиот тактички пристап немаше да ми ја спаси кожата. Ниту еден истрел не бил испукан.


Околу десет луѓе стоеја во близина на хеликоптерот Bell Sioux додека полетуваше. татнежот на моторите и пропелерскиот ветер на пропелерите го направија моето ненадејно појавување незабележано. Но, имав само кратка шанса да ја погледнам сцената пред мене. Потоа ме удрија во око. Хеликоптерот лебдеше неколку метри над рампата за слетување и несигурно се нишаше. Пилотот беше човек со мустаќи кој ме фати првиот пат. Неговиот патник бил никој друг туку полковник Зембла! Зембла некако успеа да ја избегне смртта. Барем не беше сериозно повреден кога конзолата му се скрши во лице. Со чудење на судбината, тој избега од разорната експлозија. А сега и тој бегаше од мене! Лицето му беше облеано во крв. Неговото чело беше преврзано со домашна завој. Неговите блескави очи одразуваа див бес.


'Убиј го! Пукај во Картер! Неговиот глас го удави татнежот на хеликоптерот. Хеликоптерот полета. Неговиот глас сè уште одекнуваше низ воздухот. Ја подигнав пушката и вперив во резервоарите со висок притисок. И јас се надевав, заедно со Зембла, да избришам половина храм од лицето на земјата. Но, војниците веќе отворија оган врз мене. Имав избор помеѓу мачеништво или спасение од себе и торбата што ми висеше околу вратот. Мојот гнев ми рече: „Сурни го хеликоптерот и заборавај на него“. Мојот ум, сепак, ми рече да ја однесам торбата на безбедно.


Го слушнав последниот слаб крик на Зембла: „Кукулкан ќе се одмазди!“ Хеликоптерот потоа величествено се издигнал во воздух и се свртел во правец на југозапад. Исчезна во далечината. Го прескокнав парапетот на храмот. Војникот се наведна преку работ. Го впери пиштолот надолу. Како што паднав, пукав по случаен избор. Вредеше. Го видов човекот како се тетерави и паѓа зад камениот ѕид. Други се преполни околу него, луто мавтајќи со оружјето и пукајќи. Тие беа на седмото небо. Беспомошно паднав. Гранките на дрвјата го ублажија мојот пад додека удрив во накосената страна на храмот во облик на пирамида. Од нив скокнаа корените на дрвјата кои не беа премногу цврсто вкоренети во пукнатините на карпите. Заедно со дрвото паднав уште шест метри. Ударот што конечно ме погоди го исфрли воздухот од моите бели дробови. Сепак, гранките и лисјата го ублажија ударот. Возев во зеленилото во потрага по засолниште и се тркалав понатаму по падината. Војниците од храмот им се придружија на своите соборци. Куршуми ја прободеа земјата околу мене. Под четката беше разнесена на парчиња. Заробена во смртоносниот дожд од олово, јас, чудно, веќе не го чувствував своето тело. Ги избројав куршумите што ми шушкаа покрај моите уши. Секогаш кога имав можност, возвраќав. Еден човек бил застрелан во лицето. Уште еден бил ранет во градите и исто така исчезнал од бојното поле. Трчав од грмушка на дрво и од дрво до грмушка. Со цик-цак се надевав дека ќе се симнам без да бидам смртно ранет. Стигнав до темелот и застанав за момент. Потоа истрчав најбрзо што можев преку пуста лента на ничија земја што го опкружуваше храмот. Куршумот се одбил од блискиот камен со назален квичење. Уште еден куршум ја скинал ногата на панталоните. Не беше важно затоа што засекогаш заминував од овде. Не можев да ги земам ранецот и мачетата. Тие беа зад аголот и надвор од видното поле. Нурнав во џунглата. Густата темнина на зеленило ме обви. Веднаш свртев лево, право на патеката што води од храмот до реката Тунгла. Никогаш не можев да се вратам на патот што дојдов.


Преминувањето низ џунглата без одредби и со многу поискусните бунтовници од Маите зад себе беше премногу предизвик. Морав да ризикувам да бидам разнесен од мина. Се молев среќата да не ми изостане додека не стигнам до реката. Жестоко се надевав дека ќе најдам чамец да плови низводно.


Одеднаш се слушна глас од густиот грмушки. - Кој е ова ? Скокајќи напред, ја пробив тесната празнина во трнливите грмушки и за малку ќе се сопнев над војник стуткан на земја. Тој зеде огромен стар пиштол. Јас гулаб на страна.


Бев заслепен од истрелот. Барутот ми го изгоре лицето. Куршумот ме погоди високо во левото рамо преку пекторалниот мускул. се сопнав. Не почувствував никаква болка од ударот. Ако имам среќа, тоа ќе се случи многу подоцна. Друг куршум ми прелета покрај образот. Се превртев. Паднав на земја и речиси изгубив свест. Војникот пукал по трет пат, но промашил. Станав, замислено зедов цел и пукав. Испушти продорен плач, очаен, се обиде повторно да пука, но падна мртов.


Станав и силно воздивнав. ги кренав рамениците. Покривајќи ја раната со едната рака, тргнав по тесната земјена патека. Ја слушнав потерата на личната војска на Зембла зад мене. До мојата глава пукна гранка прободена од куршум. Некое ноќно животно, избркано од својата дупка од бучавата, скокаше како лудо по патеката пред мене. Куршумот експлодирал во земја токму пред животното. Нагло застана и исчезна во воздух со еден скок, бидејќи нови куршуми почнаа да ја погодуваат областа. Се чинеше дека нема крај на оваа кривулеста патека. Сега почнав да чувствувам болно пулсирање во главата. Истрчав, стискајќи ги забите. Од време на време за малку ќе се сопнев. Еден ден пукнав во хистерична смеа. Слушнав остар, разбиен звук на експлозија зад мене, веднаш проследен со продорен крик. Самите мои гонители станаа жртви на една од нивните сопствени замки.


Последните неколку метри изгледаа бесконечни. Конечно дојдов околу последниот агол. Стигнав до мало чистилиште кое трчаше кон пристаништето. Како што поминував, пукав во двајца мажи кои го чуваа пристаништето. Едниот паднал во вода, а другиот се преклопил на половина како шарка.


Самото пристаниште не беше ништо повеќе од полурасипана штица што лежеше во мракот Тунгла. Во овој момент реката беше тесна и плитка. Пушената џунгла се засвире над двата брега. Оваа вегетација ќе беше добра покривка додека се спуштав по реката. Калливиот брег беше практично непрооден. Ова ќе ги спречи луѓето на Зембла ако се обидат да дојдат по мене.


Два чамци беа закотвени на пристаништето. Бродот се лула од страна на страна. Предниот и задниот дел од нив беа стеснети, како кану. Трупот на бродот беше закован на бројни фарми во форма на Т. Од другата страна всушност имало вистинска машинска соба, долга околу седум и пол метри и широка два метри. Бродот имаше мала кабина на задната палуба. На двете страни на кабината беа поставени странични прегради, а цврстиот цинк покрив ја комплетираше целата структура. Телото било покриено со бакар. Провевот не можеше да биде многу повеќе од еден метар.


Побрзав до стариот чамец како кај некој одамна изгубен близок. Во меѓувреме испукав неколку куршуми во чамецот. Само бомба можеше да го потопи чамецот, но сега беше бескорисен. Ги отпуштив линиите за прицврстување и се нурнав во кабината. Во исто време војниците влегле на расчистување. До дрвениот волан беше копчето за стартување. Го повлеков задавиот и го притиснав стартерот. Куршумите летале во отворената пилотска кабина. Јас гулаб долу. Застрашувачки звуци доаѓаа од чекалницата. Пулсирајќи и бесно кашлајќи, моторот оживеа во знак на протест. Го поставив гасот во екстремна положба. По косиот пловев од пристаништето до средината на реката.


Остатоците од ордата на полковникот Зембла се собраа на брегот. Се даваа наредби, се извикуваа одговори. Пукаа како луди. Куршумите врескаа додека се одбиваа од покривот од цинк и бакарниот труп, кршејќи ги тенките дрвени прегради околу мене. Кога гранатирањето за момент стивна, ги испукав последните истрели од пушката ФАЛ. Долгиот чамец пливаше тешко.


Неговото тело се тресеше од таквиот суров третман. Но, стигнавме до средината и почнавме да се спуштаме по реката. Се надевав дека на крајот ќе стигнеме до пристанишниот град Принциполка. Струјата ни даде пристојна брзина и пукањето се намали. Над нас се наѕираа зеленило од неверојатно бујна вегетација. За неколку моменти, малото пристаниште и расчистувањето на џунглата исчезнаа како никогаш да не постоеле. Згасна и вревата од луѓе и пиштоли. Над мене ја видов сино-зелената светлина на вечерното небо. Околу мене течеше рѓосана кафена река. Над нас од двете страни се издигнаа темнозелени дрвја. Гранките беа украсени со џиновски лози. Сето тоа го покриваа неверојатно големи растенија. Над реката висеше задушлива пареа. Остриот мирис на гнили вегетација беше насекаде.


Долгиот чамец се покажа тежок за контролирање. Ми требаше сета моја сила што брзо се намалуваше за да останам на средината на реката. Секоја корекција на курсот ми праќаше наплив на болка низ рамото. Крв течеше по моите гради. Куршумот бил испукан од непосредна близина. Затоа, раните каде што куршумот влезе во моето тело и каде што излезе беа чисти и изненадувачки мали. Но, знаев дека нема да издржам долго без медицинска помош.


Размислував за големата торба која сè уште ми виси околу вратот. Дури сега, кога опасноста помина, барем за некое време, почувствував колку брзо слабеам. Се потпрев на воланот за да го задржам во правилна положба и ја отпакував чантата. Внатре имаше бело марамче од тантела. Пријатно мирисаше на лутиот парфем што го сакаат речиси сите жени на југот. Марамата ја превртев во завој и ја врзав на моето рамо. Го затегнав јазолот со забите. Ова би го запрело крварењето. Се прашував за остатокот од торбата. Но, сега не беше време или место за истрага. Затоа, повторно го свртев вниманието кон бродот, кој во меѓувреме отплови кон левиот брег.


Бев на чело еден, можеби два часа. Продолжив да се мавам со бродот што се мачеше. Повторно и повторно таа се закануваше дека ќе одлета кон камења или калливи песочни брегови. Не можев да кажам колку време траеше. Болката во рамото ми се проби низ целото тело. Изгледаше како кошмар. Можев јасно да размислувам. Некако останав свесен. Интуитивно знаев дека ќе умрам ако се насукам.


Постепено реката се прошируваше и продлабочуваше. Долгиот чамец лебдеше по струјата за забрзување, а јас се потпрев на ѕидот од кабината. Премногу уморен и премногу слаб, мрзеливо се лизнав и седнав на подот. Размислував за содржината на мојата торба, но бев премногу слаб за да размислувам правилно. На моето чело се појавија големи зрнца пот. Целата глава ми беше во треска.


Седејќи така, изгубив секакво разбирање за времето. Од кабината погледнав над чистините на џунглата што ги поминав. Слушнав знаци на живот на брегот, жално офкање на стариот брод и чукање на моторот во малото поле. Лежев, дишејќи силно, до ѕидот од кабината. Очигледната свесност за неговата состојба беше заменета со нејасно гадење. Се чувствував како мозокот да ми експлодира. Палубата малку се помести. Се чинеше дека никогаш немало храм на Маите или полковник Зембла.


Времето почна да се менува. Постепено небото стана облачно. Топлиот воздух што испаруваше сега стана ладен, а понекогаш дури и студен. Имаше нешто заканувачки во воздухот. Ветерот завива жално. Долгиот чамец татнеше. Се борев на нозе и ги затегнав потпирачите на покривот на кабината. Големите дрвја се поклонија на ветрот во знак на протест. Небото стана мастило црно. Под зголемениот ветер заканувачки се нишаа масивни стебла. Оддалеку се слушна звук на тропање, измешан со звуци на уплашени или ранети животни. Ветерот стивна за момент. Потоа со заглушувачка сила пукна со полна сила од друга насока.


Ако некогаш се сомневав во полето на силите на полковникот Зембла, досега ќе верував во тоа! Водата од реката почна да се врти. Завивачката бура заканувачки го навалила чамецот и тргнала понатаму. Молња блесна широк како опашка на комета. Небото блескаше пурпурно во оваа неземна светлина, но заедно со громот повторно дојде темнината. Потоа почна да врне. На почетокот беше слаб дожд. Но, набрзо се претвори во втора река. Од грмотевиците бликна млаз вода. Страшна бура, предизвикана од Зембла, го зафати чамецот. Здивот ми се запре. Долгиот чамец се ниша и крцкаше по сите шевови. Го фатив воланот додека ненадејниот налет на ветер не предизвика да се врти. Морав да го пуштам да си оди. Моите сили се снема. Ветерот и дождот сега имаат целосна слобода на дејствување. Бродот се движеше со струјата.


Очајно се држев. Минутите изгледаа како цела вечност. Реката стана делта. Сфатив дека се приближуваме до вливот. Низ бурата што завива едвај ги забележав светлата на Принсполка, кои треперат зад широката уста лево.


Надесно, се вртеа вознемирени маси од морска вода. Брановидна пена го означи местото каде што реката се влева во морето.


Долгиот чамец паднал во вир. Среде лудниот виор од пена, ветер и дожд, брзината продолжи да се зголемува. Пред нас се наѕираа бранови високи како куќи. Во тој момент, кога го наведнаа бродот на страна, јас го дрзнав кормилото. Двапати почувствував како трепери јазилот на бродот и ми се чинеше дека тонеме. Веќе ја изгубив сета надеж кога не спаси бурниот океан. Бродот бил фатен во вир, подигнат преку остри карпести корнизи и однесен директно во гранката на реката. На крајот, морето конечно не сврте. Се најдовме наназад во релативно мирните води на пристаништето.


Го донесов уморниот долг брод веднаш под брегот. Во споредба со она што имаше пред една минута, немаше толку многу бранови. Бродот се насука дијагонално. Останав малку во кабината за да се смирам. Едвај можев да поверувам дека се е готово. И преживеав! Се качив на оградата и се искачив на брегот. Водата беше кул. Земјата под моите боси нозе беше леплива. Се тресев од силата на вештачката бура на Зембла. Болка од горење ми ги прободе градите. Паднав на колена на карпестата плажа. Дишејќи тешко, ги затворив очите и седнав таму некое време пред да продолжам.


Кога стигнав до булеварот, невремето речиси помина. Ветерот се претвори во леден ветер. Капките дожд личеа на ледени иглички.


Кога стигнав на плоштадот во градот, почна да врне снег.


Поглавје 5


Треперев бос низ плоштадот. Секоја минута стануваше се поладно. На плоштадот од три страни се отворија десетици тесни улички. Четвртата страна зад мене беше насипот. Таму стоеше шарената рибарска флота на градот Принзаполка. Чамците ги кршеа каблите. Јарболите беа изгубени во вртливиот бел снег.


Во нормални услови, плоштадот во овој период од денот би бил полн со луѓе. Одејќи напред-назад, тие ги правеа последните купувања и одвреме-навреме интервенираа во локалните озборувања. Пазарните тезги, старите коњи, па дури и постарите колички, би било речиси невозможно да се избројат. Трговците ги изложуваа своите стоки. Заспаните магариња стоеја кимајќи со главата до своите сопственици, натоварени со лименки со млеко, буриња вино, вреќи брашно и цемент, па дури и долги железни решетки и столови, маси и кабинети. Но не сега. Времето на Зембла стави говор во тркалата. Низ напуштениот плоштад и по главната авенија завиваше леден ветер. Зелениот парк лево од мене некогаш изгледаше тажно. Ролетните на големите згради беа затворени. Изгледаа ненаселени. Глинени табли со имиња стоеја високо на аглите на улиците.


Ја барав Кале Монтенегро. Според списокот што беше во седиштето на АХ и кој го дознав напамет, нашиот агент, д-р Хектор Мендоза, живееше на Кале Монтенегро бр. 10. Никогаш не сум го сретнал овој човек. Што се однесува до мене, тој би можел да биде врв на интегритетот, иако многу се сомневав во тоа. Тој беше на списокот со причина. Принсполиза не беше како другите градови во Латинска Америка, каде секој втор човек има тајни за продажба, а секој петти е таен агент. Друго прашање е на која земја или организација се агенти. Лојалноста е релативна и променлива како парите што поминуваат од една рака во друга. Можете да им верувате само ако внимавате на нив, па дури и тогаш можат да ве измамат до лице и речиси е невозможно да се најде доверлив агент на странска сила.


Морав да се справам со тоа. Средбата со д-р Мендоза беше ризик што морав да го преземам. Организацијата на полковникот Зембла беше прилично националистичка. Затоа ја избегнав Принцополца кога пристигнав таму пред два дена. Ќе го направев сега, но моите рани мораа да се лечат. Ми требаше и облека. Само во влажни панталони не можете да одите далеку. Во секој случај, немаше да стигнам до местото на слетување каде што ме чекаше патролниот брод. Ми требаше помош, без разлика колку беше сомнително или опасно. На половина пат преку плоштадот го најдов Calle Montenegro. Тоа беше тесна, нагорна улица, на која од двете страни имаше куќи - станови - кантини, чизми и други мали дуќани со затворени ролетни. Побрзав низ темнината во потрага по бројот десет. Наведнат, морав да се борам со ледената бура. И тоа беше само почеток! Во споредба со она што може да стане, во Сахара беше пладне.


Погоре има помалку продавници. Последните блокови од куќи биле згради изградени од големи камења. Снег помешан со темна трева ми падна право во лице


Ја поминав заклучената штала. Внатре имаше жални звуци и газење на студени, исплашени животни. Бројот десет не беше далеку од шталите. Влезот изгледаше како темна пештера. Влегов во зградата. Изгледаше како замрзнувач. Ветерот стивна, но воздухот остана леден.


Чекорите крцкаа, а ѕидовите беа необоени. Имаше слетување на првиот кат. Во слабата, треперлива светлина на ламбата што се ниша над главата, се обидов да ги дешифрирам сите имиња. Д-р Мендоза не беше ниту таму ниту на следниот кат. Ја најдов неговата канцеларија на третиот кат, до празна просторија чија врата тресна во провев. Плочката со име на Мендоза се наоѓала директно над старомодно ѕвоно, поставено во центарот на вратата како месинган папок. Се повлеков и слушнав силен звук на ѕвонење. Мешањето на стапалата едвај се слушаше во куќата. Мендоза очигледно окупирала неколку соби. Ненадејна мисла ме натера да ја симнам чантата од вратот. Го фрлив во празна соба и ја затворив вратата. Вратата на докторот се отвори и една глава излезе надвор.


- Доктор Мендоза?


„Си“.


„Времето е многу топло“, реков, „дури и за овој период од годината“. Звучеше смешно.


Неговите и онака мали очи уште повеќе се стеснија. Тој беше облечен во валкан син џемпер преку бела кошула. Краевите на неговата јака беа свиткани како крилја на мртва пеперутка. Тежок стомак висеше над пар избледени сини панталони. Неговото бледо лице беше обликувано како диња. Дишеше тешко и мирисаше на некаква локална влага.


Нестрпливо го погледнав. "Па?"


„Јас... Се надевам дека наскоро ќе врне дожд за земјоделците“. Тој извади светло партал од џебот и ја избриша горната усна. „Исус! Ова е толку еступидо, сенере. Само погледнете надвор.


„Треба да ми кажеш“, реков рапаво, „пушти ме да влезам“.


'Што сакаш?'


Го оттурнав и влегов во неговата канцеларија. - Зошто по ѓаволите ми треба... Доктор?


'Ах...!' Како првпат да го виде моето рамо. Ги преврте очите и ја повлече ткаенината преку лицето. „Федералисти?


'Не'.


"Кој тогаш?"


'Не е важно. Само закрпи ме и не се грижи повеќе. Добро се плаќаш за ова.


- Нормално. Воопшто не размислував за тоа. Ја затвори вратата и ми даде знак да седнам на столчето спроти. Неговата ненадејна насмевка изгледаше многу присилна. „Ве молам“.


Собата беше ладна и мрачна. Од таванот до подот висеше завеса, делејќи ја просторијата на два дела. Сега е тргната на страна. Пред неа имаше неколку нишани столчиња и кауч. Од другата страна имаше мало биро од махагони, вообичаениот асортиман на комплети за прва помош, полици со алати, стол на кој седев, приспособлива светилка и отворен стерилизатор во кој беа сварени неколку игли. Заклучена врата водеше до остатокот од станот. Мирисаше на прашина и мирисаше на застоено пиво.


Д-р Мендоза го стави парталот во џебот и го одврза шалот од моето рамо. Ја прегледал раната од напред и назад. „Немаше оштетување на коските, нема оштетување на крвните садови“, рече тој. „Само убава мала дупка во телото. Јас би рекол мал калибар“.


„Тоа не изгледаше на друг начин“.


„Па, никогаш не е исто, нели? Го отвори кабинетот и извади шише со средство за дезинфекција.


- Тоа е се што имам. За жал, ми снема пеницилин. Но, ако тоа марамче не беше валкано, тоа треба да биде доволно. Не можете да се заразите од самиот куршум“.


„Знам“, режев. Ја фатив оградата со рацете. По ѓаволите, не го разреди средството за дезинфекција! Не убиваше бактерии; не, ги запали со јаглен што тлее. Ги стискав забите за да не врескам. Ја посипува раната со дерматол и ми го преврза целото рамо со стерилна газа.


„Сега одмори се, инаку раната повторно ќе се отвори“. Погледот во неговите очи ми кажа дека можам да се опуштам каде било во светот, но не и во неговата канцеларија.


„Не можам“, реков.


„Погрижете се повторно да не крвари.


Се намурти и се замисли за момент. Пребара низ друг кабинет и извади еластичен завој. Таму ме завитка толку цврсто што почнав сериозно да се сомневам во циркулацијата во мојата рака. Куќиштето го прицврстил со метална штипка. Направи чекор назад и ме погледна со исчекување.


„Ми требаат пари и облека“, реков. „Тогаш ќе заминам“.


- Да, но тоа не е ...


- Каков агент си ти, Мендоза? Нагло го прекинав. Доста ми е од овој лут платеник, доктор или не. „Не мислиш дека ќе заминам така, нели?


„Господине, јас сум целосно на ваша услуга. Но, јас сум сиромашен. Мојата облека нема да ви одговара, можете сами да видите. А парите... - Дише длабоко и повторно ја извади својата светла партал. Но, чекај. Мојот брат Мигел може да ти помогне. Тој е отприлика иста висина како тебе, постари, и неодамна ја продаде својата земја. Па има пари. Зошто не мислев на него порано?


„Добро. Јавете се на Мигел и нека дојде овде.


– За жал, немаме телефон. Мендоза отиде до своето биро. Извади картичка од горната фиока и напиша нешто на неа. Ми го даде. „Дајте му го ова на Мигел и се ќе биде добро“.


Одзади ја напиша адресата.


- Каде е улицата Ноево?


— Следната улица е десно, постари. Ова е трета куќа на десниот, прв кат. Има ли уште нешто...?'


Станав и ги испружив влажните панталони. - Ќе морам да живеам со тоа.


- Можеби чаша текила?


„Во мојата состојба? Не би можел повторно да поминам низ вратата“.


„Имам малку кафион.


Кафион е старомоден стимуланс; Сега има подобри лекови. Така, Мендоза сè уште имаше некои од тие работи. Беше доктор. Не му беше грижа што ми даде. Кимнав со главата. Морав само да земам што можам да добијам овде.


Растворил две таблети во чаша вода. Го испив, одејќи до прозорецот. Го ставив стаклото на прозорецот и ги повлеков завесите за да погледнам надвор. Тесната улица долу беше сива и темна. Ништо не беше видливо освен снегот што паѓаше. Се прашував дали ќе зборува. Мендоза беше доволно лукав да ја поврзе промената на времето со ненадејното појавување на ранетиот Северноамериканец. И имав прикриено сомневање дека е претпазлив како озборувачки колумнист. Тој беше единствениот човек кој знаеше дека сè уште сум жив. Се прашував дали би било побезбедно да го убијам.


Ја оставив завесата да падне и се свртев. Мендоза седна на масата со десната рака во горната фиока. Можев да погодам што држеше таму. Без сомнение и другите пред мене би ја имале истата идеја. Пиштолот што веројатно го држеше во рака сега требаше да ги натера да се предомислат. Ова ми се предомисли, барем засега.


- Ви благодарам. Си заминувам.'


- Оди кај мојот брат, сеноре, Мигел ќе ти помогне. Имаше снисходење во неговиот глас.


Отидов до вратата. Кафулето ми го забрза срцето. Почекав миг пред да ја отворам вратата. Ништо не се слушаше однадвор. Последен поглед го погледнав докторот. „Ниту збор за тоа, Мендоза“.


„Сењор, се колнам во честа на мајка ми!


„Ако зборуваш, ќе се вратам“, реков, „и ќе откријам дали сè уште имаш мајка“.


Мендоза резигнирано ги крена рамениците. Очигледно тој десетици пати слушнал такви закани од проблематични пациенти. Тоа повеќе не му пречеше. Излегов надвор и ја затворив вратата зад мене. Гледав лево-десно во празниот коридор. Потоа ја прегледав картичката со адресата на сомнителниот брат Мендоза. Не ми се допадна. Помислата на топла облека и храна беше примамлива, но јас воопшто не му верував. Мирисот овде беше уште полош од канцеларијата на Мендоза. Фрлив прашален поглед околу мене. Мала метална кутија блескаше веднаш над рамката на вратата. Телефонски приклучок. Ме излажа дебелото копиле.


Отидов до празната соба до канцеларијата и се лизнав внатре. Ја зедов чантата од подот. Собата беше празна и мирисаше кисело на лак. По аглите имаше купишта прашина и песок. Во темнината дојдов до ѕидот што ја одвојува оваа соба од ординацијата на докторот. Седнав на ладните полици и го ставив увото на тенок ѕид. Ништо не се слушна. Седнав удобно. Додека чекав, се обидов да заборавам на болката во рамото. Што би направил? Кафулето ме расположи. И покрај стимулирачкиот ефект, ме совлада сонот.


Се разбудив од лути крици на жена. „Каде е овој човек, дебело прасе!


Мендоза одговори со задоволувачки тон. - Јас... не знам. Се колнам! Во неговата состојба не може да биде далеку. Му дадов картичка со адресата на Мигел. Можеби се изгубил.


Изгубени? Дури и човек со вашиот сиромашен ум нема да се изгуби ако сè што треба да направи е да сврти од аголот. Мигел чека откако ти се јави. Сите чекавме - предолго. Каде отиде тој агент на АХ?


„За! Да, тој ги знаеше шифрите, но не спомна дека е од AH Señor.


"Сењорита!"


„Сењорита. Дури и со таа рана, тој сепак можеше да ме заврши. тој беше многу кул! Мислев дека би било попаметно да го намамиш кај тебе. Можеше да се справиш. Дури и со мојот пиштол би ...


„Ти си голем мрзливец, Мендоза“, ја прекина жената. „Кажи ми за оваа рана брзо“. Како го доби?


Никогаш не рече, сенорита. Но, зборуваме за Зембла...


„Полковник Зембла! Ја слушнав жената во канцеларијата на Мендоза како пцуе и удираше со нозете. „Како агентот АХ го остави? Мислев дека ги знаеме само неговите планови!


Притискајќи го моето уво до ѕидот, се запрашав кој овде, освен АХ, може да знае нешто - и како. Која по ѓаволите беше оваа жена? На која трета страна и припаѓаше? Ова се покажа како најтоплата снежна бура што сум ја доживеал. Внимателно слушав што рече потоа.


- Ти си будала, Мендоза! Ако се врати, употреби го пиштолот. Не ме гледај така. Не велам дека треба да го убиеш, барем не освен ако не мораш. Сакам да го земам жив. Тогаш Мигел може да го испрашува.


„Мигел е добар во ова“, промрморе Мендоза. „Начинот на кој се однесува со луѓето. Тој може да биде одличен хирург“.


„Значи, разбирам“, се насмевна таа. 'Морам да одам. Дали сте сигурни дека сакате повторно да ги видите парите?


„Ах, сенорита


Слушнав тивко шушкање на банкноти.


„Тука“.


„Мучас грацијас, сенорита. Збогум!'


Се привлеков до вратата и малку ја отворив. Жената излезе на платформата. Таа мрмореше во себе. Беше млада и витка и имаше убави нозе. Свртената јака на нејзиниот тежок капут и капа со пливање ме спречија да ги видам нејзините црти на слабо светло. Нејзината топла облека јасно покажа дека знае за плановите на Зембла. Барем таа беше добро подготвена!


Нејзините потпетици нестрпливо чукаа на подот. Сега таа беше на ниво со вратата. Уште еден чекор. Раката ми одлета надвор. Ја фатив со џудо костец. Едноставно гушење. Морав да бидам внимателен. Јаката на палтото не треба да се меша. Ја почувствував нејзината кожа. Моите палци ги притиснаа нервите на нејзиниот врат. Го изгуби здивот. Нејзините долги црвени нокти полетаа назад, допирајќи го моето лево уво и фаќајќи ме за образот. Притиснав посилно. Две секунди подоцна изгубила свест. Таа не испушти звук. Нејзиното слабо тело падна врз мене додека колабираше. Ја фатив за рака и ја повлеков преку прагот од празната соба, токму кога вратата од станот на Мендоза се отвори и докторот истрча надвор.


"Сењорита. Заборавивте - Мадре Диос!"


Скокнав напред. Запрепастен од мојот ненадеен напад, тој стоеше неподвижен. Налетавме еден на друг и упаднавме во неговата канцеларија. Мендоза врескаше како свиња. Го удрив со левата рака. За момент заборавив на мојата рана. На ударот му недостасуваше сила и точност. Болна болка ми се проби низ рамо. Беше глупаво да се обидам да го користам, а сега морав да ги користам придобивките. Мендоза се нафрли по мене со стомакот. Тој собори една од неговите застарени столчиња и ме собори мене. Скокнав на нозе. Неподготвена, но силна тупаница ме допре до слепоочницата. Ја фатив за нишачката рака. Фрлањето со рамо го испрати да лета низ собата и на маса. Мендоза се струполи покрај своето биро во туш хартија, книги и парчиња дрво. Стариот револвер испадна од фиоката на бирото и легна веднаш до неговите нозе. Неговата рака пукаше кон него. Станав со тешкотија. Долгото буре беше насочено право кон мојот папок.


- Дали пиштолот не е наполнет? - неочекувано љубезно прашав. Мендоза падна на оваа мамка. Тој погледна во својот пиштол. Во еден скок бев до него. Му ја фатив десната рака и ја искривив на страна. На неколку инчи од моите стапала, куршумот удри во подот. Двапати мојата тупаница исчезна, овој пат вистинската, во неговиот стомак. Ударот во неговото Адамово јаболко му ја врати главата назад. Тој паднал на колена и се струполил на земја.


Истрчав од канцеларијата и ја треснав вратата зад мене. Жената сè уште беше на истото место каде што ја испуштив. Ја одвлеков во празна соба и ја затворив вратата. На колена почнав да ја пребарувам. Немала чанта со себе, но нејзината топла јакна имала многу внатрешни џебови. Изгледаше како крадец. Најдов многу малку. Никарагванска лична карта на која пишува дека живеела во Манагва, што би било лажна под овие околности. Собрав и една стуткана кутија цигари, чешел, маскара, турпија за нокти, кармин, неколку збрчкани мандарини, околу дваесет и пет долари локални пари и ПМ од 9 мм - Макаров. Makarow е многу сличен на Walther PP, кој служел како модел за него. Тоа е голем автоматски пиштол, премногу тежок за жена. Од нејзините работи можев да сфатам која е, но сè уште не можев да сфатам која е.


Таа стенкаше. Таа внимателно одмавна со главата. Таа се освести. Седнав и чекав. Нејзините работи беа натрупани до мене. Кога се разбуди, не сакав да бидам премногу блиску до неа. Може да се обиде да направи нешто.


Таа се преврте на темниот, валкан под и ги пикна нозете под нејзиното дебело плисирано здолниште. Панталоните би биле потопли. Но, жените од Никарагва не ги носат, и секако мораше да остане во локалната мода. Таа полека седна. Ја притисна раката на челото како да има лош мамурлак. Големата капа и се лизна од главата. Светло-кафеава коса паѓаше во бранови над нејзините рамена. Нејзината наведната фигура се издвојуваше наспроти слабата светлина што излеваше од правливиот прозорец. Таа ја сврте главата кон мене и ја спушти раката. Слабо светло го осветли нејзиното лице.


Тоа беше глетка на која се сеќавам. Беше проклето женствена. Од нејзините полни, згодни гради под тесниот волнен џемпер до нејзините стапала во чизми до глужд. Нејзиното лице беше во облик на срце и ветуваше иста нежност и страст како нејзиното тело. И, се разбира, тој ја имаше студената, смртоносна цврстина што ја поседува секој агент. Тоа е едноставно неизбежно во нашата професија. Но, погледнав понатаму. И она што го видов беше пар многу големи, многу исплашени сини очи.


Го препознав ова лице. Ја видов нејзината фотографија во кутии за картички во седиштето на АХ. Таа беше во еден од случаите со нови луѓе и операциите на противничкиот тим што ги прегледав. Ми требаше време да ја одредам нејзината локација. До моментот кога таа ја врати вообичаената смиреност, знаев. Тамара Кирова, со седиште во Мексико, е една од најперспективните млади членови на Комитетот за државна безбедност, попознат како Руска тајна служба.


Или само КГБ.


Поглавје 6


Трепна неколку пати, а потоа го задржа здивот како да беше исплашена. „Здраво, Тамара“, реков.


„Моето име не е Тамара“, рече таа течно на шпански. „Јас сум Розита, слаткото девојче што...“ Не ја заврши реченицата и воздивна.


Таа ме погледна налутено. „Немој да се насмевнуваш толку самоволно“, напиша таа сега на англиски. „И јас те препознавам, Ник Картер“. Ако сакаш да ме убиеш, направете го тоа брзо.


„Ако сакав да умреш, веќе ќе умреше“, реков што е можно помирно и понежно. „Сакам да знам зошто КГБ има работа со полковникот Зембла, Тамара“. Сега кога се запознавме, не може да биде толку тешко, нели?


„Ништо“, подсвире таа. „Нема да научите ништо од мене“.


Ги проверив рацете за да се уверам дека е обратно. Затоа веднаш прашав што сакав да знам,


„Има начини, Тамара“, реков тивко. Таа се насмеа, но тоа беше тенка и треперлива смеа. Таа не успеа да го сокрие стравот. Јас не бев слабиот д-р Мендоза кој лесно беше измамен. Имаше работа со искусен агент на АХ и тоа беше добра причина да се плашиме. Но, таа се обиде да остане смирена.


„Ги знаеме твоите манири, Картер“, се потсмеа таа. - Во вашиот штаб можевте да разговарате со мене. Со современи методи и лекови, секој во одреден момент почнува да зборува. Но, ние седиме овде, во празна соба, сами. Можете да ме тепате и мачите додека не врескам од болка. Јас сум посилен отколку што мислиш. Таа малку се наведна напред, очите и се стеснија. „И ако се обидеш, ако ми посегнеш, ќе врескам“.


„Тогаш тоа ќе биде најкраткиот крик во историјата“.


'Можеби. Ова можеби е најдоброто решение. Ако можам да те спречам со мојата смрт, тоа ќе биде мојата победа.


"Победа?"


„Покрај тоа, нема да победиш, Картер“. Не можете да победите.


Веќе ништо не разбирав. „Победи? Што да се победи? Бесна, таа покажа на снегот што паѓаше. „Можеби ќе бидеме предоцна да го уништиме планот на овој ваш империјалистички послушник; Признавам...'


- Царски послушник?


„...но ние ќе ставиме крај на ова. Ветувам. Слободољубив социјализам...“


- Еј, почекај малку! Ја прекинав. „Дали мислите дека полковникот Зембла е еден од нас? Каков е овој американски заговор?


„Очигледно е“, рече Тамара со презир. „Дали е Американец или не?


„Колку што знам, тој работеше во нашата земја. Но, тоа не значи дека ние имаме никаква врска со тоа. Како можеме да имаме корист од ова? Објасни ми го ова.


- Дали мислиш дека сум луд, Картер? Кога слушнавме за неговите постапки во Мексико и видовме што направи со Мексико Сити, веднаш дознавме што се случува. Му давате оружје, опрема и пари. Му ласкаш дека се смета себеси за вистински револуционер, а неколку дена подоцна ја прогласуваш Зембла за непријател и закана. Преку вашите марионети во Организацијата на американските држави барате акција. Тука стапува во игра вашата дипломатија со чамци. Вашата армија, се разбира, интервенира, како во 1965 година во Доминиканската Република. Вашите планови за проширување се толку глупаво транспарентни! Но, тие ќе пропаднат!“


„По ѓаволите, ти си луда, Тамара! - Пукнав. Почнав да се лутам. Во нормални околности ќе се насмеев на ова. Сега бев уморен, гладен и фрустриран. Мојата мисија тргна наопаку и имав дупка од куршум во моето рамо. Како надополнување на се, сега ме учеа на флоскули, слогани и приказни за старите сопруги. Беше повеќе отколку што можев да поднесам. Единственото оправдување беше што таа самата веруваше во тоа. Очигледно беше против Зембла. Но, тоа не мора да се однесува на целата организација на КГБ. Честопати не и кажуваат на левата рака што прави нивната десна рака.


„И двете твои изјави во исто време не функционираат“, реков јас. „Не можете да ја наречете ОАД американска организација и во истиот здив да не обвинувате дека се обидуваме да убиеме некои нејзини членови. Зошто? Дали се веќе во истиот брод? Се прашувам дали некогаш слушаш што кажуваш? Многу поверојатно е дека вашата земја е зад Зембла, подготвена да излезе од зад сцената и да ја исчисти ако успее, што, патем, нема да се случи.


„Ние,? Ти, воин лакеј на империјализмот, зошто нашиот елитен тим на специјални сили веќе планира да го крене во воздух неговиот храм на Маите и да ја уништи неговата метеоролошка инсталација? Неговите безбедносни мерки беа аматерски. Веќе ја дознавме неговата тајна. Ако само нашиот човек во храмот можеше да не контактира порано, овој снег немаше да ...


Ја покри устата со раката, со широки очи. По миг на тишина, таа ја спушти раката. Таа ја триеше брадата и рече со тивок, леден глас: „Убав трик, господине Картер, но она малку што го добивте од мене нема да ви помогне“.


Погледнав надвор. „Не“, признав, „и јас не мислам така, Тамара“. А и јас мислам дека вие луѓе ќе дознаете дека штабот на Зембла е веќе урнат, а тој самиот отишол бог знае каде. Барем ако сè уште можат да го пронајдат својот пат низ оваа бура.


- И вие така велите.


- По ѓаволите, велам! се скршив. Повторно се чувствував топло. Покажав на моето рамо. „Како мислите дека го добив ова? Само кога би дозволиле да навлезе во вашиот глупав мозок.


'Не ти верувам. Целиот овој снег ...


„Тоа, драга, е затоа што неговите безбедносни мерки беа подобри од тебе, јас или некој друг што се сомневавме“. Тој намерно го прави ова за да им даде на своите луѓе нешто да разговараат и да добијат помош. Тој е љубител на револуционерни игри, па мислам дека направи малку повеќе отколку што требаше. Тука сме со причина. Но, она што не го објави е дека има уште повеќе канали за контрола на времето. Три, поточно, во три други централноамерикански земји!


-Ш-што? - Тамара остана без здив.


- Да, и што е уште полошо е што тие работат независно од главниот предавател. Тоа е како ногарки за маса. Единствената разлика е во тоа што оваа маса не паѓа додека не се уништат сите нозе. Ништо не кажувам Тамара. Јас бев таму. Го уништив главниот предавател пред да знам дека е потребен за поврзување на резервните предаватели.


- Но... ако е вистина тоа што го кажуваш, тогаш...


„Тогаш секој канал мора да биде оневозможен посебно. Да. Исто така, колку што разбрав, не само што нема да се уништи полето на сила додека не се оневозможат сите овие предаватели, туку ќе се уништува се повеќе и повеќе. Ова ќе го направи времето уште понестабилно. Тој повеќе не може да се контролира“.


'Не! Не, не можам да ти верувам. Повторно се обидуваш да ме заробиш со твоите лаги и измами, Картер.


Одлучно одмавна со главата. Но, во нејзините очи видов дека победувам. „Тамара, подобро би било да лажам“, реков полека и смирено. - Но, немам причина. Тоа не би ми направило ништо добро. Ова е вистината од А до Ш“.


„Ова е толку неверојатно. Тоа е како луд кошмар...“


Таа се сврте и повторно погледна низ прозорецот. Нејзиното молчење беше само делумно резултат на нејзината збунетост и неодлучност. Таа не се плашеше од мене како порано. Барем да не беше глупа, инаку немаше да работи за КГБ. Можеби таа беше само малку наивна и неискусна. Речиси можев да ги слушнам нејзините мисли додека ги разгледуваше алтернативите. Се надевав дека и таа размислува како ќе ме искористи. Всушност, сметав на тоа, бидејќи беше очигледно дека ќе морам да го користам.


„Ник“, рече таа конечно. Таа повторно ме погледна. Во нејзиниот глас имаше невидена топлина и го кажа само моето име. - Ник, овие други канали. Дали знаете каде се тие?


„Можеби, можеби не.


„И двајцата знаеме нешто. Сега ако го составиме ова заедно. Можевме да работиме заедно.


„Дали сакате да кажете дека верувате дека АХ не соработува со Зембла?


Таа кимна со главата. „И треба да ми веруваш, Ник“.


„Зошто да ти верувам? Русија може да добие многу ако победи Зембла.


'Нема ништо! Ако Зембла успее да ја обедини оваа област, ќе ни биде потешко и на нашата револуција ќе треба многу подолго да успее. Но, има уште повеќе, Ник. Дали играте шах?


„Сум ги играл и претходно.


„За нас Русите, ова е страст, како што знаете. И зошто? Затоа што ги спротивставува ограничен број на итри, паметни и еднакви противници со бесконечен број на можности за играње. Така е и нашата политика. Сакаме да знаеме кои се нашите опции и дали можеме да се справиме со нив. Полковникот Зембла е сосема поинаков. Тој е див човек. Мора да се елиминира. Во спротивно, тоа би можело да ја загрози не само Централна Америка, туку и целата рамнотежа на силите во светот“.


„И ние сме пиони во играта, нели?


- Не пиони, Ник, туку витези. Таа се насмевна накратко, усните благо треперејќи. „Коњите можат да скокаат странично и над другите. Не пиони. Тие се принудени да преземат кратки, бесмислени чекори во една насока“.


- Дали е ова понуда за скок во ваша насока, Тамара? Се насмеав кратко, но грубо. Таков скок би бил самоубиство. Твојот КГБ ми стави висока цена на главата.


'Знаев. Но, знам и што се случи претходно. Тоа може да се случи повторно“, воздивна таа, „и ќе се случи повторно ако не сте премногу глупави“. Погледни се! Го имате мојот пиштол и стариот револвер на д-р Мендоза, но освен тоа? Само натопени влажни панталони! Дали со ова ќе го победите полковникот Зембла? Не велам дека ќе бидеме пријатели. Но, ние имаме заедничка цел. Затоа би можеле да работиме заедно! Мора да работиме заедно!


Очите на Тамара блескаа силно во темнината на оваа празна соба. Мислев дека ме исмејува на свој начин. И мене не ми беше грижа. Ми требаше помош од КГБ, помош на организацијата со опрема и храна. Зјапав во неа како да размислував за нејзините коментари. Таа погледна назад со сериозен и искрен поглед. Добро, дури и многу добро ја одигра својата улога, но беше премногу наивна, како што често се случува со жените од нашата професија. Таа ја бранеше својата позиција со нејзините црни гранитни очи. Ме потсети на прекрасната стапица на Венера, месојадно растение кое мора да мириса толку слатко за инсектите со кои се храни.


„Па...“ реков колебливо, „што предлагаш?“


'Дојди со мене.'


- До куќата на Мигел зад аголот?


'Да'.


- Уште колку освен вас двајца?


Ги лижеше усните, прашувајќи се дали треба да лаже. „Само еден, еден Диего Ордаз.


Ова може да е вистина. Малку беше веројатно, но не беше важно. - Дали имаш примопредавател таму?


„Кратки бранови, сите бендови“, брзо одговори таа, забележувајќи го мојот договор. „Ќе ви најдеме облека и храна“.


Воздивнав, како неволно да му попуштам на неизбежното. Станав и ги соблеков мокрите, лепливи панталони. 'Добро.'


„Ова е мудра одлука, Ник“, рече таа свечено. – Може ли да си ги вратам работите сега?


„Да“, одговорив, посегнувајќи по макарунот и нејзината турпија за нокти. "Не ова."


Изгледаше навредено додека ги набиваше џебовите. „Ник, мислев дека сега си веруваме еден на друг“.


Морав да се насмевнам. - Нормално. Но, вака повеќе ти верувам. Ја отворив вратата и излеговме во ходникот. - Патем, доктор Мендоза рече дека сте заборавиле нешто. Што беше тоа?'


Ја извади устата како мало непослушно девојче. „Заборавив да му платам се што сакаше. Го изневерив како што велиш во Америка.


Продолжив да се насмевнувам; беше доволно безначајно за да биде вистина. Внатрешно морав да се смеам и на нешто друго. Досега Тамара студиозно избегнуваше да каже што било за чантата која сè уште беше до мене. Таа дури и не го погледна. Очигледно, таа сметаше дека тоа е некако важно. Тоа беше првото нешто што би го направила ако и дадам шанса.


Излегувајќи на Кале Монтенегро, одевме до следната раскрсница, на неколку чекори од куќата. Куќите од двете страни на улицата беа тивки и темни. Тамара побеле кога снегот што паѓаше и падна на косата и и го исчисти палтото.


„Ник“, рече таа додека се свртевме кон Кале Ноево, „Полковникот Зембла мора да биде запрен по секоја цена! Моите очи беа свртени кон третата куќа од десната страна, зградата во која Мендоза веруваше дека живее неговиот брат. Прозорците со затворени ролетни изгледаа темни и напуштени. - Не Зембла, Тамара. Ја изгуби контролата над работата“.


„Каналите сепак му припаѓаат нему. На тоа мислев“. Нејзиниот глас беше остар: „Би било страшно ако не успееме“.


Растенија, дрвја, инсекти, животни - ќе биде уништена целата екологија на површина од илјадници квадратни километри.


- И луѓе! „Таа се стресе и за момент застана пред вратата од куќата, бришејќи го снегот од чизмите. „Треба да бидат предупредени, Ник“. Би било неправедно да не им кажеме за тоа.


„Нема да ти веруваат“, одговорив. „Мислам дека повеќе не им веруваат на очите. Тие нема да разберат што им претстои“.


„Ова е неправедно! - импулсивно повтори таа. „Илјадници луѓе ќе умрат од глад и студ!


Ја фатив за рака како да сакав да ја водам низ ходникот. Го држев нејзиниот автоматски пиштол вперен во неа. „Добро кажано“, реков. „Ова е секако дел од драматургијата што ве учат во КГБ. Можете ли да плачете и на команда?


„Колку е лошо да се каже такви работи! - воздивна таа со искрена огорченост. Речиси како да и течеа солзи во очите. „Ние сме на различни страни, вистина е. Но, луѓето кои ќе страдаат и ќе загинат за полковникот Зембла не се на иста страна. Тие се трудат да живеат најдобро што можат! Ник, дали си толку тврдоглав што си ја изгубил сета смисла за хуманост?


— Еднаш ослободив затвореник од вашиот Владимирски логор „Десет“ кај Потма. Многу добро ја познавам вашата советска добротворна организација“.


Таа се напна и ги стисна усните. Веќе бевме блиску до првата врата од десната страна. Колку и да сакаше да одговори на мојот потсмев, таа молчеше, плашејќи се да не ѝ успее заседата. И покрај студот, во воздухот имаше нејасен мирис на опасност и смрт што речиси можев да го почувствувам.


„Тука сме“, рече таа. 'Влези внатре.'


'По тебе. Останувам зад тебе. Првиот човек кој ќе се обиде да ме нападне ќе добие куршум во грб“.


„Ник, се колнам...“


- Ти прво, Тамара. Ја стегнав посилно нејзината рака. Палецот ми го притискаше нервот додека таа беспомошно не стенкаше. „Ајде да видиме каква забава ми приредивте.


Раката на кваката и се затресе. „Ник, ова не е начин да се работи заедно. Ве молиме, оставете го овој револвер...


"Напред."


Влеговме. Тоа што го видовме, никој од нас не го очекуваше. Тоа беше масакр. Еден човек се поклони на земја. Другиот седеше млитаво на столот, мирно свиткајќи ги рацете во скутот. И на двајцата им беше исечено грлото од уво до уво. Темната згрчена крв формираше голема локва на подот. Се истури врз градите на седечкиот човек и капеше од столот. Ѕидовите беа попрскани со крв, првично извирајќи од каротидните артерии.


„Драга моја мамо“, ја наведна главата Тамара и повраќа.


Да не ми беше стомак толку празен и јас ќе повртев. Сега стомакот ми беше во грлото, но успеав да се контролирам. Го проучував остатокот од собата. Се беше превртено наопаку. Фиоките беа испразнети, капаците на столовите беа откорнати, а модерниот транзисторски трансивер на кој сметав беше бескорисен. Се свртев кон Тамара. Таа пукна во суви липања. Ја удрив со дланката по образот, не силно, но чувствително.


„Престани“, реков. „Ајде...“


- О... ох, Боже мој. Повторно и се разјаснија очите, но таа застана на нозе треперејќи како маче.


„Вашиот народ?


- Да-да. Мигел и... и Диего на столот. Како...?'


„Веројатно беа изненадени. Тие беа држени под закана со пиштол и убиени со нож за да направат што помала врева“.


воздивнав. Мојот глас беше мрачен: „Изгледа дека д-р Мендоза сепак нема мајка“.


'Како?'


„Тој сигурно беше многу зафатен откако го оставив“, му објаснив. -Ти се јави за мене. И се кладам дека тогаш те пријавил кај Земблачани во Принцаполица.


„Нормално! Не изневери и двајцата! Нејзиното лице беше искривено од гнев и омраза. Мораме да се вратиме и да се справиме со него“.


- Добра идеја, но да оставиме за подоцна. Мораме да излеземе одовде“.


„Се надевам дека убијците ќе се вратат и ќе не најдат овде“.


„Зачувај си ја одмаздата за подобра можност, Тамара. Мораме да ги заглавиме овие канали, а тие се расфрлани низ уште три земји. Ништо повеќе не можеме да направиме овде во Принзаполет.


- Да, да, разбирам. Таа ме погледна со празен поглед. - Извини, Ник. Се обидов да те намамам во стапица, да извадам од тебе се што знаеше.


"Не се грижи за тоа. Никогаш не ме излажавте со вашата игра. Твојот командоски одред го нема, а твоите другари се мртви. Изгледа дека сега навистина треба да работиме заедно, но тогаш треба да си веруваме еден на друг. Дали го сакате?


Таа кимна со главата. „Сега останавме само ние“.


'Како ова.' Ѝ го вратив пиштолот Макаров. Се прашував што би рекол Хок за соработката со руски агент. Немав многу избор, но тоа можеше да создаде непотребни проблеми. Морав што поскоро да стапам во контакт со седиштето на Академијата за уметности и да ја објаснам работата. Но, најважното прво. Влегов во малата соба каде што лежеа двете тела и прашав: „Има ли облека што ми одговара?“


„Ник


Полека се свртев, собирајќи сили. Тамара ми замавна со голем автоматски револвер, како да не знаеше што да прави. Повторно кимна со главата и го стави пиштолот во џебот. „Кафениот куфер. Му припаѓа на Мигел, а тој е приближно иста висина како тебе. Тој беше таков, мислам.


„Големо девојче“, се насмевнав, фрлајќи ѝ го магацинот што го извадив од пиштолот пред да и го дадам. Таа го положи тестот. Таа поцрвене до вратот, но не кажа ништо.


Мигел испадна понизок од мене и подебел. Сепак, најдов неколку работи под кошулите, дебел волнен џемпер, волнени панталони и пар дебели чорапи кои одлично се вклопуваат. Облеков се за да бидам добро заштитен од студот, снегот и мразот. Најдоброто изненадување беа пар кожени чизми кои беа прилично големи, па не бодеа и покрај дополнителните чорапи.


- Дали имаш други примопредаватели освен овој куп ѓубре?


За ова ја прашав Тамара додека се облекував. „Не“, дојде обесхрабрувачкиот одговор. „Тоа беше единственото нешто што го имавме“.


„Тоа е проблемот“, режев. „Се надевав дека можеме да повикаме помош. На море ме чека патролен брод.


— И таму имаме рибарска пичка. Некој од вас овде нема радио?


„Се плашам дека не. Инаку би го користел. Малкуте луѓе што ги имаме овде се сите сомнителни, исто како д-р Мендоза. Мислам дека нема ништо подобро од кристален предавател. Ќе мора да украдеме брод од пристаништето. Да се надеваме дека ќе го поминеме ова пред бурата да не однесе.


„Можеме да земеме авион“, рече таа лежерно.


Ги облеков чевлите и излегов од собата. „Авион? Каков авион?


„Cessna 150 што ја летав од Мексико Сити со Диего. Групата за поддршка пристигна со траката. Го фрлила списанието во воздух, повторно го фатила и палаво се насмеала. „Се разбира, ако не им верувате на женските пилоти...


„Ти го доведовте овде, нели? Ако го добиете во воздух во оваа бура, госпоѓо, никогаш повеќе нема да ги критикувам жените зад воланот.


Таа се насмеа, длабок, гутурен звук; дарежлив, со светла насмевка, меѓу маж и жена, а не меѓу агенти. Повторно стана сериозна. „Авионот е на тврд дел од плажата северно од селото. Ја врзав цврсто за да не стигнеме на време до Зембла и да се смени времето. Затоа донесовме топла облека. Мило ми е што ја презедовме оваа мерка на претпазливост. Но, кога Карибите ...


Немаше потреба да ја доврши реченицата. Лесно можев да ги замислам брановите разнесени од ветрот како се удираат во малиот авион, го скршуваат апаратот за слетување и го гмечат како да е картонска кутија. Веднаш излеговме од куќата. Само што успеав да го грабнам палтото од овча кожа на Мигел од куката на задната страна на вратата. Тамара беше жена со широка душа и брзо се навикна на се. Таа можеше да се натера себеси да ги погледне двајцата мртви нестрасно. Таа повеќе не зборуваше за тоа. Тие беа мртви и беше подобро да ги заборавиме. Мораше да се направи нешто што може да доведе до ништо, па дури и да доведе до нејзина брутална смрт. Подоцна, кога сè ќе заврши, таа можеше да ги оплакува. Ми падна помислата дека кога дојде да се туркам, таа сè уште беше мој непријател. Не би сакал да ја убијам.


Улицата Ноево беше празна како и секогаш. Добрите граѓани на Принцапол ги шокираше ледена бура за која ништо не разбраа. Останавме блиску до олукот од едната страна на улицата. Тамара автоматски се приближи до мене, како да бара заштита и утеха.


„Имаше храна во станот. Ти требаше нешто.'


„Чудно“, реков. „Одеднаш го изгубив апетитот таму“.


„Можеби има нешто друго во авионот.


Свртевме на Кале Монтенегро, назад кон градскиот плоштад покрај куќата на д-р Мендоза. Ништо не беше видливо. Ништо не мрдна, но владееше чудна тишина. Ме исплаши. Внимателно слушав. Уште еднаш, моето долгогодишно искуство ги изостри моите инстинкти кои ми кажаа дека нешто не е во ред. Лесно, целосно внимателно ги спуштив нозете. Тамара тивко чекореше покрај мене.


Поминавме покрај куќата на Мендоза кога таа зборуваше. „Диего беше добро момче“, рече таа замислено. „Мигел навистина беше брат на докторот, ако е некаква утеха“.


Отидовме до грубо издлабена магарешка количка што стоеше на шипки веднаш пред шталата. Погледнав во шталите. Сега вратите беа отворени. Беше целосно темно.


Речиси налутено, шепнав: „Заробени сме“. Пред Тамара да реагира, од темнината на шталата испукаа илјада пиштоли. Всушност, ги имаше само десетина, но тоа е премногу кога станува збор за вас. Се чувствував како глинениот гулаб на кој пукаат од сите страни.


Врескав и ја удрив Тамара со лакт. Јас возвратив со античкиот револвер на Мендоза. Премногу избрзан. Се сомневав дека сум удрил некого. Повторно пукаа во нас, црвен блесок од шталата. Повторно пукав. Повеќе олово побрзаа покрај нас. Пријдовме до количката и побрзавме зад оваа сомнителна барикада.


'Ник.' Тамара ме фати за рака. „Не опколија!


„Нема смисла да се паничиме“, му шепнав. Се наведнав колку што можев пониско да погледнам под количката. „Десет спрема еден, тоа се истите копилиња што го убиваа вашиот народ“. Нема да земаат затвореници. Ќе мора да се бориме.


Волеј по волеј се заби во старите дрвени страни на количката. Куршумите искршиле дебели штици и рикошетирале во снегот што сè уште паѓа. Изгледа дека имале многу муниција. Немавме повеќе отколку што беше во нашите револвери. Немаше потреба да ѝ укажам на Тамара нашата мака. Таа пукаше само повремено, само кога можеше да нишани на блесок од оган. Еден од нејзините истрели погодил. Ненадеен крик и ѕвекот на пиштол што паѓа. Излезе темна кожа во селска облека, танцувајќи како да прави пируета, а рацете му беа споени преку крвавото лице. Тамара не потроши уште еден куршум за ова. Човекот врескаше. Тогаш еден од неговите пријатели во шталата пукал во него. Прво падна со глава во снегот.


„Скоро ни снема муниција“, издиша Тамара.


Пиштолите на стрелачкиот вод продолжија да пукаат. Проклетство! Да имаше начин да ги кренат во воздух и сето тоа! Ова ми даде идеја. „Побрзајте“, наредив, „помогнете ми да ја извлечам оваа дрвена игла од главината и да го извадам тркалото!“ Користејќи го кундакот од пиштолот на Мендоза, извадив импровизиран клин од оската. Заедно го одвртевме дрвеното тркало. Се откачи со крцкање. Количката паднала на едната оска, а другата страна се кренала. Така имавме подобра покриеност.


„Дај ми една од твоите мандарини“.


Тамара се загледа во мене. „Мандарини? Јас... не разбирам што сакаш да кажеш.


Оловото леташе околу нас како да сме во гнездо на стршлен. Немаше време за објаснувања. "По ѓаволите!" - реков остро. „Тие мандарини што ги носите изгледаат вистински, но јас исто како и вие знам дека се маскирани гранати“. Британците ги користеле и во војната против Хитлер. И ми се чини дека твоите цигари се всушност запаливи темпирани бомби. По ѓаволите, во АХ знаеме и такви трикови. Денес или утре можам да ви кажам за кучињата од вештачки латекс што ги ставаме низ каналите за да ги разнесат бравите. Ајде!'


Посегна во еден од нејзините џебови од палтото и ми подаде совршено камуфлиран експлозив.


„Стеблото е палењето“, рече таа. „Колку пократко го скршите, толку побрза ќе следи експлозијата“.


Ја заглавив лажната мандарина во дупката на оската на тркалото. „Сега да ги исфрлиме овие стаорци од гнездото! Го превртев тркалото кон количката.


„Дај ми покритие“.


„Имам само три шута.


„Нема да се спротивстават кога тоа ќе се случи“, ветив. Тамара почна да пука. Станав и го турнав тркалото. Се тркалаше по улицата низ снегот, го прескокна каналот од другата страна на улицата и тетеравејќи се тркалаше право кон темната штала. За момент завладеа мртва тишина. Деветте преостанати снајперисти јасно се прашуваа што се случува. Ако имаме среќа, тие сега ќе бидат околу воланот.


Тогаш гранатата експлодирала. Од внатрешноста на шталите се слушна заглушувачки татнеж. Вратата се симна од шарките и лебдеше преку улицата. Небото се тресеше од светли бои, проследено со заслепувачка белина. Од скршената врата избиле огнени јазици. За неколку секунди, шталата се претвори во запален пекол.


Од зад количката шепнав: „Тоа не беше само граната“. Во исто време тоа беше и запалива бомба!“


Таа филозофски ги крена рамениците. „Најважно е да ја работиш својата работа без да умреш самиот, како херој“.


Заедно трчавме по улицата низ урнатините на шталите. Еден ден Тамара за малку ќе се лизнаше на замрзнатиот снег. Таа се опорави и поцрвене од срам. Освен тоа, таа остана во чекор со мене. Стигнавме до аголот на Кале Монтенегро и ја преминавме белата рамнина на плоштадот.


Сега е редот на Тамара да го води патот. Таа знаеше каде е Цесна 150, но јас не знаев. Се молев да стигнеме до авионот без дополнителни тешкотии.


Поглавје 7


Изненадувачки, немаше дополнителни тешкотии. Барем не онаков што оди на две нозе. Се чинеше дека времето ги одведе дури и фанатиците од Зембла во затворен простор во потрага по засолниште и топлина.


Снегот почна да паѓа посилен. Силните налети на ветерот за малку ќе не собореа од нозе. Ледениот воздух ми ги стегаше белите дробови и ми ги повреди очите. Моите прсти се чувствуваа како коцки мраз. Не носев ракавици. Карипското Море се крена и вареше: бела пена на црна вода. Невремето дојде од запад, од низините. Како резултат на тоа, ниското крајбрежје не беше под вода. По повеќе од еден час тешко пешачење по плажата Москито Коуст, стигнавме до авионот вкочанети од студот.


Тамара се прикова на левото седиште.


„Зголемете го греењето“, реков, тресејќи ги забите. Го запали моторот, направи брза проверка и ја зголеми брзината за да го тестира моторот. „Ова е прв пат да морам да ги вклучам одмрзнувачите за полетување“, рече таа. Гледаше во плажата покриена со снег. „Чекај. Можевме да издржиме неколку удари од ветрот.


Таа ги ослободи сопирачките и полека го турна гасот напред. Цесна трепереше и се тресеше под налетот на ветерот, пената и снегот. Возевме такси по широка лента од вулкански карпи и камчиња, понекогаш лизгајќи се по мразот. Немаше шанси главата на авионот да биде насочена кон ветрот. Дуваше од сите страни. Тамара го притисна гасот до крај. Неколку хитови, си помислив, не е! Имав CLV лиценца - Категорија воздушен транспорт. Ова ми ги даде истите права како и редовната комерцијална лиценца. Само барањата беа повисоки. Од пилотот се бара да има повисоки летачки вештини и одлична физичка подготвеност. Тоа го имаат главно комерцијални и професионални пилоти. Добро ми е позната еволуцијата на летечките машини откако Икар првпат се покри со восок и пердуви. Но, сега кога требаше да се спротивставиме на оваа завивачка бура со ништо повеќе од кибритната кутија со распон на крилата од околу 12 метри, се прашував како можеме да полетаме.


Мавтавме по брегот додека не ја достигнавме брзината на полетување. За Cessna 150, ова е околу 90 километри на час. Се ослободивме и скокнавме во воздух. Тоа беше страшна сензација. Видов дека Тамара воопшто не е задоволна од нејзиното полетување. Грицкајќи ја долната усна, таа се ракуваше со филер и педалите како органист кој свири „Влези во гладијаторот“ во буги-вуги стил. Тамара постепено се искачувала со авион на височина од 2000 стапки. На оваа височина таа продолжи да лета. Таа мирно го повлекуваше гасот додека тахометарот не покажа 2.300 вртежи во минута.


„Ти си роден пилот“, ѝ реков.


„Од каде што доаѓам, времето е вакво секоја година шест месеци“, одговори таа. 'Каде одиме?'


„Знаеш дека ова е прв пат да имам време да се грижам за ова? Ја отворив чантата и почнав да барам пасоши и документи. Во меѓувреме и објаснив како ги стекнав и кому му припаѓаат. Сопственичка на чантата била Сењора Ана Мојада, вдовица која живее во хотелот Vacaciones во Пунтаренас, Костарика. Лабаво преведено, таа живеела во пансион и таму работела како куќна помошничка. Барем да можевме да ги провериме нејзините документи. Се прашував колку се реални додека го проверував следниот пакет документи.


Името на оваа ќелава глава беше Тоничи Карпо. Се веруваше дека бил работник во Поленсија, Хондурас. Друг човек, Рамон Батук, живеел на Исла де Сангре, Панама. Тој бил познат како трговец со чипка. Исла де Сангре - „Крвавиот остров“. Тамара се згрози кога ѝ го прочитав списокот. „Мислам дека ова не е вистинското место за продавач на чипка“.


„Па, кога имате стотици мали острови како Панама, понекогаш добивате луди имиња“. Повторно проверив сè, враќајќи ги хартиите во чантата. Ни остана многу малку време. „До Хондурас“, решив.


Таа го навалила авионот на запад-северозапад. Летавме назад во внатрешноста на Никарагва. Уште сто и педесет километри и ќе бевме над Хондурас. Видливоста беше нула. Надвор беше целосен вител, заплеткана бела неред. Тамара ги испита сите инструменти, магнетниот компас и ја искористи својата практична интуиција. Работата беше многу интензивна некое време. Во релативно мирно време, Тамара прашално се сврте кон мене.


- Поленсија, Хондурас? Од каде е овој човек од Карпо?


„Јас сум од таму. Да. Знаеш каде е?'


„Никогаш не сум слушнал за ова. Единственото место што ми изгледа познато е Пунтаренас. Се чини дека ова е туристичко одморалиште во Никојанскиот Залив“.


„Тоа оди добро со име како Хотел Вакасиес. Требаше да бидат малку пооригинални. Тие можат многу да научат од Панама со нејзините прекрасни островски имиња“.


„Има картички во торбата до тебе, Ник“. Погледнете дали можете да најдете карта на Хондурас. Тогаш ќе можам да го добијам мојот лежишта.


На местото што таа го посочи имало картички. Цели купишта карти, всушност. Повеќе отколку што сум видел на приватен авион што сум го сретнал. Светски авијациски карти на WLK - за секој дел од Централна и Јужна Америка, детални мапи добиени од приватни агенции и добро истражуван Прирачник за пилот на FAA за Соединетите држави.


Ја најдов мапата што ја барав. - И еве доаѓа Поленсија. Судејќи по неговата големина, тоа е село составено од двајца луѓе и едно пиле. Се наоѓа помеѓу главниот град Тегусигалпа и триилјадиметарскиот Ел Пикачо. Хм, колку сте добри во слетувањето на козји патеки?


— Ќе слетаме во Тегусигалпа, ако не ти пречи. Мислам дека ова е единствениот аеродром во Хондурас. Во секој случај ќе биде најблиску до Поленсија.


И ги дадов координатите и ги вратив картичките. Таа го вклучи радиото, надевајќи се дека ќе го земе светилникот. Звучникот испушташе само некаков вид на статичен звук на крцкање. Од ова не можеше да се направи ништо значајно. Иглата на радио компасот полека се вртеше. Не ми изгледаше веродостојно дека сите станици се симнати од етерот. Тие едноставно не се слушаа и можеше да има само една причина. Сигналите беа попречени од временската промена на полковникот Зембла. Само неповолните услови не можеа да предизвикаат неуспех од оваа големина. Размислувајќи за ова, сфатив и дека ние во Принзаполет никогаш не би можеле да повикаме помош преку радио. Навистина бевме сами. Повеќе отколку што првично се плашев. Ова и го кажав на Тамара. – одговори таа со мрачен поглед. Нејзините усни беа бледи.


„Иронијата“, реков, „е што Зембла сакаше да му ги соопшти своите барања на целиот свет преку радио“. Можеби имал намера да го направи тоа на друго место, надвор од оваа каша, но јас се сомневам во тоа. Мислам дека не сфати целосно во што навлегува. Мислам дека неговото огромно его малку ги замати неговите пресметки. Ова често им се случува на мегаломанските диктатори. На крајот на краиштата, тој не беше толку паметен.


- Не, тој беше премногу паметен, Ник. Тамара повторно ја затвори устата и се концентрираше на алатите. Тоа имаше малку врска со летање. Внимавајте на рацете и поправете ако е потребно. Ова е се. Цесна, кревајќи се и вртејќи, се проби низ вртливиот воздух. Тамара изгледаше како мисирка која јава на див коњ. Таа полета со авионот. Нејзините раце и нозе реагираа самоуверено и брзо на секое движење на уредот. Добро леташе, дури и проклето добро. Единствениот недостаток на летањето слепо е тоа што не можете да ја видите планината што може да се наѕира пред вас.


„Зошто Поленсија, Ник? - праша таа по некое време.


„Зошто одиме таму? Затоа што е северно од Принзаполца, а другите две се на југ. Невремето стануваше се посилно и решив дека е подобро прво да се справиме со најдолгата делница, а потоа со пократката.


„Така мислев. Но, она што мислев беше, како можеш да бидеш сигурен дека има предавател таму? Карпо, Батук и Сењора Мохада можеа да дојдат од секаде и секаде. Можеле да користат лажни документи.


„Треба да го знаеш ова“, се насмевнав, „Сењорита Росита од Манагва“.


- Не ми се смеј, Ник. Сега да станеме сериозни!


воздивнав. „Постојат четири причини. Прво, не ги имам само нивните пасоши, туку и нивните национални лични карти. Знаеш како јас дека лесно можеш да влезеш во друга земја со лажен пасош. Но, обидете се да живеете во вашата земја со лажна лична карта. Ова е особено тешко. Особено во Латинска Америка. Полицијата сака да проверува. Второ, секој од овие момци го контролираше предавателот. Затоа, тие мора да живееле блиску до неговата инсталација. Трето, не ми е јасно зошто Зембла би користела лажни документи. Не е без ризик. Не, мислам дека овие места се вистинити.


- А четвртата причина?


ги кренав рамениците. „Немаме ништо подобро.


Разбирам. Тогаш само ќе го направиме тоа. Таа ги стисна усните. Забележав дека тоа и е навика кога се грижи за нешто. Тогаш нејзиното лице се осветли. „Има кошница зад столот, Ник“. Диего бил многу гладен кога се подготвувал за патувањето, а можеби имало нешто друго во неа.


Најдов корпа, една од оние плетените мексикански торби за пазарење. Навистина, Диего не остави многу зад себе. Остана уште едно шише евтино црвено вино во шишето и уште неколку тако, како и џемон и тостади - предјадења. Беа ладни, но сепак вкусни. Тостадите беа сè уште крцкави и исполнети со секакви добрини, вклучително и зелени пиперки кои беа доволно жешки за да ви ја изгорат внатрешноста.


Го испразнив шишето со една голтка за да го изгаснам огнот. Ја вратив корпата назад и се опуштив во столот. Топлото вино, загревањето на авионот и полн стомак ме заспаа. Се обидов да ги задржам очите отворени. Но, тој не издржа долго. Цесна се ниша и се тресеше. За моите уши, звукот на моторот беше пулсирачки татнеж што предизвикува сон.


Полека се разбудив. Црнилото без сон во кое се втурнав постепено се претвори во мрачна сива реалност. Почувствував мачна болка во повреденото рамо. Мускулите ми се грчеа бидејќи предолго седев во иста положба. Сè уште не се разбудив целосно, ги отворив очите. Отпрвин мислев дека сè уште сум во чамецот и дека пловем подалеку од храмот. Погледнав во огромна сива бесконечност. Ми требаа неколку секунди да сфатам дека ме фрлаат напред-назад во авионот. Легнав со главата до вратата и погледнав низ прозорецот во Хондурас. Сè беше покриено со снег. Ја свртев главата кон Тамара и зевав.


'Добро спиеше?'


- Разумно, со оглед на околностите. Каде сме ние?'


„Речиси во Тегусигалпа. Слетуваме за петнаесет минути. Дали некој некогаш ти кажал дека 'рчиш?


„Само кога би можел да го возвратам комплиментот“, се насмеав. - Има ли нешто друго на радио?


Таа одмавна со главата. „Имам впечаток дека сите канали овде се едноставно исклучени. Ми се чини дека Зембла сноси целосна одговорност за овој молк.


„Во тој случај“, реков веќе не смеејќи се, „веројатно ќе го евакуираат градот“. Владата зависи од комуникациите, особено во тешки времиња, додека не дојде вистинскиот крај“.


„Овие кутри луѓе“, шепна таа, „овој сиромав, несреќен човек и...“


Десет минути подоцна видовме темна маса која се движи под нас. Летавме над главниот град на Хондурас. Почувствував ненадеен страв. Тегуцигалпа треба да биде светла точка во овој сив хаос. Треба да ги видиме светлата како треперат или барем се рефлектираат во снегот. Тегуцигалпа е стара речиси четири века. Тоа е град кој се гордее со својот универзитет и со својата катедрала од осумнаесеттиот век, која е видлива од далеку со својата купола и две кули.


Тегусигалпа, со своите двесте илјади жители, се чинеше дека веќе не постои.


Тамара го спушти авионот низ бесната бура. „Аеродромот е јужно од градот, доста висок, речиси 3.000 стапки. Затегнете го ременот. Ќе биде тешко слетување ако ја изгубам видливоста“.


„Погрижи се дека ќе можеш повторно да полеташ наскоро“, ја предупредив. „Можеби ќе не чека комисија за добредојде“.


-Што сакаш да кажеш, Ник?


„Не знаеме што се случи откако ја напуштивме Принсполка. Тегуцигалпа може да биде речиси напуштена. Но, тие можат да бидат и под воена состојба. И ако е така, тогаш војниците лесно можат да пукаат во туѓ авион. Постои уште една можност. Ако Зембла добро се грижеше за односите со јавноста, средствата за комуникација и транспорт можеби ќе завршеа во рацете на неговите соучесници. Невремето може да биде сигнал за удар сега кога земјата е парализирана. Се сомневам, но во ништо не можеме да бидеме сигурни. Тамара ме погледна загрижено. Таа леташе низ периферијата на градот. Додека јас спиев, таа почна да лета многу над првобитната височина од 2000 стапки. Таа падна неколку стотици стапки и го претвори авионот во широк свиок. Тегусигалпа стана јасно видлива и исчезна лево додека летавме над селата.


Хондурас е многу сличен на Никарагва. Со исклучок на тесните крајбрежни појаси, таа е планинска земја. Земјоделството е главен извор на егзистенција, но голем дел од земјата сè уште не е обработена. Како и Никарагва, сега изгледаше како неплоден арктички пејзаж. Темни облаци, бремени со снег, висеа околу замислениот планински врв на надморска височина од четири до пет илјади метри.


Се чинеше дека мојот пилот ја знае патеката на летот. Веројатно таа веќе слетала овде. Таа го пушти автомобилот повторно да се сврти, ја намали брзината до околу илјада вртежи во минута и ги запали светлата за слетување. Полека го спушти авионот. Во еден вознемирен момент помислив дека сака да слетаме во средината на шумичката. Потоа го завршивме спуштањето. Бетонската писта на аеродромот Тегусигалпа се наѕираше во сјајот на нашите светла за слетување. Ветерот и снегот го разбиваа авионот. Видливоста не се прошири многу подалеку од пропелерите. Нејасно, можев да ги видам масивните форми на контролната кула и хангари директно пред мене. Се прашував кој не чека во овие згради. Ако некој беше таму.


Удривме во земја, скокавме, повторно удривме во земја и се лизнавме. Тамара ја врати контролата над авионот и се тркалавме кон кулата. Поминавме неколку стари мустанзи P-51, воени реликвии, DC-4 и група пензионирани F-5. На повидок немало комерцијални авиони. Хангарите, контролната кула и салата за пристигнување беа темни; немаше знаци на живот. Моето сомневање дека градот е евакуиран стана посилно од кога било. Секако, можно е и да се евакуирани само предградијата. Населението би можело да се собере во камп во центарот на градот за да го чека крајот на оваа неразбирлива катастрофа. Од друга страна, тоа можеше да биде една голема заседа. Тамара беше акутно свесна за потенцијалната опасност. Кога се приближувавме до салата за пристигнувања, таа ги изгасна светлата за слетување, тресна на сопирачките и ја сврте Цесна за 180 степени. Во итен случај, сега имавме доволно простор повторно брзо да полетаме. Никој не излезе да не поздрави. Се чинеше дека никој не се крие ниту во сенките на зградата. Тамара го запали моторот и внимателно погледна надвор.


Ја прашав. - Дали гледаш нешто?


'Не. Да почекаме!'


Вратата се отвори и еден човек истрча надвор. Се тетерави, се лизгаше, се тетерави и трчаше најбрзо што можеше. Не го препознав. Во секој случај, тој не бил војник и бил невооружен. Тој се нурна во хангарот. Слушнавме слаб звук на автомобил кој тргнува и се оддалечува со полна брзина. Чекавме неколку минути, но ништо друго не се случи.


„Веројатно мародер“, реков, „а и пијаница“. Се мачев со вратата. Ледениот студен ветер беше ужас по пријатна топлина на авионот. „Чекај“, ѝ викнав на Тамара. - Одам да погледнам. Истрчав до вратата од која излезе човекот. Пиштолот на Мендоза со еден куршум во раката, подготвен да пука. Внатре беше речиси премногу темно за да се види нешто. Се чувствував околу ѕидот и го најдов прекинувачот и го вклучив. Ништо. Се обидов уште неколку пати. Одеднаш престанав да слушам. Надвор завиваше ветрот. Во големите прозорци дувна хартија.


Од другата страна на големата мермерна чекална стоеше ред од кабини за билети. Отидов до најблискиот шалтер и фрлив прашален поглед зад него. Погледнав низ канцелариите и тоалетите. Аеродромот беше пуст. Се вратив на шалтерот и го пробав телефонот што беше на масата. Не бев изненаден што линијата не работи. Одзади се слушаа лесни мешачки чекори. Свртувајќи се, го испуштив телефонот и го зедов пиштолот.


Тоа беше Тамара. Немаше потреба да ми каже дека е нервозна. Нејзините заоблени очи беа со големина на чинии. Таа беше смртно бела. „Не можев повеќе да издржам таму“, рече таа.


- Овде не е многу подобро. Покажав на телефонската слушалка која висеше до масата. „Никој не е тука. Ниту телефонот и светлата веќе не работат.


- Што да правиме сега?


„Поленсија“.


Нервозно ме фати за ракавот. - Прво да одиме во Тегусигалпа, Ник. На крајот на краиштата, градот не може целосно да се евакуира. Не за толку кратко време. Мора да има некој кој може да ни помогне. Полицијата или војската.


„Посакувам да можам, душо, но не можам“. Прво треба да најдеме некој да ја објасни оваа работа. А ако најдеме некој таков, прашање е само дали ќе ни поверува. Ние сме странци без пасош или виза. Не, тие би сакале да мислат дека ние сме причината за тоа“.


„Но, не можеме да ја запреме Зембла. Само ние двајца.


Ја погалив раката што ме држеше за рака. - Да се обложиме?..


Поглавје 8


Еден час подоцна тргнавме од Тугусигалпа со украден воен Land Rover до планинското село Поленсија.


Имавме доволно среќа да најдеме нешто што патува низ пуст аеродром. Роверот седна во малата полициска гаража на аеродромот до старите авиони со пропелер. Автомобилот бил закачен со дигалка, а десното предно тркало било отстрането. Штом властите на Хондурас решија да дејствуваат, очигледно се појави општа паника. Роверот едноставно остана зад себе. Беше рѓосано, со напукната шофершајбна и вдлабната решетка. Но, уште поважно, беше целосно затворен. На оваа надморска височина, а исто така и повисоко во планините каде што требаше да одиме, постои такво нешто како зима. Се разбира, ништо во споредба со сегашните околности, но имаше смисла што Хондурасите користеа затворени автомобили. Бев благодарен за ова.


Најдов соодветно тркало во гаражата. Во меѓувреме Тамара буричкаше по бензински канти надвор од бензинската пумпа. Менував гума кога таа дојде да ми каже дека пумпата не работи - нема струја. За среќа најдовме неколку буриња бензин. Успеавме да испумпаме доволно со рачната пумпа за да наполниме шест жери и резервоарот на теренското возило. На крајот на краиштата, високиот октан секако би изгорел дупка во цилиндрите. Единственото прашање беше колку брзо. Во Роверот немало оружје, што не е изненадувачки. Најдовме калем од јаже и комплет за прва помош. Пред да замине Тамара ми го смени завојот на рамото. Ми беше драго што крварењето престана и дупките добро се затворија. Сепак, немаше лекови за ублажување на болката од глодање. Се обидов да ја заборавам болката. Моето проучување на источната филозофија и мојата обемна практика на јога треба да ми помогнат во ова. Духот ја освојува материјата - и тоа функционира!


Конечно, по пат забележавме дека шпоретот работи лошо, а пригушувачот е напукнат. Кабината беше исполнета со континуиран татнеж и мирис на горење. Мислев колку би било иронично ако труењето со јаглерод моноксид не предизвика да умреме пред да имаме шанса да умреме на посоодветен начин. Лично, претпочитав леден снег или врело олово.


Отидов. Тамара го пронашла својот пат користејќи ја мапата која ја расклопила во скутот. Маршрутата што ја следевме се состоеше од континуиран цик-цак низ ридовите и конечно конечно, ужасно стрмно искачување во Поленсија. Искачувањето на овие врвови не може да се смета за нешто спектакуларно. Тие не се особено стрмни и не спаѓаат во истата категорија како Алпите или помладите Карпести планини. Но, сега моравме да ги пресечеме шумите покриени со снег. Качувањето низ ветровитите премини по ледените коњски и планински патеки беше поопасно отколку што изгледаше. Темни облаци се надвиснаа над нас. Парчиња сива магла и снег, помешани на места со град, го разбиваа теренското возило од сите страни.


Од двете страни на тесниот пат се движеше мала војска староседелци. Бегалци кои ги напуштија селата и колибите. Тргнаа под заштита на Тегусигалпа. Некои јаваа коњи или мазги, други имаа вагони, но повеќето пешачеа. Тие носеа лелеави пончо, широки памучни панталони и сандали. Слабо облечени и мизерни, тие се тркааа заедно со своите скудни работи на грб. Да беа симпатизери на Зембла, не покажаа.


Еден ден застанав да пуштам количка да помине. Тамара го отвори страничниот прозорец. - Колку е далеку до Поленсија? - го прашала местицот. Застана малку и поцврсто го повлече пончото околу неговото замрзнато тело. „Можеби еден час. Патот е лош. Врати се ако можеш.


- Не, мора да продолжиме понатаму. Ви благодарам.'


Човекот ја стави раката на прозорецот. - Џабе, сенорита. Некои од нас се од Поленсија. Луѓето со пиштоли не избркаа од нашите домови“.


- Војници?


'Не. други. Не знам зошто им требаше нашето село. Кога ќе се соочите со оружје, подобро да не поставувате прашања и да слушате“.


„Ќе бидеме внимателни. Многу благодарност, сеноре. Тамара го затвори прозорецот. Нејзиното лице беше мрачно додека се возевме. - Сега нема сомнеж, Ник. Бевте во право. Предавателот е таму.


'Да. Уште една работа. Зембла веќе беше таму.


Таа ме погледна со остар поглед. - Како можеш да бидеш толку сигурен?


„Не сум сигурен, но тоа е на распоред. Каналите не мора да бидат многу големи. Тие беа префабрикувани и подесени на фиксна бранова должина. Командите беа извршени од храмот на Маите. Зембла ги инсталираше тајно, без надзор. На овој начин, ниту една држава нема да стане сомнителна и да испраќа војници да ги истражат нејзините активности. Сега кога сè тргна наопаку, тој мораше да направи избор. Тој би можел да ги растури своите канали и да заборави на својата програма или би можел да ги реализира своите планови по секоја цена. И јас сè уште не гледам дека овој фанатик се откажува. Според ковачот, ова има врска со маченичкиот комплекс. Сега кога Поленсија е окупирана од неговите вооружени бандити, јасно е дека Зебла е решена да се бори до горчлив крај. Бидејќи нема радио контакт, би рекол дека тој лета напред-назад меѓу своите места за да ги поддржи и командува со своите луѓе“.


„Сакаш да кажеш дека полковникот Зембла е тука во Поленсија?


„Веројатно повторно замина и остави стражари“.


- Не сме сигурни, Ник.


Го грабнав воланот на Роверот како да е за вратот на Зембла.


„Не, не сме сигурни.


Се мачевме да го најдеме патот нагоре. Понекогаш помеѓу групи дрвја чии гранки се свиткани под необичен снежен товар. Понекогаш покрај планинските масиви обвиени со магла со карпи од едната страна и сива празнина од другата страна. Студот се засили. Ледениот ветер ја пресече кабината како жилет низ хартијата, а нашите заби трепереа како кастанети. Конечно стигнавме до мало плато на широкиот крај на долината со триаголен облик. Од другата страна на долината беше Поленсија.


Пред нас се протегаше огромна блескава рамнина. Светлината се рефлектираше заслепувачки на девствениот снег. Се чинеше дека самото небо блескаше и трепереше. Трошните маси од облаци блескаа како жива. Долината блескаше бело и опседувачки убава. Благодатните куполи од мраз ја прекриле некогаш зелената земја. Во средината на долината течеше река. Можев да видам каде се влева во долината. Ридските џебови под дебел слој снег укажуваа на брзаци. Многуте каскади, сега опкружени со мраз, укажуваа на повисока позиција. Поленсија се наоѓала во подножјето на голем водопад. Вообичаено, куќите на селото се состоеле од беж-сиви камења и малтер, но сега тоа било грозд од колиби од слонова коска со окови околу една исто бела црква.


Знаев дека ќе има човек кој ќе чува стража на црковната кула. Други ќе патролираат по улиците, а некои ќе седат на стрмните падини околу долината. Стражарите што можевме да ги видиме, шест од нив, формираа темни дамки на светла позадина. Двајцата стоеја на импровизирана блокада формирана од ограда од трупци на патот што води кон Поленсија. Останатите се сместија во полукруг од нашата страна од селото.


Уште не не виделе. Во спротивно ќе направеа нешто“, рече Тамара. „Тие само стојат таму... Или можеби знаат дека доаѓаме и чекаат, без да пукаат, додека не се приближиме.


„Па, да не ги оставаме да чекаат повеќе“.


„Можеме да се обидеме да го уништиме последниот стражар со крило движење“. Можевме да го употребиме неговиот пиштол.


Не одговорив веднаш. Ја проучував областа и размислував. Се обидов да дојдам до план кој имаше пристојни шанси за успех. Навистина не ми се допадна.


„Не, не ја знаеме нивната рутина“, одговорив по некое време. „И немаме време да застанеме овде и да го сфатиме сето тоа“. Покрај тоа, селото е целосно отворено. Ќе биде проклето тешко да се стигне таму. И дури и ако работи, можеби нема да ја знаеме нивната локација. Тогаш ќе се предадеме. Не, нашата единствена шанса е да штрајкуваме пред да знаат дека сме тука.


- Добро, кажи ми како!


Разгледав сè. Потоа зедов ролна јаже од задниот дел на автомобилот. „Дај ми го пиштолот“, реков.


'Зошто? Во него останаа само три патрони.


„Одлично. Тоа се уште две отколку што ми останаа. О, да, и уште една граната, ве молам.


Изгледаше тажно, но направи како што прашав.


'Каде одиме?' праша таа додека се подготвував да се искачам од Роверот.


- Не ние, туку јас. Остани тука.'


- Ник, не!


'Тоа треба да биде. Во меѓувреме, можете да го свртите џипот и да го наполните резервоарот од конзервите. Ако успеам, можеби ќе биде потребно брзо повлекување. Ако не дојдам, тогаш ...


'Не го кажувај тоа.'


„Ако не успеам“, повторив, „тогаш имаш шанса“. Има повеќе од доволно бензин за да се вратиме во Тегусигалпа.


„Те мразам“, викна таа по мене. Гледав преку моето рамо во витката фигура која седеше во Ленд Ровер. Само да не беше толку проклето студено и ситуацијата да не беше толку опасна и итна! Тогаш би сакал да видам дали и таа знае што е љубов. Моето чувство на стомакот ми кажа дека мојот љубезен руски агент е доволно страствен за да нè натера да заборавиме дека некогаш сме биле ладни.


Стигнав до крајот на платото и почнав да се искачувам по ридовите што водеа до чистата карпа над долината. Морав да го спакувам снегот со едната нога додека не беше доволно тешко да ја издржам мојата тежина. Потоа со другата нога следното парче и така натаму. Беше смртоносно заморно. Чекор по чекор се издигнав. Наскоро веќе не ги чувствував мускулите на нозете поради газењето. На многу стрмни делови моравме да ползиме на колена. Едвај станав користејќи ги рацете. Конечно стигнав до горниот раб на карпата. Сега започна моето патување до карпата веднаш над Поленсија.


Првиот дел не беше премногу тежок. Се состоеше главно од лавиринт од грмушки и мали дрвја, со случајни гранки што растеа на најчудните места. Но, тогаш густинот од овие ветровити стари дрвја престана да расте. Дојдов до густа шума. Големи иглолисни дрвја, дабови и брестови се поклонија под притисокот на налетите на ветрот. Гранките брзо се движеа. Изгледаше како рацете да се нишаат од една на друга страна за да се загреат. Некои дрвја се урнаа под тежината на снегот и се скршија со замрзнати стебла. Морав да одам по или под нив, повеќе ползејќи отколку одење.


И покрај снегот, кој покри се и го израмни со земја, видов дека дрвјата стојат на ридот. Овој рид лежеше над коритото на реката, непосредно пред местото каде што реката со громогласен татнеж се урна во долината. Имаше голема група елки; темни, заоблени форми блиску една до друга. Отидов таму под покривката на дрвјата. Овде ветрот беше помалку силен, а снегот помалку густ. Излегов на брегот на реката и внимателно погледнав наоколу. Ветерот стивна. Ова овозможи подобра контрола на патеката. Снегот околу мене изгледаше мирно и пријателско. Јажето силно го притисна моето рането рамо. Би сакал да го закачам преку другото рамо, но морав да ја држам слободна десната рака за да шутирам.


Ја повлеков автоматската брава за пиштолот неколку пати за да ја ослободам од згуснето масло од студот. Застанав мртов и чекав. Барав и слушав да видам дали има некој во близина. Никаде немаше знаци на живот.


Реката - како и да се вика - течеше под мразот и снегот како канализациона цевка. Се сомневав дека ќе замрзне во нормална зима. Дрвјата и грмушките, откорнати од невремето, се вкоренија меѓу карпите на средината. Дрвјата формираа груба брана од снег, која се протегаше од едниот до другиот брег.


Се движев надесно низ плитка вдлабнатина кон карпата. Во близина на водопадот, непосредно пред местото каде што реката се влевала во долината, паднала голема смрека. Тој беше половина на брегот, половина во реката. Долните гранки беа длабоко под снегот, но корените сепак изгледаа свежо. Тоа значело дека дрвото било откорнато неодамна.


Застанав тука. Еден крај од јажето го врзав за дрво. Го врзав другиот крај околу половината. Ја поминав замрзнатата река и се упатив кон водопадот. Ќе беше полесно да одам по мразот на реката, но не сакав да ме откријат. Мојот план беше едноставен. Додека ја користев целата должина на јажето, ќе бев доволно блиску до водопадот за да ја распоредам совршено камуфлираната граната на Тамара и да ја уништам гломазната брана. Сметав на фактот дека новосоздадениот мраз нема целосно да застане. Ако мразот пукне, оваа акумулирана маса ќе се спушти како вода од резервоар. Поленсија беше само долу во долината. Населението исчезна. Во градот останаа само жителите на Зембла и предавателот.


Не беше безбедно. Гранатата може да експлодира пред да стигнам до сигурното место на дрвјата. Ѕид од снег и мраз би се лизнал преку работ со огромна брзина. Резултатот би бил смртоносен како лизгање на земјиштето. И немаше да дозволам да се фатам во тој вртлог. Не знаев ништо за поставките за времето на палење. Јажето беше мојата единствена надеж.


Имаше уште петнаесет, десет метри до браната. Си поминав покрај гранките и камењата. Во едната рака ја држев мандаринската бомба, а во другата автоматскиот пиштол. Мислев дека слушам гласови, но ништо не се гледа. Не за долго. Ползев поблиску, главата и телото најниско колку што можев. Скоро стигнав до карпата кога повторно ги слушнав звуците. Овој пат немаше грешка! Некои мажи шетаа низ шумичката со смрека. Пешачеа до реката. Нивните гласови одекнуваа низ снегот. Јасно слушнав што зборуваат. „...тука има стапалки, ви реков, мислев дека видов нешто чудно. Тој не може да биде далеку.


На еден метар од мене имаше парче трупец што излегуваше од мразот. Нурнав во ова засолниште на мразот и се најдов во дупка меѓу шушкави гранки. Моите гонители сигурно ме слушнале. Го задржав здивот, рускиот пиштол беше подготвен да пука во мојата рака. Слушнав друг глас како вика на шпански. „Мир. Еве го јажето. Таа оди преку реката.


Погледнав низ мртвите гранки. Можев да издвојам четири фигури кои застануваат на брегот на реката. Мажите носеа безоблични униформи со амблем што веќе го видов во храмот. Нивните тупаници во ракавици се залепија за пушките додека зјапаа во мразот. Дуваше слаб ветер, поради што униформите им се залепија на телото. „Толку ладен како сестра ти“, рече третиот, насмевнувајќи се. 'Здраво!' - одговори вториот човек со непристоен гест. - Земи го јажето, Хозе. Ајде да видиме дали сте добар рибар.


Посегнав по јажето околу половината и го одврзав. Не сакав да пукам четворица момци три пати. Го испуштив јажето и го гледав како се витка низ мразот. Несвесно ја кренав левата рака, онаа со бомбата на Тамара. На моето чело одеднаш се појавија зрна пот. Зјапав во гранатата со неверување. Случајно ја скршив цевката за палење три четвртини од патот нагоре. Наводно ова се случи кога се губнав за покривање. Три четвртини од што? Школката беше набиена и можеше да експлодира во секој момент - но кога? Стуткав зад паднато дрво, прашувајќи се дали граната одеднаш ќе ми експлодира во лице. Одеднаш слушнав: „О, пријатели! Следејќи ги стапките на омбре. Има некој што седи покрај реката!


Четворица мажи дојдоа директно кон мене. Еден ја наведна главата за да ги проучува трагите. Сите имаа пушки во рацете, подготвени да пукаат. Внимателно го вперив пиштолот на Тамара кон лидерот на четворката. Беше оддалечен само дваесетина метри кога пукав еднаш. Го видов човекот како го стега стомакот и паѓа на колена. Оставив бомба од мандарина на вилушката на една гранка. Еден од преостанатите тројца се лизна и падна на мразот. Останатите двајца веднаш отвориле оган. Куршумите бркаа купишта снег и парчиња мраз кои болно ме погодија во лицето. Добив неколку секунди благодарение на ефектот на изненадување. Тогаш овие момци ќе целат подобро. И јас бев речиси на нивни нишан. Не можеа да пропуштат.


Секундите поминаа целосно додека гранатата експлодираше. Експлозијата ме удри во грб како железна тупаница. Почувствував како мразот се тресе под моите нозе додека експлозијата се проби низ суровата брана. Летав низ воздухот, повторно слетав и се лизнав. Мене ми падна дожд од мраз, снег и дрво. Слушнав врисоци на други мажи додека татнежот од експлозијата стивнуваше... а потоа мразот почна да пука со застрашувачки татнеж. Студената вода под мразот се уште не замрзнала. Сега почна брзо да тече по работ на кратерот. Мразот стенкаше и се тресеше под силниот притисок; почна да се распаѓа. Големи дупки станаа видливи. Ледената маса повеќе не можеше да се задржи и, заедно со остатоците од шумата, почна да се лизга како масивна замрзната пеперутка низ работ на градот.


Се обидов да станам. Мразот танцуваше и се нишаше горе-долу. Пак паднав на колена. Не можев да ползам ни неколку метри до брегот. Погледнав настрана во моите гонители. Човекот во кој застрелав исчезна. Сè што видов беа раце кои очајно се држат за што било. Тој падна во пукнатина на мразот. Другите се лизнаа и врескаа. Не можев да направам ништо друго освен да се закачам за гранките на дрвјата. Ослободената река бесно влета низ јазот од десет метри. И двете банки беа покриени со силна струја. Еден од луѓето на Зембла се обиде да излезе од оваа зоврена фонтана. Мразот попушти. Еден плач, а разјарениот порој го проголта. Двајцата преостанати мажи завиваа како луѓе соочени со смртта. Немаше што да се прави. Постојано се лизгавме кон карпата. Од сите страни не треснаа блокови од мраз и остатоци од дрвја.


Врвот на водопадот личеше на џиновски вител. Сè се вртеше и се влечеше во центарот на вителот. Бев вовлечен во него со страшен звук на жуборење. Потоа паднав.


Очајно посегнав по се што ќе го забави моето спуштање. Го грабнав трупецот, пак го изгубив, но пак го грабнав. Многу гранки беа искинати или скршени блиску до стеблото. Но, сè уште имаше доволно гранки и игли за да го ублажат мојот пад. Бучавата стана посилна. Како наеднаш да се отворија сигурносните вентили на илјада парни котли за да се ослободи вишокот на пареа. Снег и мраз се излеа во центарот на Поленсија. Целиот град беше зафатен од ледена маса која полета нагоре и падна надолу. Бев во центарот на овој вител кога куршумот влезе во стеблото на дрвото веднаш до моите нозе.


Со ококорени очи ја погледнав групата мажи. Тие беа протерани од градот и расеани низ рамнината. Во меѓувреме пукаа во мене. Сè што можев да направам е да се дружам и да се молам. Се надевав дека се движам толку брзо што не можат да ме удрат. Но, не премногу брзо, затоа што тогаш ќе си го скршев вратот. Се најдов во вртлог од набрзина вода, камења и дрвја. Куршумот погоди гранка веднаш над моето уво. Уште еден куршум се рикошетира од каменот што го поминавме со метална струга. Ова ме напна од страв. Реката потоа удрила во дното на долината со сила на топовско ѓубре. Бев соборен од моите нозе и ме фрлија некаде. Невидливи предмети се удираа во мене. Бев проголтан од бранови ледена вода додека не поцрни пред моите очи.


Силна струја ме врати на површина пред да сфатам што се случува. На половина пат низ срамнето и речиси целосно уништено село, излегов на површина. Фрлив вода и којзнае уште какви срања. Се обидов да пливам. Ударот во грбот ме натера да паднам. Немам никаков напредок. Така останав таму каде што бев за да ја држам главата над вода. Се надевав дека ова ќе ми ја стимулира и циркулацијата. Беше како да сум во Арктичкиот Океан. Во секој случај, моите шанси за преживување не беа многу подобри! По мене беше испратен уште еден истрел. Тогаш се најдов надвор од дометот во близина на црквата на Поленсија.


Реката бесно се тркалаше. Крвта ми замрзна во вените. Нервите ми се вкочанија. Веќе ништо не чувствував. Оловните тегови изгледаа како да ми беа залепени на рацете и нозете. Отидов под вода, тргнав кон површината и повторно почнав да тонам.


'Ник! Ник, чекај...


Гласот дојде од маглата, од некаде далеку. Избезумено мавтав со раката. Силна рака ми го стисна зглобот. Се повлеков и се обидов да помогнам. Се борев со струјата. Се борев со нагонот да се откажам. Се борев со речиси неодоливата желба да заспијам и да потонам во најголемото водно корито на светот. Но, раката не се откажа и продолжи да ме влече. Конечно почувствував цврста земја. Сè уште ме влечеа. Реката ми се вртеше околу колковите, колената, глуждовите... а потоа излетав! Направив неколку нестабилни чекори и паднав.


„Ник. На здравје.' - Слушнав треперење во нејзиниот глас. Во очите на Тамара течеа големи солзи. - Фала му на Бога што доплива доволно блиску до брегот за таа да те зграби. Дали си добро?


'Ништо.' - Ми пукна гласот. Уморно одмавнав со главата и се загледав во неа. „Убаво е кога жената се грижи за тебе“, си помислив.


Поглавје 9


Беше вечер кога се вративме во Цесна на Тамара. Немаше ѕвезда на небото. Ненадејниот дожд ги затрупа дрвјата и ја покри земјата, веќе покриена со бела крпа. Беше ладно. Секој здив боли. Моето неволно пливање ги прекри веѓите и брадата со слој мраз.


Бевме пријатно изненадени кога видовме маглива низа од досадна жолта светлина над центарот на Тегусигалпа, главниот град на Хондурас. Ова значи дека нашата претпоставка беше точна. Градот обезбеди топлина и засолниште за тамошното бездомно и заглавено население. Аеродромот и патиштата кои водеа до него сè уште беа пусти. Само накратко ја разгледавме можноста да одиме во градот. Но, старите аргументи повторно се покажаа одлучувачки. Би потрошиле премногу време барајќи ги вистинските власти. Во неверојатниот случај да ни веруваат, нивната помош ќе биде сомнителна, а ако не ни веруваат, ќе бидеме губитници. На ова беше додадена и опасноста некои да соработуваат со Зембла и тајно да работат против владата. Без точни податоци, никогаш не би знаеле со кого си имаме работа.


„Какво објаснување треба да дадеме за она што се случи во Поленсија? Тамара одмавна со главата. „Ник, тоа беше најлудата акробација што сум ја видел. Да не знаев подобро, можев да се заколнам дека имаш цело шише вотка.


„Би сакал еден во моментов“, одговорив, шмркајќи. „Патем, дали имавте подобра идеја да ја уништите оваа инсталација со нашите ограничени ресурси?


„Па... не, не веднаш, но сепак мислам...“


„Понеделничка утринска мачнина од директорот!


„Што сакаш да кажеш, Ник?


'Заборави. Само запомнете дека само еден предавател е уништен. Остануваат уште два. И ние мора „да го направиме тоа со вкупно три куршуми и, се разбира, со вашите цигари“.


- Ник, ова е неправедно! - рече таа напукајќи. „Цигарите ми се во ред“.


„Нема ништо што Смоки можеше да направи за да излечи мечка“, одговорив. - Сакаш да запалам цигара?


„Не баш“, се насмеа таа. „Кој е Мечката Смоки?


„Би требало премногу долго да се објасни. Патем, би сакал цигара сега со голтка од твојата вотка. Ама само моја марка со златна писка.


„Златна писка! Само напред, продолжи. За што е?


„Ова е за мојата Т-зона.


"Т-зона?"


„Семоќен Боже! Тамара, воопшто не те учат ништо на оваа академија на Улјановски проспект? Нема да издржите петнаесет минути на Менхетен.


„Барем не не учат за Т-зоните. Освен тоа, звучи непристојно.


Беше на моите усни да кажам дека тоа не е така. Но, тогаш се сетив на еден распродаден филм што го гледав пред неколку недели. Можеби е во право. Го исчистив грлото и режев: „Дај ми го колачето“.


Таа ми даде колаче. Тоа беше едно од оние колачиња со сирење од кикирики што ги наоѓате во автоматите. Тоа беше единственото јадење што можевме да го најдеме на напуштениот аеродром на границата на нашите можности, упаднавме во машината и зедовме десетина пакети со нас. Чоколадните шипки од автоматот во соседството беа целосно нејадливи, дури и откако ги одмрзнавме. По нашата рација, ги наполнив резервоарите на Цесна. Тамара го однесе авионот во празен хангар, далеку од ветрот.


Сè уште бевме таму. Бевме во Цесна. Моторот беше во празен òд, а греењето беше во полн ек за да не одмрзне. Ги гризевме нашите бисквити. Го носев капутот на Тамара додека мојот се сушеше. Панталоните и чорапите ми се залепија како парче мраз. Ги пребаравме зградите за ќебиња или сува облека. Нема резултат. Кога аеродромот бил евакуиран, се што е корисно очигледно било земено со него. Ја погледнав Тамара во меко зелено светло на контролната табла. Нејзината смиреност, издржливост и храброст беа восхитувани. Таа се бореше, се колнеше и ми помогна да ме оживеам во Ленд Ровер. Бев блиску до исцрпеност откако ги избегнавме неколкуте преостанати момци што Зембла ги стационираше во сега уништената Поленсија. Таа успеа. Таа возеше цел пат назад. Се расправавме дали да ја соблечам мократа облека и да замрзнам на голо дно или да останам во неа и скромно да се претворам во блок од мраз. Конечно дојдовме до компромис. Ги соблеков палтото и кошулите и и го облеков капутот. Остатокот мораше да се исуши правилно.


Сега кога конечно можевме мирно да се одмориме, стана јасно дека и Тамара е на крајот од силите. Таа беше во бегство цели два дена и ноќи. Нејзиното лице и држење покажуваа знаци на замор. Не бев многу подобар. Тамара ги бришеше трошките од скутот и ги лижеше прстите.


„Добро. И каде сега? Пунтаренас, Костарика?


'Не'. - Одмавнав со главата.


„Но, Ник, Панама е многу подалеку на југ! Зарем не мислиш...


„Ох, прво ќе одиме во Пунтаренас“, реков, прекинувајќи го нејзиниот протест, „само не сега... Види те, Тамара“. Уморен си. Би можел да летам со овој авион за тебе, но не ми е многу подобро. И во ова време би било проклето тешко само да се остане во воздух. Треба да се одмориме малку.


„Но, немаме време за тоа“.


„Тогаш ќе треба да најдеме време за ова“, реков цврсто. Таа ме погледна прашално, а потоа воздивна. „Во право си, Ник, како и обично. Неколку часа сон би бил одговорот.


Cessna 150 не е дизајнирана за спиење. Но Тамара ми приреди уште едно изненадување. Имаше навалени седишта, што е вообичаено во автомобилите овие денови. Свиткани наназад, направија некако незгодни кревети, но беа заспани. Тие не беа на списокот на FAA со прописи за опрема, но Тамара не се грижеше премногу за американските безбедносни стандарди. И во овој момент не ми беше грижа. Се испруживме, секој на своето столче, на растојание од околу осум инчи. Лежевме некое време во тишина, гледајќи се. Тишината стана угнетувачка.


„Не можеме едноставно да го оставиме моторот да работи цела ноќ“, започна таа.


'Не'.


„Тука мора да биде многу студено без греење“.


Уште една минута молк. Атмосферата беше наполнета со неискажани желби и заводливи мисли. „Можеме да го споделиме твоето палто, тогаш нема да замрзнеме“, на крајот реков.


Да, таа се согласи. Таа стана и го исклучи палењето. Моторот кашлал неколку пати, а потоа починал. Наеднаш нè зафати тишина. Тамара се двоумеше... Полека легна до мене на моето тесно седиште. Свртувајќи се кон мене, таа се испружи до целата висина. Го отворив палтото и го завиткав околу нас. Го притиснав нејзиното тело до моето. Нејзините заоблени, високи гради изгледаа како замрзнати јаболка на моите голи гради додека таа автоматски се притискаше врз мене. Нашите бедра се допреа. Низ неа помина морници. И тоа не беше од студот.


Не сакав да ја исплашам или повредам. Ми треба за премногу други работи. Одеднаш да стане нејзин љубовник беше премногу ризично. Но, повеќе не можев да ги контролирам рацете. Полека и неконтролирано се лизгаа кон нејзиниот тенок струк и под нејзиниот волнен џемпер. Моите прсти нежно се лизгаа преку нејзиниот стегнат, рамен стомак. Почувствував како трепери под мојот допир. Запалена, стискачка топлина се рашири низ моето тело. Мојата рака ја галеше нејзината кадифена кожа; потрага, надеж. И тогаш го почувствував - трнење пулсирање, нејасен, но смислен одговор.


Се бакнавме. Мрзеливи и закачки на почетокот. Потоа посилно. Се чинеше дека во Тамара се разгоре страст што тлее. Нејзиното тело се тресеше во моите раце со движења како бранови. Нејзината уста беше како горчливо овошје. Треперев и се напнав под силата на нејзината прегратка. Конечно се ослободила. Таа се насмеа. Горда, самозадоволна насмевка, како да ја исмева мојата желба. Но, ако нешто исмеваше, тоа беше нејзина желба, а не моја. Во нејзината насмевка немаше суровост или задни намери.


Таа не одолеа на моите раце. Од друга страна, таа немо ме поттикнуваше да продолжам со нејзините движења додека не легнавме голи еден до друг. Кабината беше топла и влажна, а не само од парното. Полека и тивко ја повлеков јакната назад. Ја погледнав, навистина ја гледав, цел пат. Нејзината мека сјајна кожа, нејзините совршени гради со темноцрвени брадавици, нејзиниот бујен стомак кој се креваше и паѓаше навреме со нејзиното брзо дишење, нејзините заоблени, меки колкови кои се слеваа во долгите прекрасни нозе. Моите очи ја проголтаа. Таа изгледаше неверојатно. Таа ги испружи рацете за да ме прегрне. „Ник, Ник…“ шепна таа. „Ти си толку силен, толку вистински маж. Вака треба да биде вечерва, вака ти се давам. Без лаги, без трикови. Не Русија и Америка. Само маж и жена заедно... Нежно ја бакнав едната града, па другата. Таа се стресе, ме фати за коса и ме привлече уште поблиску. Мојата рака се лизна меѓу нејзините нозе, а потоа нагоре по меката внатрешност на нејзините бутови. Нејзините колкови се опуштија. Нејзините колена се раширени широко, поканувајќи ме целосно да ја земам.


Не натера да се превртиме на мало столче. Сега бевме еден врз друг. Таа е под. Една од нејзините долги треперливи нозе висеше над работ на столот, потпирајќи ги нашите тела. Полека ја спушти раката меѓу нашите тела. Таа нежно ме притисна на нејзиното влажно, топло, треперливо месо. Во мали разиграни кругови таа почна да се извиткува и да се превртува. Нејзините прсти желно ме притиснаа во неа.


“AAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAA, she breathed a breath. Се чинеше дека таа целосно ме проголта длабоко во себе. Нејзиното тело се искриви. Стенкајќи од задоволство, таа шутна по нозете. Нејзините раце и нозе беа обвиткани околу моето напнато, подвижно тело. Мене ми се спушти студ. Чувствував дека нејзините мускули се напнати, како повеќе да не се дел од нејзиното тело. удрив. Целата моја душа и тело беа во блаженото блаженство на овој момент. Таа уште поцврсто ги обви нозете околу моите грчеви колкови. Нејзините страсни прсти ме масираа со ритмички движења. Мојата затворена екстаза се истури длабоко во неа. се стресов. Повеќе не можев да ги контролирам движењата.


Прстите на Тамара уште подлабоко ми вкопаа во месото. Уште поблиску ме стисна меѓу нејзините безнадежно напнати бедра. Таа стенкаше и стенкаше под мене додека нејзината страст избувна со силата на плимниот бран. Телата ни се тресеа грчевито. Се чинеше дека никогаш нема да заврши.


Кога се заврши, лежевме уште малку, исцрпени и полни. Ни се стегнаа устата. Звукот на нашето дишење беше длабок и тежок.


„Ник“, шепна таа додека почнавме да паѓаме во длабок сон.


'Ммммм...?'


„Ник, кој е Смоки Мечката?


Поглавје 10


Костарика исто така се состои главно од планини. Некои од нив се заспани вулкани, кои понекогаш достигнуваат висина и повеќе од три илјади метри. Но, теоретски, дури и најнискиот дел од низината сега беше на оваа висина. Планините се издигнаа над него на незамислива височина. Како што предвиде полковникот Зембла, времето се влошуваше поради нарушеното поле на силата. Сега кога двата предаватели беа уништени, оградата на браната беше затворена. Снежните бури што јас и Тамара ги доживеавме во Хондурас се претворија во ураган.


Силен студ го зафати аеродромот додека летавме на југ доцна во ноќта. Тамара леташе во широк лак над Тихиот Океан за да ја избегне бурата што е можно повеќе. Но, додека се свртевме кон Пунтаренас во внатрешноста, бевме зафатени од завивачка, заслепувачка снежна бура. Сепак, Тамара успеала безбедно да го приземји авионот на ливада во близина на овој пристанишен град на Костарика. Крилата на Цесна беа покриени со дебел слој мраз. Одмрзнувачите не издржаа.


Ранчерот до кој слетавме поседуваше седан со четири врати Buick од 1940 година. Автомобилот бил прицврстен со железна жица. Задното седиште им го отстапи местото на кокошките. На фармерот не му се допаднаа парите од Никарагва, но немавме други средства за плаќање. Не ни се допадна и тоа што за оваа реткост моравме да плаќаме десет пати повеќе од дневната цена. Ги избркавме кокошките од комбето и тргнавме.


Контрастот помеѓу висорамнините на Хондурас и крајбрежниот регион на Костарика беше веднаш забележлив. Снегот што падна таму во шумата остана мек. Овде ветрот дуваше непречено низ огромните пространства на Никојанскиот Залив. Снегот ги разнесе рамнините и се акумулираше во долините или под покривката на зградите и купчиња дрвја. Ветерот нè дуваше од сите страни. Налетите на ветерот одвреме-навреме го водеа автомобилот опасно блиску до одводните канали кои се одвиваа паралелно од двете страни на патот. Некогаш за малку ќе стоевме во место додека против нас доаѓаше град и снег. Постојаниот ветер ги претвори снегот и град во ледена маса која замрзна до бетонска тврда кора. Скрчка кога поминавме покрај него. Небото беше заслепувачки бело, полно со рефлексии и треперливи светла. Неверојатно е што може да се комбинираат толку интензивен студ и таква блескава убавина. Комбинацијата од двете ме заслепи додека се мачев со воланот. Едвај ги видов гранките на дрвјата и грмушките што нè камшикуваа. Автомобилот ги удрил еден по друг. Тамара се стутка до мене да се стопли малку.


Конечно се лизнавме во Пунтаренас. Тоа е главното пристаниште на Костарика на Тихиот Океан. Градот се наоѓа на приближно 140 километри западно од главниот град Сан Хозе. Типично град со население од над 30.000 луѓе. Сега повеќе личеше на празни гробишта. Немаше никој на повидок. Дури и животните кои толку често талкаат во такви градови. Во пристаништето биле закотвени стар брод за крстарење и неколку ловци за туна. Тие беа замрзнати во мразот. Град, снег и ветрови што завиваат ги здробиле бродовите и кршеле јарболи.


Продолживме да возиме во најниска брзина. Се сомневавме дека хотелот Vacaciones е дел од туристичко одморалиште од другата страна на пристаништето. Дојдовме во кафулето на капитенот. Од оџакот излеваше чад, а низ прозорците светеше црвениот пламен на шпоретот што гореше премногу. Јас престанав. Тамара влезе внатре да праша за насока. Кога се врати, таа беше забележливо побледена. „Таму е страшно, Ник“, рече таа со треперлив глас. „Се чини дека целата населба е таму. Жените и децата треперат пред шпоретот. Мажите стојат околу него и гледаат апатично. Тие се збунети. Тие се исплашени и речиси немаат храна. Еден од нив ми кажа дека во катедралата, каде што седат уште повеќе луѓе, нема апсолутно ништо за јадење. Тие ќе умрат, Ник. Мора да ставиме крај на ова!


Смирувачки ја погалив по нозете. „Ќе направиме се што можеме. Каде се наоѓа хотелот?


Таа тажно кимна со главата. „Што треба да правиме кога ќе стигнеме таму, Ник? Не е како госпоѓицата Мојада да не испрати. Тие никогаш нема да го купат! Згора на тоа, не знаеме дали во хотелот има поддржувачи на Зембла. Можеби се таму, но предавателот може да биде скриен насекаде.


„Знам, но мора да почнеме од некаде, Тамара, исто како во Поленсија“.


Конечно излеговме на широк булевар обложен со хотели, барови и продавници за сувенири. Како резултат на зголемениот туризам во изминатите пет години, тие се зголемија како печурки. Хотелот Vacaciones беше една од најголемите згради. Беше одделен од патот со полукружна патека. Од патот изгледаше како голема хромирана пчеларница со балкони. Двата долни ката беа проширени за да ја опкружуваат сончевата тераса и сега замрзнатиот базен. Целиот простор бил опкружен со висок камен ѕид.


На петнаесетина метри од влезот, тесниот влез го блокирал автомобил Фиат. Од издувната цевка излезе млаз чад. Значи, моторот работеше. Прозорците беа затворени. Но, кога застанав, веднаш се отвори вратата до возачот и излезе еден човек. Ја остави вратата отворена додека ни се приближи. Зад него видов друг човек како вози. И двајцата држеле автомати вперени во Бјуик. Внимателно го извадив пиштолот и го ставив на седиштето до мене. Држејќи го пиштолот со десната рака, со левата го спуштив прозорецот. Би останал учтив што е можно подолго.


- Сенор? - праша човекот со сомнителен поглед.


„Можете ли да го преместите автомобилот“, реков. „Сакаме да одиме во хотелот“.


„Хотелот е полн. Нови гости повеќе не се дозволени.


„Ние не сме гости“, брзо одговорив.


„О не? Што тогаш?'


„Поканети сме“, рече Тамара.


„Бизнис“, додадов.


Човекот трепна и изгледаше повнимателно од кога било. Дали сте уметници кои треба да настапуваат за „грешниците без грев“?


Јас и Тамара брзо се погледнавме. Не разбравме што сакаше да каже, но брзо кимнавме со главата.


„Се разбира“, реков. „Ние сме уметници. Ќе не пуштиш да поминеме?


Кои се тие, Хуан? - извика возачот на Фиат.


Изведувачи“, возврати Хуан. Неговите очи се стеснија на цепнатинки. - Но, тие воопшто не се слични. Јас мислам ...'


Го прекинав. „Пееме, се шегуваме и...


Пу! – се насмевна човекот. „Можеме да смислиме нешто подобро“.


„Танцувам“, рече Тамара со низок, примамлив глас, гледајќи во него. Успеа да се наведне напред додека ги издува градите. Не е мал подвиг со целата таа облека што ја носеше. Презирната насмевка на лицето на чуварот исчезна како снег на сонце.


- Буено! Тоа е подобро!'


„Да, пријателе“, го прекинав, „пред да ја видите Сенорита Фанданго од Фанданго и Гринд“. Егзотична танчерка со светска репутација. Ако ја видите...


„Си“, рече човекот. Ја спушти пушката и тргна назад кон Фиатот.


„Непријателско момче“, промрморев додека се враќаше во автомобилот.


Ја остави вратата отворена и внимателно не набљудуваше. Го зеде радиото од контролната табла и кажа неколку зборови. Имаше минута доцнење. Потоа дојде одговорот. Мораше да звучи добро. Барем човекот кимна со главата на возачот, а Фиатот се врати назад.


„Првата пречка е надмината“, реков кога ја поминавме. Предавателот е тука во хотелот.


- Затоа што има обезбедување?


- Да, и затоа што светлата се вклучени во хотелот. Ова значи дека тие имаат свој генератор. Затоа, тие беа подготвени за претстојните настани. Веројатно, Зембла веќе ги поставил своите луѓе овде во пресрет на настаните.


„Се надевам дека хотелот е загреан“, рече Тамара, тресејќи се.


Го почувствував своето рамо. Раната добро зарасна. „Се прашувам“, реков замислено, „каде го сокриле предавателот“.


„Инаку се прашувам кои или што се овие „грешни без грев“?


'Не знам. Патем, дали можеш да танцуваш? Таа се насмевна. „Можеби не знам ништо за твојот Smokey Bear, Ник, но научив уште неколку трикови во Улјановск“.


„Ова ќе ни се најде“, се насмевнав, „бидејќи не знам трикови со карти“.


Не бев изненаден што немаше вратар. Салата беше празна освен администраторот. Изгледаше како уметнички музеј. Ѕидовите беа покриени со фрески и слики. Во центарот на златниот тепих имаше фонтана украсена со пластични цвеќиња. Во далечниот агол, зад шанкот, стоеше бавно движечки млад човек со сатенски очи и експресивни ноздри. Зад него висеше отворена рамка за пошта и клучеви, а лево имаше мала разводна табла. Веројатно имаше уште еден воки-токи што лежеше под сјајното розово дрво на пултот. Во секој случај, не гледаше со исчекување додека се приближувавме. Како и мускулестиот господин потпрен на пултот до него. Како и сите менаџери на хотели, така и овој човек носел панталони со пруги, а во дупката за копче имал каранфилче. Но, тука завршуваат сличностите. Неговата јакна личеше на отечен свински мочен меур. Каранфилот се исуши, а тешките гради му се испакнаа од лошото одело. Очигледно му ја соблекол облеката на вистинскиот менаџер и некаде го сокрил. Се надевав дека нема да замрзне во долната облека.


Слушнав како Тамара дише набрзина. Отидов по нејзината интуиција. Зембла го блокираше хотелот внатре и надвор. Успеавме да ја поминеме првата линија на одбраната, но имаше уште многу да се направи.


Псевдо-менаџерот се исправи и не погледна горе-долу. Се чинеше дека неговиот глас доаѓа од многу длабоко. „Фанданго и Гринд?


'Да'.


„Ти не си на мојот список, сењор Фанданго“.


„Јас сум Гринд; Таа е Фанданго. Но, можам да ви дадам објаснување.


„Нашиот агент“, прекина Тамара, „измеша сè“.


„Другите уметници не можеа да дојдат“, реков.


„Ова време е страшно. †


Менаџерот ја крена раката. 'Стоп! Стоп! Не сакам повторно да слушам за ова. Дали и двајцата танцувате?


Се извинив накашлав. „Па, јас сум главно надвор од тоа, и ...


„Тој сега е мој менаџер и...


- Но, ако инсистираш, тогаш јас сепак сакам ...


'Доволно! Веројатно е добро како да не си танцувал, Сенор Гринд. Бараат жена и добиваат жена. Нешто да ги забавува, нели? Каде ти е оделото, сенорита?


„Не грижи се за тоа“, остро одговори Тамара. Но, ми треба музика“.


„Не ти го кажаа тоа? Хотел Vacaciones има постојан тим од три лица. Тој игра во коктел барот во текот на целата сезона. Оваа комбинација ви стои на располагање. Менаџерот воздивна речиси со жалење. „Ох. Се надевам дека си добар како Кармен...


„Кармен?


— Кармен ЛаБомба, сенорита! Таа е многу позната во оваа област. Никогаш не сум слушнал за тебе.


„Ова ќе се смени по вечерва“, вети Тамара со жесток глас. Повторно му мавна со погледот. Не се чувствував удобно. Јаката почна да ми го штипка вратот. Беше како да аплициравме за добра работа во Јунион Сити, Њу Џерси.


„Сењор, ни е ладно и сме „уморни и гладни“, реков остро. „Ако таа сепак треба да настапи...


'Да. Пепе, покажи ги во нивната соба.


Секретарот го привлече вниманието. „Си! Која соба?


„Нема ли постојан простор за уметници? Дали има едно од овие, одвоено од гостите, во задниот дел на хотелот?


„Си, Си“, се согласи Пепе. Кимна енергично и го грабна клучот од таблата зад себе. Се пикна под шанкот. „Еве, сега омилено“.


„Ќе ти се јавиме“, рече менаџерот. „Да се забавуваш, сенорита, и ќе бидеш добра како Кармен“.


Тамара го награди со сензуална насмевка. Го следевме администраторот. - Не многу пријателски, а? Тамара го забележа ова кога поминавме покрај лифтот.


„Мислам дека навистина му се допаѓа оваа Кармен“, одговорив. Сè уште не се чувствував многу удобно со начинот на кој се одвиваа работите.


Одевме по ходникот што води до главната сала. Потоа влеговме во голема тркалезна соба полна со бели тркалезни софи, удобни столчиња, маси и колони. Од едната страна имаше голем прозорец со поглед на сончевата тераса. Другата страна е претворена во коктел бар. Високо меѓу две големи колони закачен транспарент со големи златни букви:


ПОВЕЛЕТЕ, СВЕТИ НА ВИСТИНСКАТА ЕВЕГЕЛСКА ЦРКВА - побожност - целомудрие - чистота - БЛАГОСЛАВЕНА ЗЛОУПОТРЕБА.


„Ќе мора да танцувате таму подоцна“, рече Пепе. Тој покажа кон коктел барот, каде што се слушаше гласна смеа.


Погледнав кон дневната соба во насоката што ја посочи Пепе. - Кои се тие луѓе таму? прашав гледајќи повторно во Пепе.


Пепе ги крена рамениците. - Светци на Вистинската евангелска црква, господине. Кој друг би можел да биде во овој хотел?


- Нормално. Кој друг.'


Се движевме кон ходникот низ дневната соба. Се потсетив на коментарот на стражарите за „грешниците без грев“. Конечно го фатив администраторот за рамо. „Пепе, ни се јавија многу неочекувано. Воопшто не го разбираме ова. Кои се овие, светци?


Норте Американос, Сењор Гравел. Тие веруваат дека пиењето, пушењето, танцувањето или спиењето со жена на друг маж е грев. Тие резервираа соба во овој хотел како дел од нивните крстоносни војни низ светот за да ги претворат сите што уживаат во неколкуте животни задоволства. Ова ви го кажувам како пријател, господине. Очекуваме да ни биде многу досадно со овие Светци. За жал, тие беа одложени поради ненадејна промена на времето. Многу досадно.'


„Можеме да кажеме дека се преобратени“, забележа Тамара со итра насмевка.


Пепе ги преврте очите. „Ако јас, како нив, мислев дека е близу крајот на светот, би клекнал на колена и барал прошка, зашто јас сум упорен грешник. Барем ако имам шанса! Од друга страна, ако немаше ништо лошо во мојот животен стил...


"Разбирам. Сега кога имаат шанса, го надополнуваат изгубеното време“.


„Изгледа“, рече Пепе. Повторно ги преврте очите. Наидовме на празна трпезарија. Шетавме низ кујната низ тесен коридор. Пепе отвори една од вратите и ни даде знак да влеземе. „Тука. Се плашам дека ова не е нашата најдобра соба, но ...


„Го разбираме тоа...“ реков. - Што е со шоуто? Зошто од нас беше побарано да го направиме ова?


„Сите светци се во брак, постари, вистински во брак. И жените што ги донесоа со себе... Секретарот срамежливо се насмеа и ги измеша нозете, како да не беше сосема сигурен што да прави со неговата фигура. „Сметавме дека е најдобро да ги задоволиме нивните нови потреби најдобро што можеме. Не сакаме тие да бидат на патот или да прават врева“.


„Да, тоа навистина би ги расипало работите со оваа бура, нели?


Пепе се напна. Ладно и воздржано, тој рече: „Не поставувајте повеќе прашања, сенере. Ќе бидете добро платени.


Особено ако можете да ги забавувате нашите гости на пријатен начин. Освен тоа, не е твоја работа. Ви предлагам да останете овде додека не треба да настапите. Збогум.


Пепе беше во право. Немаше многу предмети во собата. Ѕидовите и таванот беа во крем боја. На подот имаше ист златен тепих како во салонот. Имаше стол, маса и убаво биро во тежок темен стил кој имитира шпански. Двојниот кревет беше покриен со темно сина брокатна покривка. Имаше и мала бања со биде што изгледаше поголема од туш кабина. Терасата беше покриена со снег. Стаклото во лизгачките врати се свитка под силата на ветрот. Но, после се што поминавме, радијаторите зрачија со убава, удобна топлина. Така останавме во собата додека не моравме да станеме. Инаку, за ова се погрижи Пепе. Не заклучи!


„Тој копиле“, режев, влечејќи ја кваката.


„Ник“, рече Тамара, „оди погледни“.


Таа застана покрај лизгачките врати. Отидов и застанав до неа. Таа покажа кон продолжетокот на кујната што се наоѓа нормално на нашата соба. Во кујната, низ силно осветлените прозорци, видов дебел менаџер како разговара со некои милитанти. Поради неповолниот агол не можев се да издвојам. Видов мажи како седат на маса. Нивните митралези незгодно висеа на грбот. Тие јадеа. Фигурата во панталони на риги диво гестикулираше со рацете. Не мислев дека е луд. Изгледаше како да дава наредби. Момците редовно кимнаа со главата и продолжија да јадат. По некое време, менаџерот исчезна.


- Што мислиш? - праша Тамара.


„Не знам“, одговорив. „Изгледа како да јадат. Би сакал да знам каде одат!


„Чекај, стануваат!


Мажите станаа. Се појави дебела старица во безобличен фустан. Таа ја расчисти масата. Ништо не се случи неколку минути. Се плашев дека сме ги изгубиле од вид. Потоа малку подалеку се запали светлото и повторно ги видовме. Се истегнаа, силно зеваа и се гребеа. Конечно седнаа на мала квадратна маса и почнаа да играат карти. Еден од мажите се наведна на столот, со чизмите стапала обвиткани околу ногарките на столот. Вниманието ми го привлече предметот на кој се потпираше. Тоа беше густа дабова врата со тешки железни фитинзи за фрижидер или замрзнувач.


„Да“, реков полека, „да, почнувам да разбирам“.


'Што?'


„Ќе ве обложам сè дека инсталацијата на Зембла е во замрзнувач. Ладењето е природно исклучено. Цевките и цевководите во него формираат одлична преносна мрежа“.


'Ти си сигурен?'


„Не“, признав, „но дали си сигурен дека тоа не е вистина?


'Не'.


„Барем не е момчето таму што ги чува шницлите“, реков. „Морам да истражам. Може да започнеме таму како и на друго место.


Таа се притисна до мене. Имаше загриженост во нејзините очи.


'Но како?'


Ја прегрнав. Телото и се тресеше. Долго и напорно размислував. Само да ја имав таа топка јаже што ја оставив во Поленсија. Или моето шило кое ми го одзедоа во храмот на Маите. Или мојот Лугер, оставен во Вашингтон... Не наоѓајќи логично решение по некое време, почнав да размислувам за помалку очигледни опции. Но, дури и тие изгледаа помалку соодветни од вообичаеното. По долга пауза, замислено реков: „Па, можеби има излез ако ги користиме твоите цигари“. Нејзините очи се проширија од ужас додека го изложив мојот план. Таа здивна. „Не пробувајте го ова! Ова е невозможно!


- Како и другите. Мора да направиме нешто. Остани овде и дај ми алиби во случај да се појави Пепе или некој друг.


Таа цврсто го стегна мојот капут со двете раце и одмавна со главата. - Не, не го прави тоа сега. Можеби имаме мала шанса, но само ако можеме да излеземе од оваа соба со нормални средства. Не ако ја скршите вратата и господ знае каков аларм ќе се вклучи. Мора да го направите вашиот потег за време на дебито на Сењорита Фанданго, Ник. Ве молам почекајте. Тогаш можам да ти помогнам, барем со тоа што ќе им го одвлечам вниманието на жителите на Зембла.


- Дебито на Сењорита Фанданго, нели? Се насмевнав криво. „Дали навистина мислите дека сте доволно добри за да го хипнотизирате целиот хотел?


Побарајте се, Сењор Гринд!" Таа го притисна нејзиното растреперено тело до крај. тој смислува имиња подобро?


„Морав да импровизирам“, реков одбранбено. Го фрлив палтото на подот до Тамара. „Ммм...и јас! Тамара го откопча волнениот кардиган кој го носеше како блуза, така што белите, полни гради и беа само делумно покриени. Таа направи уште неколку чекори додека нема доволно простор.


„Сенорита Фанданго го започнува својот настап!


Таа го откопча здолништето и го спушти. Нејзиниот кардиган провокативно стигнуваше до колковите, како мал мини фустан. Како срамежливо девојче, го подигна полите од елекот и го завитка околу половината. Беше гола од колковите до стапалата освен мали бели гаќички.


Потоа почна да танцува. Нејзиното тело остана неподвижно. Само делот помеѓу нејзиниот папок и колената се тресеше и се извртуваше повеќе од дрвјата надвор за време на невремето!


- Што мислиш, Ник? - праша таа со насмевка.


Тоа што мислам дека го кажав. - „Мислам дека сте повеќе Сенорита Гринд отколку Фанданго. И Сенорита Ла Бомба со него.


Таа почна тивко да се смее. Таа ги скина копчињата на елекот. Се чинеше дека волнените капути ѝ паднаа од рамениците. Посегна зад неа за да го соблече градникот. Таа го зголеми темпото. Таа дојде до мене речиси гола.


„Дали ...? - праша рапаво, климајќи со главата кон мене.


Ајде што? Мислите ми беа далеку и не разбрав веднаш што зборува. Зборувај во вакво време! Ова не требаше да се случи! Потоа го најдов мојот јазик. - По ѓаволите, да, се разбира! Ќе ни биде тешко!


Тамара повторно воздивна. Таа посегна и ми го фати појасот и добро го навлече. Почувствував влечење низ моето напнато тело. Тамара уште се вртеше и се вртеше. Ја подадев раката и го зедов тенкиот бел најлон. повлеков. Зошто да не? Таа беше во право. Подобро да почекаме. Кој е најдобриот начин да се убие времето? Таа престана да танцува и го притисна своето голо тело врз мене. Таа ме бакна, жестоко. Нејзините усни беа влажни и жешки. Ја зедов и ја однесов до креветот, а нашите усни сè уште беа притиснати. Слетавме право на креветот. Набрзина, продолживме да се бакнуваме. Мојот јазик се втурна длабоко меѓу нејзините копнежливи усни во топлата празнина на нејзината уста.


Таа ги крена рацете за да ги завитка рацете околу мојот врат. Но, јас ги држев широко и ја турнав назад во мекоста на перниците. Станав и набрзина се соблеков. Тамара се потпре на перниците и гледаше. Рацете се раширени широко, нозете малку раздвоени. Таа дишеше тешко.


Ник“, шепна таа додека легнав до неа.


„Направете го тоа повторно како минатата ноќ...“ Мојата рака талкаше по насипите на нејзините гради, покрај нејзините брадавици, по нејзиниот мазен стомак до меката, лесна топлина. Таа стенкаше. Нејзиното тело доби „независен живот под моите галење. Нејзиниот глас воздивна во моето уво, молејќи ме целосно да ја земам и да го изгаснам пламниот оган што ми ги запали прстите во нејзините бедра. Ѝ ги бакнав усните, брадата, меката вдлабнатина на нејзиниот врат. Мојот јазик ги заокружи тврдите брадавици. Новите вибрации не пробија. Моите влажни усни ѝ ја погалија стомакот. Ја почувствував нејзината сатенска кожа напната. Мојата пипкачка уста се спушти уште пониско додека Тамара не врескаше од задоволство. Се тркалаше од страна на страна, стенкајќи од задоволство додека моите усни ја допираа, зголемувајќи ја нејзината интензивна пулсирачка возбуда. Таа ги испружи рацете со остри движења. Нејзините прсти ме фатија за коса.


Се исправив, нејзиното треперливо и згрчено тело под мене. Ја почувствував нејзината влажна топлина. Лежеше во диво исчекување, подготвена да ме прими. Ме зграпчи со сила што за малку ќе ме полудеше. Таа гласно ја изрази својата радост. Нејзините раце избезумено обвиткани околу мојот врат, ме притисна на заострените облини на нејзините гради. Нејзиното тело под мене ги повторуваше моите ритмички движења со диви, неконтролирани грчеви. Нејзините канџи вкопаа длабоко во мојот грб, се лизнаа надолу и вкопани во месото од моите бедра. Ме турна подлабоко во неа, раширувајќи ги колковите колку што е можно подалеку.


Задоволувањето на избезумените потреби на Тамара беше мачна задача. Го пуштив мојот јазик да се лизга напред-назад во нејзината уста за да ја смирам и да се смири. Беше безнадежно. Во потполно задоволство, таа ги обви нозете околу мојот грб. Нејзиното голо тело беше лизгаво од потта на запалената страст. Таа го наведна грбот. Горе и доле. Прво полека, во брановидни движења, потоа сè побрзо и побрзо, додека конечно сите чувства не беа исфрлени од нашите тела. Исцрпени, паднавме на креветот, бев опиена, не можев да се движам, сакав да кажам нешто, но не можев да најдам зборови, посегнав над неа и го повлеков ќебето врз нашите испотени тела. Тамара тивко се ниша во моите раце.


Поглавје 11


Коктел барот се викаше El Coyuntura. Ако некој од гостите - светци или грешници - не беше таму порано тој ден, досега ќе влезеше внатре. Со други зборови, сите знаеја за нашето доаѓање.


Во лобито имаше широк резбарен бар од махагони со потребните огледала и шишиња зад него и дружељубив шанкер кој зборуваше три јазици; сите три се лоши. Наместо месингана прачка, шипката имаше проѕирна пластична цевка со флуоресцентни светла. На сензуалното црвено неонско светло, секоја жена изгледаше барем десет години помладо. Наспроти шанкот имаше неколку меки седишта, но поголемиот дел од салонот беше окупиран од просторот зад него, кој потсетуваше на амфитеатар со заоблени ѕидови покриени со жолта хартија. Тркалезни маси беа наредени околу подиумот за танц со големина на поштенска марка и малата сцена. Половина сцена ја зазеде ветената комбинација на гитара, труба и пијано. Музичарите свиреа со ентузијазам наместо со талент. Тие сега паузираа откако неодамна со голем ентузијазам ја изведоа Mama Looka Boo Boo. Некои од помалите светци се препуштија на ѓаволскиот грев на танцувањето и се сопнаа назад на преполните маси или бар за да им се придружат на своите пријатели. Мажите носеа црни костуми и вратоврски, иако повеќето од вратоврските сега беа одврзани.


Жените беа уште покисели, вилиците стиснати, косата исчешлана наназад и врзана во пунџа. Фустаните без облик кои се протегаат од вратот до стапалата ја криеја својата фигура. Тие се смееја малку подмолно, ги превртуваа своите стаклени зрнести очи и ги извикуваа своите цртачки зборови за да викаат над бурата.


Надвор, невремето со застрашувачка сила го погоди хотелот. И покрај врисоците и ефектот на придушување на тешките завеси, постојано слушав фрагменти од дрвја, камења и остатоци од уништените куќи како удираат по ѕидовите. Зградата се тресеше, пијалоците се тресеа во чаши. Вака сигурно помина Титаник, си помислив. Дури тогаш храброста и решителноста пред смртта сè уште беа традиционално вообичаени. Тука трескавично пиеле благочестивите светители, решени да уживаат до последниот час. Со таков мамурлак, тие веројатно би посакале да бидат мртви следното утро.


Стоев зад сцената, бината беше веднаш пред мене. Тамара застана до мене, завиткана во бел чаршаф што го украдовме од креветот во собата. Го завитка како саронг и го врза околу половината со црвен врв за завеса. Тоа ѝ даде изглед на девица, страсна, но сепак беспрекорна невеста која го чека својот сопруг. И покрај исчекувањето во спалната соба, сè уште не бев сигурен што ќе прави таму на сцената. Таа самата не го знаеше тоа. „Играјте си на уво“, рече таа додека го облекувавме нејзиниот костим. Откако ја слушнав комбинацијата, не бев сигурен дека ќе функционира. Главната работа беше да се задоволи јавноста и да се одвлече вниманието на персоналот. Се договоривме за ова.


Се свртев кон Пепе, кој беше потпрен на столб околу три метри зад нас. Тој дојде по нас пред петнаесет минути и сега ја играше улогата на сопственикот. Или чувар, со оглед на испакнатоста на левата страна на неговата јакна.


„Сега ќе ја запознаам“, му реков.


Буено. _ Група...?'


„Разговарав со нив за ова пред неколку минути. На крајот на краиштата, најдовме мелодија за која велат дека ја знаат. Нема да верувам додека не го слушнам.


- Тие се добри момчиња, сеноре.


„Ох, тие се одлични! Ја сигнализирав комбинацијата. Трубачот свиреше фанфари како во неговиот инструмент да има овошна салата. Зачекорив напред и гестикулирав со рацете додека сите молчеа освен една многу дебела жена која имаше икање.


Јас врескав гласно. - „Јахора, дами и кабаљери, ла сенорита фанданго! многу славни и дирекции на Сан Хозе!'


Веројатно не разбираа шпански, но она што го кажав беше доволно јасно. Почнаа да плескаат. Прво жената што ика, а потоа целата соба. Со колебање, музичарите почнуваат да ја изведуваат Румба Тамба. Тамара излезе на сцената. излегов. Додека поминував покрај неа, видов слој пот како блеска на нејзиното лице. Таа беше исплашена. Веројатно повеќе исплашена отколку ако таа треба да го направи она што јас сакав да го направам. Таа се сопна. Еден од мажите здивна. Таа си ја врати рамнотежата. Со долги стриптизерски чекори, таа одеше до центарот на сцената. Таа еднаш погледна во комбинацијата, го фати тешкиот ритам и ги започна сензуалните потези што ми ги покажа претходно. Нејзиниот горниот дел од телото едвај се движеше. Сјајните набори на чаршафот почнаа да се вртат со брзите кружни движења на нејзините колкови и задникот. Таа се сврте и почна полека да го одврзува црвениот кабел. Одврзувајќи го, таа го остави да висат. Нејзиниот шарм почна сам да се расплетува. Силно го држеше за градите и ме погледна мене и Пепе. Насмеана, таа ми го фрли кабелот.


Таа продолжи да го држи чаршафот со левата рака. Другата рака ја стави под долгата руса коса и ја подигна. Потоа почна да танцува. Чаршафот полека се отвораше додека публиката не можеше да го види ременот на нејзиниот градник и гаќичките. Гитаристот прекрасно го поддржуваше со вибрирачки жици и остри акорди при секое движење. На јавноста и се допадна. Само неколку од жените побледеа. Пепе со итар поглед во очите го гледаше секое вртење и вртење.


Му ставив врвка околу вратот на Пепе и го задавив. Тој побрза на страна за да избега. Ја затегнав импровизираната јамка. Тој падна на колена. Така беше полесно и побрзо. Се обиде да вреска, но кабелот го пригуши секој звук. Повлеков посилно. Користејќи го јажето како потпора, ги притиснав палците на задниот дел од неговата глава. Кретен и главата му се преврте на страна.


Се чинеше дека никој не забележа. Толпата и луѓето поставени од „менаџерот“ низ дневната соба го следеа секое движење на Тамара. Ритамот на музиката стануваше се побрз и побрз. Сите погледи беа вперени во Тамара. Го одвлеков мртвиот рецепционер во сенките на крилата и го фрлив зад еден куп празни гајби за пиво. На една од фиоките лежеше јакната на Тамара. Таа го завитка остатокот од облеката во неа и понесе сè со себе, и покрај приговорите на Пепе. Ја придвижив јакната поблиску до сцената и ја отпакував. Во случај на неволја, Тамара сега можеше брзо да ја зграпчи облеката. Ја гледав како настапува.


Таа го соблече и чаршафот. Носејќи го градникот и гаќичките, таа се лулаше горе-долу со претерано брзи и растреперени движења. Таа танцуваше како животот да и зависи од тоа.


И така беше. Како што е моето, патем. Се лизнав од зад сцената по тесниот ходник што води до главниот влезен фоаје. Застанав за момент кога стигнав до салата. Се сетив дека видов двајца мажи како стојат овде на патот кон дневната соба. Изгледаа исто како Пепе, како гости на хотелот. Мирисаат како патрони на евтин париски бордел. Го намирисав воздухот. Мирисот на розова вода стана многу послаб.


Внимателно ѕирнав зад аголот. Тамара помина подобро отколку што можев да се надевам. И двајцата беа неколку метри подалеку од местото каде што салата стана главна дневна соба. Едниот постојано го пикаше другиот во ребрата. Очигледно познавачи на ликовната уметност. Со Trejo .22 и автоматскиот пиштол на Пепе в рака, се прикрадов на другата страна најтивко што можев додека не стигнав до празната кафетерија.


Масите беа наредени така што беше тешко да се оди директно до кујната на другиот крај од собата. Масите беа целосно поставени. Морав да внимавам да не удрим во ништо или да не скршам нешто. Светлината се влеваше низ тркалезните прозорци во две занишани врати. Понекогаш слушав звуци во далечината. Внимателно ја турнав вратата и се лизнав внатре. Се притиснав на ѕидот од малата беседка помеѓу кујната и трпезаријата.


Имаше бифе со полици одоздола за прибор за јадење и декантери. До неа, со отворена врата, стоеше голем плакар полн со крпи и чаршафи. Имаше и метли и џогери, неколку кофи, прашок за чистење и тегла од четири литри со лак за подот. Ја оставив вратата тивко да се затвори и погледнав во вистинската кујна. Можев да видам само дел од него: фрижидерот со две врати, автоматската машина за миење садови и масата што претходно ја видов низ прозорецот. Звуците што ги слушнав од трпезаријата доаѓаа од дебела жена која ја расчистуваше масата. Нуркајќи и потпевнувајќи за себе, таа се гужва наоколу. Коридорот до одделот за фрижидер требаше да биде зад аголот, надвор од моето видно поле. Не погледнав понатаму. Не сакав да ризикувам да ме видат. Во секој случај не беше важно.


Зедов една од цигарите на Тамара и ја запалив со кибрит од хотелската кутија што ја донесов од собата. Стоев неподвижен една минута, слушајќи внимателно. Не слушнав ништо освен повремено тропот на тенџериња и тави и астматично дишење на жена.


Откако пушев, отидов до плакарот и фрлив неколку крпи во празна канта. Попрскав со восок и фрлив цигара одозгора. Гледајќи дека ќе продолжи да тлее, отидов низ вратите за нишање назад во трпезаријата и чекав. Го оставив плакарот отворен. Тамара рече дека ќе бидат потребни две и пол минути, но ситуацијата го отежна точното време. Запалените цигари имаат топка на едниот крај од истиот состав како кибрит - во овој случај, крајот со отпечаток од бренд. Цигарата дополнително била наполнета со кафеава памучна вата натопена во шалитра. Отворените краеви на цигарите биле направени од вистински тутун. Седењето во трпезаријата на чекање ми ги кршеше нервите, но ништо друго не можев да направам. Му верував на Тамара да ги држи сите зафатени. Секундите минуваа мачно бавно. Потоа изгоре цигарата.


Таа создаде пламен околу пет секунди, што беше доволно да ја претвори кофата во димна бомба. Постелнината се запали, а потоа крпите почнаа да тлеат. Кисел чад се истури од плакарот во кујната. Дури и од другата страна на вратите почувствував слаб мирис кога жената конечно почна да вика: „Фуего!“ Фуего!


Се клекнав неподвижен, слушајќи ги врисоците. Потоа слушнав тешки чекори и извиците на двајца чувари: „Ај!“ Фуего! Слушнав еден како вели. Влегов во нишата со пиштол во раката. Стражарите се обиделе да откријат што гори. Дебелата жена врескаше, мавтајќи со рацете. Сите тројца кашлаа и кашлаа од чадот.


„Рацете горе“, наредив.


Жената свиреше погласно од било кога. Мажите во униформа се свртеа и зеваа во неверување. Пожарот сега го достигна својот врв. Од кабинетот извира густ, мрсен чад, криејќи го фактот дека огнот гори само во кофата. Чадот и смрдеата сигурно им ги помешаа рефлексите додека едниот посегна по пиштолот, а другиот скокна кон мене. Прво пукав во коленото. Рамниот, остар поп на .22 беше изгубен во врисоците на жената и татнежот на другиот човек кој скокна кон мене. Направив чекор напред за тој да биде со мене момент порано отколку што очекуваше. Паднав на колена и му се заглавив меѓу неговите нозе. Кога падна врз мене, ги завиткав рацете околу неговите нозе и во исто време станав. Тоа беше варијација на рагби флип. Малку се свртев и употребувајќи ја сопствената сила го фрлив во шкафот. Неговата глава се урна низ сребрената полица. Се урна, поладно од времето надвор.


И покрај скршеното колено, првиот чувар не можеше да запре. Со стенкање и стиснати заби се обиде да го отвори вентилот на неговата прекрасна футрола за да ми стави куршум во главата. „Многу браво“, реков, клоцајќи го во стомакот, а потоа во брадата. Легна каде што беше. Жената беше толку безумна што повеќе не можеше да го слуша разумот. „Извини, сенора“, реков. Мојата лева рака истрела до брадата со стегната тупаница. Таа стенкаше и се онесвести, јас внимателно ја спуштив на подот.


Ги прескокнав во плакарот. Во густиот чад ја грабнав џогерот и го заглавив во запалената кофа. Го изгаснав огнот, но ги оставив крпите да тлеат. Откако го ставив огнот под контрола, ја вметнав рачката за џогер во рачката на кофата и ја извадив корпата од кабинетот.


Го оставив, го грабнав оружјето на чуварите, а потоа ги турнав сите тројца во плакарот. Го заклучив кабинетот, го ставив клучот во џебот и трчав низ кујната кон фрижидерот, замавнувајќи ја кофата за пареа на рачката од џогерот. Во другата рака држев тегла со восок.


Летав по краток ходник од другата страна на кујната и завршив во просторија каде што чуварите играа карти. Картите сè уште беа на масата каде што мажите ги фрлија. Зад најоддалеченото седиште имаше голема врата. Го турнав столот настрана и го потпрев рамото на големата метална брава. Вратата кликна и се отвори. Влегов без да гледам.


„Менаџерот“ грабна голем револвер и го впери во мојот стомак. Ќелијата била само пет на седум метри и била полна со разни куки и цевки. Ќе мораше да има проклето лоша цел за да му недостигам. Застана над радиото на задниот дел од ќелијата. Веројатно се прашуваше зошто не може да најде ниедна станица. Не знаеше дека бурата што тој помогна да се создаде, исто така, го спречуваше да ги прима сите радио станици. Револверот лежеше до него на масата до ресиверот. Раката го фати како молња.


Истрчав без да застанам. Се наведнав кон него, ставајќи ја главата меѓу неговите рамена. Ја замавнав џогерот со сета сила што ја имав. Топлата кофа го удри право во лицето. Револверот пукаше веднаш до моето уво. Зголемениот татнеж на истрел на мал простор ме запрепасти. Го видов како паѓа. Замолчи и повторно се пресели. Потоа падна неподвижен. Отпечатокот од кофата беше очигледен на неговото тешко изгорено лице, белег што ќе го носи до крајот на животот.


Предавателот беше едноставна школка во споредба со контролниот центар во храмот. Се состоеше од неколку метални кабинети, со облик и големина како вертикални ковчези, со сензори, копчиња и прекинувачи. Врвот на кабинетите се состоеше од решетка од полето на сила и маса од калеми од гола бакарна жица. Дебели кабли исчезнаа низ дупка во отворот за вентилација. Електронските уреди тивко потпевнуваа. Генераторите на хотелот, кои снабдувале струја, најверојатно биле сместени во подрумот до котлите.


Го превртев главниот прекинувач. Брмењето престана. Рацете од неколку метри за момент танцуваа напред-назад, а потоа паднаа назад. Го зедов непријателскиот пиштол и внимателно искршив се што можеше да се скрши. Потоа го извлеков менаџерот од фрижидерот и го стркалав под масата каде што седеа чуварите. Се вратив назад, ги отворив кабинетите и ги испрскав внатрешноста, подот и ѕидовите со восок. Последниот дел го искористив за повторно да го запалам огнот во кофата. Фрлив запалени крпи во восочните барички на платформата. Се разгореа пламени, изгорени од провев од вентилационата дупка. Истрчав надвор - право во стегната тупаница која исчезна во мојот стомак.


Менаџерот некако се освестил и полн со желба за одмазда скокнал на нозе. Вториот пат неочекувано ме нападна. Неговата тупаница удри во кундакот на револверот на еден од чуварите, кој го ставив во појасот. Ме спаси. Повторно издишав пред да ја тресна вратата, инаку жив ќе изгорев. Се ослободив и го нападнав. Огнот веќе ми го лижеше палтото.


Изгледаше како горила. Тој побрза кон мене, пцуејќи на шпански. Го фатив со обичен џудо стисок, вкочанета рака. Мојата лева рака ја стегна за јаката од палтото, десната неговата кошула. Паузираше. Ја завиткав десната нога околу неговото десно теле и го клоцав. Се заниша на страна и почна да паѓа. Малку му помогнав.


Бесен од гнев и омраза, ме гребеше дури и кога паѓаше. Чевелот му се фатил на прагот од вратата од фрижидерот. Мавтајќи со рацете, падна наназад во запалениот восок. Секое движење уште повеќе го разгоруваше пламенот. Се спушти на сите четири. Спуштајќи ја главата, тој врескаше од агонија. Како човечки факел изгоре пред моите очи. Не можев да му помогнам и ја затворив вратата. Неговите врисоци повеќе не се слушаа, а пожарот немаше веднаш да биде откриен. Конечно успеав да земам длабок здив. Очајно ми требаше ова. Постепено ми текна дека сум тешко повреден. Раната во моето рамо повторно се отвори; веројатно кога ги нападнав стражарите. Снимки од болка ми се пробија низ раката. Се обидов да ги движам прстите од левата рака. Сега можев да ја изгубам свеста или да продолжам да дејствувам; јас продолжив. Целосно побел, се влечкав од собата, се вратив во кујната и во нишата.


Еден од мажите тропнал на вратата од плакарот и гласно повикал помош. Застанав и тропнав на вратата. - Сенор?


„Си! Си!


„Ако сакате да истрелам куршуми кон вас низ оваа врата, тогаш продолжете да ја удирате бучно“.


Настана тишина за момент. Потоа рече: „Ќе бидам тивок, пријателе“.


„Буено“.


Кога се вратив по ходникот што води до бината, видов двајца мажи како седат во дневната соба, стоејќи на влезот во Ел Кунтура. Тие удираат со нозете и охрабрувачки свиреа. Кога стигнав до крилата, сфатив зошто. Тамара носеше само гаќички. Како можеше да издржи толку долго мораше да биде една од најголемите тајни на танцот.


Комбинациите беа исцрпени. Го отсвиреа рефренот по стоти пат, но ритамот и понатаму беше силен, а Тамара целосно го искористи.


Со стриптизерски чекори, таа се заниша горе-долу, нишајќи ги колковите и тресејќи ги голите гради. Толпата аплаудираше во знак на одобрување, иако некои од жените изгледаа блиску до шок. Сите очи беа вперени во нејзините треперливи брадавици. Имаше загрижен поглед во нејзините очи... додека не ме виде. Нејзиното лице се осветли. И дадов знак да побрза. Кимна незабележливо и го започна своето финале.


И какво финале!


Бендот требаше повторно да почне да ја свири мелодијата. Тамара ги зеде првите акорди и се наведна да го земе чаршафот и градникот. Таа на сите им подари прекрасен поглед на провокативно бујната заобленост на нејзиниот задник. Публиката имаше чист поглед на тесната најлонска линија на нејзините гаќи меѓу нејзините цврсти бутови, кои за момент се напнаа додека таа се наведнуваше напред. Гаќичките провокативно и се лизгаа по задникот и останаа таму додека таа стана и ми ги носеше чаршафот и градникот.


„Големиот Бог“, подсвире таа. - Мислев дека никогаш нема да дојдеш.


„Брзо прекини“, одговорив.


Гледав како таа танцува назад на сцената. Нејзиниот занишан задник беше прекрасна глетка. Светците полудеа. Не знам што размислуваа жените, но некои од нив изгледаа дека никогаш нема да го преболат тоа. Крвните садови на мажите пукнаа. Пијалоците се пиеле побрзо отколку што можеле келнерите да им донесат. За прв пат во животот, облечени во црна облека, ја видоа нежната убавина на вистинските женски облини и уживаа во неа. На крајот на краиштата, тие одеднаш се соочија со крајот на светот, Армагедон, а можеби и со Второто појавување. И ако требаше да умрат - каков начин да се каже збогум!


Имаше охрабрувачки крик. Тамара почна да ги соблекува гаќите. Групата почувствува како се приближува кулминацијата и се втурна во мелодијата на памет. Постојано гледав преку ќелавите глави и се молев густата дабова врата од фрижидерот да го содржи огнот и чуварот во плакарот уште да трепери од ужас. Тамара го спушти тесниот ластик од гаќичките. Боже, зошто не побрза? Подолу. Мека кадрава коса стана видлива. Повеќе врева и викање!


Избришав густи зрна пот од челото и го триев моето болно рамо. Гаќите полека и се лизгаа по нозете. Таа ги исфрли и се сврте. Таа се наведна да го земе. Исправувајќи ги нозете и кревајќи го задникот, на мажите им покажа нешто што никогаш нема да го заборават.


Толпата стенкаше.


Комбинацијата ечеше.


Тамара јурна од сцената директно во моите раце.


Имаше многу аплаузи, но немаше доволно време за враќање назад. Ја завиткав во палто и ѝ реков дека ќе има многу време да се облече откако ќе излеземе од хотелот. Неограничена од нејзината облека, таа трчаше по мене низ ходникот во главната дневна соба.


„Ник, Ник“, дишеше таа, „што се случи?


„Не е важно“, реков.


'Но...'


„Три канали се уништени, еден остана. Подоцна ќе ви ги кажам деталите.


Бегавме од хотелот. Испадна полесно отколку што мислев. Застанав на шалтер за момент и, како што се сомневав, на полицата под шанкот имаше воки-токи. Му се јавив и, со грчлив псевдоменаџерски тон, им наредив на луѓето во Фиатот пред зградата да се тргнат настрана и да го пуштат Бјуикот да помине. Мал, евтин микрофон ја криеше промената на гласот, а одговорот беше краток: „Си, сењор!“ Низ ходникот, низ влезната врата, скокнавме во стара кола и ја оживеавме.


Фиатот со обезбедување стоеше на страната на пристапниот пат. Кога Тамара виде дека ќе успееме, пријателски им одмавна на двајцата додека возевме. Таа се опушти назад на расипаниот тросед и почна да се смее. Тоа беше хистерична смеа на олеснување. Без здив, таа извика: „Ох, ги виде ли тие двајца мажи?


'Кои? Во овој Фиат?


„Не, Ник, тие двајца се во дневната соба! Таа почна уште посилно да се смее. Изгледаа толку зачудено додека брзавме покрај нив. „О, тој изглед на нивните лица! Тамара имаше напади на смеа. „Дали бев навистина толку добар?


„Да, бевте прекрасни“.


„Дали е вистина?


Доволно добро за да ме направи лудо љубоморна“.


Тамара малку се смири и се кикотеше додека јас се мачев со воланот на Бјуикот и возев кон авионот. Како што почна да се облекува; смеата престана, а на другиот крај на Пунтаренас со низок, колеблив глас рече: „Ник, времето“. Промени.'


Во право. Снегот сега паѓаше во вжештен виор. Некогаш брилијантното, рефлектирачко небо се затемни, а над брмчењето на преоптоварениот мотор, ветрот завива како ранет дух. Дрвја, камења и се што можеше да се движи летаа околу нас како завивачки ураган. Град рикошетира од вратите и прозорците. Се наоѓаме во свет полуден од постапките на лудак.


„Исклучувањето на предавателот на хотелот предизвика снежна бура“, реков мрачно.


„И ќе биде уште полошо“, шепна Тамара.


„Да, додека не го уништиме последниот предавател во Панама.


Таа се сврте кон мене, бела како снегот надвор. „Но, Ник“, праша таа со нескриен ужас. „Треба да можеме да го направиме ова, нели?


Поглавје 12


Судејќи според картата, Исла Сангре се наоѓала на околу шестотини километри од Пунтаренас. Но, додека бевме доволно луди да летаме во тоа време, не бевме доволно луди за да брзаме директно во него. Откако летавме во воздух, летавме во широк лак над Тихиот Океан. Ова го направи летот речиси двесте милји подолг и можеби уште 150 милји поради постојаните цик-цак. Летавме над заливот Чирики со неговиот најголем остров, Коиба, казнена колонија. Потоа го заокруживме полуостровот Азуаро и дојдовме до Панамскиот Залив широк 150 милји. На патот беше Панамскиот Залив со Панама Сити и Балбоа.


Сето ова време авионот не правеше ништо освен замавнување и нуркање. Тамара и јас се тркалавме од страна на страна, напред-назад. Никогаш не седевме мирни. Само појасите не држеа на место. Едно туркање следеше по друго. Трупот на авионот стенкаше и крцкаше, крилата изгледаше како да можат да се скршат во секој момент. Секој пат кога авионот ќе слета во воздушен џеб, моето рамо ќе удираше во нешто силно и ќе доживеав неподнослива болка. Пред да тргнеме, Тамара ја облече раната и го затегна завојот, но тоа не беше доволно. Продолжи да тече крв од моето рамо и да ми ја натопува кошулата.


Таа врескаше. - Кои се координатите на островот, Ник?


„Сè уште не,“ викнав поради вревата. - „Прво во Панама Сити“.


'Зошто? Островот Сангре се наоѓа во Архипелагот де лас Перлас, кој е источно од овде наместо на север.


Кимнав во знак на согласност. Архипелаг значи „море од многу острови“, а во овој случај се однесува на околу сто и осумдесет мали „бисери“ од другата страна на заливот. Покажав на отворената картичка. „Сè уште нема да ја најдете вашата цел во оваа супа и повеќе не можете да им верувате на инструментите. Ни треба обележје пред да го најдеме малиот остров во оваа група. Градот се наоѓа на само шеесет километри северозападно од архипелагот. Од тука можеме да ја одредиме насоката.


По Тегусигалпа и Пунтаренас, мислев дека сум прилично тврдоглав против дивјачкото и безмилосно уништување што го направи полковникот Зембла. Но, во Панама Сити се случи незамислива катастрофа. Ова е еден од моите омилени градови со многу убави спомени. Се сетив на една вечер со убава жена во нејзиниот стан во подножјето на планината Анкон и се разбудив од звукот на исцрпените ѕвона на катедралата во близина на Авенида Централ. Додека летавме над градот, ги забележав остатоците од катедралата, старата владина палата, прекрасниот Народен театар, булеварот Малекон и булеварот Боведас со стариот подземен затвор. Сè, навистина сè, беше скршено и уништено, скршено и растргнато од суровите несреќи на една нечовечка бура. Градот со население од 300.000 луѓе престана да постои и се претвори во истите огромни урнатини како стариот град на девет километри, срамнет со земја во 1671 година од корсарот Хенри Морган.


Балбоа, пристаништето во зоната на Каналот, исто така, се покажа како пустош. Од нашата висина едвај ги издвојувавме бравите Мирафлорес, десет километри од брегот. Двата канали кои водеа до него беа целосно блокирани. Неколку товарни бродови и танкери се заглавени на две од најголемите ледени полиња во светот, секој од нив широк речиси двесте метри и длабочина од петнаесет метри. Монструозен ветер ги зафати каналите. Ништо не покажуваше дека работите се подобри од другата страна на истмусот.


Се наежив од гнев поради тоа што Зембла и го направи на оваа некогаш плодна и богата земја.


„Сврти се“, ѝ лаев на Тамара. Се чувствував лошо. - „Југоисток до Исла Сангре. _


- Дали мислите дека Зембла е таму?


„Одлучно се надевам“, реков, фрлајќи последен горчлив поглед на вртливиот бел пејзаж. „Ако го најдам, островот ќе биде покриен со неговата крв, ви ветувам“.


Главните острови Сан Мигел, Сан Хозе и Педро Гонзалес беа лесно да се најдат, но последното засолниште на Зембла беше само блиц на картата и ништо повеќе во реалноста. Тоа беше грозд од карпи кои излегуваа од водата под дебела покривка од снег, град и морска пена, опкружена со песочна плажа. Додека летавме над неа, Цесна се фрлаше и се нишаше во променливите воздушни струи. Тамара се мачеше со филер додека јас барав место за слетување.


„Мислам дека треба да слетаме на плажа. Дури и камена коза не може да стои на овие карпи“.


- Што е тоа таму? праша таа покажувајќи налево.


Таа го навали авионот под агол од осумдесет степени за да можам и јас да го погледнам. Низ град како куршуми од митралез, можев да забележам слаб сјај од некои од старите згради. Тие беа групирани на начин на стара хациенда околу дворот. Сето ова беше опкружено со ѕид од камен дебел три инчи со тешка порта со железни греди. Барем така биле градени порано, и немало причина да се верува дека овие ѕидови не биле исто толку дебели и силни. Се чинеше дека Зембла сака да ги комплицира работите, особено кога станува збор за одбрана или бегство.


„Тој е тука“, реков. Мојата рака ја стисна раката на Тамара. 'Погледнете! Неговиот хеликоптер е закотвен во дворот.


'Разбирам. Но, дали сега ќе ми ја пуштиш раката? Подобро да не паднам директно на неговиот покрив. Пушти ја раката и најди место да слеташ, во ред?


Среќно ѝ се насмевнав. Конечно го следевме Зембла до неговото дувло. Мојата насмевка полека исчезна бидејќи сфатив дека нема соодветна област за слетување насекаде околу периметарот. Сопственикот и продавач на чипка Рамон Батук ја изградил својата хациенда на врвот на тркалезниот рид. Од главната порта патека водеше по карпите до бродска куќа во природен залив. Ридот беше релативно лизгав, но премногу стрмен. Остатокот од островот бил или премногу груб или обраснат со трнливи грмушки со грмушки.


„Ова мора да е плажа“, ѝ реков мрачно.


„Има малку плажа малку поназад што сè уште изгледа прилично пристојно“, одговори таа, стискајќи ги усните. Таа повторно ја навали Цесна и полета кон мало парче ветровито брег. „Ќе биде навистина тешко, Ник, и нема да можеме да се доближиме до дома“.


„Кому му е гајле за мала прошетка? Се надевам дека сè уште ќе можеме да одиме кога ќе слетаме.


Авионот нурна. Ветерот го зеде и завива низ металот. Околу тркалата се крена песок. Делови од авионот се треселе како наеднаш парализиран. Тамара се бореше со пружачот отпор. „Имаме една изрека во Русија“, наизменично изговори таа. „Држете се цврсто за воланот во оваа ситуација!


Бевме вовлечени во воздушниот џеб, долу. Цесна се тресеше, се заниша и се лизна по плажата во сив, песочен дожд од разнесен песок. Од песокот пред нас се издигнаа остри камени врвови. Лево лежеше бедем од нови камења и камења, а десно заканувачки ѕид од сурфање што врие. Авионот падна.


ржев. - „Горе! Горе!' Мојот крик беше рефлекс, бидејќи знаев дека Тамара прави се за да го подигне носот. Плажата се приближуваше со поразителна брзина. Носот закопан во песок. Долго подсвиркване, потоа громогласен тресок. Бевме вртени наоколу, потпорите на крилата се откинаа, а пропелерот се преклопи над блокот на моторот, половина покриен со песок. Подот се крена и не фрли на покривот како куп човечки раце и нозе. Авионот за малку ќе се превртеше, а потоа прво се урна со опашката во ледените бранови. Солената вода нè прска додека се повлекувавме. Бевме осакатени, но стоевме во место. Авионот се лула напред-назад во сурфањето. Се лулавме по брановите. Тамара одмавна со главата, ја подигна и погледна низ искршените прозорци на плажата. Тресејќи, дишев длабоко и почнав да го проучувам песокот и да сурфам под нас. „Тоа е она што го сакам кај овие комерцијални летови“, реков со блага насмевка. „Секогаш слетуваш тивко.


"Не ми се смеј!" - рече таа со солзи во очите. - Уништив се, знам! Никогаш повеќе нема да го земеме во воздух!


„Веројатно немаше да се случи инаку“, забележав јас. „Песокот е премногу мек и ветрот може да нè собори од нашите нозе“.


- Но, што ќе правиме сега?


'Што да се прави?' Ја грабнав плетената корпа зад мене во која некогаш се наоѓаше храна. Сега во него се наоѓале пиштолот „Макаров“ на Тамара, античкиот пиштол на д-р Мендоза, автоматскиот револвер со калибар 22 на Пепе, како и револверите на двајца чувари и управителот. На Тамара и го дадов пиштолот и пиштолот на Пепе, а остатокот од револверите ги ставив во џебовите. 'Што да се прави?' - повторив. - Па, ајде да одиме на прошетка. Ајде да го направиме тоа!'


Поглавје 13


Пешки го пробивме патот покрај предавничките ридови под завивачкото и огорчено небо. Снежната бура сè уште добиваше на сила. Темнината стануваше се погуста. Од ветрот крцкаа неколку трнливи дрвја. Постојано паѓаа камења. Ветерот го цицаше воздухот од нашите бели дробови додека трчавме против него. Се гушевме како давеници и понекогаш не можевме да одиме напред. Невремето сега изгледаше како континуирана маса, сурова, неумолива и убиствена. Лицето на Тамара беше облеано во крв од паѓање на град. Знаев дека не изгледам многу подобро. Болката во рамото ме исцрпи. Веќе не беше прашање само на месото, болката ми ја прободе душата и моите коски. Се борев со ова и со моите вкочанети прсти. Се мачевме и се тетеравме тврдоглаво, поддржувајќи се.


Помина половина час, четвртина час и уште половина час. Конечно стигнавме до ридот. Погледнавме во густите, силни ѕидови на хациендата на стотина метри подалеку. Лежеа под дебел слој снег. Ако имаше стражари таму - а јас бев речиси сигурен дека ги има - тие немаше да бидат на ѕидот. Тие се сместија во сомнителното засолниште на ѕидот. Тоа ќе биде едвај видлива линија на парталави мажи во униформи залепени за замрзнати тела.


„Да се искачиме преку ѕидот“, реков. „Две или три порти ќе бидат премногу чувани“.


Тамара одмавна со главата со морници. - Не можеме, Ник!


- И ние не можеме да застанеме.


Почнавме да одиме по ридот зад хациендата, непосредно пред главниот влез. На некој начин сега беше потешко да се оди напред. Имаше помалку пречки, но голата површина на ридот беше полиран од ветрот и се претвори во лизгава ледена падина. Тамара падна прва, а јас морав да ја поддржам. Потоа изгубив рамнотежа. Тамара сакаше да помогне и наеднаш двајцата се стркалавме, нервозно стегајќи ги рацете. Нашата издржливост умре, но повторно воскресна од сопствената пепел. Животот изгледаше помалку вреден од топлината и мирот што ќе ги донесе смртта, но животот триумфираше.


На врвот исцрпени ползевме под засолништето на ѕидот. Таа беше стара. Масонеријата била истрошена и имало големи празнини меѓу природните камења. Во просек беше три и пол метри во висина. Погледнав внимателно и забележав потпорни точки за нозете и рацете на неколку места. „Следете ме кога сум горе“, и реков на Тамара.


- Кога си горе? Мислиш ако го направиш тоа!


„Кога сум горе, Тамара“, реков цврсто. Не сакав да размислувам за вистината во нејзините зборови. - И чекај знак. Може да има стражари од другата страна.


Го започнав опасното искачување на стариот ѕид. Морав да ги соблечам заштитните ракавици за да ги држам прстите подобро на мазните карпи. Во душата ми ја прободе студенило. Чувствував дека рацете ми се напнати. Крвта и мускулите замрзнаа. Каменот се урна под тежината на моето стапало. Се притиснав на ѕидот и го слушнав тивкиот крик на ужас на Тамара. За момент помислив дека не можам да одам понатаму. Тогаш се сетив колку е блиска Зембла и помислата ме стопли. Внимателно почувствував уште една точка на поддршка. Ја најдов. Инч по педа се качував нагоре.


Последниот напор ме однесе преку работ на широкиот рамен врв. Парчиња стакло остри како жилет беа расфрлани по целата должина, но снегот и мразот го негираа нивниот ефект. Всушност, тие ми помогнаа да останам на лизгавата површина.


Сакав да и дадам знак на Тамара да ме следи кога го здогледав стражарот. Беше врзан и со наведната глава, со рацете длабоко во џебовите, полека чекореше напред-назад меѓу ѕидот и најблиската зграда. Од десното рамо му висеше автоматска пушка. Тој отиде до местото каде што лежев на ѕидот. Ја погледнав Тамара за да ја предупредам. Таа не ја послуша мојата заповед и веќе доаѓаше по мене! Стражарот се приближи. Доволно блиску за да ја слушне ако нешто се случило. Го задржав здивот.


Тамара изгуби рамнотежа и падна. Испушти исплашен крик. Не многу, малку погласно од неволна воздишка, но доволно гласно. Стражарот веднаш ги крена очите со љубопитност и ме виде. скокнав.


Човекот си ја знаел должноста и се обидел да се одбрани. Доцна! Сè уште ја креваше пушката кога го фрлив настрана, слетувајќи врз него со колената во стомакот. Му ја скинав пушката од раце, ја превртев и ја удрив. Задникот го удрил во страничниот дел од вратот. Тој воздивна и се замрзна. Неговата глава беше под неприроден агол во однос на телото.


'Ник!' - шепна одозгора. Го кренав погледот и ја видов Тамара како седи на ѕидот.


„Не можев да дочекам. Јас...'


„Не е важно“, подсвивнав. 'Скок'.


-Ќе ме фатиш?


„Секогаш драг“.


Ја ставив пушката на безживотниот стражар и ги испружив рацете. Таа падна. Ја фатив. Исто така, иако тоа не беше мека прегратка, се чувствуваше проклето добро. Таа се притисна до мене и ме бакна во вратот. 'Сега што?' - тивко праша таа.


"Главна зграда. Има добри шанси таму да ги најдеме Зембла и неговиот последен предавател на полето на силите. Мораме да ги уништиме и двајцата.


- О, тоа ли е се? - рече таа со саркастичен тон. Со палецот на чизмата го турна паднатиот стражар. „Колку од нив ќе има меѓу нас и Зембла?


'Не знам. Мислам дека е премногу.


'Да. И тие треба да не најдат, а потоа да не убијат или да не држат надвор додека не замрзнеме до смрт. Сега сме заглавени кога сме зад ѕидот. Неколкуте куршуми што ги имаме нема да направат голема разлика. Дали имате уште некои добри идеи како оваа? Ја слушав во тишина. Таа се обиде да го скрие стравот со својот цинизам. Ова е сосема природна реакција. Секој што не се плаши од добра причина е будала. Тамара беше тешка, практична, храбра жена и никако будала.


„Немам поим“, признав. „Можеме само да дадеме се од себе и да се надеваме. Ќе биде тешко, но мора да се обидеме“.


Таа послушно кимна со главата. „Откако ова ќе заврши, Ник, ќе се обидам да кажам нешто убаво“.


„Ќе врескам за помош“, реков со насмевка. Во сенките на зградите се вовлечевме до задниот дел на хациендата. Го претпочитав автоматскиот на стражарот додека не открив дека механизмот му се замрзна. Го спуштив и зедов еден од револверите.


Стигнавме до аголот и застанавме. Пред нас имаше двор со хеликоптер. Ја проучував долгата, тесна главна зграда каде што се надевав дека ќе ја најдам Зембла. Бил поголем од доградбите, со покриен трем по целата должина. Во центарот имаше порта преку која автомобилите можеа да влезат до главниот влез.


Тремот беше темен и едвај видлив низ завесата на виорниот снег. Имав силно сомневање дека сè уште има некаде поставен стражар. Еден или повеќе, сите нервозни и ладни, со трнење на прстите. „Ќе го земеме најдолгиот пат“, реков. Истрчавме кон задниот дел од соседната зграда. Би сакал да продолжам да трчам, но претпазливост и тишина беа редот на денот. Полека продолживме понатаму. Од оваа страна на хациендата имаше втора зграда која личеше на гаража. Стигнавме на другиот крај без инциденти. Од десната страна имаше отворен простор од околу десет метри. Зад неа беше главната зграда.


Стоевме и внимателно слушавме. Не слушнавме ништо и истрчавме кон задниот дел од главната зграда. Пред нас се протегаше долг ред прозорци со искривени решетки од ковано железо. Монотонијата ја прекинаа две врати кои го делат редот на точно три дела. Зад нив имаше порта и уште еден ред прозорци, од кои некои беа силно осветлени. Краток пат од калдрма водеше од портата на зградата до масивната главна порта. Во близина на капијата имаше штанд што наликуваше на платен телефон. Кабина за чекање. Тесниот отвор беше осветлен.


„Проклетство. Треба да ја поминеме патеката и таа е чувана.


„Можеби нема да пукаат во жената“, рече Тамара.


'Зошто?'


„Тие можеби ќе сакаат прво да поставуваат прашања“.


„Тамара, ако мислиш дека можеш да играш мамка...“


Можеби зборувам со ѕидот. Наведнувајќи се, таа брзо одеше под прозорците. Ја следев, надевајќи се дека нема да биде премногу непромислена. Имав чувство дека прво ќе пукаат, а потоа ќе поставуваат прашања. Поминавме покрај првата од двете врати и следниот сет на прозорци. Тамара беше на половина метар од мене. Беше сигурна во своите движења и знаев дека не можам да ја спречам без да ризикувам жесток разговор и можно откритие. Се обидов да смислам алтернатива, но не можев да најдам. Дојдовме до втората врата и до следниот прозорец. Одеднаш слушнав гласови.


'Чекај!' - шепнав енергично. На мое големо изненадување, таа застана и ползе кон мене. Светилката трепна. Погледнавме низ прозорецот.


Полковникот Зембла луто чекореше напред-назад. Не слушнав што рече. Сепак, тој продолжи да удира по масата во средината на собата. Масата беше преполна со електронски делови, транзистори, табли, рачки за лемење и клешти. Зад Зембла беа истите метални ормари и панели пронајдени во храмот на Маите. Само овие беа отворени. Решетките беа отстранети и жиците се вртеа наоколу како чудна перма. Не беше тешко да се замисли што правеше во оваа соба. Тој изгради нов голем систем за контрола на неговиот смртоносен заговор да ја освои Централна Америка и да ја создаде Третата империја на Маите.


Се прашував со кого зборува кога дојде втор човек со мустаќи, слабо лице и застана до него. Соучесникот на Зембла изгледаше уште погрден и поладнокрвен од кој било друг. Одвитка куп хартии со дијаграми. Двајцата мажи беа толку занесени во разговорите за нивните планови што се осмелив да се приближам малку поблиску. Со аголот на окото забележав уште шест мажи, двајца вооружени чувари и четворица техничари во бели мантили, кои веројатно работат на склопот. Тамара ме погледна прашално.


Како одговор, покажав на вратата зад нас. Внимателно го турнав резето и се потпрев на густото дрво. Вратата не беше затворена. Влеговме внатре и ги слушавме гласовите во соседната соба во студената сала.


„...убиј веднаш!“ - се слушна бесниот, догматски глас на полковникот Зембла. „Ако не ја ставам ситуацијата под контрола во следните неколку часа, бурата ќе стане премногу за справување - дури и за мене! †


„Можеме да ја прекинеме инсталацијата“, предложи неговиот подреден.


„Тохел, ова е дело на предавник“.


„Не, господине. Погледнете го делот R овде. Момците едноставно ги немаат потребните делови за да го склопат овој дел. Не може да се изгради во следните неколку часа, па ...


„Ти се осмелуваш да ми држиш предавања за Дел Р! Кој ја создаде темата? Јас самиот, нели? Ќе најдеме начин да го преработиме. И не сакам да слушам повеќе поразителни говори од вас. Никогаш нема да се откажам од Тохел, дури и ако моето кралство е засекогаш закопано под мраз! Не бев моја вина што се случи ова. Сè ми излезе одлично. Ако овој Ник Картер ...


Се слушна општ шум, кој нагло го прекина послушникот на Зембла по име Тохел. „Дали сте сè уште убедени дека тој стои зад нашиот неуспех?


„Привремено назадување, а не неуспех. Но, постојаното влошување на времето покажува дека другите станици повеќе не работат. Да, сигурен сум дека Ник Картер имаше некаква врска со тоа. Не знам од каде знаел за нивната локација, но го открил и мојот храм на Маите. И тој, проклето, успеа целосно да го уништи.


„Има пријави за жена...


Зембла презирно се насмевна. „Оставете му на Картер да го земе пилето и да ја третира оваа афера како пикник во секс клуб. Но, во оваа бура тој никогаш нема да стигне до островот. И ако по некое чудо преживее, ништо нема да го спаси. Другите станици не беа подготвени за неговиот напад, ние бевме подготвени!


Ги слушнав чекорите на чизмите. Одеднаш на крајот од салата се појави човек во униформа. Устата му се спушти отворена од изненадување додека посегна по пушката. Јас и Тамара инстинктивно се свртевме. Пукавме без двоумење. Еден куршум му влегол во грлото додека почнал да вреска, а друг му го испукал окото. Не знам кој каде заврши. Падна наназад, со пушката закопча за земјата. Прскана крв во сите правци. Не видовме како ја допира земјата; Веќе се движевме повторно. Без збор, работевме заедно како добро обучен тим.


Упаднавме во собата. Нашите револвери исфрлаа оган уште пред целосно да се отвори вратата. Со вчудовиден израз на лицето, еден од чуварите го стегнал за стомакот и паднал. Тамара се сврте и направи убава мала дупка во вториот стражар додека тој го креваше оружјето. Едниот техничар колабирал, другиот полека потонал на колена. Брз како пантер, Тохел превртел дебела дрвена маса. Расфрлани делови и алати. Тој го повлече полковникот Зембла на покритие зад себе. Неговиот Colt .357 почна да исфрла оган. Последните двајца техничари, запрепастени и обесхрабрени од нашиот напад, се вовлекоа кон отворената врата. И двајцата доцнеа. Тамара се ниша и смртно ги рани, паднаа.


Се откачив за да ги избегнам ударите на Тохел. Револверот ми беше празен. Го фрлив на Тохел и го грабнав вториот. Тохел се спуштил и пиштолот удрил во кабинетот зад него. Зембла ме нападна како луд. Ја прескокна масата како да совладува пречка. Како тигар, јурна напред и ме собори. Паднавме на подот заедно. Нашите прсти немаа време да се стегнат во тупаници. Вториот револвер ми беше исфрлен од прстите, а третиот ми се лизна од јакната во жарот на битката. Тврдиот череп на Зембла ме удри во вилицата и ми го напаси носот, кој крвавеше, а моите прсти ја стискаа неговата коса под лентата за глава. Мојата тупаница се крена и ми возврати. Се насмеав задоволно кога го слушнав како му се крши носот. Кожата и месото му биле скинати. Завиваше од болка. Со брз кретен ја сврте главата и тоа го спаси. Во спротивно, смртоносните фрагменти од коски ќе му го прободеа мозокот.


Неговиот одговор беше да ме удри во стомакот со неговото коскено колено. Се обиде да ме фати за ногата, која го држеше. Се превртевме еден со друг. Ниту Тамара ниту Тохел не се осмелија да пукаат во нас. Сепак, тие пукаа еден кон друг од непосредна близина без да постигнат ниту еден удар. Зембла сè уште се обидуваше да ми ги скрши лигаментите или ногата. Моето колено се притисна во неговите незаштитени препони. Мислев дека ќе го завршам. Го слушнав како стенка и почувствував како трепери. Следната секунда, Тохел пукал во осветлувањето. Собата беше обвиена во темнина, а во темнината Зембла се ослободи и исчезна.


Сирената почна да плаче. Звукот беше речиси изгубен во татнежот на бурата. Тамара и јас по случаен избор баравме излез. Зембла и Тохел не се. Ја познаваа зградата внатре и надвор. Ги слушнав нивните чекори во ходникот. Ги нема. Избезумено барав оружје. Најдов револвер. Имаше и прашање дали е обвинет. Почувствував рака на ракавот. Тамара. Залутавме во ходникот.


Надвор, во дворот и зад куќите оживеаја Земблачани. Сирената продолжи да завива, вратата се отвори и кон нас се упатија два смртоносни пожари. возвратив. Почувствував силен одврат и го почувствував силниот мирис на барут. Не знам дали погодив нешто, но бев проклето среќен кога открив дека имам револвер полн со куршуми. Влеговме по ходникот во дворот. Ноќе можевме да слушаме вресок насекаде околу нас.


Трчавме. Некои викаа луто, други возбудено, а сето тоа беше засилено со тропотот на чизмите. Еден од луѓето на Зембла се сопнал и паднал на земја. Куршуми влетаа во вратата, полнејќи го воздухот со шрапнели и олово. Продолживме да трчаме кон вратата на крајот од ходникот. Исплашена, но одлучна Тамара истрча до ѕидот зад мене.


Набрзина излеговме од вратата во надворешниот двор. Не можеа да побараат подобар гол. Звукот на нашите трчачки стапала беше проследен со пукање од огнено оружје. Внатре, огнот престана ненадејно како што почна. Импулсивно истрчавме кон единственото засолниште што можевме да го видиме, куп скршени дрвени кутии. Тие се состоеле од дебели штици со метални ремени и се користеле за транспорт на чувствителна електронска опрема. Тие беа натрупани за да служат како разгорување. Истрели од огнено оружје ечеа и куршуми паднаа во земјата зад нас додека очајнички нуркавме меѓу гајби.


Град од куршуми го искина нашето импровизирано засолниште. Ја повлеков Тамара надолу. Првите двајца луѓе од војската што се приближуваше беа премногу нетрпеливи за да бидат внимателни. Два истрели и паднале во снегот. Почнав да ги движам боксовите како луд за да ја зајакнам нашата одбрана. Дебелите штици впиваа куршуми. Сега можеше да не погоди само несреќен директен удар, инаку ќе мораа да лазат низ куќата зад нас. Погледнав нагоре, но не видов никој на прозорците. Мажите околу нас ни истураа олово како нивните пиштоли да се градинарски црева. Без разлика во која насока гледав, имаше премногу луѓе за да избегаат. А ни остануваат само уште неколку кола.


Одеднаш, меѓу целата врева, слушнав звук на електричен стартер. Роторот на хеликоптерот почна да ротира многу бавно. Во стаклената кабина можев да ги видам силуетите на двајца мажи. Третиот, еден од стражарите, набрзина извадил стопери и јажиња од сите страни на хеликоптерот. Во мојот револвер остана само еден куршум. Внимателно нишанив и ја погодив целта. Стражарот врескаше и почна да се грче. Толку гласно врескаше што пукотницата за момент престана додека сите зјапаа во него.


„Тамара, дозволете ми да пукам нешто“.


- Само употреби го мојот пиштол. Има уште шест куршуми“, рече таа и ми го подаде „Макаров“.


Таа го задржа 0,22 на Пепе за себе. Тоа што без двоумење ми даде свој револвер беше гест што никогаш нема да го заборавам. Таа се загледа во хеликоптерот. Моторот работеше со полна сила за да се загрее. „Тие ќе бидат уништени во ова невреме.


„Можеби, но не можеме да седиме овде и да гледаме. Сакаат да избегаат, а ако успеат, ќе почнат од почеток. Уште полошо, го оставија предавателот вклучен, а вие слушнавте што кажа Зембла за тоа.


„Но, мислев дека во собата ...


„Тоа беше само нов основен контролен систем што го инсталираа. Ние ставивме крај на ова, но вториот предавател е на друго место. Јас всушност го чекав од другата страна на портата каде што ги видовме сите овие светла“.


„Ова значи дека никој нема да може да го запре невремето за неколку часа. Барем Зембла да ја кажува вистината. Тогаш времето повеќе нема да се контролира!


'Да. А маката е што Зембла обично е во право.


Пукањето продолжило додека хеликоптерот полека и нестабилно полетал. Се лулаше напред-назад. Пукањето било прекинато по втор пат кога вратата од кабината се отворила. На совозачкото седиште ја забележав слабата, мускулеста фигура на Тохел. Ногата му ја држеше вратата ширум отворена. Во десната рака имаше Колт, кој го потпираше со свиткана лева рака и нишараше кон нас. Извика нешто што не го разбрав. Очигледно, вресокот бил наменет за Зембла, кој глумел пилот. Хеликоптерот малку се навали и се лизна кон нас.


„Копиле! Вриев од лутина. „Тој доаѓа кај нас да не заврши како зајаци! Не ја спуштај главата Тамара!'


„Во ред“, рече таа со цврст глас.


Во дел од секундата моравме да избереме. Ако излеземе од нашата барикада, луѓето на Зембла ќе не пукаат. Ако останеме, ќе нè пукаат одозгора. Фрустрација и гнев ме исполнија додека хеликоптерот полета поблиску.


„Проклети копилиња! - Се слушнав како ржем. Мојата рака го стегна пиштолот. Постапив со очајно и непромислено насилство. Скокнав меѓу кутиите. Остра болка ми се појави низ повреденото рамо и градниот кош додека налетав на тешко дрво. Таблите се одбиле и кутиите паднале. Скокнав во дворот под хеликоптерот што се приближуваше. Го здогледав изненаденото лице на Тохел. Тој реагираше инстинктивно, брзо, благодарение на долгогодишниот тренинг. Бурето на неговиот .357 Colt Magnum замавна кон мене и пукаше. Тежок куршум ми ја изгоре раката и ми направи долга дупка во ракавот. Пиштолот Макаров ми излетал од раце и паднал на неколку метри од мене.


Слушнав како се смее Тохел. - „Обидете се да го добиете Картер!


Се напикав по оружјето, се превртев и несмасно го извадив од под телото. Пиштолот чукнал, се грчел и повторно чукал. Моето тело се чувствуваше како да припаѓа на две различни луѓе. Мојата лева страна гореше од болка и речиси парализирана; мојата десна страна беше во ред и покрај новата рана. Хеликоптерот малку се заниша. Зембла не можеше да го држи исправено на силниот ветер. Можеби и тој беше шокиран од моите истрели. Тохел испука и промаши. Се нишаше напред-назад, обидувајќи се да се спротивстави на движењето. Неговите масивни, тапи куршуми удрија во снегот до мене.


Тамара беше на колена, потпрена со главата на кутијата. Помеѓу одбојките го слушнав нејзиниот продорен крик. За прв и единствен пат видов дека е исплашена во хистерии. Третиот куршум го испукав речиси инстинктивно. Видов како, една секунда подоцна, Тохел наеднаш се смали, како да се сквоти на прагот. Неговите очи се испакнати од нивните приклучоци. Неговиот глас испушташе звуци кои не беа зборови, туку бесмислени кашлања. Кашла, врескаше и го повлече чкрапалото на својот празен Магнум. Се напна и трепереше. Потоа полека се наведна напред и падна од хеликоптерот.


Тохел удри на земја со тап. Запрепастени, неговите луѓе гледаа во напната тишина, како да не можеа да разберат дека нивниот водач е мртов. Седев тивко во дворот покриен со мраз. Чувствував слабост и мачнина. Единствениот звук беше тивкото липање на Тамара и ненадејното забрзување на хеликоптерот додека Зембла се крена и одлета.


Мачнината помина, но слабоста не. Клекнав, несвесен за ризикот да бидам застрелан од луѓето околу мене. Се наведнав напред во ветрот на роторот на хеликоптерот. Макаров кинеше и дркаше како да има свој живот. Моите последни три куршуми свиркаа во кревките тенкови под висок притисок. За момент се исплашив дека сум пукал предоцна и дека хеликоптерот веќе лета превисоко. Но, тогаш главниот пропелер почна да испушта чудни звуци на мелење. Хеликоптерот татнеше и крцкаше додека Зембла се обидуваше да го контролира. Замавнуваше и леташе сè повисоко и повисоко над хациендата. Потоа ненадеен шок. Почна да се лизга надолу. Нешто експлодираше и парче метал прелета над нас. Слушнавме мала експлозија. За момент хеликоптерот лебдеше неподвижен. Мал пламен ја лижеше хаубата. Потоа се нурнал во голем лак и удрил во другото крило од главната зграда на хациендата.


Со страшен потрес, хеликоптерот удрил во блиската зграда заедно со Зембла. Бев фрлен на земја. Парчиња од ѕидот летаа низ дворот заедно со греди, прозорци и ѕидарија. Покривот се урнал каде што хеликоптерот издувал голема дупка. Гладни пламени пламнаа високо на небото. Вртоглавица, скокнав на нозе. Ништо не скршив, но мојот веќе оштетен нос сега постојано крвареше. Задишан, налетав на кутиите за да ја најдам Тамара. Моравме да излеземе одовде. Мојата пипкачка рака ги допре нејзините меки облини. Таа се закачи за мене за момент и нежно ми помина со прстите низ нејзината руса коса. Заштитена од сега уништената барикада, таа беше неповредена.


Огнот брзо се проширил. На блескавата светлина ги видов преостанатите луѓе од Зембла како трчаат наоколу. Немаа каде да одат и не знаеја што да прават. Веќе немаше никаква организација. Нивниот водач беше мртов и немаа цел. Во такви околности, тие би размислувале двапати дали ќе умрат во херојска смрт. Но, тие останаа непријатели, опасни непријатели. Ако некогаш имавме шанса да избегаме од сето ова, ќе беше сега.


Излезевме од кутиите и истрчавме до задниот дел од најблиската зграда. Секој пат кога скокавме на страна и се забивавме кога некој трчаше покрај него. Без здив, се вративме покрај запалената главна зграда. Насмевката на усните на Тамара ми кажа дека таа мисли исто како мене. Во овој пламен пожар, последниот предавател на Зембла беше уништен и претворен во старо железо.


Група мажи не открија на главниот влез и отворија оган. Куршуми заканувачки свиркаа околу нас, кршејќи ги тулите од ѕидот од двете страни. Ја пробивме капијата, ја треснавме зад нас и трчавме по широката калдрма. Завивачкиот свиреж на ледениот ветер се измеша со шушкањето на оган и чкрипењето на зградите што се уриваат зад нас. Тоа беше како пеколна симфонија.


Стигнавме до дното на ридот и сега моравме да поминеме покрај високи купишта камења. Силно невреме неколку пати ја собори Тамара од нозе. И помогнав да стане и веднаш паднав на лизгавата ледена патека. Продолживме по патот.


Задишан, конечно стигнавме до заштитениот залив на бродската куќа. Сè што можевме да размислиме е бродот и како да го придвижиме. Едноставно мораше да има брод таму ако сакавме да го преживееме ова. Ја турнав вратата. Таа не попушти, а јас немав доволно сила да ја нокаутирам со рамената, но тогаш Тамара тивко пукаше низ бравата со револверот на Пепе.


Со последниот напор го поминавме пристаништето. Имаше брод. Сјајната крстосувачка јахта од десет метри диво се грчеше како впрегнат пастув. Одењето на море не изгледаше безбедно без ризик. Јахтата е изградена за да ги вози брановите со голема брзина, но во оваа бура лесно би се превртела во густо море токму кај бродската куќа. Но, последното нешто што сакав беше да останам на островот.


Тамара ја отвори големата врата и ги одврза јажињата. Пребарував наоколу под контролната табла и претходно го загреав моторот. Ме болеа мускулите по целото тело. Мажите истрчаа до бродската куќа. Слушнав како врескаат и пукаат. Го притиснав копчето за почеток. Моторот се запали, киваше, чврчореше, а потоа рикаше до живот. Бев слабо свесен дека мојата рака инстинктивно посегнува по гасот. Режењето под нозете се претвори во силно пулсирање. Јахтата излета од бродската куќа во потокот додека првите луѓе влегоа низ задната врата.


Надвор од заливот бевме погодени од бурните бранови на Панамскиот залив. Забавив додека нашата брзина не надмина три јазли. Морето беше зовриена маса од бела пена која се издигна хоризонтално над нас. Бродот немаше време да се сврти. Лакот беше закопан и излезе на површината на другата страна на бранот. Водата избезумено излета од предниот дел и од покривот на кабината. Бев премногу слаб за да го држам бродот. Крв ми течеше по рацете и ми се истури од носот. Морав да се откажам од контролата. Се чувствував како да паѓам. „Преземете ја контролата“, реков речиси нечујно. „Тамара, застани зад воланот. Не можам... Отворената темнина на несвесноста се затвори во мене. Последен поглед го погледнав небото и се насмеав. Времето се промени.


Поглавје 14


Сонував дека лежам во хамак. Возбудата нежно ме потресуваше напред-назад. Лежев испружена без чевли и со јакна под главата наместо перница. Бродот стоеше неподвижен со тивки автомобили. Дуваше лесен ветрец; сонцето беше жешко.


Вториот впечаток ми беше дека сè уште сонувам. Имав еден од оние прекрасни еротски соништа кои секогаш се чини дека завршуваат кога работите почнуваат да изгледаат нагоре и те оставаат разочарани наутро. Тамара само во градникот и гаќичките се потпре на строгата ограда. Начинот на кој нејзините долги, флексибилни нозе се испружени на палубата, нејзиниот грб заоблен, градите истуркани и нејзиното лице подигнато за да фати што повеќе сонце е сензуална визија што сакам да ја гледам во моите соништа. Но, таа беше вистинска, вистинска, како сонце! Воздивнав и ги свиткав рацете. И болката беше вистинска. Седнав исправено. Бродот бил обземен од син бран. Морето беше мирно, а небото блескаво чисто. „Здраво“, се насмевна Тамара. Ја крена раката над очите, штитејќи се од светлото сонце.


„Здраво“, се насмевнав како одговор. „Ние лебдиме.


„Ни снема гориво.


'ОКУ.'


„Неколку минути откако ја изгубивте свеста, моторот почна да рика и застана. Ништо повеќе не можам да направам.


'Не, се разбира не.'


„Струјата ќе не однесе на брегот за неколку часа“.


„Ќе бидеме зафатени. Малку одмор нема да ни наштети.


„И јас така мислам“, рече таа. Повторно ја фрли главата назад. „Во оваа облека стана премногу жешко и сакав малку да се сончам. Се надевам дека не ти пречи?


"Кој сум јас? Никогаш!'


Погледот ми залута низ бистрите тиркизни води кон магливиот брег во далечината. Панама блескаше во светлината, морето беше мирно. Почувствував тишина. Немаше здив на ветер. Ниту едно животно не шумолеше во метежот од тревата и ниту еден глас не излезе од густата смарагд шума. Беше рано за тоа. Реките и каналите сè уште беа затнати со дебели ледени маси. Но, мразот наскоро ќе пукне и ќе се урне. Топењето на снегот од планините може да предизвика привремени поплави овде-онде, но тоа беше во иднина. Човекот и ѕверовите сè уште беа зашеметени, обидувајќи се да се извлечат од неверојатните ужаси што ги создаде императорската бура Зембла. Подоцна ќе почнат да ги оплакуваат своите починати роднини и ќе почнат да ги обновуваат своите домови. Но, тоа ќе се случи подоцна...


Го дишев топлиот, миризлив воздух и цврсто ги засадив нозете на палубата. На моето лице имаше широка насмевка. „Вредеше да се бориме за тоа“.


Тамара се зголеми со мачна благодат. Таа дојде до мене и нежно ги завитка рацете околу мојот врат. Нејзините прсти ги грабнаа копчињата од мојата блуза. Нејзината рака се лизна преку моите гради.


„Возбудата заврши“, реков. „Веќе не треба да се грижите.


„Никогаш не сум морал да го правам ова, Ник, но ми се допаѓа“.


„Кога ќе стигнеме до Панама, нашите патишта ќе се разминат. Не сеуште...'


„Не“, тажно ми шепна на уво.


„Ти ги имаш своите обврски, а јас моите, а ние никогаш нема да се смениме за другиот. Сè беше во ред и ќе биде добро додека не стигнеме во Панама“.


„Бродот лебди.


„И не можеме да направиме ништо за тоа“.


„Само да се забавуваме додека сè уште можеме“.


Ја бакнав грубо и го повлеков нејзиното цврсто и флексибилно тело кон себе.


Не бев во право. Возбудата се уште не е завршена.


За книгата:


Сè започна со погрешна радио порака која ја добил агент на AX во Мексико. Сега Ник Картер се пробиваше низ густата џунгла на Никарагва, која се викаше Брегот на комарците. Беше опколен од комарци, отровни змии и неподнослива топлина. Неговото патување било брутално, но морал да најде древен храм на Маите. Таму се наоѓаше штабот на полковникот Зембла. И оваа би можела да ги претвори Централна и Јужна Америка во поларен регион. И додека ледениот студ се заканува да удри, Ник мора да ја убеди и руската агентка на КГБ Тамара Кирова дека Америка нема никаква врска со оваа пеколна шема.


Но, полковникот Зембла успева повторно да го разгори својот леден ужас. Тогаш од Ник Картер ќе биде побарано да го направи невозможното...


Содржина

Поглавје 2


Поглавје 3


Поглавје 4


Поглавје 5


Поглавје 6


Поглавје 7


Поглавје 8


Поглавје 9


Поглавје 10


Поглавје 11


Поглавје 12


Поглавје 13


Поглавје 14


Картер Ник


Убиец: Кодно име Vulture


Ник Картер


Убиец: Кодно име Vulture


Посветено на луѓето од тајните служби на Соединетите Американски Држави


Прво поглавје.


Ги излижав сувите усни со дебелиот јазик и го замижав сонцето над мојата глава. Имаше вкус на стара хартија во мојата уста и досадно, но упорно зуење во моите уши.


Беше невозможно да се знае точно колку долго лежев во несвест на работ на мала, слаба грмушка од трн. Кога првпат дојдов, не можев да се сетам каде сум и како стигнав таму. Потоа видов извиткана, сјајна маса од остатоци, мал авион на Муни, како паѓа како ранет јастреб од безоблачното небо. Полускршени метални ленти - остатоци од силен удар - се издигнаа само триесетина метри над кафената трева, а тенки чад сè уште допираа до небото. Сега се сетив дека ме исфрлија од авионот кога тој удри во земја, а потоа ползев подалеку од бесните пламени. Од позиција на сонцето сфатив дека поминале неколку часа од утринскиот пад.


Со мака и голема болка седнав во седечка положба, чувствувајќи ја врелата бела глина на бутовите низ моите искинати каки панталони. Грмушката кошула што ја носев се залепи за мојот грб, а мирисот на сопственото тело ми ги исполни ноздрите. Подигнувајќи ја раката за да ги заштитам очите од сончевата светлина, погледнав во високата лавовска трева, која како да се протега бескрајно на сите страни, прекината само од реткото зеленило на осамениот чадор багрем. Немаше знаци на цивилизација, само бескрајно море од трева и дрвја.


Еден мршојадец тивко се движеше над главата, кружеше и пируетираше. Фрлајќи сенка на земјата пред мене, птицата опсесивно висеше и гледаше. Зуењето во моите уши сега беше поизразено и ми текна дека воопшто не ми е во главата. Звукот дошол од местото на несреќата. Тоа беше звукот на мувите.


Се фокусирав на урнатините. Тогаш мршојадец и рој муви ме потсетија дека Алексис Саломос беше со мене во овој авион - го управуваше кога се појави проблемот. Замижав, но не го видов никаде во близина на местото на несреќата.


Слабо станувајќи, открив дека нозете ми се вкочанети. Целото тело болеше, но се чинеше дека немаше скршени коски. Долгата исеченица на левата подлактица веќе зараснуваше, крвта се исуши. Гледав мрачно во остатоците што тлее. Требаше да го најдам Алексис за да дознаам дали преживеал.


Зуењето на мувите стана погласно додека се приближував до телото на авионот. Се наведнав и погледнав во кабината, но не го забележав мојот пријател. Ми се гади до стомак. Потоа, додека шетав околу предниот дел на потонатиот брод, покрај јагленосаниот пропелер и стутканиот дел од трупот, одеднаш застанав.


Телото на Алексис лежеше во гротескна крвава грамада на околу десет метри. И тој беше исфрлен, но не пред да го урне авионот. Предниот дел од главата и лицето му биле згмечени од ударот на шофершајбната на авионот, а вратот изгледал како скршен. Облеката му била искината на парчиња и бил облеан во исушена крв. Големи кафени муви го покриваа неговото тело, ползејќи во сите темноцрвени пукнатини. Почнав да се свртувам, малку ми се гади кога видов движење во долгата трева зад трупот. Забележаната хиена полека се приближи, свесна за моето присуство, но премногу гладна за грижа. Додека неговиот изглед сè уште беше регистриран во мојот мозок, хиената го премина краткото растојание меѓу себе и телото и го зграпчи изложеното месо од страната на Алексис Саломос, откинувајќи парче.


„Бегај, по ѓаволите! - му викнав на ѕверот. Зедов стап од јагленосано дрво и го фрлив на хиената. Животното ползеше по тревата, носејќи парче крвава уста. Еден момент подоцна тој повеќе не беше таму.


Повторно погледнав во извалканото тело. Немав ни лопата да го закопам, па морав да оставам да го уништат животните во рок од 24 часа.


Па, не можев да се воздржам. Алексис Саломос бил исто толку мртов, со или без погреб. На крајот го фатија и го убија, а за малку ќе ме фатија и мене. Барем до овој момент некако преживеав. Но, најголемиот тест за мојата среќа можеби допрва треба да дојде, бидејќи верував дека сум на половина пат помеѓу Солсбери и Булавајо, во најдлабокиот дел на Родезиската грмушка земја.


Одев околу урнатините додека повторно не го сокри телото. Непосредно пред неисправниот авион да почне да кива и кашла на пет илјади стапки, Саломос спомна дека наскоро ќе летаме покрај едно мало село. Од она што го кажа, проценив дека селото е уште педесет до седумдесет и пет милји на југозапад. Без вода и оружје, моите шанси да стигнам таму беа многу мали. Ножот Лугер и обвивката што обично ги носев беа оставени во мојот хотел во Солсбери. Ниту еден од нив не можеше да биде скриен под мојата маица и, во секој случај, не предвидував дека ќе ми требаат на ова конкретно возење со авион до Булавајо. Бев на одмор и се релаксирав.


Улар работеше со АКС - строго доверливата американска разузнавачка агенција - и едноставно придружуваше стар пријател од Атина, кого случајно го сретнав во Солсбери. Сега овој пријател беше мртов, а дивата приказна што ми ја раскажа стана веродостојна.


Отидов до блиската тумба со термит, куп тврда бела глина висока колку мојата глава со многу оџаци кои служеа како влезови. Силно се потпрев на него, се загледав во далечната линија на трескави дрвја и се обидов да ги игнорирам мувите што зујат од другата страна на урнатините. Пред само три дена го сретнав Алексис Саломос во мал ресторан во близина на Меморијалниот парк на Пионер во Солсбери. Седев на терасата и гледав над градот кога Саломос одеднаш се појави близу мојата маса.


„Ник? Ник Картер? - рече тој, а на неговото згодно темно лице се појави бавна насмевка. Тој беше маж со кадрава коса, квадратна вилица, кадрава коса во четириесеттите чии очи гледаа во тебе со блескав интензитет, како да може да ги види тајните во твојата глава. Бил уредник на весник во Атина.


„Алексис“, реков, стоејќи да ми ја подаде раката. Го зеде со двете раце и силно го затресе, а неговата насмевка е уште поширока од мојата. „Што по ѓаволите правиш во Африка?


Насмевката исчезна и за прв пат сфатив дека изгледа поинаку од тоа како јас го паметам. Тој ми помогна да пронајдам човек од КГБ кој пред неколку години украл документи важни за Западот во Атина. Се чини дека оттогаш значително остарел. Неговото лице го изгубило здравиот изглед, особено околу очите.


Тој ме праша. - „Дали ти пречи ако ти се придружам?


„Ќе се навредам ако не го сториш тоа“, одговорив. "Ве молам, имајте место. Келнер!" Еден млад човек во бела престилка се приближи до масата и двајцата нарачавме британско пиво. Разговаравме додека не стигнаа пијачките и келнерот не си замина, а потоа Саломос се замисли.


„Дали си добро, Алексис? - Конечно прашав.


Ми се насмевна, но насмевката беше тенка и присилена. „Бев во неволја, Ник.


„Дали има нешто што можам да направам?


Ги крена квадратните раменици. „Се сомневам дека нешто може да се направи. Добро зборуваше англиски, но со забележлив акцент. Испи долга голтка алва.


Прашав. - „Дали сакаш да ми кажеш за ова?“ „Или е премногу лично?


Тој горко се насмеа „О, ова е лично, пријателе. Може да се каже дека е многу лично“. Неговите очи се сретнаа со моите. „Некој се обидува да ме убие.


Го погледнав неговото лице. "Дали си сигурен?"


Искривена насмевка. „Колку треба да бидам самоуверен? Во Атина, пушка од пушка го скрши прозорецот и ми ја промаши главата за неколку сантиметри. Затоа го прифаќам советот. Одвојувам малку време за да го посетам мојот братучед овде во Солсбери. Тој е трговец увозник кој емигрирал овде пред десет години. Мислев дека ќе бидам безбеден овде некое време. Тогаш пред два дена за малку ќе ме удри црн мерцедес на главниот булевар. Возачот кој излета на страната на патот изгледаше токму како човекот што го видов претходно во Атина. "


„Дали знаете кој е овој човек?


„Не“, рече Саломос, полека тресејќи ја главата. „Неодамна го видов како излегува од зградата Аполо кога малку шпионирав таму“. Тој застана и го погледна својот пив. „Дали некогаш сте слушнале за линиите на Аполо?


„Тинкери за нафта, нели?


„Точно, пријателе. Најголемата линија танкери во светот, во сопственост на мојот сонародник Никор Минуркос“.


„О, да. Го познавам Минуркос. Поранешен милијардер морнар. Пустиник; никој не го гледа овие денови“.


„Повторно е вистина“, рече Саломос. „Минуркос се повлече од јавниот живот пред речиси десет години, додека сè уште беше релативно млад човек. Се верува дека тој речиси цело време го поминува во својот пентхаус во зградата Аполо во близина на Плаза де ла Конститусион, каде што го води својот бизнис. Личните контакти се направено главно од блиски соработници на Минуркос „Скоро никој никогаш не добива лична публика со него“.


„Многу богатите луѓе се чини дека многу ја ценат својата приватност“, реков јас, пиејќи си го пивот. „Но, каква врска има Минурк со обидите за вашиот живот?


Саломос зеде длабок здив и полека го испушти. „Пред околу шест месеци, однесувањето на Монурко почна да се менува. Ова беше особено интересно за мене и, се разбира, за другите уредници на весници, бидејќи секоја информација за Минуркос е возбудлива и важна за читателите на Олимпијадата во Атина. Забележете кога Минурк, кој секогаш остануваше надвор од политиката, почна да дава јавни изјави против владејачката хунта во Атина. Одеднаш објави дека водачите меѓу полковниците се слаби и социјалисти. Тој изјави дека ја предале „револуцијата“ од 21 април 1967 година. и имплицираше дека на Грција ќе и биде подобро со обновувањето на Константин II или некоја друга монархија. Тој ја наведе опасноста од левичарите како Папандреу и посочи дека мора да има уште едно „потресување“ во грчката влада.


„Па“, реков, „овој човек има право наеднаш да се заинтересира за политика после сите овие години. Можеби му здосади да ги троши своите пари“.


„Изгледа дека работите одат уште подалеку. Човек како Минуркос може да купи многу пријатели. Доаѓаат генерали и полковници


до и од пентхаусот, но нема да зборуваат за посета на печатот. Се шпекулира дека Минорк финансира приватна армија во наменски изграден камп во северна Грција и еден на Миконос, остров во Егејското Море.


Конечно, тука е неодамнешното исчезнување на полковникот Деметриус Расион. Весникот во кој доминира „Минуркос“ заклучува дека тој се удавил додека пловел во Пиреја, но неговото тело никогаш не било пронајдено. Никор Минуркос сега започнува голема кампања да го замени Расион со човек по сопствен избор, фашист по име Деспо Аделфија. Хунтата не ја сака Аделфија, но нејзините нови и благородни водачи се плашат од Минурка и неговите пријатели во штабот на генералите“.


„Интересна ситуација“, признав, „но дали мислите дека Минуркос започнува кампања на терор со идеи за крвав пуч?


"Можеби. Но, постојат и други можности. Има нови лица кои никој од новинарите не ги виде пред да доаѓа и да си оди од пентхаусот на врвот на Аполо; Самиот Минуркос сè уште се крие. Сепак, забележав дека едно од новите лица му припаѓа на Гркоамериканец по име Адријан Ставрос“.


Очите ми се стеснаа малку во Саломос. „Ставрос во Атина? - полека промрморев. „Да правиш друштво со Минуркос?


„Се чини така. Освен ако не...


„Ако само што?


„Па. Бидејќи неодамнешните забелешки на Минуркос беа толку ненамерни, тој можеби не беше изворот на нив“.


„Преземањето на империјата Минуркос од страна на Ставрос?


„Можеби против желбите на Минуркос“, предложи Саломос. „Можеби веќе имало мал удар, скриен. Бидејќи Минуркос е многу таинствен и секогаш води бизнис преку подредени, тој би можел да биде убиен или заробен и да дејствува под негово име и да ги потроши своите огромни суми пари без никој да го забележи. Забележете. Веднаш после тоа „Како што изнесов таква теорија во мојот едиторијал, првиот обид за мојот живот беше направен во Атина“.


Во неговите очи се врати загрижениот поглед. Се сетив на досието AX за Адријан Ставрос и сфатив дека тој е способен за таков маневар. Ставрос одржа демонстрации со постери на Универзитетот Јеил како студент. Потоа се вклучил во радикално бомбардирање на канцеларија на ЦИА, а подоцна се обидел да убие сенатор. Избегнал од канџите на ФБИ и ЦИА и се закопал некаде во Бразил, каде напредувал до сериозни злосторства како што се шверц и убиства. Бидејќи имаше малку докази против него во Соединетите држави, САД не се обидоа да го вратат назад. Но, во Бразил го гледаа.


„А човекот што се обиде да те прегази овде во Солсбери? Прашав. „Дали го видовте како го напушта пентхаусот во зградата Аполо?


„Да, Ник“, рече Саломос. Испи голтка од остатокот од пивото и погледна низ балустрадата покриена со хибискус по ридот кон градот. "Јас сум очаен. Еден пријател на мојот братучед кој живее во земјата надвор од Булавајо ме замоли да го посетам некое време додека не помине ова. Ја прифатив неговата покана. На аеродромот ме чека изнајмен авион. Ќе го летам бидејќи сум лиценциран пилот и ќе уживам во возењето. Односно, ако можам да заборавам...“ Настана кратка тишина, а потоа ме погледна. „Ник, навистина би ценел ако ме придружуваш до Булавајо“.


Знаев дека Алексис Саломос нема да праша дали е очаен од страв. А ми останаа уште неколку дена одмор пред да добијам уште една задача од Дејвид Хок, енигматичниот директор на AX.


„Отсекогаш сум сакал да го видам Булавајо“, реков.


На лицето на Алексис се појави поглед на олеснување. „Благодарам, Ник“.


Два дена подоцна полетавме. Саломос беше искусен пилот и се чинеше дека летот над дивата Родезија ќе биде без настани и пријатен. Саломос леташе ниско за да можеме да забележиме редок див свет и интересни топографски карактеристики на грмушката. Летот се чинеше дека го подигна духот на Саломос и тој многу личеше на неговиот стар јас. Но, во средината на утрото, на половина пат до Булавајо, утрото спокојство се претвори во кошмар.


Малиот двосед на Муни се накашла. На Саломос на почетокот не му беше грижа, но потоа се влоши. Го изгасна малиот мотор, но ова само ги комплицираше работите. Ја изгубивме височината и започнавме широк кружен свиок.


Саломос се заколна на грчки, а потоа лицето му побледе. Го проучуваше панелот и ме погледна. „Мерачот за гориво покажува полн“, викна тој над вресканиот мотор. „Утринава не се помести од првобитната положба“. Тој чукна на стаклото што го покрива сензорот, но ништо не се случи. Иглата остана на буквата Ф.


„Ни снема бензин“, реков недоверливо. Ова е лоша вест за секој авион, особено за малите.


„Не навистина, но брзо се спуштаме“, рече Саломос, ставајќи го Муни во привремено лизгање и борејќи се со контролите. „Овој авион беше уништен, Ник. Сензорот замрзна на своето место, но резервоарите беа речиси празни кога полетавме.


Тоа мораше да се направи намерно“.


„О, Боже мој“, промрморев. „Можете ли да го засадите?


„Овде нема аеродром“, рече тој, обидувајќи се да го спречи авионот да се преврти. „Но, ќе треба да се обидеме да слетаме на отворен терен - ако можам да го задржам според планот за планирање“.


„Дали има нешто што можам да направам?


„Да. Молете се“. Алексис ме погледна. „Многу ми е жал, Ник.


„Не е важно“, реков. „Само засади го ова нешто“. Не ни прашав за проблемите. Немав време. Лебдевме по стрмно спуштање во тревниот калд.


Моторот повторно кашла и шушка, а потоа умре засекогаш додека видовме како земјата брза кон нас. Решив дека се е готово. Се чинеше дека нема разумни очекувања да се преживее.


Петстотини стапки паднавме како птица со скршено крило. Триста. Багремите се лизнаа под нив. Сто. Лицето на Саломос беше замрзнато од напнатост, а неговите раце беа ограничени да не се обиде да контролира. Потоа следеше движење на тревата и трњето со вртоглава брзина, крилото беше скинато од гранка на извиткано дрво, а во последен момент авионот малку го подигна носот и се лизна настрана. Ударот не фрли на предниот дел на авионот. Имаше мелење и крцкање на метал и гласно пукнатина од стакло, а нашите тела се истурија во малата кабина. Потоа дојде последното итно запирање: вратата ми се отвори и моето тело леташе од глава до пети низ тревата пред да крцкам на тврдиот терен.


Не се сеќавам на ништо друго освен... болно лазење низ тревата, инстинктивно оддалечување од авионот, а потоа експлозија со звук на крцкање пламени некаде зад мене.


Второ поглавје.


Се обидов да го истиснам сеќавањето на катастрофата од мојата глава, потпирајќи се силно на тврдата глина на високиот термит. Но, беше потешко да се ослободам од изгледот на лицето на Алексис Саломос, како што изгледаше во Солсбери кога реков дека ќе летам со него до Булавајо.


Зад сјајното метално тело на урнатиот авион сè уште можев да го слушнам упорното зуење на мувите, но се обидов да не слушам. Повторно се фокусирав на далечната линија на трескави дрвја на тревниот хоризонт. Некаде научив дека дрвјата со треска понекогаш известуваат за присуство на вода. Но, овие дрвја не беа во насоката што требаше да одам за да стигнам до селото.


Во извесна смисла, се чувствував одговорен за трагичната смрт на Саломос. Тој ми веруваше во својата заштита, а јас не можев да го сторам тоа кога му требав. Очекуваше совет од мене, но јас не ја предвидов опасноста од мал авион. Се чувствував и виновен затоа што не верував целосно во неговата неверојатна приказна. Сепак, неговиот крвав труп беше јасен доказ дека барем дел од неговата теорија е точна. Некој го сакаше мртов. Дали оваа личност е некој што живеел во пентхаусот над канцелариите на Аполо во Атина, сè уште беше доведено во прашање.


Со аголот на моето око фатив движење и се свртев кон еден од излезите од насипот на термитот. Една мала светло зелена змија се лизна од празнината во близина на мојата лева рака и изгледаше како да зјапа во мене. Скокнав назад. Не знаев дека змиите се населиле во насипи од термит. Тоа беше зелена мамба, една од трите најопасни змии во светот. Ако ја каснат, жртвата ќе може да оди околу три чекори меѓу себе и рептилот пред неговиот отров да го убие. Мамбата, која моментално била надвор од дометот, се лизнала во блиската дупка.


Се сопнав преку урнатините додека ми се намали пулсот. Погледнав наоколу за момент и најдов на земја остро парче метал долго околу една нога. Едниот крај беше многу остар. Откорнувајќи парче од дрвената рамка, делумно јагленисано, од делот на трупот, го скршив на два дела со еднаква должина и го поделив широкиот крај на фрагментот, врзувајќи ги стаповите со моето шамиче за да формирам рачка за мојата домашна нож. . Го ставив суровото оружје во појасот и, без да погледнам назад кон остатоците, се упатив кон дрвјата.


Беше тешко само да се шета низ селата. Високата трева и трнливите грмушки ме влечеа по облеката и ми го кинеа месото, ме фатија и ме задржаа. Од блискиот багрем ме шкрипеше рогови. Се најдов себеси како ги пресметувам моите шанси за преживување. Постојат сто начини да се умре, а ниту еден од нив не е пријатен. Во оваа трева човек може да се сопне на лав пред да го види. Но, најчесто малите суштества предизвикуваат најмногу проблеми: змиите не поголеми од човечки прст, скорпии и крлежи кои длабоко вдлабнуваат под кожата. Ако најдете вода и ја пиете, може да се заразите со метили на црниот дроб и други паразити кои ве јадат одвнатре кон надвор. И ако го избегнете, сепак може да бидете нападнати од комарци кои носат жолта треска и маларија.


Кога конечно стигнав до дрвјата, најдов само остатоци од дупка за наводнување. Местото е суво. Имаше густа црна кал во центарот, а отпечатоци од копита и шепи на многу животни околу периметарот на областа.


Се потпрев на зеленото стебло на блиското дрво и се одморив во сенка. Потрошив време и енергија доаѓајќи овде. Насоката до најблиското село, што Саломос го спомна во авионот, беше деведесет степени од патеката што ме донесе овде. Одењето под жешкото сонце уште повеќе ме ослабна. Устата ми се чувствуваше како исончана кожа. Се сетив на термосот со ладна вода што го донесе Саломос во авионот. Ја видов неговата здробена капа меѓу урнатините; неговата содржина се исушила во огнот. Се обидов да не размислувам за тропското сонце над мене или за жедта во моето грло и одев.


Сигурно поминаа неколку часа кога сфатив дека не можам да одам понатаму без одмор. Нозете ми трепеа од слабост, а со долги и засилени вдишувања вшмукував воздух во белите дробови. Видов мртов трупец, дел од него во ретката сенка на блиската грмушка од трн, само неколку метри напред. Силно паднав на земја и се потпрев на трупецот. Самиот процес на седење, ослободувањето од физичкиот напор при одење, донесе задоволство.


Ми се затворија очните капаци и ја игнорирав болката во телото. Се обидов да заборавам на малите мускули на бутовите и на каснувањата од инсекти на лицето и рацете. Ми требаше одмор и ќе го добијам. Зашрафете се друго.


Се слушна звук од грмушката.


Моите очни капаци се отворија малку. Направив грешка? Ѕирнав во високата трева, но ништо не видов. Мора да беше моја имагинација. Повторно ги затворив очите, но звукот се повтори.


Овој пат очите ми се отворија побрзо. Немаше сомнеж за тоа; тоа беше звук на човечки глас. Ги напнав ушите и слушнав кршење на гранче.


„Тоа беше нешто! - промрморев.


Тогаш звукот стана поконстантен и поизразен. Двајцата мажи зборуваа на некој дијалект што никогаш не сум го слушнал.


"Здраво!" Врескав со сета сила. "Еве!"


Во друг момент ги видов нивните глави како се движат кон мене преку тревата. Црни глави и каки кошули. Кога ме видоа, нивните гласови станаа погласни и еден од нив покажа.


Малку се опуштив. Бев поблиску до цивилизацијата отколку што мислев. Мора да има село или барем пат некаде во близина. Мажите излегоа од тревата и ме погледнаа. Тие беа високи, витки и мрачни.


„Здраво“, реков. „Дали имате вода?


Мажите се погледнаа, па се вратија во мене. Дојдоа и застанаа над мене. Не се обидов да станам. „Вода“, реков.


И двајцата беа облечени во многу излитена западна облека и носеа домашни сандали. Повисокиот од двајцата покажа кон моите стапала, а по еден момент се подаде и ми ја одврза чизмата. Пред да прашам што прави, го соблече и му го покажа на пријателот. Оној што ја држеше мојата чизма за преглед имаше голема, широка лузна што му се провлекуваше дијагонално по лицето. Друг носел мало огледало во раширената десна ресичка на увото. И двајцата имаа ножеви со мачета - панга - на појасите.


Високиот зборуваше со другиот, а јас сфатив дека зборува свахили. „Мзури сана“, рече тој, насмевнувајќи се, мислејќи на моите чевли. Тој продолжи на свахили. „Ова е мојот среќен ден.


„Слушај ме“, почнав слабо.


Ме игнорираа. Високиот човек се наведна и ми го одврза другиот чевел. Се обидов да си ја оттргнам ногата, но тој налутено ме погледна и од под неа го извади вториот чевел. Ги соблече искинатите сандали и ми ги навлече чевлите на моите стапала, без да се мачам да ги врзам врвките. "Савасава!" - му рече на другарот, целосно игнорирајќи ме.


Одеднаш сфатив дека овие луѓе нема да бидат мои спасители. И ми текна дека можеби ќе ми биде полошо отколку пред да пристигнат ако сметам на опстанок.


„Чевлите добро се вклопуваат“. Ова беше највисокото.


Другиот не уживаше во ситуацијата. „Дали мислиш дека ова се твоите чевли? Зарем не дојдовме кај него заедно?


„Јас бев првиот што го видов“, рече високиот. „Можете да ги имате неговите панталони. Ако има торба, ќе ја споделиме нејзината содржина“.


„Не е во ред да ги земате чевлите за себе“, промрморе оној што го украси огледалото.


Високиот човек се сврте кон мене. „Соблечи ги панталоните“, нареди тој, сè уште на свахили. Очите му беа жолти со црвени ленти, а на секој образ имаше тенки лузни кои на почетокот не се забележуваа поради големата лузна.


Мојата рака лежеше на рачката на импровизираниот нож, криејќи го од нивниот поглед. Се чинеше дека ќе треба да се користи. Тој со испружена ресичка вадеше панга од појасот. Немаше сомнеж за нивните намери. Не можеа на белиот да му одземат се што има и потоа да го остават да живее.


„Во ред, ќе ги соблечам панталоните“, реков. Добив сила, но не сакав да го покажам тоа. Но, морам повторно да застанам на нозе“. Ја испружив левата рака кон високиот.


Ја гледаше со презир некое време, а потоа ја зграпчи


грубо ја подигна подлактицата и ме избрка на нозе. Во моментот кога ја напуштив земјата, го извадив металниот нож од појасот и силно го прободов во средината на Африканецот.


Имаше изненадување во неговите очи кога металот остриот како жилет се лизна низ месото и мускулите. Неговата десна рака автоматски ја фати за рачката на пангата, но тоа беше неговата последна доброволна акција. Тој загрчи грд звук и се лизна во прашината пред моите нозе.


Другиот за миг зјапа со ококорени очи во својот паднат другар. Потоа испушти див звук во грлото и замавна со пангата што штотуку ја грабна.


Јас гулаб назад. Големото сечило шушкаше покрај моето лице, го пресече воздухот и тесно ги промаши мојата глава и рамо. Да не се мрднав, ќе бев обезглавен. Меѓутоа, кога ја избегнав пангата, паднав. Африканецот дојде до мене и повторно замавна со ножот, а сјајното заоблено сечило свирна низ воздухот кон мојот врат. Брзо се тркалав надесно и сечилото удри во тврдата глина. Додека мојот напаѓач ја враќаше рамнотежата, јас се свртев и брутално го клоцав. Го слушнав крцкањето на неговите коски. Со силен плач падна на земја до мене.


Да бев силен како и обично, ова ќе беше неговиот крај. Но, не брзав да ги искористам предностите што ги создадов. Кога клекнав, Африканецот веќе стоеше, а очајот му светна низ лицето. Повторно замавна кон мене, а овој пат лакот беше широк. Сечилото се пресече низ ракавот на мојата кошула, сечејќи надолу. Го удрив со шрапнелот и му направив плитка рана на градите. Повторно загрчи и ме удри со својата панга по глава додека паднав на трупецот. Силата на замавот го натера да ја изгуби рамнотежата и да падне на мојата десна рака. Ја фатив неговата парталава јака со левата рака, му ја повлеков главата наназад и му го протнав металниот дел низ грлото.


Крвта ми ги преплави лицето и градите кога Африканецот гласно здивна и грчевито посегна по своето исечено грло. Тој падна со лицето надолу, сè уште го стегаше за грлото, а потоа се тркалаше на тврдиот терен, неподвижен.


Дишејќи тешко, се наведнав назад на едниот лакт. Бев лут што ја потрошив виталната енергија на оваа борба што ми беше потребна за да преживеам, но бев благодарен што останав жив. Додека ментално ја забележав опасноста од грмушката на местото на несреќата, заборавив на едно нешто: човекот. Се чинеше дека човекот секогаш беше прв на листата. Ако го игнорирате овој фактор, може да умрете пред да ве убијат грмушките.


Барем во оваа ситуација имав еден факт. Овие луѓе дојдоа од западниот правец, а не од југозападниот, што јас го зедов. Можеби поминале низ некое село или некаде го напуштиле патот. Истото може да се каже и за правецот во кој се движеле. Слабо се кренав и го избрав западниот правец.


Жешкото африканско сонце се наведна кон небото додека повторно попуштав. Се струполив во високата трева, прашувајќи се дали сè уште има шанси да преживеам. Навистина ми требаше вода. Веќе немаше никакво чувство на јазикот или во устата. Лежев таму и ја гледав скорпијата како полека ползи покрај мене низ тревата. Не знаев дали ќе можам да се движам ако нападне, но се чинеше дека не ме забележа. Миг подоцна замина. Му правев гримаси и му завидував затоа што немаше проблем да преживее, барем за момент. Изгледаше малку иронично што овој вид ползи по површината на планетата повеќе од четиристотини милиони години, долго пред да се појават диносаурусите, и дека веројатно ќе се појави на Земјата многу пред истребувањето на човекот. Некако се чинеше неправедно, но тогаш бев пристрасен.


Додека лежев таму, друг звук влезе во моите уши. Тоа беше далечно зуење, не многу поразлично од претходното зуење на муви. Но, звукот брзо стана погласен и стана препознатлив како оној на автомобилски мотор.


Станав и ја наведнав главата да слушнам. Да, тоа беше некој вид на автомобил. Станав колебливо и тргнав кон звукот. Не видов ништо друго освен трева и повремени дрвја. Но, вревата секоја секунда се приближуваше.


"Здраво!" Викав низ тревата. "Еј, овде!"


Се сопнав и паднав. Повторно кревајќи се несигурно на нозе, повторно се влечкав напред. Миг подоцна го видов - Ленд Ровер, правлив и изгребан, налета на спореден пат кој не беше ништо повеќе од патека во тревата. Роверот, отворен автомобил, беше заземен од двајца мажи кои не ме видоа, бидејќи се приближи до најблиската точка на патот и продолжи по својот пат.


викнав. - "Здраво!"


Невешто се пробив низ тревата и конечно стигнав до патот. Повторно врескав кога стигнав таму. Трчав по колата, се нишав како пијан, но паднав со лицето надолу.


Лежев таму и гласно пцуев, чувствувајќи дека очајот ми се крева во градите. Овој автомобил можеби е мојата последна шанса за опстанок.


Потоа слушнав дека Роверот успорува и застанува. Се обидов да станам да видам што се случи, но немав сила. Јас


Слушнав како моторот работи во лер, а потоа Роверот се врати во прва брзина, се сврте на патот и се упати кон мене. Или ме слушнаа или ме видоа.


Неколку секунди подоцна автомобилот застана до мене, моторот изумре и слушнав двајца мажи како разговараат со британски акценти.


„О Боже мој, европско е“.


„Што прави тој овде во грмушките, сам?


„Можеби треба да го прашаме.


Набрзо студена вода течеше во мојата уста, се истури на предната страна на мојата валкана кошула и повторно го почувствував јазикот.


„О, Боже, човеку, што се случи?


Се фокусирав на двете месести лица кои се наѕираа над мене. Тие беа бели, средовечни Родезијци, веројатно господа земјоделци кои го поминале денот во пустина.


„Авионска несреќа“, одговорив. „Продолжив од тоа“.


Кога ме ставија во роверот, знаев дека сум успеал. Но, не можев да заборавам дека телото на Алексис Саломос го голтаа хиените поради некој во Атина. Се надевав дека Дејвид Хок ќе ми дозволи да истражувам што се случува во зградата Аполо за да дознаам дали Адријан Ставрос навистина е во Бразил како што сите мислеа. не сум видел долго време.


Трето поглавје.


„Не изгледаш многу добро, Ник.


Дејвид Хок, директор на супер-тајната американска агенција AX, држеше кратка пура во прстите на десната рака додека се наведнуваше напред на неговата широка маса од махагони. Седевме во неговата канцеларија во седиштето на AX, која беше вешто скриена во изнајмениот простор на Amalgamated Press & Wire Services на DuPont Circle во Вашингтон.


Го погледнав со лута насмевка. „Тие сакаа да останам уште малку во болница во Солсбери. Но, знаете колку брзо ми е досадно. Ако сум бледа, тоа е затоа што ми треба сонце и добар бифтек од филе. Што мислите за приказната на Саломос? "


Хок зеде влечење од својата пура и дувна со прстен од чад во мојот правец. Седејќи на големата маса, тој изгледаше мал и слаб, со разбушавена сива коса и лице на фармер од Конектикат. Но, знаев дека овој кревок изглед мами. Тој беше вистински динамо.


„Тоа малку ме плаши“, рече тој. „Она што исто така ме плаши е тоа што за малку ќе умревте помеѓу мисиите. Никогаш не сум видел личност која толку лесно наоѓала проблеми“.


ги кренав рамениците. „Саломос беше пријател. Мојот и секирата. Се обиде да ни помогне да го најдеме Борисов, се сеќаваш?


„Да, се сеќавам“, трезвено рече Хок. „Па, вашата родезијанска ескапада заврши, па ќе ја отфрлиме. Што се однесува до можноста Адријан Ставрос да заговара против грчката влада, не би дозволил да помине“.


„Дали тој сè уште ја поседува плантажата во Бразил?


„Според нашите извори, ова е сè уште неговиот штаб. Немаме неодамнешен извештај“. Хок се наведна на грбот на својот голем кожен стол. „Ако вашиот пријател навистина го видел Ставрос како го напушта пентхаусот „Минуркос“, дефинитивно сме соочени со интересна ситуација. Соништата за владеење со цела земја многу добро се вклопуваат со она што го научивме за него“.


Хок ги проучувал неговите коскени зглобови. Адријан Ставрос отсекогаш бил невротичен, можеби психопат. Покрај тоа што водел успешен шверцерски синџир во Бразил, кој владата не успеа да го разбие, тој извршил и политички убиства, од кои се верува дека последното било убиството на израелскиот функционер Моше Бен Канаан“.


„Тогаш разбирам дека AX е заинтересиран за приказната за Алексис Саломос“, реков.


„Се плашам дека така треба да биде. И верувам дека бидејќи го сметавте Саломос за свој пријател, би сакале да ја добиете оваа задача“.


„Да господине, јас би го сакал тоа“.


Хок ја испушти пурата во блискиот пепелник. „Мојот прв импулс е да кажам не и да ја пренесам работата на некој друг. Знаете како се обидувам да го избегнам личното учество на агентот во задачата“.


„Мене ми е важно убиецот на Алексис да не се ослободи“, реков тивко.


„Добро. Можете да се справите со ова. Но, биди дополнително внимателен, Ник. Мислам дека најдоброто нешто што треба да направите е да одите во Рио и да разговарате со момчето од ЦИА таму. Дознајте дали Ставрос е надвор од државата и каде го поминал времето. Потоа, ако вашите води ве водат во Атина, одете таму. Само информирај ме“.


Се насмеав. - „Зарем не го правам секогаш ова?


„Па, понекогаш заборавате дека тука има луѓе кои седат во нивните досадни клупи и нивна работа е да го водат шоуто“. Неговиот глас го добиваше оној груб тон што понекогаш се случуваше кога зборуваше за протокол и синџир на команда. „Ако ви треба помош во секое време, побарајте ја. За тоа сме тука“.


„Секако.


Ја отвори фиоката од бирото и извади плик. Неговите очи ги избегнуваа моите. „Очекувајќи го вашето барање и мојата можна отстапка кон вас, разумно, ако не и мудро, го купив вашиот билет.


Се насмевнав. „Благодарам на“. Посегнав преку масата и го зедов пликото.


„Подобро почекајте да видите како сето ова ќе се одвива пред да одлучите дали сум ви направил услуга“, одговори Хок.


Следната вечер се качив на летот на Пан Ам за Рио де Жанеиро. Цело време одмарав


ден и повторно се почувствував како моето старо јас. Летот беше без настани, но јас продолжив да размислувам за другиот во малиот авион на Муни кога Саломос ми го покажа полето, за неволјите и итно слетување и како изгледаше трупот на Саломос на жешкото сонце.


Следното утро пристигнав во Рио и се пријавив во хотелот Флориано, недалеку од палатата Копакабана. Беше на само блок од плажата и имаше мирис на колонијален Бразил. Собата имаше тавански вентилатор и врати со решетки, а тесниот балкон имаше мал поглед на морето.


Во Рио беше жешко. Сите Бразилци кои успеале да стигнат таму биле на плажа, а повеќето од нив сигурно биле во областа Копакабана во близина на хотелот. Предвидувајќи ја жештината, зедов со себе костим од тропска волна. Напладне се туширав, облеков лесен костим над Вилхелмина, моите Лугер и Хуго, шило со обвивка на десната рака и отидов на ручек во еден од моите омилени мали ресторани, Чале на Руа да Матриз 54. Овој ресторан порано беше колонијална куќа и сè уште опремена со вредни антиквитети и слики. Црнците слуги чекаа маси и го чуваа барот. Нарачав миксто чураско, кое се состоеше од парчиња говедско и свинско месо со зеленчук, и го пренесов редовното сека, одлично локално пиво на чешма, за нивното многу добро вино Grande Uniao Cabernet. Но, штотуку почнав да јадам кога видов дека девојката влезе и седна на соседната маса. Беше висока и витка, а нејзината грива со огнена црвена коса ја правеше нејзината млечно бела кожа уште побледа. Нејзиниот блескав зелен мини фустан имаше остра контраст со нејзината коса и ги покажа поголемиот дел од нејзините долги, совршени бутови и воодушевувачкото деколте од половината нагоре. Таа носеше зелени чевли кои одговараат на нејзиниот фустан и зелени алки на левата рака.


Црвената коса за момент ме збуни, но потоа сфатив дека последниот пат кога ја видов, нејзината коса беше кратка и кафена. Ова беше во Израел пред повеќе од една година. Девојчето се викаше Ерика Нистром. Таа беше член на израелската разузнавачка мрежа Шин Бет. Нејзиното кодно име беше Flame кога таа и јас работевме заедно за да го спречиме рускиот заговор против израелската влада, но тоа име се менуваше со секоја мисија.


Станав и отидов до нејзиното биро. Додека ги подигна долгите трепки за да се сретне со мојот поглед, насмевка се рашири низ нејзиното лице. "Ох!" Извика таа. "Тоа си ти. Какво пријатно изненадување“. Зборуваше англиски без трошка акцент.


Родителите на Ерика биле скандинавски Евреи. Нејзиното семејство прво живеело во Осло, а потоа во Копенхаген, пред да емигрира во Израел кога таа имала само осум години.


„И јас сакав да го кажам истото“, реков. Ерика и јас поминавме интимна вечер во Тел Авив чекајќи да пристигне курирот; тоа беше вечер во која и двајцата навистина уживавме. Сега нејзините очи ми кажаа дека со нежност се сеќава на тоа. „Дали ќе ми се придружите на мојата маса?


„Па, некој ќе ми се придружи подоцна, Ник. не ти пречи?"


„Не е како да не зборувам со тебе“, реков.


Таа ми се придружи на мојата маса и си нарача лесен ручек, а третиот човек, за кој објасни дека е агент: „Изгледаш навистина добро, Ник“.


„Требаше да ме видите пред една недела“, реков. „Сакам црвена коса, Ерика.


Таа ми блесна насмевка. Долг аквилин нос ја истакна широката, сензуална уста. Нејзините очи беа темно зелени, а фустанот блескаше. „Ви благодарам“, рече таа. „Тие се мои, освен бојата. Не помина долго што работевме заедно во Израел“.


„Се сеќавам“, реков. „Дали сте тука за работа?


„Да“, одговори таа. "И ти?"


„Да“, се насмевнав. „Секогаш е работа, нели?


"Речиси секогаш."


Се сетив дека неодамна прочитав во весниците дека Израел е огорчен од убиството на Моше Бен Ханаан и дека нивниот претседател ветил дека ќе го допре до крај. Токму во ова убиство американските разузнавачи веруваа дека е вмешан Адријан Ставрос. Не можев а да не се запрашам дали Ерика беше во Рио или да го киднапира Адријан Ставрос и да го однесе во Израел, што беше израелски стил, или да го убие.


Прашав. - „Дали ќе останеш доволно долго во Рио за да се напиеме и да разговараме?


„Можеби“, рече таа. Нејзините раце го туркаа моето деколте додека ги ставаше на масата и мојот крвен притисок се зголеми за десет поени. Нејзините зелени очи погледнаа во моите и ми кажаа дека знае дека не зборувам за вино и разговор.


Ја земав чашата. Таа го нарача и ѝ беше послужено истото Grande Uniao Cabernet. „За оваа можност“, реков.


Ја зеде чашата и ја чукна со мојата. „Кон оваа можност.


Штотуку го завршивме нашиот тост кога се појави еден млад човек. Не го ни видов додека не застана до нас. Тој беше масивен, мускулест дечко со многу кратка руса коса и тврдо, квадратно лице. Му недостасуваше дел од левото уво, но оваа мана не му наштети на машкиот изглед. Тој беше облечен во беж летен костум кој не го криеше целосно испакнатоста под левата рака.


„На почетокот не те видов, Ерика“, рече тој прилично грубо.


гледајќи во мене. „Не очекував дека ќе бидеш со некого.


Овие зборови беа наменети како благ укор. Тие зборуваа со јасен акцент. Се сетив на фотографијата на овој човек во досието на израелското разузнавање AX. Тоа беше Захарија Гариб, џелатот на Шин Бет. Мојата теорија за неговото и присуството на Ерика во Рио се чинеше дека се зајакна.


„Ова е стар пријател, Зак“, рече Ерика. „Тој работеше со мене во Израел“.


Гареб го освои третото место. „Знам“, рече тој. „Картер, претпоставувам“.


„Ова е точно.


„Вашата репутација ви претходи.


Неговиот начин беше нагло, речиси непријателски. Ја почувствував неговата љубомора што ја познавам Ерика. Пред да можам да му одговорам, тој се сврте кон неа. „Дали нарачавте вишисоаз како што предложив?


„Да, Зак“, рече Ерика, малку збунета од неговиот недостаток на пријателство. „Наскоро ќе биде тука.


„Vichyssoise е единственото нешто што вреди да се јаде во овој ресторан“, се пожали Зак премногу гласно.


„Жал ми е што немаш среќа“, одговорив мирно. „Мислам дека повеќето јадења овде се добро подготвени. Можеби смениле готвачи од вашата последна посета“.


Зак се сврте и ми даде цврста насмевка. "Можеби".


Решив дека отсега разговорот ќе биде помалку од пријатен. Го завршив јадењето, па го повикав келнерот да го донесе чекот. Се понудив да платам за целата забава, но Зак брзо одби.


„Каде престојуваш? - ја прашав Ерика.


„Во Корумба на Авенида Рио Бранко“, рече таа.


Зак се загледа во неа.


„Под кое име?


Таа се двоумеше. „Варгас“


„Може ли да те повикам таму?


„Ќе имате малку време за комуникација“


- Брзо и рече Зак.


Таа го игнорираше и слатко ми се насмевна.


„Да, можете да ми се јавите. Се надевам дека ќе се сретнеме повторно, Ник“.


Се разбудив. „Чувството е взаемно. Ја допрев нејзината рака со раката и нашите очи се сретнаа за момент. Знаев дека Зак е љубоморен и бидејќи не ми се допаѓа, го одиграв во негова корист. Седеше и ме погледна. „Ќе слушнете повик од мене“.


„Во ред“, рече Ерика.


Се свртев од нив и го напуштив ресторанот. Како што излегував, речиси можев да ја почувствувам топлината на непријателството на Зак на мојот грб.


Истиот ден се качив со жичара на импресивната планина Корковадо, на чиј врв стоеше огромна статуа на Христос Спасителот. Откако стигнав до местото, отидов до парапетот за набљудување, застанав на назначеното место и почнав да чекам. Околу петнаесет минути подоцна еден човек ми се придружи на оградата. Тој беше приближно мојата висина, но потенок. Иако сè уште не беше средовечен, неговото долго лице беше покриено со длабоки брчки. Тоа беше Карл Томпсон, а тој работеше за ЦИА.


„Прекрасна глетка, нели? Тој рече како вовед, мавтајќи со раката кон градот долу, кој блескаше бело на сонцето и беше опкружен со зелени ридови и кобалтно море.


„Одзема здивот“, реков. „Што има, Томпсон?


„За истото“, рече тој. „Овде е прилично тивко од последната промена на администрацијата во Бразилија. Како стојат работите во AX деновиве? За некое време, вие пукавте низ повеќе муниција отколку војската во Азија“.


Се насмеав. „Понекогаш така изгледа. Јас бев зафатен, а сигурен сум дека сте и вие“.


„И сега те ставија на Адријан Ставрос.


„Ова е точно. Гледав како бродот за крстарење, неговиот мазен лак како плови низ сината вода, полека влегува во пристаништето. Таму долу изгледаше како играчка чамец. „Кога последен пат сте го виделе?


Помисли за момент. „Имаме надзор на плантажата на самото место. Пред пет-шест недели беше виден како го напушта ова место. Мислиме дека се качи на авион за Мадрид“.


„Овој лет можеше да продолжи до Атина“.


"Веројатно е така. Дали го видовте таму?"


„Мислиме дека е така. Што се случува на плантажата?


„Плантажата е неговото вистинско седиште. Тој има дивизија овде во Рио, Апекс импортс и мислиме дека шверцот се врши преку оваа компанија. Но, тој не ги посетува многу често нејзините канцеларии, иако неговото име отворено се поврзува со неа. Претседателот на компанијата редовно патува во Параката“.


„Каде е плантажата?


Томпсон кимна со главата. „Тоа е до село, среде никаде. Го чува малата армија на Ставрос од поранешни затвореници, политички фанатици и поранешни нацисти. Но, сега има само некоја сила таму“.


Прашав. - „Дали забележавте нешто необично таму?


„Па, ако мислите на толпи луѓе или оружје, одговорот е не. Но, имаше посетител кој никој од нас го немаше видено претходно. Откако се појави со Ставрос пред деведесет дена, речиси постојано го гледаме. и никој не го виде како го напушта местото. Нема ништо необично во ова, освен што еден од моите двајца мажи инсистира дека новиот тип, средовечен маж, е таму затвореник. Тој беше префрлен од една во друга зграда со вооружени чувари“.


„Како изгледаше овој човек?


Томпсон ги крена рамениците. „Имаме негова фотографија, но таа е од далеку. Тој е околу педесет, би рекол, со кратка темна коса која малку се посива кај слепоочниците. Тој е крупен човек кој секогаш носи свилени кошули“.


Изгледа дека тоа би можело да биде Миноуркос, грчкиот бродски магнат чии политички изјави неодамна ја потресоа Атина и чиј пентхаус е виден Адријан Ставрос.


„Може ли да имам копија од фотографијата?


„Може да се организира“, рече Томпсон. „Гледај, Картер, во последната недела моравме привремено да го намалиме надзорот на плантажата за да се проверат на самото место и можеби ќе треба целосно да ги повлечам нашите луѓе од таму во следните неколку дена, бидејќи има друг проблем што дојде. Сакаш за нас, за да добијам дозвола да го вратам лицето со тебе?


„Не, реков. „Јастреб ми вети помош ако ми треба. Кога можам да ја добијам фотографијата?


"Како за вечерва?"


„Добро“.


„Ние користиме малку поинаква локација за пренос“, рече Томпсон. „Ова е градски автобус. Одите во вашиот хотел. Мојот човек веќе ќе биде таму. Ќе отидете во задниот дел на автобусот, каде што никој не оди, и ќе го заземете последното седиште од десната страна. Фотографијата ќе биде прикачена под ова седиште. . Автобусот ќе ја носи ознаката Estrada de Ferro и ќе ве однесе до центарот ако сакате да одите толку далеку“.


„Кога автобусот поминува покрај хотелот?


„На седум и петнаесет. Автобусот ќе биде број единаесет“.


„Во ред“, реков. „И благодарам“.


„Во секое време“, рече Томпсон. Миг подоцна замина.


Доцна попладнето накратко застанав во канцеларијата на Апекс импорт. Се наоѓаше во една од старите обновени владини згради кои беа празни кога главниот град се пресели во Бразилија. Канцелариите беа три лета погоре, а лифтот не работеше.


Влегов во прилично малиот простор за прием горе. Искачувањето донесе пот на површината на моето чело бидејќи климата во зградата изгледаше дека не работи подобро од лифтот, а во Рио беше жесток ден. Темнокоса девојка седна на метална маса и сомнително ме погледна додека влегов.


„Може ли да ти помогнам? - праша таа на португалски.


Одговорив на англиски. „Би сакал да го видам господинот Ставрос.


Нејзините темни очи уште повеќе се стеснија. Кога повторно зборуваше, беше на скршен англиски. „Верувам дека дојдовте на погрешно место, сенере“.


Реков. - "О?" „Но, самиот г-дин Ставрос ми рече дека можам да контактирам со него преку Apex Imports“.


„Сениор, г-дин Ставрос нема канцеларија овде...“


Вратата од приватната канцеларија се отвори и се појави огромен, темнокос човек. Тој ме праша. - „Дали има потешкотии? Неговиот тон не може да се нарече пријателски.


„Само го барав г-дин Ставрос“, реков.


"За која цел?"


Ја игнорирав грубоста. „Г-дин Ставрос ме советуваше да купам јапонски камери на големо од него доколку го контактирам овде“. Постапив збунето. „Дали сум во погрешна канцеларија?


„Господин Ставрос е претседател на одборот на директори“, рече мрачниот човек, „но тој нема канцеларија овде и не се занимава со бизнисот на компанијата. јас сум нејзин претседател; можеш да се справиш со мене“.


„Ова е сенорот Карлос Убеда“, малку арогантно интервенираше девојката.


„Мило ми е што те запознав, господине“, реков, пружајќи ја раката. Тешко го зеде. „Моето име е Џонсон. Пред неколку недели случајно го запознав господинот Ставрос во ресторанот Чале. Тој рече дека ќе се врати од патување во Европа во исто време и дека можам да го контактирам овде“.


„Тој сè уште е во Атина“, рече девојката.


Убеда и упати продорен поглед. „Како што реков, господинот Ставрос не може да се контактира овде. Но, со задоволство ќе ја препратам вашата нарачка“.


"Тоа е јасно. Па, навистина сакав да се занимавам лично со него. Можете ли да ми кажете кога би можел да се врати од Атина?


На лицето на Убеда пред устата му се грчеше мускул. „Не го очекуваат од Европа неколку недели, господине Џонсон. Ако сакате да се занимавате со бизнис, ќе мора да се справите со мене“.


Се насмевнав. „Ќе ви се јавам, господине Убеда. Ви благодарам за вашето време".


Ги оставив да гледаат по мене. Се вратив надвор, фатив такси и се вратив во мојот хотел. Забелешката на девојката ми ја даде потврдата што ми требаше Адријан Ставрос навистина беше во Атина, како што ми кажа Саломос. И ако оваа фотографија се испостави дека е фотографија на Никор Минуркос, работите станаа интересни.


Се туширав и одморив малку, а потоа се качив во автобусот со број единаесет, следејќи ги упатствата на Томпсон. Како што очекуваше, фотографијата беше прикачена на седиштето во мало кафено плико. Го зедов, отидов во едно мало кафуле во центарот на градот и нарачав добро португалско вино. Дури тогаш ја извадив фотографијата од пликот и ја проучував.


Како што рече Томпсон, сликата не беше многу добра, иако несомнено беше користен телефото објектив. Тоа беше слика на тројца мажи кои штотуку ја напуштија куќата на ранчот и одеа кон камерата. Човекот во средината беше оној што ми го опиша Томпсон, и покрај малата големина на лицето што морав да го идентификувам, немав сомнеж, бидејќи го споредив со лицето што ми беше покажано во AX од фотографиите , овој човек всушност беше Никор Минуркос. Никогаш порано не сум видел други мажи.


Минуркос одеше мрачно меѓу другите двајца.


Никој од нив не зборуваше, но човекот лево од Минурк, висок и тевтонски, го погледна Минурк како штотуку да разговарал со него и чекаше одговор. Лицето на Минуркос беше мрачно и сериозно.


Ја вратив фотографијата во пликот и ја ставив во џеб. Ако опсервацијата на агентот на ЦИА беше точна, теоријата на мојот пријател Саломос навистина беше докажана. Некако, Ставрос ги презел операциите на Минуркос во Атина и во негово име подготвувал државен удар.


По лесен оброк во кафулето, се јавив во собата на Ерика Нистром во хотелот Корумба. Нејзиниот глас беше пријателски и топол. Таа рече дека остатокот од вечерта ќе го помине сама, сама и дека ќе и биде мило ако ја посетам. Тој и Зак малку се скарале и тој бесен влегол во ноќен клуб.


Откако направив состанок за девет, се вратив во хотелот и му се јавив на Хок. Тој одговори со уморен глас и го активираше скромлерот на крајот од линијата за да можеме да разговараме без да мора да пишуваме сè во код.


„Какво лошо време, Ник“, рече тој малку нервозно. „Мислам дека ова е единствениот пат кога те слушам во овој момент“.


Се насмеав. Можев да го замислам како седи зад посебен телефон во неговиот супертаен стан, со разбушавена сива коса, можеби облечен во свилен смокинг на слабото тело и неизбежната пура стегната меѓу забите.


„Барем не сум во спалната соба на некоја девојка“, реков со сомнителна искреност.


„Хммм! Вечерта сè уште не е завршена, нели? Не ме залажувај, момче мое. Јас самиот го поминав сето ова“.


Понекогаш мислев дека Хок има психички способности кои ги откриваат моите најдлабоки мисли на неговиот аналитички ум.


„Не, господине“, признав. „Вечерта сè уште не е завршена. Но, добро го искористив првиот дел од него, мислам дека Миноуркос е затвореник на плантажата на Ставрос кај Паракату. Освен тоа, дознав дека Ставрос е во Атина“.


„Па“, замислено рече Хок, „тоа е интересно“.


„Ова е во согласност со теоријата на Саломос.


„Значи, ќе одиш во Паракату? - праша Хок.


„Точно. Можеби можам да го сфатам ова. Томпсон од ЦИА вели дека плантажата во моментов е слабо чувана. Но, има компликации“.


"Да?"


„Има еден стар пријател овде во Рио. Девојката со која работев во Израел на операцијата „Ветена земја“.


„О, да. Нистром. Зошто се чини дека убавите жени ве следат ширум светот?“


Се насмеав. „Не бидете љубоморни, господине. Како што забележавте, имавте и денови и ноќи“.


Од другиот крај се слушна воздишка. „Ајде, Ник.


„Па, господине, ми текнува дека госпоѓица Нистром можеби е тука во Бразил од истата причина како и јас. Или, подобро кажано, поради истата личност. Ние се сомневаме на Ставрос за убиството на Бен Канан, нели?


Малку тишина. „Да, знаеме. И јас би рекол дека погодивте правилно“.


„Џелатот е со неа“, додадов. „Мислам дека го бараат Ставрос. Можеби не знаат дека во моментов е во Атина. Но, не сакам сите да се појавиме на плантажата во исто време и да се застреламе по грешка или во спротивно ќе ја уништите работата. Мојата идеја е да ја потврдите мисијата на Нистром со израелското разузнавање. Ти си стар пријател на нејзиниот шеф, Жиру, и мислам дека тој ќе се согласи со тебе под овие околности.


Јастребот загрчи во согласност.


„Ако е така, мислам дека сите треба да бидеме искрени и да седнеме да видиме дали можеме да си помогнеме. Или барем држете се настрана еден од друг“.


Овој пат тишината се одолговлекуваше. „Во ред, момче мое. Ќе му се јавам на Жиру и ќе ти се вратам“.


„Благодарам“, реков. „Нема да мрднам додека не слушнам од тебе.


Не требаше долго да чекаме. Еден час подоцна, непосредно пред да заминам во хотелот на Ерика, ми се јави Хок. Сигурно го извлекол Жиру од кревет пред зори во Ерусалим. Одговорот на Жиру беше да, и ми беше наложено отворено да разговарам за прашањето на Ставрос со Нистром, кој беше задолжен за мисијата, иако Зак Гареб беше со неа. Ми беше даден шифра што докажуваше дека Жиру и наредил да разговара со мене за нејзината работа.


Стигнав во собата на Ерика неколку минути по девет. Таа ме пречека на вратата облечена во кратка, релаксирачка наметка која и ги откри поголемиот дел од бутовите. Таа носеше жесток мирис и широка, сензуална насмевка.


„Мислев дека никогаш нема да стигнеш овде“, рече таа, затворајќи ја вратата зад мене и заклучувајќи ја.


Влегов во собата и погледнав околу неа. Беше поголем од мојот и се прашував дали Зек го сподели со неа.


„Дали би сакале малку ракија? Имам неотворено шише и тоа е најдоброто нешто што можете да го купите во Рио“.


„Звучи добро“, реков.


Истури две пијачки. Земајќи ја чашата, ги оставив очите да го галат нејзиното убаво лице. „Отсекогаш си била убава девојка за да бараш подобро“.


„И јас обично го добивам тоа“, рече таа. "Ти?"


„Ме посетивте во Тел Авив“, реков тивко и со насмевка.


Нејзините долги трепки трепеа додека нејзините очи ги избегнуваа моите за момент. Кога повторно го крена погледот, се смешкаше. Ја подадов раката и го допрев нејзиниот образ. Таа испи една голтка ракија. Ја ставив раката


на нејзината тенка половина и ја повлече кон мене. Мирисаше слатко и беше мека.


„Се сеќаваш на таа ноќ, Ник? - ми дишеше во увото. „Дали навистина се сеќаваш на тоа како јас?


"Се сеќавам."


„Тоа беше многу добро, нели?


„Многу.


Чашите ги ставаме на најблиската маса. Ја повлеков кон себе и ги допрев нејзините усни со моите. Нејзиниот јазик влезе во мојата уста.


„Боже, Ник“, промрморе таа.


Поминав со рацете по нејзиниот задник, чувствувајќи ги облините како се спуштаат до нејзините колкови. Под мојот допир, нејзините колкови полека почнаа да се нишаат.


Таа нежно ме оддалечи од себе и го изгаси светлото. Потоа почна полека и грациозно да се соблекува. Под наметка носеше само мали бикини гаќички. Нејзините гради нестрпливо се испружија кон мене додека ја симнуваше наметката од рамениците. Градите и беа полни, зрели и млечно бели. Во друг момент, мало парче долна облека и се лизна од колковите и бутовите и падна на тенок куп на подот.


Ерика ме погледна отворено, дозволувајќи ѝ на нејзиниот поглед да се лизга по моето голо тело во темнината на собата.


„Прекрасно“, прсна таа. „Толку многу тврди мускули“.


Ја повлеков кон себе, чувствувајќи ја нејзината голотија против мојата. Таа помина со раката преку моите гради и раменици, движејќи се по моето тело. Ме галеше, ме галеше, водеше љубов со мене со рацете додека моите прсти ја истражуваа. Нејзините бедра се раширија на мојот допир и таа стенкаше.


Под нас имаше мек, дебел тепих. Ерика клекна на неа, пуштајќи ѝ ги рацете да се лизгаат по моето тело додека слегуваше. Таа ги знаеше сите начини да го возбуди мажот и не се сомневаше во нивното користење. Миг подоцна се лизнав до неа и грубо ја турнав назад на дебелиот тепих од рунтав. Клекнав над неа, поминувајќи со рацете по нејзините гради. Таа здивна. Долгите бутови ме прегрнаа. Ја поминав раката по свилениот внатрешен бут.


„О, да“, прсна таа. Нејзината уста беше малку отворена, нејзините прекрасни зелени очи беа затворени.


Кога влегов во неа, нејзината полна уста се прошири за момент, а благо треперење помина низ нејзиното тело. Потоа почна да се движи со мене, со прстите ме фаќаа за рамениците, бутовите се затворија околу мојата половина. Не знам колку долго останавме затворени заедно пред да заврши и за двајцата.


После тоа долго лежев со неа, не сакајќи да се мрднам. Топлата релаксација постепено навлегуваше во најоддалечените влакна на моето месо и во најдлабоките длабочини на мојата душа.


Подоцна се облековме, седнавме на една мала софа и ја доработивме нашата ракија. Ерика ја исчешла својата долга црвена коса и изгледаше свежо како кога влегов во собата.


„Мило ми е што Зак не тропна на вратата“, забележа таа.


„Изгледа многу љубоморно, Ерика. Дали бевте блиски?


Таа ме погледна. "Еден ден. Негова идеја, не моја. И тој беше многу неспособен. Му реков дека никогаш повеќе нема да се случи ништо физичко меѓу нас. Тој е навреден од ова. Не сакав тој да биде вклучен во овој случај, но бев одбиен. Тој е многу добар со оружје“.


„Тој ќе мора да биде на оваа мисија, нели?


Таа ме погледна замислено. „Да“.


„Ерика, сфатив зошто си во Бразил. Се чини дека ја бркаме истата личност. Мојот шеф стапи во контакт со твојот и тој ги потврди моите размислувања. Ќе разговараме за нашите индивидуални задачи и ќе соработуваме едни со други ако се чини изводливо .


Зелените очи малку се стеснаа. Жиру не беше во контакт со мене и Зак.


„Ќе добиете телеграма во следните неколку часа. Во меѓувреме, ми беше даден шифра што треба да ви овозможи да ми верувате. Зборот е Голијат“.


Таа изгледаше изненадено. „Тоа е вистинскиот збор!


„Жиру го испрати ова“.


Се поли со друга ракија. „Во ред, Ник. Но, ќе чекам телеграма што ќе ми каже колку сум слободен со тебе“. Таа се насмевна и ме бакна во образот.


Очекував да биде внимателна. Таа беше добар агент. "Се е во ред. Ќе ви кажам само неколку мои идеи. Воопшто не треба да зборувате“.


„Тоа е фер.


„И двајцата го бараме Адријан Ставрос, но од различни причини. Нејзиното лице беше без израз. Таа не даде ништо. „Го сакате поради убиството на Бен Канаан. Сè уште не ни е сосема јасно зошто е потребен, но тоа може да има врска со грчката политика и киднапирањето на Никор Минуркос“.


„Грчки бродски магнат?


„Точно. Тој може да биде во Паракату и да биде задржан против негова волја. Ставрос е во Атина, па или ќе треба да го чекате да се врати или да одите во Европа да го земете. Но, мислам дека патот до него е низ сè што можеме да научиме од Паракату, треба да разговарам со Минуркос.


„Ако сте заинтересирани, ќе ве одведам двајца со мене во Параката. Ова може да ги подобри вашите шанси да стигнете таму. Разговарајте за ова со Зак и известете ми утре кога ќе ја примите телеграмата“.


„Ако навистина го гоневме Ставрос“, рече Ерика, „не би било подобро да одиме директно во Атина?


„Се верува дека Ставрос го прави своето привремено седиште таму, во пентхаусот на Минуркос, кој е вистинска тврдина. Не можете само да го нападнете местото, вие и Зак. И во ретки прилики тој го напушта местото, може да биде како ова е тешко,


но Минуркос може да ни каже како да стигнеме до Ставрос“.


Таа одеднаш замолкна, размислувајќи за мојот предлог. Кога ме погледна, на нејзините полни усни се појави блага насмевка. „Ќе те контактирам утре наутро, Ник драга“.


Се наведнав и ги допрев нејзините усни со моите. „Ќе го направиш тоа. Станав, посегнав по оружјето и го облеков. Потоа ја фрли јакната врз нив. „И држете го Зак на краток синџир, во ред?


Таа се допадна. Таа сè уште се смееше кога излегов од собата.


Глава четири.


Размислував за Адријан Ставрос додека го напуштав хотелот на Ерика. Веќе беше доцна навечер и немаше такси на повидок. Внимателно чекорев по авенијата Рио Бранко. Влегувањето во штабот на Ставрос на Паракату, дури и со неговото намалено обезбедување, може да биде доста тешко. Малата група на Ставрос имаше лоша репутација. Тој го собра талогот на општеството околу себе во Паракату. Во суштина, тие беа како него, но без неговите лидерски способности. Сеќавајќи се на ова, решив дека Адолф Хитлер сигурно започнал на ист начин. Во Германија во 1930-тите сигурно имало малку луѓе кои сериозно го сфатиле поранешниот каплар. Овој пример беше лекција што требаше да се научи, но се чинеше дека светот никогаш не ја научи.


Одев неколку блока без да видам такси. Влегував во простор со продавници и канцеларии на улица. Додека ја свртев уличката за да се упатам кон мојот хотел, на момент напуштајќи го превозот, ме чекаше изненадување. На третиот излог, темна фигура излезе од сенките и мавташе со тупаница кон мене. Во тупаницата имало нож.


Кога започна нападот, речиси поминав покрај влезот. Да чекаше уште една секунда, немаше воопшто да го видам, нападот ќе беше успешен, а ножот ќе ми забодеше во грб. Но, во брзањето да ја заврши работата, тој се движеше премногу брзо, а јас го фатив движењето во мојата периферна визија.


Кога ножот ме удри во грбот, остро се свртев и ја исфрлив левата рака за да го блокирам ударот, што успеав да го направам, но сечилото ја пресече ткаенината на мојата јакна и кошулата и малку ми ја пресече подлактицата. Ја оставив тежината на човекот да го носи кон мене. Потоа се свртев, држејќи го во раце и удрив во зградата до нас.


За момент помислив дека тоа е Зак, неговата љубомора го надвладеа бидејќи човекот беше крупен и силен. Но, кога погледнав подобро, видов дека е поголем од Зак и има темна коса. Изгледаше Бразилец и беше вистински насилник.


Посегнав по Вилхелмина со слободна рака, но мојот напаѓач немаше намера да ми дозволи да ја добијам таа предност. Повторно остро замавна со ножот, овојпат нишан кон моето лице. Избегнав и делумно го оттргнав сечилото, но ми го пресече увото. По трет пат го крена оружјето и ме удри со својата тежина.


Неговиот моментум беше премногу силен. Ме собори и паднавме заедно на тротоарот. Накратко го удрив со десната рака по вилицата, но тој не ни изгледаше. Еднаш се превртевме додека се обидував да се заштитам од прободувачкиот нож. Сакав да го извадам Хуго, мојот шило, но не можев да ги ослободам раката и раката за момент за да дозволам ножот да ми се лизне во дланката.


За кратко, крупниот човек беше над мене. Тој пцуеше на португалски и злобно ме удри во гради. Ножот не беше долг, сечилото беше прилично широко, но сечилото беше наострено до острина на жилет. Тој блескаше слабо во ноќта додека му ја фатив раката со ножот во последен момент пред сечилото да дојде до моите гради. Рацете ни се тресеа за момент додека тој се обидуваше да го втурне сечилото до крај. Ја ослободив десната рака и слепо го фатив за лицето, ги почувствував неговите очи и со показалецот и средниот прст вкопав во нив. Со средниот прст го прободов левото очно јаболко и со показалецот го прободев десното очно јаболко. Очното јаболко пукна и прстот ми се намокри.


"Аххх!" – извикал напаѓачот, стегајќи ги очите со слободната рака, а во другата заборавајќи на ножот. Повторно врескаше и делумно падна од мене.


За време на овој краток одмор, Хуго конечно се лизна во мојата десна рака. Само што го фатив кога големиот човек диво врескаше и повторно го крена ножот за да удри слепо со него. Го вметнав шилото под неговата подигната рака и сечилото влезе во неговата страна веднаш под ребрата и отиде до крај.


Потоа видов дека преостанатото око на напаѓачот гледа над мојата глава во темнината и во тој момент јасно ја видов сивата влажност на десниот образ под згмеченото око. Го повлеков шилото од моја страна и тој силно падна врз мене, а неговиот нож тропкаше на тротоарот.


Го оттурнав телото и станав. Набрзина погледнав наоколу, видов дека во близина нема пешаци за да видат што се случило. Побрзав по џебовите на човекот и најдов некои документи во неговиот паричник. На една од картичките пишувало дека е вработен во Апекс импортс.


Изгледа дека човекот по име Убеда беше повеќе импресиониран од мене отколку што мислев. Или можеби му се јавил на Ставрос во Атина и Ставрос негираше дека некогаш слушнал за мене. Убеда веројатно одлучила дека сум некој вид полицаец кој се меша во бизнисот на Апекс импортс. Или некој од ЦИА кој станал малку премногу љубопитен. Кој и да мислеше дека сум Убеда, очигледно ме внимаваше и знаеше каде престојувам. Во мој најдобар интерес беше да одам во Параката во првата прилика.


Го оставив мртвиот Бразилец и брзо се вратив во мојот хотел. Таа вечер немаше дополнителни инциденти, а утрото помина без инциденти.


Ерика Нистром, Зак и јас се сретнавме во девет часот наутро. во мало кафуле на Avenida Presidente Vargas со поглед на ридовите зад центарот на Рио и шарените колиби од фавела на ридот над градот. Зак ја сфати мојата блискост со Ерика и беше незадоволен од можноста да работи со мене дури и на краток временски период. Тој беше уште понепријателски од порано. Ерика доби шифрирана телеграма од Ерусалим во која таа и Зак добија наредба да соработуваат со мене на кој било начин неопходен за успехот на нашата заедничка цел да го запреме Адријан Ставрос.


„Ако сакаш информации од Минуркос, оди во Паракату“, цврсто ми рече Зак, а неговите сини очи светкаа од гнев. Кафето му остана недопрено на масата пред него. „Нашата мисија е да го најдеме Ставрос и да го уништиме. Очигледно нема да го најдеме во Паракат“.


Неговите строги очи се загледаа во моите. Се свртев од него кон Ерика. Таа беше очигледно вознемирена од неговото однесување. Прашав. - „Што велиш, Ерика?


„Веќе му кажав на Зак. Мислам дека вашиот пристап не одговара само вам, туку и нам“.


Зак подсвиркваше по неа. - „Мозокот ви е заматен од секс! „Овој човек очигледно е твој љубовник. Сè што ќе каже ти изгледа разумно“.


"Те молам, Зак!" - остро рече Ерика.


„О боже“, промрморев, тресејќи ја главата. „Видете, не ми требаат никакви детални љубовни врски што ми пречат. Можеби згрешив што работевме заедно. Можам да добијам помош од Хок само со тоа што ќе прашам. Или можеби од ЦИА. Но, нема да одам на операција за да се заплеткам со некој безгрижен милитант кој не може да ги држи под контрола неговите лични чувства“.


Лицето на Зак одеднаш стана црвено и тој скокна од столот. „Слушај, Картер...“


"Седни!" - нареди Ерика со тивок, но авторитетен тон.


Зак ја погледна строго, а потоа седна на своето место. Нешто мрмореше под здив, но ги избегнуваше моите очи.


„Ако има нешто друго како ова, ќе мора да разговараме“, рече Ерика. "Дали разбираш, Зак?"


Тој се двоумеше. Кога зборуваше, рече еден збор. „Да“.


„Нема ништо меѓу нас, Зак. Ме слушаш?"


Внимателно ја погледна. „Секако.


„Нема ништо меѓу нас и никогаш нема да има. Значи, што и да се случи меѓу мене и Ник нема никаква врска со тебе. Ако сакаме да работиме заедно, мора да го разберете ова“.


Се чинеше дека малку се опушти. Ме погледна мене, а потоа во Ерика. Неговите тупаници стегнати на масата. "Ако ти така велиш."


„Навистина го мислам тоа. Сега одам во Параката. Ако мислите дека таков план е неразумен, ќе се обидам да ве ослободам од оваа задача“.


Ја погледна и лицето му се смени и омекна. „Знаеш дека нема да те пуштам без мене. Неговите очи повторно се сретнаа со моите. „Се чини дека вие и Картер го водите шоуто. Ако заминеш, јас ќе заминам“.


Прашав. - „А може ли да го одложиме натпреварот за додворување додека не заврши?


„Ја слушнавте“, мрзливо рече Зак. „Без конкуренција. Погледна во шолјата за кафе.


„Извини, Зак“, рече Ерика.


Се подгрба. „Кога ќе одиме во Параката?


Го проучував за момент. Можеби сепак ќе успее. "Што порано тоа подобро."


„Знам каде можете да изнајмите автомобил“, рече Ерика. „Можеме да тргнеме по патот Бразилија, кој поминува низ шумата Тијука поголемиот дел од патот“.


„Точно е“, реков. „Ако можеме да земеме автомобил денес, предлагам да тргнеме вечерва. Би било подобро да се вози ноќе низ жешката, леплива џунгла“.


„Добро сум со тоа“, рече Зак.


„Тогаш е одлучено“, додаде Ерика. „Зак, можеш ли да ми помогнеш да изберам сигурен автомобил?


Тој погледна во неа. На неговото лице се појави блага насмевка. „Од она што го прочитав за Картер, тој е експерт за автомобили. Зошто не одиме сите?“ Ме погледна прашално.


Му го задржав погледот за момент. Да, тој може да го направи тоа. „Ќе ни повикам такси“, реков.


* * *


Таа вечер заминавме. Врз основа на мојата препорака, Зак избра црна BMW 3.0 CS седан за патувањето. Неговите карактеристики на управување беа одлични и имаше менувач што беше задоволство да се управува. Зак возеше речиси до полноќ, а потоа го презедов возачкото место. Патот не можеше да се смета за добар, иако беше автопат до Бразилија и внатрешноста. Одржувањето беше генерално слабо, а на некои места џунглата изгледаше подготвена повторно да ја земе тесната лента вдлабена во нејзиното срце.


Одморавме дел од денот како подготовка за патувањето, но монотонијата на патувањето не дозволуваше


опушти се. Возевме цела ноќ и спиевме двапати следниот ден во најжешкото време: еднаш во кола, седејќи, што беше тешко поради комарците и жештината, и повторно во валкан хотел во мало село. Таа вечер повторно возевме долго и следното утро стигнавме во Параката.


Тоа беше големо село од неколку илјади луѓе, со градски плоштад и бројни кантина. Не останавме таму бидејќи не сакавме да привлекуваме внимание кон себе. Би било логично луѓето на Ставрос да се забавуваат со посета на селото, а еден од нив би можел да се сомнева во бели странци.


Патот до плантажата, ако може да се нарече пат, лежеше пет милји од Паракату. Тоа беше земјен пат со длабоки пропусти што речиси незабележливо се заби во џунглата под агол од деведесет степени во однос на автопатот. Автомобилот полека се движеше со Зак на воланот. Гранки од четката гребеа, влечеа кон автомобилот и нè прободеа низ прозорците. Бидејќи моравме да возиме полека, комарците го наполнија автомобилот и не каснаа на кое било отворено место. Томпсон од ЦИА ми кажа дека плантажата била речиси десет милји од патот. Бевме околу половина пат и ни требаше речиси еден час да стигнеме толку далеку. За среќа не видовме ниту еден автомобил да си оди бидејќи во тој момент не сакавме отворени конфронтации.


На околу шест милји од автопатот најдовме место каде што можевме да го извлечеме BMW од тесен пат во грмушката, така што беше прилично добро скриено. Само што тргнавме, не нападнаа инсекти. Испрскавме репелент и излеговме на патот.


На околу половина милја од замокот во стилот на ранч на Адријан Ставрос, имаше високо дрво еукалиптус. Дрвото стоеше по должината на периметарот на исчистеното земјиште, покрај високата жичена ограда, во област која очигледно некогаш била дел од имотот, но оттогаш била вратена од џунглата. Извесно време дрвото го користела ЦИА како место за набљудување. До ова дрво ги водев Ерика и Зак додека одевме низ влажната, леплива топлина. Се движевме со приближно иста брзина како автомобилот и стигнавме таму за помалку од еден час. На врвот на дрвото, сокриен од погледот од плантажата, имаше бамбусова платформа закачена на гранките со нишки од пандан. Бамбусовите скали беа прикачени на багажникот и гранките на различни места за да се олесни качувањето.


„Одиме ли таму горе? - праша Ерика.


Удрив комарец. „Ако е некаква утеха, веројатно нема да има такви грешки.


„Тогаш, да се качиме и да останеме една недела“, рече Зак. Неговата руса коса беше заматена на челото, а кошулата во каки, како и сите наши алишта, беше извалкана со пот.


Му се насмевнав. Целиот негов став се смени откако Ерика го повлече назад, и се чинеше дека го прифати фактот дека таа физички не ја привлекува. Го погледнав револверот Smith & Wesson .38 кој седеше во футролата за половината на неговиот појас и ми беше мило што го донесов со мене. Ерика беше паметниот агент, но Зак беше мускулестиот. Тој бил експерт за оружје и со себе во автомобилот носел кутија со разновидно оружје.


Се качивме на дрво. Околу половина пат до врвот, почнав да имам нова почит кон агентите на ЦИА кои мораа да го прават тоа редовно за време на нивното неодамнешно концентрирано следење. Кога стигнавме до платформата бевме исцрпени. Ерика сè уште беше нервозна од искачувањето и висината на која сега се најде.


Таа здивна. - „Боже, вредеше ли?


Го грабнав моќниот двоглед што ми висеше околу вратот и погледнав во плантажата. Потоа го посочив. Прашав. - "Што мислиш?"


Таа го погледна она што јас и Зак веќе го видовме - отворен поглед низ лисјата до целата фарма. Од оваа точка, набљудувач преку двоглед можеше да види што се случува некаде на плантажата. Покрај главната зграда, која беше ранчот, околу неа имаше група други згради, главно во задниот дел, кои личеа на касарни и помошни згради. Тоа беше импресивно поставување. Оградениот простор беше целосно засаден со дрвја и грмушки, имаше земјени патишта и паркинг места. Зад оградата имало простор кој порано бил засаден со гумени дрвја кога живеел овде претходниот сопственик, но џунглата ги задавила.


Ерика имала двоглед и ја истражувала областа. Таа среќно воздивна. - „Ти беше во право, Ник. Комарците не можат да летаат толку високо“.


„Можеби сите погрешивме“, рече Зак по некое време. „Со оваа пушка што ја имам во автомобилот, можев да седам овде и да ги убивам луѓето на Ставрос цел ден“.


Прашав. - „Како ќе ги извадите сите надвор? „И штом ќе ги извадиме, како да ги задржиме таму додека ги отстрануваме?


„Покрај тоа“, додаде Ерика, „ако нападнеме однадвор, тие имаат добри шанси да стигнат до Минуркос пред ние и да го убијат“.


„Вистина е“, реков. „И ако го убијат, можеби нема да знаеме ништо овде.


„Точно е дека не можеме да го загрозиме Минуркос“, се согласи Зак. „Но, овде можев одлично да ја искористам пушката. Штета".


Мислев дека Зак сака премногу да убие. Тоа беше премногу како лов за него. Имав намера да се ослободам од секој што всушност ќе ми застане на патот, но не гледав смисла да убивам непотребно. Не можете да го пробате, осудите и погубите секој човек само затоа што работел за Ставрос.


Следните неколку часа, до пладне, ја гледавме плантажата, наизменично со двогледи. ЦИА процени дека бројот на милитанти на локацијата е околу половина дузина и не повеќе од осум. Откако ги поминавме тие часови на платформата гледајќи како луѓето доаѓаат и си одат, нашите сопствени набљудувања го потврдија овој заклучок. Кога ќе се развие конфронтацијата, ќе бидеме најмалку два спрема еден.


Не го видовме Минуркос додека не ја напуштивме платформата. Тогаш било утврдено неговото присуство на местото на настанот. Ја напуштил зградата на касарната со уште еден човек, пеш до главниот влез на ранчот и влегол. Постојано го гледав низ двоглед, а кога исчезна внатре, не се сомневав дека човекот што го видов е Никор Минуркос. Барем не дојдовме овде да бркаме дух.


Непосредно пред повторно да се спуштиме по дрвото, го повторив нашиот план за влез.


„Значи“, реков, „ќе се вратиме во автомобилот и ќе одиме директно на тоа место, како да сме најдобри пријатели на Ставрос. Дозволете ми да разговарам со човекот на портата. Ќе кажеме дека сме од бразилската лига, а кога ќе влеземе внатре, ќе инсистираме да се сретнеме со Хајнц Грубер, одговорниот човек за време на отсуството на Ставрос. Само се надевам дека веќе не знаат како изгледам овде на плантажата“.


Ерика ја отворила чантата за рамо и извадила мал белгиски револвер со шмукав нос, калибар 25. Тоа беше прекрасен мал пиштол со бисерна рачка и фенси гравирање. Знаев дека може да го сними поради мојата мината поврзаност со неа. Го провери и го врати во чантата.


„Се ќе биде добро“, рече таа.


И Зак навистина сакаше да оди. „Ќе се справиме со нив“, рече тој.


„Да“, се согласив. Посакувам да бидам целосно сигурен.


Петто поглавје.


Полека ги возевме последните педесет јарди до портата. Дежурниот таму веќе го набљудуваше нашето приближување. Беше облечен во каки панталони, како нас, со склоплива автоматска пушка закачена на рамо. Тој го извади и го подготви за акција додека гледаше како се приближуваме.


„Ако не го поминеме овој човек, играта со топка е завршена“, им реков. „Значи, играј го кул“. Ерика кимна со главата.


„Да“, додаде Зак. Тој, како и јас, повторно носеше лесна јакна за да го скрие оружјето. Моето оружје беше обично, но Зак имаше неверојатен асортиман. Покрај револверот калибар 38, тој во џебот носел и мал митралез Стерлинг 380 ППЛ, а врз неговото лице сокрил и фрлачки нож и гарот. Тој беше арсенал што шеташе. Се надевав дека ова ќе му помогне да преживее.


Застанавме на само десет метри од стражарот. Возев, па му зборував гласно и насилно на англиски. "Здраво!"


Обезбедувањето дојде до мојот прозорец. Тој беше лут млад човек со тешка лузна на левата вилица. Не ми ја возврати насмевката.


„Што сакаш овде? - бараше одговор, гледајќи сомнително во автомобилот. „Приварате приватен имот.


Реков. - "Еј, навистина!" „Ние сме пријатели на Адријан Ставрос.


Внимателно го проучуваше моето лице. „Не сум те видел порано. Кој си ти?"


Му ги дадов нашите фиктивни имиња. „Ние сме од Рио“, реков лежерно. „Бразилска лига“. Лигата беше подземна група во Рио која се натпреваруваше со Ставрос во нејзините шверцерски активности. АКС имал причина да верува дека Ставрос неодамна се обидел да ги обедини во својата група, а Ставрос бил задолжен за целата работа.


„Ако сте од Лигата, што правите овде? - праша чуварот.


„Ставрос не покани“, реков. „И поради тебе доцниме, ќе му кажам на Ставрос за ова“.


Тој ме погледна. „Ставрос не е на плантажата. Тој е на службен пат“.


„Тој рече дека може да биде. Ни рече да го видиме Хајнц Грубер“.


Моето знаење за името на поручникот Ставрос остави впечаток на овој човек. Замислено ја триеше брадата со раката. „Добро, чекај овде“.


Се врати до портата, а ние го гледавме секој негов чекор. Под мала крошна, од дрвена маса зеде нешто што личеше на армиско радио. Разговараше со него неколку минути, слушаше, а потоа го врати и се врати во автомобилот.


„Можете да влезете. Возете до местото директно пред куќата и паркирајте. Ќе ве сретнат надвор“.


„Многу добро“, реков.


Стражарот ја отвори жичаната капија. Долго го гледав пиштолот под раката. Ова веројатно сепак ќе треба да се земе предвид. Ме мавна низ капијата и јас го запалив автомобилот.


„Ајде да одиме“, им реков на Ерика и Зак.


Возевме низ портата, а таа се затвори зад нас. Зак се насмевна додека гледаше како портите се заклучуваат.


Возев по земјениот пат до комплексот. Беше прекрасно место: сводови, црвени плочки и бугенвили. Застанав пред огромна куќа од кирпич и излеговме од автомобилот додека излегоа четворица мажи. Го паркираме автомобилот меѓу нас и чуварот на капијата.


Мажите кои ни се соочија беа груби. Тројцата, тие што излегоа први, беа облечени во каки панталони, а секој имаше по еден пиштол на колкот. Еден од нив беше набиен, темен човек кој изгледаше како Бразилец. Вториот беше висок, слаб човек кој изгледаше како млад Џон Керадин, а третиот изгледаше како американски хипи со долга коса и брада. Не ми се допадна неговото лице. Четвртиот маж носел откопчана бела кошула и свечени панталони. Тој беше висок, добро граден човек со побелена коса и квадрат, тврдо лице. Тој требаше да биде поранешниот нацист Грубер.


Тројцата подредени се развија, па доста добро не опкружија. Ми беше драго што ја паркиравме колата меѓу нас и чуварот на капијата, кој беше оддалечен околу триесет метри.


„Господине Грубер? Кимнав со главата кон човекот во белата кошула.


„Точно“, одговори тој надмено со густ акцент. Тој го носеше истиот пиштол Лугер како мојот во футрола за појас. „А каква е оваа средба со Адријан Ставрос?


Зак и долгокосата се оценуваа. Набиениот човек од Ставрос изгледаше желен да го нацрта пиштолот на колкот, а високиот, тенок човек не можеше да го тргне погледот од Ерика.


„Тој не покани овде“, лежерно одговорив. „Му понудивме серија неразреден хероин. Неколку наши дилери имаат проблеми и не можат да се справат со тоа. Сигурно ви кажал за ова?


Грубер ме проучуваше за момент. „Не“, рече тој. „Вие сте Американец. Не знаев дека Американците работат за Лигата“.


„Живеј и учи“, му реков.


"И кој си ти?" - ја праша Ерика.


„Еврејска“, рекла таа решително.


Неговите очи се стеснија и остро се насмевна. „Многу интересно“, забележа тој, гледајќи од Ерика кон Зак. „Па, можеби ќе дојдеме до договор. Ќе излеземе од сонцето, нели?"


„Звучи како добра идеја“, реков. Се надевав некако да го одвојам Грубер од другите кога ќе влеземе внатре.


Но, тоа не беше случај. Одеднаш од куќата излезе петти човек; нашите очи се сретнаа и веднаш се препознавме. Тоа беше Ubeda од канцеларијата на Apex Imports.


"Што се случува овде?" - го праша Грубер. „Ова е човекот кој шета низ градот. Испратив човек по него, кој не се врати“.


Очите на Грубер се стеснија додека долгокосото момче внимателно извади револвер. „О, нели“, си рече Грубер. Неговите очи се вртеа од моето лице кон напнатите Ерика и Зак, а потоа назад кон мене. „Кој си ти всушност?


Погледнав од Убеда до Грубер. Останатите милитанти се уште не го извадиле оружјето. „Јас сум тој што велам дека сум. Така и сите ние. Сега сакаш да се справиш или не?“


„Зошто дојде во Апекс претставувајќи се како легитимен увозник? - праша Убеда. „Тој сè уште вели дека сака јапонски камери?


„Не“, полека рече Грубер. „Не навистина. Можете да влезете внатре, господине...“


„Џонсон“, реков.


„Господине Џонсон. Но, прво треба да провериме дали си вооружен“.


Со аголот на окото можев да го видам строгиот поглед што ми го упати Зак. Тој немаше да дозволи овие луѓе да го разоружаат, а јас го чувствував истото. Да успееја, никој од нас веројатно никогаш немаше да го напушти ова место жив. Му погледнав на Зак за кој се надевав дека му кажав дека сум со него.


„Во ред, господине Грубер“, реков. Почнав да посегнувам по Вилхелмина, мојот 9мм Лугер.


"Ах!" - рече Грубер запирајќи ме. „Ќе земам, господине Џонсон.


Токму така се надевав дека ќе го направи тоа. Штом ми посегна во јакната, го грабнав и силно го фатив за врат под брадата. Долгата коса вперена во мојата глава, Зек го извади пиштолот со калибар 38. Долгокосиот човек ја префрли својата цел од мене кон Зак и пукаше во моментот кога Зак се спушти; куршумот се одби од BMW-то зад нас. Пиштолот на Зак одговори со татнеж и го погоди квадратот на Долга коса во градите, испраќајќи го да лета наназад во штуко-колоната што ја потпираше сводот на влезот од зградата. На кратко ја отворил устата широко и починал пред да удри во земја.


Тогаш многу работи се случија истовремено или брзо последователно. Му викнав на Зак да не пука, но веќе беше доцна. Тој внесе сè во избезумено движење. Набиениот и висок маж ги грабна пиштолите, како и Ерика. Убеда се сврте и истрча кон куќата, а Зак пукаше и го удри во 'рбетот. Убеда врескаше и падна со лицето надолу во прашината.


„Престани, или ќе го убијам Грубер“, им се заканив на другите милитанти. Го пуштив Хуго, шилето, да ми се лизне во рака и сега цврсто го притиснав на грлото на Грубер. Слушнав силен, возбуден извик од стражарот на портата зад мене.


Високиот, слаб човек престана да посегнува, но крупниот веќе извадил револвер и го принудил Зак да пука. Клекнувајќи покрај седанот, Ерика од чантата извади револвер со риболов. Набиениот напаѓач пукал и го удрил Зак во градите. Зак се заврте наоколу и повторно силно удри во задниот браник на автомобилот.


Ерика ја фати целта и го испука белгискиот пиштол додека натрупаниот напаѓач го стискаше за стомакот и врескаше. Неговиот пиштол двапати удрил во земјата додека тој паднал странично на рамото и паднал на земја.


Грубер доби самодоверба од сето тоа и додека моето внимание беше свртено, го фати за раката за ножот и успеа да му го оттргне од грлото. Со истото движење ја удри мојата лева нога и ме удри во потколеницата и потколеницата. Негодев и ми се олабави стисокот. Потоа ми се лизна од стисокот, вртејќи ја раката со ножот додека одеше. Хуго се лизна од мене додека двајцата паднавме на земја до автомобилот.


Високиот човек, гледајќи го сето ова, удрил во земјата и го извадил оружјето. Ерика пукаше во него, но ударот промаши. Тој возвратил и го изгребал металот на автомобилот во близина на нејзиното рамо. Видов дека е во неволја. Го удрив Грубер и тој падна на грб подалеку од мене. Земајќи шило од нечистотијата зад нас, го фрлив од зад раката кон високиот човек додека тој повторно нишани на Ерика. Штилото го удри во градите, удирајќи го речиси тивко. Неговите очи се проширија и пиштолот пукна и испрска нечистотија меѓу нас. Падна, стегајќи ја рачката од ножот.


Слушнав како портата се отвора зад нас додека рацете на Грубер ме гребеа по лицето. Повторно го удрив силно и слушнав како му крцкаат коските во вилицата. Другата тупаница го удри во лицето и му го скрши носот. Тој падна во несвест под мене.


Слабиот глас на Зак допре до нас. - „Пазете се!“ Се свртев и видов дека истрелот не го уби. Се мачеше на нозе и погледна во портата.


"Слези!" Ова и го кажав на Ерика, која стоеше многу блиску до мене до црниот седан.


Стражарот го впери митралезот во наша насока. Зак станал и го вперил оружјето кон човекот, но чуварот го застрелал. Неговата автоматска пушка испука рафал, копајќи во земјата зад Зак, а потоа удирајќи го во градите пред да почнат да летаат од металот на автомобилот. Ерика и јас не се мрднавме додека Зак удри во правот на грбот, мртов.


Се тркалав на задниот дел од автомобилот двапати, па бев под предниот браник, вадејќи го мојот Лугер додека одев. Кога стигнав таму, чуварот само што почна да пука во друга насока со пиштол. Јас испукав три брзи истрели кон него, држејќи ја другата рака со пиштолот. Куршумите на Лугер прво ја погодиле оградата зад него, а потоа во препоните и градите на чуварот, по тој редослед. Автоматска пушка пукала во кобалтното небо додека паѓал во прашината. Потоа одеднаш завладеа тишина во областа.


Лежев таму и земав здив. Некаде во џунглата, една птица огорчено квичеше од нашата врева. Бев покриен со прашина и нечистотија. Полека станав и и помогнав на Ерика да стане. Таа збунето го погледна Зак; нејзиното лице беше бело.


Се свртев кон Грубер и го видов како се приближува. Се наведнав и го удрив неколку пати, а тој ме погледна пијан. Тој стенкаше. Му го заглавив Лугерот во лице. „Колку мажи има во куќата што го чуваат Минуркос? - побарав јас.


Се обидел да зборува, но му било тешко поради дислокација на вилицата. "Јас не ..."


Му го заглавив Лугерот под брадата. "Колку?"


Слабо подигна два прста. Се свртев кон Ерика. „Остани тука и гледај го.


Таа кимна вкочането.


Се приближив до влезот од куќата. Широката заоблена врата беше отворена. Влегов во големото лоби точно на време за да налетам на темна кожа со митралез во раката. Го испукав мојот Лугер и тој падна со татнеж во салата. Човекот удрил во ѕидот до него. Потоа паднал на незгоден куп на мала маса и ја превртел, удирајќи во подот.


Еден човек излезе од долг коридор лево од мене. Брзо, но внимателно тргнав низ ходникот. Не можев да го одложам наоѓањето на Минуркос, инаку тој веројатно ќе беше мртов кога конечно ќе го најдов. Можеби веќе го убиле.


Сите врати во ходникот, за кои претпоставував дека се спални, беа отворени освен една на крајот. Слушнав мал звук внатре додека застанав пред него. Земајќи длабок здив, се повлеков и насилно ја шутнав вратата. Таа се урна и јас влегов внатре.


Еден многу слаб и грд човек застана над Минуркос, врзан за стол со исправен грб и му впери пиштол во главата. Со прстот на чкрапалото, се сврте кон мене додека вратата се отвораше. Прво пукаше, но насилно, а куршумот проголта низ дрвото во рамката на вратата до мене. Го испукав Лугерот и го удрив во градите. Тој се зафрка и падна на подот. Но, тој не го фрли пиштолот. Повторно ме нишани. Овој пат излегов пред него и го застрелав во лице, куршумот му ја прободе главата.


Минурк шокирано гледаше во својот мртов киднапер додека јас го држев мојот Лугер. Полека ме погледна.


Прашав. - „Никор Минуркос?


„Да“, одговори тој тивко. "Кој си ти…"


„Дојдовме да ве ослободиме, господине Минуркос“, реков.


Потресено воздивна. "На здравје. Тој требаше да…“


"Знам." Го одврзав и тој стана од столот триејќи ги зглобовите.


„Дали се е во ред со тебе? прашав загрижено.


„Да, ќе бидам добро“. Одмавна со главата и нешто промрморе на грчки. „Не можам да верувам дека ова е навистина крајот.


„Па, во најголем дел“.


Почнав да барам од него да ја раскаже својата приказна кога слушнав истрел од огнено оружје од областа. Се сетив на Ерика со Германецот. Се свртев и се втурнав во ходникот. "Ерика!"


Миг подоцна таа ми одговори. "Добро сум". Пред да можам да се префрлам во предното фоаје, таа одеднаш дојде зад аголот и ми пријде, ставајќи белгиски револвер во нејзината чанта.


Прашав. - „Што по ѓаволите се случи?


„Грубер доживеа прерана смрт“. Нејзините очи ги избегнуваа моите.


„Дали пукаше во него? - Прашав.


„Почна да мрмори со изместена вилица. Кога го прашав што зборува, тој ме нарече валкан Евреин и рече дека требаше да бидам со другите што ги виде како умираат во Дахау. Тој не веруваше дека на Евреите треба да им се дозволи да живеат на овој свет со луѓе како него. Затоа го испратив во друг свет. Се надевам дека е доволно топло за него“.


Конечно, зелените очи пркосно погледнаа во моите очи, терајќи ме да размислувам. Се сетив дека роднините на нејзините родители беа егзекутирани од нацистите во Бухенвалд. Поради некоја причина не можев да смислам што да кажам во одбрана на Хајнц Грубер.


„Влезете и запознајте го г-дин Минуркос“, реков.


Влеговме во собата и Ерика зјапаше во трупот на подот. Минуркос стоеше потпрен на најблискиот ѕид. Се исправи кога ја виде Ерика.


„Госпоѓица Ерика Нистром“, ги претставив. „Израелско разузнавање“.


Очите на Минуркос се стеснија. Тој ме погледна. "И ти?"


„Моето име е Картер. Ник Картер. Јас служам на американската влада во ист капацитет како и г-ѓа Нистром. Дојдовме овде да ве ослободиме и да го фатиме Адријан Ставрос“.


Минуркос се оддалечи од ѕидот. "Тоа е јасно. Па, господине Картер, првото нешто што го сакам како слободен човек е контакт со властите“. Неговиот тон стана сличен на оној на деловен тајкун кој разговара со своите подредени. „Тогаш ќе се справам со Адријан Ставрос на мој начин.


„Господине Минуркос“, реков полека, „нема апсолутно никаква причина да направите нешто во оваа фаза. Сè што може да заврши е бирократија и одложување. Подобро да ни дозволиш да се справиме со ова“.


Изгледаше изнервиран. - „Како ќе знам дека си тој што велиш дека си?“


„Знаете дека ги ризикувавме нашите животи за да ве ослободиме. Изгубивме човек во овој случај“, саркастично одговорив. „Мислам дека тоа ќе ни даде корист од сомнежот“.


Лицето му падна од ненадеен замор. „Веројатно си во право. Те молам прости ми. Поминав низ многу“.


„Што се однесува до Ставрос, господине Минуркос“, продолжив јас, „тоа е прилично непрактично. Овој човек има цела војска“.


Минуркос ги подигна веѓите и ги надува образите: „Во ред, во ред, господине Картер. Ќе одам со тебе и оваа девојка. Но, ако во кој било момент видам дека вашите методи не функционираат, ќе морам да ги преземам работите во свои раце“.


Накратко се насмеав. „Звучи фер“, одговорив. - Те киднапираше Ставрос од Атина?


Минуркос седна на столот со исправен грб на кој седеше кога влегов во собата. Тој седна на него свртен кон нас.


„Не би поверувале колку е паметен овој човек“, почна полека. „Не се сметам себеси за невин, господине Картер, но никогаш не сум сретнал некој како Адријан Ставрос. Ја следев идејата за изградба на флота од компјутерски контролирани подводни танкери за нафта. Ставрос дозна за тоа и сакаше да ми помогне во тоа - барем така ми кажа.


„На почетокот не сакав ни да го видам, но тој ми испрати писмо со многу добри идеи. На крајот го поканив во мојот пентхаус во Атина. Разговаравме долго време.


„Господине Минуркос, се сеќавам дека ми рече: „И јас го имам истиот план како тебе“. Ако само ми дозволите, ќе ве направам бесмртен во аналите на историјата на бродовите. Беше многу убедлив.


„Но, господине Ставрос“, реков, „има сложени инженерски проблеми што треба да се решат.


„Имам двајца инженери кои можат да го направат тоа“, ми рече тој. Импресиониран, дури и тогаш, видов нешто друго во лицето на човекот, нешто што не ми се допадна, но го наведов како претерано возбуден за проектот“.


Прашав. - „Дали тој ти донесе инженери?


„О, да. Имаа и креативни идеи. Бев убеден дека тие можеби ги имаат вештините да го остварат сето ова. Во овој момент, господине Картер, ја изневерувам мојата стража. Тој побара приватна средба во пентхаусот. и јас се согласив. Присутни беа само мојата лична секретарка и уште еден асистент. Со себе донесе две лица кои не сум ги видел досега“.


„Кога се случи ова? - праша Ерика.


„Па, на почетокот не се посомневав во ништо“, рече Минуркас, со лицето бледо како што се сеќаваше. „Потоа, речиси без предупредување, Ставрос ги замоли моите помошници да влезат во друга просторија. Го следеше еден од луѓето на Ставрос. Имаше два истрели“. Минуркас замолкна.


„Тој ги убил токму тука? Прашав.


„Ладнокрвно. Неговите послушници ме соборија и ме тепаа речиси додека не изгубив свест. Ме одведоа во таа друга соба и ме натераа да ги погледнам крвавите тела. Ова никогаш нема да го заборавам.


„Салака, мојот секретар, лежеше во локва со сопствената крв. Лицето на друг тип беше откорнато. Ставрос рече дека би можел да го очекувам истото ако не соработувам“.


„Што се случи после тоа?


„Следниот ден донесоа човек кој изгледаше точно како Салака Мадупас. Овој човек дури зборуваше како Салака и ги повторуваше сите негови манири. Беше неверојатно, навистина неверојатно. Беше како ужасен кошмар“.


„Дали тие имаа личност со која би се омажиле за тебе? - праша Ерика.


„Не, немаше потреба за тоа. Мене ретко кој ме гледа освен блиски деловни соработници. Донесоа магнетофон и пуштија неколку снимки од мојот глас што ги снимиле без мое знаење на претходните состаноци. Ставрос вперил пиштол во мојата глава и рече дека може да ме убие токму овде, и никој нема да знае уште долго време, но, рече тој, ќе живеам ако не им направам премногу проблеми, рече тој, за понатамошни снимки и за пишувајќи ги моите зборови и мисли.


„Дали Ставрос ти кажа што ќе прави? - збунето праша Ерика.


Минуркос суво се насмеа. „Тој беше прилично искрен. Тој рече дека имаат намера да ја урнат грчката влада во мое име, дека ќе регрутираат мои пријатели во војската и на други полиња, користејќи лице кое се претставува како мој секретар за телефонски разговори и лични контакти. . Бидејќи бев приватен граѓанин, никој не би го сметал за необично што не сум се сретнал лично со нив. И ако некој инсистира да се сретнеме, може да ме однесе во Атина и да ме натераат да се сретнам со него и да му кажам што сакаат.


„Ми покажаа друга личност која дефинитивно може да го фалсификува мојот потпис. Овој човек пишуваше чекови на моите различни сметки и ги трошеше моите пари за воениот удар што планираа да го направат“.


Прашав. - „Дали ти даде детали?


„Господинот Ставрос, кој се срамам да признаам дека има грчко потекло, слободно ми зборуваше за ова и во Атина и овде. Тој рече дека неговиот план е поделен на три дела. Прво, имал намера да се ослободи од пресудата. хунта и да ги стават на власт оние луѓе кои ми се лојални, тие ќе ја чувствуваат оваа лојалност не затоа што се пријатели, бидејќи повеќето од нив нема да бидат пријатели, туку затоа што Ставрос им ветил моќ и слава во мое име.


„Многу паметно“, забележав.


„Второ, неговиот план ќе вклучува принудување на овие нови генерали и полковници да бараат јас, Никор Минуркос, да бидам назначен за претседател со целосна моќ над хунтата. Ставрос посочи дека би можел да бидам искористен за овој дел од планот, бидејќи мојот личен живот ќе зависи од тоа. Односно, би бил искористен ако е јасно дека Ставрос може да ми верува да молчам што навистина се случува. Во спротивно ќе најдеше друг измамник, овој пат на мое место“.


„И тоа ќе функционира“, коментира Ерика. „Многу малку луѓе го познаваат твоето лице доволно добро за да ја забележат малата разлика помеѓу твоите црти и оние на измамникот“.


„Токму“, рече Минуркас. „Неверојатно е што мојата желба за приватност придонесе за овој хорор. Во секој случај, третата фаза од планот вклучува користење на мене или на измамник како претседател на Грција за кратко време, при што ќе го назначам Ставрос за потпретседател. дотогаш тој, како граѓанин, и неговото име постепено ќе станаа познати на народот во Грција. Тогаш тој ќе стане херој на државниот удар. Тогаш, најавувајќи лоша здравствена состојба, би поднел оставка во корист на Ставрос како претседател“.


Минуркос замолкна. „Ова е диво“, реков. „Што го тера Ставрос да мисли дека Грците ќе стојат настрана и ќе гледаат како се случува?


"Зошто да не?" - рече Минуркас со израз на замор на лицето. „Се сеќавате што се случи во април 1967 година кога беше формирана хунтата? Тоа не беше крвав пуч, тоа беше само државен удар. Власта на кралот била соборена со сила. Многу членови од уставот беа суспендирани со декрет на хунтата. Иронично е, нели, што таков човек се појавува токму кога ќе се врати уставот и кога хунтата стана поумерена и распишува општи избори за следната година. Доколку успее планот на Ставрос да ја преземе власта, Грција би можела да стане тиранија посовршена од онаа на Хитлер или Сталин“.


Ерика ме погледна од Минуркос. „Тогаш мораме да го запреме, нели?


Минуркос внимателно го проучуваше лицето на Ерика. "Да. Мораме да го направиме тоа!" Дебелиот Грк стана и ја извади својата квадратна брада. „Овој човек дури и го користи моето семејство против мојата татковина. Тој се фали дека мојот зет, генерал Василис Криезоту, верува дека јас стојам зад овој заговор и го поддржа бидејќи мисли дека тоа го сакам. Да, ќе ви помогнам отколку Можам што да правиме прво?


„Одиме за Атина“, реков. „Овде го запираме Ставрос.


Поглавје шест.


Неполни четириесет и осум часа подоцна пристигнавме во главниот град на Грција. Резервирав поврзувачки соби во мал хотел наречен Одеон на 42 Пиреос, блиску до плоштадот Омонија. Времето беше пријатно и донесе пријатно ослободување од горештините.


Атинските весници беа полни со коментари за брзо менување на политичката сцена. Од Родезија стигна вест дека мојот пријател Алексис Саломос е убиен и се шират гласини. Беше општо познато дека пред да замине за Родезија, бил извршен обид за негов живот. Еден весник особено избегнуваше да ја спомене смртта на Саломос. Таа, исто така, редовно објавуваше уредници во кои го осудува раководството на владејачката хунта, напаѓајќи го водечкиот генерал или полковник за речиси секое прашање. Саломос ми спомна дека овој издавач бил бескрупулозен и дека прв ја поддржал тврдокорната хунта по државниот удар во 1967 година.


„Сосема е очигледно дека издавачот е купен со мои пари“, забележа Минуркос, седејќи на лежечко столче во мојата соба во сончевото попладне на денот кога пристигнавме. „И погледнете го овој наслов во друг весник: MINURCOS ги разоткрива КОМУНИСТИЧКИТЕ ПЛАНОВИ НА ХУНТА. Господинот Ставрос беше зафатен со пропагандна работа“.


Ерика зеде шолја густо грчко кафе од послужавникот што ни го донесе и му ја подаде на Минуркос. Тој го прифати ова со мрачно лице. Ерика сама ја зеде чашата и седна до мене на мала софа.


„Се надевам дека никој сè уште не те видел“, му реков на Минуркос, „особено никој од неговите луѓе. Твојот живот не би вредел ниту драхма ако Ставрос знаеше дека си тука во Атина“.


„Ќе знае веднаш штом ќе стапи во контакт со Паракату“, ме потсети Минуркос.


„Да, но можеби нема да биде за неколку дена, ако имаме среќа. Па дури и тогаш, тој нема да знае со сигурност дека нешто не е во ред без да испрати некој од Рио таму. Тој некој мора да му биде подреден, бидејќи Убеда е мртов."


„Што треба прво да направиме, Ник? - праша Ерика. „Не можеме само да упаднеме во пентхаусот како на плантажата. Тој ќе биде премногу добро заштитен“.


„Можам да се јавам во пентхаусот“, предложи Минуркос, „да видам како се справуваат со контактите со надворешни лица. Но, тие ќе го препознаат мојот глас“.


Му подадов салфетка од послужавникот. „Подигнете го тонот на гласот и зборувајте преку него. Кажете им дека сакате да разговарате со себе. Кога ќе одбијат, прашајте ја вашата секретарка Салака Мадупас. Кажете им дека сте уредник на весник од Солун и сакате изјава за Политичките амбиции на Никор Минуркоза“.


Минуркос се насмевна на мојот план, а потоа ми се јави. Ја покри устата со салфетка и се обиде да го смени гласот. Еден момент подоцна тој разговараше со некого во пентхаусот. Тој го побара Никор Минуркос, а потоа го послуша нивниот изговор. Тој побара да разговара со Мадупас. Имаше уште многу преговори, а тој инсистираше. Потоа разговарал со човекот кој се претставувал како Мадупас, атински актер чие вистинско име, изјави Ставрос Миноуркос, е Јанис Цани. Минуркос поставуваше прашања за себе и очекуваше едноставни одговори, а потоа праша дали може да одреди датум за лично интервју со г-дин Минуркос. Тој беше одбиен и разговорот заврши. Ја спушти слушалката и погледна во нас.


„Тоа е како лош сон“, рече тој. „Како да сум всушност во пентхаус и Мадупас ми одговара на телефон, како и секогаш. Добро ги знаат моите навики. И овој глас на Зани точно го повторува гласот на мојот мртов пријател Салаки“.


„Кој прв одговори на телефонот? Прашав.


„Некој млад човек. Тој не бил Грк. Веројатно еден од борците на Ставрос“.


„Се чини дека се добро вкоренети“, рече Ерика.


„Да, тоа е вистина“, се согласив. „Бидејќи сите во Атина мислат дека е Никор Миноуркос таму во тој пентхаус, тоа е сериозна ситуација. Ставрос може да има полициска заштита таму. Или од војниците на неговата приватна армија која расте“.


„Ако само отидам во полиција или во самата хунта и им кажам што се случило“, рече Минурк, „тие ќе мора да ми веруваат. Дури и да мислат дека наеднаш полудев, ќе бидат обврзани да ја проверат мојата приказна. Тогаш ќе дознаат што се случило“.


„Може да биде опасно“, рече Ерика.


„Таа е во право“, се согласив. „Во моментов не знаеме колку пријатели Ставрос има стекнато во свое име. Во секој случај, ако го исфрлиме ова на отворено, ќе го принудиме Ставрос да направи потег - можеби голем. Можеби ќе одлучи да изврши државен удар без твоето име. Тој има подготвен воен тим, а околу него има многу амбициозни воени лидери на кои не им е грижа кој стои зад преземањето на власта. А и да преземе чекори и да не успее, ќе се пролее крв. Многу од тоа. Не, господине Минуркос. Ќе се прикрадеме на Ставрос. Во мојата земја ова е делот што го нарекуваме борба. Ерика доби наредба да го погуби Ставрос и затоа ќе го сторам тоа. Ако нашата мисија успее, токму тоа ќе се случи со него. Ако не успее, властите ќе бидат многу поцивилизирани со него. И Господ нека ти е на помош ако не можат навреме да го спречат“.


„Во ред, господине Картер“, рече Минуркос. „Се ставам во твоите способни раце. Како да му се прикрадеме на господин Ставрос?“


Се насмевнав на Ерика и таа ми одговори. „Мислам дека спомнавте дека Ставрос се пофалил дека користел еден од вашите роднини, Амед Кризота, армиски генерал?


„Да“, рече Минуркос. "Морам да кажам, тој не е силен човек. Се ожени со мојата помала сестра пред да се збогатам, и имаат прекрасен брак. Но, Василис ќе останеше во војска на понизок ранг да не беа моите врски. Се чувствува должен пред мене со право за она што го има во животот.


„Ставрос го откри ова. Тој е темелен човек, господине Картер, човек што не треба да се сфаќа лесно. Секретар, измамник, тој сигурно го убедил Василис дека сметам на него.


„Дали знаете како Ставрос можеше да го искористи генералот?


„Тој навести дека од Василиса ќе биде побарано да организира и обучи таен одред војници и да го убеди другиот воен персонал да се приклучат на заговорот“.


„Да“, си помислив. „Многу уредно. Дали вашиот девер живее овде во Атина?


„Тој живее овде“, рече Минуркос. „На периферијата на градот на север.


Јас сум прашал. - „Ќе не однесеш ли кај него?


„Ќе ми биде драго“, одговори Минуркос.


Повикав такси и во рано вечер отидовме во резиденцијата на генерал Криезото. Го натерав Минуркос да стави капа што покриваше дел од неговото лице додека не стигнавме таму. Куќата на генералот беше мала замок во богатото предградие на Атина со кривулест чакал пат што води до куќата. Бев импресиониран од тоа што можеше Минуркос да направи за просечниот човек.


Кога генералот не пречека на вратата, Минуркос ја симна капата. Само што го гледав Кризоту многу долго. Потоа широко ги рашири рацете за да го прегрне Минуркос.


"Никор!" - извика тој срдечно гушкајќи ја Минурка. Тој беше висок, седокос човек со љубезно лице, слично на Де Гол и меки очи. Беше облечен во кафена униформа со плетенки на рамениците и панделки испружени по предната страна.


„Кали мера сас, Василис“, топло рече Минурк, враќајќи ја прегратката. „Сига, синга. Се е во ред".


„Убаво е што дојдовме“, рече Василис. „Влези. Влези“. Неговиот гест не зароби сите.


Влеговме во голема сала со спирални скали зад неа и урни што ги красат ѕидовите. Генералот потоа нè одведе во библиотеката обложена со дабови облоги со дебели теписи и многу меки кожни столчиња. Сите седнавме и генералот праша дали сакаме да се напиеме, но ние одбивме. Минуркос мене и Ерик нè претстави само со нашите презимиња.


„Ова е голем шок, Никор“, рече Криезоту. „Посакувам Ана да беше тука. Таа е на гости кај нејзиниот братучед во Пиреја“.


„Можеби ќе биде подобро вака, Василис“, рече Минуркос.


„Ден каталаве не“, забележа Криезоту. "Дали си добро? Изгледаш бледо“.


„Добро сум“, одговори Минуркос. „Благодарение на овие луѓе.


Генералот погледна во нас. „Никор, сето тоа беше толку чудно. Одби да ме видиш кога започна со својата… Може ли да зборувам слободно?


„Да, бесплатно“, рече Минуркос.


„Па, не разбрав дека барате помош за толку важна мисија без личен состанок. Да бидам искрен, бев многу вознемирен поради сето ова. Не бев сигурен за изводливоста...“


Минуркос ја заврши казната. - „Пуч?


Кризоту повторно не погледна. „Па, да“. Ги истегна големите зглобови. „Им дадов инструкции на луѓето во специјалните кампови во Делфи и Миконос и ги убедив Аделрија и другите дека вашата нова кауза е праведна, но...“


„Но, вие самите не верувате во тоа?


– се надеваше Минуркос.


Кризоту ја спушти главата. „Синхори те, Никор“, рече тој. „Многу ми е жал, но мислам дека на Грција не и треба нов удар. Го направив тоа што ме прашавте, но сакав да разговарам со вас за сето ова, човек до човек, од самиот почеток, пред многу недели“.


„Не грижи се, Василис“, рече Минурк со смирувачки глас. „Не сакам државен удар.


Лицето на Кризоту по вторпат за кратко време покажа шок. Тој рече. - "Не?" „Се предомисливте?


„Василис, имам што да ти објаснам и сакам да слушаш внимателно“, рече Минуркос.


Кризоту седна на големото столче и слушаше додека Минуркос му ја раскажуваше целата приказна. Кризоту никогаш не го прекинуваше, иако неколку пати неговото големо лице покажуваше неверување. Кога Минуркос заврши, Кризоту само седна таму и полека одмавна со главата. Посегна во џебот, ја извади бројаницата и почна да ги прсти за да се смири.


„Неверојатно! – рече на крајот.


„Но, тоа е вистина“, рече Минуркос.


„Генераре, тука сме да го спречиме овој човек засекогаш и ни треба вашата помош. Само вие можете да ни дадете внатрешни информации за Ставрос во последен момент“, реков.


Кризоту конечно се собра. „Се разбира“, се согласи тој. „Ќе дадам се од себе. Многу ми е мило што Никор не стои зад ова!


„Во еден весник се води кампања на клеветење, од кои повеќето се насочени против полковникот Анатол Коцикас. Имаше дури и сугестии дека Коцикас е предавник и дека ѝ ја должи својата верност на Москва. Тоа не е вистина. Коцикас е либерал, но не е комунист.


Тој е движечката сила зад неодамнешните политички реформи и спонзор на претстојните општи избори“.


"Некој друг?" Прашав.


Кризоту воздивна. „Да. Напади беа насочени и против луѓето кои најчесто гласаат со Коцикас - полковниците Плотарчу и Главани. Всушност, лицето кое се претставува како ваш секретар, Никор, неодамна дојде кај мене со информација дека сите тројца овие луѓе треба да бидат убиени“.


Ерика и јас разменивме погледи. Ставрос ги започна своите планови.


„Дали знаете нешто конкретно? - го прашав Кризота.


„Па, малку. Од мене беше побарано да договорам средба меѓу овие тројца мажи и тебе, Никор. Но, тогаш се јави човекот што мислев дека е твојата секретарка. Тој рече дека имале состанок во пентхаусот. Така мислам. На оваа средба ќе се изврши обид за убиство на тројца полковници“.


„Мораме да откриеме што точно планира Ставрос и кога“, реков.


„Да“, се согласи Кризоту. „Бев во целосен очај поради ова. Не можев да верувам дека го сакаш ова“.


„Се ќе биде добро“, го увери Минуркос.


Би сакал да се согласам со него. Се испостави дека Ставрос е на работ на крвав пуч и моравме да го спречиме пред тоа да се случи. „Повикај го лидерот на хунтата Коцикас и обидете се да дознаете дали луѓето на Ставрос контактирале со него“, му реков на Криезот. „Сè уште не ја споменувајте можноста за убиство.


„Многу добро“, одговори Кризоту. „Коцикас може да разговара со мене. Дефинитивно ќе се обидам“.


„И вие, господине Минуркос“, реков, „исто така можете да помогнете. Можете да контактирате со водачите на двете бази каде што се наоѓаат воените групи на Ставрос. Се сомневам дека ако Атињаните сакаа да му зададат проблеми на Ставрос кога треба да се случи овој атентат, Ставрос ќе се обиде многу брзо да ги премести овие специјални сили во Атина за да ја смири каква било реакција. Би сакал да им кажете на командантите на овие логори да останат таму и да не ги преместуваат своите трупи освен ако не слушнат лично од вас“.


„Многу добро, господине Картер“, се согласи Минуркос.


„Прилично е очигледно дека Ставрос не може едноставно да ги убие овие луѓе без никакво подметнување. Погледнав во Кризота. „Дали мислите дека тој може да се обиде сето ова да изгледа како несреќа или дело на некоја радикална политичка групација?


Кризоту ги подигна сивите веѓи. „Или е тоа, господине Картер, или ќе се обиде да им фрли кал како пропаганда токму пред да ги убие, за да ги изгубат симпатиите на народот.


Седмо поглавје.


Тројцата се вративме во хотелот. Минуркос сакаше да остане со Криезоту, но се плашев дека ќе биде премногу опасно. Ако од која било причина Ставрос не му верува на Криезот, тој може да упадне во резиденцијата на генералот без предупредување. Не сакав да го најде Минуркос таму ако го направи тоа.


Ја испративме храната во собата на Минуркос, а потоа јас и Ерика отидовме во нејзината соба. Наскоро почнавме да разговараме за плановите на Ставрос.


„Едноставно не можам да седам овде и да чекам да видам што има на ум Ставрос за водачите на хунтата“, реков додека седевме на малиот тросед и ја пиевме ракијата што Ерика ја нарача.


Ерика се пресели пред мене. Таа ме бакна нежно во образот. „Не можете само да упаднете во пентхаусот, како што рековте“, коментира таа. Нејзината долга коса блескаше на слабо светло.


„Не“, реков, ставајќи ја раката на нејзиното бедро. Се свртев кон неа и се бакнавме. „Но, можам да одам во пентхаус и да се обидам да влезам внатре. Можеби можам да ја погледнам нивната одбрана“.


Таа ме бакна во образот и вратот, а благо, пријатно студенило ми ја обзеде кожата.


„Како би го направиле ова? праша таа со рапав глас додека нејзината рака почна да ми ја откопчува кошулата.


„Не би го правеле ова заедно“, ја поправив. Раката многу го одвлекуваше вниманието. „Ќе одам таму сам за некој трик“.


Нејзиното долго бело бедро се лизна преку моите колена, а фустанот ѝ се возеше нагоре, откривајќи го почетокот на богатата кривина на нејзиниот задник. Нејзините колкови се придвижија кон мене. „Но, јас би сакал да одам со тебе“.


Топлите усни повторно ги допреа моите. Нејзиниот јазик нежно се лизна низ мојата уста, истражувајќи и барајќи. Нејзината десна рака се помести многу пониско и го најде она што следуваше, а јас веќе не можев да размислувам за Адријан Ставрос.


„Одам сам“, шепнав. „Утре“.


Посегнав во нејзиниот фустан и и ги галев градите. Мазните облини беа меки, но цврсти, со нетрпение притискаа на мојот допир.


„Во ред, душо“, ми дишеше Ерика во увото.


„Во ред“, реков тивко. „Нема повеќе аргументи.


„Можам ли да се обложувам со тебе? - рече таа притискајќи ги усните кон моите.


Бакнежот беше долг и Ерика беше подготвена. Кога се заврши, таа почна да ме соблекува. Ја презедов, а таа стана и отиде до големиот брачен кревет низ собата. Таа го соблече фустанот, па градникот и розовите бикини гаќички. Таа беше добро градена и убава. Секоја облина на нејзиното тело беше беспрекорна. Таа се фрли на мекиот кревет и лежеше таму, чекајќи ме. Не го одложив. Во еден момент бев до неа на креветот, ја допирав, ја фаќав и допирав по телото, чувствувајќи дека се топи врз мене.


Тоа беше страст што беше во нас двајцата.


„О, Ник“, рече таа, допирајќи ме, нејзиното дишење нерамномерно.


Моите раце грубо ја најдоа и се префрлив над неа. По неколку секунди од неа излегоа прекрасни звуци. Таа стана жена со канџи, лута, примитивна, губејќи секаква контрола додека се обидуваше да го земе задоволството длабоко во себе.


Подоцна, кога Ерика заспа, станав од нејзиниот кревет и тивко отидов во мојата соба. Таа не се разбуди.


Следното утро ги оставив Ерика и Минуркос во хотелот и се упатив кон зградата на Аполо. Униформата ја набавив од локална екипа чистачи на прозорци кои редовно работеа во зградата и беа пуштени во пентхаусот со пропусница. Минуркос ми помогна да добијам пропусница, а јас исто така ја зацрнив косата во хотелот и ставив темни мустаќи за да изгледам како Грк. Го излажав чуварот надвор, вработен во униформирана зграда, велејќи дека Мадупас наредил да се исчистат прозорците на пентхаусот.


Не можев да влезам ни во специјалниот лифт додека не се претставив. Раководителот на лифтот очигледно бил еден од луѓето на Ставрос. Под неговата сина униформа имаше пиштол. Сомнително ме погледна мене и мојата кофа додека одевме до пентхаусот. Ниту еден друг лифт не се качил таму, а единствените скали кои воделе надолу од горниот кат биле блокирани и чувани, според Минуркос.


Излегувајќи од лифтот, се најдов во луксузен коридор кој се протегаше од предната до задната страна на зградата. Имаше дебели теписи, саксии и фенси лустери кои висат на високиот таван. Двајца чувари седнаа на маса на влезот од пентхаусот. Тие беа најмени насилници на Ставрос, дел од неговата лична војска. Сопствените чувари на Минуркос, кои беа малку на број, мораа да бидат отпуштени веднаш по тајното преземање на пентхаусот.


Еден од двајцата мажи, повисокиот, ме пречека среде ходникот. Воопшто не беше пријателски расположен.


Тој побара објаснување. - "Што правиш овде?"


Јас одговорив на мојот најдобар грчки јазик. „Зарем мојот бизнис не е очигледен? Прашав. „Доаѓам да ги измијам прозорците“.


„Кој те испрати?


Покажав платнена крпеница на униформата што го носеше името на мал бизнис за чистење прозорци“.


„Дали вашиот работодавец имал нарачки од пентхаусот?


„Да не го направеа тоа, јас немаше да бидам тука“, одговорив. Ја искористив шансата. „Слушнав како се спомнува името на Мадупа“.


Другиот човек мрачно се намуртил од зад масата. Имаше руса коса и многу строг изглед, а јас решив дека е еден од мажите што Ставрос ги донесе со себе од Бразил. Додека го проучуваше моето лице, се чувствував како да гледа низ мојата маска.


„Хмм“, мрмори човекот до мене. „Свртете се кон ѕидот и ставете ги рацете на него“.


Се прашував колку се внимателни со оружјето. Ја оставив Вилхелмина во хотелот, му го извадив шилото на Хуго од раката и го врзав за внатрешната страна на десниот глужд. Не сакав да влезам во лавовската јама без никаква заштита. Се свртев и го задржав здивот додека насилникот стручно ме претресуваше. Откако ми ги прегледа торзото и рацете, полека ми ја спушти левата нога до коленото. Потоа се движеше по мојата десна бутина кон ножот. Тој клекна и одеше под него. Стомакот ми се стегна. Застана на околу една педа од рачката на шило.


„Во ред“, рече тој. „Свртете се и дозволете ми да ги видам вашите документи“.


Ја извадив лажната картичка и тој внимателно ја прегледа. Без да каже ништо, ја однел картичката на друго лице и му ја покажал. Човекот конечно кимна со главата, а високиот, темен човек се врати, ја врати картичката и погледна во кофата.


„Добро. Ќе те внесе внатре“.


„Благодарам“, реков понизно.


Вториот човек стана од масата и внимателно ме проучуваше додека одев кон него. Почнав да чувствувам дека доаѓањето до Форт Нокс ќе биде полесно и со помали тешкотии. Ја отвори вратата и јас влегов во пентхаусот пред него.


Конечно се најдов внатре во тврдината. Беше страшно чувство со оглед на мојата ранливост ако ме откријат. Најверојатно, ако се случи ова, никогаш нема да ја напуштам зградата жив. А начинот на кој Ставрос го убил шпионот можеби не е најпријатниот начин да се умре.


Влеговме во пространа дневна соба. Беше едноставно луксузно. Богат тепих покрива два ката, а високиот таван беше фрески со сцени од Античка Грција. На крајниот крај од собата имаше стаклен ѕид со поглед на градот, кој се отвораше на мал балкон преку лизгачка стаклена врата. Тука ја започнав мојата работа. Се свртев и видов скап мебел, главно антички, низ целата соба. Античките урни благодатно се потпираа на полирани маси.


Десно од мене, низ малку отворена врата, здогледав друга просторија со маси и кабинети, која Ставрос очигледно ја претвори во канцеларија. Лево ми беше коридор со соби, очигледно спални соби и станбени простории.


„Ќе започнам со големите прозорци овде“, реков.


„Почекај тука“, нареди човекот што ме придружуваше.


се стуткав. „Секако.


Влегол во канцеларијата и исчезнал за момент. Се преселив надесно за да добијам подобар поглед на внатрешноста на собата. Неколку луѓе во темни костуми се движеа наоколу, а некој зборуваше на телефон. Тоа беше центар за комуникации. Веројатно во оваа соба имало половина дузина мажи. Додека чекав, други двајца мажи излегоа од ходникот во големата просторија каде што бев, ме погледнаа и исто така влегоа во канцеларијата. Ставрос имаше многу луѓе овде - можеби десетина или повеќе во даден момент. И немаше сомнеж дека повеќето од нив носеа оружје и знаеја како да го користат.


По неколку минути повторно се појави човекот кој ме придружуваше и тивко се врати во ходникот. Од канцеларијата го следеше друг маж кој имаше долга коса и изгледаше како радикален студент кој ги надраснал облеката и фризурата. Беше лежерно облечен и отворено носеше голем револвер на футролата за рамо преку кожен елек со реси.


„Колку долго ќе трае тоа? - праша на англиски.


Погодив дека тој, како и човекот од Паракату, е Американец. Ставрос со себе понесе цврсто јадро на политички активисти.


Одговорив на скршен англиски. "Колку долго? Можеби половина час, можеби еден час. Зависи од тоа колку се валкани прозорците“.


„Мадупас не се сеќава дека ви се јавил“. Ме погледна низ големи очила со сини леќи. Лицето му беше малку набиено, а усните беа многу тенки, речиси отсутни. Од досиејата AX го идентификував како пријател на Ставрос; тој беше познат како Хамер, многу фин дечко за кој се веруваше дека убил две жени врзувајќи стапови динамит на нивните појаси.


„Не, не се јави? Извадив парче хартија од џебот и почнав да ги проучувам. „Ми ја кажуваат куќата на г-дин Минуркос.


Во тој момент во собата влегол друг маж и застанал до Хамер. Беше низок, темен и јасно Грк. Видов фотографија од Салаки Мадупас во досиејата AX и човекот изгледаше точно како него.


„Не се сеќавам дека сум повикал компанија за чистење прозорци“, му рекол тој на Хамер на англиски. „Кога последен пат дојдовте овде?


„Не се сеќавам без белешки“, одговорив нервозно. „Разбирате дека треба да имате записи“.


Хамер арогантно тргна кон мене. „Но, дали си бил овде порано?


се двоумев. „Да, работев овде порано“.


Тој извади револвер и го впери во моето лице. Неговото вратило беше непријатно блиску. „Кажи ми како изгледа кујната“.


Проток пот ми излезе под левата рака. Се обидов да се сетам на описот на кујната што ми го даде Минуркос. „Голем е, со мијалник и кабинети! Што е ова сепак?


„О, нека почне“, рече лажната Мадупа.


Хамер го игнорираше. „Колку прозорци има во кујната?


Се прашував колку брзо би можел да стигнам до шило ако паднам на подот пред неговите нозе. Но, тогаш се сетив дека кујната е внатрешна просторија во ходникот на зградата, а не на надворешен ѕид. „Но, таму нема прозорци“, прашав невино.


Прстот на Чекан го притисна чкрапалото. Постепено исчезна белината на неговите зглобови и го спушти пиштолот на страна. Еден човек облечен во кошула со кратки ракави излезе од канцеларијата.


„Службата на Плака велат дека испратиле човек“, му рекол момчето на Хамер.


Се обидов да не покажам олеснување на моето лице. Ја поткупив девојката во канцеларијата на Плака за да ја поткрепи мојата приказна доколку е потребно, но бев загрижен дали таа навистина ќе продолжи.


Чекан го ставил пиштолот во футрола. „Добро. Измијте ги проклетите прозорци“, нареди тој. „Но направете го тоа брзо.


„Да, господине“, реков. „Г-дин Минуркос понекогаш сака да зборува за нашите стари денови на пловење. Дали ќе го видам пред да заминам?


Чекан ми упати продорен поглед. „Нема да го видите“, рече тој. „Продолжи со својата работа“.


„Благодарам“, реков.


Ме пуштија да одам по ходникот за да наполнам кофа со вода и брзо го испитав физичкиот распоред на собата. Кога почнав да работам на големи прозорци, сите ме оставија сама. Видов за што дојдов и се обидував да смислам грациозен начин да ја прекинам мојата посета кога група мажи излегоа од канцеларијата и почнаа отворено да разговараат за работите на Ставрос без да ме забележат. Бев на балконот со отворена врата.


„Двата табора се подготвени“, рече еден човек. „Мислам дека треба да го советуваме Ставрос да дејствува штом...


Друг човек го запре и покажа кон мене. Првиот човек се сврте настрана и повторно зборуваше со тивок тон. Меѓутоа, во тој момент од внатрешниот коридор во собата влегоа уште тројца мажи, а јас добив голем бонус од мојата посета. Директно рамнод во преден план беше Адријан Ставрос. Тој беше со просечна висина, со темна коса која се повлече. Многу личеше на фотографиите што ги видов, прилично грд, строг тип кој изгледаше постар од неговите триесет и нешто години. Но, тој сепак изгледаше динамично. Имаше широки раменици и се носеше како дипломиран од Вест Поинт. Носеше кошула со ракави и темна вратоврска околу вратот. Во раката држеше куп хартии и беше јасно дека е многу уморен.


„Добро, ајде да го одржиме овој состанок краток“, им рече тој на другите во големата просторија. Забележав дека Зани не беше таму. Тој не беше доволно важен во оваа организација. „Ривера, кој е најновиот извештај од Миконос?


Стоејќи таму, гледајќи ја таа мала група, сеќавајќи се колку паметно постапија, речиси почувствував почит кон Адријан Ставрос.


„...И командантот вели дека земјата е завршена и војниците...“


Ставрос одеднаш го крена погледот и ме виде за прв пат. Кимна со главата на својот подреден, направи неколку чекори во моја насока, а потоа застана мртов, со гнев на лицето.


„Кој е ова по ѓаволите? - рика тој.


Еден од луѓето на Ставрос му пријде претпазливо. „Верувам дека некој рече дека се тука да чистат прозорци.


"Дали веруваш!" Ставрос гласно викна. Погледна и ја виде мојата кофа на балконот до мене и алатот со гумени рабови во мојата рака. Тој нареди. "Вие! Дојди овде!"


Ако Ставрос беше доволно лут и реши дека сака да се ослободи од мене, никој немаше да го доведе во прашање неговото расудување. Случајно влегов во собата. "Да?"


Се сврте од мене без да одговори. „Кој го пушти овде?


Чекан, стоејќи во аголот, одеше како пантер кон центарот на собата. „Тој е добро. Го проверивме“.


Ставрос се сврте и долго гледаше во својот разбојник додека црна тишина ја исполни просторијата. Кога зборуваше Ставрос, беше тивко. „Дали сум опкружен со идиоти?


Чекан го погледна кисело. Потоа се сврте кон мене. „Во ред, чистењето на прозорците е направено за денес“.


„Но, штотуку почнав! Г-дин Минуркос секогаш сака да се исчистат сите прозорци. Тој вели…"


„По ѓаволите, оди си! - извика Хамер.


ги кренав рамениците. „Мојата кофа...“


"Заборави."


Тивко поминав покрај Ставрос, а тој цело време ме набљудуваше. Додека се возев со лифтот до улицата, ментално забележав звучна изолација, комуникациските линии и бравите што ги обезбедуваа вратите на малиот лифт. Се прашувам дали ги разбудив сомнежите на Адријан Ставрос. Мојата посета дефинитивно вредеше. Не само што добро го погледнав човекот што се надевав дека ќе го убијам, туку го забележав и физичкиот распоред на неговата тврдина. Лифтот беше единствениот начин да се влезе внатре, и знаев што да очекувам откако ќе влеземе внатре.


Кога се вратив во хотелот, Ерика и Минуркос ме чекаа во мојата соба. Штом поминав низ вратата и Ерика виде дека сум добро, таа ми го турна весникот. Го прочитав храбриот наслов.


ОФИЦИЈАЛНИ ПРЕТСТАВУВАЊА НА ЗАВЕРИТЕ НА КОЦИКАС.


Минуркос кликна со јазикот.


„Кабинетот министер, малку позната личност по име Алики Вијанола, вели дека има докази дека Коцикас планира да ја продаде својата партија на комунистите и дека животите на другите водачи на хунтата се во опасност“.


Ја погледнав првата колона на печатење. „Излегува дека претпоставката на генералот била точна“, реков. „Ставрос фрла лопата земја врз Коцикас за да ја збуни ситуацијата, непосредно пред состанокот на кој планира да го убие него и неговите колеги.


„И забележете како тој се обидува да не го спомне моето име“, рече Минурк напорно.


Ерика ме фати за рака. „Полицијата ги разгледува наводите, но додека да се утврди дека се неосновани, тројцата полковници ќе бидат мртви.


„Не ако генералот оди по нас“, реков. "Тој ми се јави?"


„Сè уште не“, рече Минуркос. „Дали влеговте во пентхаусот?


„Да, го направив тоа“, одговорив. Им кажав за разговорите што ги слушнав и за она што го видов со Ставрос.


„Посакувам да имаш пиштол“, огорчено рече Ерика.


„Да го имав, немаше да стигнам таму“, ја потсетив. „Тие ме претресоа темелно. Не, ќе мора да се вратиме. Посакувам уште да го имаме Зак“.


Ерика ме погледна. „Беше многу добар во својата работа.


„Да“, реков. „Па, ако е потребно, можам да добијам помош од мојот народ. Мислам дека има агенти на AX во областа. Ќе дознаам сигурно“. Се свртев кон Минуркос. „Дали успеавте да стигнете до командантите на логорот?


„Ги фатив и двајцата“, рече тој. „Им го кажав токму тоа што го кажавте. И двајцата ми рекоа дека нема да преземат ништо додека не се слушнат лично од мене. Исто така, ги советував да не контактираат со пентхаусот и да игнорираат какви било спротивставени наредби од мојата таканаречена секретарка“.


„Многу добро направивте, господине Минуркос“, реков. „Сега ако дознаеме...“


Ме прекина телефонот.


Ерика одговорила и јавувачот се претставил. Кимна со главата и му го подаде телефонот на Минуркос. Го зеде телефонот и го стави на уво. Имаше малку зборови од негова страна. „Да, Василис. Да. О да. Да, продолжи. Тоа е јасно. Да. О, одлично." Кога заврши и ја спушти слушалката, нè погледна со итра насмевка.


„Добро? - нетрпеливо праша Ерика.


Василис се јавил во пентхаусот и Зани одбил да го види денес или утре бидејќи бил премногу зафатен. Тој предложи да се јави на Василис следната недела. Дојде до расправија и разменети жестоки зборови, но Зани остана непопустлив. Тој исто така одби. телефонски разговарајте за посетата на полковниците“.


„Па, што направи тој за да те насмее? Прашав.


„Се сеќавате ли на Деспо Аделфија?


Човекот што го замени Расион во комитетот на полковници? Сопствениот човек на Ставрос? "


„Да“, Ерика кимна со главата.


„Василис отиде кај овој човек. Се сомневаше дека Аделфија ќе ја договори средбата и беше во право. Аделфија го знае целиот план. Василис се расправаше за тројцата полковници и ја доби довербата на Аделфија. Аделфија му го кажа времето и местото на средбата. Коцикас, Плотарчу и Главани веќе се договорија да се сретнат со мене во резиденцијата на Коцикас. Тој има селски имот северно од градот во прилично оддалечена област. Таму ќе биде и Аделфија“.


"Кога?" Прашав.


„Ова попладне“, одговори Минуркос. „За само неколку часа.


„Како ќе ги убијат полковниците? - Прашав.


Минурк стуткана. „Аделфија немаше да го каже ова кога откри дека Василис не знае. Се чини дека ќе треба да почекаме и да видиме“.


„Ова може да биде крајно опасно“, реков. Погледнав во часовникот на мојот зглоб. „Ерика, повикај такси. Одиме на Коцикас. Господине Минуркос, останете овде во хотелот и држете се подалеку од љубопитните очи. Ако некој ве препознае, ние сме во неволја“.


„Многу добро, господине Картер.


Додека Ерика повика такси, ја соблеков јакната и ја врзав футролата на Лугер, а потоа и шилото на десната подлактица. Минуркос изгледаше тивко и мрачно. Го извадив лугерот од футролата и го повлеков лизгачот наназад, лесно забрав еден круг, а потоа повторно го тргнав пиштолот.


Ерика зборуваше на телефон. „Нашето такси ќе биде надвор за пет минути.


„Тогаш да одиме“, реков. „Имаме закажан термин.


Осмо поглавје.


„Мислам дека не разбирам“, рече полковникот Анатол Коцикас откако не прими во фоајето на неговата голема куќа. „Аделфија рече дека ова ќе биде приватен состанок, генерале“.


По пат го зедовме генералот Криезота, бидејќи знаев дека Коцикас ќе не одбие ако јас и Ерика одиме сами. Коцикас, слаб човек од околу педесет години, стоеше во каки униформа и ме погледна сомнително.


„Дали некој од другите ќе биде тука, полковник? - праша Кризоту.


„Тие се очекуваат наскоро.


„Добро. Дајте ни малку од вашето време“, рече Кризоту.


Коцикас немо не погледна, чекајќи одговор. Иако воениот чин му бил понизок од генералот, во тоа време тој бил најмоќниот човек во Грција. Кога се случи пучот во 1967 година, луѓето што го водеа намерно ги држеа високите офицери подалеку од хунтата бидејќи генералите беа поврзани со привилегираната висока класа.


„Во ред“, на крајот рече. „Влези во канцеларија, те молам“.


Миг подоцна, ние четворицата застанавме во круг во центарот на една прилично темна канцеларија. Слугата ја одврза завесата и собата стана полесна. Коцикас ни понуди пијачка, но ние одбивме.


„Полковник, би сакал да им дозволите на овие две лица да ја пребараат вашата куќа пред состанокот и да останат тука до состанокот“, рече Кризоту.


"Зошто?" - праша Коцикас. „Какво смешно барање“.


"Слушај ме. Оваа средба е стапица“, рече генералот. „Ќе имаме многу да објасниме подоцна кога ќе имаме време, но Никор Минуркос не е личноста зад неодамнешните напади врз вас. Има еден човек по име Адријан Ставрос, кој се крие зад името Никор и планира крвав пуч против хунтата. Вие, Плотарх и Главани ќе ве убијат овде во вашата куќа попладнево“.


Лицето на Коцикас доби тврди, прави линии. "Јас мислам." - тој рече.


„Се сомневам дека Аделфија треба да избега неповредена“, додаде генералот. „Никор, се разбира, нема да биде тука, бидејќи тој нема никаква врска со ова“.


Коцикас долго гледаше низ прозорецот. Кога повторно се сврте кон нас, праша: „А овој маж и девојка?


„Тие се тука да помогнат“, едноставно рече Кризоту.


„Како да знам дека не бевте вие тројца кои дојдовте да ме убиете? - мирно праша Коцикас.


Кризоту се подзави.


„Полковник“, реков тивко, „да дојдов овде да те убијам, ќе бевш мртов“.


Неговите очи погледнаа длабоко во моите. „Добро. Можете да ја проверите куќата. Но, сигурен сум дека немаше никој внатре што сакаше да ми наштети мене или моите пријатели“.


„Дали има подрум, полковник? Прашав.


„Да“.


„Ќе почнеме од таму“, и реков на Ерика. „Вие и генералот ќе разговарате некое време, полковник. Колку време имаме пред да пристигнат?


„Би рекол најмалку петнаесет минути“.


„Тоа треба да биде доволно. Се свртев кон Ерика.


"Да почнеме."


Брзо го пребаравме големиот подрум и не најдовме бомби или експлозиви. Го разгледавме остатокот од куќата и на крајот канцеларијата каде што требаше да се одржи состанокот. Темелно ја пребаравме студијата. Иако не беа пронајдени бомби, најдовме две електронски бубачки.


„Неверојатно“, рече полковникот Коцикас додека покажував на уредите. „Не знам кога тоа можеше да се направи“.


„Овие луѓе се професионалци“, реков. „Сега треба да ми верувате.


„Па, време е“, забележа Ерика. „Дали ќе пристигнат одделно?


„Бидејќи утрово беа во седиштето на комитетот, можат да се соберат“, рече Коцикас.


„Дури и Аделфија можеше да биде со другите, и покрај фактот што не им се допаѓаше неизмерно“. На крајот на краиштата, ова е навидум обид за помирување“.


Претпоставката на полковникот беше точна. Десет минути подоцна пристигна голема црна лимузина и во неа беа сите тројца полковници. Плотарчу и Главани биле постари мажи, Главани со седа коса. Аделфија имаше околу четириесет години, дебел човек со прекумерна тежина, чија форма се чинеше премногу мала за него. Тој се насмевна светло во сите правци и гласно зборуваше за согласност и договор и беше многу изненаден кога му ставив лисици на десниот зглоб во фоајето.


Неговото однесување се промени како молња. Насмевката исчезна и во темните очи се појави ледена цврстина. "Што правиш?" Извика тој.


Коцикас и Криезоту молчеа. Грубо ја свртев Аделфија и му ги врзав рацете зад грб. Неговото тврдо лице брзо се исполни со бес. "Што значи тоа?" - праша гласно гледајќи од мене кон Коцикас и генералот.


„Господин Картер вели дека денес дојдовте кај мене дома да не убиете“, ладно рече Коцикас.


Другите двајца полковници шокирано се погледнаа. „Дали е ова вистина, Анатоле? - го праша Главани Коцикас.


„Ова е апсурдно! - извика Аделфија. „Кој е овој човек? Пред да може Коцикас да одговори, Аделфија се префрли од формален начин на начин што дозволуваше низа вжештени грчки, плукајќи зборови како отров и редовно фрлајќи ја главата во моја насока. Повеќето не можев да го фатам.


„Ќе видиме, полковник“, конечно одговори Коцикас.


Ја фатив Аделфија грубо за рака. „Можете да го поминете следното малку време во канцеларија“, реков, „во случај да пропуштиме некое изненадување“. Го погледнав Коцикас. „Останатите, освен Ерика, останете во собата преку ходникот додека не слушнам повеќе.


„Многу добро“, рече Коцикас.


Полковниците и генералот Кризоту влегоа во дневната соба од спротивната страна на ходникот од канцеларијата, а јас и Ерика ја залепивме месестата уста на Аделфија и ја врзавме за стол. Му го извадив револверот од колкот и му го заглавив во појасот. Јас и Ерика се вративме во салата додека Аделфија ни мрмореше навреди преку снимката.


„Сега чекаме? - праша Ерика.


Ја погледнав. Нејзината црвена коса беше излижана наназад и изгледаше многу деловно во панталоните. Таа од чантата извадила белгиски пиштол калибар 25 и ја проверила муницијата.


„Да, чекаме“, реков. Отидов до отворената влезна врата и погледнав низ долгата патека обложена со високи тополи од Ломбардија. Единствениот пат што минуваше низ областа беше речиси една милја оддалечена. Совршено место за убиство. Прашањето беше, што смислил изопачениот ум на Ставрос? Размислував да ја испрашам Аделфија, но времето беше кратко и тој премногу се плашеше од Ставрос. Тоа се покажа на неговото лице.


Ерика дојде зад мене и го притисна целото тело врз мене. „Имаме толку малку време сами, Ник.


„Знам“, реков.


Нејзината слободна рака, онаа без револверот, ме погали по рамо и рака. „Кога ова ќе заврши, ќе се криеме во Атина, ќе јадеме, ќе спиеме и ќе водиме љубов“.


„Мислам дека нашите шефови нема да го ценат тоа“, се насмеав.


„Тие можат да одат во пеколот. Може да ни дадат неколку дена“, рече таа иритирано.


Се свртев кон неа. „Ќе најдеме време“, ја уверив. „Знам убав мал хотел каде што...“


Се свртев кон вратата кога слушнав звук на мотор од автомобил. На далечниот крај од патеката, црн седан се приближи пред таа да биде надвор од видното поле. Одозгора имаше полициски фенер.


„Тоа е полиција! - рече Ерика.


„Да“, се согласив. „Дали мислите дека Ставрос го поткупил окружниот капетан?


„Ќе бидат потребни само неколку луѓе“, предложи Ерика.


„Особено ако Ставрос земе неколку свои луѓе со себе“, додадов. "Ајде."


Побрзавме во просторијата каде што чекаа хунтите и генералот.


„Има полициска кола што се крева надвор“, брзо им реков. „Тоа е како гамбитот на Ставрос. Дали сте сите вооружени?


Сите беа таму освен Кризоту. Му го дадов револверот Аделфија. „Сега седете овде што е можно поопуштено, како да сте вовлечени во сериозна дискусија. Чувајте го вашето оружје подготвено, скриено на вашите страни. Ерика, оди во тој плакар“. Таа брзо замина.


„Ќе бидам веднаш пред тие француски врати“, продолжив. „Кога сите ќе влезат во собата, ќе се обидеме да ги земеме. Ако некој од вас сака да замине сега, може да помине низ задната врата“.


Ги погледнав тивките службеници. Тие останаа на своите места.


„Добро. Ќе се обидеме да избегнеме престрелка. Верувај ми".


Поминав низ француските врати кога слушнав како се отвора влезната врата. Слугата се обидел да ја спречи полицијата, но бил оттурнат. Слушнав како ја треснат заклучената врата од канцеларијата каде што Аделфија беше врзана и затворена, а потоа повторно го слушнав гласот на слугата. Звучеше како да има неколку мажи. Миг подоцна ги видов јасно, упаднаа во дневната соба. Имаше шест од нив - пет во униформа и еден во цивилна облека. Сите мажи во униформа имаа револвери на појасите.


"Што значи тоа?" рече полковникот, стоејќи, но криејќи го пиштолот зад грб.


Излезе тој во цивил, човек во униформа со поручнички риги. Човекот во цивилна облека беше телохранител на Ставрос, кого го видов во пентхаусот. Поручникот најверојатно бил полицаец кој бил поткупен од Ставрос. Ова мора да е вистинската полиција. Ова требаше да биде фиктивна, но вистинита приказна за печатот.


„Не те очекувавме овде, генерале“, рече поручникот. Погледна низ собата, веројатно барајќи ја Аделфија. „Сите сте уапсени за предавство. Имаме докази дека дојдовте овде да се сретнете со комунистички агент и да преговарате за таен договор со меѓународни бандити“. Изгледаше многу нервозно.


„Ова е апсурдно“, рече Коцикас.


„Сите вие сте предавници“, гласно инсистираше поручникот. „И како таков ќе бидете погубени. Гледав како поручникот го вади револверот.


Човекот Ставрос остро се насмевна. „И тука ќе има егзекуција“, рече тој на англиски. „Кога дававте отпор при апсењето.


„Не пруживме физички отпор при апсењето“, го потсети Коцикас младиот човек.


"Не?" - праша платеникот Ставрос. „Па, барем вака ќе влезе во полицискиот извештај. Така луѓето ќе го слушнат тоа на радио“.


Поручникот го впери револверот кон Коцикас. Претпоставував дека во еден момент целата полиција ќе ги повлече пиштолите на сигналот на поручникот. Ставросецот посегна во јакната и кимна со главата на поручникот, кој се сврте кон неговите луѓе. Брзо влегов низ широката врата, насочувајќи ја Вилхелмина кон градите на поручникот.


„Во ред, остани токму овде“.


Поручникот се загледа во мене со изненадување видливо на неговото лице. Човекот на Ставрос сè уште не посегнал по пиштолот, а само неколку униформирани полицајци почнале да посегнуваат по футролата. Сите се смрзнаа и сите погледи се свртеа кон мене.


„Спушти го пиштолот“, му наредив на поручникот. „А ти, тргни ја внимателно таа рака од јакната“.


Никој не ги следеше моите наредби. Се прашуваа во што ќе треба да ме внесат. Лево од нив, вратата од тоалетот се отвори и Ерика излезе, вперувајќи го својот белгиски револвер кон човекот на Ставрос.


„Мислам дека е подобро да направиш како што вели тој“, рече таа ладно.


Фрустрацијата и гневот се зголемија на лицата на насилникот Ставрос и полицискиот поручник додека ја гледаа Ерика. Долго време зјапав во нивните лица, обидувајќи се да ги погодам нивните намери. Тогаш пукна целиот пекол.


Наместо да го спушти пиштолот, поручникот го впери во моите гради и неговиот прст го повлече чкрапалото. Видов движење на молња и почнав да паѓам на подот. Неговиот пиштол пукна како топ, а јас почувствував жешка, остра болка како ми пука низ левата рака. Куршумот помина покрај мене и го скрши стаклото од француската врата. Паднав на подот и се тркалав зад столот кога поручникот повторно пукаше, а куршумот го распарчи дрвениот под до мене.


Тој викна. - „Убиј ги!“ „Убијте ги сите!


Во моментот кога поручникот го впери револверот кон мене, човекот на Ставрос тргна по него и го извади пиштолот. Тоа беше светкав црн автомат и го впери во главата на Ерика. Ерика пукаше во него, но промаши бидејќи падна на едното колено. Истрелот го погодил еден од полицајците во натколеницата. Човекот врескал од болка додека паѓал на подот.


Двајцата други полицајци се стуткаа ниско. Ранетиот и уште еден полицаец се закачиле за покритие зад мебелот.


Кризоту и двајцата пристигнати полковници сè уште беа неподвижни, но Коцикас го извади револверот и го испука кон поручникот. Човекот паднал и удрил во ниска маса, распарчувајќи ја додека ја спуштал на подот.


Се искачив на позицијата за пукање. Човекот на Ставрос само ја застрелал Ерика. Промаши затоа што сè уште губеше рамнотежа избегнувајќи го нејзиниот удар и затоа што таа брзо се стутка.


Во исто време пукале неколку пиштоли. Криезоту уби еден од полицајците, а јас застрелав уште двајца. Ерика точно го застрела платеникот на Ставрос право во срцето.


Поручникот се подготви за втор обид за напад на Коцикас, но јас забележав движење и брзо се спуштив на едното колено. „Јас не би го направил тоа.


Остатокот од полицијата одби да се бори. Фрлајќи го оружјето, тие ги кренале рацете над главите. Поручникот ги погледнал, го спуштил пиштолот и го фрлил на подот. Гледаше во неподвижните тела, потоа во мене.


„Ова е срамота“, извика тој рапаво. „Ја попречувавте законската работа на полицијата и убивте полицајци во извршувањето на нивните задачи. Нема да се извлечеш со ова...“


Му ја удрив главата со пиштолот, соборувајќи го. Лежеше на подот, тешко дишеше, држејќи ја главата. „Треба да замолчиш“, режев.


Полковниците и Криезота им ставиле лисици на рацете на двајцата полицајци. Ерика силно се потпре на ѕидот. Прашав. - "Дали си добро?"


„Да, Ник.


„Мило ми е што ви верував, господине Картер“, рече Коцикас. „Ние сме ваши долгови“


„И обидот не успеа“, додаде Главани.


„Ќе контактирам со полицискиот комесар и ќе разговарам со него долго за тоа што се случи овде“, рече Коцикас, мрачен поглед во ранетиот поручник.


„Би сакал да ми дадеш дваесет и четири часа пред да го направиш тоа, полковник“, реков. „Главата на октопод е сè уште жива. Мис Нистром и јас одиме по Ставрос“.


Се двоумеше за момент. „Во ред, господине Картер. Дваесет и четири часа ќе молчам. Но, тогаш морам да го направам мојот потег“.


„Доста фер“, реков. „Ако не го најдеме Ставрос до ова време утре, можете сами да се справите со тоа како сакате“.


Коцикас ми ја подаде раката. "Со среќа."


Му ја фатив раката. „Ќе ни треба ова!


Деветто поглавје.


Кога се вративме, го најдовме Минуркос како шета низ хотелската соба. Беше јасно дека не ни даде голема шанса да се вратиме.


„Дали се полковниците добро? - праша со олеснување на лицето.


„Да“, реков.


„Што е со Василис?


„Тој е неповреден“, рече Ерика. „Имаме многу среќа. Можеше да биде крвопролевање“.


„Фала му на Бога“, рече Минуркос.


„Не можевме да го направиме ова без генералот“, реков.


„Мило ми е што Василис се покажа добро. Дали преживеаните убијци се уапсени?


„Не. Го замолив Котикас да ни даде дваесет и четири часа додека да стигнеме до Ставрос“.


Тој молчеше некое време. „Не сум сигурен дека се согласувам со оваа тајност. Но, засега ќе одам на тоа. И јас ќе молчам дваесет и четири часа, господине Картер“.


„Го ценам, господине Минуркос. Сега имаме работа. Мора да тргнеме по Ставрос“.


„Се чини дека е лошо да продолжиме сами да го решаваме овој проблем“, рече Минуркос. „За ова е потребна полициска помош, господине Картер. Познавам некои луѓе на кои можам да им верувам“.


Прашав. - „Како оние што дојдоа кај полковникот Коцикас со намера да извршат масовно убиство? „Не, треба да имам шанса да ја искористам, господине Минуркос. Не можам да верувам дека полицијата ќе може или ќе сака да го изведе Ставрос пред лицето на правдата. И мојата влада не може. Затоа имам наредби да го убијам Ставрос на лице место.


„Но, одењето во пентхаус би било самоубиство“, рече Минуркос.


„Можеби“, реков. „Но, можеби не, со оглед на тоа што го знам за ова место. И што знаете“.


Тој ме праша. - "Кога би одел?"


Погледнав во Ерика. - "Оваа вечер." "Дали си добро?"


„Што и да кажеш, Ник.


„Околу сега, Ставрос се прашува зошто не се слушнал со својот човек. Мислам дека има шанси Ставрос да чека во пентхаусот додека не се увери дека нешто не е во ред. Затоа тој треба да биде таму вечерва“.


„Ти самиот зборуваше за вооружени чувари“, рече Минуркос. „Не можете да поминете низ влезот во ходникот.


"Можеби. Но, јас и Ерика ќе имаме трето лице да помогнеме. Бев во контакт со моите претпоставени пред да одиме во куќата на Коцикас. Друг агент е во Атина на друга задача и тој ќе ни помогне“.


„Вие сте само тројца? - праша Минуркос. „Шансот може да биде два или три спрема еден против вас, дури и ако го погодите местото“.


„Господин Картер сака долги коефициенти“, рече Ерика, смешкајќи се.


Јас се насмевнав назад. „Покрај тоа, имам план кој вклучува четири.


"Четири?" - збунето праша Минуркос. „Ако сметате на мене, вашата доверба е погрешна. Не знам ни да пукам со пиштол“.


„Не ти“, реков. „Спомнавте нешто овде во авионот што заглави со мене. Рековте дека вашиот убиен секретар, Салаки Мадупас, има брат многу сличен на него“.


„Да“, рече Минуркос. „Сиромавиот не ни знае дека брат му е мртов. Тој и Салака не се гледаа многу често, но имаше голема наклонетост меѓу нив“.


Прашав. - „Колку е сличен со Салака?


„На многу луѓе. Имаше само една година разлика меѓу нив. Некои велат дека изгледаат како близнаци, освен што Салака бил за еден инч повисок и нешто потешка од неговиот брат“.


„Можеме да го поправиме ова“, реков, повеќе за себе отколку за Ерика и Минуркос. „Дали овој човек живее во Атина?


Минурк ме погледна прашално. „Веднаш надвор од градот во мало село“.


„Повикај го и кажи му за Салак“, реков. „Потоа прашајте го дали би сакал да помогне во одмаздата за смртта на својот брат.


Ерика ме погледна. „Ник, сакаш да кажеш...“


„Ако Ставрос може да измисли измамник, тогаш можеме и ние“, реков. „Јанис Цани не е единствениот кој може да зборува за мртов човек.


„Третиот Салака Мадупас? - праша Ерика.


„Точно. Можеби само тој може да не однесе до пентхаусот“. Се свртев кон Минуркос. „Ќе му се јавиш?


Минурк само кратко се двоумеше: „Се разбира. И ќе го испорачам овде“.


Два часа подоцна, токму во самракот, Сергиу Мадупас пристигна во хотелската соба. Изгледаше дека е кроток, плашлив човек, но под површината се криеше мрачна решеност да помогне во точната одмазда на човекот одговорен за смртта на неговиот брат. Му дадов високи потпетици и баласт и брзо ја допрев бојата. Кога заврши, тој изгледаше речиси исто како измамникот што го видов во пентхаусот. На крајот на краиштата, всушност измамникот Сергиу се претставуваше како себеси во нашата шема, а не неговиот брат.


Сакав луѓето во пентхаусот да го помешаат Сергиу со Зани, лажниот Мадуп.


Кога завршив со него, застанав назад и сите внимателно погледнавме. "Што мислиш?" - го прашав Минуркос.


„Тој е многу сличен на Салака - а со тоа и на Цани“, рече Минуркос.


Нашиот измамник несигурно ми се насмевна. „Направивте добра работа, господине Картер“, рече тој. Неговиот глас беше многу сличен со гласот на Зани, а англискиот му беше приближно ист квалитет.


„Мислам дека можеме да се справиме со тоа“, рече Ерика.


* * *


Еден час подоцна стигнавме во зградата на Аполо. Во Атина беше час за ручек, а по градските улици речиси и да немаше автомобили. Самата зграда беше темна, освен фоајето и далечните треперливи светла на пентхаусот. Седевме во изнајмената црна лимузина околу десет минути, а потоа на аголот од куќата се појави висок човек. Отиде директно до автомобилот и седна до мене на предното седиште. Ерика и Сергиу седнаа позади. Минуркос остана во хотелот.


„Еј Картер“, рече високиот човек. Ги погледна другите двајца и го заклучи погледот во Ерик.


Прашав. - "Дали нешто се случува?"


„Ништо вакво. Немаше никој откако пристигнав“. Тоа беше Бил Спенсер, мојот колега во AX. Тој беше нов во агенцијата и претходно го запознав само накратко. Сепак, Хок ме увери по телефон за време на нашиот краток разговор претходно дека Спенсер е добар човек. Според моите упатства, тој речиси три часа го гледаше специјалниот лифт до пентхаусот низ стаклената фасада на зградата.


Го запознав со Ерика и Серхио. „Поминуваме низ сервисната врата во фоајето“, реков, „со овој клуч. Серхио оди прв и ние се однесуваме како да го поседуваме местото. Ако се качиме горе, ќе постапиме како што наведов претходно. прашања?"


Во темниот автомобил владееше внимателна тишина. „Во ред“, реков. „Ајде да го завршиме ова.


Ние четворица излеговме од црниот седан и заедно тргнавме кон предниот дел на зградата. Лево од главниот влез имаше заклучена стаклена сервисна врата. Сергиу го заглави клучот што му го даде Минуркос во бравата од не'рѓосувачки челик и го сврте. Во фоајето, обезбедувањето на лифтот збунето се сврте кон нас.


Прв влезе Сергиу, а ние тргнавме по него. Се прашував дали навистина ќе го изненадиме Ставрос. Мора да чекори околу пентхаусот, чекајќи да слушне што се случило во куќата на полковникот Коцикас. Се надевав дека нема да испрати одред од негови луѓе таму да истражат. Исто така, постоеше можност дека се обидел да се јави на Паракату во последните ден-два и открил дека не може да стигне до никого таму. Неможноста да се контактира со некој на плантажата во џунглата му кажа на Ставрос дека нешто не е во ред.


Му пријдовме на обезбедувањето во лифтот. Чудно го погледна Сергиу.


"Каде беше?"


„Тоа се членови на печатот“, рече Сергиу, играјќи ја својата нова улога. „Тие слушнаа за страшниот масакр на полковниците од хунтата што се случи пред само неколку часа. Полицијата ги известила за трагедијата. Тие сакаат да направат кратко интервју за да го добијат мислењето на г-дин Минуркос за овој страшен настан и јас ќе разговарам со нив горе“.


Го почувствував шилото на Хуго на десната подлактица и се прашував дали ќе треба да го користам. Ако стражарот бил на должност некое време, ќе знаел дека Зани не ја напуштил зградата.


„Во ред“, рече тој. „Ќе го земам лифтот со тебе.


Лифтот беше горе во пентхаусот. Заѕвони на ѕвончето и полека почна да се спушта. Се чинеше како да помина цела вечност пред да стигне на првиот кат, но вратите конечно се отворија. Дежуреше истиот лифт-ператор што ме носеше горе-долу. Се качивме додека лифтот гледаше во Серхио. Вратите се затворија зад нас, но операторот не го притисна копчето за да не крене.


„Не знаев дека ја напуштивте зградата“, му рече на Сергиу, гледајќи нè претпазливо.


„Па, сега знаеш“, нервозно одговори Сергиу. „Заминав да се сретнам со луѓе од весниците. Однесете не горе. Давам интервју“.


Човекот внимателно го проучувал лицето на Сергиу. „Прво ќе се јавам горе“, рече тој.


„Не е задолжително! - рече Сергиу.


Но, операторот се приближи до комуникациската конзола од страната на машината. Кимнав со главата на Спенсер и тој се приближи. Тој го извадил својот Smith & Wesson 38 и другиот човек забележал движење. Тој се сврте точно на време за да ја види цевката од пиштолот на неговата слепоочница. Тој здивна и се лизна на подот.


Ерика отиде до контролната табла. „Земете го тоа на себе“, реков.


На патот кон пентхаусот, ја преместивме млитавата фигура на операторот на лифтот до аголот на лифтот, каде што тој не беше веднаш видлив кога ќе излеземе четворицата. Миг подоцна, вратите во ходникот на пентхаусот се отворија.


Како што се сомневав, имаше уште двајца мажи на должност. Еден од нив беше русокосиот бандит што го запознав порано. Тоа беа акциони филмови и не сакав да играм игри со нив. Русокосата станала од масата на влезот во пентхаусот, додека другата останала да седи.


И двајцата гледаа во Серхио како да виделе дух.


„Што по ѓаволите...“ извика русокосата. "Што се случува овде?"


Сергиу го привлече вниманието на русокосата додека Спенсер одеше до темнокосата на масата. Човекот полека тргна кон Спенсер.


„Дадов дозвола да ги интервјуирам овие луѓе“, рече Сергиу.


„Како излеговте од пентхаусот? - праша русокосата.


Отидов до него додека Сергиу одговараше. Спенсер застана до мрачниот човек. Ерика не покри и двајцата со мал белгиски револвер скриен зад нејзината чанта.


„Не се сеќаваш како заминав? - револтирано праша Сергиу. „Тоа беше пред околу еден час. Ти кажав дека...“


Не беше потребно дополнително објаснување. Хуго тивко ми се лизна во дланката. Ја грабнав плавушата со левата рака и ја повлеков накај мене додека изгуби рамнотежа. Брзо му поминав со ножот преку неговото грло. Крв се распрска на дресот и на јакната на Серхио.


Темниот човек го зеде пиштолот, но Спенсер беше подготвен за тоа. Извади грда јамка од џебот и набрзина ја стави на главата на разбојникот, а потоа силно ја повлече вкрстената жица со две дрвени рачки. Раката на човекот никогаш не стигна до пиштолот. Очите му се проширија, а устата му се отвори додека жицата му го прободе месото и артериите до коската. Повеќе крв се распрсна на дебелиот тепих пред нашите нозе додека разбојникот скокна и се згрче за момент во рацете на Спенсер, а неговите нозе се тресеа во воздухот. Потоа му се придружил на својот другар на подот.


Ерика го олабави стисокот на чкрапалото на револверот. Сергиу ги гледаше труповите со бледо лице додека јас го бришев сечилото на Хуго на јакната на русокосата. Спенсер кимна со главата кон мене, оставајќи го гаротот што длабоко го пресече вратот на човекот и се упати кон вратата на пентхаусот. Го држев Хуго во рака и Спенсер го извади специјалниот пиштол што ми го спомна претходно. Тоа беше обезбедено од Special Effects and Editing - воздушен пиштол кој пука пикадо. Пикадото беше исполнето со кураре, отров со брзо дејство што AX го позајми од Индијанците од Колумбија.


Сергиу се освести. Тој отиде до вратата, стави друг клуч што му го даде Минуркос и го искористи за да ја отклучи тешката врата. Тој ме погледна и јас кимнав. Тивко ја турна вратата и се тргна настрана, бидејќи не можеше да влезе во пентхаусот. Тој не беше подготвен да помогне во оваа фаза од нападот.


Ние тројцата брзо поминавме низ вратата, извирајќи надвор, Ерика го држеше пиштолот пред себе, подготвена да пука, но таа беше само резервен пиштол. Не сакав да ги предупредам луѓето на Ставрос повеќе отколку што беше апсолутно неопходно пред да го најдеме самиот Ставрос.


Идеално би било Ставрос да се наоѓа во големата дневна соба во близина на влезот. Тоа многу брзо би ставило крај на сето ова. Но, наместо тоа, најдовме крупен Хамер како седи на долг тросед со грбот кон нас, со чаша ракија во раката. Можев да ги видам ремените на футролата од местото каде што стоев. Тој сè уште беше вооружен - овој опасен човек.


Во внатрешниот ходник што води до спалните соби немаше знаци на живот, но од добро осветлената канцеларија се слушаа гласови. Само што требаше да се упатам кон Хамер, кога одеднаш двајца мажи излегоа од канцеларијата во дневната соба. Еден од нив бил голем пиштолџија со митралез во футрола за рамо, а вториот бил уште една лажна Мадупа, Јанис Цани.


Застанаа кога не видоа, и двајцата со блескави очи погледнаа во Серхио. Двајцата измамници застанаа за момент, гледајќи се, а Хамер се сврте кон нив и го виде изразот на нивните лица. По уште една дел од секунда, насилникот и Зани посегнаа по пиштолите.


Спенсер ја насочи стрелата и пукаше. Во собата се слушна тап тресок, а момент подоцна црна метална стрела излета од вратот на човекот, покрај јаболкото на Адам. Неговата вилица почна тивко да работи додека Зани ужасно гледаше во црниот предмет. Со едно мачкачко движење, Хамер почна да се врти и да го влече пиштолот.


Неговите очи прво се фокусираа на мене, а јас ги видов како закана бидејќи неговата рака го најде пиштолот во футролата. Паднав на едното колено и истовремено замавнав со раката, правејќи јамка одоздола, пуштајќи го шилото. Тивко го пресече воздухот, како впечатлива змија, и го удри Чекан во градите, блиску до неговото срце. Сечилото влезе во неговото тело со силен удар и се спушти до рачката.


Грдите очи на Хамер, најпрво ми се открија затоа што не носел сини очила за сонце, за миг се загледаа во мене, недоверливо дека успеав толку брзо да го убијам. Погледна во шилото, од кое кошулата му течеше темноцрвена боја. Го зеде ножот како да сакаше да го извади, а потоа го крена пиштолот во раката кон мене. Но, тој веќе беше мртов. Тој падна со лицето надолу на каучот, а неговата долга коса ја криеше збунетоста на неговото лице.


Другиот борец штотуку престана да се грче на подот. Зани се сврте да побегне назад во канцеларијата, но друга стрела со воздушен пиштол го спречи, удирајќи го во грбот.


Тој очајнички се обиде да го зграпчи, не можеше да го дофати, а потоа со главата падна во вратата на канцеларијата, тресејќи се таму за момент, а потоа млакајќи.


Отидов до вратата и видов дека нема никој друг во канцеларијата. Се свртев назад кон другите. Кимнав по ходникот што води до спалните соби и Спенсер ме претепа до него. Ерика ме следеше.


Го истражувавме остатокот од местото. Друга дневна, спални и кујна. Најдовме вооружен криминалец како јаде сендвич во кујната. Така Спенсер прв го најде. Влегов додека тој повторно пукаше со воздушниот пиштол. Беше подготвен да убива, речиси исто колку и Зак. Човекот бил погоден во страна кога извадил долг револвер Welby .32. Поради некоја причина, отровот не го погодил толку брзо и тој успеал да пука. Пиштолот рикаше во собата и го удри Спенсер веднаш под ребрата, фрлајќи го назад кон ѕидот. Зедов стол и го удрив со него во лицето додека го впери револверот кон мене. Столот удрил во него и му се скршил по лицето. Пиштолот пукал во таванот и мажот со грб удрил во подот при што го загубил оружјето. Спенсер, мрморејќи по ѕидот, повторно се ниша со воздушниот пиштол.


Јас врескав по него. - "Издржи, по ѓаволите!"


"За што?" - зарипна праша тој. „Копилето ме фати“.


Повторно зеде цел. Го удрив со тупаница по лицето и тој ја удри главата во ѕид. Потоа го оневозможив пиштолот, па тој го загуби. Грмеше низ подот од кујната со плочки и тој ме погледна запрепастен.


„Реков почекај“, режав.


Нашите погледи се сретнаа за момент, а потоа ги спушти очите, стегајќи ја раната под ребрата. Изгледаше како обична рана во телото, но сега не ми пречеше многу. Отидов и клекнав пред стрелецот. Очите му беа отворени, а телото се уште се бореше со отровот. Тој беше еден од оние ретки луѓе кои имаа природен имунитет на одредени токсични хемикалии, кои, иако не се целосни, предизвикаа кураре да го убие полека, а не веднаш. Мило ми беше што беше така. Можеби ќе добијам некои одговори.


Во тој момент, Ерика влезе во кујната, нејзиниот револвер се уште не беше испукан. „Тој не е тука“, рече таа.


Го фатив губитникот за кошулата и го стресов. „Каде е Ставрос? - побарав јас.


Човекот ме погледна. "Кој е твојот бизнис?" Тој беше уште еден од американските фанатици на Ставрос, но неговата коса не беше долга како на Хамер.


Го извадив Лугерот од футролата и го притиснав на левата јаболка на разбојникот. „Ако ми кажете каде е, ќе се погрижам навреме да отидете на лекар за да ве спаси. Секако дека беше лага. „Ако одбиеш, ќе го повлечам чкрапалото. Зборувај“.


Гледаше во моите очи и го ценеше она што го виде. „По ѓаволите, во ред“, рече рапаво. Отровот веќе го зафати. „Ако навистина ме спасиш.


Кимнав со главата.


Тој отиде во Миконос“.


Разменив погледи со Ерика. Островот Миконос беше едно од двете места каде што Ставрос го создаде својот елитен бунтовнички корпус. „Сега кажи ми“, реков, притискајќи го Лугерот на лицето. „Дали тој добил вести за полковниците?


Разбојникот се насмеа, а потоа лицето му се згрчи од ненадејна болка. „Зани го повика Коцикас дома. Одговори еден од полицајците. Тој рече дека поручникот и нашите луѓе се добро, а полковниците се мртви“.


"Што по ѓаволите?" - извика Спенсер.


Спенсер беше изненаден од одговорот, но јас не бев. Полковникот Коцикас брзо се замисли кога заѕвони повикот и му го даде телефонот на еден од полицајците. Коцикас верувал дека доколку не испрати лажна порака до пентхаусот, Ставрос ќе отиде таму со своите луѓе. Коцикас немаше време да се координира со нас, па продолжи и го направи она што изгледаше најдобро. Беше разумно, но полковникот немаше начин да знае дека одговорот што го принуди да го даде полицаецот ќе му овозможи на Ставрос да го напушти пентхаусот пред да стигнеме таму.


„Зошто Ставрос би отишол на Миконос? - Каустички го прашав стрелецот на умирање. „Да ги разгледаме трупите?


Го зафати уште еден напад на болка. „Дај ми доктор“, дишеше тој.


„Прво да разговараме.


Тој ги шепна зборовите. „Тој ги повика двата табора заедно. Тој сака војниците да бидат донесени во Атина. Командантот на Миконос рече нешто за тоа што не ги помести своите трупи додека не слушне за Миноуркос. Ставрос беше многу лут на него. Тој одлета таму за лично да командува“.


Јас пораснав. Човекот се напна и се стресе. Неговото лице веќе помодрело.


„Ајде да си одиме одовде“, наредив. Се свртев кон Спенсер. "Остани тука."


Во неговиот глас имаше огорченост. „Повреден сум, Картер.


Го прегледав. Тоа беше само рана без ништо витално во неа. „Ќе бидеш добро“, реков. „Ставете завој околу него и повикајте го Хок од тука. Кажете му за најновите настани. Ќе го замолам Минуркос да се јави на лекар за да ти ја згрижи раната. Дали имате прашања?"


„Да“, рече тој. „Зошто не сакаш да бидам со тебе во Миконос?


„Треба да се подобриш, Спенсер.


Ставрос е премногу важен за AX. "


„Треба ли да му го кажам ова на Хок? - праша кисело. „Ме препорача привремена работа на оваа задача“.


„Кажи му што сакаш. Се свртев кон вратата, држејќи го Лугерот во футрола. „Ајде, Ерика“.


„Што очекувате од мене, само почекајте да слушнам од вас? - праша Спенсер.


Застанав и размислував за момент: „Утре за време на појадокот, можете да заминете. Ќе биде предоцна за весниците да ја објават оваа приказна. Нека се јави Минуркос во полиција и нека им каже сè. Повикајте го полковникот Коцикас и замолете го да го поддржи Минуркос. Дотогаш ќе бидам во Миконос и ќе го најдам Ставрос ако е таму. За него ќе биде рано да добие некаква вест за тоа што се случило овде и во куќата на Коцикас“.


„Што е со Сергиу? - праша Ерика.


„Ќе го испратиме дома“, реков. „Тој направи добра работа и сега може да се врати кај своето семејство“.


„Картер“, рече Спенсер.


"Да?"


„Следниот пат ќе направам подобро“.


Го погледнав. „Во ред“, реков. „Ајде, Ерика. Треба да го фатиме мршојадецот“.


Поглавје десет.


Пристаништето на Миконос лежеше како масивен исечен сафир на утринското сонце. Тоа беше речиси целосно затворено пристаниште со мали рибарски чамци и глисери внатре и два големи брода за крстарење закотвени на морскиот ѕид. Бродовите не влегоа во Миконос. Патниците мораа да одат по растреперени скалила, со багаж во рака, до бродот, кој ги однесе на брегот во мали групи.


Јас и Ерика не ја преживеавме оваа кратка авантура. Стигнавме на новиот аеродром од другата страна на островот само еден час порано и се возевме со автобус по трнлив пат до селото. Сега седев во едно морско кафуле под платнена крошна, сместена на праволина жолта столица, гледајќи половина дузина грчки морнари со мустаќи како пијат свежо обоен рибарски брод во водата на само петнаесет метри подалеку. Насипот се сврте од мене во двата правци - редица варосани куќи со кафулиња, продавници и мали хотели. Испив голтка од Нескафе, симболичната почит на Грците за американското кафе, и гледав старец со сламена капа како вози продавајќи грозје и цвеќиња. Во оваа атмосфера беше тешко да се запамети дека сум бил тука да убијам човек.


Ерика не беше со мене. Таа исчезна во лавиринтот на варосани улици во близина на брегот за да најде старица што ја познавала од нејзиниот престој во Миконос пред неколку години. Ако ви требаше некаква информација за Миконос, се обративте кај темнокосите старици во црни шалови кои изнајмуваа соби во своите куќи на посетители. Тие знаеја сè. Ерика отиде да дознае за воениот камп на островот и да дознае каде би можел да живее командантот на овој логор, бидејќи таму веројатно ќе го најдеме Ставрос.


Само што го завршував Нескафето, кога Ерика, нишајќи се по камената патека пред кафулето, носеше жолти панталони, нејзината долга црвена коса врзана со жолта лента. Сè уште ми беше тешко да разберам зошто толку убава девојка како Ерика ќе биде вовлечена во мојот свет. Требаше да се омажи за богат човек со вила и долга бела јахта надвор од Тел Авив. Сето ова можеше да го има со својот изглед. Можеби таа не го знаеше тоа. Или можеби јахтите едноставно не се по нејзин вкус.


„Изгледаш како турист, Ник“, се насмевна таа, седнувајќи до мене. „Освен јакната и вратоврската.


„Дај ми уште еден час“, реков. „Што откривте?


Нарачала шолја топол чај од келнерот и тој си заминал. „Добро е што отидов сам. Марија на почетокот навистина не сакаше да зборува. Овие островјани се многу далеку од странци, а секој човек што не живее овде е странец“.


„Што таа требаше да каже?


Ерика почна да зборува, но мораше да чека келнерот да и го остави чајот. Откако тој замина, таа истури шеќер од отворениот сад во чашата. „Има камп во близина на плажата Орнос и само неколку островјани биле внатре. Командантот живее во изнајмена вила до кампот. Неговото име е Галатис. Еден од двајцата локални таксисти ги однел двајцата Американци во хотелот „Рениа“. на периферијата на селото; Подоцна истиот човек ги однел во вилата на Галатис“.


„Одлична работа со разузнавањето, госпоѓице Нистром“, реков. „Ајде, да одиме во Ренија“.


„Само што седнав“, се пожали таа. „Сè уште имам половина шолја чај“.


„Ќе ти донесам уште една чаша подоцна“. Фрлив неколку драхми на масата.


„Во ред“, рече таа, брзо пиејќи уште една голтка чај, а потоа стана да ме следи.


Одевме по насипот покрај едно кафуле и мала група до отворениот плоштад каде што застануваа автобусите до периферијата. Поштата и седиштето на пристаништето на полицијата гледаа на плоштадот, а таму стоеше извалкана бронзена статуа на антички херој. Го поминавме овој плоштад, го исклучивме насипот во мала четвртина и набрзо стигнавме во Ренија. Тоа беше хотел на повеќе нивоа изграден на рид со речиси тропска градина пред него.


Виткиот млад човек на рецепција беше многу добредојден. „Да, вчера пристигнаа двајца Американци. Дали се тие твои пријатели?


Како се викаат? - Прашав.


"Дај да видам." Од под пултот извадил списание и го отворил. „Ахх. Г-дин Браун и господин Смит“.


„Да. Тие ќе ни бидат пријатели“, реков. „Во која соба се тие? Сакаме да ги изненадиме“.


„Тие се на 312. Но, тие веќе заминаа. Спомнаа дека ќе се вратат во хотелот на ручек пред пладне“.


Во секој случај ја проверивме собата. Тропнав на вратата и потоа влегов со специјален ефект обезбеден од момците за специјални ефекти. Ја затворивме вратата зад нас и погледнавме наоколу. Двата големи кревети сè уште беа ненаместени, а на ноќната маса имаше полупразно шише виски. Ставрос не пиеше многу, па мислев дека со себе го донел неговиот платеник кој пиел алкохол.


Освен некоја лента и неколку отпушоци, ништо друго не оставија зад себе. Ставрос веројатно не зел багаж со себе. Она што требаше да го направи нема да трае долго. Тој мораше да дознае за телефонски повик од човек кој се нарекува себеси Минуркос и да ја тестира лојалноста на Галатис, командантот на логорот. Животот на Галатис беше во непосредна опасност доколку ги послуша наредбите на Минуркос да не се движи додека не слушне дополнителни пораки од него. Откако Ставрос пристигна вчера, Галатис можеби веќе е мртов.


„Подобро да одиме во вилата“, реков.


„Јас сум со тебе, Ник“.


Откако баравме половина час, конечно најдовме таксист како пие узо во кафуле. Немаше желба да не однесе во вилата додека не му покажав пакетче драхми, а тој се стутка и не одведе до такси. Тоа беше претепан Шевролет од 1957 година, на кој му недостасуваа поголемиот дел од бојата и памучната волна што се држеше надвор од тапацирот. Таксистот го запали стариот мотор, кој силно подригна додека се распрснавме.


Поголемиот дел од возењето се одвиваше по лошо асфалтирани патишта долж карпестиот брег на островот, каде што карпи паднаа во Егејското Море. Кога бевме скоро на плажата Орнос, возачот сврте на парталав пат со чакал кон кампот и вилата. Додека ја поминувавме високата ограда од бодликава жица, само погледнавме во кампот, зелени згради кои демнат во далечината. Свртевме од оградата на долгиот пат што водеше до вилата. Кога стигнавме во куќа со покрив со ќерамиди, го замолив таксистот да почека, а тој изгледаше многу подготвен да се согласи.


Бевме подготвени на сè кога тропнав на украсената дрвена влезна врата. Ерика повторно имаше белгиски револвер скриен зад нејзината чанта и овој пат се надеваше дека ќе го искористи. Таа ладнокрвно застана до мене на вратата и чекаше. Го ставив Лугерот во страничниот џеб од јакната и мојата рака беше со него. Слугата, постар Грк, ја отвори вратата.


„Кали мера“, не поздрави тој. Тој продолжи на грчки. „Дали сакате да го видите командантот?


„Прости ми“, реков, внимателно тргајќи го настрана. Јас и Ерика се преселивме во голема дневна соба со еден стаклен ѕид што гледа на рид со дрвја.


"Те молам!" - се спротивстави старецот на англиски јазик.


Внимателно се движевме од соба во соба и конечно се сретнавме во голема просторија. Немаше никој таму.


„Каде е командантот? - го праша Ерика старецот.


Тој бесно одмавна со главата од страна на страна. „Не во вилата. Далеку."


Прашав. - "Каде?"


„Отидов со Американците. Да кампува".


„Ефаристо“, реков, заблагодарувајќи му се.


Излеговме и седнавме назад во кабината. „Однесете не во воениот камп“, му реков на возачот.


„Што ќе правиме кога ќе стигнеме таму? - праша Ерика.


Таксито се оддалечи од куќата и се упати назад по патот со чакал. „Сè уште не сум сигурен“, признав. „Едноставно чувствувам дека треба барем да добиеме некоја перспектива“.


Но, не стигнавме толку далеку. Како што се свртевме на патот што минуваше паралелно со оградата и возевме по него неколку стотини јарди, видов место каде трагите од гуми излегоа од коловозот и застанаа во близина на некоја четка.


Му реков на возачот. - "Застани!"


„Што се случи, Ник? - праша Ерика.


„Не знам. Остани тука".


Излегов од кабината и го извлеков Лугерот. Полека се движев покрај шините на гумите кон грмушката. Имало докази за тепачка во близина на местото каде што бил паркиран автомобилот. Еднаш во грмушките, открив од што се плашев. Зад густа грмушка лежеше висок, слаб човек, со пресечено грло од уво до уво. Очигледно го најдов Галатис.


Се вратив во колата и и кажав на Ерика и седевме таму малку додека таксистот не погледна во ретровизорот.


„Ставрос веќе требаше да има еден од подредените офицери на Галатис на негова страна“, реков напорно. „Ако не го најдеме Ставрос, тој утре ќе ги има овие војници во Атина“.


„Не можеме да го следиме во кампот, Ник“, рече Ерика. „Тој ќе има мала војска која ќе го заштити таму.


„Ќе се вратиме во хотелот и се надеваме дека она што им го кажа Ставрос е вистина - дека има намера да биде таму до пладне. Таму ќе го чекаме“.


Во Ренија, Ерика и јас незабележано стигнавме до собата на Ставрос. Се заклучивме и чекавме. Беше сред утро. Креветите беа наместени за да не се грижиме за слугинките. И на двајцата ни истурив мала чаша виски и седнавме на работ од креветот и го пиевме.


„Зошто не можеме да бидеме овде на одмор, како туристи? - се пожали Ерика. „Ништо да правите освен да посетувате ветерници, да одите на плажите и да седите во кафулињата и да го гледате светот како поминува?


„Можеби некогаш ќе бидеме овде заедно“, реков, не верувајќи ни минута. „Под различни околности.


Ерика го соблече малиот елек што доаѓа со нејзините панталони. Носеше само проѕирна блуза напикана во нејзините панталони. Таа легна на креветот, стапалата сè уште на подот и нејзината црвена коса диво распослана на обичната зелена прекривка.


„Немаме многу време заедно“, рече таа гледајќи во таванот. Низ отворениот прозорец навлегуваше благ ветер, лесен морски ветре. „Без разлика како функционира сето тоа.


"Знам."


„Не сакам да чекам некој можен момент во иднина заедно. Можеби никогаш нема да дојде“. Почна да си ја откопчува блузата.


Ја погледнав. „Ерика, што по ѓаволите правиш?


„Се соблекувам“, рече таа без да ме погледне. Блузата беше соблечена. Таа го откопча својот мал градник и го со четка. Погледнав надолу во неа.


„Дали разбираш дека Ставрос може да влезе овде во секој момент? Прашав.


„Само е сред утро. Таа го расплетка жлебот на нејзините жолти панталони на половината и ги повлече преку колковите. Одоздола имаше само парче гаќички, мало парче ткаенина што не покриваше речиси ништо.


Се сетив и ми се исуши грлото. Се сетив на чистото животинско задоволство што го чувствував со неа.


„Ерика, не мислам...“ се обидов да се спротивставам.


„Има време“, ме увери таа, мрднато движејќи се по креветот. Го гледав нејзиното тело како се движи и се истегнува. „Самите кажавте дека Ставрос веројатно цело утро ќе разговара со новиот командант во логорот“.


„Не можеме да бидеме сигурни“, реков додека таа ми го откопчува ременот. Пулсот ми се забрза и почувствував позната внатрешна реакција на нејзиниот допир.


Таа ме повлече кон себе и тргна кон мене. Мојата лева рака се пресели во моите гради сама по себе.


„Колку мора да бидеме сигурни, Ник“, дишеше таа, посегнувајќи се во мојата облека.


„Па, што по ѓаволите“, си помислив. Вратата беше заклучена. Luger ќе биде на дофат. Ќе го слушнеме Ставрос пред да влезе во собата. И јас го имав истото чувство како Ерика. Можеби ова е последен пат.


Се свртев и оставив моите очи да се шетаат по телото на Ерика и гривата на запалена коса што паѓаше над нејзините млечни рамења, и се запрашав дали некогаш постоела жена попосакувана од Ерика Нистром. Секаде. Во секое време.


Ја бакнав и нејзината уста беше топла и влажна и имаше потреба од начинот на кој ги притискаше усните на моите. Кога се бакнувавме, таа ме соблече, а јас не ја спречив. Потоа легнавме заедно на креветот и јас ги повлеков проѕирните гаќички по нејзините колкови и бутови. На крајот ми помогна со тоа што ги збуни.


Легна на грб со речиси затворени очи и испружи рака кон мене. Тргнав до неа и таа ме повлече кон себе. Повторно се бакнавме страсно, а таа ме држеше и ме галеше. Додека ме вовлекуваше во себе, имаше момент кога устата и се отвори од задоволство, а потоа тивко стенкање и избега од грлото.


Нејзините колкови се движеа против мене, проактивна и барајќи. Јас одговорив со силно туркање. Долгите бедра се кренаа од креветот и ми се заклучија зад грб, принудувајќи ме подлабоко во себе.


И тогаш нè погоди експлозија. Дојде порано и со поголема сила отколку што некогаш мислев, правејќи месо да трепери и трепери со својата гола сила и помина дури откако и двајцата се ослободивме од сите немири што се градеа во нас. Останавме со меко бранување на задоволство кое навлезе во најдлабоките и најинтимните делови од нас.


Се облекоа полека. Уште не беше доцна утрото. Сепак, почнав да се плашам дека Ставрос можеби нема да се појави. Можеби е на аеродром и чека авион за Атина. Можеше да каже дека се враќа напладне само за да го фрли секој гонител од неговата трага.


Беше единаесет и триесет. Ерика испила повеќе виски, а во неа растела тензијата која јасно се одразувала на нејзиното лице.


„Одам во фоајето“, рече таа на единаесет и триесет и пет.


"За што?"


„Можеби се јавил и ги сменил плановите“, рече таа, брзо влечејќи ја долгата цигара. „Можеби знаат нешто.


Не се обидов да ја спречам. Целата беше возбудена, иако порано водевме љубов.


„Во ред“, реков. „Но, ако налетате на Ставрос, не го прифаќајте. Нека дојде овде“.


„Во ред, Ник. Ветувам".


Откако Ерика си замина, почнав да шетам низ собата. И самиот бев нервозен. Беше важно да го донесеме Ставрос овде. Доволно долго го бркавме.


Поминаа само пет минути откако Ерика се симна на рецепцијата на хотелот, кога слушнав звук во ходникот. Го извадив мојот 9мм Лугер и отидов до вратата. Слушав. Имаше друг звук. Чекав, но ништо не се случи. Внимателно и тивко ја отклучив вратата. Отворајќи го за една педа, погледнав во ходникот. Немаше никој на повидок. Стоев и погледнав во ходникот и погледнав напред-назад.


Ништо. Коридорот имаше отворени сводови што водеа до градината. Отидов и погледнав надвор и повторно не видов ништо. Околу педесет метри по ходникот имаше влез во градината. Брзо слегов таму, погледнав наоколу и на крајот се откажав. „Веројатно моите нерви беа на работ“, решив. Се вратив на малку отворената врата од собата и влегов.


Само што ја фатив вратата за да ја затворам зад мене, видов движење со аголот на моето око, но веќе беше доцна да реагирам. Крцкавиот удар во задниот дел од мојата глава ми испрати вртоглава болка низ главата и вратот. Лугерот ми се лизна од рака. Ја грабнав рамката на вратата и се држев додека се потпрев на неа. Го здогледав лицето пред мене и го препознав како она што го видов во пентхаусот во Атина. Тоа беше строгото, намуртено лице на Адријан Ставрос. Направив животински звук во грлото и посегнав по тоа грдо лице. Но, повторно нешто друго ме удри по глава, а внатре светнаа силни светла. Пливав во црно море и немаше хоризонтална линија помеѓу црното море и црното небо. Сето тоа се затвори во мене и се спои во вртлива темна маса.


Единаесетто поглавје.


„Се разбуди.


Слушнав глас нејасно, како да ми доаѓаше од друга соба. Очите ми се отворија, но не можев да ги фокусирам. Видов три нејасни форми околу мене.


„Точно е, отворете ги очите“.


Гласот беше познат. Му припаѓаше на Адријан Ставрос. Се обидов да се фокусирам на неговиот извор. Неговото лице се расчисти во мојата визија. Гледав во тврдото, тврдо лице со повлекување на косата, темна коса и ледени ладни очи и се мразев себеси што му дозволив да ме земе. Погледнав од него кон другите две лица од двете страни. Едниот му припаѓаше на здрав, темна кожа, со синкасто око над левото око. Го помешав со бразилскиот телохранител на Ставрос. Другиот човек бил прилично млад и носел каки униформа. Погодив дека тоа е офицерот кој го замени погубениот Галатис.


„Значи“, рече Ставрос со отровен глас. „Миење на прозорци“. Тој испушти еден вид жестока смеа. „Кој си ти всушност?


„Кој си ти всушност? Одговорив, обидувајќи се да ја исчистам главата, обидувајќи се да размислам. Се сетив на Ерика и се прашував дали и тие ја нашле.


Ставрос ме извлече и ми бекхенд, па дури тогаш забележав дека седам на исправен стол. Не ме врзаа, но немаше Лугер. Хуго сè уште седеше на мојата подлактица под мојата отворена јакна. За малку ќе паднав од столот кога ударот падна.


Ставрос се наведна над мене и кога зборуваше, гласот му беше како ржење на леопард. „Гледам дека не ме препознаваш“, подсвире тој. Видов како армискиот офицер гледа во него. Сега знаеш со каков маж си имаш работа“.


„Да, лудо“, си помислив. Немилосрден човек кој плен на другите. Сега ми е јасно зошто го нарекоа мршојадец. Овој пат ја задржав устата затворена. Се исправи, ја фати предната страна на кошулата и драматично ја искина. Гледав во масата лузни на неговото торзо, очигледно од огнот. Се испостави дека го покриле поголемиот дел од неговото тело.


„Го гледаш ли ова? - зарже тој, очите му светкаа премногу. „Го добив ова во пожар во стан кога бев момче. Татко ми зеде запалена цигара во кревет со него, последно во низата неодговорни постапки кон неговото семејство. Но, јас преживеав, знаете. Немојте да мислите дека ќе одам во пеколот, бидејќи веќе сум бил таму“.


Значи, тоа беше големото парче што недостасуваше во сложувалката Ставрос. Огнот кликнал нешто во него. Изгорел се што останало од душата, оставајќи само јагленисано јадро. Додека ја закопчуваше кошулата, сфатив зошто стоеше толку исправено. Целото торзо сигурно му било вкочането од ткиво со лузни.


„Сега разбираш“, ми подсвире. „Сега ќе ми кажеш кој си и што правиш овде на Миконос шпионирајќи ме“.


Човечкиот со темно лице до него извади нешто кратко од џебот, очигледно палка, за секој случај да бидам доволно глупав да го предизвикам Ставрос.


„Дали е ова ЦИА? Грдиот глас на Ставрос допре до мене. „Дали го повика Галатис преправајќи се дека е Минуркас?


Морав да се поштедам, инаку ќе беше готово. Ако Ерика не беше повредена на шалтерот на хотелот, како што се испостави, таа наскоро ќе се вратеше овде. Ако имам среќа и таа внимава, таа нема да влезе во собата и да стане нивни затвореник. Таа ќе се бори со ова и морам да бидам свесен да и помогнам.


„Да“, реков. „Јас сум од ЦИА.


„Да, вистината излегува на виделина“, рече Ставрос. „А ти си тука да направиш државен удар против мене?


Очите на Ставрос блеснаа во мене со манична омраза.


"Така нешто."


„Кои се деталите за овој заговор на ЦИА? – побара одговор Ставрос.


се двоумев. Ако кажам премногу, ќе звучи лажно. Хаски повторно го подигна својот клуб.


„Чекај“, рече младиот офицер со густ акцент. „Неодамна проучувавме одредени методи во Грција за да добиеме целосна соработка од затворениците. Но, би било премногу бучно да се преземе такво испрашување овде.


Во секој случај, мора да се вратиме во кампот. Ќе го земеме со нас“.


Ставрос се замисли за момент. „Во ред“, рече тој мрачно.


Ме кренаа од столот. Се прашувам каде е Ерика по ѓаволите? Таа мораше да се врати од приемот. Можеби сепак ја нашле. Но, не можев да прашам.


Додека ме втурнаа во автомобил кој чекаше надвор од куќата, на паркинг подалеку од влезот, размислував да се обидам да избегам со шило. Да ме однеле во тој логор, никогаш немаше да го оставам жив.


Но, немаше добра можност да се движи со ножот. Човекот хаски држеше пиштол под моите ребра, а Ставрос седна на мојата друга страна. Полицаецот го управувал автомобилот.


На излегување од градот по стрмниот пат, постојано размислував за Ерик. Беше тешко да се разбере што се случи со неа. Знаеше дека ќе мора да се врати во собата штом ќе се појави Ставрос.


Бевме околу една милја надвор од градот кога свртевме на остриот свиок и видовме дека автомобил застана на само дваесет метри пред нас на тесен пат. Се сетив дека го видов овој автомобил паркиран пред хотелот порано и заклучив дека му припаѓа на раководството. Полицаецот удрил на сопирачките и военото возило застанало на неколку метри од другото возило.


"Што е тоа?" – праша накратко Ставрос.


„Изгледа како скршена кола“, негоди полицаецот.


„Па, оди тргнете ја од патот“, заповеда Ставрос.


Десно од нашиот автомобил имаше карпа, а од другата страна стрмна карпа. Полицаецот излегол од левата страна и внимателно се движел кон автомобилот што го блокирал патот. Ставрос, седејќи од мене десно, ја отвори вратата од страната на карпата и застана на тротоарот и гледаше. Бев сам во автомобил со човек хаски кој држеше пиштол до мене.


„Фрли ја од карпата! - нареди Ставрос да стои до нашата кола.


„Ќе се обидам“, рече офицерот.


Ова беа неговите последни зборови. Кога застана до друга кола, видов како главата на Ерика лета над карпата. Таа очигледно слушаше надвор од хотелската соба и слушна како решија да ме однесат во кампот. Таа го украде автомобилот на хотелот и не запре на патот.


"Внимавај!" - му викна Ставрос на полицаецот кога ја виде Ерика како вперува револвер кон човекот.


Гркот се сврте додека пукна пиштолот на Ерика. На офицерот се појави дупка на челото. Тој се сопнал наназад и удрил во автомобил додека Ерика го вперила пиштолот кон Ставрос. Самиот го извади пиштолот, а јас и се восхитував на Ерика што прва го доби полицаецот, бидејќи знаев колку сака да пука во Ставрос. Таа го внела Ставрос и нејзиниот пиштол повторно лаел и го удрил.


Човекот хаски до мене во автомобилот нишани кон мене, не знаејќи што прво да направам. Конечно, кога Ставрос беше ранет, реши прво да ме заврши, а потоа да тргне по Ерика. Видов како прстот му побел на чкрапалото на револверот. Замавнав со раката и го удрив со пиштолот со раката, а оружјето пукна и го скрши прозорското стакло до мене. Штилето ми беше во дланката. Држејќи го пиштолот на дистанца, силно го турнав ножот и почувствував дека му оди под раката. За него се беше готово.


Ставрос беше ранет во рамото, но тоа беше само рана. Тој падна на земја и возвраќаше на огнот на Ерика додека јас скокнав од далечната страна на автомобилот. Стуткан и користејќи го автомобилот за покривање, тргнав кон друга кола со пиштол во раката. Ставрос ја принуди Ерика повторно да се скрие зад карпата. Сакав јасно да му пукам од место каде што најмалку очекуваше, затоа што мислеше дека се уште сум затвореник.


Но, кога се приближив до другата кола, Ставрос ме виде. Тој испука два истрели, а куршумите исфрлија парчиња асфалт до мене. Се забив околу аголот на автомобилот и излегов од огнената линија. Следниот момент Ставрос се вратил во военото возило. Главата на Ерика излегла од карпата и таа пукала во автомобилот, но промашила. Возеше Ставрос. Моторот се запали.


Станав и го застрелав. Одеднаш колата се навали и полета право кон мене. Се обиде да ме закачи на друга кола. Испукав еден бесцелен истрел и се оттргнав од автомобилот што се приближуваше. Силно удрил во друг автомобил. Лежев многу блиску до местото на ударот, покривајќи го лицето и надевајќи се дека искинатиот метал нема да удри во мене. Ставрос го сврти автомобилот во рикверц и нагло се сврте од местото на ударот. Се враќаше во градот. Во дел од секундата тој беше во движење. Внимателно нишанив, ја удрив гумата и ја издував, но тој продолжи. Ерика испука два куршуми, куршумите излетаа од автомобилот и го промашија Ставрос.


Го слушнав нејзиниот крик. - "Глупости!"


Станав и ја отворив вратата на уништената кола. Вратата ми падна во раце и удри во тротоарот. Влегов во автомобилот и се обидов да го запалам автомобилот. На третиот обид сè успеа.


Ерика ме пречека во автомобилот додека го ставав автомобилот во брзина.


Рикавме по патот зад Ставрос. Го чувавме на повидок додека не стигнавме до градот, а потоа најдовме напуштен автомобил во близина на насипот. Паднавме и погледнавме, очигледно гасот снемало.


„Тој не може да биде премногу далеку од овде“, рече Ерика. „Ќе застанам до кафулето.


„Во ред, ќе ги погледнам чамците. Внимавај".


„И ти, Ник“, рече таа.


Одеше по патеката до кафулето. Имаше многу места за криење. Излегов на едно мало пристаниште каде што неколку туристи чекаа брод. Само што сакав да го прашам Ставрос кога слушнав татнеж на моторен чамец. Потоа го видов на бродот на крајот од пристаништето. Бродот заминуваше.


Истрчав кон него, но беше предоцна. Тој беше на пат. Го вперив пиштолот кон него, но не пукав. Забележувајќи мал брод до мене, скокнав на бродот со сопственикот, кој стоеше со опуштена вилица и го гледаше сето тоа. Сè уште го имав пиштолот.


„Започни“, наредив.


Тој молчејќи го послуша. Моторот рикаше.


„Сега оди земи го“.


„Но…“


„Излези по ѓаволите!“ - викнав.


Тој замина. Во тој момент возев и се оддалечував од пристаништето по Ставрос. Погледнав наназад и ја видов Ерика на крајниот крај на пристаништето, како вреска моето име. Не можев да се вратам. Ја одмавнав.


Го слушнав нејзиниот крик. - "Внимавај!"


Се чувствував лошо што не можеше да биде со мене бидејќи Ставрос и беше важен. Но околностите наложија поинаку. Го видов Ставрос како поминува низ влезот на внатрешното пристаниште, оставајќи чиста бела трага зад себе. Надвор од оваа заштитена област имаше мали, немирни бранови и кога стигнав таму, мојот мал брод почна да се лула и да ми плиска солена вода од длабокото сино Егејско Море во лицето. Беше јасно дека Ставрос се упатува кон ненаселен остров кој се наоѓа во близина на Делос.


Мојот чамец беше побрз од чамецот што го украде Ставрос, па, очајно прилепувајќи се за мојот мал брод, полека го стигнав. Во тоа време размислував за Ерик таму во Миконос. Полицијата ќе треба да даде објаснување. Но, повикот до полковникот Коцикас ќе им каже на властите сè што сакаат да знаат. Додека да се вратам, веројатно ќе и дадат медали на Ерика. Ако се вратам.


Одеднаш бев на дофат, но Ставрос ме претепа до тоа. Двапати ме застрела и го скршиле шофершајбната на чамецот. Со оглед на начинот на кој мојот чамец скока, беше доста подвиг што Ставрос стигна некаде. Го извадив пиштолот и внимателно ја нишав силуетата на Ставрос. Шутив и промашив. Ми останаа само два снимки.


Се упативме кон мала напуштена област на островот и водите се смирија. Ставрос се стрча кон уништените остатоци од врелата, изветвена од сонце пристаништето. По пат го видов како го преполнува пиштолот, па имаше предност во муниција. Кога се приближуваше до обвинителната клупа, двапати ме застрела за да ме оддалечи. Го свртев бродот во широк круг, обидувајќи се да го надмудрам. Но, го задржав огнот. Не можев да губам снимки.


Ставрос се наведна на почетокот, работејќи на нешто. Бродот веќе беше закотвен. Мислев дека ова е мојата шанса и повторно го насочив бродот навнатре. Само што се доближив доволно блиску за да пукам, Ставрос се појави и фрли предмет кон мојот чамец. Тој слета токму во мојата кабина. Видов како гори осигурувачот и знаев дека Ставрос го нашол динамитот. Во Миконос се користеше за изградба на нов пат на крајниот крај на островот. Немав време да се обидам да го фрлам во вода. Осигурувачот беше краток. Ставајќи го пиштолот во појасот, се нурнав и пливав.


Експлозијата ми ги скина ушите и го затресе жешкиот воздух, кренајќи големи бранови на водата. Насекаде околу мене паднаа остатоци, но јас испливав. Погледнав назад и видов запалени остатоци на површината на водата, црн чад како се тркала кон небото.


Имам среќа. Продолжив да пливам кон брегот во непосредна близина на пристаништето. Ставрос ме виде и испука два куршуми. Куршумите ја погодија водата веднаш зад мене. Тој пукаше по трет пат и ми ја пресече подлактицата. Под здив пцуев. Дури и да стигнам до брегот, можеби ќе останам без оружје затоа што чаурите во пиштолот можеби се намокриле.


Кога Ставрос виде дека продолжувам да одам кон брегот, се сврте и побегна од пристаништето покриено со алги. Водеше до рамниот, низок дел од островот директно зад нас, до урнатините на дузина рибарски колиби кои одамна беа напуштени. Очигледно имал намера да ми постави заседа таму.


Се борев да се искачам на стариот морски ѕид што влегуваше во пристаништето под прав агол. Погледнав во отворениот простор пред мене, но не го видов Ставрос. Жешкото сонце почна да ја суши солената вода на мене додека ја истражував областа веднаш напред. На оддалеченост од околу триста јарди, земјата беше релативно рамна, освен за расфрланите карпи и камења кои опкружуваа и ја формираа заднината за кратка линија од урнати камени колиби. Зад нив, карпест рид се издигнуваше прилично стрмно кон центарот на островот, а на ридот имаше друга зграда. Тоа беше двокатна куќа без покрив и еден ѕид, веројатно некаков јавен објект.


Замижав на силна светлина, надевајќи се дека ќе го видам Ставрос, но тој се криеше.


Повлекувајќи го револверот од појасот, ги извадив патроните и ги исчистив. Го отворив пиштолот и погледнав во цевката. Внатре во металната цевка имаше пенливи капки вода, кои блескаа во рефлектираната сончева светлина. Ставајќи ја муцката до устата, дував низ бурето за да ја исчистам. Двете касети што ги сочував толку внимателно можеа да не функционираат кога ќе зависев од нив. Немав друго оружје, бидејќи лугерот остана во хотелот, а шилото се ѕиркаше од страната на стрелецот на патот што води до воениот камп. Ерика ќе ги собере, но тоа нема да ми помогне во моментов.


Сепак, Ставрос не беше сигурен дека нема да пукам, инаку немаше да побегне. Тоа беше кратка пауза во моја корист. Сфаќајќи го ова како најдоброто што го имав, станав од ѕидот и со пиштол во рака тргнав кон викендицата. Ако го покажам пиштолот, би можел да го натерам Ставрос да мисли дека сум подготвен да пукам, влажен или не, и да го ставам во дефанзива. Но, се надевав дека нема да дојде до тоа.


Внимателно се приближив до камените куќи. Висока трева растеше насекаде, дури и во скелетите на малите згради без врати или прозорци. Тревата малку се движеше на топлото ветре каде што бев јас. Сонцето овде изгледаше некако посветло отколку на соседниот Миконос. Тоа и топлиот ветер полека ми ги сушеа кошулата и панталоните, но облеката сепак ми се залепи на телото.


Внимателно чекорев низ долгата кафена трева. Два гуштери, сиви и праисториски по изглед, ги прескокнаа карпите за да ми се тргнат од патот. Тука немаше мирис на улица. Топлиот воздух ми ги наполни ноздрите и за малку ќе ме задушеше со својот скапан мирис. Мувите зуеа низ плевелното поле меѓу колибите и мене, и во задниот дел на мојот ум го видов Алексис Саломос како лежи на извртените остатоци со муви на него. Потоа забележав движење напред во близина на блиската куќа.


Ја протрив раката на очите и повторно погледнав. Сега немаше ништо видливо, немаше понатамошно движење, но почувствував дека Ставрос е таму. Го почувствував тоа, секоја коска во моето тело испраќаше предупредувачки сигнали.


Истрчав до карпа висок до градите во близина на првата куќа и застанав таму, гледајќи и слушајќи. Во моите уши постојано се слушаше бучава од инсекти. Ја поместив раката кон болдерот и ја ставив на грбот на гуштерот. Тој скокна назад, исплашејќи ме. Во тој момент, Адријан Ставрос ја извадил главата од зад втората викендичка на линијата и испукал со пиштолот.


Се чинеше дека истрелот одекнуваше во лепливиот воздух. Куршумот го расцепи каменот во близина на мојата десна рака. Миг подоцна, вториот истрел го погоди каменот и ми расфрли зрнца песок во лицето. Плукав и трепнав. Кога повторно видов, Ставрос исчезна. Но, поблиску до мене, помеѓу првата и втората викендичка, забележав движење во тревата.


Ставрос очигледно решил дека нема да пукам со влажен пиштол. Наместо јас да го бркам, тој ме бркаше мене.


„Ловецот станува ловен! - одекна глас, проследен со ниска, крвава смеа.


Тој длабок, луд глас изгледаше повеќе од мојата глава отколку од колибите. Не можев точно да кажам каде е Ставрос врз основа на звукот.


„Тогаш дојди и земи ме, Ставрос“, викнав.


„Александар“, ме поправи Ставрос од некаде. „Александар е име“. Следеше уште еден излив на смеа, висок тон, психотичен, кој се нишаше на жешкиот ветре.


Слушнав бучава во густинот во близина на првата куќа. Гледав низ празните очи на искршените прозорци и ништо не видов. Потоа слушнав глас десно и малку зад мене, во високата трева.


„Пиштолот е бескорисен, нели?


Се свртев и го видов Ставрос како стои зад мене, во сосема поинаква положба од последниот звук што го слушнав. Можеби беше луд, но сепак беше лукав. Тој го впери пиштолот во мене и пукаше.


Паднав рамно на земја до болдерот додека тој го влечеше чкрапалото. Каменот повеќе не беше меѓу нас. Куршумот му го скинал ракавот на кошулата и му ја изгребал левата рака. Се превртев еднаш кога тој повторно пукаше. Куршумот крена прашина до мене. Очајно го вперив револверот кон него додека третпат го влечеше чкрапалото. Завршил во празна ќелија. Тој ме погледна додека го влечев чкрапалото од пиштолот. И тој кликна без да пука


Лицето на Ставрос се смени и тој се насмеа високо, диво додека ги наполни куршумите во оружјето. Го фрлив пиштолот, ги ископав нозете во земја и скокнав врз него.


Го удрив Ставрос кога го крена пиштолот кон мене. Тој немаше шанса да го повлече чкрапалото додека се борев со него. Пиштолот падна додека двајцата удиравме во тврдото тло, клоцајќи и гребејќи ја високата трева.


Силно го удрив Ставрос во вилицата и тој падна на грб. Но, кога повторно се упатив кон него, му остана уште многу бесна сила. Некако најде празен пиштол и кога повторно бев над него, насилно ми ја скрши цевката од оружјето во глава. Ме удри со удар со поглед и јас паднав од него.


Кога повторно можев да се фокусирам на него, тој скокна и истрча кон двокатните урнатини на ридот зад куќите. Старата дрвена врата незгодно висеше на едната шарка, а кога влегов сè уште тивко крцкаше. Ставрос отиде вака.


Полека влегов во трошната зграда. Внатре имаше речиси исто толку трева колку што имаше надвор во полето. На некои места беше згмечено кај минуваше Ставрос. Но, со задоволство се сетив дека овој човек беше прогонуван на овој начин целиот свој возрасен живот и успеа да преживее. Додека го заокружував аголот на урнатиот ѕид, го видов изгледот на неговото лудо лице, а потоа рѓосана железна шипка се заниша кон мојата глава. Се шутнав и шанкот ме фати за коса и се тресна во камениот ѕид до мене.


"Глупости!" - промрморев. Пронашол парче железо што го оставиле последните жители на островот. Уште еднаш имаше предност пред мене.


Ја фатив мрената, но изгубив рамнотежа. Ме собори и го изгубив стисокот. Миг подоцна, тој повторно замавна со оружјето. Ми се спушти на лице и ќе ми ја скршеше главата ако ме удреше. Се тркалав и шипката ми го пресече десното уво и силно удри во земјата под мене.


Повторно ја грабнав мрената, обидувајќи се да ја оттргнам од стисокот на Ставрос, и двајцата ја загубивме. Ставрос се сврте и истрча по распаднатите скали до горното ниво на зградата, каде што се наоѓаше работ на вториот кат. Тој беше веднаш над мене кога станав на нозе. Тој зграпчи големо парче камен и го фрли кон мене. Ми се лизна од рамото и болката се проби низ него. Почнав да се качувам по камените скали. Ќе го фатам Ставрос и ќе го убијам со голи раце.


Кога стигнав на врвот, кон мене полета уште едно парче камен. Се спуштив и тој падна со удар. Ставрос стоеше на задниот раб на тесниот дел од подот, отворената страна на конструкцијата зад него. Во неговото квадратно лице се појави очај додека стоеше и намуртено ме гледаше. Гледаше во издигнатото тло зад зградата, расфрлано со камења и карпести. По мало двоумење, тој скокна.


Го видов како удира во карпите и се тркала. Го фати за глуждот, со згрчено лице од болка и бес. Тој ползеше кон голема тркалезна карпа поставена несигурно на полицата од карпа. Карпата имаше дијаметар од околу три стапки, а под нејзиниот преден раб имаше помал камен закован на малку наведнат полигон од карпи и трева. Ставрос посегна по мало камче за да го употреби против мене.


Скокнав на земја до него и ударот ми ги искаса стапалата. Паднав напред, но брзо станав неповреден. Ставрос очајно го оттурна каменот од каменот. Додека го следев, тој со натчовечки напор го извлече каменот и остана таму, тешко дише, чекајќи ме.


„Ајде“, подсвире тој. „Ќе ти го скршам черепот. јас…“


Двајцата го видовме движењето во исто време. Карпата до него, без потпора од отстранетиот камен, почна да се движи надолу по навалената површина на карпестата полиња под стапалото на Ставрос. Се чинеше дека за момент застана додека тој ужасно го погледна, а потоа се движеше напред од една мала корица кон него.


Поради тешката карпа што ја држеше во рака и скршениот зглоб, не можеше да се движи доволно брзо. Почнав да викам предупредување, но потоа ја сфатив бесмисленоста на тоа. Лицето на Ставрос се згрчи од ужас додека каменот стигна до него.


"Не!" врескаше додека сфати, како човек кој паѓа од висока зграда, дека сигурната смрт е на само неколку секунди.


Кога каменот стигна до Ставрос, покривајќи го, тој ги крена рацете како да сака да го запре неговото напредување, но тој доби преголема брзина. Полека се тркала низ неговите гради, малку се заниша и остана таму. Кога првпат го допре, од грлото излезе остар, продорен крик. Потоа многу одеднаш замолчи, како некој да го исклучил радиото.


Мрачно, отидов до таму каде што можев да ги видам главата и рамената на Ставрос како излегуваат под каменот. Очите му беа отворени, невидливо гледаше во белото, жешко небо. Раката застана и се грчеше додека мускулот умре, а потоа стана безживотно.


Поглавје дванаесет.


Никор Миноуркос и јас седевме под кул крошна во едно крајбрежно кафуле и погледнавме покрај светло обоените рибарски чамци на кобалтно синото Егејско Море. Беше пријатно утро и уживавме.


„Јас и полковникот Коцикас им објаснивме сè на властите и тие се многу благодарни на тебе и на Ерика“, ми рече Миноуркос.


Ерика излегла од кафулето на неколку минути и не била далеку од продавницата каде што купила англиски весник.


„Мора да предизвикавме метеж овде локално“, се насмеав јас, „се додека не добија објаснување за целото пукање. Жал ми е за Галатис. Тој дојде против Ставрос во погрешно време“.


„Во секоја војна, голема или мала, има жртви“, рече Минуркос, завршувајќи го своето узо.


„Еден човек може да предизвика многу тага“, повторувам.


„Ставрос можеше да предизвика многу повеќе ако не го спречивте“, рече Миноуркос. „Затоа дојдов овде во Миконос да ви се заблагодарам лично. Коцикас исто така сака да ви се заблагодари. Тој сака да ве подари вам и на госпоѓица Нистром со почести на јавна церемонија во Атина веднаш штом ќе се вратите“.


Одмавнав со главата. „Фала му за таа мисла“, реков. „Но, во мојот бизнис не ни се дозволени јавни почести“. Можев да ја замислам реакцијата на Хок на јавната церемонија.


„Но, има наредби“, се спротивстави Минуркос. „Можеме ли барем да ви ги испратиме вам и на госпоѓица Нистром?


Се насмеав. "Зошто да не? Дали се вративте во пентхаусот?"


„Го напуштам ова место“, рече Минуркос. „Оваа епизода ме натера да сфатам дека мажот не може и не треба да се крие од надворешниот свет. Верувам дека сè уште имам што да направам за мојата земја и можам да постигнам повеќе преку лични контакти. Ова ме доведува до уште една причина зошто јас дојдов овде да те видам“.


Напив голтка узо и погледнав во Минуркос. Ми се допадна неговото лице. Тој беше човек кој можеше да се почитува. Прашав. - „Што е ова, господине?


Неговите темни очи погледнаа во моите. „Ти го должам мојот живот, Ник. Но, повеќе од тоа, ми се допаѓаш. Ми се допаѓа начинот на кој постапуваш. Сакам да работиш за мене. Сакам маж да го контролира мојот безбедносен систем и да биде покрај мене. Ми требаш, Ник“.


Почнав да зборувам, но тој ме фати за рака.


„Ќе имате плата за која сум сигурен дека ќе ви биде повеќе од доволна. И јас би ти дал дел од приходите во бродските линии. Нема да живеам вечно. Можеш да завршиш многу богат“.


Ја фатив за рака. „Многу ми е жал, господине Минуркос...“


„Никор“.


„Во ред, Никор. Извини, но не можам“.


"Зошто да не?"


Зедов длабок здив и го испуштив. Погледнав над синото пристаниште до местото каде што во далечината кон нас се движеше сјаен бел брод за крстарење. „Тешко е да се објасни“, реков. „Неколку пати годишно си велам дека сум луд да ја продолжам оваа работа, дека тоа е неблагодарна работа за која никој не се грижи. Но, на луѓето не им е грижа. И покрај лошите плати, долгите часови и опасноста, тоа е дел од мене. Ова е она што го правам најдобро, Никор. Ова е местото каде што сум најмногу потребен“.


Следуваше долга тишина. Галебот блесна со крилјата на сонце. Конечно зборуваше Минуркос. "Разбирам."


Еден момент подоцна, Ерика застана на масата со лондонскиот весник. „Не знам како можат да летаат овде секој ден и да наплаќаат толку малку драхми по парче“, рече таа.


Прашав. - „Некое спомнување на Ставрос?


Таа го крена весникот за да можеме да го прочитаме насловот: ГРЧКИОТ ОЛИГАРХ УНИШТЕН, имаше фотографија од Минурка.


„Можеби ова ќе ја зголеми вредноста на вашите акции“, реков насмевнувајќи се.


Станав и ја прегрнав Ерика. Ќе поминам неколку дена со неа во Рениа, без разлика колку Дејвид Хок правеше. Мислев дека имаме право да го направиме ова.


„Се враќаме во хотелот“, му реков на Минуркос. „Дали би сакале да дојдете со нас?


Тој одмавна со главата. „Мислам дека знам кога двајца луѓе сакаат да бидат сами. Само ќе седам овде додека не полета авионот и ќе го гледам влегувањето на бродот за крстарење. Отсекогаш сакав да гледам прекрасен брод како грациозно плови во пристаништето“.


„Тогаш збогум, Никор“, реков. „Можеби нашите патишта повторно ќе се вкрстат под подобри околности.


„Да“, рече тој.


Картер Ник


Ватиканска одмазда


Ник Картер


Ватиканска одмазда


во превод на Лев Шкловски


Оригинален наслов: Vatican Vendetta


Поглавје 1


Беше доцна навечер, а јас чекав да ја пребарам собата на Максим Жуков. Жената што чекаше со мене беше Дафне. Часовникот на масичката покрај креветот покажуваше десет и четвртина. Знаев дека тој ја напушта својата соба во Вила Фаворита секоја вечер околу 9:30 часот, па дојде време да се подготвиме. Станав од големиот месинг кревет каде Дафне лежеше вкусно гола, нејзината долга темна коса течеше низ перницата, нејзините големи очи и широката уста насмеани со огромно и неодамнешно задоволство. Испружена на белиот чаршаф изгледаше како жива кукла.


Се облеков поудобно. Додека ја прицврстував футролата за мојот пиштол „Лугер“ калибар 9 мм, кој љубезно го нарекувам Вилхелмина, Дафне ме погледна со нејзините големи зелени очи. „Зошто се облекуваш, драга? праша таа. „Сè уште е рано“.


„Зарем не ви кажав за ова? Имам доцна деловна средба.


„Ужасно е да се запре толку рано“, извика таа.


„Скромноста е добра за човекот“, реков. Но, кога Дафне ги пушти своите долги, сладострасни бутови да се лизгаат по чаршафот, не ми беше грижа за скромноста. Жуков по ѓаволите! Го извадив Лугерот од неговата футрола и ги проверив патроните. И додека Дафне гледаше фасцинирана, јас го повлеков болтот и го проверив списанието. Со човек како Жуков не можеш да бидеш премногу внимателен. Тој беше агент на „Влажни случаи“, одделот „Тешки случаи“ на КГБ. Како и јас, тој беше овластен од неговата влада да постапува како што му одговара; односно убиј ако е потребно.


„Да те чекам, Ник? - праша Дафне.


Мислев на ова некое време. „Можеби ќе биде доста доцна“, реков. 'Ќе ти се јавам.'


„Дали сте сигурни дека не можете да останете? промрморе таа.


Разиграно ја тапкав по задникот. 'Облечи се.'


Таа го стори тоа, извлекувајќи ветување дека ќе и се јавам; и конечно таа замина. Знаев дека можеби никогаш повеќе нема да ја видам, но тоа е моја работа.


Го врзав шилото, крстено од одделот за специјални ефекти AX Hugo HQ, и ја ставив јакната над оружјето, трениран сум да убивам луѓе на многу различни начини, но ниту еден метод не може да замени две главни оружја. Секогаш го носам со мене. Лугерот и шилото ми го спасија животот повеќе пати отколку што можам да се сетам.


Повторно размислував за Максим Жуков. Тој беше слаб, жилав Русин кој се приклучил на КГБ како млад човек.


Одамна беше назначен за „џелат“ на одделот Wet Cases, а беше перфекционист кој ја сакаше својата работа. Нашите патишта се вкрстија само еднаш претходно, во Каракас. Случајно се сретнавме во хотелска соба и тој понуди да купи украдени кинески тајни за САД. Кога му беше наредено да ја одбие понудата, тој се обиде да ме убие. За малку ќе успееше. Доказ за тоа е лузната на мојот стомак; и таа ноќ во хотелот сè уште негував омраза кон него што можеше да се замени само со времето или неговата смрт. Но, не беше моја работа да го убијам Жуков. Само требаше да го избегнам ако е можно. Мојата задача беше следна: додека тој беше отсутен, отидете во неговата соба и пронајдете го документот што тој и неговите послушници на КГБ го украле од воен курир неколку дена претходно во Рим и кој тој требаше да го даде на КГБ. Документот содржи план за нов детонатор за нуклеарно оружје, уред кој би ја направил употребата на тактичко нуклеарно оружје попрактична и полесна. Овој уред им даде на САД јасна воена предност пред Советскиот Сојуз, и затоа, се разбира, не требаше да стигне до Москва.


Во девет и пол отидов со такси до хотелот Вила Фаворита на Виа Фламинија. Иако беше сабота навечер, Рим беше многу тивок. Единствените звуци доаѓаа од интимните тераси, силно осветлените пицерии или од блискиот скутер, на кој седеше млад пар кој се смее.


Вила Фаворита сигурно го добила своето име во подобри времиња. Надвор немаше ништо што може да го наведе патникот да преноќи таму. На малтерисаната фасада имаше пукнатини и чипс, а старата боја се лупеше. На горните прозорци висеа стари ролетни. Внатре имаше изгребана тезга зад која спиеше стар Италијанец. Нечујно поминав покрај него и се качив по скалите на задниот дел од малото лоби. Застанав на вториот кат и погледнав низ слабо осветлениот ходник кон собата 307. Тишина. Отидов до вратата од собата и слушав. Внатре беше тивко и не видов светлина. Но, тоа не значеше дека Максим Жуков не чека внатре. Зедов посебен главен клуч од џебот и го избрав клучот што ја отвора бравата. Нечујно го вметнав клучот во бравата и ги свртев прекинувачите. Бравата кликна. Полека ја свртев рачката и ја турнав вратата. Од внатре немаше ни звук ни движење. Го извадив Лугерот и брзо влегов внатре. Еден поглед во темната соба ме убеди дека Жуков навистина оди на вечерна прошетка до најблиската киоск за да купи весник. Ја затворив вратата зад мене...


По неколку минути, моите очи се прилагодија на слабата светлина. Погледнав понатаму за да се уверам дека сум навистина сам, потоа го ставив Лугерот и погледнав низ собата и соседната бања Собата беше ретко опремена и имаше непријатен мирис. - од валкан мијалник, дрвен под и испотен душек во комбинација со прашок против инсекти. Имаше малку простор за складирање. Мебелот се состоеше од широк кревет, ноќна маса, мало биро, директно столче и фотелја. На столот имаше дупчиња низ кои штрчеше филот. Не беше баш Кавалиери Хилтон, но Жуков сепак можеше да се крие таму.


Претпоставував дека Жуков го нема овој документ. Секако, тоа беше можно, но би било спротивно на сите правила на нашата професија. Вие чувате важен предмет кај вас само онолку колку што е потребно, а потоа го предавате на некој друг или наоѓате соодветно место за складирање додека не го предадете. Во овој случај, очекував дека кешот ќе биде тука, во собата на Жуков.


Кога по петнаесет минути не најдов ништо, почнав да се прашувам дали сум згрешил. Буквално ја свртев собата внатре кон надвор. Душекот на Жуков беше распарчен, а на подот имаше филер. Столот изгледаше исто. Ги извадив фиоките од бирото и ноќната маса и ги фрлив на подот. Се беше детално пребарано, дури и мијалникот за тоалетот. И не најдов ништо.


Отидов до прозорецот и погледнав во часовникот. Веќе беше десет минути до десет. Доколку Жуков ја задржи вообичаената дневна рутина, ќе се врати во десет часот или набргу потоа. Под здив пцуев. Требаше да го најдам овој документ пред да се врати. АКС сфати дека ќе го предаде на својот превозник рано следното утро, па ова беше нашата единствена шанса да го вратиме.


Видов дека нема отвори за вентилација во просторијата и се посомневав дека никогаш немало. Станарите најверојатно изнајмиле вентилатор од долниот кат кога било топло и добро го покривале кога било студено. Навистина беше хотел од трета класа, од типот каде што изворите на креветот ве пикаат во грб цела ноќ и каде што нема топла вода за бричење.


Бидејќи немаше отвори во ѕидовите за истражување, почнав да се плашам дека мојата потрага нагло запре. Само што се вртев да погледнам уште еднаш во бањата, слушнав бучава во ходникот. Го грабнав Лугерот, отидов до вратата, застанав до него и слушав. Слушнав друг звук во ходникот - врата се отвора и затвора. Се опуштив и го вратив Лугерот во џеб. Како што се свртев кон бањата, вратата се отвори.


Тоа беше Жуков.


Се свртев. Мојата рака полета во Лугер.


„Нема потреба“, мирно рече Жуков, вперувајќи го рускиот револвер во моите гради. ја спуштив раката; ја затвори вратата и дојде до мене.


Беше приближно на мојата висина и прилично слаб. Но, тој имаше жилава, силна фигура што не треба да се потцени. Неговото лице изгледаше младо, и покрај неговата проретчена коса.


Посегна во мојата јакна, го зеде Лугерот и го впери револверот во моите гради. Ја фрли Вилхелмина на исечениот душек.


„Па тоа си ти, Картер“, рече тој, правејќи неколку чекори назад.


„Рано се вративте“. - Брзо размислував за претстојниот разговор. Се прашував колку долго беше подготвен да зборува пред да одлучи да го повлече чкрапалото.


„Имам навика да го менувам своето однесување по желба“, рече тој со насмевка. „Тоа ме одржува во живот. Што се однесува до тебе, пријателе од АКС, мислам дека требаше подобро да се однесувам со тебе во Каракас“.


Почна да ми расте крвниот притисок. И така повторно се најдов на погрешната страна на револверот на Жуков. И овој пат ќе се труди уште повеќе.


„Извини за нередот“, реков со гест. „Но, во оваа соба може да го сметате за подобрување“.


Тој ме праша. - „Не го најдовте, нели? Неговата насмевка стана поширока.


„Не, добро го сокривте. Секако, имав многу малку време“.


„Се разбира“, рече тој... И бидејќи си уште тука, Картер, се плашам дека ти останува уште помалку време.


Мислам дека знам каде е“.


'Да?' - рече нестрпливо. Беше подготвен да пука, но беше љубопитен.


„Место каде што не треба да размислувате“, продолжив. „За човек од вашиот интелект.


Насмевката отстапи место за лут поглед. - „Каде мислиш дека е скриено, Картер? Дали вашиот последен заклучок ќе биде точен или неточен?


„Мислев дека е таму. Покажав на вратата од бањата додека стоев меѓу вратата и Жуков. Во исто време ги затегнав мускулите на подлактицата, а шилото незабележливо ми се лизна во дланката.


Слушнав како Жуков се насмеа на мојата погрешна претпоставка, но наместо да се свртам кон него, паднав на земја. Револверот на Жуков беше издуван, куршум ми ја погоди јакната кога се оттргнав и го фрлив ножот.


Беше тоа лудо фрлање, но, за среќа, шилото сепак го прободе десното рамо на Жуков. Кога испушти вресок и падна раката со револверот, скокнав врз него од земја. Удривме во ѕидот. Му ја свртев раката, револверот излета, удри во подот и се лизна во аголот.


Приближувајќи му, набрзина со десната рака го удрив неговото тесно лице, при што слушнав пукање на коска. Сакав да удрим по втор пат, но видов дека тоа повеќе не е потребно. Неговиот борбен дух исчезна.


Му го извадив ножот од рамо. Широко ги отвори очите и шиште од болка. Му го притиснав шилото на брадата и внимателно го погледнав неговото слабо лице. Прашав. - 'Каде е тоа?' - стенкаше тој. Го удрив по лицето и го тресев напред-назад. „Кажи ми каде е скриен документот, Жуков“, реков.


„Тој не е тука“, рече тој, дишејќи брзо.


„Оди напред“, реков. „Доцна е за игри.


Тој одмавна со главата. Силно го притискав врвот на шилото на неговиот слаб врат додека крвта не почна да тече. Слушнав гласови во ходникот. Се слушнал истрелот. Некој праша на италијански дали се е во ред.


Јас сакам. - "Ва Бене!" Се е во ред!' Се свртев назад кон Жуков. - „Сега гледаш? Сега ви останува малку време. Полицијата треба да биде тука во секој момент. Сакам да знам каде се наоѓа овој документ. Зборувај!'


Ме погледна бесно и тешко дишеше. „Дали мислевте дека сум обичен човек кој ќе ви каже сè само затоа што упатувавте смртни закани? Се плашам дека не го познаваш добро Максим Жуков“.


Но, го познавав подобро отколку што мислеше. Се сетив на досието AX што беше на него. Максим Жуков не беше само зборувач, туку и ловец на жени. Тој беше многу горд на својата моќ, имаше жени ширум светот и имаше репутација дека има значителен сексуален апетит. „Во ред, Жуков“, реков тивко. „Нема да те убијам. Ќе ти го земам оној дел од телото на кој се гордееш - ќе го отсечам проклетиот“.


Ароганцијата исчезна од неговото слабо лице. 'Што? Ш-што?


Во ходникот се слушнаа повеќе гласови: „Слушнавте што реков“.


Ме погледна со страв. "Вие нема да го направите ова!"


'Јас ќе.'


„Ти си луд“, рече тој, пот на горната усна.


„Лудик“.


му ја исеков мувата. „Значи, Жуков?


'Убиј ме!'


„О не. = Ова е многу позабавно.--Добро?' Го држев шилото на ластикот од неговите шорцеви. Го добив одговорот што го барав. Во паника, тој погледна низ прозорецот. Потоа собра храброст. „Не“, рече тој. Но, веќе беше доцна. Притрчав до прозорецот, го турнав, шипката се откина и падна во олукот. Таму, на работ на десниот отвор, беше скриена хартија.


Рамката на отворот се состоеше од три слоја дрво во различен степен на распаѓање. Во оваа шахта, средниот слој скапуваше побрзо од насликаните надворешни слоеви, а големи парчиња дрво испаднаа, создавајќи простор. Во оваа соба имаше превиткано парче хартија. Кога отворот беше затворен со работ кон рамката на прозорецот, хартијата беше затворена.


'Не!' - викна Жуков, ползејќи кон мене и обидувајќи се да стане.


Ја извадив хартијата од нејзиното скривалиште и ја одвиткав.


Тоа навистина беше цртеж на механизмот за палење. Само што го ставав во џеб кога Жуков нурна по револверот.


Пред да му пријдам, тој грабна револвер и го впери кон мене. Се наведнав кон искинатиот душек на кој лежеше Лугер. Пукаше револверот на Жуков, куршумот ми ја изгреба десната надколеница. Слетав на душекот и веднаш го грабнав Лугерот. Кога Жуков повторно нишани, го подигнав Лугерот и испукав два брзи истрели без да нишани. Првиот куршум ја погоди вратата. Во ходникот се слушнаа силни врисоци, а на вратата се слушаше и тропање. Вториот куршум го погодил Жук веднаш под срцето. Тој скокна и падна, седејќи на подот. Седна за момент со широко отворени очи, а потоа падна мртов.


Во ходникот извикуваа: „Полизија! Полизија! „Време беше да исчезнам. Се искачив низ прозорецот на нечисто пожарникарско бегство и, со сирени што плачат во далечината, се спуштив во темна уличка.


Поглавје 2


Таа вечер, како дополнителна претпазливост, останав во друг хотел. Мојата нова резиденција се наоѓаше во близина на Виа Марко Аурелио, на мал рид спроти Колосеумот. Беше сиромашна област и откако се населив во мала, загушлива соба, бев повеќе загрижен за разбојниците отколку за КГБ. Имав немирна ноќ.


Следното утро станав рано, го извадив документот од неговото скривалиште, кој не беше ни приближно инвентивен како оној на Жуков, и се облеков. Но, времето за пренос на документот беше подобро. Ќе се сретнав со курирот на аеродромот во Рим попладне и ќе му го предадам документот додека се качуваше во авионот за Њујорк. Ми текна дека ако Жуков се ослободи од документот во рок од 24 часа, можеби и денес е жив.


Кога излегов на кафе, го оставив во соба. И јас како Жуков не сакав да биде со мене подолго од потребното. Хобистот често мисли дека предметите ќе бидат безбедни кога ќе ги носи со себе. Но, професионалецот знае дека ако скриете нешто во добро скривалиште, таму ќе биде побезбедно. Неискусните службеници имаат тенденција да бидат загрижени за ова, но оваа загриженост не треба да се протега подалеку од квалитетот на засолништето.


Утрото го поминав двојно проверувајќи го времето на полетување на мојот носач и кодирав кратка порака за Дејвид Хок, мојот претпоставен и директор на AX во Вашингтон. Хок сакаше да знае што е можно побрзо под кои околности е пронајден документот. Курирот му даде порака.


Попладнето го извадив документот од неговото складиште, го ставив во сребрена таба за цигари и ја ставив табачката во џеб. На аеродромот морав да му понудам цигара на курирот, а потоа ќе се изврши размена на два идентични предмети.


Не нарачав такси од хотелот, туку само одев по ридот до Колосеумот. Но овој пат претпазливоста не беше доволна. По само неколку минути возење видов дека не следи црн фиат.


„Свртете лево овде“, му реков на возачот.


„Но, ти рече дека сакаш да одиш на аеродром!


Заборавете на тоа засега“.


„Че барбар о Кораџо! - мрмори човекот свртувајќи се во аголот.


Погледнав низ задниот прозорец и видов Фиат кој ме следи. Сега ми беше редот да роптам. Мислев дека се е добро откако сменив хотел. Но, некако ме најдоа пријателите на Жуков.


Брзо го свртевме свиокот уште два пати, обидувајќи се да се ослободиме од нив. Возачот, откривајќи дека автомобилот не следи, ја искористи можноста да ги покаже своите возачки способности. Тој нè одведе низ Виа Лабикана, назад покрај Колосеумот и нагоре преку Виа деи Фори Империјали, потоа покрај базиликата на Константин и варосаниот Римски форум со распаднатите храмови што вриеа на пладневното сонце.


„Каде сега, господине?


„Само возете право“, реков, гледајќи назад кон Фиатот. И покрај вештото ракување со автомобилот од страна на таксистот, доцневме поради сообраќајот, а Фиатот не беше далеку зад нас; тој беше премногу близок со мене. Возевме по Корзо Виторио Емануеле до Тибар, го преминавме Понте Виторио Емануеле и се упативме кон Ватикан. Црниот автомобил сè уште не бркаше. Отпрвин размислував да го сокријам документот некаде во таксито, но бидејќи агентите зад нас го препознаа автомобилот, овој план на крајот изгледаше премногу ризичен. Така, продолживме да возиме по Via della Conciliazione до Piazza Pius XII. Пред нас се наѕираше катедралата Свети Петар. Како што гледав на плоштадот со големата фонтана на средина, одеднаш ми падна идеја. Очигледно, било сега или никогаш.


„Застани, возаче“, реков брзо и во исто време погледнав назад и видов дека Фиатот не е повеќе од двесте метри зад нас. Му втурнав парче лири во раката на возачот, а тој изненадено ги подигна густите густи веѓи.


„Бенисимо! - викна по мене кога си заминав. „Во бока ал лупо!


Но, тогаш сфатив дека ми треба многу повеќе од неговите добри желби.


го забрзав чекорот; кога набрзина повторно погледнав преку моето рамо, видов дека Фиатот застанал на другата страна на плоштадот. На предното седиште седеа двајца мажи; нивните лица беа невидливи во зраците на пладневното сонце. Нивната навидум неодлучност ме поттикна. Знаев дека ако успеам да стигнам до музејот зад базиликата, ќе имам шанса да се отцепам од нив меѓу толпата туристи.


Така, повторно го забрзав чекорот и побрзав низ колонадата, покрај огромните колони на Бемини, кон музеите отаде. Повторно погледнав назад. И двајцата излегоа од застрашувачкиот црн автомобил и ме следеа.


Одеднаш се зафркав надесно, се забив во сенките на првите два музеи и влегов во третата, темна зграда. На влезот имаше униформирани стражари. Поминав покрај нив без да погледнам наназад и влегов во салата каде туристите ги наполнија продавниците за сувенири. „По ѓаволите“, промрморев; овие момци имаа поостри очи отколку што мислев.


Еден од нив веќе влегуваше во салата додека се качував по скалите два скалила одеднаш. Имав време да го забележам загрижениот израз на неговото аголно, издлабено лице. Тој беше мускулест маж со темна коса, облечен во неописен, широк сив костум. И очигледно беше од КГБ.


На врвот од скалите, каде што погледнав наоколу, задишан, видов дека сум во галеријата на библиотеката во Ватикан. Тоа беше долг, тесен простор, опкружен со стаклени кутии со подароци за папите Пиј IX, Лав XII и Пие X. Тоа беше вистинска ризница од скапоцени жезла, сребрени фигурини и впечатливо убаво врежани златни чаши и религиозни предмети; На подот и меѓу витрините имаше антички вазни. Лево од галеријата, видов надворешен ѕид кој се отвора кон дворот низ кој поминав пред неколку секунди.


Ја скенирав просторијата и барав можно место за складирање на документот. Беше премногу ризично да го чувам кај мене и знаев дека, со среќа, КГБ никогаш нема да може да го најде ако го скријам на соодветно место.


По ходниците од двете страни на галеријата шетаа униформирани присутни. Можев да ги слушнам подните даски како крцкаат додека персоналот за одржување чекори напред-назад. Потоа ги измерив моите постапки со придушените чекори за да не видат што правам. Од џебот извадив сребрена кутија за цигари. Во секој момент може да се појави темна коса агент на КГБ. Набрзина ја ставив свитканата хартија во десната рака и ја вратив табачката во џебот од јакната. Еден од присутните свирна. Застанав и се преправав дека му се восхитувам на сребрените садови во една од витрините, постојано гледајќи го придружникот додека не му се најде на повидок. Потоа го ставив документот во етрурска вазна што стоеше до витрина на крајот од галеријата. Морав повторно да ја преклопам хартијата на половина за да ја вклопам низ тесниот врат.


Само што се приближив до друга витрина кога на вратата се појави Русинот. Брзо влезе, виде дека стојам и забави. Застанал и пред витрината и ја прегледал содржината.


Бев сигурен дека никој не ме виде како го ставам документот во вазна. Со надеж дека ќе изгледам како обичен турист, погледнав околу изложбата уште неколку минути. Потоа полека излегов од собата и одговорив на климата на придружникот на вратата. Кога бев во ходникот, отидов до прозорецот и погледнав во дворот. Видов дека на влезот во зградата чека втор Русин.


Продолжив понатаму. Така тие мислеа дека ме заробиле. Но, ако мислеле така, сè уште ја немале оваа хартија. Побезбедно беше да се чува овој документ во швајцарски сеф. На мојот превозник му беше кажано да го одложи летот дваесет и четири часа ако не се појавам, така што и тоа беше во ред. Сега сè што требаше да направам е да се извлечам живи од овие двајца Руси.


Се симнав по скалите до првиот кат од зградата, каде најдов ходник со неколку тоалети. Надвор од ова беше главниот ходник со мало предворје што води до сервисен влез. Отидов до крајот на краткото лоби, го свртев аголот и чекав. Речиси веднаш, еден службеник за обезбедување скокна од зад аголот - очигледно мислејќи дека исчезнав низ сервисниот влез.


Кога стана видлив, ја подадев раката, го грабнав и го притиснав за ѕидот. Можев да го убијам, но не морам. Допрва требаше да го отстранам документот од галеријата и додека го правев тоа, не ми требаше полицијата да го истражува убиството. „Доцниш“, излажав, туркајќи го до ѕидот. „Документот отиде во Вашингтон.


Го удрив во стомакот. Тој се удвои од болка. Го удрив во вратот и тој падна на колена. Кога сакав да побегнам од него, тој одеднаш ме фати за нозете и ме повлече кон себе.


Тој кркаше. - 'Лажеш!'


Посегна по моето лице и го промаши десното око за неколку милиметри. Му ја оттргнав раката и му удрив тупаница на месото лице. Тој врескаше и падна на ѕидот. Станав и кога требаше да стане, повторно го удрив во лицето. Од ударот главата му одлетала на страна. Кога удри во ѕидот, му ги удрив зглобовите на прстите во неговата дијафрагма. Воздухот му избегал од белите дробови и тој повторно колабирал. Го удрив со нога во глава. Беше без свест.


Беше јасно дека никој во главниот коридор не слушнал за тепачката. Отидов до сервисниот влез и ја најдов вратата, како што очекував, заклучена. Но, ми се чинеше дека нема да можам да поминам покрај другиот службеник на главниот влез. Затоа го донесов мојот специјален избор, иако не бев сигурен дека ќе работи на големата стара брава. Се обидував неколку минути, постојано надевајќи се дека присутните нема да се појават. Конечно ја отворив бравата.


Зад мене слушнав стенкање од службеникот за обезбедување. Дојде при себе. Го свртев копчето и ја отворив вратата. Сончевата светлина влезе во собата. Излегов на малиот паркинг зад зградата и отидов до аголот каде што чекаше таксито. Возачот дремеше на воланот. Се наведнав и го тресев со рамо.


„Сакам да одам во хотелот Дела Лунета“, реков.


„Mi si live dai piedi“, одговори тој; само да сакав да одам на возење.


Му подадов парче лири и влегов во такси додека тој ги броеше парите. Кога заврши, се насмеа.


„Сега, брзо“.


„Си, си, господине“.


Го запали моторот, смени брзини и се упативме до главниот влез, покрај туристите и службеникот за обезбедување. Го зедов весникот од седиштето до возачот и го држев пред моето лице додека се издигнавме до патеката. Додека возевме покрај себе, го погледнав преку глава агентот на КГБ, човек понизок од неговиот колега. Погледна во таксито, а потоа се сврте и погледна во зградата, како да очекуваше да го види својот колега.


Додека се возевме низ плоштадот Свети Петар кон реката, го спуштив весникот и се опуштив. Документот беше безбеден - одредено време. Сега морав да најдам начин да го добијам повторно пред да замине курирот следниот ден.


Поглавје 3


;


Не можев да контактирам со превозникот до следниот ден, но тоа не беше потребно. Што се однесува до документот, музеите на Ватикан беа затворени половина час откако тргнав со такси и не беа отворени до следното утро. Така, по релаксирачки оброк, се преселив во трет хотел во случај КГБ да внимава на вториот. После ручекот отидов во еден мал бар, нарачав Цинзано и го испив полека. Ми текна дека ако Хок знае каде се наоѓа документот, можеби ќе биде задоволен од она што го направив со него и дека веќе имав смислено начин да го вратам документот. Отидов во аптека и купив екстра долги докторски пинцети. Следното утро ќе одам во галеријата со пинцети под јакната и, ако нема никој наоколу, ќе ја спуштам пинцетата во етрурската вазна и ќе ја извадам хартијата. Ќе стигнам рано, штом се отвори музејот, да има малку туристи.


Штотуку ги направив плановите кога дојде една девојка и седна на мојата маса. Ја гледав додека сè уште размислував за Ватикан. Очигледно беше курва: слаба, со тенка црна коса и премногу шминка. Носеше евтин пуловер со пруги и здолниште кое едвај и ги покриваше колковите. „Здраво Џони. Ти си Американец, нели?


'Да'.


„Расположени за забава, а?


„Не оваа ноќ.


Немам ништо против курвите. Само повеќето од нив се чини дека се емоционално оштетени, а мене ми се допаѓа жената да е здрава не само по телото туку и со умот.


Таа инсистираше. „Дали си сигурен, Џони?


„Да“, реков. 'Сигурен сум.'


„Еј, знам кој си“, рече таа одеднаш. - „Вие сте американски полицаец“.


Ја погледнав внимателно. 'Зошто мислиш така?'


'Секако! Полицаец! Може ли да го видам? Дали работите со римската полиција?


„Јас не сум полицаец“, реков.


Таа ми се насмевна грубо. „Еј Џони“, рече таа, „има некој што би сакале да го запознаете. Здраво Џина! Фавориска! Пред да можам да приговарам, таа ја повика девојката, која дојде до нас и колебливо застана на масата, гледајќи во моето лице. Овој не личеше на курва. И таа беше многу убава.


"Si encodi!" - и рече слабата на згодната девојка тропајќи на третото столче. Потоа се наведна напред и со доверлив тон рече: „Џина добро зборува англиски. Таа сака Американци. Сакаш да разговараш со неа, нели?


Џина сакала да се спротивстави на поканата на слабата девојка, но на крајот дозволила да ја убедат да седне.


„Џина е убава, нели? - рече слабата гордост.


„Што ѓавол! - рече Џина и почна да станува.


Мило ми е што те запознав, Џина“, реков. „Моето име е Ник. Ве молиме седете со нас“.


Таа се двоумеше за момент, а потоа срамежливо се наведна наназад. Таа ги имаше прекрасните црти и светло-кафеава коса на северните жители на Милано и Виченца. Нејзината коса беше долга и густа, со светли ленти. Нејзините очи беа кафени, устата широка и сензуална, а под вградената блуза и краткото здолниште нејзината фигура беше повеќе од извонредна.


„Џина има братучед во Америка“, рече другата девојка, игнорирајќи го срамот на Џина. „Но, таа зборува американски подобро од мене. Таа ќе ти каже. Потоа таа стана и замина, намигнувајќи ми прво.


Прашав. - "Што значи тоа?"


Џина успеа да се насмее. „Роуз сака да ме запознава со мажи. Таа мисли дека сум осамен.


„А тоа си ти?


Накратко ме погледна, а потоа го избегна мојот поглед. Секој понекогаш станува осамен, нели?


„Да“, признав, сеќавајќи се дека тоа дефинитивно беше точно во мојата професија. „Дали работиш овде, Џина?


Јас сум келнерка, водителка, ако сакате наречете го тоа. Но, на работа не спијам со мажи“. Последните зборови ги зборуваше полека и решително. Не навлегував во детали. Твојот пријател Роуз мисли дека јас сум полицаец, но тоа всушност не е моја работа.


„Не би ми било грижа дали тоа е твоја работа.


Прашав. - „Можам ли да ти понудам нешто?


Таа ме погледна во очи. „Би сакала, Ник“, рече таа, „но, како што реков, јас не сум проститутка“.


Се насмевнав. - Мислев, што сакаш да пиеш?


И дадов знак на келнерката и таа порача мезе. Разговаравме малку. Реков дека сум американски функционер во посета на амбасадата во Рим.


„Од каде сте во Америка? - праша Џина.


„Од Њујорк“.


„Отсекогаш сакав да одам таму. Внуката Роуз зборуваше за животот во Њујорк. Ги цени кафетериите и рестораните. Дали се навистина толку добри како што вели таа?


Почекав малку. „Ах“, реков, „тие се добри на свој начин. Колку долго работиш во овој бар, Џина?


„Не толку долго. Едвај можам да си ја дозволам киријата“. Таа ги спушти очите. „Ќе си одам дома наскоро“, рече таа срамежливо. „Денес овде нема работа и не им требам. Ако сакаш, можеш да дојдеш со мене на пијачка. „Зошто да не“, си помислив. „Со задоволство“, реков.


Повикав такси и отидовме во собата на Џина. Тоа беше соба на покривот на една стара куќа во Виа дел Куатро Фонтане. Тргнавме кон четвртиот кат, а кога издишивме на второто слетување, се наведнав и нежно ја бакнав. Нејзините усни беа меки, топли и нежни.


Разговаравме во собата додека пиевме вино. Џина зборуваше за периодот кога му била љубовница на влијателен шеф на римското подземје, извесен Џовани Фарели. Започнал како обичен провалник, а потоа заработил милиони преку измама со недвижнини. Според неа, тој лошо се однесувал кон неа.


„Но, тоа е минато. Сега се држам настрана од мажи како Џовани. Стојам на свои нозе и чесно заработувам“.


Притисокот ми се зголеми со нејзината насмевка. Таа ме погледна некое време, а потоа стана и го сврте прекинувачот така што само светлината од прозорецот на капакот влезе во собата. Таа се соблече без да каже ништо. Нејзината руса коса падна преку рамениците и нејзините полни гради молеа да ги допрат. Го повлеков нејзиното топло тело кон себе и таа се стопи во мене додека моите раце нежно ја прегазија нејзината кадифена кожа. Нејзините усни, наеднаш вжештени, ги најдоа моите, а нашите усти се отворија во меѓусебно истражување. Телото на кое играв беше флексибилно и мазно, како на шеснаесетгодишен тинејџер.


„Земи ме, Ник“, ми шепна таа на уво.


Се соблеков и таа го виде Лугерот. „Значи, вие сте полицаец“.


„Ти ја кажав вистината“, реков. Ја прегрнав и таа заборави на пиштолот.


„Кревет“, шепна таа. „Однеси ме во кревет“.


Успеав. Додека лежев до неа, моите раце ја галеше по телото додека не ги рашири долгите бутови и јас ја поминав мојата рака преку кадифената внатрешност.


„Ва бенисиме! промрморе таа.


Ја оставив раката да се подигне повисоко.


„Ајде да одиме“, дишеше таа.


Ги бакнав полните гради и таа го задржа здивот. „Баста“, повика таа. 'Доволно. Сега. Те сакам сега.'


Полека навлегов во неа. Рапав крик и избега од грлото. Нејзиното тело се грчеше од страст, а јас бев поттикнат од силна и неодолива физичка желба. Чувствував дека нејзините влажни бутови се затвораат околу мене и звукот на нејзиниот свиреж, вдишан плач одекнуваше во моите уши. Ми ги изгреба рацете со ноктите, ми ги обви рацете околу вратот и рамената и ме повлече надолу, речиси луд од желбата да го завршиме она што го започнавме.


Потоа дојде моментот кога секоја мисла, секоја волја исчезна. „Повеќе, повеќе, Ник! таа остана без здив. Моите усни се свиткаа во насмевка која беше половина сардонична, а половина свесна. Ме прегрна поцврсто, попосесивно, а колковите почнаа да и се лулаат додека губеше контрола. Последен грч и се собравме да одлучиме дека сме почнале; офка таа бесно, песна на копнеж и навидум бескрајно задоволство.


Кога се разбудив следното утро имаше момент на паника; првите блесоци на страв кога погледнав во непозната околина. Топло тело до мене тивко промрморе нешто. Гледав и се насмеав кога ја видов заспаната фигура на Џина. Косата и беше заплеткана на перницата, бакарен ореол на белиот лен. Многу внимателно се лизнав од неа додека нејзината рака не падна од моите гради. За момент се раздвижи, а потоа повторно ѝ стана изедначено дишењето и заспа во длабок сон.


Тивко, за да не ја разбудам и да ја спречам да праша каде одам, станав од креветот и ја собрав облеката. Бев изненаден што не се вратив во хотелот, туку цела ноќ ја поминав со Џина во раце. Но, немаше ништо вредно во мојата хотелска соба, бидејќи етрурската вазна во библиотеката во Ватикан сè уште го чуваше скапоцениот документ што ја содржи нејзината смртоносна тајна. Но, сега, кога успеав да го задржам документот подалеку од рацете на КГБ, морав да го вратам, и тоа брзо. Откако се облеков, ја измазнував косата со прстите, повторно го погледнав креветот со изгужвани влажни чаршафи и подарокот од убавото младо тело на Џина и се упатив кон вратата.


Не би ми пречело да ја разбудам колку што знаев дека нема да има ништо против. Но, AX беше мојата вистинска љубов, а женското задоволство никогаш не требаше да ме спречи од работата што требаше да се заврши. Ѝ упатив последниот страстен поглед. Таа не кажа ништо; нејзините гради се подигаа и паѓаа со секој здив. Излегов од собата и тивко ја затворив вратата зад мене.


Време е да ги тргнете сите мисли за Џин од глава. Морав да се концентрирам на враќање на документот, да го добијам без да привлечам внимание. Ако случајно бев фатен како се обидувам да го вратам документот, најблаго речено ќе се јавеа сериозни компликации. Како прво, најлошото нешто што може да им се случи на агентите - без смрт, се разбира - е привлекување на вниманието на јавноста. Можноста мојата камуфлажа да се прикаже беше доволно ризична, но ако ме откријат дека се обидувам да ја грабнам хартијата, документот ќе биде прегледан и прегледан од секој италијански полицаец што може да го види. Дури и ако можам конечно да ги убедам властите дека документот е на американската влада, тајната ќе престане да биде тајна за кратко време. Бев сигурен дека не сите италијански полицајци ќе бидат спремни да продадат таков строго таен документ на некој што имал голем тампон лири во рацете.


И да им беше кажано на Русите каде е документот, тие ќе се обидеа да дојдат до него пред јас. Повлекувањето на документот од етрурската вазна сега е мојата главна цел. Сè друго беше неважно. За среќа, се разбудив рано за да бидам во Ватиканската библиотека кога ќе се отвори.


Бев на плоштадот Пиј XII, на влезот во Ватикан, кога видов голема толпа собрана на плоштадот пред мене, плоштадот Свети Петар. Ова не беше невообичаено. Папата често се појавува на балконот на својата палата за да ги благослови верниците и аџиите кои стојат на плоштадот. Но, утрово толпата туристи и Римјани изгледаше поголема од вообичаено.


Морав да се пробијам низ толпата, мрморејќи се извинувајќи на секој чекор. Главите беа подигнати до прозорците на Папската палата, а кога се приближував до работ на густата толпа се слушна плач, проследен со чудна и речиси застрашувачка тишина која ги зафати гледачите. Стоев неподвижен и го кренав погледот кога стана видлива фигурата на папата Павле VI облечена во бело.


Тој ги крена рацете во знак на благослов. Но, тој штотуку го започна благословот кога остар удар го расцепи небото како гром. Отпрвин мислев дека е пригушувач за автомобил.


За жал, сè беше многу посериозно.


Дел од секундата подоцна, скршено стакло паднало врз папата, бидејќи големиот витраж на неговиот балкон се скршил од удар. Некој од толпата под балконот почна да вика, а Папата исчезна од погледот додека повеќе стакло падна врз толпата луѓе на плоштадот.


Извиците беа прифатени од други додека паниката се прошири низ толпата. Погледнав на сите страни за да видам од каде дојде истрелот; ударот беше јасно насочен кон папата и промашен за неколку сантиметри.


„Ова е тато! викна пискотлен италијански глас.


„Се обидуваат да го убијат! извика друг.


Луѓето трчаа кон влезот во Ватикан, а вревата на нивните панични гласови се крена во воздухот, како стенкање од тага и очај. Парчиња стакло сè уште паѓаа на плоштадот, но водечкиот дел од толпата истрча кон вратите и не падна под град од парчиња стакло.


Повторно погледнав во балконот и во тој момент се видливи две фигури во баровите. Се наведнаа да му помогнат на тато. Од местото каде што стоев, можев да видам дека изгледаше како да е неповреден.


Уште еден татнеж дојде од толпата зад мене. Погледнав преку моето рамо и видов долга црна кола како брзо се оддалечува од плоштадот. Дали ова беше само случајност, се прашував, или дали автомобилот има врска со она што штотуку го гледав?


Не знам зошто наеднаш погледнав кон музеите, ватиканската библиотека, каде што одев. Но, кога погледнав, видов како хеликоптерот се спушта и исчезнува зад зградата. Очигледно личеше на американскиот воен хеликоптер Skyhook.


Не морав ниту една секунда да размислувам за тоа.


Додека се пробивав низ толпата, сфатив дека морам што побрзо да стигнам до библиотеката. Се стиснав низ зачудените луѓе и тргнав од главниот плоштад до музејот зад колонадата. Како што влегов во главниот двор, хеликоптерот повторно стана видлив. Полека се спушти директно над Ватиканската библиотека. И тогаш сфатив дека нешто не е во ред; ужасно погрешно.


Почнав да трчам затоа што не можев да губам ни секунда. Чувствував како срцето ми чука и адреналинот ми минува низ вените додека трчав кон влезот на музејот. Во паника од густата толпа, униформираните министри речиси сите ги напуштија своите места пред папската библиотека. Истрчаа покрај мене, со замрзнати очи од страв. Погледнав назад кон балконот каде што се појави тато. Балконот беше празен; само парчињата стакло останаа неми сведоци на она што штотуку го видов.


Очигледно, тие сè уште не знаеле за состојбата на светителот; сигурно не е лута, испаничена толпа. Стражарите трчаа напред-назад по плоштадот, како да бараат траги. Но, знаев дека нема да најдат ништо и бев сигурен дека има повеќе од тепачката и општа конфузија отколку што изгледаше на површина.


Сега се појави втората сјајна црна лимузина. Се забив зад една од колоните на влезот во библиотеката. Автомобилот врескаше до застанато. Сопирачките квичат, двајца мажи со широки раменици, дебели скокнале од автомобилот и упаднале во зградата. Во исто време, отворот на дното на хеликоптерот се отвори и фатив низа движења во авионот.


Зад воланот на лимузината седеше темна фигура во сенките. Лицето на човекот беше невозможно да се види додека автомобилот брзаше напред и леташе покрај мене. Замижав и се обидов да го запишам бројот на автомобилот. Но, дури и ако автомобилот застане, сепак ќе треба да направите рендгенско око за да ги видите бројките. Записот беше покриен со обвивка од груба, непроѕирна црна ткаенина.


Кога автомобилот беше надвор од видното поле, тргнав на пат. Не можев да влезам во библиотеката додека автомобилот беше пред неа, но сега, додека брзо се оддалечи, истрчав до влезот на папскиот споменик и погледнав внатре. Некои вработени зборуваа нервозно за тоа што се случило.


Но, двајцата добро градени мажи кои штотуку скокнаа од автомобилот ги немаше никаде. И се чинеше дека никој од возбудените вработени во музејот не ги забележа. Можеби не ги виделе мажите како трчаат во библиотеката, но јас го видов. Се приближив до скалите што водат до галеријата и веднаш се слушнаа два истрели. Посетив многу напреден курс по балистика во AX и немав проблем да идентификувам дека истрелите доаѓаат од галеријата каде што го криев строго доверливиот цртеж.


Трчав по скалите три по еден, Лугер во рака, со прстот на чкрапалото. Кога стигнав на првиот кат, моите најлоши сомнежи се потврдија. Униформираниот слуга, кој решил да остане на својата позиција, во спротивно немаше да има време да замине, сега лежеше на вратата во голема локва крв. Не морав да се наведнам над него за да видам дека е мртов.


Премногу доцна ги видов масивните врежани дабови врати на галеријата како затворени одвнатре. Истрчав таму, но не доволно брзо. Дури и да ја користев Вилхелмина, ќе беше невозможно да се спречат да се треснат вратите.


Слушнав кликнување на клучот во бравата. Го повлеков чкрапалото и дрвото околу замокот се расцепи. Но, куршумот прободел половина од дебелата дрвена врата. Потоа слушнав уште еден тресок и сфатив дека истото се случува од другата страна на долгиот коридор. Галеријата беше заклучена одвнатре со таква ефикасност што беше јасно дека операцијата - сè што може да вклучува - беше спроведена со соодветна вештина и подготовка.


Диво погледнав наоколу за да видам дали има некој начин да влезам во галеријата. Зад мене се слушаа придушени гласови. Не ризикував повеќе. Се свртев додека тројца туристи дојдоа зад аголот. Една од нив, црвено лице во светол фустан, погледна во Лугер и врескаше.


Нејзиниот плач ме поттикна во акција. Истрчав до низата прозорци во близина на затворените врати на галеријата. Го отклучив резето, отворив еден од прозорците и се наведнав да погледнам во дворот. Околу триесет јарди од хеликоптерот, падна метална корпа со дијаметар и висина поголема од три стапки, прикачена на дебел челичен кабел. Внатре во корпата седеше стуткан човек и забележав дека корпата е направена од оклопен челик, истиот метал што го покриваше дното на хеликоптерот.


Сега беше јасно дека она што прво го погодив е навистина точно. Нападот на папата беше тактика за пренасочување за да се оттргне вниманието од вистинското злосторство што сега се правеше. Оние кои стојат зад ова никогаш немаа намера да го убијат папата. Овој напад беше изведен за да предизвика паника и општа конфузија. Вистинската цел беше збирка златни и сребрени богатства од галеријата на Ватиканската библиотека - истата галерија во која го сокрив тој проклет, незаменлив таен цртеж.


Врисоците на преплашениот турист го привлекоа вниманието на останатите посетители на музејот. Погледнав наназад и им покажав да си одат - начинот на кој мавтав го запали алармот на збунетата и исплашена толпа. Се вратив до вратите на галеријата, се наведнав и внимателно слушав. Слушнав како се крши стакло и се посомневав дека витрините во галеријата биле скршени и дека набрзо биле украдени нивните скапоцени богатства - подароци од сите владејачки европски монарси, непроценливи артефакти предадени на папата од кралеви и црковни принцови. И меѓу нив имаше документ што морав да го вратам - по секоја цена.


Некаде во музејот заѕвони аларм. Но, никој не успеа да стави крај на најбруталниот грабеж во италијанската историја. Не можев а да не се восхитувам на генијалноста на планот и на ефикасноста и професионалноста во која е извршено злосторството. Но, документот што ми требаше беше во етрурска вазна, невидлива зад цврсто затворените врати на галеријата.


„Повикајте го персоналот за одржување! „Ова му викнав на младиот човек кој стоеше до мене, а неговите широки очи и уста се променија додека го турнав по скалите.


„Да, господине“, рече тој, а камерите му танцуваа на градите додека се пробиваше низ возбудените туристи.


„Кажете им дека папската галерија е ограбена! Се јавив по него.


Можеби тоа беше убедливиот звук на мојата команда или фактот дека зборував англиски, но што и да беше, публиката се смири. Ги насочив кон сигурната ограда на скалилата. Дури и жената која врескаше кога го виде мојот Лугер се смири и се чинеше дека е повторно таа.


Се свртев назад кон вратата. Распарченото, изгорено дрво над замокот го означи патот на мојот прв истрел. Очигледно еден куршум би бил доволен. Можеби тоа се смени со вториот или дури третиот удар. Внимателно нишанив и испукав три куршуми по ред.


Вратите стенкаа додека ги погодија тешки куршуми. Металната брава гласно крцкаше, а низ чадот и парчињата дрва видов дека бравата беше грубо присилена. Вилхелмина повторно ја докажа својата вредност кога повторно ја застрелав тешката врата. Зад мене, друга жена врескаше, а преплашените туристи панично трчаа по скалите во фоајето, сега кога веќе не беа во опасност, јас се повлеков, ја кренав ногата и клоцав. Тае Квон До е една од најдобрите техники на борење. Со удар, Ап Ча-Ки, вратите се расцепија. Втората врата и металната брава излетале од дрвената рамка и со удар паднале на подот.


Тогаш вратите се отворија и неизмерно видов двајца добро градени мажи како излегуваат од црна лимузина. Се чинеше дека тоа се случило пред неколку часа. Но, не поминаа повеќе од десет или петнаесет минути откако двајцата мажи - и нивните придружници во хеликоптерот - упаднаа во музејот.


Тие полнеле еден по друг скапоцен артефакт во неколку веќе преоптоварени тешки платнени кеси. Металната корпа што ја видов висеше пред отворениот прозорец на галеријата и беше прикачена на широкиот камен праг со две метални куки. Третиот ги наполни ленените торби во корпата. Стаклените витрини беа скршени, а полираниот под беше покриен со парчиња стакло.


Штом ја скршив вратата и првпат го погледнав местото на настанот, најблискиот крадец се сврте и ми впери револвер. Тој им се јавил на двајцата другари, а еден од нив испуштил ленена торба на подот и почнал да пука по случаен избор.


Се заглавив зад рамката на вратата додека куршумите шетаа низ воздухот. Околу мене одекна звукот на рикошетирање на олово. Куршумите се удриле во рамката на вратата и за малку ми ги промашиле главата и градите. Тивко пцуев и се повлеков уште малку.


Друг куршум исвирка покрај рамката на вратата. Почекав момент, а потоа ја заглавив главата зад аголот и пукав. Галеријата обезбеди мала покривка за тројцата мажи. Човекот кој ги испука првите истрели се обиде да избегне. Но, Вилхелмина беше побрза, а јас ја погодив мојата прва цел со куршум што ја погоди неговата лева подлактица.


Задавен крик му избега од усните. Тој стенкаше и падна на скршената витрина, а револверот му падна од млитавите и бескорисни прсти. Мојот поглед падна на вториот човек во моментот кога пукаше во мене.


Овој немаше да се откаже толку лесно како неговиот пријател. Ја влечеше својата тешка торба до отворениот прозорец, сакајќи да ги стави богатствата во металната корпа. Го повлеков чкрапалото на Лугер, промашувајќи му го левото бедро за еден сантиметар, и тој успеа да му ја предаде торбата на третиот човек, кој сè уште стоеше покрај отворениот прозорец.


Зад нив имаше стаклена витрина на другиот крај од собата. Еден ден претходно, до оваа витрина стоела етрурска вазна. Но, сега кога погледнав, устата ми беше сува. Немаше вазна.


Проблемите се големи проблеми. Доколку не се спречат крадците и не се вратат вазните, последиците ќе бидат непредвидливи. Не размислував долго за ситуацијата, но влетав во галеријата, пукајќи. Го нишанив ранетиот и го застрелав вторпат во десната надколеница. Тој беше нокаутиран, а останаа само неговите двајца другари.


Човекот што го видов како се спушта во металната корпа, повторно се качи; од местото каде што стоев се гледаа врвовите на две полни ленени кеси. Темнокосиот човек кој му помогна беше подготвен да замине. Галеријата беше практично празна, лишена од нејзините скапоцени богатства. Кога овој човек возврати кон мене, паднав на земја. Куршумите заканувачки свиркаа токму над мојата глава. Но јас продолжив да пукам, а околу мене се искршија дрво и стакло. Почувствував како паѓаат парчиња стакло на моите бутови и гради.


Да не ги убиев другите двајца мажи, да не го вратев документот од етрурската вазна, Хок никогаш немаше да ми прости, благо кажано.


"Каита капа!" - викна човекот на прозорецот, повикувајќи го другарот да побрза. Тој ме закачи со неговите истрели додека ранетиот лупна кон прозорецот, оставајќи трага од крв на подот. Еден момент подоцна, двајцата мажи биле во метална корпа со нивниот придружник.


Скокнав и испукав уште двапати додека корпата се издигна кон отворениот стомак на лебдечкиот хеликоптер. Но, кога отидов до прозорецот и повторно пукав, гледајќи надвор, корпата со луѓето во неа веќе исчезна во машината за вртење.


Оклопната плоча кликна на своето место и мојот последен куршум се одби од металот. Пцуев додека неколку музејски работници и десетина полицајци упаднаа во дворот директно под мене. Пукале кон хеликоптерот, но безуспешно.


Се чинеше невозможно да се запрат разбојниците. Побрзав подалеку од прозорецот во ходникот, не обрнувајќи внимание на урнатините зад мене - урнатините во кои до неодамна се чуваа највредните богатства на музејот. Неколку љубопитни туристи, кои бараа забава - и ја добија - сè уште беа стуткани на врвот од скалите. Еден од нив, дебел човек во бермуди, имаше двоглед околу вратот.


„Дај ми го твојот двоглед“, реков.


Ме погледна и презирно шмркаше. - 'Оди по ѓаволите.'


Веднаш го насочив Лугерот кон него. „Двоглед“, повторив. „И токму сега.


Одеднаш се исплаши. Ми го подаде двогледот со нервозно треперливи прсти. Му го грабнав двогледот од раката, истрчав назад кон прозорецот и го насочив двогледот кон хеликоптерот.


Отворот на подот сега беше целосно затворен, заштитувајќи ги патниците и богатствата на колекцијата на Ватикан, како и документ што за жал го сокрив во етрурска вазна. Хеликоптерот почна да полетува и да се оддалечува од музејот. Гледав низ двоглед во хеликоптерот, но на него немаше никакви ознаки за да ги идентификувам неговите сопственици. Потоа го насочив двогледот кон прозорецот од левата страна на хеликоптерот и фатив лице зад тој прозорец. Тоа беше лице од кое се креваше косата на задниот дел од вратот. „Неверојатно“, си помислив, продолжувајќи да го гледам профилот на еден човек кого го имав видено многу, многу пати претходно.


Ниту моите очи, ниту гледачот не ме измамија. Морав да верувам во она што го видов. Тоа беше лице како череп - празно, кожа како пергамент, густа и восочна. Очите на човекот беа злобни змиски процепи со тенки, јагленоцрни зеници поставени на жолтеникаво, кожесто лице. Широка уста со тенки усни свиткани во насмевка. Тоа беше профилот што постојано го гледав: едната страна од лицето му припаѓаше на најразвратниот и најмонструозниот човек што некогаш сум го познавал. Мислев дека се ослободив од него засекогаш на денот кога падна во Нијагарините водопади.


Очигледно го преживеал падот. Јуда сè уште беше жив.


Хеликоптерот брзо полетал, повторно се свртел и исчезнал момент подоцна.


Се вратив во галеријата и погледнав низ собата. Само неколку витрини останаа недопрени, несомнено затоа што нивната содржина не беше доволно драгоцена. Изгледа дека крадците точно знаеле што сакаат пред да упаднат во собата.


Повторно ја барав етрурската вазна, очајно надевајќи се дека штотуку е поместена или скршена. Но, немаше вазна, а немаше ни фрагменти што укажуваа дека е скршена за време на грабежот. Знаев дека вазната нема значителна пазарна вредност. Само нешто вредеше за колекционерите. Светлото ми се запали. Јуда, човекот кој толку долго ја спречуваше организацијата АКС, имаше посебен интерес за античките италијански артефакти. Не се сомневав дека моите очи гледаат сè правилно. Јуда сè уште беше жив. И тој го изведе најфантастичниот грабеж на нашето време. И тој имал етрурска вазна затоа што конкретно им наредил на своите луѓе да ја земат.


Се стресов додека ја замислував неговата радост од откривањето на изненадувањето скриено во вазна. Тоа беше непријатна мисла.


Поглавје 4


„Неверојатно! Извика Хок, бесно чекорејќи пред масата од махагони во неговото привремено седиште во Париз на улицата Флер. „Апсолутно неверојатно!“ Ме погледна кисело и продолжи во костумот од твид. Неговата седа коса беше разбушавена и енергично ја џвакаше тенка, незапалена пура што му отскокнуваше меѓу забите.


„Навистина ми е жал“, реков.


„Не беше толку тешка задача, Ник“, остро рече тој. „Го имавте овој проклет документ во ваши раце. И тогаш... Па, никогаш не сум слушнал толку чудна приказна како што ми кажа.


„Немав избор. Морав да го направам ова. Тоа беше само глупава случајност


„Дали знаете на кого треба да одговорам за ова? Хок ме прекина. „Тоа беше заедничка операција, се сеќавате? Има луѓе од воено разузнавање. Морам да го пријавам ова во Пентагон и... Боже, дали имате идеја како претседателот ќе реагира на ова? Кога ќе ја прекинам слушалката откако ќе разговарам со него, нема да можам да спијам на десното уво цела недела“.


„Слушај“, реков нервозно, „ако сакаш да ме лишиш од задачата...“


Хок ме погледна внимателно за секунда, како да ме виде како седам таму за прв пат. Изразот му се смени. Се чинеше дека шокот од лошите вести се намали. Боже, Ник, рече тој, не ми пречи мене. Не можам сите да ве обвинам, тоа го знам. Иако многу луѓе ќе се обидат да го направат тоа. Ако има некаква вина, ќе ја споделам. Знаете, имаше големо незадоволство од тоа што претседателот ја даде оваа позиција на АКС. Се обложувам дека ќе ни скокнат на врат.


„Не знам што друго би можел да направам“, реков. „Можеби... барав начин да го направам тоа поинаку.


Глупости. Да не се случеше овој грабеж утрово, веќе ќе станевте голем херој. Искрено, беше прилично паметно од вас да го скриете документот во таа вазна.


Слабо се насмевнав. - „Колку убаво го кажуваш тоа. Морам да признаам, така мислев и самиот“.


Но, вие, се разбира, разбирате дека е бесмислено некого да се убедува во ова“, рече тој кисело. „Ние сме во криза додека не го вратиме овој документ. Патем, како излеговте од овој музеј откако исчезна хеликоптерот?


„Поминав низ сервисниот влез за да избегнам обезбедувањето да влезе во зградата.


Но, на патот до таму, одев сам по ходникот на првиот кат каде што имаше отворен прозорец што само молеше да се користи. Скокав околу пет метри, тоа е се.


„Хмф“, режеше Хок. „Па, барем не те фатија. Дали си сигурен дека го видел Јуда?


„Ако не е тој, тогаш тоа мора да е неговиот брат близнак“, одговорив. „Лицето изгледаше идентично. Хок одмавна со главата. Ја извади пурата од уста, одеше околу масата и седна на стол. „Јуда е сè уште жив. Хм... Не го најдовме неговото тело кога падна во водопадот. Значи, можно е“.


„Размислував за оваа уметничка кражба“, реков. „Со стил потсетува на голем број други уметнички кражби што се случија во Италија во последните неколку години. Се прашувам дали Јуда би можел да биде мозокот зад сите овие грабежи?


„Мислам“, одговори Хок, „дека ако оваа серија на кражби е дело на Јуда, јас сум подготвен да се обложам дека има и други мотиви освен финансиската добивка. 'Можеби. Но, во моментов повеќе сум загрижен за документот отколку за големите планови на Јуда. Дефинитивно ќе го најде во оваа вазна, а најмалку што ќе направи е да им ја продаде на Русите или Кинезите поради омразата кон Западот.


Во коженото столче на масата, Хок изгледаше многу мало и многу уморно. Ми пречеше што го оптоварувам со овие грижи.


„Ако други го копираат овој детонатор, Ник“, рече тој тивко, „можеме да бидеме во сериозна неволја. Не навлегував во детали кога ви ја дадов оваа задача бидејќи не ви требаа такви информации за да ја завршите работата, но верувам дека сега треба да знаете што треба да изгубиме ако информациите завршат во рацете на потенцијалните непријатели. . '


„Со оваа работа, Ник, можеш да создадеш нуклеарно оружје во многу мал обем. Минофрлачите и хаубиците можат да бидат наполнети со мали нуклеарни боеви глави, како и тенковските пиштоли. Еден истрел од тенковски пиштол може да убие стотици луѓе“.


„И нема преговори за тактичко оружје“, реков.


Не верувам дека би користеле такво оружје дури и кога би го дизајнирале и произведувале. Но, Русите можеби нема да си го наметнат ова ограничување. Малото нуклеарно оружје би било идеално за мали војни кои не запираат на нивните граници“. Одмавнав со главата. - „Се надевам дека згрешив за Јуда. Можеме без него и без компликациите поврзани со него. Никогаш нема да ја заборавам операцијата што ја изведе пред неколку години, кога имаше намера да остави свој белег во Америка - затемнување на струја, црна магла, нечиста вода, крваво црвени реки и езера“.


„Навистина“, рече Хок, „но во моментов сме заинтересирани само за една работа - треба да го добиеме овој документ од Јуда или кој и да е во овој хеликоптер. Полицијата во Рим очигледно е на ваша страна, но не би очекувал премногу од нив. Не одете кај нив освен ако не откриете дека имаат јасни упатства“.


„Што е со Интерпол во Рим? Познавам неколку луѓе таму и тие веројатно ќе го гонат овој случај“.


„Ќе работам со нив. Се разбира, тие не можат да знаат што точно правите“.


'Разбирам.'


„Дали имавте шанса да ја видите галеријата на Ватиканската библиотека пред да морате да заминете толку брзо?


„Брзо погледнав наоколу“.


„Па, мислам дека треба добро да ја разгледаме оваа ситуација таму“, рече Хок, враќајќи ја пурата во забите и гризејќи ја.


„Но, како да го направиме ова? До завршување на полициската истрага ќе има двојно обезбедување.


„Можеби вашиот пријател од Интерпол може да ви го организира тоа“, размислуваше Хок. Но, да не сметаме на тоа. Мислам дека е подобро да се оди директно на највисокото парче“.


„Комесар на Рим?


„Не“, се насмевна Хок. „Тато“.


Се наведнав напред во столот. „Дали да разговарам со тато?


'Зошто да не?'


„Боже, не би знаел што да правам. Мислам, имаш протокол и се. Не може некој друг да го направи ова? Мразев да се среќавам со истакнати политичари, а она што Хок го предлагаше беше целосно неприфатливо.


„Ник, ти треба дозвола да го пребараш местото на злосторството. Значи, вие сте човекот кој може да разговара со папата. Верувам дека ќе го најдете Павле VI шармантен човек“.


„Но, дали ќе ме прифати?


„Ако претседателот го повика, тогаш да. Ако треба повторно да се обидеме да го вратиме документот Жуков, папата би можел да одбие затоа што ќе се меша во прашање меѓу две светски сили. Но, бидејќи е јасно дека нашите државни тајни се случајно украдени од криминалци, верувам дека папата со задоволство ќе ни помогне на секој можен начин. И ако тој рече дека можете да погледнете околу библиотеката, полицијата веројатно нема да може да ве спречи“.


воздивнав. - 'Добро. Кога ќе се вратам во Рим?


„Вечерва“, рече Хок. „Тоа е, ако тоа не ви се меша во плановите за вечерва. Последниот коментар звучеше саркастично.


Реков со директно лице: „Па, оваа мала стјуардеса е од авионот. Таа има дваесет и четири часа одмор пред нејзиниот следен лет, а јас и реков...“


„Доста е, Ник“, намуртен рече Хок.


Се насмевнав и станав. „Ќе ве информирам“.


Поглавје 5


Топлото време во Рим заврши; беше облачно и врнежливо. Колосеумот имал длабоки базени кои ја рефлектирале античката архитектонска величественост. Калдрмата на сокаците беше измиена, а туристите се шетаа со разнобојни чадори од кои капе вода.


Весниците беа полни со извештаи за грабежи во Ватикан. Но, беше изненадувачки колку малку луѓе изгледаа да знаат што навистина се случило. Некои приказни објавија дека падобранците се симнале од авионот во дворот на музејот. Други очевидци биле сигурни дека разбојниците биле со маски. Еден весник објави дека во зградата имало десетина мажи, сите вооружени со автомати и им се заканувале на туристите со смрт. Друг весник објави дека маскиран странец се појавил од никаде и ги спасил животите на оние на кои им се заканувале криминалци. Овој маскиран странец, наводно, носел германско огнено оружје и зборувал или словенски или хебрејски.


Само се надевав дека полицијата ќе биде подобро информирана. Не е изненадувачки што гласините и шпекулациите се проширија толку широко по толку сензационално злосторство, но никогаш не сум го видел печатот во таква конфузија. Не прочитав ниту една статија која точно опишува што се случи тоа сончево утро.


Најдоброто што можев да направам сега беше да го контактирам мојот пријател Антонио Бенедето во седиштето на Интерпол во Рим. Антонио беше згоден млад инспектор кој ми помогна двапати да ги разгледам досиејата на Интерпол. Мислев дека можам повторно да сметам на него. Добро го погледнав лицето на човекот што го ранив во галеријата и сакав да ги проучам фотографиите на криминалците. Знаев дека можам да му верувам на Тони да го задржи мојот идентитет за себе и да не поставува прашања.


Му пријдов доцна наутро. Неговиот глас беше топол и пријателски.


„Ник“, рече тој со тап, „какво изненадување повторно да слушнам од тебе, пријателе. Што правиш во Рим? Дали сте вие мозокот зад голем грабеж во Ватикан? Неговата смеа беше заразна.


„Тоа не е моја работа“, реков. „Се занимавам само со вистински пари. Банките. Касиери и работи.


Тој повторно се насмеа. „Но, овој случај бараше многу фантазија, амиго.


„Да“, реков. „Да бидам искрен, јас бев некако вклучен“.


„Давверо?


Не навлегував во детали. „Тони, би сакал да видам неколку фотографии. Можете ли да го организирате ова?


'Секако. Дојди ова попладне. Уште подобро, ајде да ручаме. Знам добро кафуле недалеку одовде.


„Не можам денес. Имам закажано.


А. Па, се надевам дека е убава жена“.


"Реков не. - „Со тато“.


„Невозможно! - рече Антонио.


'Ова е вистина. Светиот Отец ме прима во два часот попладне“.


"Милост!" - рече тивко. „Имаш поголемо влијание отколку што мислев, пријателе“.


„Со помош од Вашингтон“, реков. 'Ќе ти кажам подоцна. Може ли да дојдам во вашата канцеларија наутро? '


„Бенисимо“, рече Антонио. „Се чини дека секогаш ме вклучуваш, Ник.


Истиот ден се вратив во Ватикан. Областа околу музејот беше опколена, а полицијата беше видлива насекаде. Би било невозможно да се вратите во галеријата без дозвола од властите. Може и да се обидете да се инфилтрирате во Форт Нокс.


Безбедноста на папата сега беше многу подобра отколку што изгледаше на почетокот. Виновниците биле исплашени од истрелот испукан во него на денот на грабежот, а никој не можел да му пријде без импресивни документи и по темелна проверка.


Првата линија на одбрана се состоеше од неколку полицајци на влезот во доградбата каде што се наоѓаа папските резиденции и канцеларии. Овие беа добро обучени момци и им требаше време да ме тестираат.


Се разбира, го оставив целото мое оружје - а особено Вилхелмина - во хотелот. Откако не најдоа ништо сомнително, ме предадоа на полицаец во цивилна облека, кој ме предаде на гардата на Ватикан.


Конечно, бев придружуван до папските одаи. Собите беа богати со историјата на западната цивилизација. Ѕидовите со облоги беа украсени со фрески, таваните беа мозаик, имаше безброј слики и избледени таписерии. А сепак во него владееше подвиг, речиси подвиг. Чувството што го добив додека гледав наоколу беше чувство на свеченост, целосен недостаток на несериозност.


Ме покажаа на место во големата чекална и додека чекав, размислував за сите шефови на држави и достоинственици кои седеа во иста просторија. И сега на ред е Ник Картер, Killmaster N3 AX. Не знаев дали оваа споредба ме насмеа или ме растажи.


Помина барем половина час и почнав малку да ме нервира кога се отвори вратата. Висок маж со истакнат изглед во огнена црвена кардинална облека влезе во собата за прием.


„Ваше Високопреосвештенство“, реков, стоејќи премногу брзо.


Ми пријде со безизразно лице. „Претпоставувам дека сте господин Картер? - праша тивко.


'Да'.


„Јас сум кардиналот Пеи. Неговата Светост може да ве прими сега. Можете да ме следите“. Тој покажа кон собата од која штотуку излезе.


Внимателно го следев слушајќи го звукот на моите чекори. Додека ја затвора вратата зад нас, кимнав со главата на другите двајца кардинали, очигледно почесна стража. Нивните стеснети, но не лути очи ми кажуваа дека секој мој потег внимателно се набљудува, ако не и се суди.


На крајот од салата стоеја двајца монаси во кафени одежди. Вкупно пет мажи ме гледаа додека полека ја спуштав главата затоа што не знаев што друго да правам. Веднаш пред мене, опкружен со двајца монаси, седеше папата Павле. Носеше бела наметка и капа, а на градите имаше голем златен крст.


Кардиналот Пеи не рече ништо. Едвај забележливата промена во неговиот израз ме натера да направам остар чекор напред. „Ваша Светост“, реков, спуштајќи ја повторно главата, несигурен дали да се поклонам или не. Насмевката ги вкрсти набиените усни на Тато. Можеби виде колку непријатно се чувствувам. Можеби ја почувствува несигурноста што мислев дека се рефлектира во мене. Во секој случај, неговата насмевка многу ме увери. „Господине Картер“, рече тој на совршен англиски, „ве молам седнете“. Тој покажа на столот до него, а неговиот папски прстен блесна за момент на светлината.


Седнав, болно свесен дека престижот на мојата влада, а да не ги спомнуваме Хок и АКС, сега е во прашање. Но, снисходливото однесување на тато беше заразно и набрзо почувствував дека почнав да се опуштам.


Кардиналот Пеи зазеде позиција десно од папата. „Ова е млад човек испратен од претседателот на Соединетите Држави, Ваша Светост“, рече кардиналот.


„Да, се сеќавам дека оваа публика беше побарана.


Папата Павле VI се сврте кон мене и погледот му се замати за миг. „Се чини дека вашата влада стана соучесник во неодамнешната - и многу несреќна, крајно несреќна - кражба.


„Да, ваша светост“, реков. „Украден е многу важен документ заедно со папските подароци. За да го заштитам од... нели... непријателски елементи, си земав слобода да го сокријам во една од твоите прекрасни етрурски вазни. Некои елементи ме придружуваа до музејот; луѓе кои сакаа да ми го земат документот“.


Знаев дека сум на лизгав терен, на територијата на меѓународната дипломатија. Затоа, ги избрав зборовите што е можно повнимателно. Кога папата кимна со главата како да се согласува со мене, ми беше драго што, и покрај двосмисленоста на моето кратко објаснување, јасно се кажав.


„Вашиот претседател“, рече тој, „рече дека овој... овој документ, како што вие го нарекувате, е од најголема важност“.


- Навистина, Ваша Светост. Затоа бевме толку возбудени да ја истражиме галеријата и можеби да поставиме неколку прашања до персоналот на музејот. Разбираме дека полицијата спроведува темелна истрага. Но, поради важноста на овој документ за мојата влада, сметавме дека е неопходно да спроведеме своја...внимателна истрага“. Кардиналот Пеи кимна со главата, гледајќи прво во папата, а потоа назад во мене. Продолжив понатаму.


„На пример, треба да утврдиме дали меѓу украдените има и вазна. Секако, постои можност да е префрлен во Етрурскиот музеј откако ја напуштив библиотеката“.


„Не мислам така“, рече кардиналот Пеи.


„Навистина“, потврди Папата. „Верувам дека пописот е завршен, господине Картер. Само накратко го погледнав, но не се сеќавам дека имало етрурска вазна со неа. Се разбира, повеќето од украдените предмети се отстранети од витрините“. Застана и погледна покрај мене на спротивниот ѕид. Се чинеше дека времето полека минуваше, но јас не кажав ништо. Конечно повторно ме погледна. „Одлично, господине Картер“, рече тој. „Дозволено е да го поминете остатокот од денот во галеријата и другите области на библиотеката. Ви дозволувам и да побарате - односно без да давате дополнителни информации, но веројатно нема потреба да ви кажам - во Етрурскиот музеј“.


„Тоа е многу љубезно од вас, ваша светост“.


Тој се сврте кон кардиналот Пеи. „Подгответе писмо за да можам да го потпишам. Господинот Картер не треба да има непотребни проблеми со нашата полиција.


„Да, ваша светост“, рече кардиналот, повторно кимнувајќи со главата.


„Погрижете се ова да се случи веднаш“. Тато повторно се сврте кон мене. „Наша лична желба е да го најдете овој документ, господине Картер.


„Ви благодарам многу, Ваша Светост“, реков, стоејќи и правејќи неколку чекори назад. Се поклонив и ја напуштив собата, по што следеше кардиналот Пеи.


Дваесет минути подоцна добив белешка потпишана и со печат од папата. Бран на олеснување ме облеа. Мојата аудиенција кај папата Павле VI помина добро, но тоа беше најразгадувачкиот дел од мојата мисија.


Прво отидов во Етрурскиот музеј. Целата област беше привремено затворена. Немаше посетители или туристи, па немав проблеми да добијам информации. Како и другите музеи на Ватикан, овој повеќе личеше на палата отколку на било што друго. Тој бил исполнет со вредни предмети и артефакти од етрурската ера. Се сетив дека повеќето работи беа пронајдени во близина на Етрурија за време на ископувањата на папата Григориј XVI. Немав поим дека музејот ќе има толку многу вазни, шишиња, чинии и други богатства. За жал, залудна беше надежта дека ќе можам да ја препознаам вазната. Но, со помош на некои луѓе во музејот и нивната обемна архива, открив дека вазната му била дадена на Ватикан речиси две години порано и дека нема запис за нејзиното враќање.


Подоцна истиот ден разговарав со некои од вработените во галеријата кои потврдија дека вазната, според нивните знаења, била во галеријата утрото на грабежот. Ова ме остави со заклучокот од кој веќе се плашев: разбојниците ја грабнаа.


Дел од денот го поминав во галеријата по темелна полициска проверка. Младиот полицаец во цивилна облека сомнително погледна во белешката на тато.


„Ова треба да се провери, господине“.


„Тогаш направете го тоа брзо“, реков. „Денес имам само време да погледнам наоколу“.


„Постои одредена процедура


„Види“, реков. „Самиот тато ми рече дека нема да имам проблеми со оваа белешка. Треба ли да ти кажам дека се сомневаш?


Младиот човек ме погледна за момент. Потоа повторно ја погледна белешката. „Извини“, рече тој. Излезе во галеријата и му ја предаде белешката на вториот полицаец во цивилна облека. Човекот го прочита. Потоа ме погледнаа и тивко си кажаа нешто на италијански. Човекот кој стоеше на вратата се сврте, покажа кон мене, а потоа решително му зборуваше на другиот детектив. Одговорот беше мирен и проследен со лежерно одмавнување на раката. Младиот човек ми ја врати белешката. „Мојот шеф вели дека можеш да одиш во галеријата“, рече мрачно.


„Грејс“, реков и ја зедов белешката.


Влегов и погледнав наоколу. Вклучувајќи го и младиот човек, имало тројца полицајци. Тивко разговараа еден со друг. Долгата сала изгледаше поинаку од првиот пат кога ја видов. Прозорците беа затворени затоа што врнеше; беше мрачно. Скршените стаклени витрини беа отстранети и прегледани за отпечатоци од прсти. Бев сигурен дека ако крадците оставија некаков материјален доказ, полицијата веќе ќе ги земеше. Но, од она што го видов тоа утро, ништо значајно нема да остане ако не беа отпечатоците од прсти...


Погледнав во вратата. Би било невозможно да се идентификуваат поединечни отпечатоци од чевли меѓу многуте достапни, освен ако не се наоѓаат во близина на рамката на прозорецот или во други специфични области каде што имало само крадци.


Повторно ја побарав етрурската вазна, иако бев сигурен дека ја нема во главната сала. Ја прашав полицијата дали вазната или парчињата од вазната се користени како доказ. Тој рече дека тоа не е вистина.


Се вратив во ходникот, обидувајќи се да се сетам на она што го видов кога тргнав по скалите утринава: мртвиот слуга и вратите кои штотуку се затворија. Се свртев и се вратив во галеријата. Потоа отидов до местото каде што беше телото и видов дека сè уште има дамки од крв на него. Вратите сега беа ширум отворени, а кога погледнав зад десната врата, видов дека скршената брава сè уште не е поправена. Полицијата веројатно била љубопитна за куршумот од 9 милиметри што го извлекле од дрвото. Погледнав надолу во земјата и видов нешто друго. Вратата ја држеше за ѕидот со метална кука на подот, која беше вметната во дупчицата на дното на вратата. Беше интересно. Тоа значело дека за да ги заклучат вратите, крадците морале да стојат зад вратите за да ги ослободат куките. Се наведнав и погледнав во подот. Тенок слој прашина зад вратата остави јасна трага од неодамнешните обувки.


Најверојатно отпечатокот го направил тој што го убил чуварот и ги заклучил вратите од оваа страна на галеријата. Мене ми изгледаше како ѓон со креп со прилично необичен кариран дезен. Се шетав околу отпечатокот, ја откачив куката на вратата и ја турнав вратата за да пропуштам повеќе светлина. Од џебот извадив минијатурен фотоапарат со ултра чувствителен црно-бел филм. Направив три слики од отпечатокот на чевлите и ја вратив камерата во џебот. И кога повторно се исправив, видов грутка исушена бела нечистотија покрај отпечатокот. Најверојатно испаднала од чевелот на кој бил направен отпечатокот. Извадив марамче од друг џеб, зедов парче глина и го завиткав во марамчето штом се врати младиот детектив. Додека тој гледаше, јас повторно ја турнав вратата и ја прицврстив куката.


„Дали нешто не е во ред, господине? тој ме праша. Од неговиот тон можеше да се претпостави дека ме зема за наметлив посетител.


Немаше да му кажам за патеката. Ако е можно, сакав да го најдам Јуда пред полицијата. Полицијата може да има различни идеи за сопственоста на документот и може да има меѓународни интриги пред да го вратам - и само откако италијанските воени власти ќе го разгледаат подетално.


„Само што ги видов овие дамки од крв на подот“, се излажав. „Ужасна состојба“.


„Да, страшно“, рече тој смирувачки.


„Ви благодариме за соработката“, реков, свртувајќи се да заминам.


Ме запре. „Кажете ми, господине, дали сте од Интерпол или можеби од печатот?


„Ниту“, реков. „Јас сум професионален посетител на музејот. Посетувам музеи ширум светот, а потоа ги опишувам и каталогизирам содржините на различни публикации. Досега имам посетено повеќе од десет илјади. Едвај чекав да се отвори галеријата бидејќи пред крајот на неделата имам уште педесет и три музеи во уште седум европски градови. Време е да одам затоа што денес треба да посетам уште неколку музеи овде во Рим“.


„Се разбира“, рече тој.


Кога тргнав, младиот човек ме погледна изненадено, прашувајќи се дали е измамен.


Канцеларијата на Интерпол се наоѓаше на Виа Филипо Турати, 23, во неописна зграда. Времето се расчисти и во воздухот имаше остар пролетен воздух. Ова би било одлично утро за прошетка низ Рим и уживање во атмосферата - упатувајќи се кон градините Тиволи, бањите на Каракала или познатата вила на Адријан. Но, имаше уште работа, а таа работа чекаше зад мрачната фасада на седиштето на Интерпол.


Го најдов мојот пријател Тони Бенедето во неговата мала канцеларија на вториот кат. Заматените ѕидови и мебелот на канцеларијата беа осветлени од сончевата светлина што течеше низ отворениот прозорец и широката насмевка на Тони.


"Ник, мојот пријател!" ме поздрави и одеше околу своето биро за да ме гушне.


„Буон Џорно, пријателе“, реков со насмевка.


Тони беше речиси мојата висина, со густа темна коса и блескави очи. Си помагавме и порано и многу се забавувавме заедно. Тони сакаше малку да се забавува.


Седнавме. Извадив кутија Лаки Страјкс и му понудив на Тони цигара.


'О! Сега се сетив зошто толку ми се допаѓаш, Бамбино. Затоа што имаш добри американски цигари.


Запалив цигара, и седевме во тишина некое време, пушејќи во тишина. „Значи, вие сте сега инспектор? - Конечно реков.


Тој ги крена рамениците. „Ако останете доволно долго во организација, на крајот ќе станете шеф без разлика дали тоа ви се допаѓа или не“. Ми се насмевна со паста за заби.


„Можеби треба да се откажам од АКС пред шефот да поднесе оставка“, реков. „Мислам дека не можам да се справам со канцелариската работа“.


„И јас“, рече Тони. „За среќа, мојата мала промоција ми дозволува да работам и на отворено. Сега темно кафените очи беа сериозни. „Имам случај со грабеж во Ватикан, Ник. Како сте вклучени во ова?


Јас сумирал што се случи досега. Му кажав за документот, но не и што содржи. Тој мрачно слушаше. „Би сакал да ги видам вашите полициски фотографии“, решив. „Добро го погледнав човекот што го ранив“.


„Ќе ги гледаме заедно, Ник“, рече тој. „Пратив човек во Ватикан, но тој не најде ништо. Дали е можно да работиме заедно на ова прашање? »


„Можеби“, реков. „Но, не официјално. Претпочитам Интерпол да не ја дознае причината за моето присуство“.


Тој кимна со главата.


„И уште една работа“, додадов. „Ако можеме да го најдеме документот, тој е мој. Можеби дури и не им го спомнувате неговото постоење на вашите претпоставени“.


Тони размислуваше за тоа. „Во ред, Ник“, рече тој. „Ние сме заинтересирани да ги вратиме богатствата на Ватикан, не треба да истражуваме во американските државни тајни“. Насмевката полека му се врати на лицето. „Имам чувство дека имате водство“.


Од џебот извадив минијатурна камера. Тоа беше Minolta со многу брз затворач, а јас користев супер панхроматски филм во него. „Мислам дека ова ќе ве интересира“, реков. „Колку брзо може да се манифестира ова?


„Имаме мала темна соба“, одговори Тони. „И професионалец. Ќе можеме да зумираме околу пладне“.


„Одлично“, реков. Го зедов марамчето и го одвиткав. - И тогаш би сакал да знам од каде доаѓа ова парче глина. Можете ли да дознаете?


„Ова ќе биде малку потешко, пријателе“, се наведна тој напред и го испита парчето глина. - „Ќе му го дадам на нашиот хемичар. Нешто друго?'


'Не во моментов. Ајде да ги погледнеме вашите фотоалбуми за момент“.


Поминавме повеќе од еден час гледајќи ги полициските фотографии во голема сива соба исполнета со кабинети за документи, клупи и службенички. Кога завршивме, не препознав ниту едно лице во целата фотоархива што ја познавав.


„Бев сигурен дека овој човек ќе биде таму“, реков. „Ако човекот што го видовте беше Јуда“, рече Тони, ракоплескајќи го последниот албум, „тој сигурно бил многу внимателен при изборот на своите луѓе“.


'Токму. Но, овој грабеж го извршија вистински професионалци и обично луѓето од ова ниво имаат криминално досие“.


Тони ја стави раката на моето рамо. „Имаме фотографии и парче глина“, рече тој. 'Ајде. Ќе имаме добар ручек, ќе го надополниме со одлично вино, а потоа ќе се вратиме на работниот ден освежени.


Се насмеав и кимнав со главата. Една работа ми се допадна кај Тони. Неговото безгрижно однесување беше искрено, но знаев дека зад ноншалантноста се крие интелигенцијата и итрината на посветен полицаец.


„Во право си“, реков. „Не можеме да направиме ништо овде додека не бидат подготвени фотографиите.


Отидовме во Café Mediterraneo и седнавме на терасата. Стануваше се потопло сега кога облаците се расчистија, но ветрот сè уште беше силен. По препорака на Тони нарачавме пржена риба. На главното јадење му претходеа шпагети, а потоа бело сирење. Нашето светло бело вино беше вкусно. Разговаравме за старите времиња и Тони ме потсети на девојка која и двајцата ја познававме. Се смеевме бурно, а притисокот од изминатата недела малку се намали и јас можев да се опуштам.


Повеќе од еден час подоцна се вративме во канцеларијата на Интерпол. Фотографиите беа развиени и зголемени на 18x24. Тони ги извади од папката и ми ги подаде без да ги погледнам.


„Тие направија добра работа“, реков. "Погледни во тоа".


Ја проучувал првата фотографија. „Да“, рече тој, „сликата е јасно видлива. Мислам дека никогаш не сум видел такво нешто, Ник. Многу необично.'


„Се согласувам, и тоа е добро за нас“.


'Конкретно. Ќе направам повеќе принтови и ќе го изберам типот на чевелот“.


Влеговме во темна просторија, а лабораторискиот асистент веднаш вети дека ќе направи повеќе копии од најдобрите фотографии. Тони потоа зеде список со продавници за чевли во градот и јас направив неколку телефонски повици за да ги проверам производителите на чевли. Низ Италија ги имаше десетина.


Додека Тони им нареди на неколку мажи да ги посетат продавниците за чевли, јас се вратив во хотелот за да кодирам извештај за Хок. Морав да го ставам во „поштенското сандаче“ каде курир ќе го земе и ќе го испрати до Хок. AX не користел телефон, дури ни со говорен конвертор, освен кога било неопходно да се пренесе итна порака. Го напишав мојот извештај и го испратив во поштенското сандаче.


Враќајќи се во мојата соба, го најдов Тони како бара од мене да му се јавам.


„Најдовме производител“, рече тој. „Ова е единствената компанија во земјава која произведува ваков дизајн. Сега составуваме листа на трговци на мало врз основа на книгите на производителот“.


„Во ред“, реков. „Ќе бидам таму пред да завршиш. Мои комплименти за вашата ефикасност“.


-


Кога се вратив во Тони во доцните попладневни часови, дознав дека фабриката за чевли се наоѓа во Милано и се вика Ново италијанско друштво. Претставникот во Рим добивал само мали количества чевли од фабриката и ги продавал на само две продавници во градот. Една од овие продавници банкротираше пред околу една година. Како резултат на тоа, единствената продавница остана на периферијата на градот.


По распит, дознавме дека сопственик на продавницата е извесен Луиџи Фарнезе.


„Сега ќе го најдеме“, реков. „Тоа е, ако нашиот човек ги купи чевлите во Рим“.


„Најверојатно“, одговори Тони. „Веруваме дека го идентификувавме и твоето парче глина, амико. Нашиот хемичар мисли дека е Сицилија.


„Хмм“, реков. „Мафија“.


-


Тони имаше други работи, па сам отидов со такси до продавницата. Се наоѓаше на тесна улица во една од новите области на Рим. Се продаваа чевли и други кожни производи. Фарнезе, низок, дебел човек со тенки мустаќи, беше многу корисен.


„Тројца клиенти неодамна ги купија овие обувки со ѓон од креп“, рече тој. „Ги запишав нивните имиња.


Ги погледнав имињата. Барзини. Аранчи. Палоти. Ништо не ми кажаа.


Прашав. - „Можам ли да ги препишам имињата?


„Па, се разбира; природно.'


Го направив тоа, му се заблагодарив на продавачот и заминав.


Следниот ден Тони ме одведе во полицискиот оддел каде што требаше да му бидам помошник и му беше дозволено да ги разгледа обемните досиеја. До пладне го најдовме тоа што го баравме. Роко Барзини имаше пенал. Списокот бил стар и споменувал само полесен криминал. Еден час подоцна го најдовме меѓу полициските фотографии. Ова беше човекот што го застрелав во Ватикан.


Тони накратко разговараше со архиварот.


„Полицијата немаше слух со Барзини подолго време“, рече тој, „и изгубија трага од него“.


„Зарем не знаат каде е?


„Тие велат не.


„Па, знаеме дека неодамна беше на Сицилија.


„Да, драг пријателе, но ова знаење ни е малку корисно. Сицилија е голем остров со премолчено население. Ќе видите дека ќе биде многу тешко да се натера некој да зборува за Барзини или некој друг“. Се согласив со него. Тогаш одеднаш помислив на Џина, девојка која беше поврзана со мафијата. „Можеби“, реков, „можеме да научиме нешто за нашиот пријател со креп ѓон овде во Рим“.


Поглавје 6


Таа вечер отидов да ја видам Џина. Знаеше дека доаѓам и подготви вкусна храна. Главното јадење беше scallopini alla Firenze, со топено сирење на месо и спанаќ. Прво имаше шпагети, па телешко и на крај сирење и овошје. Црвеното вино беше одлично.


„Дали сите Италијанки навистина се толку добри во готвењето? - прашав кога седнавме на клупата.


Џина ми ја стави раката околу моите раменици. „Не сите“, рече таа, „но повеќето Италијанки“. Таа ги повлече нозете под себе, а здолништето и се лизна на колковите, откривајќи го нејзиниот бел задник.


„Тие прават многу работи добро“, реков тивко.


Таа се насмевна и лесно ме бакна во вратот. „Мислев дека ќе се вратиш кај мене, Ник“, шепна таа.


„Се плашам дека е работа“, реков виновен. „Барем тоа е главната цел вечерва.


Ја повлече раката назад. „Тоа не е баш додворувачки, нели? - рече таа напукајќи.


Се насмевнав и ја повлеков кон себе. „Тоа е многу важно, но тоа не значи дека не сакав повторно да те видам.


ѝ го свртев лицето кон мене и ја бакнав во усните. Таа ме прегрна за вратот. „Ова е многу подобро“, промрморе таа. Потоа таа се ослободи. „Што е твојата работа тогаш? праша таа. - Мислев дека сте во дипломатска служба.


„На некој начин“, одговорив. Џина, не можам точно да кажам зошто сум во Рим. Но, можеби можете да ми помогнете, ако тоа што ми го кажа за себе е вистина“.


Таа ми го бакна увото. 'Што мислиш?'


„Рековте дека познавате луѓе од подземјето.


Таа се повлече малку наназад. - „Но, вие не сте полиција“.


се двоумев. Тогаш решив да и кажам што повеќе. „Поради некоја причина не можам да ви објаснам, Џина“, реков, „Се прашувам што се случи во библиотеката во Ватикан пред неколку дена“.


Нејзините темни очи беа дури и поголеми од вообичаеното.


„Дијаволо! Дали сте заинтересирани за грабежот во Ватикан?


„Да“, одговорив.


'О. не знам. Постојат одредени видови на кривични дела за кои не можете да добиете информации. Ова е такво кривично дело. Никој не знае за ништо“.


„И јас не очекувам информации за злосторството од тебе“, реков. „Само се надевав дека ќе ми кажеш за одредена личност“.


Таа ги крена рамениците. „Кој е овој човек?


„Неговото име е Барзини“, реков. „Роко Барзини“.


Таа размислуваше за момент. Потоа таа рече: „Не го знам тоа име“.


„Размисли добро, Џина“, реков, бакнувајќи ја нејзината рака. „Тоа е многу важно за мене“.


По еден момент таа рече: „Не, Ник, не го познавам овој човек“.


воздивнав.


„Самата полиција нема докази за овој случај“, продолжи таа. „Би било подобро да ја отфрлите оваа работа надвор од умот“.


Ја видов грижата во нејзините очи. „Џина“, реков, „не можам“.


Таа се потпре на каучот и замислено ја џвака долната усна. „Па“, полека рече таа, „ако не можам да те убедам да се откажеш, има нешто што можеме да направиме“.


'Да?'


„Има една жена. Ја запознав преку Роза, мојата пријателка од кафулето“.


„Се сеќавам на Роуз“, реков.


„Оваа жена има бордел на плоштадот Монтечиторио. Таа ги познава римските криминалци подобро од нејзините браќа. Можеби сака да разговара со тебе. За плаќање“.


„Ќе платам“, реков.


„Ќе мора да одите таму сами. Таа не дозволува жени во нејзината куќа, освен девојките кои работат за неа“.


„Може ли да ја видам вечерва?


"Ќе видам."


Таа отиде до телефонот, го сврте бројот и зборуваше со тивок тон. По неколку минути ја спушти слушалката и седна до мене на каучот.


„Во ред е“, тажно рече таа. „Можете да одите таму после десет часот.


Таа е подготвена да разговара со вас. Не го спомнав името на личноста што ја барате. Таа се плаши дека нејзиниот телефон понекогаш го прислушува полицијата“.


„Ти благодарам, Џина“, реков. Погледнав во часовникот. Беше скоро десет часот. „Тогаш подобро да заминам“, реков.


„Има нешто друго“.


'Да?'


„За вашата посета да изгледа нормална, пронајдете една од девојките пред да разговарате со г-ѓа Вазари“.


Со показалецот ја подигнав нејзината мрачна брада. „Можеби можам да го избегнам ова“, реков.


Изгледаше сериозно. - „Не играјте игри со г-ѓа Вазари, Ник. Јас и реков дека ќе платиш за девојката и дека треба да си ги земеш парите“.


'Ќе видам.' Не беше пријатна мисла да ја оставиш Џина и да легнеш со проститутка. - "Не се плаши. Мислам на девојката. Роза ме увери дека г-ѓа Вазари е многу строга во однос на здравјето“.


Се разбудив. „Ако си во ред, ќе се вратам овде откако ќе разговарам со неа“.


Таа ме погледна со солзи во очите. „Навистина би го сакала тоа“, рече таа.


Отидов со такси до Пјаца Монтечиторио. Плоштадот беше во грд дел од градот, не за вечерни шетања. Куќата беше многу стара, со истрошена фасада. Сите прозорци беа осветлени, иако на приземјето беа повлечени ролетните, а ролетните над нив затворени, оставајќи само ленти од жолта светлина.


Додека одев по тротоарот, видов човек како стои на блискиот трем. Не погледна во мојот правец, но неговото присуство ме натера да претпазлив. Една слаба млада девојка ме пушти да влезам. Уште неколку клиенти се преселиле во големата дневна соба, каде ги запознале девојките; додека чекав во салата пред големата сала, сите изгледаа свесни за моето присуство.


До мене дојде витка, средовечна жена со црна коса строго исчешлана наназад. Прашав. - „Госпоѓа Вазари?


Таа се насмевна кревко. „Не, јас сум помошник на г-ѓа Вазари. Дали сакате девојка?


Знаев како да одговорам. 'Да'.


Кога влеговме во дневната соба, неколку жени погледнаа во нашиот правец. Ни пријде млада плавуша. Таа носеше кратки црни гаќички кои и ги открија поголемиот дел од бутовите и градите. Ја проценив на околу осумнаесет; Почувствував уште еден допир на невиност на нејзиното лице во облик на срце. Ме праша на италијански дали може да ме позајми. Дојдов до заклучок дека таа е добра или лоша како и другите. Кимнав со главата.


Таа се насмевна и посесивно ме фати за рака. Асистентката на г-ѓа Вазари замина и девојката ме праша дали сакам да пијам нешто пред да одиме во нејзината соба. „Не“, реков, „ајде да одиме горе веднаш“.


„Ах, со нетрпение го чекаш ова, а? Таа ме одведе по скалите до соба на првиот кат.


Штом вратата се затвори зад нас, таа почна да ме соблекува. - Ти си Англичанец, нели? Мери прими многу Англичани“.


Оставив да помине некое време. Се чинеше дека таа ужива. Не зедов пиштол со мене, ризичен потег, но не сакав да привлекувам непотребно внимание на ова место. Седнав на работ од железниот кревет и ги соблеков чевлите и панталоните, додека Марија вешто ја соблече тенката облека. Таа имаше прекрасно младо тело со тенок струк и цврсти, полни гради. Таа имаше модринка на левата надколеница, без сомнение оставена од жежок клиент.


„Дали ти се допаѓа Марија? праша таа.


Застанав до креветот и ја соблеков остатокот од облеката. „Да, Марија, ти си многу убава“. Се насмевнав и мислев.


Таа седна на подот до моите нозе и почна да ме гали по бутовите. „Ти си многу убава“, рече таа. Нејзината рака се качи до моите гениталии и работеше таму. Таа се наведна напред и ми го бакна бутот. Седнав на работ од креветот и таа се пресели да ми ги притисне бутовите.


Кога влегов во собата, се што помислив беше разговорот со г-ѓа Вазари. Но, додека Марија ме работеше многу вешто, мојата возбуда растеше и додека таа се испружи на креветот и ги напика перниците под нејзините бутови, јас бев подготвен.


Таа добро ја познаваше својата професија. Таа точно знаеше што да прави и кога да го направи за да ме доведе до експлозивна кулминација. Кога заврши и лежевме испотени на изгужвани чаршафи, таа изгледаше среќна што бев физички задоволна. Таа не очекуваше ништо друго. Што се однесува до мене... па, тоа беше она за што платив.


Ја прашав за г-ѓа Вазари.


'О. Вие сте таа што сакаше да разговара со госпоѓа.


'Да. Можеш ли да ме однесеш кај неа?


'Дојди со мене.'


Таа ме однесе на вториот кат и отидовме по темен ходник во задната соба. Таа тропна двапати и кога асистентот се отвори, таа си замина.


- Дали сакате да разговарате со г-ѓа. - прашала темнокосата жена.


Погледнав покрај неа во собата. Беше нежно осветлена со црвена и сина светлина. Мирисот на темјан се шири во ходникот.


„Да, таа рече дека сака да ме види“, одговорив јас.


„Влези“, рече жената, тргнувајќи се настрана.


Влегов во собата и мирисот стана задушувачки. Фигура во луксузна свила потпрена на низок тросед во просторија со дебел тепих. Како што се приближив, видов дека е невообичаено дебела жена. Сигурно имала најмалку седумдесет, но била многу нашминкана, како филмска ѕвезда од рана говорница. Нејзиното жилаво, збрчкано лице беше покриено со шминка, очите и беа црни, а очните капаци темно сини. Руж беше намачкан по нејзините дебели образи, а црвениот кармин формираше лажна уста. Сето тоа беше покриено со портокалова перика. Нејзините густи бели раце беа извлечени од нејзиниот свилен фустан како две грутки збрчкано тесто, а нејзините кожни прсти беа украсени со најмалку десетина прстени.


„Дали е ова господин Картер? го крена стариот глас.


„Да, госпоѓо“, одговорив.


Асистентот повлече стол кон софата и ми даде знак да седнам. „Извини за темјанот“, шепна таа. „Госпоѓата има чуден мирис на телото, кој го маскира со темјан“.


Кимнав со главата и седнав.


„Престанете да шепотете и да вртите на прстите“, ѝ рече г-ѓа Вазари на жената. „Можете да не оставите сами за момент.


"Да госпоѓо." Таа се сврте и излезе од собата. „Добро изгледате“, рече г-ѓа Вазари на англиски. „Дали ти пречи ако ја симнам оваа перика? Многу жешко ".


„Се разбира дека не“, одговорив.


Ги набра набраните усни и ја симна портокаловата перика од главата. Таа беше речиси ќелава, со прамени седа коса што вадеа овде-онде. Во перика, таа беше најбизарната жена што сум ја видел. Без перика, таа беше карикатура на тажна старица. Доволно чудно, ми се допадна.


„Во ред“, рече таа со кршлив глас на старец. „Разбирам дека дојдовте да побарате информации“. Разговорот и го одзема здивот.


„Навистина, госпоѓо“, одговорив.


„Само викај ме Нели“.


„Нели? - прашав недоверливо.


„Татко ми беше англиски морнар. И покрај протестите на мајка ми Италијанка, тој инсистираше да ми го даде името Нели“.


Таа ги стисна своите тенки, насликани усни во гротескна насмевка. „Дали би верувале дека сум многу привлечна жена?


'Секако.' Се надевав дека мојот глас звучеше пријателски.


„Кога имав седумнаесет години, ме запроси венецијанското благородништво“, крикна таа. „Одбив. Видете, јас сакав повеќе од деловен брак.


Молчев затоа што не знаев што да кажам.


„Кога ја основав оваа куќа, ги забавував некои од најистакнатите мажи во Европа, г-дин Картер. Моите девојки познаваа државници и високи функционери. Името на одреден министер беше познато низ цела Италија. Никогаш не спиел со девојки. Ги гледал како се соблекуваат, а потоа ги замолил да застанат голи пред него додека тој си игра со себе. Никогаш не знаеш какви желби има секој човек“.


Таа веќе беше без здив од разговорот. „Подоцна“, рече таа, „претставниците на подземјето често доаѓаа овде. мафиози и други. Ги знаев сите, господине Картер. Ми кажаа многу работи, но никогаш не продавав информации за луѓе кои ми се допаѓаат“.


Смрдеата во собата ми се закачи до ноздрите. Збрчканата маска продолжи. „Дојдовте да прашате за еден човек“.


'Да'.


'Неговото име?'


„Роко Барзини“.


Очите на збрчканата кожа долго гледаа покрај мене, а потоа се вратија на моето лице. " Го познавам . Какви информации се вклучени? '


„Можете ли да ми кажете каде да го најдам?


„Можеби“, одговори рапав глас. „Ако информациите ви вредат многу пари“.


„Имам пари“, реков.


„Дваесет илјади лири?


се двоумев. Беа многу пари, но имав идеја дека е невозможно да се пазарам со Нели Вазари.


'Добро.'


„Дали го имаш ова со тебе?


Посегнав во џебот, извадив парче лири, изброив дваесет илјади и и ги подадов парите на Нели. Го зеде и повторно го изброи со нејзините несмасни стари прсти. Кога завршила, ја донела сметката пред очите и ги проучувала гравирањето и текстурата на хартијата.


Прашав. - "Дали си задоволен?"


„Не можеш да бидеш премногу внимателен во мојата работа“, одговори таа, „дури и кога имаш работа со Американци. Но, твоите пари се во ред, па ќе ти кажам се што знам за тој паразит Роко Барзини.


Парите ги стави на издлабената ориентална маса до софата, мекото месо од нејзиното рамо се нишаше напред-назад.


„Барзини доаѓаше овде од време на време. Тој беше мал крадец кој ги малтретираше моите девојки. Беше во затвор. Обично живее и работи во Рим, но понекогаш исчезнува неколку години. Извесно време поминал во Неапол, каде што се заинтересирал за проституција и дрога. И неодамна се врати во Рим со човек чие име можеби го знаете - Џовани Фарели“.


„Не верувам“, реков. Но се сетив на името од приказната на Џина.


„Секој полицаец во Рим го знае ова име, господине Картер. Тој е богат човек и има неколку легитимни бизниси. Најпрофитабилна е успешната развојна и градежна компанија Макелаардиј Фарели. Но, зад оваа угледна фасада, Сињор Фарели е водач на подземјето, дилер на дрога и други нелегални бизниси. Тој е поврзан со мафиозо, господинот Картер, а неговото име се поврзува со кражба на уметнички дела што се случи во Венеција пред околу една година.


„Интересно“, промрморев.


„Кога Роко Барзини се врати во Рим, тој беше телохранител на Фарели.


„Лојални. И дека Фарели живее во Рим?


„Сињор Фарели има многу резиденции“, крикна таа. „Има стан во градот, но речиси никогаш не посетува. Тој има вила северно од Рим и хотелски апартман што го поседува во Капри. Во овој период од годината тој е речиси секогаш во Капри.


Таа го зеде шишето и го испрска миризливиот мирис во собата. Течноста и ја остави косата влажна и сјајна на меката светлина. Таа ја намириса слатката арома, ноздрите се разгореа, а потоа силно кашлаше.


Прашав. - "Дали си добро?"


„Да, да“, рече таа. „Во ред, млад човеку.


„Дали верувате дека Барзини и Фарели би можеле да бидат во овој хотел во Капри?


„Најверојатно, господине Картер. Хотелот се вика „Цезар Август“ и се наоѓа во центарот на островот“.


„Многу ми помогнавте.


„Секогаш го ценам човекот за неговите пари“. Нејзината бојадисана, кожена уста се насмевна криво.


Станав да си одам.


„Морате да платите петнаесет илјади лири за девојчето“, крикна г-ѓа Вазари. „Можете да платите долу. И вратете се повторно, господине Картер.


„Благодарам“, реков.


Во ходникот дишев длабоко. Долу, и платив на темнокосата жена за краток престој кај Марија и заминав. Свежиот воздух надвор никогаш не мирисал толку добро.


Таа ми рече дека можам да најдам такси на булеварот малку подалеку, па тргнав во тој правец. Беше блескава вечер, пријатна вечер. Но, на половина пат низ следниот блок слушнав чекори. Се свртев и видов двајца мажи како брзо се приближуваат.


Немав причина да верувам дека сум во некаква опасност, но кога се приближуваа се притиснав на ѕидот од куќата. Тие забавија. Еден од нив помина покрај мене, другиот - до мене. Потоа се сврте еден човек кој минуваше и ме пресече. Ми се чинеше дека го препознав лицето што го видов во куќата на Нели Вазари.


— Фер Мар! - рече тој, запирајќи ме значително.


Немав избор. „Јас прашав - „Што се случило?


Брзав.


„За што разговаравте со г-ѓа Вазари? - праша друг, помалку мускулест маж на англиски.


Гледав во квадратот на мажот, со џепното лице и наеднаш се почувствував гол без моите штикли од Лугер и шило.


„Таа е моја стара пријателка.


Крупниот човек ржеше. Никогаш не сте биле таму, господине.


Го турнав. - 'Премести се!'


„Не додека не кажете што зборувате со Мадам“, рече тој.


„Веќе кажав. Тоа беше обнова на едно старо пријателство“. Сакав да поминам покрај нив.


Мускулест маж ме удри со тупаница во главата. Паднав врз неговиот другар, кој дозволи тупаницата да ми навлезе во стомакот. Комбинацијата од два удара ме нокаутираше за момент. Силно ја удрив куќата и здивнав како риба. Видов уште една тупаница како доаѓа кон мене и се обидов да ја одбегнам, но брзо ме удри по образот. Неколку моменти подоцна ме грабнаа одзади. Пред мене се движеше лице со траги од сипаници.


„Кажете ни за овој разговор“, пукна тој.


'Оди по ѓаволите.' - стенкав.


Ме удри тупаница во градите. Пред да се соземам од ударот, добив втор удар во лицето. Почувствував како главата ми се наведнува на страна. Овие гангстери ги знаеја своите работи. Веројатно не беа ни поврзани со мажите што ги барав, но тоа во моментот не смени многу.


„Престани“, заркна тој. Видов блесок на сечило, а потоа шило кое го држев под мојот нос.


„Кажи или ќе те пресечам!


Можев повторно да дишам. „Во ред“, реков. „Ќе кажам. Ножот не исчезнал, туку останал неподвижен.


Сега си ја вратив силата. Тесното сечило на ножот беше само три инчи од моето лево око. Требаше многу добро да знам што правам.


„Разговаравме за нејзиниот бизнис“, реков, сè уште тешко дишев. Ја поместив десната нога така што беше меѓу неговите испрскани стапала. — четата на госпоѓа Вазари? - праша сомнително. 'Зошто?'


Другиот човек малку помалку цврсто ме држеше за раце.


„Да“, реков, подготвувајќи се за акција. „Гледате, сакав да ја замолам да отвори куќа во Милано.


'Кои? Г-ѓа Вазари никогаш не би...“


Го повлеков масивниот човек еден чекор напред и силно го забив десното колено во неговиот скротум. Лицето му се искриви. Го фрли шилото на улица. Додека го спуштав стапалото, со десната нога стапнав на стапалото на крупен маж. Тој врескаше и неговиот стисок се олабави. Со сета сила му удрив во градите со левиот лакт. Слушнав удар. Тој врескаше и падна на страна и се заби во ѕидот зад нас.


Другиот ме удри. Го блокирав ударот со левата рака и го возвратив ударот со десната. Како што паѓаше на земја, посегна по своето шило, но тоа се лизна во темнината. Тогаш почувствував дробен удар во грбот. Големиот човек се притисна на ѕидот и повторно ме нападна. Неговата тупаница ме удри во задниот дел од главата и паднав на колена. Паднав на страна. Тешка чизма ме удри во лице. Го удрив со задниот дел од раката и тој одлета.


Кога повторно ме клоцаа во страна, гласно стенкав. Посегнав со чизмата и промашив. Мускулестиот човек повторно стана.


"Basta cosi!" тој рече. „Си сбриги! Реши да си замине.


Неговиот придружник побрза по него и тие исчезнаа зад аголот. Седнав со тешкотија. Чувствував како да ме ставиле низ џиновска мелница за месо. Имав толку силни болки во телото што беше невозможно да се утврди кои области се оштетени. Ја кренав раката кон лицето. Тоа беше крвав хаос.


Се потпрев на куќата неколку минути, надевајќи се дека болката ќе се намали. Бев премногу оптимист. Се сопнав по темната улица неколку стотици метри и конечно стигнав до булеварот. Како што рекла, набрзо се појавило такси. Му се јавив и се качив внатре.


„Што ѓавол!? Извика возачот кога го виде моето лице.


Му ја дадов адресата на Џина Романо. Возеше брзо за да ме извади од неговото такси што е можно побрзо. Одев по скалите и ја треснав вратата на Џина. Кога го отворила, нејзините очи се ширеле од шок.


"Дија мио!" Извика таа.


Поглавје 7


Подлактиците ми беа тешки, а устата ми беше сува. Се обидов да се вразумам. Сè што можев да се сетам по средбата со Џина беше дека успеав да го повикам Хок на телефон со конвертор на глас за да му кажам за тоа. Тој рече дека ќе се јави наутро. Ја мрднав едната нога. Чувствував различно месо под чаршафот. Поминав со раката преку меката испакнатост на мојот стомак до топлото место каде што се споија моите бедра. Џина се сврте кон мене. Нејзината лева града ја допре мојата страна и почувствував дека нејзината брадавица се лизга покрај мене. Посегнав под чаршафот и ја допрев нејзината мека, топла кожа. Обидувајќи се да ја игнорирам болката, се свртев на страна, стискајќи го мојот цврст, заоблен задник.


„Мм“, рече таа, сè уште затворајќи ги очите.


Таа се притисна на моето тело и ме прегрна за половината. Потоа направи уште еден звук и очите и се отворија, трепкајќи.


Ник? Дали сте сигурни дека се чувствувате подобро?


ѝ ги повлеков колковите кон мене и таа ми ја фрли раката преку рамо. Нејзините гради се притиснаа на моите голи гради.


„Ништо посебно“, промрморев. „Но, верувам дека ситуацијата наскоро ќе се подобри“.


Ги раздвои полните усни. Јазикот што се појави беше топол и сладок. Нејзините колкови тивко отскокнаа кон мене. Бакнежот нè натера да здивнеме. Џина го префрли десното бедро преку моето бедро, а моите болки во телото беа заборавени во налетот што нè совлада додека се свртев и го подигнав нејзиното тело за да го прими мојот удар. Таа дојде кај мене доброволно и во исто време достигнавме кулминација.


Потоа легнав на грб да се одморам. Џина, лежејќи до мене, погледна во таванот. Конечно, ја кренав раката и нежно ги допрев раните над левото око и на десниот образ. Беа суви, но ме болеше целата страна на лицето. По некое чудо, ми се чинеше дека забите останаа на своето место. Го извадив чаршафот и видов неколку модринки на моето торзо.


„Добро се однесуваа со мене“, реков, „но се сомневам дека можат да се движат толку непречено утрово“.


„Сиромашето момче“, тивко изрика Џина. Таа ми ја стави раката на бутот.


„Се надевам дека не и пречеа на Нели Вазари“, реков.


„Тие нема да го направат тоа, Ник. Таа има многу влијателни пријатели“.


„Мислев дека се Сицилијанци“, реков. „Иако нема директна врска, досега Барзини или Фарели го слушнале тоа“


.


„Ник“, рече Џина, свртувајќи се кон мене. „Дали ќе одиш на Капри?


Прашав. - „Зошто сакаш да го знаеш ова?


„Кога ми кажа сè за вашиот удел во кражбата синоќа, можеби не сте знаеле, но ме принудивте да ви помогнам“, одговори таа. „И јас можам да ти помогнам. Можеби ќе ми верувате целосно сега, кога ми верувавте долго време. Го знам овој Фарели. Запомни, ти кажав дека сум му љубовница. Го знам неговиот хотел, неговата соба, неговите навики. Можам да ти бидам од корист“.


Прашав. - „Колку долго... си со Фарели?


Таа го избегнуваше мојот поглед. „Неколку месеци. Ми купи многу работи, но неговата суровост беше неподнослива за мене“.


„Како можам да бидам сигурен дека ќе ми помогнеш против него сега? Се чувствував подалеку.


Таа ги стесни очите. „Ги мразам Фарели, Ник. Се колнам дека можеш да ми веруваш.


Размислив и решив да го пробам. „Во ред“, реков, „ќе те одведам во Капри. Мојот пријател од Интерпол доаѓа со нас“.


„Дали да донесам полицаец?


'Да'. Таа застана. - „Дали Фарели го ограбил Ватикан, Ник?


„Има добри шанси за тоа.


„Но, зошто вашата влада треба да се грижи за ова? Замислено ја погледнав. „За време на грабежот, нешто што и припаѓаше на мојата влада беше украдено. Не треба повеќе да го познавате Џин. Не ме прашувај повеќе“.


„Во ред, Ник.


Заѕвони телефонот. Џина стана, отиде до другиот крај од собата и го зеде телефонот. Нејзиното голо тело сепак изгледаше привлечно. Еден момент подоцна таа се сврте. 'Тоа си ти.'


Мораше да биде Хок. Тоа беше тој.


„Кој по ѓаволите беше тоа? рикаше низ милји океан.


Се насмеав и покрај моето тврдо, болно лице. „О, една девојка“, одговорив невино.


"По ѓаволите да, девојка!"


„Во ред е“, реков. „И само го ставив на платен список“.


„До кој степен? Гласот изгледаше кисело.


„Знаеш, никогаш нема да ти наплатам пари за ова“, реков. „Ја вработив Џина на привремена основа. Таа ме доведе до изворот на важните информации за кои разговарав со вас.


„Сè додека знаете што правите! Застана за да го најде својот сарказам. - „Се надевам дека си поминала добра ноќ, Ник“.


Неговите намери беа јасни, но јас останав рамнодушен. „О, да, господине. Се чувствувам многу подобро.'


„Слушај, дали си добро? Си звучеше малку претепан синоќа.


„Добро сум“, одговорив.


„Ги разгледавме досиејата на Јуда“, продолжи тој, „и имаме новости за вас. Името на Фарели се појави во досието на Јуда пред неколку години. Тој украл некои владини документи во Англија. Фарели е големо момче. Тој е или мафиозо или е тесно поврзан со нив“.


'Да. Тип на тип кој може да обезбеди работна сила и опрема за серија грабежи што ги сонувал Јуда“.


„Тоа е она до што дојдов, Ник. Мислам дека е подобро да одиш во Капри.


„Ќе летам за Неапол подоцна“.


„Добро. Информирај ме. Оваа работа можеби е поголема отколку што мислиме“.


„Токму така“.


„Обидете се да спиете малку навечер“.


Се насмевнав. Знаев дека и Хок се смешка со своето слабо лице. „Да, се разбира“, реков.


-


Подоцна тоа утро отидов во канцеларијата на Интерпол и го информирав Тони Бенедето за најновите случувања. Имаше солидно досие за Фарели. Имаше референца за „г-дин Ј“. Датумот беше подоцнежен од ознаката AX.


„Јуда и Фарели се чини дека станаа добри пријатели“, рече Тони.


Одговорив. - „Што се однесува до Фарели, не знам“. „Но, никој не му е пријател на Јуда. Одржува само немилосрдни деловни контакти“. Ја погледнав папката со датотеките. „Јуда не е целосно човек, гледате, тој ги загуби рацете во несреќа кога беше млад, и има вештачки раце кои личат на месо и крв, но се под „кожата“ од цврст челик. Овие раце симболизираат личност. За малку ќе ме убиеше еднаш со нив.


„Ќе се молиме да не добие друга шанса“, рече Тони.


„Дали сте подготвени да одите во Капри?


'Да. Во колку часот заминува нашиот авион?


„Во четири часот. За еден час ќе бидеме во Неапол, а рано навечер на островот“.


Имаше светлина уште еден час пред да отидеме со жичницата до градот Капри над снежно белиот остров исполнет со цвеќиња. Островот бил толку мал што кобалтното сино море можело да се види речиси од секаде во градот. Тесните, кривулести калдрмани улици имаа безброј скали кои водеа нагоре и надолу на други нивоа. Туристите го исполнија малиот плоштад во центарот и седеа да пијат Цинзано додека сонцето заоѓаше. На два блока од плоштадот стоеше хотелот Цезар Августус, голема, убава зграда со бугенвила над влезот.


„Тоа е тоа“, рече Џина додека стоевме пред него. „Апартманот во кој живее Фарели е на третиот кат. Од тука можете да го видите балконот. Кога Фарели е таму, тој има двајца телохранители, но можете да видите само еден од нив. Вториот го крие кога ќе дојдат на гости странци. Во една мала соба надвор од дневната соба има метална маса која е секогаш заклучена. Можеби има нешто важно во ова“. Таа потоа праша: „Што ќе правиш кога ќе пристигне Фарели?


„Чувајте ги нашите идентитети во тајност што е можно подолго“, одговорив. „Можеме да дознаеме за земјиштето или куќите на островот. Се разбира, се надевам дека не е таму бидејќи немаме доволно докази против него за да го уапсиме. Јуда е човекот што ми треба. Се надевам дека го има она што го барам“. Потоа: „Не можете да одите горе“.


„Зошто да не, Ник? Можам да чекам во ходникот додека ме прашаш.


„Не, тоа е премногу опасно. Одиш во кафуле на плоштадот да се напиеш“.


„Во ред“, рече Џина разочарана.


„Ако не слушнете од нас во рок од еден час, добијте соба во хотелот Парадизо“.


'Ќе го направам.' - Таа ги крена рамениците и тргна кон плоштадот.


Тони се насмевна и одмавна со главата. „Добар информатор, пријателе“, ми намигна тој.


„Требаше да ја видите Нели Вазари“, реков.


Кога се соочивме со ситуација како онаа во која се најдовме јас и Тони, моравме да играме според чувството. Тоа е како да играш шах бидејќи по првите два-три потези има многу можности. Така отидовме во станот со многу прелиминарни идеи. Тропнавме, надевајќи се дека нема да има одговор. Но, вратата се отвори и видовме една девојка како стои. Таа имаше платинесто руса коса и розов кармин на полни усни. Куќна палто со цветен дезен, лабаво провокативно прицврстена на половината, не ги криеше нејзините луксузни облини. Очигледно беше дека е гола под палтото. Нејзините долги заоблени колкови и бујните гради заводливо ѕиркаа зад аголот со секој тежок чекор што го направи. А судејќи по рапавото мрморење и нестабилните чекори, јасно беше и дека не и треба пијалокот што го држеше во рака. „Дали г-дин Фарели е тука? - праша Тони.


„Не“, рече таа на англиски со скандинавски акцент, „г-дин Фарели не е тука“. Таа се потпре на вратата, а наборите на фустанот уште повеќе се разделија.


„Извинете“, реков, обидувајќи се да не го погледнам нејзиното сочно тело, „поминавме долг пат за да го видиме. Со кого друг да разговараме?


„Можеш да разговараш со мене, шефе“, рече таа, смеејќи се. „Тука сум, како и секогаш, сосема сам“. Ја стави раката на рамката од вратата, како да решила целосно да ја скине наметката. Тони ме погледна и благо се насмевна. „Со задоволство ја прифаќаме вашата покана, Синора.


Таа ни знак и ја тресна вратата зад неа. Собата беше раскошно опремена, но чистотата очигледно не беше силна страна на девојката. Насекаде имаше празни шишиња, преполни пепелници и полупразни чаши, а дебелиот тепих беше расфрлан со весници и илустрирани списанија.


Со лежерен гест, девојката ни даде знак да седнеме. „Дали би сакале нешто да пиете? пијана се кикотела. Одмавнав со главата и нејзините усни се свиткаа од разочарување. „Лоша среќа“, рече таа.


Плавушата се сопна на клупата спроти двете столчиња на кои седевме јас и Тони. Со гласна и болна воздишка, таа падна на софата, а лабавиот јазол на појасот се отповика, оставајќи малку да се погоди за нејзиното зрело тело. Секако, бевме лице в лице со љубовницата на Фарели. 'Што сакаш?' праша таа. „Можете да ми кажете. Џовани ме информира за сè Нејзините зборови сè уште звучеа насилно, но таа не беше толку пијана како што првично мислев.


Кога Тони ми објасни дека сакаме да купиме вили на островот, се свртев и погледнав во соседната мала соба за која зборуваше Џина. Од местото каде што седев, видов метална маса со телефон во аголот.


„Има многу малку вили за продажба на Капри“, рече русокосата, која едноставно се претстави како Херта, „а ако некој продаде нешто, тоа е по многу висока цена. Дали господата сакаат скапи работи? Последниот збор беше прашан со навестување...


„Навистина“, рече Тони насмевнувајќи ѝ се. Го исчистив грлото. - „Герта, го гледам телефонот во другата соба. Може ли мојот пријател да се јави во нашиот хотел? '


Тони се намурти.


„Се разбира“, рече таа со рапав глас. „Ќе ти го запалам светлото. Таа стана од софата и наметката за момент и се лизна од колковите, откривајќи го нејзиниот русокос триаголник.


Кога влезе во другата соба за да го вклучи светлото, Тони ја подигна веѓата. И кога помина покрај неа за да оди во друга соба, таа го фати за рака.


Видов дека тој ја зафати нејзината гола десна града. Таа мавташе напред-назад и се насмевна. Тони влезе во собата и ја затвори вратата. Герта дојде до мојот стол и застана до мене, ставајќи ја раката на моето рамо: „Ти си убав човек“, рече таа.


Ја погледнав. „Благодарам“, реков. - Кажи ми, Герта, дали г-дин Фарели во последно време стекна нови деловни пријатели? Слушнав дека има нов партнер“. Таа се врати на каучот со пијалок во раката. „Џовани секогаш има нови лица“, полека рече таа. - Но, дали да зборуваме само за Џовани? На крајот на краиштата, вие и вашиот пријател не живеете само за бизнис, нели?


„Ти си, се разбира, многу гостопримлива“, ја запрев. Се надевав дека Тони е зафатен со пребарување на таа маса.


- Знаете, луѓето како мене. Отсекогаш било вака. Имам што сакаат. Дали те шокирам?


„Воопшто не“, одговорив. Што прави Тони таму?


'Одлична работа. Мило ми е што не си шокиран. Тогаш си исто како мене. Знаете дека треба да ја искористите шансата кога ќе дојде, нели?


„Да, така е“, реков, размислувајќи за соседната соба.


Герта ја стави чашата на подот и мрзеливо се испружи на каучот. Таа лежерно ја откопча својата наметка додека влезе Тони.


„Бенисима! - рече тивко.


Герта не погледна во нас. „Знам што сакаш“, рече таа со рапав глас. „И можете да го направите тоа. Секој по ред или и двете во исто време. Во ред е, нема да му кажам на Џовани.


Тони застана пред неа и го погледна нејзиното голо тело. „Ник“, рече тој со сува уста, „можеби имаме уште неколку минути, добро?


„Боже не, Тони“.


- Тогаш замини. Ќе се видиме подоцна.'


„Тони, тој ќе се врати секој момент!


Тони погледна во софата и се сврте кон мене. „Лесно ти е кога те чека девојка на плоштадот“. Сега тој беше вознемирен и малку лут. Не за мене, туку за ситуацијата. Знаеше дека сум во право.


„Правете што сакате“, реков, „но дајте ми ги информациите што ги добивте на телефон“.


Лицето му се смени. - Извини, Ник во право си. Последниот долг поглед го погледна Герта, а потоа се сврте и се упати кон вратата.


„Извини, душо“, ѝ реков на голата девојка. „Тоа едноставно не е местото или времето“.


Герта ме погледна некако збунето. „Не сакаш да спиеш со мене?


„Ти си најпосакуваната жена на островот“, реков, „но јас и мојот пријател имаме итни работи“.


Тони молчеше додека бевме во лифтот. Кога влеговме во фоајето, реков: „Гледај вака, пријателе. Може да имате проблем“.


Тони се насмеа. „Мислам дека студени тушеви во хотелот...


Прашав. - 'Што е ова?'.


'Погледнете. Тој човек. Ова е Фарели.


Висок, темен маж на околу четириесет години влезе во фоајето со друг дечко. Го испитав внимателно за да дознаам следниот пат. Потоа го погледнав другиот човек како лута со бастун и го препознав. Токму Барзини го застрелав во бутот за време на грабежот во Ватикан. Кога двајцата мажи се приближуваа до најблискиот шалтер, се свртев кон решетката за весници така што Барзини не можеше да ми го види лицето.


„Дали сè уште не ме праша? - ја праша Фарели рецепционерката.


„Не, сињор Фарели“.


'Совршено. Испрати храна за тројца горе. Да речеме таљатели ала богнезе.


„Ќе се погрижам за тоа, сињор Фарели.


Фарели и Барзини тргнаа кон лифтот без да не забележат. Барзини имаше сериозно куцане. Неколку моменти подоцна, вратата од лифтот се затвори зад нив.


„Неговите чевли“, реков.


„Кај Барзини?


'Да. Има ѓон од креп.


На враќање кон плоштадот, Тони извади парче хартија од џебот. „Го отворив ова биро со вашиот практичен главен клуч и открив две интересни работи. Едниот беше бележник со адресата на Јуда. Јас го дешифрирав. Ова го потврдува вториот доказ што го откривте во Ватикан“.


Погледнав во парчето хартија. Беше исчкртано: „Сениор. Јуда, Сан Марко импортс, Виа Сашети, Панчино, Сицилија“.


„Се разбира“, реков. „Штабот на Јуда е на Сицилија, па веројатно таму ги ангажирал бандитите.


„Ова значи дека и нашите интереси се префрлаат таму. Ако украдените предмети сега се на Сицилија, мојот случај ќе се реши кога ќе ги најдеме.


„Навистина“, реков, „иако мојата задача нема да биде толку лесно да се завршам. Не ако Јуда го најде документот во вазна“.


„Превртете ја хартијата“, продолжи Амико Тони, „и потоа можете да прочитате што сум копирал“. Ова беше напишано во бележник. Дали ова ти значи нешто?


Стоев под светлината на малата веранда на хотелот и го проучував ракописот на Тони. Читам: „Производ на Леонардо“ плус датум.


„Ова веројатно е референца за украдени предмети“, рече Тони, „а Леонардо можеби е колекционер што ги купува“.


'Можеби.'


Нешто во врска со белешката ме заинтригира. Ако едноставно се работеше за транспорт на украдена стока, тоа не беше моја работа, бидејќи бев сигурен дека вазната е наменета за приватната колекција на Јуда. Но, имав чувство дека поради некоја причина белешката има вистинско значење - за мене повеќе отколку за кој било друг!


Поглавје 8


48 часа подоцна стигнавме во Сицилија. Островот беше неплоден и карпест, со мрачен, но живописен изглед. Го истражувавме првото село и откривме дека неговите жители се многу слични на оние опишани во водичите. Мажите или рикаа во неразбирливи одговори на нашите прашања или целосно не игнорираа. Жените исчезнаа кога стигнавме на местото на настанот. Конечно Тони го праша старецот да ни каже каде е Виа Сашети. Се испостави дека е стар пат, карпест и нерамен, кој води до другиот крај на островот. Дознаваме дека Сан Марко импортс е затворен подолго време, иако го купил странец. Според зборовите на старецот, зградата стоела потпрена на карпа со поглед кон морето.


Знаевме дека куќата несомнено ќе биде чувана, па ако отидеме таму со такси, под претпоставка дека можеме да најдеме такси во селото, веднаш ќе бидеме во неволја. Затоа, решивме да пристапиме кон засолништето на Јуда од другата страна, со брод.


Утрото по нашето пристигнување, изнајмивме рибарски брод и се упативме кон местото каде што црната карпа се издигна речиси двесте метри над нас. Од бродот што танцуваше, карпата изгледаше речиси вертикална. Малиот бел брод го паркиравме на тесна плажа во подножјето на карпа.


„Можеби требаше да тргнеме по патот, пријателе“, предложи Тони, наведнувајќи ја главата назад за да ја проучува карпата над нас. „Мислам дека гледам тешко искачување“.


Џина застана до нас на темниот песок, а нејзината руса коса трепереше како грива на ветрот. „Ник“, рече таа, „можам да се качувам на карпи само бос“.


„Не навлегуваш во ништо“, реков. „Ќе останете овде да го чувате чамецот.


„Не“, се спротивстави таа. Таа се сврте кон Тони. Ги крена рамениците.


„Нема протести“, реков. „Вие имате поголема вредност за нас отколку да се обидувате да се искачите на оваа карпа. Ако слушнете пукање, почекајте 15 минути. Ако ниту еден од нас не се појави, заминете со брод. Разбрав?'


„Да“, рече таа мрачно. „Четвртина час“.


„Во ред“, реков и се насмевнав. „Внимавајте на бродот. Наскоро таа може да биде нашата единствена опција. Ќе се вратиме за еден час.


Ја оставивме Џина во чамецот и почнавме да се качуваме. Носевме лесни ветробрани и чизми со гумен ѓон што ги купивме во селото, а Тони имаше топка од јаже преку рамо. Имав куки за качување што висеа на појасот.


Во подножјето на карпата имаше тесен раб. Го избравме патот што водеше оттаму. Отидов напред, барајќи лизгави точки и му укажував на Тони. Од неговиот мрачен израз можев да забележам дека неговата работа во Интерпол беше поинаква во целина. Факт е дека Тони ретко мораше да ја напушти удобноста на цивилизацијата. Бев љубопитен колку плаќа Интерпол во споредба со AX.


Беа потребни само неколку минути за да се дојде до средината на карпата, но инаку беше значително побавно. Патеката практично исчезна и моравме да најдеме потпора за рацете и нозете во пукнатините. Тоа беше ризичен бизнис. Сега бевме толку високо што ако паднеме, тешко е да се каже што ќе се случи со нас. И кога бевме околу триесет метри под врвот, Тони се лизна на лабава карпа, изгуби рамнотежа и почна да паѓа.


„Пружи ја раката! - рикав.


Ја пушти десната рака и ме фати. Го фатив за рака и неговата тежина ја исфрли мојата лева нога од потпорот. Кога се лизнав и се обидов да ги движам нозете, помислив дека ќе паднам. Но, со десната рака го грабнав остриот камен над главата и силно се држев.


„Најди нешто да се држиш со твоите нозе“, режев. Мојата тежина почна да го ослабува каменот. Се чинеше како цела вечност пред Тони повторно да си ги најде стапалата и да ме пушти за да можам да ја вратам левата нога и да се потпрам на неа.


'Добро?' - прашав, дишејќи тешко.


„Си“, режеше тој со исплашено лице.


Му се восхитував на Тони. Тој многу повеќе се плашеше од искачувањето од мене, но го започна без приговор.


„Не е далеку“, реков.


Внимателно избрав места за да ги дофатам и продолжив. Џина се претвори во кукла далеку подолу на тесната плажа.


Конечно стигнавме до околу педесет метри под врвот со Тони веднаш под мене. Зглобовите на прстите му беа бели, а усните набиени. Му го зедов јажето и го намотав низ куката за качување што ја фатив за појасот. Држејќи ја карпата цврсто со десната рака, ги оставив куката и јамката од јажето слободно да висат на страна и ја фрлив целата работа на врвот на карпата.


Куката исчезна преку работ на карпата. Јажето висеше до мене. Ја влечев. По неколку дециметри куката се фатила за нешто и застанала. Го повлеков јажето и го погледнав Тони. „Речиси сме таму“, реков.


Неговото лице изрази сомнеж. Го грабнав заврзаното јаже и се качив. Рака под рака се искачив на врвот. На половина пат ја пушти куката, паднав три дециметри, па куката пак се фати. Почувствував пот на усните и во очите.


Внимателно се искачив понатаму и конечно погледнав над врвот. На само дваесетина метри стоеше зградата со бел штуко на Сан Марко импортс. Тоа беше ниска, еднокатна зграда со штицани прозорци и плевел што растеше зад високата жичена ограда што ја опкружуваше зградата.


Се качив преку работ и ползев до местото каде што куката беше закачена за остар камен. Го стегнав, а потоа погледнав во Тони и кимнав со главата. Се качи на јажето. Му требаше малку труд, но конечно го направи тоа и седна до мене.


„Имаш луди идеи, пријателе“, рече тој.


„Знам“, реков низ смеа. Отидов до работ на карпата и и мавнав на Џина за да и кажам дека безбедно стигнавме до врвот. Таа замавна назад. Погледнав во карпестата област. „Има полесен пат надолу околу половина милја одовде“, му реков на Тони. „Ќе го искористиме подоцна.


„Е Конте“, рече тој. "Се согласувам ".


Ползевме до портата. Без знаци на живот.


„Ќе погледнам брзо“, рече Тони. Ползе со испотено лице до аголот на жичената ограда. Погледна во предниот дел на зградата, а потоа се врати кај мене.


„На главниот влез има чувар кој ми се чини дека е вооружен“, рече тој.


„Така мислев“.


„Имаше барем уште еден автомобил паркиран напред, но можев да го видам сервисниот влез во страничниот ѕид. Верувам дека ова ќе ни овозможи да влеземе без чуварот да не забележи“.


„Во ред“, реков. „Но, штотуку открив аларм во оваа ограда. Мораме да направиме нешто околу ова“.


Беа потребни уште петнаесет минути да импровизираме бајпас на алармниот систем за да можеме да направиме мала дупка на дното на оградата. Потоа влеговме внатре и се упативме кон страничната врата што ја откри Тони. Кога стигнавме таму, забележавме дека чуварот не може да не види од својата позиција на портата. Се лизгав покрај зградата додека не успеав добро да ја погледнам. Носел откопчана кошула и држел автоматска пушка АК-47 под раката. До портата имаше мала стражарска кабина; Имаше нешто врзано за штандот што Тони не го виде: голем германски овчар. За среќа ветерот дуваше во наш правец, па кучето не нѐ помириса. Но, знаев дека мораме да бидеме многу тивки кога го отворивме сервисниот влез.


Се прикрадовме до металната врата и ја погледнавме бравата. Не беше тешко да се отвори; Со помош на специјален главен клуч, беа потребни само неколку минути. Внимателно ја турнав вратата и погледнав внатре.


„Ајде“, му шепнав на Тони.


Ги извадивме пиштолите и влеговме внатре. Тони ја затвори вратата зад нас. Бевме во ходникот што води кон предниот дел на една мала зграда. Некаде во далечината се слушна тап звук на зуење. Се чинеше дека доаѓа одоздола, но скалите не се гледаа.


Му дадов знак на Тони да остане покрај мене додека се вовлекувавме кон предниот дел на куќата. Се најдовме во еден вид рецепција или канцеларија. На масата седна човек во бело палто, кој ми се чинеше дека е некој вид техничар. Во аголот чувар читаше италијански весник. Никој од нив не нè виде и не слушна.


Пред бирото имаше шалтер во облик на L, кој го делеше човекот од отворената влезна врата и стражарот. Додека му кимнав со главата на Тони, тој помина низ портата на столбот и јас направив неколку чекори кон стражарот.


„Седнете“, викнав на италијански.


Чуварот скокна од седиштето и неговата рака отиде до пиштолот на колкот, но потоа го виде мојот Лугер вперен во неговите гради. Човекот во бел мантил погледна во Тони, а потоа во мене, полека станувајќи од своето место.


„Каде е Јуда? - го прашав, без да го одземам пиштолот и погледот од стражарот.


„За што ти треба? - праша чуварот.


„Ајде, да одиме“, рече Тони додека ја пикна својата 0,38 Берета во грбот на човекот. „Не го тестирајте нашето трпение.


„Јуда не е тука“, рече човекот. Тој одговори на италијански, но изгледаше германски или можеби скандинавски. Сега се сврте кон нас и внимателно ни ги прегледа лицата. Тој беше слаб човек со очила без раб и ладно сини очи. Изгледаше како човек кој Јуда би го вработил. Но, ако тој бил техничар, која е неговата функција овде?


„Можете ли да контактирате со стражарот надвор? Прашав.


„Да“, одговори тој.


„Не им кажувај! чуварот се втурна во аголот.


Отидов до него, му го извадив револверот од футролата и го ставив под појас. Потоа се свртев кон техничарот: „Кажи му на стражарот надвор да влезе овде“, реков.


„Тој не може да ја напушти функцијата!


„Не зборувај со нив! - инсистираше чуварот.


„Ќути, идиоту! Рече техничарот со леден тон.


„Кажи му дека г-дин Јуда е на телефон и сака да му даде посебни упатства“, реков.


Човекот погледна од мене кон Тони. „Прави како што вели тој“, рече Тони.


Техничарот отворил фиока на биро и нашол предавател. Тој го притисна копчето и рече: „Карло. Дојди овде. Г-дин Јуда сака да разговарате со него по телефон.


Чекавме во тишина додека стражарот одеше од портата до зградата со заканувачки АК-47 под раката. Кога се приближуваше до вратата, чуварот во аголот извика: „Внимавај! Имаат оружје!


Човекот од вратата погледна кон Тони и мене, а потоа го крена пиштолот. Пукав и го удрив во градите. Кога паднал на вратата, митралезот силно затресе. Куршумите ги пробиле подот, шалтерот и градите на обезбедувачот кој повикал предупредување. Удрил во ѕидот и паднал од столот на кој седел. И двајцата беа мртви.


Отидов до вратата и погледнав надвор. Немаше никој на повидок. Кога се свртев назад кон техничарот, лицето му беше бело.


„Ајде сега“, реков. „Дали Јуда навистина замина?


„Тука сум сам“, рече тој. Од неговиот глас можев да забележам дека ја кажува вистината.


„Каде е пленот? - праша Тони.


'Кои?'


„Богатства на Ватикан. Каде се скриени?


„О, мислевте дека богатството е тука?


Отидов зад шанкот и го притиснав Лугерот на левото уво на човекот. 'Каде се тие?'


Лицето му беше бело креда и тешко дишеше. „Слушнав како зборуваат за пештера“, рече тој голтајќи.


Прашав. - „Каква пештера?


„Змиска пештера. Некаде овде.


„Го знам тоа“, рече Тони.


Посилно го притиснав Лугерот на главата на човекот. „Што има овде под земја?


На неговото лице се појави израз на ужасен ужас. 'Ништо!' - гласно рече.


Тони и јас се погледнавме. Прашав. - „Ако богатствата се скриени во пештера во близина, што мислите дека се собите под нас?


„Мислам дека треба да дознаеме“, рече Тони.


„Врзете го“, реков. Имаме само неколку минути пред Џина да замине на бродот.


Тони го затвори човекот со замолче направено од неговата сопствена вратоврска, врзувајќи го со јаже додека јас ја барав скалата. Немаше скали, но кога ја отворив вратата од плакарот за метла, видов лифт.


извикав. - "Ајде, Тони!" „Можеме да слеземе.


Влеговме во малиот лифт и тивко се спуштивме, љубопитни да видиме што ќе најдеме долу. Неколку моменти подоцна излеговме со широко отворени очи.


'Добар Бог!' - рече Тони.


„Во право си“, реков и тивко свиркав.


Влеговме во неверојатен подземен комплекс. Можевме да видиме ходници и соби во сите правци освен карпата. Додека одевме, не можев да им верувам на очите. Еден дел содржеше целосна нуклеарна „фабрика“, а соседните простории ја содржеа целата придружна опрема и машини. Јуда стана атомски научник! Конечно најдовме лабораторија со голема маса и сеф. Тони почна да работи на сефот, кој со задоволство рече дека може да го отвори додека ја прегледав масата. Кога сефот беше отворен, најдовме неколку интересни документи. Ги ставија на маса.


„Минатите неовластени кражби на уметнички дела“, рече Тони. „Јуда и Фарели сигурно работеле заедно цело време“.


Извадив парче хартија од сефот и го погледнав. „О Боже мој“, реков. „Јуда со години крадеше тајни од земјите на НАТО. И на крајот тој имаше доволно од нив за да изгради своја атомска бомба“.


„Веројатно затоа ги започна овие грабежи“, рече Тони. „Да се финансира овој проект.


Зедов уште една хартија и ја гледав долго време. „Па, добро“, реков, кисело смеење. Тоа беше украден документ што го ставив во етрурска вазна.


„Дали ова беше она што го бараше, Ник?


'Да'. Внимателно ја свиткав хартијата и ја ставив во џеб.


„Тогаш вашата мисија е завршена“, рече Тони, „и јас ќе бидам подготвен кога ќе ги соберам уметничките богатства од оваа пештера“.


Му дадов неколку цртежи со мастило. „Не, мојата мисија не е завршена. Мислевме дека Јуда ќе им го продаде овој документ на Русите, но се чини дека тој самиот би можел да го искористи. Ова е детален цртеж на документот што го ставив во мојот џеб. И во други трудови има белешки за дизајнот на уредот“.


„Дали сакаш да кажеш, пријателе, дека документот што Јуда несвесно го украл содржи план за дел од атомска бомба?


„Да“, одговорив. Беше јасно дека Јуда виде дека детонаторот ќе го направи неговиот арсенал поефикасен и затоа сакаше да го искористи. Ова исто така покажа дека бомбата Јуда била мала - веројатно пренослива. Ми падна на памет дека дури и пренослива бомба може целосно да уништи голем град.


„Дали мислите дека ќе го искористи? - праша Тони.


„Го знам тоа со сигурност“.


„Тогаш каде е бомбата?


Го погледнав замислено. „Да претпоставиме дека бомбата е готова“, реков. „Јуда имаше време да го направи уредот и да го стави во својата бомба. Да претпоставиме дека сè е подготвено и бомбата лета некаде?


„Ах“, промрморе Тони.


Зеде уште едно парче хартија и го проучуваше. „Погледни го ова, Ник.


Нешто со молив беше исчкртано на хартија. Беше на италијански и гласеше: „Принос од еден мегатон со радиус на експлозија од четириесет и пет километри на нивото на земјата“.


„Господи“, реков.


„Но, што ќе прави со такво оружје? - праша Тони.


„Не знам“, одговорив. „Но, што и да сакаше, цртежот од вазна го направи неговиот план пореален. И јас се чувствувам одговорен за ова“.


„Глупости“, рече Тони. „Никој не може да предвиди таков неверојатен причинско-последичен настан“.


Ја зедов отпечатената брошура што падна од под масата. „Ова е интересно.


„Што се случи, Ник?


„Распоред на сообраќај на бродови во Италија“. Го погледнав списокот со бродови за крстарење на корицата на брошурата и видов име што ми светна во главата. „Еве го Леонардо.


Тони ги стесни очите. „Леонардо“. Чекај, ние...“


„Забелешка од Фарели“, го потсетив. - Го дешифриравте ова. На него пишуваше „Стоката на Леонардо“, а потоа и датум. Беше вчера.


„Добро за Леонардо“, полека повтори Тони. „Че дијаволо, пријателе. Дали мислите дека оваа белешка се однесува на...“


„Ми изгледа веројатно“. Ја отворив папката и најдов список со датуми на поаѓање за различни бродови. До „Леонардо“ датумот беше заокружен со црвено. Кога видов кој е бројот, пцуев под здив.


Тони погледна преку моето рамо, а потоа ме погледна. „Токму така“, реков. „Леонардо повторно ќе исплови за четири дена. Веројатно има атомска бомба на бродот. А потоа ќе оди во Њујорк“.


Поглавје 9


Подоцна, јас и Џина се вративме во Рим. Тони Бенедето остана на Сицилија да ги чека колегите од Интерпол и да ги земе богатствата на Ватикан од пештерата Јуда. Тој веќе ја предал техниката на сицилијанската полиција и побарал од Интерпол во Рим да побара помош од полицијата на Рим и Капри за да ги уапсат Џовани Фарели и Јуда веднаш штом ќе се појават.


Од собата на Џина се јавивме на аеродром и направивме резервации на авион за Неапол следното утро. Леонардо беше во Неапол и оттаму ќе отплови до Њујорк.


Попладнето контактирав со Хок. Се радуваше кога слушна дека го имам вратено документот и остана во добро расположение додека не му кажав дека Јуда речиси сигурно веќе го активирал детонаторот.


' Што?'


„Мислам дека ја стави оваа атомска бомба на Леонардо“, реков, „и бродот ќе замине за Њујорк“.


„Добар Боже“, промрморе Хок. „Дали мислите дека има намера да ја искористи оваа бомба овде?


„Не можам да замислам ништо друго“, одговорив.


Настана долга тишина, прекината само од тешкото дишење на Хок од другата страна. Длабоко вдишав и продолжив, немајќи намера да направам ситуацијата да изгледа розова ако знаев дека е сосема поинаку.


„Како што знаете, бомбата што ја создаде има радиус на експлозија од петнаесет милји. Да не зборуваме за секундарни и терцијарни ударни бранови. Судејќи според плановите што ги најдов, тој можеше за неколку дена да направи бомба која беше доволно мала за да се чува во сеф. Но, големината нема никаква врска со деструктивната моќ...“


„Да, го разбирам тоа, Картер. Само напред“, рече Хок, јасно иритиран од фактите што му ги кажав.


„Сè што требаше да направи Јуда е да ја фрли бомбата во морето. Потоа може да лежи на дното на пристаништето во Њујорк со денови, па дури и со недели. Можеби со месеци. Сега кога го има детонаторот, сè што треба да направи е да го спои со детонаторот со долг дострел. Можеби е на екскурзија во Филаделфија и треба само да притисне копче. А потоа... збогум Њујорк“.


'Но зошто?' - праша Хок. - Не е важно дали ќе ја фрли бомбата од бродот, Картер. Сакам да знам зошто е опседнат со таков луд план“.


„Бидејќи Јуда е лут, господине. Вие го знаете ова исто како и јас. Тој не мрази нас и нашата земја; особено по нашата последна средба во Нијагара. Можеби ова е неговиот концепт на одмазда - кој знае.


„Одмазда? - извика Хок, а сега беше речиси лут на мене што го соочив со мојата идеја за изопачениот лик на Јуда. „Убиј десет милиони луѓе, Картер? О Боже мој, човеку, треба да го спречиме пред оваа работа навистина да излезе од контрола. Мора да ја најдеш оваа бомба, Картер. И, се разбира, Јуда“.


„Се обложувам“, реков брзо. „Но, ако е некаква утеха, се обложувам дека Јуда никому не го дал нашиот таен детонатор“. Барем засега. Откако внимателно ги прочитав документите што ги најдов во лабораторијата, се сомневам дека тој им ги пренел плановите на своите вработени во неколку фрагменти. На овој начин, никој не го знае целиот уред; секој знае само дел од тоа. Се надеваме дека нема да мораме повеќе да се грижиме за тоа откако ќе го фатиме Јуда“.


„Ако Њујорк не се разнесе прво, мислиш.


„Навистина, господине“, реков јас.


„Ајде, Ник. Кажете ми точно кога Леонардо ќе пристигне во Њујорк за да има агенти на местото на настанот. Може да ја најдете бомбата пред бродот да стигне овде. Ако не, ќе морам да предупредам многу луѓе“.


'Знаев.'


Кога завршив со јавувањето, јас и Џина отидовме во канцеларијата во Италија. Беше кажано дека распоредот на пловење неодамна е променет и дека треба да одам кај пристаништето во Неапол или кај претставник на италијанската линија.


По ручекот во еден од омилените ресторани на Џина, се вративме во нејзината соба. Не можев да направам ништо до следното утро, а потоа авионот замина за Неапол. Резервирав место и за Џина, но уште не и кажав.


Откако го истурив пијалокот, Џина, која беше облечена во проѕирна ноќница, дојде и седна до мене на малата софа и се притисна на мојата рака.


„Дали ова ќе биде нашата последна заедничка ноќ, Ник?


Погледнав во тие темни очи и сфатив колку Џина Романо направила за мене. Многу би ми недостигала кога би требало да раскинеме. Ова беше неуспех во мојата работа. Не можете да влезете во емоционални тешкотии. Само боли. Така, ќе беше подобро ова да ни беше последна вечер. Но, на AX сепак и требаше Џина.


„Да бидам искрен“, одговорив, „ова нема да биде нашата последна вечер. Односно, ако сакате да работите во AX уште некое време“.


„О, да, претпоставувам дека е така“, рече Џина. Ме бакна - нагло ми се зголеми притисокот.


„Почекај да видиш како е оваа работа пред да се занесеш премногу“, реков со насмевка.


„Може ли да останам со тебе?


'Да'.


„Тогаш сè ќе биде добро“.


Гледав во нејзините брадавици, кои се затемнуваа под нејзината проѕирна ноќница. Фокусирањето на Јуда не беше лесно“.


„Џина“, реков, „треба да знаеш некои работи што ги криев од тебе до сега“.


Изгледаше сериозно, чекајќи го моето објаснување.


„Го проверивме распоредот на пловидба на Леонардо бидејќи веруваме дека на бродот има атомска бомба“.


„Ник, мислиш на малата атомска бомба?


„Одреден вид, да“. _


„Но, каква врска има ова со грабежот во Ватикан и Џовани Фарели?


„Веруваме дека Фарели и еден Јуда, или можеби само Јуда, ја донеле бомбата на бродот што пловел за Њујорк. Направија бомба користејќи документ што ми го украдоа“.


„Ник, тоа звучи неверојатно“.


„Но, така е. Морам да ја најдам оваа бомба пред Јуда да ја активира. Ако Јуда е на бродот, тој најверојатно ќе биде маскиран. Тој е мајстор за маскирање, па не можам да сметам на него да се открие. Морам веднаш да почнам да ја барам бомбата“.


„И ви треба помош со ова?


„Мразам да те прашам, Џина. Но, Тони Бенедето е зафатен со потрагата по Фарели, и не знам дали Интерпол ќе го стори моето нешто кога ќе бидеме на бродот. Треба само да ги следите моите наредби и со вас ќе можете да поминете низ вратите што ќе останат затворени за мене“.


Таа за момент погледна покрај мене. „Тоа звучи опасно“, рече таа тивко.


„Да, тоа може да биде опасно по живот“.


„Но, дали верувате дека Џовани ја испланирал оваа страшна работа?


„Претпоставувам дека тој имал некаква врска со тоа.


Таа зеде длабок здив. „Го мразам Џовани Фарели“, полека рече таа. „Ако можам да направам нешто за да го запрам, ќе бидам многу среќен. Но“, застана таа, „има нешто друго“. Мојата внука Ана живее во Њујорк. Таа е мојот последен преостанат роднина и многу ја сакам. Дали и нејзиниот живот ќе биде во опасност поради оваа бомба?


„Најверојатно“, признав.


„Тогаш ќе одам со тебе, Ник“.


„Во ред“, реков. „Тогаш сепак ќе добивате плата“. Ја спуштив чашата и ја прегрнав. Нејзината уста беше жешка и нетрпелива. Брадавиците и беа тврди под ноќницата.


„Мило ми е што ти требам, Ник“, шепна таа.


„Се обложувам“, реков.


„И дека ми веруваш“.


Можев да и кажам дека не верувам никому, но немаше смисла да ја разочарам или омаловажувам што ќе направи за АКС. Ја турнав на троседот и се стуткавме заедно, и некое време ништо не ни беше грижа ниту за Јуда, ниту за Џовани Фарели, ниту за Леонардо со оружјето на смртта на бродот. Имаше само топла кожа, сензуални мириси, звуци и галење на Џина и громогласниот пекол што таа го создаде во мене.


Следното утро беше краток лет до Неапол. Слетавме нешто после осум часот, тргнавме со такси од аеродромот и бевме однесени директно до пристаништето во Неапол каде пристигнаа и тргнаа сите големи луксузни патнички бродови. Стигнавме таму во девет часот и се симнавме пред капетанот на пристаништето. Неколку минути подоцна седевме во канцеларијата на неговиот помошник и разговаравме за Леонардо.


- Дали сакате да одите кај Леонардо, господине? - праша младиот човек.


'Да'.


„Па, тој не е тука“.


'Како?'


„Сигурен сум дека не е во пристаништето, сињор Картер“, рече тој. „Но, ако почекаш малку, ќе проверам“. Додека ја напушташе канцеларијата, Џина ме погледна. „Тоа е лоша среќа, нели? праша таа.


'Можеби.'


Кога влегол младиот Италијанец, под раката имал огромна книга која тежела најмалку десет килограми. Силно го испушти на масата.


„Ова е тоа, господине Картер“, рече тој. Леонардо заплови пред два дена според новиот распоред на италијанската линија“.


„Господи“, реков горко.


„Можете да дознаете овде во канцеларијата на Italy Line кога се очекува бродот да пристигне во Њујорк.


Прашав. - „Колку далеку отиде бродот?


Тој погледна нагоре. „Ако добро се сеќавам, тоа е брз брод.


Мора да е веќе на половина пат. Полека одмавнав со главата. На бродот дефинитивно имало бомба. И за помалку од три дена бродот ќе пристигне во Њујорк. Се обидов да се сетам каде е најблиската команда на американската војска. Требаше брзо да дојдам до телефонот.


Се разбудив. „Благодарам“, му реков на младиот човек.


Ако итно ви треба воена помош, треба да разговарате со вистинската личност. Го најдов овој човек во Генерал Мекфарлејн. Му се јавив во најблиската база на воздухопловните сили на САД. Додека разговаравме, ми ја провери личната карта на другата линија.


„Мразам да те прашам, генерале“, реков, „но морам да имам авион што може да го фати Леонардото“.


„Значи, овој авион треба да биде тука наскоро“, рече генералот. 'Знаев. Дали имате нешто?


Настана кратка тишина. „Постои суперкарго што го подготвуваа да летаат до Вашингтон. Ќе го придвижиме летот напред и ќе направиме кратко заобиколување за вас. Дали мислите дека ова е нормално?


„Звучи одлично, генерале“.


„Авионот ќе биде на аеродромот во Неапол во 11 часот. Ќе бидам на бродот за да те идентификувам.


„Одлично, генерале“, реков. „Ни требаат два падобрани и сплав за спасување.


Тој ме праша. - "Два падобрани?"


„Имам млада жена со мене, генерале. Работи на AX.


„Во ред, ќе се погрижиме, господине Картер.


„Ви благодарам многу, генерале.


На враќање кон аеродромот, ја прашав Џина дали некогаш скокнала со падобран од авион. Таа ме погледна како да сум луда.


Прашав. - „Дали мислиш дека можеш да го направиш тоа?


Таа воздивна. Ќе сфатам до тогаш.


„Скокаме во морето, па слетуваме малку помеко отколку на копно“, реков. „Се разбира, треба да го ослободите падобран веднаш штом ќе удрите во водата, инаку ќе бидете во неволја. Откако ќе се ослободиме од падобраните, ќе имаме сплав за спасување“.


Мислам дека можам да го направам тоа“, рече таа, но изгледаше нервозно. Набргу откако пристигнавме на аеродромот, голем транспортен авион слета на зелена позадина. Генералот и аѓутантот се сретнаа со Џина и мене во зградата на станицата. Генералот беше висок човек, некогаш пилот. Тој внимателно ја погледна мојата лична карта. Потоа широко ми се насмевна.


„Воздухопловните сили ќе ве одведат на местото на настанот, господине Картер. Колку навистина е итен овој лет?


„Можам само да ви кажам дека на бродот Леонардо има опасен човек, генерал и мораме да го најдеме“.


Генералот Макфарлејн ги свитка усните; сакаше да праша повеќе, но знаеше дека не можам да му одговорам. На крајот тој ја подаде раката и рече: „Ти посакувам успех“.


„Ти благодарам, генерале“, одговорив. Подобро да заминеме сега“.


Генералот не се вратил во товарниот авион. Тој рече дека има што да прави во Неапол и дека после тоа ќе се врати во својата база. Се простивме од него на товарната врата од зградата на станицата и отидовме во авионот, придружувани од аѓутант. Моторите веќе работеа и се качивме на силен ветер. Набргу откако нè запознаа со половина дузина униформирани службеници и мажи, полетавме.


Линијата на Италија ни даде детален план за патувањето на Леонардо и ни кажаа приближно каде ќе го најдеме. Дополнително, контактиравме со капетанот, капетанот Бертолди, и тој знаеше дека мора да се погрижи двајцата падобранци да не се изгубат на море. Во текот на последниот половина час пред контактот, ќе се одржува радио комуникација помеѓу авионот и бродот.


Пилотот пресметал колку време ќе биде потребно за да го престигне Леонардо и пресметал четири до пет часа. Ова многу ми одговараше бидејќи времето стана важен фактор. Јадевме ладна храна додека автомобилот леташе над јужна Франција. Откако јадевме, континентална Европа остана зад себе.


Добивме падобрани и исклучително трпелив американски наредник ѝ покажа на Џина како работат и што да прават кога ќе дојде време. Гледав и слушав.


„И сè што треба да направам е да го повлечам прстенот? - праша Џина.


„Токму, госпоѓо“, рече наредникот. „Но, прво треба целосно да излезете од авионот, запомнете го тоа“.


'Да. Морам полека да бројам до десет“, рече таа.


Мислам дека се ќе биде во ред, наредник“, реков.


„Да“, колебливо одговори Џина. Изгледаше мала и изнемоштена стоејќи во зеленото одело за летање што и го дадоа. Ја тргна косата од лицето. - "Јас можам да го направам".


„Само не испуштајте го прстенот“, рече наредникот. „Можеби ќе паднете далеку пред да го фатите повторно“.


„Не го испуштајте прстенот“, повтори Џина.


Во меѓувреме, пилотот го контактираше Леонардото и го информираше капетанот за нашиот скок и каде да не бара. Го замоли капетанот да не качи на бродот и да ни помогне на кој било начин.


Беше ден без облаци. Џина и јас гледавме низ прозорецот додека не здогледавме долг бел океански брод кој се чинеше дека лежи неподвижен под нас во кобалтно синото море.


Наредникот кимна со главата кон мене. „Подготвени сме да скокнеме, господине Картер.


Неколку минути подоцна стоевме на отворената врата од авионот. Ветерот свирна околу нас. Ништо не се гледаше освен синото небо и синото море.


Добро, Џина“, реков. Ја почитував за нејзината храброст. - „Не гледај надолу. Само излезете од вратата и држете го прстенот. Избројте до десет и повлечете го.


Ќе бидам веднаш зад тебе“.


Во ред, рече таа, обидувајќи се со сите сили да се насмее.


Таа се сврте и скокна. Ја видов како паѓа, а потоа ја видов испакнатоста од бела свила зад неа. Таа успеа. Кимнав со главата на наредникот и скокнав од авионот.


Ако не скокате толку често, вашиот стомак ќе се чувствува чудно вознемирен во првите неколку секунди по скокањето. Мојот отскокнуваше горе-долу додека се нурнав во морето долу, а ветерот свиркаше околу моите уши и глава, задржувајќи ми го здивот. Извлекувајќи го прстенот, го гледав како се врти додека салто влегува во надолниот тек. Одеднаш падобранот нагло се загрчи. Следниот момент полека пловив кон блескавото море со бел балон над мојата глава. Директно под мене, Џина лебдеше, а нејзиниот падобран нежно се ниша на ветрот. Недалеку напред беше полека растечкиот бел труп на Леонардо, цртајќи пенеста патека во мирното море.


Поглавје 10


Џина удри во темно сините води на Атлантскиот Океан на неколку стотини јарди од елегантниот бел труп на Леонардо, кој ги запре автомобилите и изгледаше речиси неподвижен. Кога се спуштав до водата, видов како чамец за спасување се спушта од бродот. Над мене вееше третиот бел падобран, нашиот сплав за спасување. Една секунда откако го видов сплавот, се нурнав во морето.


Бев целосно потопен во водата, а кога повторно станав, ги отстранив ремените за падобран. Солената вода ми ги допре очите. Ги избришав и се обидов да ја видам Џина зад брановите. Конечно ја најдов на двесте метри подалеку. Сплавот слета малку поблиску до растечкиот лак на бродот.


Пливав до Џина. Кога бев на педесетина метри од неа, видов дека е добро. Таа го симна падобранот и доплива кон мене. Се сретнавме во брзата вода и ја ставив раката околу нејзината половина.


„Јас го направив тоа, Ник! - извика таа со блескава насмевка на лицето.


Се насмеав. „Ајде“, реков. „Ајде да излеземе од водата“.


Без мака стигнавме до сплавот и откако ги одврзав ремените, го одвиткав пакетот. Кога го извадив вентилот од страната, се слушна шушкање на воздухот, силно подсвиркване над морето и жолтиот сплав се надува. Се качив на бродот и ја повлеков Џина.


"За!" - рече таа, паѓајќи наназад во сплавот. „Какво олеснување!


„Ќе бидеме на бродот пред да знаете“, реков. „Погледнете. И јас покажав на еден мал брод кој доаѓа кон нас.


Слупот беше со нас многу брзо. На бродот имало неколку млади Италијанци. Додека нè натоваруваа во чамецот, изненадено се погледнаа кога ја видоа Џина како ја симнува летечката капа, така што влажната коса и падна преку рамениците. Еден од мажите свирна, но Џина го игнорираше и ме фати за рака.


Кога се качивме, членовите на екипажот побрзаа да ни честитаат. Неколку патници се тресеа, но капетанот го немаше никаде. Мислев дека ако Јуда е на бродот, сигурно веќе не видел. Беше лошо за нас, но ништо не можевме да направиме за тоа.


Бевме однесени кај лекарот на бродот, кој инсистираше на краток преглед. Тој беше многу пријателски настроен, но не зборуваше англиски.


По истрагата, еден млад офицер на бродот ни покажа во празна кабина од прва класа.


Прашав кога ќе замине. - „Кога можам да разговарам со вашиот капетан?


„Ќе го прашам, господине“, рече тој, гледајќи копнежливо во Џина.


„Барем ни дадоа сува облека“, рече Џина, покажувајќи кон облеката на брачниот кревет. За Џина тоа беше блуза, здолниште и волнен џемпер, а за мене тропско одело и спортска кошула. Ни подарија и меки кожни сандали.


„Тие изгледаат многу ноншалантно за нашето пристигнување“, реков. „Ако офицерот се двоуми, јас сам ќе го најдам капетанот“.


Брзо се облековме. Џина изгледаше неверојатно во нејзината облека. Изгледав како сицилијанско жиголо. Ја отворив тешката водоотпорна торба што ја носев и го прегледав моето оружје Лугер и шилките. Ја преврзав футролата врз мојата кошула со кратки ракави и ја сокрив Вилхелмина. Но, јас чекав додека Џина влезе во малата бања за да си ја исчетка косата пред да го свртам Хуго и да ја врзам за мојата подлактица. Кога се врати во кабината, мојата јакна веќе го покриваше оружјето.


„Изгледаш прекрасно“, рече Џина.


„И вие“, одговорив. „Ајде да одиме да погледнеме. Имаме малку време“.


Излеговме на палубата. На толку голем брод, беше тешко да се сфати како да се стигне до мостот. Пешачевме дваесетина минути пред конечно да стигнеме до горната патничка палуба.


„Каде можеме да го најдеме капетанот? Го прашав морнарот.


„Капетане, господине? Ова е невозможно.'


„Тој ме чека“, реков.


Тој се сомневаше. „Можеби треба да го прашате управителот“.


„По ѓаволите со него! Каде е главниот другар? "


„Ах, господине Фикуза. Треба да биде на мостот.


„Благодарам“, реков и поминав покрај него до скалите пред кои висеше синџир. Ја подаде раката.


„Вие и госпоѓата треба прво да одите кај вашиот туристички водич, господине.


„Вада ал дијаволо! - гласно рече Џина. "Што по ѓаволите!"


Таа го искара. Ја ставив раката на нејзиното рамо.


„Види“, му реков на морнарот. „Одиме таму да го бараме г-дин Фикуца, со или без ваше друштво“. Можеш ли да не однесеш кај него?


За момент го погледна моето мрачно лице. „Одлично“, рече тој. - "Следи ме."


Го пушти синџирот од скалата и го следевме до мостот. Не замоли да почекаме во преминот додека оди по мостот. Погледнав мажи во бели униформи и по неколку моменти еден од нив излезе. Ова беше првиот колега на Фикуца.


„Ах, г-дин Картер и г-ѓа Романо“, рече тој со широка насмевка.


Прашав. - „Каде е капетанот?


„Тој рече дека ќе се видиме наскоро.


Почнав да се грижам. Линискиот штаб во Италија ќе му кажеше колку е итна нашата мисија, дури и ако тој не ги знаеше деталите.


„Сакаме да разговараме со него сега“, реков. „Имаме многу важно прашање за разговор.


„Но, господине Картер, капетанот е многу зафатен. Тој... „По ѓаволите, Фикуца“, реков. „Безбедноста на овој брод и неговите патници е во прашање. Времето истекува.'


Изгледаше замислен. Потоа рече: „Следете ме“.


По кратка прошетка се најдовме на вратата од капетанската кабина. Тропна Фикуца. Кога слушнавме глас внатре, Фикуза ја отвори вратата и ние тројца влеговме внатре.


Висок, дебел човек со сребрено-сива коса седеше на дрвена маса. Тој стана и, откако Фикуца не претстави, бучно не поздрави.


Тој рече; - „Значи, ова се тие двајца падобранци! звучеше снисходливо. „Драматичен начин да се качите, не мислите, господине Картер?


„Се плашам дека немавме избор, капетане“, одговорив.


„Ве молам, седнете“, рече тој, покажувајќи кон две столчиња.


Седнавме.


„Во ред“, рече Бертолди. „Мојата компанија ме извести дека барате одреден патник на мојот брод. Кажи ми, господине Картер, зошто овој човек не може да биде уапсен ако излезе на брегот во Њујорк?


Прво, реков, нема сомнеж дека овој човек е маскиран, па мора да го најдеме пред да стигнеме во Њујорк. Второ, јас не сум полицаец, а и да сум, овој човек немаше да остави живи сведоци. Значи, не се работи само за апсење“.


„Да, се разбира“, рече капетанот. „Може ли да ја видам вашата лична карта, господине Картер?


Му ја покажав личната карта.


„Ах, американско разузнавање. А младата дама?


„Таа работи за нас“, реков.


„Точно“. Свесно се насмевна. „Г-дин Фикуца ќе ви помогне во потрагата, г. Картер. Не смеете да користите огнено оружје на овој брод освен во самоодбрана и мора да ја почитувате приватноста на другите мои патници. Освен тоа, треба да дадете се од себе за да избегнете контактирање со нив“.


Почнав повторно да се лутам. „Капетан Бертолди“, реков, „не сум подготвен да се расправам. Ве повикувам да слушнете што имам да кажам пред да одлучите што ќе правиме, а што нема“.


Бертолди и Фикуца се погледнаа огорчено. „Немам цел ден да разговарам за оваа работа, господине Картер“, ладнокрвно рече Бертолди. „Ако имате нешто да кажете, ве молиме кажете го кратко.


„Капетане“, реков, „не зборуваме само за овој човек. Веруваме дека тој донел многу опасно оружје на овој брод.


'Оружје?'


„Да, тоа е тоа“. Погледнав директно во него. - "Нуклеарно оружје".


Неговите очи се проширија малку.


„Сметаме дека тоа е мала атомска бомба.


Фикуца стана од столот. - „Дијаволо!


На лицето на капетанот Бертолди се појави навестување на шок, а потоа брзо се врати на својот скептичен поглед. - „Какви докази имате за ова?


„Нема прецизни докази“, признав. „Забелешка со името на вашиот брод и многу дополнителни информации. Но заедно водат до разумен заклучок“. Настана долга, длабока тишина. „Но, не сте сигурни дека има бомба на мојот брод?


„Повеќе од веројатно, капетане“, реков.


„И сакате да го пребарувате бродот за можна бомба? „Капетане“, рече Фикуза, „можам да ставам неколку луѓе на ова“.


„Ни требаат најмалку десетина мажи“, реков. „Ова е голем брод и времето истекува. Мора да почнеме да ги пребаруваме кабините на сите патници кои се качија во Неапол, бидејќи сигурен сум дека вистинското име на човекот што го бараме, Јуда, го нема на списокот на патници. Секако дека треба да провериме“.


„Повеќето од патниците се качија во Неапол, господине Картер“, се спротивстави капетанот. „Сакате да ги вознемирувате и вознемирувате овие луѓе. Знаете, патниците имаат одредени права.


А едно од нив е правото на безбедност на овој брод“, реков. Исто така, барам да ми ја доверите потрагата, бидејќи имам искуство во такви работи. И тогаш би сакал да го забавите бродот за да имаме повеќе време.


Одете побавно! – огорчено извика Бертолди. Никогаш. Морам да се придржувам до распоредот. И моите патници имаат свој распоред. Не знаете ни дали има бомба на бродот. Не, бродот одржува нормална брзина на крстарење.


Капетан!


„И“, ме прекина, „Господин Фикуца ја води потрагата. Ќе добивате наредби од него, господине Картер, инаку нема да има никакво пребарување. Чисто е?


„Станува се појасно.


Капетанот Бертолди се сврте кон Фикуца. „Земете десет луѓе и овие двајца луѓе и пребарајте ги кабините. Започнете во трето одделение и напредувајте оттаму“.


„Капетане“, реков, „малку е веројатно дека Јуда ќе има ништо друго освен првокласна кабина“.


„Повторувам, господине Фикуза, започнете во трето одделение“, рече Бертолди. „Ако пребарувањето таму не успее, ќе видиме дали треба да се пребараат и други делови од бродот“.


Глупоста на овој човек беше неверојатна. Решив да телеграфирам до седиштето на компанијата дека тој се меша во целосниот претрес.


„Благодарам за соработката, капетане“, реков ладно и станав.


„На ваша услуга, господине Картер“, рече тој. - Уште една работа, господине Фикуза. Ако има патници кои одбиваат да им се претресат кабините, не инсистирајте. Испратете ми ги и ќе ви објаснам“.


„Капетане, немаме време за такви ...


„Можете да одите, господине Картер.


Го погледнав бесно. „Во ред“, реков. Се свртев и излегов од кабината со Џина, а Фикуца тргна по мене.


Фикуца беше многу покорисен од неговиот капитен. Брзо го фати благајникот Фабрицио и заедно собраа девет морнари кои требаше да бараат со нас. Посакувам да не е толку голема работа за да можам сам да се справам со неа.


Преку разглас беше објавено дека сите патници од трета класа треба да останат во своите кабини по ручекот за преглед на багажот. Ова ќе беше уште едно предупредување за Јуда за тоа што се случува, но се чинеше дека немаше начин да ги чуваме нашите постапки во тајност. Цела вечер го баравме багажот, но ништо не најдовме. Доколку патникот не бил во кабината, не бил извршен претрес - по наредба на капетанот. За среќа, повеќето од патниците биле таму. На полноќ моравме да застанеме - исто така по наредба на капетанот.


По одреден отпор, ни дозволи да ја пребараме машинската соба, но ништо не најдовме.


Следното утро, групата детективи, меѓу кои и јас и Џина, се одморивме. Моравме да го направиме ова. Италијанската екипа имаше опасност да заспие, а и ние бевме исцрпени. Непосредно пред пладне зграпчивме брза закуска и продолживме по патот. Го убедив Бертолди да оди директно од трето одделение во прво одделение за да можеме да го зачуваме второто одделение за крај. Потрагата продолжи цел ден. Повеќето од патниците беа многу љубезни. Некои инсистирале да се сретнат со капетанот, но на крајот се согласиле да им се претресат работите.


До крајот на вториот ден, го составивме целиот список на патници, но не најдовме ништо што наликува на атомска бомба и не видовме некој што ни оддалеку личи на Јуда. Ако бил на бродот, тој бил добро скриен или бил посетен од некој од другите единаесет мажи кои ја извршувале работата. Но, ние сè уште бевме со празни раце.


Третиот ден го прашавме Бертолди дали можеме да ги пребараме просториите на екипажот. Беше бесен. „Зарем до сега не е очигледно дека сте погрешиле за бомбата, господине Картер?


„Воопшто не“, одговорив. „И ако не ми дадете дозвола да ја спроведам оваа истрага, ќе го овозможам вашиот штаб. А потоа ќе контактирам и со Вашингтон, кој потоа ќе стапи во контакт со вашата влада во Рим“.


Ароганцијата се лизна од лицето на Бертолди. - „Дали тоа е закана, господине Картер?


- Можете да го наречете како сакате, капетане. Ќе дадам се од себе да го пребарам овој брод. Пловиме со полна брзина до Њујорк и пристигнуваме таму утре попладне. Во овој град живеат десет милиони луѓе. Ако не сте загрижени за вашите патници, размислете за овие луѓе. Ако на бродот има атомска бомба која може да експлодира во секој момент, дали би сакале да ви се случи ваква катастрофа на вашата совест? Односно, ако се извлечеш жив, во што сериозно се сомневам.


Фикуца тивко рече: „Капетане, можеби на екипажот нема да му пречи оваа непријатност“.


Бертолди стана од масата и почна да чекори. Кога се сврте кон мене, лицето му беше сериозно. „Во ред, господине Картер“, рече тој. „Можете да го направите вашето истражување. Но, јас лично ќе ве придружувам до мојот офицерски дом“.


„Како што сакаш“, реков.


Потрагата полека се одолговлекува до пладне. Тоа не даде ништо и привлече лути забелешки од капетанот Бертолди. Тој беше особено лут кога накратко ги обиколивме и неговите одаи. Тој ме праша. - „Сега признаваш дека нема бомба?


„Реков: „Не, сега сакам да ја пребарувам надградбата, до чамците за спасување“.


„Апсурдно! - промрморе тој, но да продолжиме. Фикуца ни помогна некое време; После тоа, јас и Џина останавме сами. Ги испитавме галиите, магацините, сите јами и агли на големиот брод, но безуспешно.


„Можеби капетанот е во право, Ник“, рече Џина на вечерата таа вечер. - „Можеби нема бомба на бродот. Можеби Јуда ја пропушти својата шанса поради промена на распоредот на пловење“.


„Посакувам да е вистина“, реков. „Навистина сакам Бертолди да биде во право. Но, јас го познавам Јуда, Џин“. се намуртив. „Мора да има места што не сме ги пребарувале. Или можеби некој од нашите помошници направи лоша работа. Ние не знаеме. И утре ќе пловиме во пристаништето во Њујорк. Морам да му испратам порака на Хок на радио вечерва. '


„Што ќе кажеш?


„Едноставно не ги најдовме Јуда и неговата бомба. Хок ќе смисли нешто.


Немирно спиев. Кога се разбудив следното утро и ја погледнав Џина, која сè уште спиеше во другиот дел од кабината, помислив колку сме блиску до Њујорк. За време на појадокот добивме билтен во кој пишуваше дека патувањето ќе трае уште три часа.


„Дали на бродот ќе му биде дозволено да се закотви? - праша Џина.


„Ако е така, таму ќе има комисија за добредојде“, одговорив.


Додека другите патници се спакуваа и се подготвуваа да се симнат, јас останав во нашата кабина со Џина. Околу десет часот отидов на палубата од прва класа, надевајќи се дека ќе видам некој што би можел да личи на Јуда. Во десет и пол се појави копното, а малку пред пладне се закотвивме на пристаништето во Њујорк. Повеќето од патниците беа на палубата, со поглед на хоризонтот на Менхетен и на Статуата на слободата.


Како што очекував, бевме пречекани. Крајбрежната стража го фати Леонардо во близина на пристаништето и побара од него да застане. Капетанот го послуша, но го видов како луто им извикува наредби на своите службеници. Малку по пладне, се качија неколку офицери и војници на крајбрежната стража, придружувани од неколку агенти на AX, градоначалникот на Њујорк и Дејвид Хок.


Капетанот Бертолди побара да се сретнеме во неговата кабина. Двајца високи офицери на крајбрежната стража, градоначалникот, Хок, Фикуза, Џина и јас требаше да одиме таму. Хок касна од својата неосветлена пура додека го информирав за нашите неуспеси.


„Не верувам дека Јуда е на бродот“, рече тој. „И ако тој е на бродот, тогаш веројатно е и бомбата. Тој погледна во Џина. „Вработуваш убави жени, Ник“, рече тој.


Џина го разбра комплиментот, но не и сарказамот. „Грејс“, рече таа и се насмевна.


„Прего“, одговори Дејвид Хок.


Сакав да се смеам, но помислата на Јуда ми ги повлече аглите на устата надолу.


„Дали го пребаравте целиот брод? - праша Хок.


„Од врвот до дното“, реков. „За волја на Бога, погледнавме дури и во тоалетите. Едноставно веќе ништо не знам“.


Не кажав ништо. Хок и Џина ме погледнаа.


'Што е ова?' - праша Хок.


„Само размислував за друго место“, реков. „Кажи му на Бертолди дека ќе бидам веднаш таму“.


Побрзав до масата на благајникот, сеќавајќи се дека на почетокот на нашата потрага благајникот ми кажа за еден човек кој дојде на масата на капетанот да зборува за безбедноста на работите. Тоа се вредни работи. Ова значеше дека на бродот мораше да има сеф.


„Да, господине Картер“, рече Фабрицио кога го прашав за тоа. „Имаме голем сеф во нашата канцеларија. Но, не можам да замислам дека има нешто во тоа што би ве интересирало.


„Можеби треба да погледнеме“, реков. Фабрицио не не изнервира. Не се ни потруди да го повика капетанот. Неколку моменти подоцна, сефот со големина на човек бил отворен. Ја наведнав главата и го следев внатре. Погледнавме сè. Големото пакување содржело сребрен артефакт од Шпанија. Тоа беше разочарување.


„Многу ми е жал, господине“, рече Фабрицио.


„Па, тоа беше само идеја.


Го оставив и се вратив на капитенската маса. Нешто ми се вртеше низ главата, но не можев да го сфатам.


Почнаа во канцеларија. Капетанот отиде до неговата маса. Сите останати седеа освен Хок, кој стоеше во аголот со пура во аголот на устата и неговите слаби раце прекрстени преку градите. Пријдов до него и одмавнав со главата, покажувајќи дека ништо не ми успева.


„Но, г-дин Картер го погледна овој брод горе-долу! - рече Бертолди. „Да имаше такво нешто на бродот, тој ќе го најдеше.


„Извинете, капетане“, рече постариот од двајцата офицери на крајбрежната стража, потполковник командант. „Не можеме да дозволиме овој брод да влезе во пристаништето во Њујорк додека не се спроведе потемелна истрага.


„Точно“, се согласи градоначалникот. - „Мораме да продолжиме да бараме. Во прашање се милиони животи“.


Бертолди ми упати жесток поглед, како да сум го довел во оваа непријатна ситуација. „Дали ќе одиш“, праша тој, „да ги оставиш моите патници овде на море додека продолжуваш да го пребаруваш мојот брод?


„Не“, одговори Хок како офицер на крајбрежната стража. Сите гледаа во него. „Имаме подобар план кој е многу побезбеден за патниците. Во моментов тука работат неколку траекти. Патниците се качуваат на овие траекти без багаж и се упатуваат кон пристаништето. Тие ќе бидат добро згрижени додека бродот повторно се пребарува. Самиот брод ќе биде вратен на отворено море, а истрагата ќе ја спроведат моите луѓе и луѓето на командантот под мое раководство.


„Назад на отворено море! рече Бертолди со досаден тон. „Да ги преместам моите патници?


„Мислам дека ова е единственото безбедно решение, капитене“, рече Хок. „Фриботите ќе пристигнат овде наскоро“, рече поручникот капетан.


„Но, вие немате право! - извика Бертолди. „Ова е голема глупост.


„Капетан“, рече Хок ледено, „би било глупаво да се игнорира заканата“.


Капитенот Бертолди силно колабираше на масата. Тој се загледа во неговите раце. „Одлично“, рече тој. „Но, ако бомбата не се најде, господа, имам намера да ја поканам мојата компанија да протестира против овој немил инцидент“.


„Ќе биде третиран со сета почит“, одговори Хок. „Сега, капетане, мислам дека е подобро да ги информираш патниците што се случува“.


Мислата што ми се вртеше во главата наеднаш се оформи. Чекав додека другите мажи не си заминат. Кога само капетанот, Хок, Џина и јас сè уште бевме во кабината, прашав: „Капетане, дали е вистина дека патниците доаѓаат кај тебе за да положат вредни предмети над одредена сума?“


Бертолди ми упати незадоволен поглед. Верувам дека ме сметаше за свој личен мачител. „Точно, господине Картер“, рече тој.


Хок го погледна моето лице, обидувајќи се да сфати што мислам.


„Дали сте имале многу такви барања за време на ова патување?


„Можеби пет или шест.


„И тогаш овие луѓе доаѓаат во оваа канцеларија, нели?


„Да да“.


„Што правиш, Ник? - праша Хок.


„Разложувам, господине“, реков. „Дали еден од овие патници стави прилично голем пакет во вашиот шкафче?


'Да навистина. Ги имаше неколку“.


„И мораше да оставиш еден од овие луѓе сам во оваа кабина, дури и на кратко?


Ме погледна чудно; тогаш видов дека се сети на нешто. За прв пат откако го запознав, тој зборуваше со одреден степен на стравопочит во неговиот глас. „Да, навистина“, полека рече тој. „Имаше еден човек овде...“


„Како изгледаше? - праша Хок.


„Имаше брада. Човек со многу чуден изглед. Многу слабо лице.


'Јуда!' - викна Хок.


„И јас така мислам“, реков. „И можеби ги смени плановите додека беше во оваа кабина. Можеби имал намера да ја стави бомбата во голем сеф, но можеби решил, кога бил сам овде, да најде подобро место. Или можеби не сакаше да ја разбуди љубопитноста на благајникот за оваа тема“.


Бертолди претураше во фиоката на своето биро и извади парче хартија. За момент ја погледна. „Тоа е неговото име“, рече тој. - Арнолд Бенедикт. Тој има првокласна кабина број дванаесет на палубата А.'


Во тој момент на вратата се појавил градоначалникот со парче хартија во рака и исплашен израз на лицето.


„Господа, доколку постоеше сомнеж за сериозноста на ситуацијата, сега може да се расчисти.


'Што е ова?' - праша Хок.


„Мојата канцеларија штотуку ја прими оваа телеграма од Рим“, рече тој остро.


Хок зеде парче хартија и гласно прочита:


„Господине градоначалник. Атомската бомба е поставена на такво место што вашиот град може да биде уништен со кликнување на копче. Мора да ни верувате кога велиме дека ова не е шега. За да го докажеме ова, го даваме кодот број на нашиот механизам за палење: HTX 312.


Бомбата ќе биде активирана во рок од 48 часа доколку не се плати сумата од сто милиони долари во златни шипки. Тоа се околу десет долари за живеење во Њујорк. Ве молиме размислете за ова многу внимателно. Постојат многу извори за добивање пари. Ќе добиете втора порака со дополнителни инструкции во рок од 24 часа.


Хок ме погледна. „Тоа е тој“, рече тој. Потоа прашал: „Можете ли да замислите што може да направи со сто милиони долари?


„Дали знаете кој го испратил ова писмо? – праша градоначалникот.


„Човекот што го бараме“, одговори Хок. Телеграмата требаше да ја испрати еден од неговите соработници во Рим за да се совпадне со пристигнувањето на „Леонардо“ во Њујорк.


„Веројатно Фарели“, промрморев.


„Напротив“, се спротивстави капетанот. „Тоа не кажува ништо за „Леонардо“, ништо воопшто“.


„Од очигледни причини“, промрморе Хок. „Очигледно не сакаа да привлечат внимание на овој брод, господине Бертолди.


Го забележав погледот во очите на капетанот кога Хок му се обрати без неговата вообичаена титула. Неговата ароганција беше досадна, но не ни приближно досадна како неговата неподготвеност да ми помогне. Но, сега командуваше Хок, а Бертолди примаше наредби од АКС, сакале или не.


„Ме информираа дека претседателот и гувернерот ги добиле истите телеграми“, рече градоначалникот. „Тие сакаат да работиме заедно за да ги собереме потребните пари. Ама сто милиони злато, Боже мој, каков лудак е ова?


„Луд човек што треба да го сфатиме многу сериозно, господине градоначалник. „Психопатски силеџија кој е решен да ја исполни својата закана ако не се испорачаат златните прачки“, реков.


„Тоа е апсурдно, целосно апсурдно“, се намурти Бертолди. „Тоа е шега, лоша американска шега.


„Не би сакал да се смеам ако експлодира бомба“, рече Хок. Го испружи вратот кон вратата и го повика офицерот на крајбрежната стража што стоеше пред вратата.


"Да, господине?" рече потполковникот кога влезе.


„Г-дин Картер и јас ќе ја бараме оваа колиба. Во меѓувреме, земете го вашиот аѓутант и неколку мои офицери и видете дали можете да го најдете Арнолд Бенедикт во кабината дванаесет на палубата А. Можеби тој е човекот. „О, да, капетане“, додаде Хок, „тој сигурно ќе биде вооружен и опасен“. Затоа, преземете ги сите можни мерки на претпазливост“. Полицаецот кимна со главата и се сврте.


„Тој има брада“, рече капетанот. Старата воинственост речиси целосно исчезнала, а на неговото исцрпено лице се појавиле алармантни брчки. „И многу, ух, слабо лице. О, и се сеќавам на уште една работа“.


'Кое?' - Лаеше Хок, внимателно следејќи го секој збор на капетанот.


„Па, не знам дали е тоа важно“, се двоумеше Бертолди, „но ме праша дали е можно да се земе инсулин во авионот. Се сомневам дека има дијабетес.


„Не е ни чудо што изгледа толку лошо“, реков тивко, гледајќи го морничавиот профил на Јуда во очите на мојот ум. Хок кимна со главата. - „А капетане, ќе испратиш ли двајца мои рударски експерти овде да се подготват за сите непредвидени околности? И кажете ни кога ќе се најде „Арнолд“.


„Сè е во ред“, рече поручникот. Ја напушти кабината. Џина застана до мене, испреплетувајќи ги прстите меѓу моите. - "Како можам да Ви помогнам?" праша таа.


„Одете и напијте се на кафе во салонот“, рече Хок. "Ти го заслужи тоа."


Џина ми се насмевна и ја напушти кабината. Капетанот ја следеше од учтивост. Конечно почна да покажува почит. Кога Хок и јас бевме сами во кабината, тој се сврте кон мене и се насмевна.


„Не работам многу на отворено, Ник“, рече тој, „и едноставно ми се допаѓа. Дали имате други магични идеи?


„Не, господине. Сега да ја свртиме оваа кабина внатре кон надвор.


И го направивме тоа. Знаев дека траектите се веќе на пат и патниците наскоро ќе се симнат, што малку ме смири. Но, ако Јуда имаше детонатор на бомба во рацете, можеше да не разнесе во секој момент.


Ја претресувавме масата на капетанот, ги пребаравме шкафовите со датотеки и ја разгледавме целата кабина. Хок брзо се измори. Седна на столот на масата на капетанот, а јас забележав капки пот на неговото чело.


„Старев, Ник“, рече тој. „Изгледа прилично проклето задушено овде“.


„Во право си“, реков. Погледнав во страничниот ѕид на кабината, ја видов решетката за вентилација и помислив.


Седнав до решетките. Беше поставен во прилично голем панел, кој беше прикачен на ѕидот со завртки. Еден од завртките беше олабавен.


Прашав. - "Имаш ножици за нокти?"


„Да“, рече тој, посегнувајќи во џебот и ми ги подаде ножиците.


Кога виде дека почнувам да ги одвртувам шрафовите на панелот, дојде и со интерес застана до мене. Работев трескавично, и иако таблата се залепи на еден агол некое време, конечно успеав да ја откинам.


Погледнавме во воздушниот канал и таму видовме: пакет долг три метри, завиткан во кафена хартија. Ја наполни дупката во воздушниот канал и се потпираше со својот крај на местото каде што воздушниот канал се закриви и одеше хоризонтално од кабината.


„По ѓаволите“, рече Хок.


Со ножици исеков дупка на хартијата и ја погледнав содржината. Тоа беше лесна метална кутија, веројатно алуминиумска легура. Надвор имаше механизми, вклучително и минијатурен електронски приемник со долг дострел. Беше запалено мало црвено светло, што несомнено сигнализираше дека бомбата е подготвена веднаш да експлодира.


се повлеков назад.


„Ќе ги повикам експертите за рударство“, рече Хок тивко. „Имам некој што го разбира ова“.


Прашав. - Што да правиме со патниците „Прво да се симнеме?


Хок замислено ги стесни студените очи. „Јас не мислам така. Во секој момент може да се најдеме во конфронтација со Јуда. Згора на тоа, треба да претпоставиме дека бомба може да ни експлодира токму под нос за помалку од една минута, можеби дури и за секунда. Многу сме блиску до пристаништето. Ако овде експлодира бомба, копното ќе ја претрпи истата штета како ние да сме во пристаниште. Не, Ник, мора да се обидеме да го исклучиме“.


Кимнав со главата, решавајќи, како Хок, да го претрчам Јуда. Ја напушти кабината за да го донесе специјалистот. Ја заклучив вратата зад него и повторно го прегледав застрашувачкиот пакет.


Црвеното светло продолжи да свети застрашувачки, што укажува на ужасната и разорна моќ на бомбата. Потоа се прашував дали Јуда навистина ќе го притисне детонаторот дури и ако тој се убие. Овој човек, знаев од минатото искуство, беше олицетворение на злото. Можеби ако знаеше дека откривме бомба, немаше да се двоуми да го спроведе својот нечовечки план, дури и ако експлозијата го убиеше. Не можевме да ризикуваме, тоа беше сигурно, особено кога имавме работа со човек толку непредвидлив и ментално изопачен како Јуда.


Го предвидов ужасниот исход на овој кошмар - облак од печурка го шири својот атомски отров. Милиони луѓе во радиус на уништување од четириесет и пет километри ќе умрат. Многу илјади ќе умрат за време на секундарните и терциерните ударни бранови. И уште илјадници ќе умрат бавна и страшна смрт од радијација.


Моите мисли набрзо беа прекинати со тропање на вратата. Отидов до вратата и прашав кој е. Штом Хок го кажа своето име, ја отклучив вратата и се тргнав на страна за да го пуштам да влезе.


Го следеа капетанот Бертолди и тројца мажи со мрачен изглед, кои не ги познавав. „Види го ова, Бертолди“, изнервирано рече Хок, досаден од недовербата и недостатокот на сочувство на капитенот. Бертолди побледе. Стоеше треперејќи, стискајќи ги тупаниците со импотентен бес.


„И бегајте одовде, господине“, лаеше Хокеј, со знак кон мене да го придружувам капетанот до вратата.


Бертолди одеше по дрвените скали, а очите чудно гледаа право напред. Ја заклучив вратата зад него и се свртев назад кон Хок и тројцата други. „Господине Готлиб, Ник Картер“, рече тој.


Се ракував со тенок, жилав човек кој носеше очила без раб - стереотип на научник. Хок ми објасни дека Готлиб го измислил детонаторот, направа која им овозможила на Јуда и неговите придружници да создадат бомба.


Во меѓувреме, двајца експерти за палење беа зафатени со отстранување на амбалажата од бомбата. „Би било страшно... страшно“, промрморе Готлиб, „доколку мојот уред се користеше на овој начин“.


Ова, се разбира, беше потценување. Готлиб им се придружи на двајца други мажи кои се наведнаа над бомбата. „Дали си сигурен дека е тој? - го праша Хок.


Готлиб кимна со главата. „Нема сомнеж за ова. Лицето кое го состави ова има одлично разбирање за термонуклеарната фисија. За жал, ова знаење уште повеќе го проширивме“. Хок ме погледна и јас се нагрдив. Готлиб и двајца мажи од АКС работеле на бомбата. Црвеното светло светкаше сенишно на нивните лица додека Готлиб кликна на јазикот и мрмореше во себе. „Еве“, рече тој конечно. - Таму има жица. Да тоа е тоа. Не, не тој, другиот.


Се гужвавме околу отворот во ѕидот. Се трудев да не размислувам што ќе се случи ако бомбата експлодира токму сега, дури и да не чувствувам ништо. Луѓето кои работеа на бомбата изгледаа како да имаат челични нерви. Хок отиде до вратата и праша дали командантот-полковник веќе се пријавил. Ова не беше случај.


„Дали оваа работа ја има моќта што ѝ ја припишуваат? - го прашав Готлиб.


Зборуваше полека, без да гледа во моја насока, бидејќи целото негово внимание беше насочено кон бомбата. - 'Така мислам. Оттука бомбата ќе уништи се во радиус од шеесет, седумдесет километри“. Тој се фокусираше на механизмот на детонатор, а потоа, како да сака да ги нагласи своите мисли, рече: „Никој нема да има шанса“.


Сè што можев да направам е да се тресам со главата. Готлиб, како човек што чита смртоносна катехизам, продолжи, продолжувајќи да ја набљудува работата на специјалистите: „Но, првата експлозија, првите ударни бранови нема да бидат крајот на работата. Врнежи, плимни бранови - радијациона болест и дел од ненаселена земја, дел од Мртвото Море. Менхетен ќе стане ничија земја, целосно непогодна за живеење во наредните децении“.


Не прашав повеќе. Готлиб ми даде многу храна за размислување.


'Како си?' - нервозно праша Хок, сè уште џвакајќи ја намачканата пура.


Еден од мажите се сврте кон него. „Имаме уште еден ризичен случај, господине“, рече тој. Од челото му капеше пот на лицето.


Јас и Хок се наведнавме над другите и внимателно гледавме.


Во еден момент, кога помислив дека се речиси готови, Готлиб извика: „По ѓаволите, не! Не овој!'


Човекот кој работел со уредот застанал и ја потпрел главата на ѕидот. Видов како неговите раце малку се тресат додека ги затвора очите и длабоко дишеше. Потоа се затресе за да се состави. Тој продолжи со другите двајца, а за помалку од десет минути тројцата мажи се свртеа, а на нивните усни се појави мрачна линија на задоволство.


„Се случи“, шепна Готлиб. - „Бомбата е безопасна“.


Јас и Хок се погледнавме. Тој издиши. „Тоа беше премногу за моето уморно тело“, рече тој. Се потпре на бирото на капетанот и длабоко дишеше.


Станав и се обидов да се насмеам.


Хок зеде нова пура, ја запали и внимателно издувна круг. Се издигна до таванот на кабината додека тој погледна директно во мене. „Сега кога тоа е готово, Ник, останува само една работа да се направи“.


Кимнав со главата. „Јуда“, реков. „И ако можам да кажам така, господине, подобро мртов отколку жив“.


Поглавје 11


Известувањето за патниците беше веднаш откажано и капетанот Бертолди ни се заблагодари за добро завршената работа. Фериботите кои штотуку пристигнаа на бродот беа вратени на пристаништето. Леонардо ќе влезе во пристаништето неколку часа доцна.


Набргу по дадената наредба, потполковникот на крајбрежната стража пристигна на мостот, каде што јас и Хок отидовме да се консултираме со капетанот. „Бенедикт го немаше никаде“, му пријавил командантот на Хок. „Вашите луѓе продолжуваат да истражуваат, но тој се крие и се надева дека ќе побегне од нас кога ќе се симнат другите патници“.


„Во ред е“, кисело рече Хок. „Во хаосот на патници кои се обидуваат да се симнат, ќе ни биде речиси невозможно сите добро да ги погледнеме. И секако дека секогаш може повторно да го промени својот изглед“.


„Мислам дека можеме да сметаме на тоа“, реков.


Бродот се закотви во пет часот. New York Post веќе имаше специјално издание на улица со смели наслови. Толпата се преполни на и околу пристаништето; полицијата се обидела да ги задржи. Репортажите и фотографите беа насекаде.


Хок постави офицери на почетокот и на крајот на патеките.


„Од сега па натаму, повеќе би сакал сам да го направам тоа“, му реков.


„Во ред“, одговори тој. - „Ќе останам на бродот некое време за да знаеш каде сум ако ти требам“.


Јас и Џина го напуштивме бродот пред да се симнат патниците. Ја однесов во царинската зграда и и реков да остане таму.


Пристаништето беше во хаос и имав песимистичко чувство за наоѓање на Јуда.


„Останете блиску, нели? - праша Џина.


„Не, ќе го пребарам целото пристаниште. Ако се изгубиме, земете соба во хотелот Хилтон и останете таму додека не слушнете од мене“.


„Во ред“, рече таа, бакнувајќи ми го образот. - 'Внимавај.'


'И ти исто.'


Репортерите се мешаа со љубопитните околу пристаништето, а полицијата мораше да се откаже од напорите за одржување на редот. Застанав во близина на патеката каде што стоеја уште двајца агенти на AX. Еден ден запреле патник со брада и силно го држеле. Набрзина им пријдов и реков дека имаат погрешна. Се покажа дека брадата е вистинска.


Само по шест часот видов човек кој штотуку излезе од палубата. Наместо да оди на царина, тој се упатил до крајот на зградата, каде што на портата за паркирање стоел чувар. Отпрвин го гледав само одзади. Беше добро облечен и одеше со бастун. Неговото одење ми се чинеше познато. Погледнав поблиску и видов рака без влакна која држи актовка. Не личеше на вистинска кожа. И раката не се наведна околу рачката на чантата како вистинска рака. Само што сакав да го следам, тој ја сврте главата и му го видов лицето. Имаше мустаќи и очила за сонце, но овој череп не може да се помеша со ништо друго. Тоа беше Јуда. Кога ме виде, побрза до крајот на зградата. Имаше многу луѓе меѓу нас и морав да се движам низ толпата. Напредував полека, а кога поминав, Јуда веќе беше пред портата. Додека ја влечев Вилхелмина и трчав, го видов како соборува чувар и отиде низ портата на паркингот.


Кога се приближив, Јуда не беше на повидок. Стражарот, кој скокна на нозе, се обиде да ме спречи, но јас викав кој сум и истрчав низ капијата. Шетајќи низ ред паркирани автомобили, видов како такси возеше нагоре. Јуда ме погледна низ задниот прозорец.


Го ставив Лугерот во футрола и истрчав до мотоциклот што стоеше таму. Во близина имаше група млади момчиња со долга коса и претпоставував дека мотоциклот е на еден од нив. Погледнав и видов дека клучот е во палењето. Скокнав во седлото. Тоа беше голема Хонда дизајнирана за автопат, а моторот испушташе смирувачки звук. "Здраво!" - зарика еден од младите.


„Само ќе го позајмам за некое време! - викнав возврати. Набрзина излегов од моето место и се упатив кон такси.


Како што излегов на улицата, таксито едноставно сврте лево два блока подалеку. Возев низ сообраќајот. Почнав да претекнувам такси и мислев дека можам да го фатам на семафорите. Тогаш таксито почна да работи на црвените семафори. Јуда или му дал на возачот многу пари или му ставил пиштол на глава. Десет минути подоцна бевме на автопатот што води до меѓународниот аеродром Кенеди. На автопатот таксито се повлече од мене, но мислев дека сум на вистинското место. Не разбрав како Јуда можеше да се качи во авионот без јас да го стигнам на аеродромот.


Не бев во право. Додека се откинував од автопатот кон зградата на станицата и се обидував да го затворам растојанието меѓу мене и таксито, извртев кривина полна со масло и велосипедист се лизна пред мене.


За среќа, слетав на насип обраснат со високи грмушки и имав само модрици, модринки и скинат костум. Но, мотоциклот повеќе не можеше да се користи. Решив подоцна да му обештетам на сопственикот и пешки отидов до аеродромот. Ги запрев сите коли што минуваа, но тие веќе не земаа автостопери.


Конечно ме собра камион и стигнавме на аеродромот најмалку 45 минути по Јуда.


Направив прашања и открив дека таа вечер требаше да полетаат десетина прекуокеански летови. Еден од нив бил лет од Пан Ам до Рим. Да, еден човек се пријави во последен момент. Извесен господин Бенедикт.


Прашав. - „Дали сè уште можам да дојдам до него?


Човекот се свртел да го провери распоредот на летот, а потоа погледнал во часовникот. „Не“, рече тој.


Авионот полетал пред десет минути. Точно на време како што е закажано.


Поглавје 12


Беше јасно дека Јуда ќе лета назад во Рим без одлагање. Таму тој ќе биде блиску до неговиот штаб и Фарели и неговите бандити. Веројатно не знаеше дека го откривме неговиот подземен комплекс на Сицилија.


Следниот лет за Рим не тргна до следното утро. Но, имаше лет до Лондон за час и половина, а потоа лет за Рим, па моравме да стигнеме на време за појадок, околу еден час откако Јуда слета.


Ја повикав Џина и таа тргна со такси од Хилтон до авионот додека ги купив нашите билети. Сакав да биде со мене бидејќи толку добро го познаваше Џовани Фарели. Кога му се јавив на Хок и му се извинив за загубата на Јуда, тој рече: „Па, лесно ќе се најде во Рим. Но запомнете, ако избега, ќе го задржи детонаторот“.


„Дали треба да контактирам со полицијата во Рим или Интерпол за да се обидат да го земат кога ќе слета?


„Не“, рече Хок. Неговиот глас го имаше оној тврд, ладен звук што понекогаш го користи. „Ако полицијата го фати, не знаете што може да се случи. Ник, сакам да го видам мртов, како што ти предложи.


Не се изненадив кога го слушнав ова.


До моментот кога полетавме, јас и Џина бевме целосно исцрпени и спиевме поголем дел од патот. Не спиев цврсто, но бев доволно одморен за да продолжам по патот. Џина спиеше како бебе.


Успеавме да направиме брзи и лесни врски во Лондон и пристигнавме во Рим нешто по осум часот. Беше ведро сончево утро. На таксистот му ја дадов адресата на станот што ми го даде Џина. Фарели ги носеше своите жени таму, а Џина рече дека понекогаш го користел за да се сретне со други шефови на подземјето. Полицијата не знаела за постоењето на станот, но ми се чинеше дека Јуда знаел. Ако го повикал Фарели веднаш по слетувањето, ќе му рекле дека не е безбедно да оди на Сицилија. Така, тие можеби одлучиле дека овој стан е најбезбедното место и веројатно е дека ќе се сретнат таму за да разговараат за понатамошните планови.


Речиси еден час по слетувањето, застанавме пред една станбена зграда. Сакавме да влеземе кога слушнав бучава од зад аголот.


„Остани овде тивко“, и реков на Џина.


Истрчав до аголот на куќата и видов двајца мажи како излегоа од споредната врата и се приближија до сребрената Lancia паркирана преку патот. Еден од двајцата беше висок, елегантен Фарели, а другиот беше Јуда, кој изгледаше како Смрт во неговиот костум. Тој не бил маскиран, но сепак носел бастун.


Решив да штрајкувам веднаш. Ја извлеков Вилхелмина. „Доста е“, викнав. Рим е вашата последна станица“.


Тој реагираше многу побрзо отколку што мислев. Кога пукав, тој истрча до автомобилот. Вилхелмина пукаше, но јас промашив и куршумот ги погоди плочите веднаш зад него. Повторно пукав, удрив во браникот, а тој исчезна зад автомобилот.


"Проклетство!" - промрморев.


Фарели потоа пукал. Куршумот излетал од соседната куќа. Бев принуден да се сокријам кога повторно пукаше и почувствував пункција на надворешната страна на левата рака. Од другата страна на автомобилот ја видов вратата отворена, но бев премногу зафатен обидувајќи се да го спречам Фарели да ме удри.


Одеднаш слушнав како Џина вреска. Таа врескаше. - „Пукај, Ник! „Се плаши од пукање!


Гледајќи го Фарели како се врти кон Џина, се сетив дека таа е негова љубовница. Кога ја виде, за момент го обзеде гнев. Тој ја нишани и пукаше во неа. Куршумот ја промашил за инчи.


Јас возвратив со оган. Мојот прв истрел удри во ѕидот до Фарели; вториот го удрил во пределот на вратот. Тој се грчеше и падна на тротоарот.


Два куршуми што летаа од зад автомобилот ми свиркаа пред нозете. Еден миг подоцна, моторот зарика и Јуда со брзање се оддалечи по тесната улица. Пукав во автомобилот, но успеав само да го скршам задното стакло.


'Дали си добро?' - ја прашав Џина.


'Да'.


Оди во твојот стан и остани таму“, реков. „Ќе дојдам да се видиме подоцна“.


Таа протестираше, но јас веќе налетав на Алфа Ромео 2000 паркиран на истиот тротоар. Не беше заклучено. Го запалив моторот со жиците за палење, скокнав во автомобилот и се упатив по Јуда.


По два блока го видов. Возеше три блока пред мене и нагло сврте надесно, обидувајќи се да се ослободи од мене. Влегов во кривината со уредно лизгање на задното тркало и чкрипење на гумите. Пред мене, Јуда сврте лево на мала улица што водеше до индустриска област. За пет минути исплашивме половина дузина пешаци и за малку ќе се судревме со два автомобили. Но, Јуда не забави, а ниту јас. Да се возевме по автопат, Алфа ќе го стигнеше, но со ваков начин на возење брзините на колите беа скоро исти, а Јуда го сфати ова.


По уште пет минути Јуда поведе и јас го загубив. Но, кога го свртев аголот на магацинот, видов автомобил на асфалтот со отворена врата. Застанав со врескање, скокнав и го извадив Лугерот. Јуда го немаше никаде. Ги погледнав магацините и се прашував дали отишол таму. Одев кон него кога погледот ми падна на капакот на шахтата. Немаше ништо необично во него, освен што беше малку наведнат. Отидов до него и внимателно погледнав во капакот. Облогот остави отпечаток во уличната нечистотија. Се наведнав и слушав. Слушнав придушени чекори. Сигурно тоа беа стапките на Јуда.


И покрај себе, се восхитував на неговата итрина. И покрај лошата здравствена состојба и вештачките раце, овој човек бил паметен како пословичен лисец. Брзо го фрлив капакот на шахтата и се спуштив додека моите чизми не го допреа третото скалило од металната скала во јамата. Околу мене се крена силна смрдеа. Таквата пареа го отежнува дишењето и колку подлабоко влегував во дупката, толку таа стануваше потемна. Во темнината под мене слушнав мешање на стаорци. Ако Јуда избегаше низ огромната подземна мрежа на канали и премини што го сочинуваа канализациониот систем на Рим, имаше големи шанси никогаш повеќе да не го најдам.


И тоа беше последното нешто што го сакав.


Ми го даде ливчето на Нијагарините водопади. Но, тој не би ме избегнувал сега, сега кога беше само меѓу нас двајца, мажи. Ја зголемив брзината и брзо се симнав по металните скали покриени со лигите.


Кога конечно стигнав до дното, наидов на тесен карпест полигон. Низ древниот камен полека шумолеше млаз валкана и непријатна вода. Смрдеата беше речиси неподнослива;


Слаб круг светлина што паѓаше од улицата над мене даде некаква идеја. Стоев неподвижен и слушав во црните сенки. Потоа повторно го слушнав, звукот на избрзаните чекори одекнуваше во темнината на околу стотина метри десно од мене.


Вилхелмина лежеше во мојата рака. Се наведнав ниско и го следев Јуда во мрачната темнина.


Топла влакнеста работа ми ги допре нозете. За малку ќе врескав од изненадување, но го пригушив звукот кога стаорец прелета покрај мене, чкрипејќи, и побегна по тесен полицата. Беше тешко да се одржи темпото, особено затоа што полицата стана лизгава и влажна поради мовливиот слој на старите, избришани карпи.


Од нискиот таван висеа големи инсекти без очи. Не би се изненадил ако видам и лилјаци. Слуз капеше насекаде, воздухот беше затнат и угнетувачки. Но, не половина угнетувачки како Јуда.


Се фокусирав на неговите бледнее чекори. Нешто блесна пред мене во темнината. Се притиснав на ѕидот и го задржав здивот. Но, тогаш Јуда побрза, а јас го следев со Вилхелмина во раката.


Како што свртев на аголот, одеднаш бев принуден да нурнам и за малку ќе изгубев рамнотежа и паднав во канализацијата. Еден куршум свирна високо над мене и повторно го слушнав Јуда како куца. Го следев во помала канализација, темен коридор многу потесен од првиот.


Повторно го сврте аголот; Ја фатив целта и пукав. Куршумот го погодил камен-темелникот и се одбил. Промашив и истрчав по Јуда пред да може да биде предалеку пред мене.


Тоа беше класична игра на мачка и глушец. На секој негов потег одговарав со истиот гамбит. Но, кога го свртев аголот, никаде го немаше. Овој дел за отпадни води повеќе не се користеше. Беше суво и речиси немаше мирис. Ова на почетокот ме изненади. Но, набрзо ја открив причината зошто Јуда го избра овој премин под улицата. Видов дупка на ѕидот, кој беше покриен со лимена плоча. Тоа беше домашен отвор. Застанав, слушав и слушнав бучава од другата страна на отворот. Потоа се качи.


Сега можев да застанам исправено. Се најдов во тунел преполн со ѓубре и разни камења. Додека стоев таму, слушнав звук оддалеку. Очигледно, Јуда го знаеше овој излез од канализацијата и сакаше да го искористи за да се ослободи од мене. Наскоро дознав како има намера да го направи тоа. Пред мене се појави светлина и го видов Јуда во силуета. Ме застрела двапати. Еден куршум практично ми го прободе ракавот. Сега ловот стана поопасен поради темнината.


Се приближив до осветлената дупка. Кога стигнав таму, видов дека тунелот води до една мала соба каде висеше сијалица. Погледнав наоколу. Сега знаев каде сме. Во една ниша во ѕидот лежеа коските на педесетина луѓе, нивните черепи натрупани одозгора, и тие ме погледнаа мрачно. Јуда ме одведе до катакомбите, тунелите под градот каде што првите христијани се криеја од своите мачители. Заклучив дека ова мора да се катакомбите на Свети Каликст, најпознатата од сите римски катакомби. Иако овде имаше осветлување, овие места ги немаше на туристичката листа.


Ја преминав просторијата и тргнав по Јуда. Повторно потполно се стемни, иако тука и таму висат светилки. Сега го слушнав Јуда како тешко дише, докажувајќи дека слабее. Пресметав дека поминало доста време откако му вбризгале инсулин и дека бркотницата му го нарушила метаболизмот. Тој не би издржал долго. Но, не сакав да дојде до точка да може да се меша со туристите. Го забрзав темпото.


Наскоро влегов во втора просторија со исто осветлување како и првата. Не го видов Јуда, па упаднав во собата. Како и во првата просторија, на полиците во ѕидовите имаше купишта коски со черепи. Бев на половина пат низ собата кога слушнав тешко дишење десно.


Брзо се свртев. Јуда се потпре на куп суви, кршливи коски. Лицето му беше пепелно сиво и испотено. Човекот беше кожа и коски, а неговиот череп повеќе личеше на черепите на полиците отколку на глава на жив човек. Порано беше грд човек, но сега стана застрашувачки гротескен.


Дишеше нередовно и отежнато дишење. На долната усна имаше слој од пена. Во раката држеше скратен револвер Smith & Wesson .44 Magnum. Да ме погодеше од него, многу брзо ќе ги споев останатите остатоци во катакомбите.


Тој луто се насмеа додека размислував за мојот следен потег. Од него се тркалаше смеа како камче на прозорско стакло; протетиката несигурно мавташе по врвовите на треперливите прсти. Десната рака со револверот беше мазна и восочна.


„Сега конечно можам да те убијам, Картер“, крикна тој.


Се наведнав на земја и слетав меѓу коските што ги почувствував испукани под мене. Револверот на Јуда лаеше и промаши за една милја. Станав и го насочив Лугерот кон неговите гради. Мојот прст го притисна чкрапалото, но не пукав.


Јуда ја спушти раката со револверот во скутот и повторно падна меѓу коските. Лицето му беше искривено, очите му беа заслепени. Недостатокот на здив за момент изгледаше многу гласно, а потоа наеднаш престана. Телото му се напнало и револверот му паднал од рака. Тогаш неговата глава удри во ѕидот - очите широко отворени во дијабетична кома.


Станав и му пријдов. Во моментот кога се наведнав над него, неговото тело нагло се грчеше и се замрзна. Го почувствував неговиот пулс. Немаше пулс.


Станав, го ставив Лугерот и го погледнав облечениот скелет меѓу откриените коски. Јуда беше мртов, тајната на нуклеарниот детонатор беше безбедна, а јас копнеев по сончева светлина.


Го оставив телото таму и отидов низ подобро осветлениот тунел до влезот во катакомбите. Можеби Јуда не бил пронајден додека не станал како другите скелети во овие тунели. Ако не беше пронајден пред да му изгни облеката, можеби ќе се сметаше за останки на рано христијанин. Едвај имав време да го впијам мрачниот хумор на оваа мисла кога наидов на група туристи кои се упатуваа кон излезот.


Италијанскиот водич ме погледна. Тој рече. - 'Ајде!' - Мора да останете во друштвото, господине! Скоро е готово“.


Им се придружив и тргнав кон светлината пред нас. „Извинете“, му реков на водичот. „Бев фатен во прилично морничава сцена“.


Водичот се насмевна. - „Најлошото допрва доаѓа, господине.


Размислував за годините и задачите што допрва ќе ме чекаат ако бидам во чекор со животот. „Се надевам дека не си роднина на пророкот Нострадамус“, реков.


Изгледа не ја сфати шегата.


Но, не ми беше грижа. Едно беше сигурно: Јуда беше мртов. Никој не знаеше што ме чека следно. Така, наместо да размислувам за иднината, се вратив во сегашноста, овде и сега. И тогаш размислував за Џина и почнав да се смеам. Најдобрата насмевка што може да се замисли.


* * *


За книгата:


Како е ова можно? Ник Картер одеднаш бил принуден да скрие документ во музејот на Ватикан за време на рутинска работа. Случајна етрурска вазна изгледаше погодна за оваа намена.


Но, поентата воопшто не е за Ник Картер и неговите активности, како што се покажа подоцна кога Картер се обиде да го најде документот. Затоа што во тој момент тој беше неочекуван сведок на високопрофесионална кражба на уметнички дела.


И додека уметничките богатства, вклучително и етрурска вазна, исчезнуваа едно по друго низ прозорецот, Картер погледна директно во лицето на својот долгогодишен непријател - Јуда.


Јуда можеше да направи повеќе со овој документ отколку што Хок и Картер можеа да замислат во нивните најлоши соништа...


Картер Ник


Знак на кобра


Ник Картер


Знак на кобра


во превод на Лев Шкловски


посветена на споменот на починатиот син Антон.


Главни карактери:


НИК КАРТЕР


алијас N3 агент AX


„ШИВА“


шеф на организацијата Кобра


АШОК АНАНД


Агент на индиската тајна служба


ПУРАН ДАС


шеф на индиската тајна служба


НИРАД и РАНЏИТ


членови на организацијата Кобра


РИВА СИНГ


внука на Шива


1


Таа е свиткана во моите прегратки, мека и кревка и целосно задоволна за моментот. Ретко сум бил со жена како Рива. Сенки играа на нејзината златна кожа и црна коса; За момент ми се чинеше дека држам во раце остварен сон. Собата беше темна, ги спуштив ролетните. И за среќа хотелот имаше клима за ноќните горештини на Њу Делхи.


„Не ми кажа зошто“, шепна Рива. Нејзините меки, топли усни нежно ја допреа шуплината помеѓу мојот врат и рамо, а нејзините гради беа притиснати на мојата рака.


ѝ го свртев лицето и ја погледнав линијата на нејзините полни усни. Нејзината веѓа беше избраздена, со тврдоглав израз на жена навикната да добива сè што сака... жена која беше само дете. - Што, Рива? – прашав, поминувајќи со врвот на прстот по кадифената кожа на нејзиниот стомак.


- Зошто дојде овде, Ник? Тој се повлече, спуштајќи ја главата на перницата. Долгата црна коса формираше вентилатор на белата ткаенина на перницата, како ореол, кој го врами нејзиното лице со совршени црти... лице кое во тој момент одразуваше внатрешно мачење и неразбирлива недоверба.


„Ти кажав така“, одговорив, обидувајќи се да звучам трпеливо и убедливо. - Мојата компанија ме испрати да преговарам за купување. Ткаенини, свили, брокати... со еден збор, се. Сè што чини помалку во оваа земја од каде било на друго место.


Секако дека лажев. Се разбира, не можев да и кажам на Рива кој сум. Како и да е, која е разликата? Немаше причина да ја вмешам девојката, да ја запалам мојата корица и да и откријам дека сум Ник Картер, агент на AX во моментот на мисија во Њу Делхи.


Рано таа вечер пристигнав со лет на Ер-Индија. И последната личност што очекував да ја сретнам беше жена како Рива, прекрасна придружничка на која ниту еден маж не можеше да смета. Таа седеше во хотелскиот бар кога се вратив од капење во базенот. Нејзината совршена фигура беше обвиткана во сино и сребрено сари; почувствувавме и непосредна физичка привлечност на прв поглед. Потоа еден збор доведе до друг и, речиси без да го сфатам, ја поканив на вечера.


Отидовме во француски ресторан во Чанакјапури, црвено-црна оаза во центарот на загушливиот град. Ова беше можност да ја намамат и да ја убедам да ја поминат ноќта заедно.


Како што се испостави, не морав да се трудам премногу за да ја убедам.


Нејзините очи, светли и сензуални како нејзината коса, зборуваа јасно. Секако, имаше прашања, игри со зборови... вообичаена практика во уметноста на заведување. Вовед во ноќ на љубов и страст.


Непотребно е да се каже дека Њу Делхи ми значеше многу повеќе (и AX) отколку Рива Синг. Јас бев испратен во Индија од Хок, и иако сметав дека тоа е очајна идеја, беше невозможно да го убедам Старецот. „Но, ние немаме ни најмал доказ дека оваа личност постои! - истакнав.


„Уште повеќе причина да одам таму, Ник“, рече Хок со саркастично смеење. - Немирите и немирите се доказ, нели? Калкута е во состојба на полуанархија. Кој ги снабдувал бунтовниците со оружје? Поточно, муницијата не расте на дрвјата.


„Ова е прашање за внатрешна безбедност за индиската влада“, одговорив јас.


- Точно. Апсолутно во право. Потполно се согласувам. Всушност, да беа само немири и немири, тоа немаше да биде мисија, Ник.


- Што тогаш?


- Види го ова. - Ми подаде свиткан лист хартија. - Ова ќе ви каже повеќе за нашиот мистериозен човек, господине „Шива“... можеби со некоја нејасна навестување дека пријателот навистина постои. Горкиот чад од неговата пура ми ги изгоре ноздрите и се преселив на далечниот стол за да го прочитам документот.


Откако ја прочитав статијата, имав прилично добра идеја за тоа што сакаше Хок.


Шефот забележа со насмевка. - Како што можете да видите, ова е валкана работа, не се согласувате?


- Би рекол неморално.


- Браво, добро кажано, Ник. Нашиот човек ќе прошверцува суров хероин вреден десет милиони долари во САД. Но, како што видовте, ова не е најалармантниот елемент. Да беше само дрога, ќе повикав некој друг. Но, кога станува збор за меѓународната дипломатија... и светскиот мир... тогаш едноставно морам да ви ја доверам оваа задача.


Кимнав без да ја отворам устата.


Документот што штотуку го прочитав беше од Овалната соба. Невозможно е да се издигне повисоко. Тој мислеше на нешто за што прочитав во весниците, инцидент за кој никогаш не мислев дека ќе биде поврзан со AX, а камоли во мојата работа.


Некој се јавил во советската амбасада во Вашингтон, преправајќи се дека е претседател на САД. Гласот беше совршено имитиран. Можеше да биде шега, но зборовите не беа воопшто невини. „Претседателот“ упати запаливи закани, закани што го натераа советскиот амбасадор да брза да се пријави во Москва.


На крајот, недоразбирањето беше расчистено и Белата куќа издаде повеќекратно извинување. Можеше да заврши тука, но наместо тоа ќе имаше продолжение. Првиот секретар на Централниот комитет на CPSU, главната политичка фигура на Советскиот Сојуз, разговараше со претседателот на телефонската линија. Само што тој воопшто не бил прв секретар. За волја на вистината, никој во Вашингтон или Москва не знаеше кој го имитира рускиот глас. Размената на зборови беше далеку од пријателска и го поттикна претседателот да повика на итен состанок на Советот за национална безбедност.


Сè стана повторно јасно... но не за долго. Оттогаш, пред помалку од две недели, се случија серија слични инциденти; размена на закани и навреди меѓу Индија и Пакистан, меѓу Израел и Египет, меѓу комунистичка Кина и Јапонија. Секој пат, гласот на некој дипломат беше совршено имитиран, што доведе до изобилство на гневни закани и контразакани.


Светот беше на работ на нуклеарна војна. Сега, според документот на Белата куќа, некој се обидувал сите да не фрли во бездна. „Значи, се сомневате дека овој мистериозен „некој“ кој себеси се нарекува Шива е мозокот на организацијата наречена „Кобра“ и дека тој е одговорен за она што се случува...“, забележав, одговарајќи на погледот на Хок.


- Можеби, Ник. Под услов Шива да е личност, а не нешто друго“, појасни началникот. - Со сигурност знаеме дека Кобра постои. И ние сме прилично сигурни дека тоа е организација за трговија со оружје и дрога. Но, ова се мали нешта во споредба со ова“, објасни тој нервозно, тропајќи со прстот на документот што штотуку го гледав. - Дали е ова Шива вистинска личност? Или ова е фронт за некоја чудна меѓународна организација која дава наредби на Кобра? Тоа треба да го дознаеме... што е можно поскоро, можеби ќе додадам.


- Значи веруваш дека ако Шива е маж, тогаш имитира гласови, нели?


Хок уморно кимна со главата.


„Но, вие дури и не знаете дали постои Шива“.


- Точно.


- Значи, морам да најдам човек што никој никогаш не го видел, кој можеби ќе може да го имитира гласот на некои ликови, бидејќи може... Од каде да почнам, мислиш?


„Не те викаат за џабе борец бр. 3, Картер“.


Ова не беше одговорот што се надевав да го добијам. Но, како што реков, понекогаш е невозможно да се договорите со човек како Хок. Затоа морав да патувам низ целиот свет во потрага по некој или нешто што се нарекува себеси Шива.


Дознав дека ова е псевдоним откако ги проучував документите дома. Шива всушност бил хинду бог, популарно познат како Разурнувач. Војни, глад, смрт... овие катастрофи беа негова апсолутна и неприкосновена доминација, под негова контрола и авторитет. Но, имаше повеќе; книгите што ги консултирав содржеа илустрации и фотографии од статуи кои го прикажуваат Шива, украсен со змии. Ова не се обични змии... туку кобри, смртоносните индиски вајпери.


И така, морав да тргнам по патека која ми се чинеше непостоечка и невозможна... како броење зрна песок покрај бреговите на Ганг!


Но, ако Шива беше плод на нечија искривена имагинација, тогаш Рива Синг сигурно не беше. Девојката беше вистинска, мила, мека и изненадувачки жива.


Се свртев кон неа и го пригушив нејзиното прашање со притискање на моите усни на нејзината полна уста. Нејзината златна кожа беше покриена со лесен превез од пот и додека ги притискав градите на тие незрели и цврсти гради, ме обзеде неконтролирана желба.


„Не, не ми кажувај“, шепнав кога таа се обиде да постави уште една серија прашања, кои, патем, почнаа да ме загрижуваат. - Јас сум Ник, а ти Рива... не треба да знаеш повеќе... засега. Ја прегрнав цврсто и таа потисна стенкање.


Со ногата го турнав ќебето од креветот и силно ја гушнав кон мене. Очите на Рева беа ококорени, но изгледаше како да гледа во нешто низ собата. Во тој момент сфатив дека сум во неволја.


Слушнав бучава. Една секунда подоцна, го утврдив потеклото на металното крцкање што како рапав шепот доаѓаше од вратата... Некој се мачеше со бравата. Моите Smith & Wesson беа во горната фиока на ноќното гардероба до креветот, но во моментот ми беше недостапен за рака. Слабиот шум престана, следеше кликнување... и тогаш сфатив дека нема да имам време да го грабнам пиштолот.


Скокнав на страна штом се отвори вратата. Наспроти заднината на светлината што доаѓаше од ходникот, се издвојуваа фигурите на двајца мажи со брада, облечени во бели везени кошули и платнени панталони, слични на панталоните со пижами што ги носат повеќето Индијци. Но, она што ме импресионираше повеќе од облеката беше пиштолот со кратка цевка што една од фигурите со турбан го држеше во стабилна рака.


Пиштолот беше вперен во мене и не можев ништо да направам за тоа. Вратата тивко се затвори зад двајцата мажи и невооружениот маж ја запали светлината во собата.


Трепнав од ненадејниот сјај и ги гледав двајцата напаѓачи, обидувајќи се да најдам излез. Тие беа силни и мускулести, нивните брадести лица без израз, а судејќи по нивните бради и турбани, и двајцата беа Сики.


„Добра вечер, сахиб“, рече тој со пиштолот, а поздравот се претвори во непристојна насмевка кога сфати дека Рива и јас сме голи, а со тоа и уште поранливи.


Во овој момент, единствената карта што можеше да се игра беше да се остане под маската на турист и бизнисмен. Со навреден тон, одговорив: „Каква е оваа приказна? „Направив гест да го грабнам телефонскиот приемник, но невооружениот Индиец Сики побрза да го премести старомоден телефон до мене.


- Какви глупости, „сахиб“! - извика тој насмеан. „Никој не ви дал дозвола да се движите, дури ни Мем сахиб“, тој покажа со прст кон Рива, која го повлече ќебето и се свитка под чаршафите.


„Погледни ги кутиите, Мохан“, му нареди човекот со пиштол на својот придружник.


„Ако ова е грабеж, нема да најдете ништо вредно да украдете“, ги предупредив. - Имам само чекови. Без рупии, без американски долари.


Воопшто не беа импресионирани. Воопшто не.


Но, додека зборував, почнав да се концентрирам, подготвувајќи го телото и умот за насилен и нераскинлив спој. Последен пат кога уживав во пауза помеѓу мисиите, Хок инсистираше да се откажам од вообичаениот период на одмор и одмор за да поминам интензивен период на обука за да ги подобрам моите вештини во најнеобичните форми на самоодбрана. Меѓу различните техники што ги научив беше и форма на самохипноза, која ме научи со црн појас, „Рет Дан“, шампион во таеквондо, корејската верзија на „Кунг“. Оваа форма на карате се заснова на употреба на сила и импулс, добиени преку употреба на целото тело, особено на колковите и стапалата.


Така, кога еден од двајцата напаѓачи почна да пребарува по моите работи и требаше да го открие целиот мој личен арсенал, јас бев подготвен да го направам првиот потег. Се замислував како извор, способен да скокне од кревет и да го фрли моето тело во вселената.


Ја турнав Рева и скокнав од креветот, слетувајќи како мачка на петиците. Куршумот ми помина покрај мојата глава додека паднав на подот. Партнерот на Мохан имал моќен придушувач на пиштолот.


- Ник... не! Рива врескаше, како да ме моли да не се тепам или да не се обидувам да им одолеам на двајцата мажи.


Но, немаше да губам повеќе време.


Мохан и неговиот партнер не ѝ се заканија на девојката, туку тргнаа кон мене со свиткани усни во истата насмевка. Нивните заби и непца беа обоени во црвено од силно џвакање на листовите од паан. На заслепувачката светлина на ламбата, нивните усти изгледаа крвави, како штотуку да изеле парчиња сурово месо.


„Ти нѐ потценуваш“, сахиб, се насмевна тој со пиштол. „Можевме да го убиеме девојчето, но прво би сакале да направиме многу добра работа со тебе“.


Не дочекав да видам на каква „работа“ мисли. Со пискав извик „ки-ап“ кој веднаш ги стави двајцата во дефанзива, скокнав на нозе и нападнав. „Тол-рио ча-ки“ - кружен удар во кој целата тежина се избалансира назад. Се пуштив со сета моја сила и сета концентрација што можев да ја соберам. Ја извадив десната нога и ја погодив целта.


Одвратно жуборење го придружуваше стенкањето на човекот со пиштолот; мојата гола пета го удри во соларниот плексус. Воздухот излета од неговите бели дробови додека тој се струполи на подот, воздишувајќи за воздух. Пиштолот му се закачи во прстите, но кога го подигна оружјето за да испука уште еден истрел, го прескокнав и скокнав врз Мохан пред да побрза.


„Не плаши се, брат“, шепнав, додека другиот очајнички се обидуваше да ме фати за нозете за да ме фрли назад. Бев побрз од него.


Тука бев награден за моите напори кога почнав да вежбам таеквондо и кунг фу.


Ја кренав раката како да е режа за смртоносниот син-нал чи-ки, форма на напад што го научив до совршенство. Мојата рака се движеше низ воздухот до одредена точка во просторот кон главата на Мохан. И кога моите тврди прсти ја допреа основата на неговиот нос, не ми требаше медицинска диплома за да знам дека овој човек е мртов.


Му втурнав парче коска во мозокот, убивајќи го веднаш. Од неговата уста бликна млаз крв додека погледот се спушти на мене... потоа очите му се заматија пред да станат ширум отворени и стаклени како две парчиња црн мермер. Зарипнат, задавен звук излегол од неговата уста додека паднал на подот. Инертна како партал кукла, со непрепознатлив нос, црвена и згмечена како сок од зрело овошје.


Мохан повеќе не беше „убиец“, „тој беше труп.


Но, за неколку секунди што ми требаа да го завршам, неговиот соучесник се опорави доволно за да се обиде да се врати во нападот. Го почувствував како лази по подот веднаш зад мене и немав време да размислам двапати.


Бев подготвен веднаш. „Хана, дол, сет“... еден, два, три... ментално избројав. Потоа го вратив левиот лакт наназад со ужасно „кооп-коп чи-ки“.


Го удрив противникот веднаш под брадата. Тој врескаше и јас се свртев само за да размислам што остана од совршениот сет на заби. Затоа што сега вилицата беше целосно лабава, смачкана. Потоци крв му течеа по брадата и вратот, на неговата беспрекорна кошула. Долниот дел од лицето беше буквално растргнат на парчиња; од јаболчната коска до очите веќе се ширеше синкаста модринка.


Човекот се обиде да зборува, но од неговата уста излезе само задушен звук; но пред да успеам да го нокаутирам, тој го повлече чкрапалото од пиштолот. Паднав напред, долго лежејќи на подот. Друг куршум со голем калибар свирна два инчи над мене и го прободе спротивниот ѕид. Тоа беше куршум дум-дум што можеше да го издупчи човек како свежо заклано пиле, подготвено за пржење. Човекот стана и се врати кон вратата.


Пред да може да испука уште еден од неговите пеколни куршуми, цик-цак тргнав по линијата што ме доведе директно до вратата. Но, тој замина пред да можам да му го грабнам пиштолот од рацете. Набрзина влегов во ходникот и видов тенка трага од крв и го слушнав тешкото мешање на метални скали на крајниот крај на ходникот без теписон.


Се вратив во собата и ги навлечев панталоните кои ги фрлив до креветот. Рива ме погледна со раширени, исплашени очи. И реков. - Не се лути, те молам! - Секогаш има жестока конкуренција при продажба на ткаенини.


- Таа не се насмеа. Ја оставив сама со крвавата фигура што некогаш беше маж.


После тоа истрчав од собата. Никој не ме виде како го бркам напаѓачот. Дефинитивно морав да го фатам, бидејќи сега кога Мохан беше мртов, немаше начин да дознаам кој навистина е. Не мислев дека се вулгарни крадци; тие покажаа поголема вештина од обичните криминалци.


Бев сигурен дека тие не работат под илузија дека бараат пари. Нешто ми се уриваше во главата, нешто што во тој момент не можев да го формулирам. Тоа беше како загатка... нешто што ме натера повторно да размислам што ми кажа Хок. Дали е можно некој веќе да ми го открил идентитетот откако дојдов во Индија со туристичка виза? Многу прашања би можеле да останат неодговорени доколку не го фатам соучесникот на Мохан.


Хотелското лоби беше речиси празно, ноќниот службеник спиеше зад бирото. Забележав многу брзо движење зад завесите што ги криеја големите стаклени врати што водеа до дворот и градината. Бос, се упатив кон шаторите, ги тргнав настрана и истрчав во темната градина.


Тревата под нозете беше влажна и студена. Месечината исчезна зад куп облаци кои го заматија нејзиното портокалово лице. Следно, го видов одразот на облаците во базенот каде што го испливав познатото пред да ја сретнам Рива и да вечерам со неа. Поминаа ѕвонењето на чашите, ритмичкото движење на лулашките и жестокиот плач на уличните продавачи.


Сега се слушаше само звукот на моето дишење, отчукувањето на мојот пулс. Внимателно ползев напред, моите сетила беа напнати при секое движење, каква било бучава што ќе ми овозможи да го најдам својот плен... пред да ме откријат.


Во мојата брзање, немав време да го земам пиштолот. Затоа морав да се потпрам само на мојот интелект и на моите раце. Дури и ако не можете да се потпрете на вашиот интелект и раце кога ќе најдете пиштол со придушувач вперен во стомакот.


Мојот инструктор ме знаеше по мојот прекар „Чу-Мок“, што значи „Тупаница“ на корејски. Но, во тој момент немав можност да го применам на дело она што го научив. Сè беше тивко во градината. Лисјата на дрвото банијан се нишаа само малку, криејќи дел од куќиштето со џиновското стебло.


Барав траги од индиска крв кога забележав ненадеен блесок, проследен со бесен подсвиркват на смртоносен куршум. Овој пат врескав. Потоа ја кренав раката до устата, куршумот ме напаси на рамото.


Тоа беше површна рана, но тешко изгоре. Стиснав заби и чекав, чувствувајќи се поранливо од било кога. Стрелецот, сепак, не сакаше повеќе да ризикува и очекуваше да го нападнам како одмазда.


Почна да трча кон оградата. И јас трчав по него затоа што не сакав да му дозволам да избега без да му одржам лекција. Очигледно, тој се опорави од третманот на кој предмалку го подложив до тој степен што со неверојатна агилност го прескокна граничниот ѕид. Повеќе се движеше како мачка отколку како маж. Но, и покрај болката во раката, се чувствував исто толку мобилна. Се качив преку ѕидот и бос слетав на парче чакал. Уште еден шум ми експлодираше во ушите, но тоа не беше пукање.


Индиец во бел турбан успеал да стигне до моторен скутер паркиран на крајот од патот со чакал зад оградата. Со татнежот на моторот, скутерот се тргна, а Индиецот не ни погледна назад. Можев да се обидам да повикам такси или велосипедско такси, но знаев дека човекот со пиштолот веќе исчезна во лавиринтот на уличките на градот.


Затоа, наместо да го продолжам ловот кој сега ми изгледаше залуден, се вратив на оградата и, припиен за два дрвени столба, повторно се качив преку неа. Овој пат вложив помалку труд. Тревата беше вистинско олеснување за моите нозе во споредба со чакалот. Тргнав кон базенот, ја измив раката и го преминав тревникот, тивко лизгајќи се во фоајето.


Портирот се разбуди од сон, што несомнено им овозможи на двајцата Индијанци незабележано да се искачат во мојата соба. Сепак, немаше да го обвинам за трупот што го оставив горе и од кој требаше да се ослободам. - Несоница, „сахиб“? - ме праша зевајќи, полека станувајќи. Потоа се наведна преку шанкот, упатувајќи ми поглед на отворено неодобрување... Всушност, носев само панталони. - Ќе ти пратам апчиња за спиење, нели?


„Благодарам, нема потреба“, одбив со принудна насмевка.


Кога би ја забележал долгата крвава гребаница што ми ја остави куршум од Индијанци Сики, ќе се преправаше дека ништо не се случило. Ги ставив рацете во џебовите и тргнав кон лифтовите за никој да не ме види. Не дека се чувствував засрамено, имајте предвид; но избрав да не привлекувам внимание. AX Fighter #3 мораше да најде човек по име Шива.


2


Рива Синг не беше таму за да ми помогне да ја исчистам собата.


Вратата од мојата спална соба беше малку отворена, иако никој не се криеше зад неа за да продолжи со работата каде што Мохан и неговиот партнер беа прекинати. Собата беше празна, освен замрзнатиот труп на човекот што го убив со добро насочен карате. Индиецот лежеше со раширени раце и нозе во чудна положба, речиси потопен во локва темна крв која продолжи да се шири.


Изгужваните ќебиња укажуваа дека поголемиот дел од вечерта сум ја поминал со Рива. Очигледно на девојката и беше доста и се лизна од собата пред да можам да ја запрам. Не бев толку глупав што ни за секунда да помислам дека можам да сметам на нејзината тишина. Затоа решив да сменам хотел следното утро. Не сакав никој од полицијата во Њу Делхи да дојде и да ме бомбардира со прашања. Ќе морам да одговорам со повеќе лаги за да ја заштитам мојата корица.


Но, покрај грижата за Рива Синг, која не знаеше дали ќе ја држи устата затворена или не, морав да се грижам и за Мохан. Се разбира, не беше лесно да го извадам од мојата соба, особено затоа што сакав по секоја цена да избегнам каква било врева. За среќа, другите гости на подот длабоко заспаа. Ниту една врата не се отвори додека го влечев телото по напуштениот коридор. Ниту едно исплашено лице не можеше да ги види моите црвени очи од умор, мојата ранета рака и мојот крвав товар.


Го ставив пред лифтот и го најдов тоа што ми требаше во џебот од панталоните. Челичниот нож на мојот џебен нож се покажа како многу корисен уред; всушност, со џебен нож успеав да ја отворам вратата и да ја блокирам кабината на горниот кат, ослободувајќи го вратилото на лифтот, фрлајќи го моето тело неколку десетици метри надолу.


Ова ќе биде вечното почивалиште на Мохан.


Ги имаше главата и рамената во воздух, а остатокот од телото беше подготвен за последното туркање во длабоката дупка во бунарот, кога забележав нешто што ме натера да скокнам изненаден. Ракавот на индиската курта беше засукан додека го влечев телото по ходникот, а сега ми привлече око еден детал што претходно не го забележав.


Тоа беше тетоважа направена со трајно сино мастило што се истакнуваше на неговата подлактица; и кога сфатив што прикажува цртежот, моите сомнежи се потврдија. На тетоважата беше прикажана намотана кралска кобра како се крева на раката во напаѓачка позиција. Главата во облик на клин и јазикот што трепереше беа изгубени во замрзнатото месо на Мохан.


Така се појави Кобра. Тие го испратија Мохан и неговиот соучесник да се погрижат Ник Картер да не ја разоткрие нивната тајна организација. Само планот не успеа. Едниот од двајцата агенти беше мртов, а другиот, со скршено лице, немаше време да добие никаква информација, ниту најмал доказ дека навистина сум Борец #3, агент во служба на АКС.


Покажете во моја корист, ментално заклучив, симнувајќи го ракавот од кошулата на мртвиот и туркајќи го трупот со мојата нога. Замрзнатото тело на Мохан полета надолу, отскокнувајќи се од темните ѕидови на вратилото на лифтот. Слушнав како стигнува до крајната дестинација... се слушна ударот на телото што паѓа. Ако Шива сè уште можеше да му помогне, немаше да има ништо против тоа.


Проблемот беше што сè уште не знаев дали овој мистериозен лик некогаш постоел, мозокот зад капакот на Кобра, избраниот ум што ги влече конците на оваа меѓународна мрежа.


Сообраќајот се одвиваше бавно низ паркот Нехру. Зад метежот од автомобили, педикаби, скутери и велосипеди, белите колони на циркусот Конат ја гледаа толпата пешаци како тивки стражари. Мажите, облечени во широки бели панталони и облечени во бели курти, не за разлика од оние што ги носеа Мохан и неговиот придружник, чекореа брзо, сериозно и самозадоволно. Црнокосите жени се завиткаа во сари, други во свилени туники и скромни чуридари (панталони што ги гушкаа глуждовите и половината). Сите тие формираа збунета толпа, над која висеше чувство на итност и во исто време очекување.


Но, повеќе од глетките и звуците на градот, повеќе од егзотичната атмосфера што го направи Њу Делхи уникатен град, мојот интерес беше фокусиран само на една работа.


Шива.


- Сакаш да ми кажеш дека вашата служба слушнала само за Кобра, нели? Го прашав човекот што седеше спроти мене додека двајцата пиевме чај од нане во кафулето на тротоарот во близина на паркот.


Тоа утро ја контактирав индиската тајна служба. Мојот „контакт“ беше офицер на Тајната служба кој особено ми беше препорачан. Ашок Ананд беше човек на моја возраст, но слаб и слаб, со остар и продорен поглед, агресивен израз на лицето... израз на човек кој ги знае сите правила на игра, колку и да се гнасни. или не. .


- Дали сте слушнале за Кобра? - повтори тој намуртено. Ја подигна чашата до усните и испи долга голтка чај пред да продолжи. - Се разбира, господине Картер. Сме слушнале за Кобра... од Кашмир, од Калкута, Мадрас, Бомбај... од цела наша земја. Онаму каде што има немири и бунт, секогаш има Кобра.


- А Шива? - инсистирав јас.


- Го гледаш ли ова? – одговори Ананд покажувајќи кон површината на масата, многу сјајна дрвена полица. - Мазно е, без облик, гледате?


Јас одговорив со климање со главата.


- Па, тогаш ќе разберете кога ќе кажам дека Шива е без форма, без лице, без личност, господине Картер. И, наведнувајќи се над масата, ме погледна со полузатворени црни очи. - Тоа е само име позајмено од злобно божество, дури и за нас во ИИСА, индиската тајна служба.


И еве ме на почетната точка, на истото место каде што бев претходниот ден... само хотелот е различен. Хок ми даде дозвола да стапам во контакт со Индијанците, иако ме советуваше да не се потпирам на нивната помош.


Всушност, се шушка дека имало „предавство“ меѓу Индијанците. Иако неговиот индиски колега го увери Хок за најголема претпазливост, сепак немаше смисла да преземам непотребни ризици, особено кога мојот живот и успехот на мојата мисија беа во прашање.


- Може ли да прашам зошто вашата влада е толку желна да го најде нашиот Шива? – рече Ананд со истиот тон, внимателно и претпазливо.


„Хероин“, одговорив. - Товар од десет милиони долари наменет за САД. „Не мислев дека ќе откријам премногу од мојата цел ако разговарам со него за вистинската причина, имено, дека се обидувам да го пронајдам изворот на имитации на гласови кои во последните месеци создадоа паника меѓу меѓународната дипломатија, заканувајќи се на мир на светот“.


- О, да, дрогата е навистина лоша работа! - Индиецот се насмевна и почна да станува. - Ве молам, извинете ме за неколку минути, но дефинитивно ќе му се јавам на мојот шеф. Можеби може да ми даде повеќе информации за Кобра.


„Се разбира“, реков. Ананд го турна столчето наназад и помина низ терасата.


Го гледав додека не исчезна внатре. Потоа погледнав на дното на чашата, речиси жалејќи што никогаш не научив да ја читам судбината од листовите чај. Кој знае, кога би научил, сега би можел да го предвидам успехот или неуспехот на мојата мисија.


Се наведнав наназад и го оставив погледот да ми залута низ преполната тераса кон сообраќајот што змии околу циркусот Конат. Имаше толку многу прашања, толку многу празнини со морето, што ќе морав многу да се лутам за да постигнам некаков напредок. - Уште чај, господине?


Почнав и го видов келнерот како се наведнува над масичката. „Донесете ми две“, одговорив, покажувајќи на празната чаша на Ананд.


„Два чаеви од нане“, повтори келнерот. - Може ли да предложам пакора, или господинот би сакал да проба индиски специјалитет, пита со месо наречена самоса? Тие се одлични, сахиб.


Одговорив со потврдно климање, малку збунет од неговиот директен пристап. Човекот ги зеде празните чаши и додека се сврте да се врати во кујната, се најдов себеси како шокирано зјапам во неговата гола рака. Немав време да го гледам долго, но имав доволно време да откријам што е втиснато на него.


Свитканата кобра е нешто што не е лесно да се заборави! Нагло го турнав столот назад и скокнав на нозе.


„Каде по ѓаволите отиде Ананд? - си помислив, пробивајќи се меѓу масите. Крцкањето на чиниите ми ги прободе ушите, пискот што се мешаше со звучните сигнали и звуците на автомобилите околу кафулето и паркот Нехру. Но, барем не бев толку ранлив како што бев претходната вечер кога морав да се одбранам од двајца мажи Сики кои влегоа во мојата хотелска соба.


Во футролата што ја носев преку моето рамо беше мојата драга Вилхелмина, лугер .38 кој ме спаси од поочајни ситуации отколку што сакав да се сеќавам. И само да не ми беше доволен пиштолот, го имав Хуго, моето шило, скриено во скара под ракавот на кошулата.


- Дали сакаш нешто, сахиб? - ме праша еден од келнерите во бели јакни.


„Телефон“, одговорив.


Тој покажа на вртливите врати кои водат во собата. Бев изненаден што Ананд премногу долго зборуваше на телефон. Ова, покрај тетоважата што ја забележав на раката на келнерот, ме натера да се чувствувам нелагодно.


Телефоните ги најдов следејќи ги упатствата на човекот во бела јакна, редица црни и старомодни телефони поставени на левиот ѕид од тесниот коридор. Брзо погледнав наоколу и забележав знак на вратата десно. Можеби бев нервозен без посебна причина, можеби бев загрижен за ништо.


Па, имаше само еден начин да се биде сигурен.


Ја ставив раката под мојата лесна летна јакна, го почувствував смирувачкиот допир на Вилхелмина на нејзината рака и тргнав низ ходникот до вратата од машката соба. Преминот беше празен. Отворајќи ја вратата, ја ставив десната нога напред.


Вратата се отвори навнатре, овозможувајќи ми брз поглед на црно-белата бања со плочки. Се чинеше дека нема никој таму. Зачекорив напред и дозволив вратата да се отвори зад мене. - шепнав. - Ашок? - Вратите на три соблекувални беа затворени.


Почекав секунда и пак се јавив. Нема одговор. Тивко како мачка, со зголемено чувство на страв да не бидам заробен, го извадив Luger од неговата футрола и малку го свиткав прстот на чкрапалото. Во најголем дел, модерните Lugers имаат нечувствителен активирач; но Вилхелмина беше модифицирана специјално за мене од момците во лабораторијата AX во седиштето во Вашингтон. Штом го повлеков чкрапалото, чкрапалото беше подготвено да пука.


Отидов во првиот тоалет лево. Држејќи ја цврсто металната рачка, ја турнав вратата и ја затворив исто толку брзо. Првата соблекувална беше празна, како и втората. А во третата, потпрена на спуштеното WC-школче, лежеше неподвижното, безживотно тело на Ашок Ананд.


Ја подадов раката и му ја кренав главата. - Копилиња! - Подсвирнав под здив. Отворените очи на Ананд ме погледнаа. Поминав со прстите преку неговите очни капаци, бришејќи го запрепастен израз што смртта го остави на неговото лице.


Тенка лента, сега виолетова, му го обележа вратот. Задавен, заклучив, испитувајќи ја модрината. Ја откопчав неговата јака од кошулата за подобро да ја видам модрината и видов траги од две ситни пункции, оддалечени помалку од еден сантиметар. "Но зошто?" - се запрашав. Јасно е дека Ананд бил задавен мртов затоа што јазикот му висел од устата; но овие траги на вратот како да ги оставија забите на змијата.


Пред некое време, помеѓу една и друга мисија, случајно прочитав неколку книги за херпетологија, наука за влекачи. И научив дека реакциите на каснување од отровна змија обично започнуваат четвртина час или половина час по каснувањето.


Ашок Ананд бил каснат од змија, но тоа не ја предизвикало неговата смрт: можеби овие знаци значеле предупредување или претставувале религиозен симбол. Едно беше јасно: немаше да застанам тука за да дознаам.


Го оставив Лугерот и се лизнав од кабината. Тоалетот сè уште беше празен. Ако одев назад по истиот пат како порано, несомнено ќе налетав на келнерот. Колку што можев да кажам, тој не беше единствениот што работеше во барот како дел од организацијата Кобра.


Барав друг излез. Стаклениот прозорец над порцеланскиот мијалник гледаше кон правливите патеки на паркот Нехру. Се качив преку работ на мијалникот и погледнав надвор. Прозорецот се отвори на задниот дел од кафулето, далеку од очите на муштериите кои седеа на терасата, каде келнери, тетовирани или не, служеа маси.


Ја отворив решетката на прозорецот со шило и ја подигнав, откачувајќи ги 'рѓосаните метални куки на рамката.


„Има попогодни начини за излез, сахиб.


Сега е предоцна да се грабне Вилхелмина. Ја свртев главата и го видов насмеаното лице на келнер со пиштол. - Беретата со 22 калибар ми нишани директно во очи. Оружје од мал калибар, но ги познавав Беретата доволно добро за да знам колку опасни можат да бидат од непосредна близина.


„Само сакав да влезам на свеж воздух“, објаснив.


Тој не се насмевна, туку едноставно замавна со пиштолот, сигнализирајќи ми да ги кревам рацете над мојата глава и да скокнам од мијалникот. Ја држеше беретата вперена кон мене. Сè што требаше да направам е да ја прифатам неговата покана. Слетав на подот и се загледав во него. Беше јасно дека е нервозен од неговиот поглед се чинеше дека има мало искуство во такви ситуации.


„Мислев дека Индијанците се гостопримливи луѓе“, реков. „Се чини дека мојот пријател таму“, и ја свртев главата кон плакарот каде го најдов телото на Ананд, „доживеа несреќа...


„Истото ќе ти се случи, сахиб“, се насмевна келнерот, правејќи чекор напред, сега беретата ме нишани во стомакот. „Наскоро веројатно ќе слушнеме силен удар надвор, страшен хаос“. Ќе има толку многу бучава што ќе го удави истрелот.


Значи, тој не беше единствениот во кафеаната кој се занимаваше со Кобра. Како знаеле каде да ме најдат и како знаеле за Ананда, беа две неодговорени прашања покрај другите што се трупаа во мојот ум.


- Сериозно? - одговорив, принудувајќи се рамнодушно да се смеам. -Ви советувам да му го повторите ова на полицаецот зад вас.


Бев во право.


Келнерот беше неискусен, нов во ваква работа и не го знаеше ни овој најстар трик. Пред да ја завршам реченицата, тој нагло се сврте кон непостоечкиот полицаец. И во дел од секунда бев во акција.


Скокнав напред и го удрив келнерот во врат. Тој врескаше додека ѓонот од мојата чизма удри во неговата клучна коска. Ја спуштив ногата и со левата рака му зададов фатален удар во слезината. Беретата одлета додека човекот ја притисна раката врз болното место и повраќање му капеше по страните на устата.


Како што паѓаше напред, го подигнав коленото и повторно го удрив во лицето. Слушнав крцкање на забите во моментот кога моето колено ја допре неговата уста. Човекот се лизна на подот. Во близина на тоалетот, машината за миење садови заглушуваше, по што следеше ѕвонење на садовите.


Секако, ова беше план за придушување на кадарот наменет за мене. Ја зедов Беретата и ја ставив во џебот од моите ленени панталони, доволно големи за да го сокријам пиштолот.


Потоа го фатив човекот за коса и му ја кренав главата како да е марионета чии конци беа исечени. - Изгледаш лошо, човеку! - извикав со низок глас.


Промрморе нешто што не можев да го слушнам, плукајќи крв и скршени заби, размачкајќи го на брадата. - Каде е тој? - Притиснав. - Сакам да знам каде можам да го најдам твојот шеф... Шива.


„Шива... Нема Шива“, промрморе келнерот, обесувајќи ја главата. Човекот ги затворил очите и устата повторно почнала да се полни со крв.


„Размисли повторно“, подсвивнав, кревајќи ја раката. Со прстите формирав форма на харпун, удар наречен „byeon-song-kut ji-ru-ki“ кој ќе му го олабави јазикот. И ова го натера да ги отвори очите, заматени од болка.


Ударот го придружуваше уште едно срцепарателно стенкање. Но, копилето не размислуваше да го убие Ананд, па јас не бев расположен да бидам добар Самарјанин. Му ги заглавив ноктите под неговите очни капаци, стискајќи му ги очните јаболка.


Келнерот, потресен од грчеви потреси, се одврати. Неговата глава удри во подот, но секунда подоцна скокнав врз него, повторно му ги турнав прстите право во очите. Можев да го заслепувам доживотно. Но, освен одмаздата за смртта на индискиот агент, сакав одговор.


- Кажи: каде е Шива? - повторив.


Тоа беше непријатна глетка; цртите на лицето на мажот беа искривени од страв и болка. Лицето и предниот дел од кошулата веќе не можеа да се разликуваат, беа извалкани со крв и повраќање, очите требаше да му излезат од приклучоците, не можеше да дише.


„К...к...“ стенкаше тој.


- Каде се наоѓа? - Лаев. - Каде?


Но, претходното тепање со додавање на техника „прст во око“ го вознемири. Келнерот се наведнал наназад и ги избегнал физичките маки, дозволувајќи си да падне во заборав.


Ги отстранив прстите и моите очни капаци му ги затворија очите. Се обидов да го оживеам со насилно тресење, но човекот беше во несвест и се претвори во сенка на себе. Сакав да го одвлечкам безживотното тело во плакарот за да му ја ставам главата под вода и да го освестам кога го слушнав отчукувањето на чекорите. Некој одеше по ходникот и се упати кон вратата на тоалетот.


- Нирад? - се јави нечиј глас.


Непотребно е да се каже дека Нирад не можеше да одговори.


Овој пат не би дозволил да бидам фатена без претпазливост. Отидов до мијалникот и се качив на порцеланскиот раб; рамката на прозорецот, која претходно ја олабавив, беше малку отворена.


Со слободна рака ја турнав рамката на прозорецот напред. Надвор од вратата од тоалетот, вознемирениот глас повторно ја повика Нирада.


За среќа, прозорецот беше доволно голем за да се вклопи. Поддржувајќи го стаклениот панел со едната рака, скокнав на терасата и погледнав назад во тоалетот.


Вратата се отвори и ментално го сликав лицето како збунето гледа во крвавото тело на Нирад. Тоа беше непознато лице што никогаш порано го немав видено. Но, знаев дека повторно ќе го видам младиот Индиец кој во тој момент гледаше со недоверба во неподвижната фигура на Нирад... и веројатно наскоро.


3


„Дури и западен набљудувач може лесно да ја открие вистинската суштина на Бога зад двојната инкарнација на Шива-кобра. Изведен од предведско божество, овој многу древен член на индиските тројства на крајот мора да се поврзе со фалична симболика. Всушност, во нејзината иконографија секој пат ја среќаваме отечената хауба на кобра во напаѓачка позиција. Затоа, не е чудно што Шива многу често го опишуваат со облека од кожи од кобра, обетки исто така од кожа, кора за помирување и појас од живи вајпери...“


Ја затворив книгата и погледнав низ прозорецот на библиотеката, а очите ми се лизгаа по широките камени скали што водат до терасата на кафулето до паркот Нехру. Никој не го забележа моето брзо излегување од задниот дел на клубот.


Не очекував дека партнерот на Нирад ќе вреска, а всушност не погрешив. Не видов ниту амбулантни возила или полициски возила да пристигнат на местото на настанот за да го однесат телото на Ашок Ананд. Туристи и бизнисмени доаѓаа и заминуваа. Барот продолжи да работи без прекин, а од моја гледна точка во книжарницата во Конат Плејс можев да го видам дури и соучесникот на Нирад, млад Индиец во келнерска униформа.


Што се однесува до Нирад, тој никогаш не бил виден како стои или лежи никаде. Неговиот пријател веројатно го однел во некоја приватна соба или ресторан за да се опорави. Несомнено, сопственикот на објектот знаел за споредните активности на неговите вработени, инаку ќе се забележи нешто необично.


Во секој случај, бев решен да продолжам да гледам додека еден или двајцата келнери не престанат да работат. Нирад „замина“ пред да добијам некоја информација од него. Затоа, без други валидни докази, единствената трага што требаше да се следи беше следењето на двајца убијци од Кобра.


Не бев доволно глупав да помислам дека ќе ме доведат директно до мистериозниот лик, но бев речиси сигурен дека штом механизмите ќе бидат ставени во движење, Шива, ако навистина постоел, ќе се појави порано или подоцна.


Така, продолжив да се преправам дека сум исклучително заинтересиран за книгите изложени во продавницата, дури и отидов дотаму што купив том за индиски влекачи, кои ги проучував. Кога конечно излегов од библиотеката, се скрив во сенките, обидувајќи се да станам речиси невидлив. Во близина имаше доволно туристи што не бев толку забележлив. Последното нешто што сакав беше да привлечам внимание кон себе.


Во текот на мојата долгогодишна служба во AX, научив дека трпението е најкорисната доблест. Всушност, кога самракот почна да се продлабочува на небото, конечно ги видов моите луѓе како го напуштаат кафулето. Одеа по широките камени скали, полека, чекор по чекор.


Младиот човек, наведнувајќи се над крвавата фигура на Нирад, го предводеше својот придружник. Очите на Нирад беа со врзани очи; сопатникот го водеше како да е слеп. Колку што разбрав, привременото слепило на келнерот значело дека Кобра имала еден агент помалку.


Зачекорив напред и го држев погледот кон нив двајца, да не ми се извлечат од набљудување откако го поминав цел ден чекајќи ги. Connaught Place беше преполн со работници и службеници кои се враќаа дома од работа. Сакав да го преминам преполниот плоштад кога двајца мои луѓе направија ненадеен гест; но ми олесна кога го видов пријателот на Нирад како такси со велосипед и го смести својот партнер на седиштето на тесното возило.


Младиот Индиец замавна со раката, а моторизираното такси со остар татнеж се втурна во потокот. Еден млад човек со грифински очи кој стоеше сам на тротоарот ја сврте главата во мојот правец, очигледно не знаејќи што да прави.


Ако тој беше неопределен, јас не бев.


Се скрив зад белите колони, чекајќи да видам што ќе направи. Уште една минута неодлучност, и конечно се симна од тротоарот. Тој стави два прста на усните и испушти силен свиреж за да означи уште едно велосипедско такси.


Келнерот сè уште ги носеше панталоните во бела униформа, но ја смени јакната. Наместо тоа, тој носеше темна кошула со отворен врат. Нешто металик блесна на неговиот врат, како огледало ја одразува светлината на зајдисонцето. Младиот човек се качи на трициклот, а возачот згазна на педалата за гас, следејќи го сообраќајот околу паркот Нехру.


Не губев повеќе време.


Не помина ни секунда пред да застанам на тротоарот и да застанам друго такси, без да го изгубам келнерот од вид.


Додека бев во изнемоштениот стар автомобил, му втурнав куп сметки во раката на возачот без да му дадам време да се спротивстави.


„Следете го мојот пријател таму“, наредив.


Возачот, фокусирајќи се прво на парите што му ги дадов, а потоа на велосипедското такси кое келнерот го запре пред помалку од една минута, не се двоумеше да го исполни. Тој ја презеде предната лента и јас се наведнав на седиштето, држејќи го погледот кон велосипедското такси за кое се надевав дека ќе ме одведе чекор поблиску до недостижниот и мистериозен Шива.


Досега се чинеше дека сè оди добро, си реков, уверен дека келнерот не ме видел како чекам да излезе од барот или да влезам во таксито за да го следам. Му реков на возачот да забрза додека не бевме на само три автомобили од младиот келнер.


-Каде оди мојот пријател?


Од Connaught Place се упативме кон Connaught Circus за да се претвориме во лента што води далеку од трговскиот центар Њу Делхи. „До стариот град“, објасни возачот. Потоа брзо ме погледна и додаде: „Дали те ограби, сахиб?“ Ако не, ќе повикам полиција...


„Не, ништо слично“, го уверив и, наведнувајќи се над седиштето, му шепнав нешто на уво.


Поцрвене под бакарната кожа. - Разбрав, сахиб. Како го нарекуваш... рандеву или што?


„Токму така“, потврдив со широка насмевка, претпоставувајќи дека следев еден млад човек на пат кон романтичен состанок.


„Внимавај, сахиб“, ме предупреди таксистот. „Жените од Делхи се многу паметни“, а реченицата ја придружуваше со триење на палецот на показалецот за да ја нагласи неговата моќ на набљудување.


„Да, но не губете го од вид нашиот пријател“, одговорив.


Беше речиси темно и сообраќајот беше олеснет откако го напуштија циркусот Конат. Возачот ја смени темата и ми го привлече вниманието на спомениците. На крајот од широката, правлива авенија, тој покажа на познатите минариња на Џама Масџид, огромна џамија од црвени песочник, слична на тврдина.


А токму пред џамијата и блиската чаршија стоеше уште еден споменик од црвен камен, импозантен комплекс што го оставија могулските императори, Црвената тврдина. Мислев дека келнерот ќе исчезне на пазарот, но очигледно не сфатил дека го следат. Наместо да се симне во близина на џамијата и пазарот на отворено, тој се симна од велосипедското такси точно пред портата што води кон тврдината.


„Застани“, му реков на возачот.


Застана токму кога келнерот исчезна низ капијата. Дојдов на ред и побрзав по мојот човек, среќен што темнината ми даде некое засолниште. Пред портата имаше тезги со „сувенири“, разгледници, водичи и локални деликатеси.


Но, јас не бев турист и немав време да застанам и да се восхитувам на овие „задоволства“. Држејќи малку растојание, мојот поглед ги следеше белите панталони и темната кошула на келнерот.


Барем никогаш не ме видел, што значи дека не ме познавал. Освен ако Кобра не ја пушти во оптек мојата фотографија, во тој случај Ник Картер беше помалку анонимен отколку што бев подготвен да признаам.


Напред, на крајот од патеката, келнер застана пред тесен дрвен штанд. Знак го најави почетокот на настапот на Лумиер и Син. Кога сфатив дека младиот Индиец купил билет за настапот, без двоумење го следев.


Тоа беше лекција по историја, „патување“ без никаква помош од психоделици. Патека со чакал водеше од билетарницата во дворот на тврдината. Овде, во градината опкружена со мермерни палати изградени од императори, беа поставени бројни редови столови за јавноста.


Рефлектор испрати жолт зрак светлина врз столбовите пред мермерните згради, а аудио коментарот беше емитуван преку звучниците. Говорникот го опишувал престолот на паунот, кој бил украден од персиските орди кои ја нападнале Индија во осумнаесеттиот век.


Тогаш светлината изгасна и зад мене се слушаше звукот на копитата. Ја свртев главата, речиси очекувајќи да се најдам среде полудено стадо.


Наместо тоа, се најдов на патеката на кама остра како жилет.


Сечилото засвире, кинејќи го левиот ракав од мојата јакна. Без да размислам двапати, се повлеков и со едната рака ја започнав техниката „сон-нал мак-ки“. Индискиот келнер не си ја проба среќата по втор пат.


Неговите бели заби блеснаа во сардонична насмевка, сечилото на неговиот шило се вртеше во воздухот. Тогаш рефлекторите целосно му го осветлија лицето, заслепувајќи го. Младиот човек се втурна во ходникот меѓу редовите на столици и истрча.


Публиката, главно западни туристи, изгледаше дека веруваше дека Индиецот е дел од шоуто. Некој почна да аплаудира, а во воздухот се слушаше тропот од копита. Од разгласот доаѓаше звукот на труби, по што следеше борбен крик. Побрзав по напаѓачот.


Не знаев од каде знае кој сум јас или дека го следам. Но, сè уште можев да го слушнам шушкањето на неговото сечило од кама како сече низ воздухот и ми го кине ракавот на јакната. За малку ми ја прободе кожата.


Без да престанам да трчам, посегнав во јакната по пиштолот. Никој од гледачите не најде ништо чудно во нашите движења, а кога рефлекторите ги бришеа прашината од мермерните згради, заслепувачки одраз го врами скривалиштето на келнерот.


„Кралските бањи...“ објави нараторот.


Се најдов зад една од мермерните столбови пред да ме фати центарот на вниманието. Ги стеснав очите и почнав да ги барам околните сенки. Остриот мирис на мов и гнили вегетација се проби во дворецот без ѕидови. Тој се криеше таму, чекајќи да паднам во стапицата за која сега сфатив дека ми е поставена.


Можев да се свртам и да се вратам во хотелот за да го истражам следниот потег; но ја напуштив таа идеја сега кога почувствував дека сум блиску до откривање на злобните операции на Кобра... и Шива. Колку побрзо ја најдам оваа личност, толку подобро ќе биде за сите.


Звукот на чекорите на младиот келнер беше проследен со тап удар. Слушнав како трча кон задниот дел од зградата, сè подалеку од туристите кои ја гледаа претставата во градината. Бев среќен поради ова затоа што не сакав невините гледачи да бидат заглавени во насилната пресметка што требаше да се случи.


Трчав, дупло наведнат, од колона во колона, ушите ми се набиваа на секое шушкање. Беше тешко да се слушнат други звуци освен оние што доаѓаа од позадината на снимената нарација. Придушено стенкање измешано со чукање на тапани, засилено со моќниот звучен систем инсталиран во градината. Да не беа белите панталони што ги носеше човекот, без сомнение ќе можеше да се сокрие во сенките.


Но, кога се изгасна светлото, повторно го видов. Тој ги помина кратките мермерни скалила што поврзуваа една зграда со друга, а сега беше испружена на подот.


Веќе го ставив прстот на чкрапалото од пиштолот. Активирањето кликна во моментот кога го повлеков чкрапалото. На звукот на тапаните што доаѓаше од разгласот се придружи и кората од огнено оружје, што го маскира мојот истрел.


Видов дом за куршуми во мермерна колона, кој испраќа облак од бел чад во воздухот. Истрелот бил задушен од друг заглушувачки бран предизвикан од газењето на копитата на коњите. Ја промашив целта, па истрчав напред. Келнерот скокна на нозе и никаде го немаше.


Поминав по кратките скали по кои штотуку слезе и се најдов среде тесна тревна патека опкружена со мермерни згради. Зад мене слушнав шушкање на нечие тешко дишење. Џабе размислуваш да пукаш со пиштол. Па јас кренав, вртејќи ги двата лакти. Го удрив младиот Индиец во ребрата, но иако за момент се задави, успеа да ме турне чекор назад.


Да го убијам не беше мој план. Мртов, тој немаше да ми користи, а патот што требаше да ме одведе до Шива заврши таму, во дворот на Црвената тврдина. Келнер во живо може да ми даде вредни информации.


Одеднаш, од темнината зад мене дојде рапав, едвај чуен глас.


- Одлично, Рањит.


Со силен удар ја фрлив десната нога назад, а петата ми падна на нечие колено. Вториот напаѓач стенкаше од болка и се повлече. Скокнав на страна, тешко дишев и направив чекор назад, насочувајќи ја Вилхелмина кон двајцата напаѓачи.


Двајца против еден, Рањит беше келнерот, човекот што го следев; но и другиот не беше странец. „Значи, повторно се среќаваме, сахиб“, рече тој со грубо, принудно смеење. Зборовите со одредена тешкотија излегоа од неговата уста, бидејќи долниот дел од лицето му беше завиткан во бел завој.


„Да“, реков, препознавајќи го: тој беше соучесник на Мохан, брадестиот Сик чија вилица ја скршив претходната вечер.


Ранџит ја искористи кратката размена на зборови за да се залепи зад столб, моментално избегнувајќи ја фаталната траекторија на Лугер. „Безкорисно е да се продолжи, сахиб“, резимира индискиот Сик. - Ако не убиеш, нема да знаеш ништо.


- Што ќе се случи ако не те убијам? - Прашав. Но, во тој момент, во дел од секундата, нешто метално брзо ми го премина видното поле. Се свртев и го повлеков чкрапалото. Куршумот летал низ воздухот, отскокнувајќи се од полицата долж страната на зградата. И тогаш истиот тој пиштол буквално ми се лизна од прстите, со цевката завиткана во метална јамка.


Ранџит излегол од своето скривалиште и го грабнал пиштолот. Тогаш сфатив дека тоа е она што претходно го забележав, предметот што му светеше околу вратот. Тоа беше парче бакарна жица, без сомнение стапица, што беше искористена за да се убие Ашок Ананд.


„Не сте толку паметни колку што мислите“, рече Сахиб друг хинду со насмевка.


Се обидов да се повлечам, но Ранџит не губеше време. Келнерот ми го впери пиштолот во градите, доволно ме предупреди да ме запре нагло. И не бев доволно блиску за да се обидам да му го извадам пиштолот од рацете. И ако се обидов да клоцам, бев сигурен дека младиот црномурест келнер нема да се двоуми да го повлече чкрапалото.


„Сега, ако сакаш, кренете ги рацете над главата, сахиб“, нареди младиот човек. И тој направи чекор напред, со устата свиткана во ѓаволска насмевка.


Ги кренав рацете и внимателно погледнав кон другиот Сик. Ранџит му ја подаде бакарната жица. Жицата потпевнуваше додека човекот ги обвива краевите околу зглобовите.


„Мохан е мртов“, рече тој со речиси нечуен глас додека музиката свиреше од звучниците. Шоуто сè уште не дошло до крај, а ниту животот на Slayer #3, како што се надевав. - Гурнек, сепак, се уште е жив, сахиб. - Индискиот Сик ми пријде додека Ранџит се приближуваше


Под носот го имав бурето од Лугер на Вилхелмина и одеднаш ми падна на памет дека таа веќе не е моја стара пријателка. Да не зборуваме за бакарната жица што Гурнек ја држеше со двете раце.


„Заслужуваш полошо“, сахиб, „многу полошо“, рече келнерот.


Играше со „светло“ чкрапало. Сè што ќе биде потребно е многу мал притисок, а Хок ќе мора да го ангажира борецот бр. 4. Но, пред младиот човек да ги исполни своите закани, Гурнек тргна по мене. Само што овој пат мојот удар со грб се изгуби во воздухот, промашувајќи ја целта.


Јамката се стегна околу мојот врат и морав повторно да ги кревам рацете. Гледав директно во нишанот на Лугер, но Ранџит го пушти чкрапалото и, кликнувајќи го пиштолот, ме удри со кундакот по челото. Во исто време, се обидов да ја оттурнам бакарната жица што ја притискаше мојата трахеа.


Конецот ми ја пресече кожата и не можев да дишам. Испуштив задавен звук и Ранџит, насмевнувајќи го, го подигна коленото и ме удри во препоните. Болката ме натера да стенкам, поради што се наведнав.


Коленото се подигна по втор пат, поради што експлодирав од страшна болка. - Ти си будала, „сахиб“... Кобра знае... Кобра знае се, господине Картер.


Неговиот глас како да доаѓа од темен тунел. Се обидов со сите сили да се ослободам, да ја оттурнам жицата со која ме давеше Гурнек. Но, не можев да се справам со тоа, беше премногу тенок. Стенкајќи, паднав напред, борејќи се да дишам.


Тогаш кундакот од пиштолот ме удри по глава, а оддалеку глас од разглас прогласи: „Ако има рај на земјата, тогаш е тука... еве, овде!“


Не му верував. Во меѓувреме, се прашував дали некогаш ќе имам уште една шанса да верувам во нешто такво.


4


На почетокот беше лесно.


Кадифена, мека и мазна, темна и пријатна магла. Заштитна темнина која ме насмеа. Но, тогаш почна да гори, да ми ја пресече кожата како парчиња скршено стакло. Морав да заминам, инаку ќе ме распарчеше, ќе ме одере жива. Така, се упатив напред, како да излегував од дното на морето. И колку повисоко се кревав, толку повеќе се растргнував.


- Не! Јас... не сакам! - Го слушнав мојот глас. Го повторив ова погласно, обидувајќи се да ја подигнам тежината што ми ги притискаше очите. Трепнав и нешто со нејасна боја почна да се движи напред-назад пред мене, вибрирајќи во и надвор од просторот.


Ги отворив очите по втор пат, потоа трет, а во исто време се обидував да продолжам додека главата не удри во нешто силно. Вибрациите престанаа и јас повторно потонав надолу, премногу слаб и сонлив за да направам уште еден потег.


Не знам колку време помина после тоа. Чувствував дека соништата ме обземаат и секој пат кога се обидував да ги оттурнам и да ги отворам очите, но нешто ми ја чешаше кожата, нешто ми изгоре. Конечно почнав одново, движејќи се напред низ наизменични бранови на топлина и болка.


Тогаш „нештото“ се собра. Тоа беше ѕид, земјен ѕид што стоеше пред мене, зголемен или намален... а потоа нормално. Главата ми се чинеше како здробена лушпа од јајце... како да не сум испил ни месец дена. Стоев потпрен на најблискиот ѕид, слушајќи го најубавиот звук на светот, звукот на моите гради кои се креваат и спуштаат со секој здив.


Она што ми ја гребеше и кинеше кожата за време на ова долго чистилиште помеѓу свеста и несвесноста беше душекот на кој лежев на грб. Штом сфатив дека сум жив, одмавнав со нозете од клупата покриена со слама и треперејќи станав.


Ја притискам раката на ѕидот за да станам. Се чувствував како зависник од дрога што минува низ одвикнување, чувствував гадење. Ударите што ги добив во главата, плус жицата врзана околу моето грло, ме нокаутираше.


Сега, пред се, морав да си ги вратам силите.


Направив неколку чекори додека колената не престанаа да се виткаат. Шетав околу ќелијата... квадратна соба со глинени ѕидови и под. Немаше прозорци, па дури и врати. Подоцна, ако има иднина, бев сигурен дека ќе успеам да ги најдам фугите во ѕидот каде што треба да биде вратата, бидејќи некој... И некој ќе ме извлече.


На едниот крај од комората, лево од палетата, во ѕидот беа вградени две решетки. Двајцата допираа до мојата половина и беа покриени со жичана мрежа. Јас, се разбира, немаше да чекам да се претставам пред моите мачители, па отидов до оградата, обидувајќи се да се соземам од болката што ми ја предизвика ударот на Ранџит со кундакот од пиштолот.


Но, пред да ја допрам жичаната мрежа и да ги прегледам двете шипки за да видам дали може да се отстранат, ги соблеков чевлите. Луѓето кои ме заробија ме оставија во мојата кошула и панталони. Штилето исчезна, како и Беретата и, се разбира, Лугерот. Не видов ни јакна, но во ќелијата не беше студено... барем не уште.


Го зедов чевелот и го фрлив во решетките. Ништо не се случи. Без искри. Фала му на Бога, решетките не беа електрифицирани. Ги облеков чевлите повторно и посегнав по една од четирите метални завртки што ги држеа решетките до ѕидот. Но, кога моите прсти ги допреа, во тишината се слушна глас, глас од кој се згрозив.


- Добро утро, господине Картер. Бидејќи е ден, знаеш. Се надевам дека имаш убави соништа, сахиб...


Се слушна глас од зад една од двете решетки. Без сомнение, зад металниот екран бил скриен засилувач. Но, она што беше најалармантно беше што гласот беше познат... застрашувачки познат.


„Здраво, ова е Картер, агентот број 3 што зборува. Хок ти кажа сè за мене. Значи, овој твој агент, Ананд, мислам дека тоа е неговото име. Па, тој не се појави на состанокот. Не, нема потреба да се извинувам. Знаеме дека нашиот човек е недостижен... О не, никако! Не постои, тоа е се. Не, утре ќе се вратам во Вашингтон. Кобра? Многу се плашам дека нашата влада нема да може да се меша во работите на индискиот безбедносен естаблишмент. Разбираш, се разбира... Да, и ти благодарам за грижата. Кажете му на г-дин Ананд дека би сакал да имам можност да го запознаам“.


Имаше долга пауза. А потоа повторно тишина. Се оддалечив од решетките и се вратив во креветот. И покрај празнината во мојот стомак, и покрај страшното чувство на мачнина, морав да признаам една работа: Шива беше вистински, безмилосен, ладнокрвен силеџија, лукав противник каков што никогаш не сум сретнал.


Краткиот говор што штотуку го слушав, телефонскиот разговор кој без сомнение веќе беше одржан, беше изговорен со сосема познат глас. Тоа беше мојот сопствен глас, со истата совршена интонација, говор и интонација.


Шива ме намести и не губеше време да ја отстрани индиската тајна служба од местото на настанот. Дури и кога Ананд повеќе не се појавуваше на неговата маса, никој не размислуваше да нè поврзе двајцата. На крајот на краиштата, зошто им треба? Нели „Ник Картер“ не се јави пред малку и им кажа дека Шива е измама? Истиот „Ник Картер“ истакна дека дури и да постои Кобра, организацијата што толку ја загрижува индиската влада нема никаква врска со мистериозниот лик.


„Ник Картер“ кажа се. И, очигледно, тој веќе се упатувал дома во седиштето на AX во Вашингтон. - Многу сум импресиониран, Шива. Како воопшто успеа да го репродуцираш мојот глас?


„Вашата хотелска соба беше опремена со уред за звук, господине Картер“, одговори мојот глас, репродуциран електронски со таква прецизност што не можев да се воздржам кога се слушнав себеси.


- Тогаш ве молам пренесете ги моите комплименти на вашите електронски инженери. „Ја пребарав оваа соба четири пати и не најдов ниту еден микрофон... дури и на најнезамисливите места“, се спротивставив, кревајќи го гласот, како да се сомневав дека може да ме слушне. Не можев да ги видам скриените микрофони, иако сега беше јасно дека по неговиот успех во мојата хотелска соба, нема да има проблем да стави еден во камерата.


- Ова е еден од најновите изуми на Хаџи; исклучително чувствителен, моќен микрофон со мала големина“, ми објасни дупликатот на мојот глас.


„Тоа е како да најдеш игла во стог сено“, реков.


Мојата смеа го исполни воздухот, а потоа мојот глас продолжи: „Многу добро, господине Картер. Мило ми е што гледам дека не си ја изгубил смислата за хумор. Но, Хаџи, ако не сте слушнале за него, е единственото пристојно нешто што Албанија го извезла во последните дваесет години. И сега работи за мене, за Кобра... за Шива! - се радуваше гласот.


- Која е неговата професија?


- Знаете совршено, господине Картер. На крајот на краиштата, AX не те испрати во Индија само за да разбие банда на оружје или дилери на хероин! Ве интересира прекрасното откритие на Хаџи, неговиот генијален изум... Кутијата!


- Кутија? - повторив.


- Прекар за гласовен симулатор, изум способен да репродуцира кој било постоечки вокален звук. И тој е мал, господине Картер, дури и според вашите стандардни минијатурни модели. Не повеќе од кутија цигари... но многу поопасно, се разбира.


Прашав. - Што ќе правиш со својата кутија? Ги држев очите залепени за металниот екран, како решетките да можат да го снимаат секој мој потег.


- Мислиш дека сум луд, нели?


- Психо? Не навистина, Шива. Вие сте многу попаметни; Обично лудите луѓе не можат да смислат толку сложен план.


- Ви благодариме, господине Картер. Го ценам твојот комплимент. Не, јас всушност не сум луд, барем не од моја гледна точка. Што се однесува до Кутијата, изумот на Хаџи, вашата услуга веќе виде колку е генијален и ефективен. Овие инциденти беа само тестови, поточно експерименти.


„Но, наскоро, штом Хаџи направи некои промени на својот уред, несреќите повеќе нема да бидат само експерименти. Гледате, господине Картер, Индија во моментов е неутрална сила меѓу Кина и Западот. Со помош на моите партнери во Пекинг, оваа земја, дејствувајќи како противтежа, ќе пропадне во еден миг, а потоа ќе се оствари сонот на моите предци кога Кина и индискиот потконтинент ќе се поддржат како добри сојузници, сојуз кој ќе траат подолго од било кој друг во историјата на светот“.


- Прашав. - Каков синдикат? Ментално запишав сè што рече, обидувајќи се да добијам време. Во меѓувреме, моите очи внимателно ги испитуваа границите на комората. Станав полека за да не испуштам врева; Не сакав Шива да ме слушне како се движам или да ме слушне како гребам по ѕидовите, обидувајќи се да отвори некоја пукнатина. Мора да има врата, но не ја видов.


- Кинеско-индискиот сојуз, господине Картер, е алтернатива за двете нации да го ослободат светот од спротивставените блокови. Не, јас не сум мегаломан, не ми е гајле дали светот паѓа ничкум пред моите нозе. Имам пари, повеќе отколку што можам да потрошам. Имам одредено влијание и во мојата влада. Но, кога Кина и Индија ќе станат една нација, мојот народ повеќе нема да биде „гладна орда“, како што сакаат да ги нарекуваат западните новинари. Ќе станеме моќни како Бхарат, древна Индија. И тогаш мојот народ повторно ќе се врати кај античките богови, Нага... змиските божества на моите предци.


- Во дваесеттиот век сме, Шива. Не е лесно да се преобратат милиони луѓе. Денес луѓето повеќе се заинтересирани да го наполнат својот стомак отколку да обожаваат змии.


Знаеш многу малку за индискиот менталитет, Картер. Потекнувам од кралско семејство, семејство кое потекнува од Нага, предокот на змијата. „Го носам турбанот како да е змија, намотана кобра со горда глава потпрена на моето чело“, одговори Шива. Неговиот глас... гласот му стана ладен, како на рептил. Бев двојно изненаден што можеше да зборува и да ги преведе своите емоции благодарение на изумот на Хаџи.


- Зошто прво не го нахраните својот народ? Ако имаш многу пари, зошто не ги даваш на владата за да не гладуваат децата? Или се плашите дека нема да го ценат вашиот гест, дека нема да сакаат да ги задоволат вашите алчни барања? Ја фрлив главата назад и почнав да се потсмевам на неговите соништа, страшната цел што си ја постави.


Но, Шива воопшто не уживаше.


„Премногу зборував, Картер“, изјави тој. „Но, сакав да знаеш дека навистина си налетал на гнездо од вајпери и дека нема да толерирам мали луѓе како тебе“. Вашата влада не е светска полиција и нема да може да ме спречи да ги видам соништата како се остваруваат. Веќе, кинеските комунистички трупи се концентрираат на нашата северна граница, подготвени да ја ослободат Индија и другите неразвиени земји од јаремот на сиромаштијата.


- Продолжи да сонуваш, Шива. Властите во Пекинг те направија да изгледаш како идиот, а ти го зеде мамката... до крај. Штом војниците ќе ја преминат северната граница на Индија, бидете сигурни дека Западот нема да седи настрана и да гледа што се случува. Ќе водите војна која ќе го избрише човештвото од лицето на земјата. Значи, можеби... но ова не е сигурно, ќе има само змии, бесконечност од змии кои ќе ползат низ пустината и радиоактивната планета.


Се потпрев на ѕидот и го задржав здивот. Како можеш да зборуваш за било што со личност како Шива? И како би можел да зборувам рационално кога сè што можев да мислам е како да избегам? Сум познавал луди луѓе во животот, но не толку логични и луди како човекот кој се нарекуваше Шива.


Не, тој не сакаше да владее со светот, тој само сакаше да се врати во минатото, по цена да започне трета светска војна. А тоа што беше глув на моите коментари, што не ја гледаше опасноста од неговиот луд план, ми предизвика морници.


„Во секој случај, господине Картер, вие, меѓу толку многу луѓе, нема да видите таков трагичен крај овде. Гурнек ми кажа за смртта на Мохан; Имам намера да ви дадам неколку можности. Мохан за Картер, Картер за Мохан. Само што овој пат смртта нема да биде брза и моментална. Дали знаете колку долго човек може да страда пред да умре од каснување од змија, господине Картер? – ладно заклучи Шива.


- Зависи од змијата.


„Точно е“, се согласи Шива. - Мило ми е што сеуште можеш да расудуваш, Картер. Но, во случај да пропуштите некои детали, јас сум подготвен да ви ги дадам потребните податоци.


Се потпрев на валканиот ѕид, се откажав од потрагата по тајната врата и се свртев назад кон звучникот скриен зад металниот екран. „Ајде, Шива“, се спротивставив суво. - Те слушам внимателно.


„Никогаш не се сомневав во тоа, господине Картер“, се насмеа тој. - Но, ќе бидам краток, бидејќи имам поважни работи. Херпетологијата е мое хоби веќе неколку години и се осмелувам да додадам дека сум вистински авторитет за рептилите, особено за отровните. Имам колекција од дваесетина различни типови.


- Кои ги избравте за мене?


- Пет змии, Картер. Можеби нема да ги препознаете на прв поглед, но тие дефинитивно ќе ве препознаат. Змиите имаат длабоко чувство за територијалност. Тие не сакаат да се вознемируваат во нивниот дом. Во зависност од нивниот фатален залак, едно лице може да страда од два часа до седум до осум дена.


„Ако пилената вајпер ги потоне забите во вашето месо, наскоро ќе искрварите од секоја пора, господине Картер; вашата плунка ќе биде обоена со крв, а урината ќе ви поцрвени. Ќе претрпите мачна абдоминална болка и смрт ќе резултира од церебрално крварење“.


- Навистина примамливо! – извикав, не тргајќи го погледот од ниедно движење, барајќи потврда дека тоа не се едноставни закани.


- Ако ја изберете мојата омилена, кралската кобра, ќе умрете од аноксија, бавна и болна форма на задушување. Од друга страна, роднината на кралската кобра, азиската кобра, има отров за кој се покажало дека е двојно поотровен од стрихнинот. Значи, изборот е ваш, господине Картер. Ако ги изберете кобрите, ќе умрете релативно бедна смрт во рок од неколку часа; ако изберете вајпери, подгответе се за најгротескната и најнеподносливата болка што може да се замисли.


- Што ако не изберам ништо, Шива? Што ќе се случи?


Немаш избор, Картер, немаш алтернатива. На крајот, ќе разберете каква сериозна личност сум! Така, додека не го запознаам вашиот наследник, да речеме дека уживав да го продолжам разговоров со вас. Имам интересни информации, господине Картер. Многу интересно.


Ова беше последното нешто што го слушнав од „себе“, поточно, од Шива со мојот сопствен глас. Повторно владееше тишина, скршена само од моето дишење. Целосно се замрзнав, уверен дека тоа не беа пресилен закани. Шива беше решен да ме убие за да види како смртта ќе ми дојде од болка. Можеби тој бил решен да повреди некого, бидејќи таа ги поттикнала неговите апсурдни соништа и аспирации.


Но, без оглед на причината што го поттикна, не се сомневав во искреноста на неговите зборови. Со моите очи погледнав околу малата ќелија; а јас сè уште очајнички барав излез, кога некакво чкрипење, или подобро кажано, мало брмчење ме натера да го свртам погледот кон две решетки.


Еден полека се крена за да исчезне во ѕидот. Четирите метални завртки беа бескорисни бидејќи екранот беше електронски контролиран. Во овој момент тој повеќе не беше видлив; на негово место е квадратна дупка. Умот ми рече да молчам и да молчам што е можно повеќе.


Но, морав да вложам натчовечки напор да останам на место кога, една минута подоцна, кралската кобра долга најмалку десет метри се тркалаше од дупката на подот на комората.


5


Кралската кобра веќе се издигнала во позиција за напад, со крената глава на вратот, кога друга змија паднала од дупка во ѕидот. Не можев да го препознаам по неговото име, но имаше тврди, густи лушпи и кога легна на подот, испушташе чуден звук на подсвиркване, како звук на оган.


Се лизнав по ѕидот, обидувајќи се да стигнам до креветот од слама. Шива рече дека ќе ми испрати пет змии. Третиот, долг повеќе од еден и пол метар, во тој момент се симнувал од дупката. Тоа беше азиска кобра, вид што веднаш го препознав по карактеристичните белези во облик на клин на задниот дел од главата.


Неговиот отров е двојно поотровен од стрихнинот, се сетив, полека се движеше кон душекот издигнат над земјата.


На шушкањето и свирењето на трите влекачи се додаде и мојата луда смеа од разгласот скриен зад решетките, смеа која ја исполни ќелијата со својот морничав рефрен. Шива се насмеа користејќи го изумот на албанскиот научник за да ја репродуцира смеата со мојот глас, и ми заѕвони во ушите.


- Збогум, господине Картер! - радосно извика мојот невидлив непријател. - Добар ден!


Смеата згасна со гротескниот финален рефрен. Го видов чаталениот јазик и сјајните очи на четвртата змија врамени во отворот. Тоа беше краит, еден вид азиска кобра; таа се лизна на валканиот под.


ги отворив ноздрите; Имаше силен мирис во воздухот, нешто гранив по вкус. Тоа беше мирис кој потсетуваше на мошус. Го задржав здивот, но мирисот стана посилен, речиси забележлив во тесната комора.


Шива мислеше на сè.


Змиите, со своето остро сетило за мирис, делуваа уште повеќе иритирано: каква и да е нивната природа, мирисите ја влошуваа нивната раздразливост до степен на лудило. Кралската кобра, двојно подолга од другите, благодатно се лизгаше по подот. Продолжив да се приближувам до креветот со душекот, избегнувајќи брзи движења кои би можеле да го испровоцираат рептилот во фатален напад.


Само што мојата нога го допре работ на дрвената клупа, од темнината на дупката на спротивниот ѕид се појави петта змија. Таа беше најмала од сите, особено во споредба со кралската кобра. Но, големината немаше никаква врска со нејзината способност да убива; и се плашев од овој последен рептил, како и од останатите четири заедно. Сега ми се приближуваа, стоејќи со грбот кон ѕидот.


Без разлика дали ми се допаѓа или не, морав да се преселам.


Се фрлив напред во вселената, прво со интензивна ментална концентрација, а потоа со скок од подот за да слетам на клупата покриена со слама. Кралската кобра свиркаше и се нафрли по мене. Можев да видам капки отров како светкаат на нејзините огради како жилет заби.


Се повлеков кога почувствував дека ја гризе задната страна од мојата чизма. Не можеше да ми го гризне глуждот. На сламата каде што стоев капеше токсична, жолтеникава течност. Кобрата ползеше по креветот. Брзо ја откопчав кошулата и ги ослободив рацете од ракавите.


Качулката на змијата изгледаше поширока од порано, а рептилот се заниша од десно кон лево, подготвен да удри по втор пат. Во меѓувреме, останатите четворица се извиваа на подот, сè поблиску до душекот. Се повлеков колку што можев посилно и ја исправив кошулата како матадор да ја држи црвената крпа пред лут бик.


Додека кобрата скокна напред за да ги потоне забите во моето месо, ја фрлив мојата памучна кошула врз неа и се наведнав на страна. Кошулата се мрдаше како да е жива. Под ткаенината, рептилот шушкал и се извива, обидувајќи се да избега од импровизираната стапица.


Немаше да чекам кобрата да се ослободи, па брзо го одврзав кожениот ремен на панталоните. Држејќи го со крајот на токата неколку инчи над сламата, отидов до задниот дел од клупата. Во овој момент, единственото нешто што требаше да направите е да се обидете да стигнете до дупката во ѕидот.


Електронските контроли за металната решетка не се активирани откако екранот се качи во ѕидот. Отворот, од каде што стоев на далечниот крај на ќелијата, ми се чинеше доволно голем за да ми обезбеди можен пат за бегство.


И воопшто, морав да го пробам. Во спротивно, влекачите ќе напаѓаа сите заедно, а потоа немаше да има спас од насилната и болна смрт што ме очекуваше. Змија со назабени лушпи се превиткуваше по цела должина на работ од креветот.


Ова беше рептилот за кој ми кажа Шива, со толку силен отров што ако го касне, ќе предизвика крварење во внатрешните органи и ќе ме натера да крварам од сите мои пори. Останатите три змии, привлечени од шушкањето на кралската кобра, ползеа по подот кон лелеавата кошула што го покриваше големиот рептил.


Змијата, пак, ми се чинеше само заинтересирана за мене, со оние ладни очи кои како да одразуваат крв. И според мене, тоа не беше кобра, туку вајпер од рептил, во кој Шива можеше да ја најде својата персонификација.


Беше долг околу шеесет сантиметри, со забележливи бледи и темни шари на лушпестите страни. Нејзините движења воопшто не беа одбранбени, а шушкањето што го правеше додека ползеше на работ на душекот ме натера да се згрозам.


Го повлеков крајот на појасот, го подигнав високо во воздух и во истиот момент змијата пукна со неверојатна брзина, стрелајќи низ воздухот. Го спуштив крајот на бравата на ременот на главата на рептилот. Металот се одби од грубите ваги, но ударот предизвика вајперите да се лизнат наназад, намотани една врз друга.


Ова беше моментот што го чекав.


Со аголот на моето око видов глава на кралска кобра скриена под хаубата, која лази под кошулата. Сега мојот живот зависеше од тоа колку брзо се движев; Длабоко вдишав и скокнав колку што можев на страна.


Додека брзав кон дупката во спротивниот ѕид, пет рептили свиркаа и шушкаа како хор од гневни демони. Погледнав преку моето рамо. Мирисот што го почувствував порано стана посилен, непријатната миазма толку продорна што изгледаше опипливо.


Рептилите сега ми се приближуваа, подготвени да удрат и да убијат. Кога стигнав до отворот во ѕидот, тие беа оддалечени помалку од два метри од мене. Станав, но слушнав подсвиркване на кобра толку блиску што се свртев и силно газев со ногата на валканиот под.


Се наведнав како молња, зедов грст земја и го фрлив на застрашувачката глава на кобрата. Рептилот ја подигна главата, а јас се нурнав во дупката, прилепувајќи се за рабовите на тесниот премин.


Последното нешто што ми падна на ум беше каде води тунелот или дали има други влекачи во преминот. Нешто удри во кожениот ѓон на мојата чизма, не можејќи да навлезе во него. Ја повлеков ногата назад и се преселив во темниот премин, удирајќи со главата на врвот на нискиот, тесен тунел.


Немаше простор да ја свртам главата за да видам дали некоја од змиите во комората ме следела во тунелот. Тргнав напред, сè уште слушајќи го избезуменото шушкање на влекачите зад мене. Фала богу звукот стана потивок додека се движев по патеката.


Патот по кој тргнав беше единствената можна алтернатива за сигурна смрт. Дури и ако успеам да убијам неколку змии, преживеаните сигурно ќе можат да ги потонат нивните огради во моето месо пред да можам да ги запрам. И дури и да ги елиминирам сите пет, бев сигурен дека Шива нема да се двоуми да испрати втора група отровни влекачи во ќелијата. Така, во извесна смисла би можел да се сметам себеси за безбеден.


Сега кога го направив својот избор, продолжив да ползам на сите четири. Се чинеше дека тунелот малку се издигнува, имаше мала наклонетост. Беше слабо осветлена; одразот на светлината се филтрираше зад мене, а одозгора падна блед сјај. Но, колку подалеку одевме, толку стануваше потемно. Изворот на светлина не стана поинтензивен. Едвај ги видов рацете додека одев по тесниот премин.


Околу мене имаше само влажна нечистотија и мирис на мувлосан. Продолжив да одам неколку минути и конечно застанав да земам здив и да ја исчистам главата. Бев подготвен да се обложам дека електронските уреди што Шива ги инсталираше во комората немаа видео и електронско око... тој веројатно ме слушаше само кога не зборував. Но, речиси бев сигурен дека тој нема можност да ги набљудува моите движења.


Се чинеше дека времето застана додека се обидував да го најдам крајот на тунелот и во исто време да сфатам каде сум, да најдам начин да се ослободам од замките на Шива и да ги разоткријат неговите планови за кинеско-индиски сојуз. Веќе не го чувствував ни шушкањето на влекачите, ни тој гаден мирис... што се ширеше низ ќелијата.


Здивот на воздухот го допре моето лице, незабележлив шум. Охрабрен, продолжив да се движам. Ниту еден аларм не се вклучи, барем не вообичаените ѕвона или сирени. Очигледно, Шива беше убеден дека се ослободил од Ник Картер.


Наместо тоа, Ник Картер мислеше само на неговиот пријател Шива, умот на Кобра и неговото моќно оружје... Кутијата. Да не му го доставив на АХ планот за пронајдокот или самата алатка, целиот свет немаше да може да се справи со Шива. Што ми даде целосна слика за тоа кон што се насочени неговите планови. Но, Шива превиди една важна работа: не ми откри како ќе ја искористи својата кутија за да ја постигне својата неверојатна цел.


Дојдов во Индија прашувајќи се дали Шива навистина постоел. И сега кога го најдов, тој сè уште беше лик без лице, иако од крв и месо. Така се најдов себеси со непозната, нерешена равенка. Ќе морав да го преземам пронајдокот на Хаџи, главно затоа што немав идеја како гласовниот симулатор може да се користи за да се воспостави апсолутна моќ низ целиот свет.


Влажните ѕидови на набиената земја ми ги изгребаа рацете и рамената, а пот ми капеше на градите. Сега не можев да застанам, но тунелот стануваше се потесен и морав да продолжам да се движам напред, дури и ако површината на ѕидовите ми ја кинеше кожата.


Имав визија за себе, заглавена во тунел без излез. Ноктите ми беа скршени и крвави и се чувствував како крт кој едвај се движи во своето дувло. Но, само што почнав да губам надеж, очите ми фатија нешто што ме натера наеднаш да застанам.


Пред мене имаше бариера. Вештачката светлина навлегувала преку два процепи во дрвена плоча во форма на квадрат. Без да испуштам звук, ползев напред, влечејќи го свитканото тело во овој тунел.


Од другата страна на дрвената преграда не доаѓаше звук. Го притиснав едното око на пукнатината, немајќи ни најмала идеја што е надвор од неа. Неколку камења, камења, големи парчиња дрво и голема локва со стоечка вода беа првите работи што ги видов. Тогаш се слушна познатото шушкање на змии.


Излегувајќи од под карпите, морската змија го подигна својот долг тенок врат со изненадувачки мала глава над површината на стоечка локва со вода. Нешто падна одозгора, крваво сурово месо. Речиси веднаш го проголта гладна змија. Големиот гуштер потоа бил фрлен во дупката. Кралската кобра со големина на онаа што ја оставив во одајата се крена во својата карактеристична позиција за напад.


Гуштерот се упати кон карпите, но кобрата беше побрза. Наведнувајќи ја настрана главата со качулка, тој брзаше напред, потопувајќи ги забите во лушпестиот врат на ѕверот. Гуштерот се бореше за секунда, а кобрата се лизна назад; Видов како каснатото животно се движи како пијан, потпирајќи се на страна и избезумено тресејќи ги шепите. Кобрата потоа прва ја голтнала главата.


Откако се наполни, големиот рептил се навива околу карпестата карпа, како да ужива во пладневната сонце. Во дупката паднала повеќе храна - стаорци, гуштери, сурово месо. Погледнав нагоре, обидувајќи се да видам кој ја храни змијата на Шива.


Но, дупката имаше камени ѕидови, а дрвениот отвор што се наоѓа долу не ми даде целосен поглед. Кога змиите биле нахранети, шушкањето стивнало. Тогаш сфатив дека Шива го користи тунелот за да ги намами гладните влекачи во мојата ќелија, без сомнение будејќи ги со непријатниот мирис што го шири низ малата соба.


Сега дрвениот отвор беше спуштен, а јас го држев погледот на празнината, чекајќи да се хранат сите влекачи. Ништо на светот не би ме натерало да се обидам да избегам додека секоја змија не биде повеќе од полна. После јадење нема да бидат толку агресивни како петте што ги оставив во комората. Доволно добро ги знаев навиките на влекачите за да знам дека секое ненадејно движење што ќе ја загрози нивната безбедност ќе ги натера да нападнат, дури и ако гладот се смири.


Па чекав да го изедат последното парче. Тоа беше одвратна глетка: змии, кобри и други влекачи постојано напаѓаа, голтајќи ги своите жртви, кои грчевито клоцаа. Во меѓувреме, се обидував да откријам кој е одговорен за дистрибуција на храна. Конечно забележав долга, шилеста рака која се протега над работ на змиската јама.


„Ќе јадат се што ќе им дадат“, рече ладен, саркастичен глас.


Ако Шива сепак остана глас без лице, тогаш овојпат сеќавањето не ме изневери. Гласот ми беше ужасно познат. Последен пат ја слушнав пред два дена, кога ми шепна нежни зборови на љубов. Тогаш почувствував желба, страст. Сега почувствував како во мене врие гнев.


Тоа беше Рива Синг, убава темнокоса девојка која ги хранеше змиите.


6


Можеби не требаше да бидам толку изненаден. Можеби требаше да го третирам ова со вообичаениот цинизам за кој ме обвинуваат многу луѓе, нарекувајќи ме ладен, крут, неспособен за емоции. На крајот на краиштата, кога луѓето често ги ризикуваат своите животи, не може а да не стане „кул“ и да се соочи со суровата реалност на светот со безмилосен цинизам.


А сепак ја држев Рива во раце без грубост, но со чувство на нежна нежност што ретко сум го доживеала порано. Иако беше странец, се сетив на топлината и желбата што таа ми ја разбуди, на извонредното задоволство што ми го пружи. Искуство кое не се заборава лесно.


Но, слушајќи ги нејзините зборови, сфаќајќи дека тоа е само мамка, мамка дизајнирана да ми го одвлече вниманието кога Мохан и Гурнек упаднаа во мојата хотелска соба, полудев од бес. Бегството сега стана повеќе од само прашање на преживување. Сакав Рива да го почувствува истиот луд ужас што го издржав во ќелијата, истата неподнослива болка.


Долгата, тенка рака исчезна од погледот. Последната жртва беше црн глушец, каснат и проголтан од змијата со една голтка. Конечно, кога завладеа тишина, ја подадов раката и почнав внимателно да го туркам дрвениот отвор што стоеше меѓу мене и слободата.


Ништо не ме спречуваше сега да го подигнам панелот, но сепак не брзав. Морав да постапувам исклучително внимателно, без да правам погрешни потези. Погледнав околу дупката дали некоја од змиите не се смирила. Но, ништо не мрдна. Ништо освен дрвена бариера.


Конечно, кревајќи го отворот, повторно се лизнав во сенките и го задржав здивот. И тука распределбата на времето беше суштински елемент, одлучувачки дел од мојот план. Сè уште бев на сите четири; ѕидовите на тунелот ми ги изгребаа испотените раце и рамења. Нема да биде лесно, прво, да се извлечете од преминот, а потоа да ја преминете дупката за да ги скалите грубите камени ѕидови.


Но, да, оваа најнова мисија не беше лесна од самиот почеток. Опасноста е мојата сила, предизвикот е основата на моето постоење; Дефинитивно не би бил Fighter 3 поради моето убаво лице. Така, тоа не е случај со моето искуство, кое го стекнав работејќи во AX долги години.


Затоа не сакав да ризикувам. Се воздржував додека не се уверив дека не ми се нуди друга можност освен онаа што ја имав во моментот. Дури тогаш ја исфрлив целата тежина од страна на страна, ослободувајќи се од грубите ѕидови на тунелот.


Моите очи веќе се навикнаа на светлината, па повеќе не се чувствував како крт надвор од неговото дувло. Ги ставив главата и рамената напред и внимателно погледнав во дупката. Кралската кобра сè уште беше свиткана на големиот камен, главата со качулка свртена настрана; останатите змии лежеа во опуштена, неагресивна положба.


Бегај, Картер, трчај побрзо!


Ползев напред, сè уште двојно се наведнав. Ниту еден љубопитен поглед не се сврте во моја насока, ништо не мрдна во дупката. Добро, досега е добро. Досега бев целосно надвор од тунелот и го чувствував остриот мирис на влекачи кои висат како магла на дното од нивното дувло.


Брзо ја пресметав растојанието помеѓу животот и смртта, смртта по долга агонија од каснување од змија. Морав да стигнам до спротивниот ѕид и да се искачам на врвот на дупката пред змиите да забележат што се случува.


Се движев додека не станав целосно на нозе, со грбот на ѕидот. Слушнав како некој се движи над јамата, нешто како мало мешање. Се надевав дека Рива е сама, но немаше начин да дознаам. Длабоко вдишав, нагло се исправив и скокнав напред.


Слетав на намотан грб на кралска кобра. Непотребно е да се каже дека ова не беше планирано. Но, не чекав да видам каква ќе биде реакцијата на кобрата. Веќе се припивав за големите камени блокови што го формираа надворешниот ѕид на дупката кога повторно го слушнав познатото подсвиркване на змијата.


Немав време ни да погледнам преку моето рамо. Со сета сила го турнав телото напред, притискајќи силно со нозете и истовремено движејќи се. Забележав дека мојот чевел допира нешто меко, но не погледнав назад да видам што е тоа. Со рацете го фатив работ на камениот ѕид и го пречекорив работ на дупката.


Дупката беше исполнета со подсвиркване и квичење на разбудени влекачи. Се нишале, скокале во воздух, летале од камен на камен; за мене тоа беше како да гледам реприза на шоуто. Немав време да застанам и да земам здив. Во дел од секундата повторно застанав на нозе и во истиот момент Рива Синг испушти крик од изненадување.


Притрчав кон девојката и и ја покрив устата со рака, задржувајќи ги нејзините протестни крици. Таа енергично се бореше некое време, клоцајќи и гребејќи како мало животно; но на крајот таа замолчи. Таа штотуку заврши со хранење на други влекачи чувани во помали стаклени кафези во просторија која беше комбинација од приватна зоолошка градина и херпетолошка лабораторија.


Ја свиткав нејзината рака додека не падна напред; Забележав дека и крцкаат коските. Низ мене блесна луда мисла... сеќавање на нејзиното меко, топло тело кога ја држев во раце. Рива беше една од најсексапилните жени што сум ги запознала. И сега сфатив дека ме измами, ме изневери!


- Не кажувај! - Подсвирквав. - Ни збор!


Ја подигнав нејзината свиткана рака уште повисоко и ги стегнав моите крвави прсти преку нејзината уста. Жената панично здивна. Прашав. - Изненадување? - - Не ми кажувај дека не знаеш дека сум тука, курво!


Таа се обиде да зборува, а потоа малку ја подигнав раката од нејзината уста, така што таа промрморе: „Јас... не знаев, се колнам...“


- Да, како не знаеше за Мохан и Гурнек, а? Ова не е игра, Рива, ова е живот, запомни го тоа.


Таа бесно одмавна со главата, негирајќи го моето обвинение. Повторно го олабавив стисокот на нејзините усни за да може да зборува.


„Не знаев“, повтори таа, тешко дишејќи и ја држев раката зад нејзиниот грб. - Не знаев ништо, Ник. Верувај ми, те молам! Мора да ми верувате.


- Браво, пукање во глава... како тоа требаше да се случи таа вечер? - прашав, не тргајќи го погледот од вратата на лабораторијата. - Каде е клучот? „Но, не чекав Рива да ми одговори“. Посегнав во џебот од неговата наметка и го најдов тоа што го барав. Ја влечев девојката со мене; нејзините памучни влечки се лизгаа на валканиот под.


Ја затворив вратата одвнатре и го ставив клучот во џебот; потоа ја турнав Рива назад до крајниот крај на долгата тесна соба. Таа престана да се противи, а кога ја притиснав раката на нејзиното флексибилно тело, почувствував дека нејзиното срце чука побрзо.


„Тој... никогаш не ми кажа ништо за тебе“, стенкаше таа.


- СЗО?


- Шива... вујко ми.


- Кој е твојот?!


- Мојот вујко. Тој ми е вујко. Ник, те молам дозволете ми да објаснам што ми направи...“ промрморе таа. - Слушај ме, а потоа... и тогаш, ако не ми веруваш, продолжи, прави што сакаш.


Останав невознемирен. Не би дозволил вторпат да ме измами женската итрина на ова мало девојче. Сепак, нема ништо лошо да се слушне ова, резонирав, особено затоа што кога човек моли за својот живот, често ја кажува вистината. И тогаш Рива, ако ја кажуваше вистината, беше најблискиот пат до Шива.


„Да, се обидов да те запознаам за да добијам информации, признавам“, повторно здивна таа додека ја принудив да седне на дрвениот стол.


Немав никакво оружје освен рацете, но не мислев дека девојката е вооружена и може да игра сурова шега со мене.


- Па тоа беше ти. Зошто лажеш Рива? Ме излажавте од самиот почеток, признајте!


Таа не ги разбираше сите зборови, но изгледаше како да го разбира значењето на она што и го кажував. „Морав само да ти поставам неколку прашања“, одговори таа. - Откријте зошто дојдовте во Индија. Вујко ми не ми кажа ништо друго, не ги спомна двајцата мажи кои упаднаа во вашата соба!


Таа го сврте лицето кон мене, наивно и палаво лице, со прамени црна коса што ѝ паѓаа на челото. Таа шепна, нејзините зборови едвај се слушаат. Да не беше толку невина како што тврдеше, веќе ќе се обидуваше да вреска, резонирав, за да привлече нечие внимание. Но, можеби се обидуваше да купи време, мислејќи дека другите ќе го забележат нејзиното отсуство. Ништо не можев да земам здраво за готово.


Значи, имате задача да добиете некои информации. Зошто? - продолжив со ладен глас.


- Затоа што Шива ме натера да го направам тоа, Ник. Не знаев дека си тука. Всушност, не ни знаев што се случи со тебе откако излегов од хотелот. Не можев да останам таму кога Мохан беше мртов...


- Па те „присили“? - повторив.


„Те молам слушај ме“, промрморе таа. - Да објаснам се од самиот почеток.


Повторно се посомневав дека се обидува да купи време, но тонот на неговиот глас беше искрен, вознемирен. Требаше да ја слушам. Ако ја зборуваше вистината, Рива можеше да ме одведе до Кобра; ако лажеше, сепак ќе требаше да ја слушам и да се обидам да фатам барем некоја трага во нејзините зборови, сето она што ми го даде овој поим. Застанав до неа, подготвен нагло да ја прекинам нејзината приказна доколку некој се појави во лабораторијата.


Рива не направи лажни потези. Тонот на нејзиниот глас не се промени кога почна да објаснува дека Шива ја принудил да се приклучи на организацијата Кобра. „Тој го чува мојот татко, Ник... неговиот постар брат, и ако отидам во полиција или некој во владата, тој нема да се двоуми да го убие“. Татко ми е многу болен, очајно болен. Вујко ми се закани не само дека ќе го убие, туку и дека ќе го лиши од секакво лекување... ако не ги следам неговите наредби.


-Каде е сега татко ти?


- Не знам. Шива го држи некаде заробен, но не во оваа куќа.


Отсекогаш се сметав себеси за експерт за луѓе, способен да погодам дали некој е искрен или не. И сега, иако ги држев ушите отворени за некоја интонација на гласот што можеше да ја оддаде, и покрај мојот првичен гнев, се најдов себеси како верувам во приказната на Рива. Пред сè, затоа што имаше смисла. Особено ако Шива ја уценувал поради нејзиниот татко за да ја принуди да учествува во неговите валкани планови.


„Има нешто друго што треба да се објасни“, реков.


Но овој пат ме прекинаа. Некој се движеше од другата страна на вратата. - Рива? - повика машки глас. - Зошто вратата е затворена? Пушти ме внатре!


- Кој е ова? - шепнав, принудувајќи ја девојката да стане од столот.


- Еден од луѓето на вујко ми, Нирад.


- Го познавам. Преправајте се дека ништо не се случило. Беше ризично да и верувам, но во тој момент немав друг избор.


- Само момент! - извика Рива. И таа ми упати преплашен поглед додека ѝ го давав клучот и ја турнав кон вратата.


Брзо погледнав низ лабораторијата, но не можев да најдам ништо што ќе ми треба како оружје за да се борам со Нирад. Па, како и да е, му покажав неколку работи претходниот ден, па не ми беше тешко да го направам тоа на мој начин. Стоев пред вратата и чекав со набиени уши додека младиот Индиец продолжи да ја врти рачката, барајќи ја Рива да ја отвори.


Колку побрзо ќе влезе, толку побрзо ќе го неутрализирам, решив.


Имаше Нирад, Рањит, Гурнек, Хакши, Шива и бог знае уште колку. Во секој случај, си заклучив, морав од некаде да почнам во потрагата по гласовниот имитатор што го поседува Шива, а Нирад беше добро место за почеток, како и сите други.


Рева испружи треперлива рака, вметнувајќи го клучот во бравата.


Ако таа ме изневери сега, работите ќе се комплицираа; но тоа беше единствениот начин да знам дали ме излажала. Во тоа време, таа го сврте клучот во бравата за да ја отвори вратата од лабораторијата.


7


- Што значи тоа? - праша Нирад. Индиецот повеќе не носел завои и ја заменил униформата на келнерот со традиционална облека.


„Не... Сфатив дека вратата е заклучена“, одговори Рива, отстапувајќи се. Се напнав бидејќи сè уште не бев сигурен дека нема да го предупреди Нирад за моето присуство зад вратата.


Младиот човек, без да се мачи да погледне наназад, влегол во лабораторијата и ја тресна вратата зад себе. - Да не се повтори ова! - извика тој исто толку арогантно како што се покажа во кафеаната.


Рива направи чекор назад, очигледно блиску до губење на контролата над нервите. Неговите гестови ја издадоа неговата нервоза. И тогаш и поверував и решив да и верувам, дури и по она што се случи.


„Вујко ти сака да те види во неговата канцеларија“, суво објави Индиецот. - Веднаш.


Зборот висеше во воздухот како сигнал кој ме поттикнува на акција. Повторно, „таеквондото“ ќе ме извлече од тешка ситуација. Побрзав напред, речиси летајќи низ воздухот, за да зададам силен удар.


Нанижав кон слезината на Нирад; ударната сила на „ча-ки“ го соборила на земја. Индиецот се стркала на страна, неговото лице изобличено од гротескната гримаса на болка.


Се сквотирав и ја искористив целата тежина на градите и бутовите за да го удрим во вилицата. Нирад падна наназад под ударот на „џи-лу-ки“, главата му висеше на страна; Сфатив дека зглобовите на мојата рака му ги здробиле коските на лицето. Но, тој не се откажа.


- Затвори ја вратата! - Подсвирквав на Рива. Девојката побрза да го вметне клучот во бравата.


Нирад успеа да се заврти и да застане на нозе. Трепереше и посегна по појасот од панталоните, ја видов рачката од пиштолот што се обидуваше да ја држи. Тогаш сè се случи како во збунет сон, низа дејства диктирани од мислите. Брзо стрелав надесно и се вртев наоколу, кревајќи го левото колено до половината. Стоејќи на едната нога, слетав на коленото и веднаш ја напнав левата нога со совршен удар.


Јоп-че-ки го удри по зглобот, соборувајќи го пиштолот на подот. Сега, кога беше невооружен, младиот Индиец ме погледна со диви очи. Исплашен, неговата вообичаена ароганција испари, тој почна да се повлекува, а на неговата вилица почна да се шири темно сина модринка од ударот што штотуку го зададе.


Ја отвори устата да вреска, а потоа буквално му скокнав до грло, притискајќи ги палците на неговиот грклан. Нирад изгледаше како да остана без здив, но сепак имаше доволно сила да ја крене ногата и да ме удри со нога во препоните. Заслепувачката болка ме принуди да го олабавам стисокот на вратот на другиот. Се влечкав да земам здив; Морав да се наведнам кон подот, стегајќи ги рацете на градите.


Нирад се упати кон вратата. Скокнав напред, сè уште се оптеретувам од ужасниот удар што го добив. Скокнав врз него, фаќајќи го за нозете. Падна со тап.


Бев веднаш врз него, моите колена потпрени на неговите колкови. Прашав. - Како ти се очите, Нирад? „Сè уште имаше траги од третманот што му го дадов во барот каде што работеше“.


Наместо да одговори, тој со сета тежина побрза напред, обидувајќи се да ме исфрли. Да му ја скршев клучната коска, ќе му го скршев реброто и тој немаше да може повторно да стане. Така ја кренав раката во карате потег.


Но Нирад сигурно бил љубител на филмови за боречки вештини, инаку некој го научил на основите на каратето. Само што ја кренав раката, тој всушност ми го возврати ударот „син-нал мак-ки“. За малку ќе дојдеше до борба и тоа беше она што го сакав.


„Значи... ти си подобар отколку што мислев“, забележав, повлекувајќи се да застанам на нозе.


Тој исто така стана и се тетерави додека почнав да кружам околу него. Со рапав плач, се упатив напред, задавајќи фатален удар на соларниот плексус, а потоа лакт во вилицата. Комбинираниот ефект на „пан-де џи-лу-ки“ и „пал-куп чи-ки“ беше доволен не само да му ја разниша самодовербата, туку и да му скрши две ребра.


Нирад се повлече, пијан од болка. Не дозволив да ме допрат. Шива беше решен да ме натера да умрам со ужасна смрт, а сеќавањето на убиецот на Ашок Ананд сè уште беше живо во мојот ум. Покрај тоа, Ашока никогаш не претставувал сериозна закана ниту за нелегалните операции на Шива ниту за Кобра.


Затоа не ми беше жал за Нирад. Тој беше платеник... платен убиец во служба на луд убиец. Оној кој ме потцени, игнорирајќи ја мојата упорност и инстинкт на самоодржување.


Мислам дека не беше во никаква состојба повторно да се бори, со скршена вилица и две скршени ребра. Можеби дури и со пункција на белите дробови.


Но, додека го гледав, тој продолжи да се бори со физичка агонија по цена на својот живот. Тој буквално го изгреба подот, обидувајќи се да го грабне паднатиот пиштол. Тој дури успеа да го зграби со прстите пред да можам да го запрам.


„Мислев дека конечно почнуваш да го разбираш мојот циклус на мисли, Нирад...“ реков и клоцав со неговите прсти, праќајќи го пиштолот повторно да полета. Оружјето се одбило од една од лабораториските маси и паднало на подот.


Веќе не стануваше збор за ставање надвор од терените на младиот Индиец во моментов. Тој видел премногу, особено соучесништвото на Рива. Дури и да го врзам и да го замолчам, тој порано или подоцна ќе му каже на Шива како неговата внука ми помогна да избегам.


Мислам дека почувствував навестување на сочувство за кутриот. Но, сфатив дека на крајот не беше вклучена само една личност, туку милиони човечки животи. Доколку Шива ги реализираше своите планови, Западот немаше да биде сведок на формирањето на индо-кинескиот блок без интервенција. Во овој случај би се користел целиот арсенал на нуклеарно оружје, почнувајќи од интерконтиненталната балистичка ракета Тритон со термонуклеарна боева глава. А крајниот резултат беше застрашувачки дури и за најискусните и најладнокрвните мажи.


„Ладнокрвно“ не ми одговара. Не сум садист, но со текот на времето и искуството, се разбира, се „стврднав“. Нирад беше на мојот пат, патот што доведе до успех на мојата мисија. Морав да се соочам со реалноста на ситуацијата. Така, додека младиот Индиец се стуткаше на подот, липајќи како исплашено дете, јас го дрзнав на нозе и го турнав на камениот ѕид од змиската јама.


Лицето му беше облеано во крв, поради што на образите му се формираа чудни шари, устата му беше полуотворена, а јазикот му висеше како скршено крило на птица. - Не... „сахиб“... те молам, не... јас...


„Само следеше наредба, знам“, го прекинав, завршувајќи ја реченицата. - И јас, Нирад, и јас.


Зад него ги слушнав рептилите како свиркаат и шушкаат додека удираа во камените ѕидови на јамата. Нирад не бил принуден да работи за Кобра, тој тоа го направил по своја волја. Еве, сега, ќе си ја заврши работата, многу порано отколку што очекуваше.


Кога сфати дека мислам на тоа, неговиот став наеднаш се смени. Се обиде да се ослободи со ногата, која ме удри во лице, и подсвире: „Шива сака да те види мртов!“ - Не се закачив на оваа перспектива.


„Можеби, Нирад, но нема да бидеш тука за да видиш што ќе се случи“. - Не можев да губам повеќе време. Мојата тупаница го удри во брадата и тој падна наназад. Го фатив за појасот на панталоните. Нирад се обиде да вреска, но скршените ребра му дозволија само пригушено стенкање. - Имај убаво патување! - извикав и го фрлив преку работ на јамата.


Се обиде да го дофати работ, но не можеше. Нозете му мавтаа во воздухот, а потоа Индиецот падна наназад и се најде во вештачко езерце, каде видов страшни морски змии како ги движат главите.


Громори во водата, движејќи ги прстените и опашките. Телото на Нирад се грчеше од агонија. Индиецот се сврте на страна, обидувајќи се да излезе од стоечката вода. Морската змија му ги потопи кратките заби во подлактицата; потоа самиот излегол од водата, движејќи се нестабилно од својот елемент. Но, тој остана со забите, прободен во раката на човекот, со чудна, застрашувачка истрајност.


Кога конечно го напуштил својот плен, а Нирад се обидел да стане како лудак, кралската кобра интервенирала за да покаже дека никој не може да го наруши нејзиниот мир на нејзината територија. Ја гледав оваа сцена со еден вид фасциниран хорор. Ова беше она што Шива го смисли за мене. Кобрата стана и се заниша во воздухот.


Нирад немаше време да вреска или да размислува за бегство. Рептилот трчаше со брзина на молња, а во исто време грабежот лушпест вајпер му ги потопи оградите во глуждот на младиот Индиец. На усните на Нирад му избега грчевито жуборење. Го гледав како јамата оживува со свирежи, подсвиркване и камшици.


Спазматичен трепет го потресе телото на Индиецот. Нозете му попуштија, рацете го стискаа за јаката на кошулата како да не може да дише. Се гушеше од отровот на кобрата, кој ги парализираше нервните центри на дишење.


На лицето и рацете на Нирад се појавија црвени дамки; имало внатрешно крварење. Змиите продолжија да шушкаат и постојано го удираа, потопувајќи ги забите во неговото измачено месо во серија смртоносни каснувања. Се свртев додека јазикот на Нирад му штрчеше од устата, а сега не можеше да изговори ниту збор.


Звукот на осакатеното тело кое паѓа на дното на јамата беше неизбежната смртна песна; Смртта ќе настапи за неколку минути. Но, не дојдов на ред, за среќа.


„Ова ми го сакаше вујко ти“, ѝ реков на Рива. - Еден залак по друг.


Таа седна на стол, покривајќи го лицето со рацете. Кога зборував, таа ја крена главата и ме погледна во очи. Образите не и беа влажни од солзи, црните очи изгледаа сериозно и студено. Не изгубила контрола над нервите и по страшната глетка на која била сведок.


„Во ред“, шепна таа. - Среќен сум. Еден ден ќе ти кажам сè, за бруталните и понижувачки работи што вујко ми ме принуди да ги правам на неговите луѓе... свињите кои работат за него, кои го обожаваат како да е Наг, бог. Нирад заслужи полошо, ве уверувам.


Дури тогаш изгледаше дека Рива е на работ да се онесвести, а нејзиното лице одразува силни емоции. Внимателно ја зедов и ја зедов во раце. Таа се тресеше. Ја привлеков до себе и со лесен бакнеж ја допрев по вратот. Наскоро, се надевав, ќе дојде време и за нас, време кога никој нема да прекине. Но, сега морав да заминам и колку побрзо заминав, толку подобро.


Таа ја почувствува мојата вознемиреност и се повлече од мене.


- ја прашав. - Каде сме ние? Кој е најблискиот град?


„Ќе ти кажам сè“, одговори таа. „Но, прво мора да ме врзеш, инаку вујко ми ќе сфати дека ти помогнав да избегаш и да оставиш татко ми да умре“. Веројатно ќе ме убие и мене.


Таа отиде да го земе јажето и јас покажав на столот. Потоа, кога ми објасни сè што требаше да знам, го завиткав јажето околу нејзината половина и глуждовите, сакајќи сцената да изгледа природно.


Накратко ѝ кажав која е целта на мојата мисија; Можев да и верувам сега кога стана вреден сојузник. Но, не сакав да ја ставам во опасност.


И кога сфатив дека ѝ требам јас, можеби повеќе од мене, последниот сомнеж исчезна, отстапувајќи ѝ место на најцелосната доверба.


„Агра е само неколку милји од тука“, објасни девојката. - Веднаш по вилата, следете го главниот пат: тој ќе ве води директно во градот. Треба да се сретнеме вечерва: ќе се обидам да добијам повеќе информации. За тебе.


- За нас, мислиш. За животот и спасението на татко ти“, ја потсетив.


Кога беше одредено времето на состанокот, најдов неколку партали во шкафчето, ја затворив и се подготвив да заминам. Последен пат се погрижив врвките да бидат цврсто врзани за да не предизвикам сомнеж кај Шива.


Пиштолот на Нирад лежеше на подот. Го пикнав во задниот џеб, потоа зграпчив кратка бела наметка закачена во шкафчето и ја облеков... рудиментирана кошула која барем ќе ги задоволи моите непосредни потреби.


Рива се сврте настрана. Солзите почнаа да и ги навлажнуваат образите. Сакав да се вратам, да и дадам до знаење дека сè ќе биде на подобро; но нешто ме спречи, можеби стравот никогаш повеќе да не ја видам. Размислував за Рива Синг, но првото нешто што ми падна на ум беше чувството на агентот ЕКС. Можев да ја разочарам Рива, но не можев да ја разочарам мојата влада и довербата што ми ја даде... не кога милиони човечки животи беа во опасност од апсурдните соништа, криминалните планови на еден лудак.


8


Поговорките се удобни за употреба затоа што кратко ги изразуваат универзалните вистини: лесно се прилагодуваат на секакви ситуации. Она што ми падна на ум додека ја оставив Рива Синг сама во лабораторијата, со збирка отровни рептили и тело на келнер гротескно лежено во дупка, беше: „Кога врне, не мора сите да се навлажнуваат“.


Работите не се случија малку по малку; тие буквално се спуштија на мене откако пристигнав во Њу Делхи два дена претходно. Во тој краток временски период, откако постојано се прашував дали следам мамка што ќе ме одведе во ќорсокак, Шива успеа да ме намами во неговото дувло. Тоа не беше лесно патување и не успеав да го видам мистериозниот Шива... последниот сопственик на Хакша и мозокот на Кобра. Но, добив повеќе од доволно докази за да се убедам себеси дека ова не е фикција. Личноста постоеше, иако не се сретнавме лице в лице.


Порано или подоцна ќе се случи и ова, многу пред да знае дека имам што да му кажам. Но, сега морав да стигнам до Агра пред тој или неговите горили да го откријат моето бегство, пред да погледнат во комората и да ја најдат празна, освен пет лути змии.


Лабораторијата се отвори во тесен коридор со набиени земјени ѕидови. Надвор од ѕидовите на замокот на Шива, ги слушнав ниските, бум звуци на обрачот. Репликата „Пу...пу...пу“ беше заменета со алармен сигнал, кој се чинеше дека се рефлектираше во секоја моја мисла, во секое движење. Се спуштив на врвот на тесниот премин и во истиот момент се слушна глас во воздухот, одекнувајќи од крајниот крај на преминот.


- Нирад? Што правиш овде? Знаеш дека не сака да чека...


Мора да бил Рањит или Гурнек, веројатно првиот, бидејќи лицето на Гурнек сè уште беше преврзано. Ја почувствував нетрпеливоста во гласот на човекот и се стувнав во нишата во ходникот додека чекорите ми се приближуваа. Погледнав и го видов Ранџит. Кошулата му беше откопчана на градите, а јамката што ја носеше околу вратот даваше метален сјај. Индиецот тропнал на вратата од лабораторијата, а јас не ја чекав неговата реакција.


Наведни се, налетав во друг ходник, во некаков лавиринт. Бев во вила, резонирав, и обично вилата има врата, па дури и повеќе. Ја најдов за една минута. Ја турнав огромната, сложено инкрустирана дрвена врата и трепнав, обидувајќи се да се прилагодам на заслепувачката светлина на утринското сонце.


Се чинеше дека дворот беше целосно пренесен од некое медитеранско место. Густо зеленило, цветни грмушки, бујни растенија. Очигледно, Шива не штедел трошок за репродукција на точна реплика на агол од плодното село на југот на Франција.


Меко затворајќи ја вратата, истрчав по патеката од чакал што почнуваше од вратата на страничната фасада. Патеката водеше до густ кластер од смреки и грмушки, уредно исечени и негувани. Општиот аларм сè уште не беше вклучен, и сигурно немаше да чекам да се вклучи. Еден брз поглед преку моето рамо потврди дека Ранџит сè уште немал време да ги предупреди другите.


Но, знаев дека ова ќе потрае само неколку минути. Не можев да најдам порта или друг излез освен ограда од дрвја. Ги притиснав главата и вратот во рамената и зачекорив напред, туркајќи ја настрана бариерата од гранки со голи прсти. Направив повеќе врева отколку што замислував, но оваа мисија веќе беше катастрофа од самиот почеток и работите во моментов не изгледаа нагоре.


Гранките буквално ми ја скинаа облеката и ми ги треснаа лицето и очите. Зад мене слушнав мало движење, збунетоста на гласовите стануваше сè поизразена. Продолжив да ги туркам гранките и конечно се ослободив; Стоев на работ од правливата патека што води покрај вилата.


Немаше ни време да здив. Трчав, кревајќи облаци од прашина со секој чекор. Пред мене одекнуваа слаби звуци на пригушена музика: го следев звукот, надевајќи се дека доаѓа од камион или комбе на патот за Агра.


Ако добро се сеќавам на географската локација, Агра беше оддалечена околу три часа од Њу Делхи и беше светски позната како дом на Таџ Махал. Ако посетата на градот не беше дел од моите планови, тогаш Шива беше.


Излегов на главниот пат. Беше неверојатно тесно, единствената лента со сообраќај во двете насоки. Сезоната на монсуните ќе започне за неколку месеци, па површината на патот беше гола и напуштена, еднообразно пространство од темна прашина. На страните на патот се наредени згрчени дрвја, а на искривените гранки седеа мршојадци, тивки јадачи на застрашувачки трупови со гологлави.


Рива немаше време да ми даде детални упатства. Погледнав по патот во двете насоки, но не видов ништо што би ми ја покажало точната рута до Агра. Замижав на светлото сонце и малку подоцна видов семејство стуткано околу мал оган од другата страна на патот.


Двајца возрасни и четири деца ме погледнаа со нескриена љубопитност. Решив да искористам шанса и истрчав преку улицата, нагло застанав кога стигнав до групата. Еден слаб човек, кој носеше само појас околу половината, го подигна лицето да ме погледне без да се обиде да стане. Сигурно беше десет години помлад од мене, но неговото збрчкано, потонато лице го правеше да изгледа многу постар.


- Агра? Прашав, откако се утврди дека ниту еден од нив не зборува англиски. Покажав на улицата и повторно прашав: „Агра?


Мајка и татко разменија изненадени погледи и две од четирите деца почнаа да ме влечат по панталоните. - "Бакшиш, бакшиш!" - повтори потполно голата девојка, со едната рака ме влечеше за ногата од панталоните, а со другата ми покажуваше кон устата. Неговиот тенок, лелекачки глас продолжи да се моли.


Во вилата ми ја зедоа јакната заедно со паричникот и парите што ги чував во мојот внатрешен џеб, така што сè што имав со мене беа неколкуте рупии што ги добив од Рива. Еве уште еден проблем да се додаде на другите. Меѓутоа, најдов бакарна паричка и ја ставив на дланката на подадената рака на гладното дете.


„Агра“, повторив, нервозен поглед кон живата ограда што ја криеше вилата. - Таџ Махал...


- Ах, „сахиб“, Таџ Махал! - рече човекот. Тој сè уште клечеше, но ја крена коскената рака за да ми го покаже патот, лево од вилата.


Повторно истрчав, чувствувајќи остра болка во колковите. Можев само да се надевам дека ќе помине автомобил, количка или некое возило за да ми помогне да стигнам до Агра. Но, наместо автомобил или комбе, слушнав бучава што веднаш ме врати во метежот од настани што се случија првата вечер по моето пристигнување во Њу Делхи. Тоа беше кашлица, а потоа татнеж на мотор зад мене.


Продолжив да трчам, вртејќи се на секој метар. Од патеката што ја опкружуваше вилата, на главниот пат излезе мотоцикл со две лица; главите им беа завиткани во турбани и се упатија кон мене. Го грабнав пиштолот на Нирад, кој го чував во џебот од панталоните.


Тоа беше Astra.32, способна да погоди која било цел во радиус од сто метри. Astra прави пиштоли идентични со пиштолите Colt и Walther (кои чинат значително повеќе) и јас ги користев многу пати во минатото. Но, кога застанав да нишам и да го повлечам чкрапалото, сфатив дека пиштолот е истоварен. Го ставив пиштолот назад во џебот од панталоните и повторно трчав, дури и кога еден куршум одлета неколку сантиметри од мене, а парче кора излета од дрво неколку чекори лево од мене.


Кој и да пукал, имал вежбање и тренирано око. Почнав да трчам во цик-цак, барајќи покритие што ќе ми овозможи да се тргнам од патеката избегнувајќи ги куршумите што врнеа како кикиритки. Уште еден истрел, а овој пат куршумот ми го зафати десното рамо. Педесет метри напред видов дрвена барака со колона црн чад што се издигнуваше од тулиниот оџак.


Немав поим што е тоа, но продолжив да трчам како никогаш во животот да не трчам. Мотоциклот го скратил растојанието, но прашината што се кревала од коловозот го спречила возачот да гледа, а со тоа и да го вози возилото со максимална брзина. Јас го искористив тоа и влетав во дворот преполн со ѓубре, додека еден од двајцата му нареди на својот придружник да застане и да продолжи пешки.


Веројатно беа Рањит и Гурнек, си помислив, иако бев сигурен дека Шива има повеќе од двајца телохранители. Од страната на зградата се отвори дрвена врата; вратата висеше само на една од нејзините 'рѓосани шарки. Набрзина влегов внатре и веднаш ми ги наполни ноздрите од болен мирис на крв и животински измет.


Бев во кланица и се чувствував како да сум се вратил во деветнаесеттиот век. Хиндусите не јадат говедско месо, муслиманите јадат. Мукањето на стоката, нетрпеливото тропотење на копитата на добитокот и зачудените погледи на мажите кои се подготвуваа да ги заколат кравите јасно укажуваа дека сум дошол на најневеројатното место за да се сокријам.


Мажите почнаа да викаат, кревајќи ги тупаниците. За нив јас бев непоканет гостин кој немаше никаква врска со животните што требаше да бидат убиени. „Извинете, пријатели“, промрморев, стрелајќи меѓу две големи крави кон кадата полна со крв што водеше до надворешен одвод.


Мирисот беше таков што никому ќе го преврти стомакот; Сакав да ги запре глупаците на Шива. Воздухот мирисаше на искасапено месо и страв. Говедата почна да се витка во паника, нивните копита постојано треперат по валканиот под. Зад мене слушнав разменети зборови на јазик што не го разбирав. Тогаш звукот на чекорите ми се приближуваше и одекнуваше над вревата на животните.


- Картер! - викна Ранџит. - Сакаме само да разговараме. Шива сака да се договори!


Добра работа, резонирав: мојот живот не вреди ништо за него...


Животните, главно одврзани, се заканувале дека ќе избегаат сите заедно. И јас го дозволив ова. Да биде скршен од стадо крави, луди од ужас, водени од инстинктот на самоодржување. Непотребно е да се каже дека го почувствував истиот инстинкт. Така продолжив да трчам, а друг куршум ми помина покрај мојата глава, скокајќи од скалите до бањата.


Куршумот испрати прскање со крв, ѓубриво и урина што ги извалка моите панталони. Истрчав до мртва точка, ѕид од задната страна на голема просторија каде што не се гледаа ниту прозорци ниту врати.


Барав нешто што ќе ми даде неколку секунди драгоцено време. Се качив на работ од кадата и ја грабнав вилата што ја видов над купот сточна храна. - Картер! Гласот повторно извика. - Се е готово, сахиб!


- Не навистина! - одговорив гласно, држејќи ја вилата како копје.


Ранџит испука уште еден куршум, но во истиот момент четири остри шипки од вилушка му ги прободеа градите. Го фрлив рѓосаниот алат колку што можев посилно. Сега стоев неподвижен, гледајќи го младиот Индиец како се тетерави назад со отворена уста и со рацете стегнати на дрвеното вратило на оружјето.


Гурнек, стоејќи зад својот придружник, целосно ме игнорираше, гледајќи со фасцинација во четирите млазници на крв што извираа од раната. Се обиде да ја ослободи вилата, но Ранџит продолжи да вреска, див крик од болка стануваше се послаб со секоја секунда.


Тоа беа агонизираните плачења на Ранџит, неговите офкања од гнев и агонија додека Гурнек се обидуваше да ја извлече вилата од градите, предизвикувајќи ги кравите, сите десетина, лудо да се втурнат во тесниот премин до одводната цевка. Го слушнав нивното досадно рикање, тропотење на копитата, мрчење; Скокнав и почнав да ползам кон канализацијата.


Гурнек врескаше, мавтајќи со рацете во воздухот. Го удриле роговите во грбот и буквално го фрлиле во воздух, слетајќи покрај големата када. Ранџит колабирал меѓу стадо луди говеда. Последно стенкање од болка му избега од усните додека неговите раце се отвораа и затвораа во гротескна пародија на тупаница.


Тогаш непријатниот здив на животните ми ги допре образите и јас се упатив по патеката, постојано удирајќи во ѕидот на крајниот крај на кланицата. Валкана и миризлива, со отечено лице покриено со крв и пот, не мора да бев пријатна глетка додека излегов на патот, оставајќи ја зад себе оваа сцена на страшен масакр.


Не бев сигурен што се случи со двајцата Индијанци. Гурнек веројатно ќе живееше, но се надевав дека раната од вилата ќе го елиминира Рањит засекогаш. Под тие околности, чувствував дека сум завршил пристојна работа.


И луѓето во кланицата мора да биле луѓе на Шива. Не чекав да излезат да им се одмаздат на другарите. Тргнав накај улицата, прашувајќи се како можам да убедам некого да ме повози, толку валкано.


Возеше стар Форд. Се упати кон Агра, но бескорисно беше мавтањето со раката за да запре. Здогледав бакар-црвено лице, а потоа автомобилот исчезна во облак од прашина што се креваше додека поминуваше.


Продолжив да одам, решен да не застанам.


Ми требаше бања, чиста облека, пари и оружје. Колку што знам, американската влада немаше никаков конзулат или делегација во Агра. Градот беше премногу блиску до Њу Делхи. Но, можеби би можел да го најдам она што ми треба во хотелот.


И како и да е, морав да го сторам тоа. Веќе беше минато пладне, а истата вечер имав состанок со Рива. Имаше уште многу работи да се направат, па го забрзав темпото. Рива рече дека Агра е оддалечена само неколку километри од вилата.


Неколку милји или не, секогаш беше исцрпувачка прошетка. Попладневното сонце безмилосно ме удираше по мојата глава, небото беше заслепувачко, безоблачно пространство прошарано со лажни рефлексии. Поминаа десет минути, четвртина час пред да дојде до мене некаква количка. Тоа беше расипана количка влечена од пар слаби волови кои носеа товар сено.


Му мавнав на возачот, сивобрад, кој ги повлече уздите и ја запре количката покрај патот. - Дали зборуваш англиски? - го прашав селанецот.


„Нема англиски“, рече тој. - Не англиски...


Прво го вперив прстот кон него, а потоа кон себе. - Агра? - прашав. - Агра?


- Агра? - повтори селанецот, мавтајќи со раката од страна на страна во гест што на универзален јазик значи: „Да“.


Кимнав енергично со главата и се качив на количката среде сеното. Човекот широко ми се насмевна, покажувајќи ги забите и непцата извалкани со паан. Потоа ги олабави уздите и воловите повторно тргнаа со нивното бавно темпо, што сепак беше подобро од долга прошетка.


Задремав, задушен од ритмичкото лулање и чкрипење на количката. Ми требаше сон, дури и да беше само еден час. Но, моите мисли беа прекинати со упорен татнеж, татнеж што стануваше се погласен додека количката се тркала по сончевиот пат.


Инстинктивно буден, погледнав наоколу. Во далечината се крена прашина, мали облаци од ситен песок го криеја изворот на бучавата што ја слушнав. Не сакајќи да преземам непотребни ризици, за да не го компромитирам ниту мојот живот, ниту успехот на мисијата, побрзав да се фрлам во миризливото сено, натрупувајќи доста на врвот за да се направам невидлив.


Не можев да разберам што доаѓа. Ѕирнав низ пукнатините на дрвеното комбе, слушајќи го постојаното татнеж на неколку мотори. И кога видов што е, потонав подлабоко во сеното и го задржав здивот.


Тоа беа нови лица, но од тој момент не можев да ги заборавам. Тројца мажи, сите Сики Индијци... моторизирана сила испратена од Шива да ме најде и да ме лови, да ме убие или да ме врати во вилата за да ги чекам конечните наредби на Големиот поглавар. Тие рикаа покрај волската количка; сите три мотоцикли се упатиле кон Агра.


„Ако Хок можеше да ме види сега! - Јас мислев.


Бев валкан, без пари, вооружен само со неполн пиштол и моето познавање на таеквондо и карате. Не беше тешко да се предвиди, ако мојата проценка за Шива беше точна, дека следниот ден ќе биде напорен.


9


Стигнав во Агра еден час подоцна и комбето ме остави на периферијата на градот. Прашливи неасфалтирани улици, кривулести улички, лавиринт од улички кои изгледаа специјално дизајнирани да го збунат случајниот посетител. Откако добив информации, се најдов пред канцеларијата на Американ Експрес.


Не дека мојата ситуација беше особено смешна, но ме насмеа. Еве ме, далеку од имиџот на обичен американски турист, без пасош и без пари, освен неколку рупии што ми ги даде Рива пред да ме врзат.


Размислував да изнајмувам автомобил и да се вратам во Њу Делхи, но патувањето ќе трае најмалку шест часа и немав доволно време. Требаше да стапам во контакт со Хок и да се подготвам да се сретнам со Рива истиот ден. Така, Ник Картер, валкан, парталав, изгребан и крвав, ги намести рамениците, дишеше длабоко и помина низ вратата на уредната зграда, единствената надеж во непознат град и, за мене, страшно непријателски.


Агра не е метропола. Тројца вооружени лица на мотоцикли можеле да го исчешлаат целиот град додека да трепнеш. Подот веќе ми се наѕираше во главата кога влегов во белата зграда во потрага по канцеларијата на менаџерот.


И порано се наоѓав во тешки ситуации, но ова се граничи со потсмев. Без ниту денар да купам оружје или облека, или да изнајмувам автомобил, немаше можност да се занимавам со Шива и неговиот личен тим горили. Мојот пасош, парите и моите работи беа безбедни во хотелска соба во Њу Делхи; но остатокот од мене беше во Агра, на три часа возење од главниот град.


Само што влегов во зградата, на врата ми дојде униформиран чувар. Сигурно не можев да го обвинам кутриот, особено кога го видов мојот одраз во огледалото на ѕидот... сликата на валкан и парталав бездомник.


„Сакам да го видам менаџерот“, му објавив на чуварот. - Се случи несреќа.


„Директорот е на седница, не може да се вознемирува, „пука хипи“ ... - одговори човекот, фрлајќи ми навреда во лице.


Добро, мирисав на кози, и секако не бев модел; но немав намера да стојам таму и да се расправам со чуварот... не кога сè, вклучително и Американ Експрес, би можело да пропадне ако Шива ги спроведе своите планови.


„Не ми е гајле дали е на седница“, експлодирав налутено. - Ова е итен случај. - И почнав да го губам трпението кога другиот почна да ме турка кон вратата, со намера да ме исфрли на патот. - Ова не е начин да се однесуваш со господин! - извикав стискајќи со забите.


Чуварот ја ставил раката во футролата на службениот пиштол. Грешка број два. Не сакам „насилници“, особено затоа што не сакам да ме туркаат наоколу. Така, со брзо замавнување на раката и удар во бубрегот, го испратив долгиот човек да се истегне на полираниот мермерен под. Еден од службениците ја крена главата и скокна на нозе.


„Нема потреба да се грижите“, го уверив. - Патем, менаџерот ми е пријател... и треба да разговарам со него за бизнис. „Веднаш. Нема да седам овде и да го чекам твојот колега таму...“ Покажав на фигурата на чуварот, „да одлучам дали сум присутен во општеството или не.


Сигурно беше мојот тон на гласот или брзањето со кое го отпуштив чуварот, но младиот службеник набрзина кимна со главата и истрча до редот клупи. Стоев неподвижен во ходникот со насмевка залепена на усните, подготвен повторно да ги изгубам нервите ако не постапам за една минута.


Службеникот беше Индиец, но човекот што ми ја подаде раката беше Американец, висок, слаб човек, неколку години постар од мене. Изгледаше речиси непријатно во неговиот костум со риги, беспрекорно, додека мојата облека беше валкана и искината.


- Со што можам да ти помогнам? - ме праша, гледајќи ме горе-долу.


„Подобро е да не зборувам јавно“, го прекинав.


- "Извини?" - рече тој, намуртено зачудено.


- Ве советувам да одите во вашата канцеларија. Јас работам за владата, за вашата влада. Специјална тајна служба.


- Специјална услуга? - се спротивстави службеничката низ смеа. - Ајде, сакаш да се пошегуваш со мене! Што е ова, шега?


- Не се шегувам. А ако не ме сакаш во твојата канцеларија, ќе мора сам да се снаоѓам. Но, не би сакал да те повредам...


Стражарот се освести и тргна кон нас. Продолжив да го гледам службеникот во очи, надевајќи се дека ќе се согласи. Ја разбрав неговата ситуација: колку што знаеше, се соочи со лудак кој беше луд и мирисаше.


Го тргна погледот од мене и го погледна чуварот. Се двоумеше за секунда, но конечно погледна назад во мене и полека кимна со главата. „Не знам што е тоа, но ве уверувам дека не се плашам од вас“, рече тој со напнат глас.


- Нема потреба да се плашите од никого. На крајот на краиштата, јас сè уште сум клиент, иако моето акредитивно писмо останува во Њу Делхи.


Го следев низ ред клупи во мала канцеларија со дрвени облоги, минијатурен Вол Стрит на индискиот потконтинент. Погледнав во името врежано на плочата на масата, седнав на коженото столче, го исчистив грлото и почнав да ја раскажувам мојата приказна од почеток.


Не го спомнав името на Шива, ниту ја прецизирав природата на мојата мисија или мојот однос со АКС. Се претставив како агент на Специјалниот огранок на ЦИА, канцеларија која може да има многу специфично значење за директорот. Му ја објаснив мојата ситуација, посочувајќи дека моите документи и пари останаа во Њу Делхи и дека мојата мисија не ми дозволи да се вратам во главниот град, можеби на неколку дена.


Кога ја завршив мојата приказна, вклучително и зошто се претставив како бездомник, менаџерот сакаше да го знае моето име и ги провери информациите користејќи го компјутерот што стоеше до масата. Обично сум добар со бројките, но никогаш не се мачев да го запамтам бројот на мојата картичка. Така, само го кажав г-дин Рејнолдс, менаџерот, целото име со адресата на Вашингтон што беше на картичката.


Понекогаш на аеродромите ми се случува да купам „детективски“ или шпионски книги, возбудливи четива кои ми помагаат да се опуштам и да ја расчистам главата. Но, никогаш не открив дека ситуацијата опишана е ни оддалеку споредлива со онаа во која се најдов. Кој знае, хероите од книгите секогаш имале на располагање прекрасни суми во различни валути, никогаш не останале без пасоши, документи за лична идентификација или оружје. Но, јас не бев главниот лик на книгата „мистерија“.


Сè што ми се случи беше проклето „реално“. Канцеларијата на American Express беше вистинска, како и градот Агра. Се што ми се случи лично. Внимателно го гледав Рејнолдс додека ги проучуваше компјутерските податоци. Да не ми помогнеше, ќе бев до врат. Едноставно и лесно.


„Во ред, господине Картер, вие не сте дух“, на крајот рече Рејнолдс откако ја прочита информацијата. „И ти си зафатен човек, би можел да додадам“. Сте го прошетале светот, а? На неговото лице се појави насмевка, а потоа менаџерот се извини за начинот на кој ме третираа.


„Барем вие сте некој што слуша“, забележав. - Ова е квалитет што сега им недостига на многу луѓе.


„Се плашам дека тоа е сè“, се согласи тој. Тој ми понуди цигара и ме праша дали би сакал да се исчистам кај него; ѝ се јави на сопругата да испрати возач да ме земе.


Ја ценев понудата, но не сакав да го доведам во неволја. Колку помалку луѓе вовлеков во ова, толку беше подобро за сите. Му се заблагодарив за неговата добрина, но ја одбив поканата. „Она што ми треба пред се е неколку стотици долари во индиска валута, ако е можно, и вашата канцеларија да го повикате мојот шеф во Вашингтон.


„Нема проблем“, ме увери Рејнолдс. Брзо стана од масата, целиот среќен и возбуден од можноста да учествува, иако во намалена форма, во активности од таква тајна и подземна природа.


Дваесет минути подоцна, џебот од панталоните отечен од куп сметки, седнав на бирото на директорот, чекајќи Хок да се разбуди од сон. - Но, дали сфаќаш дека веќе помина полноќ? - промрморе мојот шеф.


„Мислев дека никогаш не си легнал пред три“.


- Три часа, три часот?! По ѓаволите, морам да станам во шест, број три!


Секогаш бев бр. 3 кога Хок се лутеше; Станав Ник или Картер кога тој беше по срдечно расположен. Се разбира, Големиот водач не би ми простил што заборавив на временската разлика меѓу Вашингтон и Индија.


„Добро“, откинав. - Ќе те пуштам да се вратиш во кревет за една минута; Сепак, мислев дека ќе ве интересира да знаете што се случило...


„Знам точно што се случи“, експлодира тој. - Веќе разговарав со индиската безбедносна служба. Бев информиран за вашиот повик. Ник, да не почнуваме со истата стара приказна. Признавам дека згрешив. За почеток, Шива никогаш не постоел.


- Повторно погрешно. Шива постои, се надевам дека нема долго...


- За што зборуваш? Викаше Хок. - Мислев дека завршивте, дека ќе летате дома.


„Можеби следната недела ако се биде добро“, објавив. На Хок му ги кажав деталите, од мојата прва средба со Мохан и Гурнек до убиството на Ананд, моето фаќање во Црвената тврдина и што се случи потоа. Кога му кажав се што знаев за Кутијата, тој буквално се запрепасти.


Од другата страна на линијата, илјадници милји подалеку, пред да дојде одговорот, се слушна остро крцкање. Гласот на Хок беше мек и суптилен, но не ми требаше преведувач да ми каже дека е длабоко вознемирен. - Сега знаеш што сакам од тебе, Ник...


„Имам нејасна идеја“, реков. - Тоа е кутија, нели?


- Сакам повеќе. Сакам Шива и Хаџи ако треба. И не ги сакам на парчиња, јасен сум, Ник?


- Одлично. Јас веќе решив да ја спроведам ситуацијата според вашите критериуми. Но, што треба да направам за снабдувањето со хероин? Дали треба да продолжам да се борам со ова?


- Справи се прво со Шива. Во спротивно ќе контактирам со индиското обезбедување. Кутијата е многу поважна, се разбира.


„Се разбира, се подразбира“, промрморев.


- Сакаш да работиш сам или повеќе сакаш да ги замолам Индијанците да интервенираат и да ти помогнат?


„Сè уште не“, одговорив. „Ако Шива се посомнева дека индиската безбедносна служба ќе му се меша во неговите планови, тој ќе побрза да ја напушти земјата за да се засолни во Кина, а потоа никогаш повеќе нема да го најдеме“. Сепак, во овој момент мислам дека тој не ме гледа како непосредна закана, затоа ве замолувам да не го спомнувате ова кога ќе ги повикате официјалните лица во Њу Делхи. - Додадов дека Ананд јасно ми кажа како, според него, имало „протекување“ на доверливи информации во највисоките ешалони на неговата служба. - Не сакам нашиот пријател да одлета пред да имам можност да му ги исечам крилјата...


„И скинете му ги пердувите“, додаде Хок.


- О, ќе му ја земеме кутијата, се разбира.


Потоа поставивме шифра, кодно име, за да може да биде сигурен дека зборува со вистинскиот Ник Картер, а не со електронскиот глас, брилијантниот изум на албански научник. - Ова е важна работа, Ник. Ниту Москва ниту Вашингтон нема да гледаат како Кина се подготвува да го проголта потконтинентот без нивна интервенција. Ќе бидат принудени да преземат иницијатива, војна или не. Оттука ...


„Доста е“, го прекинав, обидувајќи се да се насмеам, но не можев. - Имам контакт во рамките на организацијата. И не прифаќам пораз.


„Да, знаеме“, воздивна Хок. - Затоа не можам да те изгубам во моментов... и не можам да ја изгубам кутијата.


„И Шива исто така“, додадов. - Да не го заборавиме одговорот на Индија за Александар Македонски... или да му кажеме на Хитлер?


„Мислам дека стариот Адолфо не беше толку лукав, па дури и толку одлучувачки, Ник“. Со среќа; Со нетрпение очекуваме да слушнеме од тебе наскоро.


- Побрзај, шефе. Ветувам, наскоро.


Еден час подоцна, излегов од мојата хотелска соба изгледајќи сосема поинаку отколку кога влегов во канцелариите на Американ Експрес. Ја фрлив мојата наметка, панталоните и чевлите, заменувајќи ги со типична локална облека: бела памучна кошула, летни панталони, кожени сандали. Анонимна облека. Се туширав, темелно се избричив и на крајот намачкав со мрсна боја по целото лице, рацете и нозете.


Како резултат на тоа, имав бакарен тен и оваа шминка ми овозможи да се вклопам во толпата. Луѓето на Шива бараа западњак, и ако не беа доволно паметни да го чуваат излезот од Американ Експрес, би сакал да не беа доволно паметни да замислат дека ќе ги сменам облеката и изгледот.


Службеникот во бирото во лобито на хотелот бил тактичен, иако попаметен од неговиот колега од Њу Делхи. Всушност, гледајќи ме со нескриена љубопитност (изгледав сосема поинаку од личноста која штотуку влезе), тој не ја спомна ниту промената на мојата облека, ниту трауматичната промена на бојата на мојата кожа.


„Би сакал да испратам телеграма“, му реков.


„Извинете, но ја немаме потребната опрема“, одговори тој. Потоа од под пултот извадил топографска карта на Агра со илустрации во боја на знаменитостите на градот, вклучувајќи го, се разбира, Таџ Махал. - Мора да отидете во телеграфската канцеларија на патот Гвалиор. Од таму можете да испратите телеграма“, заклучи тој, покажувајќи на точка на хартијата со црвен молив.


Му се заблагодарив, ја превиткав мапата и повикав такси со велосипед веднаш пред хотелот. „До поштата на патот Гвалиор“, му реков на возачот. Мојот акцент и мојот говор дефинитивно не одговараа на бојата на мојата кожа. Возачот ме погледна, гледајќи ме со иста љубопитност како и вработениот во хотелот.


Но, не направив ништо за да ја задоволам неговата љубопитност. Едвај чекав да стигнам до телеграфската канцеларија за да испратам телеграма до менаџерот на хотелот во Њу Делхи и да му кажам дека нема да се вратам неколку дена. Конечно, решив да ја повикам индиската безбедносна служба за да ги информирам што се случило со нивниот агент Ашок Ананд.


И конечно, морав да исполнам многу обврски пред да ја сретнам Рива на седум. Таксистот без губење време се упатил кон поштата. Во меѓувреме, гледав наоколу со внимателни очи, особено кога ќе видов некого на мотор.


Колку што знаев, луѓето на Шива сè уште ме бараа, па требаше да останам што е можно повеќе незабележан. Добро, мојата нова облека и шминка многу ми помогнаа, но не сакав да преземам непотребни ризици.


- „Сахиб“ е актер? - Возачот се осмели да праша додека се приближуваше до поштата на патот Гвалиор.


„Некој мисли дека сум актер...“ одговорив.


- Тогаш можеби „сахибот“ сака да ми даде автограм... - Индиецот извади пенкало и хартија; со насмевка напишав име на ливчето што ми го дадоа. трае. - Ти благодарам многу, сахиб! - извика возачот со среќна насмевка.


Не ја чекав неговата реакција откако ги дешифрираше чкртаниците. На крајот на краиштата, сите знаат дека Џејмс Бонд веќе неколку години е во пензија.


Централната врата на поштата беше празна; Влегов без да привлечам многу внимание или да ги видам трите моторизирани горили на Шива.


Испратив телеграма, платена со сјајни нови банкноти; потоа ме посочија во соседната соба за локални и меѓуградски разговори. Пред шалтерот имаше долга редица, па поминаа уште дваесетина минути додека дојдов на ред да влезам во телефонската говорница додека операторот ми ја предаде линијата за Њу Делхи.


Иако бројот на хотелот ми падна од памет, не го заборавив телефонскиот број на шефот на Ашок. Седнав на дрвена столица и ја затворив стаклената врата зад мене. Кога заѕвони телефонот, го зедов и веднаш бев на линија со индискиот колега на Хок, човек по име Пуран Дас.


Индиската тајна служба не ја знаеше вистинската цел на мојата мисија. Се разбира, зборувавме за серија од повеќе милиони долари хероин, но никој не го навести имитаторот на гласот на Хаџи.


Не ни зборував за тоа со шефот на Ананд сега. Но, му кажав што се случи со неговиот агент. Како што се сомневав, тие сè уште не го нашле телото. Му ги дадов на Дас сите потребни информации, вклучувајќи ја и адресата на едно кафуле на отворено во близина на паркот Нехру во Делхи.


„Рековте дека немате можност да се сретнете со Ананд“, ми посочи Дас откако му ги кажав сите детали за смртта на Ашок. - А сепак разговараше со мојот асистент, се чини како вчера...


„Се плашам дека е предолго да ти објаснам сè“, одговорив. - Бев под притисок, ако знаете што мислам ...


„Не, не разбирам, господине Картер“, рече Дас суво. „И не ми е смешно што мојот агент е мртов“. Не разбирам што се случува; Еден ден ни кажуваш дека никогаш не си го запознал Ананд, другиот ден доаѓаш и ни кажуваш дека е убиен. Ова може да биде случај во вашата земја, но овде во Индија го цениме човечкиот живот повеќе од било што друго.


- Слушај, Дас: Не ти се јавив да ми држиш лекција. Кога реков дека ми вршат притисок, мислев дека некој ми држи пиштол на тилот и ми наредува да го кажам точно тоа што го кажав. Верувај ми, смртта на твојот агент длабоко ме вознемири. И ако може да биде некаква утеха, ве известувам дека убиецот Ашока повеќе нема да може да ја игра улогата на џелат во името на Кобра.


- Може ли да ве прашам каде сте сега, господине Картер?


- Не сум во можност да ви дадам информации: засега, во секој случај.


„Дали треба да ве потсетам дека вашата слобода на дејствување во оваа земја се смета за учтивост дадена кон вашата влада?


- Знам многу добро за соработката на Мадам Ганди.


„Тогаш, биди толку љубезен да ми кажеш кои причини те поттикнаа да дојдеш во Индија“. Не можам повеќе да ви дадам слобода на движење ако останам во темнина за се...


Нешто не звучеше како што треба.


Се сетив на протекувањето за кое ми кажаа Хок и Ашок Ананд. Дас беше сè освен срдечен и кооперативен, тој зборуваше суво, речиси агресивно. Никогаш не успеав да дознаам како двајцата убијци на Кобра, Рањит и Гурнек, дознаа за мојата средба со Ананд во кафуле во паркот. Ако тогаш ми изгледаше како случајност, сега бев речиси сигурен...


Освен ако, заклучив, освен ако Дас не ги предупреди.


Се разбира, нема да му биде тешко или невообичаено да го праша агентот каде ќе се сретне со мене. После ова, тој можеби контактирал со Шива, надевајќи се дека ќе убие две птици со еден камен.


„Па, господине Картер“, нетрпеливо рече Дас. „Дали сте решени да се однесувате со мене како да сум ваш шеф, господине Хок, или инсистирате мојата канцеларија да се однесува со вас како што треба?


- Не, не ни сонувам за тоа, господине Дас. А бидејќи толку инсистираш, те известувам дека се јавувам од Бомбај. - Го спомнав хотелот во кој престојував пред неколку години и додадов: - Ако сакаш, можеш да ми испратиш некој од твоите луѓе. Регистриран сум како Кент, Кларк Кент, соба 747.


Да беше Американец, ќе разбереше се. Но, тој е роден во Индија, па не најде ништо чудно во тоа што се пријавив во хотелот под претпоставено име. Можеби го потценив, можеби едноставно беше изнервиран од помошта што ја побара АКС.


Меѓутоа, во исто време, се чинеше можно дека моите сомнежи за неговата лојалност и врски со организацијата на Шива беа добро основани. И не можев да ризикувам, бидејќи Шива е слободен и ја поседува Боксот.


„Со нетрпение очекувам да разговарам со некои од вашите луѓе, господине Дас“, заклучив. - И сакам да изразам сочувство за смртта на Ананд. Се надевам дека ќе го видиме вашиот агент оваа вечер.


„Ќе биде околу десет, господине Картер“, брзо рече Пуран Дас. - Тој е човек навикнат да ги разоткрива најтешките ситуации. И имај ја мојата целосна доверба.


- Се надевам на истото, господине Дас.


Тешко ми беше да го потиснам сарказмот што се закануваше да ми се вовлече во гласот. Но, очигледно службеникот не забележал ништо. Ја спуштив слушалката и станав, посегнувајќи по стаклената врата од телефонската говорница.


Надвор некој ми го попречи патот. И тој не беше странец.


10


Не знаев дали да се поздравам или збогум.


Вториот израз беше бескрајно претпочитан, имајќи предвид дека човекот пред мене, зад лизгачката стаклена врата, беше еден од тројцата Сики кои ги видов како брзаат кон Агра и ме бркаат.


„Ти целосно го промени својот изглед, Сахиб Картер“, забележа човекот, ставајќи го коленото на вратата и туркајќи ја неколку сантиметри назад. Во едната рака држеше тап пиштол. Намерите на Индиецот беа целосно интуитивни.


„Знаеш што велат луѓето“, одговорив со принудна смеа. - Кога сте во Рим, изгледајте како Римјаните.


Тој коментираше. - А кога сте во Индија, правете го тоа што го прават Индијанците, а?


- Нормално. Отсекогаш ме сметале за добар ѓавол, со оглед на сите работи. Но, нема ли да ме молиш да те следам, „сахиб“? Или би сакале да го завршиме нашиот разговор со поексплозивна нота? „Пиштолот беше вперен директно во моите гради“.


Индискиот Сик не бил идиот. И тој воопшто не се забавуваше со мојот несериозен и несериозен однос. Не играв комедија без причина; Само сакав да купам време. Ја отвори вратата и ми даде знак да дојдам со него.


- Кажи ми како ме најде?


-Дали секогаш си толку саркастичен, „сахиб“ Картер?


„Само кога ќе се обидат да ми стапнат на прстите, мем-сахиб“, му возвратив, викајќи го како да и се обраќам на жена.


Како одговор на навредата, Сиките ми пикна пиштол од калибар 45 во грбот и, преправајќи се дека продолжува пријатно да разговара со мене, ме одведе низ лобито на поштата до ротирачките врати што водеа до улицата. „Вработените во хотелот сакаат рупии“, се насмеа тој, конечно одговарајќи на моето прашање. - Во Агра има малку хотели. Само покажете ја фотографијата на „сахиб“ Картер, а потоа вработената во хотелот вели: „Да, овој човек, штотуку замина во пошта, пред десетина минути...“. „Сахиб“ Картер мисли дека е многу паметен, дека му се смее на Шива! Но, сега „Сахиб“ Картер разбира дека тој е глупав, а не народ на Кобра.


Во гласот на Индиецот имаше навестување на суета и триумф. Но, јас бев повеќе загрижен за мојата кожа отколку за неговата гордост. Зад стаклените врати видов двајца негови другари како седат на мотори, со поглед вперени во вратите на поштата.


„Не сакате да им наштетите на невините жени и деца, нели? - го прашав мојот придружник, додека тој ми стави пиштол на 'рбетот, наредувајќи ми да ја отворам вратата. - Замисли колку крв залудно е пролеана, сахиб!


„Тоа ќе биде твоја крв, сахиб“, а не туѓа.


„Во тој случај, смилувај се за беспомошниот сиромав“, промрморев, подавајќи ја раката и притискајќи ја отворената дланка на вратата. Непосредно пред мене, една дебела жена со прекумерна тежина се движеше по скалите со мачна бавност. Ја притиснав вратата, ја отворив неколку сантиметри, толку што слушнав шушкање на долго свилено „сари“ на мермерните скали. Сонцето накратко се одрази на скапоцен камен што жената го носеше во носот додека стигна до врвот на скалите.


Таа не ја крена главата и почна да ја отвора вратата.


„Те молам“, реков гласно, потклекнувајќи се на страна. Бев сигурен дека Сик нема да го привлече чкрапалото толку блиску до жена. Таа се насмевна, благо климајќи со главата, со двете раце стегајќи го пакетот, завиткана во парче темна хартија и врзана со силно јаже.


„Се надевам дека не е кревко“, промрморев, земајќи го пакетот од нејзините раце.


Устата на жената малку се отвори од изненадување. Не знаев дали Шива им дал наредба на своите луѓе да ме вратат во вилата, жив или мртов; но јас немаше да си дозволам да знам за тоа. Го фрлив пакетот на Индиецот; кликна прстот на чкрапалото и куршумот свирна низ воздухот.


Кадарот го привлече вниманието на сите. Дебелата жена остро врескала, а стрелецот панично се упатил кон вратата. Луѓето во поштата почнале да врескаат и да трчаат на сите страни додека Индиецот се обидувал да избега. Не сакав толку лесно да се измолкне.


Ја треснав левата нога, упатувајќи силен удар до коленото на човекот. Се тетерави и повторно неволно го повлече чкрапалото. Врвот на стаклената врата беше напукнат. Звукот од истрели и скршеното стакло ги удави хистеричните крици на присутните, кои сметаа дека се затворени во поштата.


На подот и мермерните скали беа расфрлани големи парчиња стакло. Се фрлив со сета тежина, движејќи ги нозете многу брзо, едната право напред, левата благо свиткана за да одржам рамнотежа. И го удри Индиецот по коленото со сила три пати поголема од силата на првиот удар.


Неговата нога одеднаш се свитка; се обиде да се закачи за рамката на вратата; Бев веднаш позади. Не погледна назад додека се обидуваше да застане на нозе. Ги повлеков рацете назад, така што моите тупаници се потпираа на долните ребра; тогаш испорачав страшен бекхенд кој му ги искрши коските.


Човекот не можеше а да не испушти застрашувачки плач пред да се лизне напред. Сега ги ставив рацете на неговите рамена, притискајќи колку што можев посилно. Надвор, други двајца скокнале од моторите. Оружјето фрлаше морничав сјај на сонцето додека трчаа кон вратата.


Позгодно ми беше да ги убивам еден по еден отколку да ги елиминирам сите тројца заедно. Првиот Индиец продолжи да стенка, обидувајќи се да се ослободи од мојот стисок. Моите мускули се напнаа додека се борев да му ги турнам главата и рамената надолу кон блескавите парчиња стакло.


Се подигна со страшно стенкање, кое заврши со продорен крик додека првото парче стакло го прободе неговото месо. Продолжив да го туркам, гледајќи како стаклото му ја прободува кожата пред да влезе во неговиот нахакан врат.


Уште еден истрел го потопи хорот од хистерични крици, а куршумот за малку ќе ми ја напасеше главата. Со едната рака го држев Индиецот, а со другата се обидов да му го грабнам пиштолот. Сега не му остана сила, бидејќи парче стакло му го прободе мускулестиот врат, полека до коска.


Кога стаклото удри во неговата каротидна артерија, тоа беше како да сече градинарско црево. Тек крв побегна и се распрсна по моето лице и предната страна на мојата кошула. Човекот испушти крик кој се претвори во збунето жуборење додека го фрлив на земја, распослано низ големи парчиња стакло. Прстите се откопчаа, а пиштолот со тап нос падна на подот. Индиецот се обиде да ја крене главата, но крвта бликаше премногу за длабоката рана во вратот.


Тогаш неговото тело почна грчевито да се тресе, рацете му мавтаа во воздухот како да сакаа да изгребат некого... последниот танц на кокошка без глава од која тече крв.


Сè уште имав уште двајца мажи што требаше да ги покорам. Немаа најголема грижа за невините гледачи на трагедијата и повторно почнаа да пукаат во мене.


Куршумот го погодил човекот кој во страшна агонија се грчел на подот. Ако стаклото кое удрило во неговата каротидна артерија сè уште не го убило, куршумот си ја завршил работата. Човекот колабирал со грчевито грчење на нервите и мускулите.


Застанав зад безживотната фигура, пипкајќи по подот со ногата додека не го најдов пиштолот. Го кренав оружјето и возвратив на другите двајца Сики. Некој го вклучи алармот. Не сакав да бидам тука кога ќе дојде полицијата, исто така затоа што апсењето ќе ме спречи да одам да се сретнам со Рива.


Така, наместо да пукам во двајцата вооружени лица, јас се насочив кон предното тркало на моторциклот паркиран пред поштата. Куршумот се залепи во него како путер. Подсвирквата на воздухот што бега предизвика еден од двајцата мажи да се заврти за да види што се случува.


Повторно го повлеков чкрапалото и го слушнав куршумот како свирка низ воздухот. Му нишанив во грбот на Индиецот, но наместо да му го прободам кичмата, куршумот го погоди во задниот дел на бутот. Раната не била фатална, но човекот повеќе не можел да оди. Всушност, тој мрзеше како парче хартија додека гледав наоколу за друг излез.


Не мислев дека ќе ме брка последниот од тројцата убијци на Кобра. Тој се наведна над телото на неговиот пријател и додека го повлеков чкрапалото за да го завршам, знаев дека го испукав последниот истрел. И сè уште не успеав да ја земам муницијата Astra што ја добив од Нирад пред да му кажам да оди во пеколот.


Ја ставив раката во задниот џеб. Ја зедов Астрата, ѝ го спуштив подот и на негово место ставив пиштол калибар 45, кој беше подобар од Астрата, многу полесен пиштол. Да не зборувам, не сакав да носам два пиштоли. Еден беше повеќе од доволно, особено што со одредена гордост открив дека моите тупаници и удари се покажаа како речиси посигурна форма на одбрана од Вилхелмина Лугер.


Погледнав назад и видов еден од Сиките како му помага на својот ранет другар да се качи на мотор со непроменети гуми. Моите сандали гласно чкрипеа додека пробив низ фоајето и зад шалтерот на поштата.


Имаше купишта кеси полни со пошта. Се лизнав меѓу торбите и истрчав како лудак под носот на зачудените поштари, смрзнат од страв. Поштенските и телеграфските работници се чинеше дека се во состојба на хипноза. Ја отворија устата, не мрднаа и едноставно ме следеа со очите.


Задната соба се отвораше на товарното место. Ѕвоното за тревога продолжи да ѕвони, а оддалеку се слушаше познатото завивање на полициските сирени. Се прашував дали двајцата Индијци што ги оставив живи успеале да побегнат. Ако успеат, бев сигурен дека ќе ме ловат се додека останам во Индија. Но, не сакав да ги изгубам од вид нив, ниту Рива... или АХ. Хок веднаш ја сфати важноста на мојата мисија, па требаше да ја земам Кутијата пред Шива да ја искористи.


Она што најмногу ме загрижуваше и што беше мојата досадна мисла додека скокнав од товарното место за да се тркам меѓу двете комбиња, беше дали Шива ќе остане тука додека имам можност да му ги нарушам плановите. Ако неговите луѓе се вратеа во вилата, едниот со куршум во ногата, за да пријават дека другиот е мртов, Шива ќе беше сосема способен да ги спакува и да исчезне ако не го пријавев во индиската полиција. Можно е веќе да презел чекори за да биде подготвен да ја напушти земјата.


Освен, се разбира, Рива не може да го задржи назад. Имаше нешто друго што можеше да го убеди Шива дека не претставував непосредна закана за неговите планови, а тоа се засноваше на моето сомневање дека Пуран Дас бил соучесник во заговорот на Кобра. Ако Дас разговараше со Шива по мојот телефонски повик (што значеше дека моите сомневања за лојалноста на офицерот се засноваа на тврди факти, а не само на интуиција), Шива ќе сфатеше дека лажам кога реков дека сум во Бомбај и дека јас осомничениот Дас. Потоа, тој исто така би замислил дека, убеден во вмешаноста на Дас во заговорот за Кобра, би бил претпазлив да не се вмешам во кој било индиски полициски оддел... или во која било гранка на тајната служба.


Тоа беше само хипотеза, но не можев да ризикувам индиската полиција да се меша во мојата мисија и не можев да дозволам Шива да одлета во Кина со кутијата во негова сопственост. Рива беше единствената личност од која можев да добијам информации, накратко да ја објаснам мојата мисија и да го откријам апсурдниот и застрашувачки план на нејзиниот вујко. Девојката ми вети дека ќе ми помогне. Ова веќе не е прашање на самарјански гест, туку прашање на здрав разум. Да му дозволи на нејзиниот вујко да избега пред да можам да го надмудрам Шива, би значело сигурна смрт за неговиот татко.


Таа дури и не знаела каде Шива го чува татко и во заробеништво бидејќи тој и дозволил да разговара со него само по телефон. Морав да дознаам, но ако Шива исчезна од земјата пред да имам шанса да ја завршам мисијата, тогаш за двајцата немаше надеж за ослободување на затвореникот. За среќа, успеав да побегнам од поштата пред да ме блокира индиската полиција.


Сирените сè уште трепкаа кога се најдов во уличка полна со продавници од другата страна на поштата. Не застанав да погледнам наназад, туку продолжив да одам, влегувајќи во мала продавница каде што имаше голема конфузија на предмети и стоки што се чинеше дека криеја исто толку гревови.


Сопственикот, постар човек со стуткани рамења, но доволно паметен за веднаш да препознае веројатен купувач, излезе веднаш штом влегов во продавницата. Човекот зборуваше англиски со густ британски акцент, а кога му објаснив што ми треба од неговите производи, беше доволно паметен да не ме прекинува или да не поставува навредливи прашања за мојот американски акцент.


И покрај неусогласеноста помеѓу мојот акцент и индиската облека, тоа ме претстави како да нема ништо чудно во тоа. Тој не можеше да ме снабди со муниција за пиштолот 0,45 што го земав од Сиките, но ми понуди голем пиштол бивол. Кожата, како што веќе научив кога ги купив сандалите, не беше лесно да се најде во Индија. Но, биволскиот камшик беше во добра состојба, како и памучната „јакна“. Кошулата што ја носев беше облеана во крв, но сопственикот на продавницата не изгледаше премногу заинтересиран. Рупиите секогаш ќе останат рупии, и тоа е важно.


Се пресоблеков во продавницата. Кога му ја подадов крвавата „јакна“ на сопственикот, тој ја завитка и ја фрли под дрвениот тезга на задниот дел од продавницата. - Дали сакаш нешто друго, сахиб? - праша со сјај во очите додека извадив неколку сметки од оџакот што го чував во џебот.


- Дали имаш метла?


- Метла? - повтори тој не разбирајќи.


„Тоа е метла“, објаснив и направив гест, метејќи со двете раце.


- О, да, разбирам! - одговори тој блескајќи. Погледна наоколу за тоа што го барав од него.


Веројатно беше истата метла со која ја метеше продавницата, но едвај чекаше да ми ја даде, се разбира по вистинската цена. Цената е несомнено доста висока за цените на Агра, но во исто време ми се чинеше смешно ниска. Човекот сакаше да ја завитка метлата во лист темна хартија, но јас со насмевка објаснив дека ќе ја земам како што е.


Изгледаше некако збунето, толку многу што се намурти и ги спушти очите, речиси разочаран и навреден што му ја одземав можноста да го изврши вообичаениот ритуал откако купив некој предмет. Тој ме праша. - Дали е тоа доволно, сахиб?


- Да, мислам дека метла и јамка биволи се доволни под овие околности. Немаш муниција, нели?


Човекот одмавна со главата неколку пати. Извадив уште една нова сјајна сметка и ја притиснав во нејзината дланка. -Никогаш не си ме видел, разбираш?


„Никогаш не сум видел никого“, повтори сопственикот на продавницата, без ни малку двоумење, ставајќи ги парите во својот џеб.


Извадив друга сметка и ја повторив операцијата. - Можете ли да ми кажете каде можам да најдам муниција? Мојот пријател ме покани да ловам надвор од градот...


- Да бидам искрен, „сахиб“, не знам каде можеш да ги најдеш касетите што ти требаат. Ние сме мирни луѓе овде во Агра. Оружје поседуваат само властите.


„Дали сте сигурни дека не се сеќавате на ниту една продавница каде што би можел да го најдам она што ми треба? - Инсистирав и зборувајќи му ги подадов парите.


Тој рече. - Еден момент ја стави сметката во џебот и отиде до крајниот крај на продавницата. Гледав како тој чкрта нешто на парче темна хартија. Кога ми подаде парче хартија, погледнав во името и адресата напишани на него. „Ова е најдоброто што можам да го направам“, се извини човекот. „Ако Башам го нема она што ви треба, мислам дека нема да најдете муниција овде во Агра. Тоа е скромен град... продаваме работи само на туристи. Разбираш, нели?


„Се разбира“, го уверив.


Затоа излегов надвор, вооружен со метла, кожен камшик и пиштол 0,45, што ќе беше корисен само ако можеше да пука. Но, во овој момент сигурно не можев да се пожалам. Во секој случај, сè уште бев жив. Сосема задоволително со оглед на се што поминав.


единаесет


Тоа беше неверојатен приказ на примитивна и неконтролирана физичка сила што ретко сум ја видел. Човекот се движеше со неверојатна брзина и со таква умешност што неволно се наведнав на столот, чувствувајќи ја грчевитата контракција на стомачните мускули. Тој скокна во воздухот и се спушти како тигар, со мачката благодат што беше дел и дел од неговата смртоносна моќ.


И, како тигар, имаше прсти како шепа вооружени со канџи остри како канџи. Следната секунда го употребил своето смртоносно оружје за да го изгреба лицето на другиот, оставајќи големи крвави рани кои изгледале како да се врежани во месото.


Почна да капе крв, од длабоките исекотини во коските бликаа темноцрвени потоци. Човекот изгледаше безличен, неговите црти непрепознатливи, неговото месо висеше во распарчено како излупена кожа. Запрепастувачки, тој се обиде да се повлече, но повторно беше нападнат.


Незадоволен со претворањето на лицето на противникот во крвава маса, Тигарот нурна во него. Видов заби, остри како сабји, остри и назабени. Се тресев од гадење, но не можев да го тргнам погледот од оваа сцена, од таа суровост и рамнодушност кон човечкиот живот.


Продолжив да гледам во фасцинација. Фигурата со канџи ја подигна раката за да удри со работ на дланката: тоа беше најсовршениот син-нал чи-ки удар што сум го видел.


Еве едно предупредување што не можев лесно да го игнорирам за тоа што може да се случи кога одредени „дисциплини“, особено карате и „кунг фу“, се користат за да предизвикаат штета наместо праведна причина. Никогаш не верував во таква казна или насилство заради насилство. Тажно одмавнав со главата и погледнав во светлечкиот бројчаник на часовникот.


Купив часовник од јапонска марка рано наутро истиот ден. Уште не беше пет часот. Имав уште два часа, па повторно го свртев вниманието кон филмот, драма во стилот на Хонг Конг.


Северното кино се наоѓаше на патот Таџ, само да ме потсети дека допрва треба да го посетам познатиот Таџ Махал. Но, не се осмелив да си го покажам лицето на толку популарно и преполно место. Сигурно не седев во кино само за да се забавувам додека сум надвор од денот. Бидејќи бев сигурен дека луѓето од Кобра сè уште шетаат низ градот, обидувајќи се да ме најдат за да можат да ми стават крај на животот, избрав кино за да останам неоткриен што подолго.


Имав опсесија да се вратам во замокот на Шива за да се соочам со него, но не знаев колку телохранители има чудовиштето, а не ни знаев дали тој сè уште е таму. Средбата со Рива беше закажана за седум часот во гратче на дваесетина километри од Агра.


Местото каде што требаше да се сретнеме беше познато како Фатехпур Сикри, напуштен град од мермер и песочник. Со помош на водич што го купив од истата продавница каде што го купив часовникот, успеав да доловам во мојот ум топографска карта на местото. Тука имаше многу палати, некои со големи скали и балкони со поглед на огромен двор. Одамна напуштениот комплекс на згради ни обезбеди совршено засолниште за двајцата, место каде што можеа да разговараат тивко без да бидат откриени од високо обучените агенти на Кобра.


Беше вечер кога стигнав таму и тоа исто така ми беше во корист. Темнината ќе ме заштити од љубопитните очи на моторизираната бригада на Шива. Меѓутоа, мојот единствен проблем беше неможноста да набавам муниција за пиштолот.


Го следев советот на сопственикот на продавницата и отидов да посетам Индиец по име Башам. Имаше продавница за железарија до чаршијата, мало дуќанче во кое можеше да најдеш се, од чекани до опиум. Но, касетите за пиштоли не беа вклучени во неговиот асортиман. Не се работеше за пари, туку за пристапност.


„Ми треба барем еден ден, сахиб“, рече сопственикот на продавницата кога го тргнав настрана да му објаснам што барам.


„Дваесет и четири часа се предолги“, реков.


Ги крена рацете, дланките нагоре. Празен колку и празен беше пиштолот калибар 45, кој некогаш му припаѓаше на човекот Кобра кој искрвари до смрт во поштата. Извадив ролна белешки и Башам гладно му ги лижеше усните, а очите не ги оставаа парите што му ги мавав пред носот.


„Би ми било драго да ти служам, сахиб... но рацете ми се врзани“. Касетите за кои ме прашувате не се толку лесно да се најдат во Индија. Ми треба барем еден ден да ги најдам...


- Ова е вистински срам... за нас двајцата. Трпение!


„Но, можеби можам да ви покажам нешто друго“, рече продавачот и исчезна на задниот дел од продавницата, за да излезе една минута подоцна со блескаво шило, кое го држеше во рацете како скапоцен предмет или како принесување на боговите. Ако божествата на рептилите, Нага, ја набљудуваа оваа сцена, сигурен сум дека немаше да бидат задоволни. Шилото сега ми беше прикачено на подлактицата во многу лесна обвивка, речиси идентична со онаа што ја носев кога луѓето на Шива успеаја да ме разоружаат.


Така имав нож, метла (претворена во две идентични стапчиња долги по една нога) и биволски камшик. Се што требаше да го замени пиштолот. Не бев целосно невооружен, во ред, но не бев ниту арсенал што оди.


Меѓутоа, ако сè одеше според планот, можеби немаше ни да морав да го користам пиштолот. Немав намера да излегувам со мажи од Кобра додека не бев подготвен да се соочам со Шива на многу полична основа од претходните пати.


Затоа, важно беше средбата со Рива да помине без проблеми. Му ветив на девојката дека ќе го најде и ослободи нејзиниот татко. За возврат, таа покажа дека е повеќе од подготвена да се обиде да добие каква било информација што може. Договор роден и направен од форма на меѓусебен очај. Рива имав потреба од мене, исто толку ми требаше и мене, ако не и повеќе.


Така, седнав назад на моето место и продолжив да го гледам филмот, слушајќи несинхронизирани гласови, бои светли и прекрасни како алуминиумска елка. Титловите, едниот на хинди, а другиот на бенгалски, веројатно имаа многу малку смисла за англискиот дијалог. Но, ритамот, неверојатната вештина на главниот лик во уметноста на кунг фу ми го фасцинираше умот.


Филмот заврши во четири и пол. Програмата најави дека филмот ќе продолжи, па станав од своето место и тргнав кон еден од излезите, мешајќи се со мноштвото што брборе и коментираше. Откако бев на улица, ми беше лесно да останам неоткриен додека не најдов такси подготвено да ме однесе до напуштениот град Фатехпур Сикри.


Возачот, добро избричен и без турбан, за среќа (во тој момент секаде гледав Сики) ми побара педесет рупии за половина час возење. На црниот пазар, еден долар вредеше дванаесет рупии. Разумна цена; па му ги дадов парите однапред и седнав на задното седиште на стариот цитроен.


Ниту еден мотоцикл не остана зад нас, а ниту едно такси не се обиде да не претекне. Поточно, патувањето до Фатехпур Сикри беше без настани. Ова беше истиот пат по кој побегнав од замокот на Шива. Се испружив на седиштето додека поминувавме низ редот жива ограда што ја делеше куќата од улицата. Немаше никој на повидок, а замокот со набиените земјени ѕидови изгледаше празен и напуштен.


Јас, се разбира, не бев среќен поради ова, бидејќи мислев на Шива, Хаџи, па дури и Рива кои се упатуваат кон кинеската граница. Па, заклучив, времето ќе покаже.


Повторно погледнав во часовникот и се обидов да се опуштам. Имаше уште многу време, но колку повеќе се приближував до напуштениот град, толку станував понервозен и повознемирен. Ја искористив можноста да го завршам она што го започнав со купување на метла и биволски камшик.


Башам беше доволно љубезен да ми позајми рачна дупчалка. Направив две дупки во рачката на метлата, по една на секој крај од стапчето. Сега го врзав камшикот од биволи прво во едната дупка, а потоа во другата, прицврстувајќи го цврсто со врвка од страните. Така, меѓу двете стапчиња добив нешто како истегнат кожен мост. Ги проверив јазлите; Дупките во дрвото на стапчињата беа мали, немаше опасност од лупење на кожата.


Како што завршив со склопувањето на уредот, оддалеку ги видов минарињата со калеми на импозантниот Џами Месџид. Но, масивната зграда изгледаше мала во споредба со гигантскиот ѕид што се издигна на јужната страна на џамијата. Ѕидовите биле изградени во чест на победите на Акбар, императорот Могал кој го основал легендарниот град Фатехпур Сикри. Ѕидовите гледаа на околните села и на група бедни колиби кои формираа село во подножјето на напуштениот град.


- „Сахиб“ сака луѓето да го чекаат овде? - предложи таксистот, успорувајќи за да застане на влезот на напуштен паркинг покрај пуст и тивок град. „Ќе ти дадам добра цена: триесет рупии за да те вратам во Агра“.


„Извинете, но имам други обврски“, објаснив, ставајќи ги стапчињата од биволи во џебот од панталоните. Ја отворив вратата и излегов од колата.


„Овде веќе нема водичи, сахиб“, одговори таксистот. - Не сакаш ли да ти го покажам погледот? Запознаен сум со Фатехпур Сикри. Ќе ви покажам нешто што ниту еден турист не видел...


„Не се сомневам“, се согласив, смеејќи се. - Но, треба да се сретнам со мојот индиски водич за неколку минути. Добро патување, „сахиб“!


„Како сакаш“, разочарано рече возачот. Го запалил моторот, го свртел кривината и излетал оставајќи зад себе облак од прашина.


Продолжив пешки.


Последниот туристички автобус веќе тргна за Агра. Во селото се вратиле и трговците кои ги изложиле своите стоки во дворот околу џамијата, оставајќи ги напуштени зградите од мермер и песочник. Брзо го преминав дворот, ја консултирав мапата што ја скинав од водичот и ја најдов зградата позната како куќата на Маруам.


Таму Рива ми закажа за помалку од еден час. Ништо не чувствував и не видов движење што би можело да ми предизвика сомнеж. Зградата, со позлатени фрески и насликани тавани, изгледаше величествено и свечено, што укажува на богатството и политичката моќ на Акбар. Седев на првото скалило од тесните мермерни скалила што водат до балконот што ја обиколува целата куќа.


И започна чекањето. Само се молев Рива Синг да не ме изневери.


На седум почнав да се нервирам. Во шест и десет минути станав двојно загрижен. Но, во шест и четвртина слушнав звук на автомобил што застанува на паркингот. Потоа низ мермерниот двор одекна слабиот звук на чекорите, кој формираше голема шема на шаховска табла.


Очигледно Акбар играше шах користејќи ги своите наложници и танчери како живи пиони. И јас полека станав, чувствувајќи се како пион вметнат во играта, но подеднакво решен да го матрам противникот. Шива беше убеден дека може да ги контролира сите мои движења, диктирајќи ги неговите валкани правила.


Но, ако имав можност да кажам или да направам нешто, тоа несомнено ќе беше последната игра што криминалниот гениј мораше да ја игра.


- Ник? Ник, дали си таму?


Тоа беше познат глас, но со нијанса на страв и паника. Сè уште не беше целосно темно, и иако небото се затемнуваше, можев да ја видам витката фигура на Рива како брза низ дворот. Таа беше облечена во вестерн фустан со отворен врат. Беше поубава отколку што се сеќавав, но сега очигледно не беше време за такви мисли.


Кога ме виде, Рива истрча, а нејзините сандали кликнаа на мермерните плочи со забрзано темпо.


- Те молам, држете ме цврсто! - промрморе тој. „Во моментов, го сакам ова повеќе од било што на светот, Ник.


Ја зедов во раце и ја притиснав кон мене. Таа трепереше, трепет и течеше низ целото тело; таа се закачи за мене, ставајќи ја главата на моите гради.


„Не треба да се плашиш“, тивко шепнав. -Ви ветувам дека се ќе излезе на подобро. Ќе се видиш пак со татко ти и се ќе се смени и за него, не грижете се.


Ја подигна главата и се обиде да се насмее. Лесно ја бакнав во усните, таа се повлече и ја настрана косата што и паѓаше во очите. „Ти верувам, Ник“, рече таа тивко. - Вујко ми ме научи да не верувам никому... Толку многу ми влезе во главата што не можам да размислувам со мојот мозок! Но, ти верувам, Ник. Немам избор. Ако не можете да ми помогнете, ако не можете да го спасите мојот татко, тогаш никој на светот не може. И немам на кој друг да му се обратам, Ник! На никој.


Одлучен поглед имаше и во црните очи, со нивниот тажен и исплашен израз. „Направивме чекор напред“, ја тешев. - Ќе стигнеме до крај, ќе видиш. Ја одведов во зградата и таа седна на скалите, обидувајќи се да се смири.


Не беше лесно, бидејќи таа беше во мака на напнатост и страв, поради што трепери од глава до пети. „Не мислев дека можам да стигнам до состанокот“, објасни тој по една секунда. „Морав да најдам изговор, да му кажам на вујко ми дека одам во Агра на шопинг“. Сакаше да ме испрати со еден од неговите луѓе, но конечно успеав да го убедам дека тоа не е потребно.


Ја информирав за настаните од денот, кажувајќи и се што се случило откако ја напуштив.


- Колку мажи му останале? - прашав, завршувајќи ја приказната.


- Пет луѓе, не повеќе. Рањет е во болница, но мислам дека нема да преживее. Белите дробови му се уништени со внатрешно крварење.


- А другиот со куршум во ногата?


- Го вратија во вилата. Не може да оди, затоа не треба да биде опасност за нас. - Девојката почна да раскажува што се случило кога ја нашле врзана и заврзана. Во моментов, ова може да звучи убедливо за нас двајца, но Шива беше сомнителен тип. И покрај солзите и молбите на Рива, тој повторно ѝ одбил дозвола да се види со нејзиниот татко. Исто така, не и открил каде го држи во заробеништво својот брат.


- Разговарав со татко ми по телефон. Беше многу слаб, можеше да промрмори само неколку зборови, Ник“, додаде Рива со далечен глас. - Ако не можете да го ослободите, каде и да е, мислам дека нема долго да живее...


„Ќе биде ослободен“, ја уверив, иако немав идеја каде да го барам таткото на Рива. Прво, морав да го неутрализирам Шива. Иако успеав да ги избегнам замките што ги постави чудовиштето, добро знаев дека нема да биде лесно да се дојде до него. „Дали знаете нешто за изумот на Хаџи, тој ѓаволски уред што вујко ви го нарекува Кутија?


„Се обидов да влезам во лабораторијата, но чуварите на вујко ми не ме пуштија. Но, почувствував нешто...“ Таа ги затвори очите и се намурти, обидувајќи се да се сети. „Или можеби не е важно...“ додаде тој по еден момент.


- Се е важно. За што се работи?


- Па... го слушнав Шива како разговара со некого на телефон и кажува нешто за Бомбај. Ми се чинеше чудно во тоа време, бидејќи тој нема работа во Бомбај... или барем ништо за што знам.


Во мојата глава заѕвони ѕвонче и едвај беше пријатен звук. - Дали си сигурен? - инсистирав јас. - Слушна ли нешто друго, дали дозна со кого зборува?


Рива одмавна со главата. - Го слушнав само како вели Бомбај. Неколку зборови за хотелот, тоа е сè. Но, кога се оддалечи од телефонот, вујко ми не изгледаше задоволно.


Дали зборуваше на телефон пред или откако неговите луѓе се вратија од Агра?


- Пред. Сигурен сум во ова. Тие двајца пристигнаа за околу еден час, можеби и помалку“, одговори Рива. - Зборуваше на телефон пред да пристигнат.


Значи, Пуран Дас бил соучесник на Кобра!


Сè почна да станува појасно и да има смисла. Сега разбрав како луѓето на Кобра знаеле дека ќе бидам во уличното кафуле утрото кога се сретнавме јас и Ашок. Ова не беше случајно. Дас постави сè, очигледно слушајќи ги наредбите на Шива. Не е изненадување што индиската тајна служба се нашла до ѕид кога се обидела да откријат кој стои зад Кобра. Не е ни чудо што тие беа толку неефикасни и неефикасни кога избувнаа немири и немири низ цела Индија во последните шест месеци.


Според она што го знаев за организацијата на индиската тајна служба, Дас беше највисоката власт.


Информацијата излезе од неговата канцеларија. Хок зборуваше за „протекување“ во рамките на IISA, контраразузнавачката агенција, но тој никогаш не се посомневаше во нешто толку сериозно. За среќа, решив да одам сам. Одлука која со оглед на моменталната состојба веќе стана валидна причина.


- Дали успеавте да дознаете повеќе?


Рива повторно одмавна со главата. - Извини, Ник. Дадов се од себе, но добивам впечаток дека вујко ми не ми верува... сега помалку од било кога. Тој и Хаџи разговарале поголемиот дел од денот, но чуварите не ја напуштале лабораторијата. Немав време да дознаам ништо повеќе.


- Разбирам. „Ти направи се што можеше, и тоа е важно“, ѝ реков. Така, немав друг избор освен да се вратам во вилата. Откако ќе стигнам, ќе го преземам водството во акција.


Но, тоа беше голем ризик. Речиси неодолива.


Ако не се обидов да ја добијам кутијата пред повторно да се користи, не може да се каже што би направил Шива со три асови во ракавот... дури и да го чував четвртиот во резерва. Не требаше да престанам сега, откако дојдов толку далеку.


„Треба да се вратам во вилата со тебе“, ѝ објаснив на Рива. - Ти кажав што ќе прави со Кутијата. Ако почекаме, се ќе оди според неговите планови, сакале ние или не. Немам друг избор, Рива.


„И јас“, шепна таа. Таа ме фати за рака и ми ги стисна прстите со нејзините. - Го оставив автомобилот надвор, само неколку чекори е подалеку.


Излеговме надвор, оставајќи ги зад себе фреските од „куќата на Маруама“. Небото беше пурпурно-црвено, сонцето бледо портокалово заматување на далечниот хоризонт.


Рива сè уште ме држеше за рака, а јас го слушав звукот на нашите чекори, моите сандали кликнаа на дворот со плочки. Потоа се случи ненадеен удар во нашите уши, татнеж што на повеќето луѓе ќе им ја заледи крвта. Но, долги години обука и искуство ме направија еластичен, претворајќи ги моите нерви во челична жица. Сепак, би излажал ако кажам дека не се плашам.


татнежот одекнуваше низ напуштените згради. Рива не можеше да го задржи својот крик и ме прегрна, стискајќи ме за рака во ужас. Една секунда подоцна ме заслепи фарот на мотоцикл, кој беше насочен кон моето лице.


Таму имаше тројца Сики, секој на мотор, како трупа на коњаница. Почнаа да кружат околу мене; нивната саркастична смеа ме прободе како толку многу убодни рани. Шива повторно предизвика. Но, ако ја играв играта според неговите правила, Ник Картер наскоро ќе беше мртов. Нешто што дефинитивно не би го дозволила.


12


Ги препознав двајцата мажи речиси веднаш. Еден од нив беше Гурнек, со завој на лицето преполн со лузни, но сепак жив и здрав. Другиот беше човекот од поштата, истиот тој што успеа да му го одземе ранетиот другар. Третиот, брадест и со главата завиткана во турбан, како и другите, ми беше непознат. Но, знаев што мисли, иако никогаш не се сретнавме.


„Ги разбудивте сомневањата на вашиот вујко, Рива“, објасни еден од тројцата. - Затоа ни нареди да тргнеме по тебе, знаејќи дека ќе не одведеш право кај „Сахиб“ Картер...


Рива и јас стоевме неподвижни, смрзнати. „Не кажувај ни збор“, ѝ шепнав на девојката. - Прави го точно тоа што ти го кажувам, и се ќе биде во ред.


- Ќе не убијат Ник!


- Не. Вујко ти е мегаломан: ако некој треба да умре, сигурен сум дека би сакал лично да го убие.


Ги покривав очите од светлите фарови и погледнав наоколу. Секој агент на Кобра беше вооружен со пиштоли калибар 45, кои во тој момент беа насочени кон мене, еден во градите, еден во главата, третиот во грбот. - Па што ќе правиш, пукај не и двајцата? - викнав за да се слуша преку татнежот на моторите.


- Да те пука, „сахиб“ Картер? Еден од мажите се насмеа. Тоа беше некој што не го познавав, висок, дебел млад човек кој очигледно уживаше да ме гледа во оваа позиција. - Многу лесно. Не, Шива ни даде посебни упатства. Сето ова е многу јасно. Нема да можете да ни се спротивставите, бидејќи ако се обидете да го сторите тоа, ќе ја убиеме девојката; тогаш кога ќе те вратиме во вилата, Шива лично ќе се грижи за тебе.


„Како се однесуваше со Нирад“, додаде Гурнек.


Во умот ми блесна слика. Го видов Нирад како паѓа со глава во јамата со змии, видов како влекачите постојано го напаѓаат, го слушнав неговиот плач и ја разбрав радоста на Шива што ме гледаше како ја трпам истата смртна агонија.


„Се разбира дека не можам да одолеам“, се спротивставив. -Три против еден не е спортско, господа. Но, не ја повредувајте девојката; таа нема никаква врска со тоа.


-Тој ти помогна да избегаш.


- Ќе ја убиев да не го направеше ова. Неговиот татко е затвореник на вашиот господар. Таа не се грижи за ништо друго. Не ми е гајле дали ќе живеам или ќе умрам. Се свртев кон Рива и ја погледнав во нејзиното лице. - Зар не е така, курва?


Ја кренав раката и и удрив силен шамар. шепнав. - Ајде трчај кај нив... Прави како што ти кажувам! -


Девојката за секунда се тетерави, зашеметена и исплашена. Таа не разбираше што правам, но на крајот истрча, врескајќи на бели дробови. - Се обиде да ме убие!


Мажите не разбраа што се случува.


Гурнек слезе од моторот, а Рива се стрча кон него. Ова беше моментот што го чекав. Другите двајца Сики го свртеа погледот, ѓонот од чизмите им се лизгаше на мермерниот под додека престанаа да возат околу мене.


Рива буквално се фрли пред нозете на Гурнек, липајќи како хистерик. Таа добро ја одигра својата улога, давајќи воздух на вистинитост што се чинеше дека го разоружа Гурнек - барем доволно за да ми даде време да го соблечам шилото и да го фрлам кама со тенко сечило.


За секунда, се што слушнав беше континуираното, срцепарателно стенкање на Рева. Тогаш Гурнек се одврати, грчевито стегајќи го лицето со рацете. Шилото му го прободе левото око, пресечејќи ја сијалицата на половина. Крвавата желатинозна маса му капеше на лицето; испуштил крвопролевачки крик и се обидел да ја извади камата.


Не стоев и не гледав што се случува.


Им беше наредено да ме земат жив... но не мора да биде неповреден. Секако, прво ќе се обидат да си ја спасат сопствената кожа, а ако не постапам брзо, се ќе се смета за изгубено. Истрчав, а другите скокнаа од велосипедите. Ова беше втора грешка на горилата на Шива, бидејќи успеав да посегнам во џебот за да земам две стапчиња направени од метла.


Создадов оружје кое на прв поглед изгледаше безопасно. Но, всушност, две стапчиња поврзани со парче тврд и издржлив камшик од биволска кожа претставуваа многу опасна, речиси смртна закана.


Тоа беше нунчаку, оној што го направив, ориентален уред што првпат го видов за време на бруталната демонстрација што ја одржа мојот карате мајстор во седиштето на AX во Вашингтон.


Оружјето, типично за боречки вештини, имаше непобитна разноврсност и во овој случај имав намера да експериментирам со него.


Држејќи го стапот во едната рака, почнав да го вртам другиот крај додека не добие доволно сила и брзина. Куршумот се смести во мермерните плочи пред моите нозе, но јас продолжив да трчам, заборавајќи на сè освен Сиките што го избрав за моја идна жртва и кој ќе биде моја мета.


Гурнек не беше разоружан, но не беше ниту во најдобра форма. Слушнав како Рива вреска од ужас додека друг куршум минуваше низ воздухот и ми го зафати левото рамо. Почувствував страшно чувство на печење кое остави огнено црвена трага на мене. Но, куршумот ја промаши мојата рака. Раната ме натера да гримаса од болка, но тоа не ме спречи да продолжам да го извртувам нунчаку.


- Ќе те убијам, Картер! - извика човекот.


- Спротивно на наредбите на Шива? - возвратив со насмевка. Но, пиштолот калибар 45 ми беше вперен во градите. Преземањето ризици е едно, но глупавото е друго. Се истегнав додека стапот не изгуби брзина и конечно ми се закачи на зглобот.


- Долу ова ѓубре! - нареди Индиецот.


„По ваша наредба, мајсторе“, промрморев, пуштајќи го „нунчаку“ низ прсти.


Сиките сè уште нишанеа кон мене; но штом ги пуштив стаповите, тој се наведна да ги земе. Тоа беше негова трета грешка во последните неколку минути.


Додека тој се наведнуваше, јас се упатив кон него. Ги затворив прстите околу зглобот на раката што го држеше пиштолот колку што можев. Го повлече чкрапалото и за малку ќе ме удри во ногата. Но, овој пат, бев решена да го поминам остатокот од моите денови движејќи се како инвалид, за остатокот од моето тело да остане недопрено.


Агентот Кобра се повлече, обидувајќи се да се ослободи. Мојата рака ја најде целта што ја бараше: испружена, стана срп од коска и мускул. Тешката страна на раката слета на вратот на човекот; во исто време, истовремено кликнав со десната нога.


Добиениот ча-ки не успеа да му ја скрши потколеницата, но болката од ударот ми даде неколку дополнителни секунди кои очајно ми беа потребни. Ја фатив раката што го држеше пиштолот со двете раце. Индиецот Сики очајно се грчеше, обидувајќи се да се оддалечи, дури и кога беше сигурен дека цевката од пиштолот повеќе не е вперена во него.


Зад мене има ненадејно движење. Третиот убиец, мускулест млад Индиец кого никогаш не сум го видел таа вечер, притрча на помош на својот придружник. Иако веќе беше тешко да се бориш со еден: нема да биде лесно да се справиш со двајца мажи вооружени со пиштоли.


Затоа, штом успеав да му го грабнам оружјето од прстите на првиот, со што падна врз мермерните плочки, побрзав да го земам „нунчакуто“ што ми падна пред нозете. Ми требаа само пет секунди за да ја добијам потребната брзина и динамика.


Третиот човек несовесно тргнал во напад. Скокнав назад и слетав веднаш зад неговиот соучесник. Кога тој нападна, јас веќе го насочував стапот кон черепот на неговиот пријател.


Нунчаку сега постигна сила неколку пати поголема од потребната за кршење на човечки коски.


Никогаш не сум видел што се случи следно во мојот живот.


На Индиецот буквално му експлодирал черепот. Таму каде што беше преклопениот турбан, масата слична на желе сè уште пулсираше. Парчиња коски, фрагменти со прамени коса и скалп залепени на нив се заплискуваа во моето лице, а мозокот, сиво-бел во бизарни спирали, расфрлан низ воздухот како лава од вулкан што еруптира. Но, ако нунчаките работеа добро, ми останаа уште двајца противници. Гурнек беше жив, иако со едно око. А таму живееше еден млад Индиец кој пристигна предоцна за да го спаси животот на својот придружник.


Мускулестиот Сик запре, изразот на гадење и неверување искривен на неговото лице. Повторно ги лансирав смртоносните стапови и тој нервозно се повлече, вперувајќи го пиштолот во моето лице.


- Убиј ме, а Шива ќе те нахрани со змиите. Треба да му кажам некоја важна информација, а ако не ја слушне од моите усни, можеби ќе заборавиш дека постоиш...“ шипнав низ стиснати заби.


Блефирав. Погледна во непрепознатливата фигура на својот соучесник. Ми требаше дел од секундата за да ги ослободам нунчаките, кои летаа низ воздухот како бумеранг во една насока. Никогаш порано не го користев на овој начин и не знаев како ќе функционира.


За среќа, примитивното оружје не ме разочара. Едната или двете стапови (не можам да кажам со сигурност, „нунчаците“ летаа со неверојатна брзина) се урнаа во цевката на пиштолот на Индиецот. Силата на ударот му го исфрлила оружјето од раце. Пиштолот слета неколку чекори зад него. Големиот Сик се втурна кон мене како лута мечка, со искривено лице од бес.


Карате или не, овој пат ме погоди.


Пред да можам да го запрам, пред да сфатам што се случило, човекот кој беше дел од тимот на Шива и „одборот за прием“ се спуштија врз мене како тон цигли. Здивот ми го напушти грлото додека паднав наназад, удирајќи со главата во мермерните плочи што ја сочинуваа огромната шаховска табла на дворот.


Нешто жешко и лигаво ми капеше на лицето и за момент ме заслепи. Солзи течеа по моите образи додека се обидов повторно да ги отворам очите. И штом повторно видов, го кренав погледот и го видов Гурнек како стои до мене. Ранетото око, што малку остана од него, продолжи да истиснува желатинозна и крвава материја, како отворена славина.


Тогаш ногата на Индиецот се свитка токму додека се обидував да станам. Ги стиснав забите додека челичниот прст од неговата чизма удри во мојата глава. Тој беше единствениот од тројцата мажи што не носеше сандали. А сега со чизмите со мотоцикл ме удира по гради.


Не можев да ја видам Рива поради оваа болка што ми го заматува видот. Не ни знаев каде е, ниту што и направи Гурнек, но таа не можеше да ми помогне, тоа е сигурно. Чувствував како да ми пукаат градите, како да ми се кршат коските одеднаш, кога Гурнек повторно ме удри.


Силно се тресев, како див коњ кој се обидува да го отфрли својот јавач. „Шива не е важен сега, Картер“, рече Гурнек, јасно ставајќи до знаење дека е разбран, и покрај тоа што завоите го криеја долниот дел од неговото лице. - Ќе те убијам, за еднаш засекогаш да бидеш завршен!


Од тонот на неговиот глас можев да забележам дека тоа го мислеше. Друг Индиец, истиот тој што ме нападна, ме собори на земја пред една минута, се обиде да ме фати за нозе. Тој се наведна над мене, а јас продолжив да клоцам како очаен човек, особено кога ногата на Гурнек повторно се грчеше, задавајќи ми здробен удар во градите.


Токму во тој момент посегнав со двете раце и го фатив глуждот на човекот, силно свиткувајќи му ја ногата. Се трудеше да не ја изгуби рамнотежата. Потоа друг Сик ја втурна својата моќна тупаница во мојот стомак. Беше мачна болка. Не можев да дишам, но ако попуштев во моментов, овие двајца ќе ме додадоа на нивната славна листа на трофеи.


Со последната сила што ми остана, го зграпчив глуждот на Гурнек и продолжив да го извртувам, сакајќи брзо да го слушнам крцкањето на коската што се крши. Наместо тоа, човекот паднал напред, губејќи рамнотежа. И ги ослободив нозете од стисокот на другиот Индиец. Вртејќи се наоколу, скокнав на нозе.


Очекував дека големиот другар на Гурнек повторно ќе ме нападне, но наместо тоа тој истрча во спротивна насока. Не можев да го пуштам да оди далеку, и затоа што трчаше по паднатиот пиштол. Бев зад него кога се наведна да го земе оружјето. Направив голем скок во воздух и ја напнав ногата за да фрлам летечки удар.


Силата на ударот, мојата нога удира во задната страна на Индиецот, го фрли на земја. Се тркалаше неколку пати по мермерниот под и пиштолот слета неколку метри подалеку, надвор од него.


Но, дури и тогаш, пред да брзам да го земам пиштолот, нервозно погледнав преку моето рамо. Гурнек не беше од оние кои лесно се откажуваа. Тој стана и тргна кон мене. Иако куцаше, ставајќи ја целата тежина на едната нога, сепак можеше да оди. Но, највпечатливо беше застрашувачкиот метален сјај што ми го привлече вниманието... метал што капе со желатинозна материја од преподеленото око на Индиецот.


Зад Гурнек е нејасна фигура во раните вечерни сенки. Рива Синг конечно се врати на сцената. Непосредно пред ова, таа одлично ја играше својата улога и, со нејзините врисоци на ужас и лет, ми дозволи да преминам од одбранбени во навредливи акции.


Сега ја видов како се качува на седлото на мотор паркиран во дворот. Гурнек не можеше да избега; тој продолжи да куца додека јас се оддалечував, се удвои. Но, јас погрешно пресметав, верувајќи дека ме нападна пред да го употреби шилото што го држеше во рака.


Индиецот ја повлече раката, а потоа ја подаде раката и го фрли ножот. Сечилото свиреше низ воздухот. И овој пат Гурнек за малку ќе промаши.


Сечилото остро како жилет ми го прободе бутниот мускул. Моите колена се свиткаа и се чувствував слаб. Сакав да врескам, но го потиснав крикот кој како да ми избега од усните. Болка ми се проби, ми ги искривува нервите. Ме прободе како вжештена игла, се подлабоко и подлабоко, додека целото тело не ми беше вкочането, сега на границата на физичкиот отпор.


Ова не требаше да се случи.


Ги стегнав тупаниците, ги стискав забите додека не чкрипат и се обидов да ја удавам мачната болка. Потоа ја спуштив раката, ги затворив очите на секунда и на крајот го извадив ножот од бутот. Немав време да го прекинам протокот на крв. Но, за среќа, шилото не ги оштетило крвните садови на бутните мускули.


Како и да е, сè уште крварев како заклана свиња.


Ткаенината од панталоните ми се залепи на ногата, каде што имаше голема темна дамка, влажна од крвта што веќе ја изгубив. Лудата смеа на Гурнек одекна низ воздухот. Индиецот почна да ми приоѓа, а јас се обидов да ползам до една од зградите околу дворот. Успеав да му го извртам глуждот и тој не можеше да оди без да куца. Но, тој сепак можеше да се движи. Тој зачекори напред бидејќи третиот агент на Кобра исто така почна да се движи зад мене.


Погледнав назад и го видов пиштолот што го најде човекот. Останав со кама, бидејќи нунчуците беа недостапни. „Рива“, повторив. "Каде отиде?"


Можеби тоа беше телепатија. Но, како и да е, таа ме „слуша“.


татнежот на мотоциклот имаше моќ на благослов, ми ја отапуваше болката и физичкото мачење. Тој излезе од темнината, исцртувајќи ја фигурата на Гурнек во светлината на големиот светилник, силуетиран наспроти сенките на зајдисонцето во преден план. Индиецот ја сврте главата и ги крена рацете, како да сака да го запре автомобилот. Неговиот придружник, мускулест млад Сик, од друга страна, изгледаше како да не сака да ја промени својата програма. Тој продолжи да ми приоѓа. Ја грабнав камата, обидувајќи се да ја игнорирам мачна болка што целосно ми ја вкочануваше ногата.


Гурнек се обиде да се засолни во една од напуштените и напуштени мермерни палати. Сега, кога тој веќе не беше непосредна закана или опасност, благодарение на Рива, можев да го фокусирам моето внимание на неговиот соучесник. Пиштолот рикаше и дишеше оган, но ненадејната темнина што се чинеше дека врнеше од небото додека се изгаснаа последните светла на самракот, го спречи внимателно да нишани, а куршумот полета на неколку метри од мене.


Го задржав здивот и се спуштив на едното колено, истегнувајќи ја повредената нога назад. Можев да го видам белиот турбан на напаѓачот, па дури и цевката од пиштолот. Го изгубив броењето на куршумите што ги користеше, па не можев да кажам дали пиштолот е празен или дали му останале уште неколку истрели.


Кога го слушнав кликањето на чкрапалото, се подготвив да пукам. Наместо тоа, Индиецот тивко пцуеше. Го фрлил оружјето и тоа со удар паднало врз мермерните плочи. Конечно, се чинеше дека не е сè заговорено против мене.


Можеби Рива го исфрли Гурнек. Ако не сосема во „аголот“, тогаш Индиецот беше на страна. Можам да го неутрализирам подоцна, откако ќе го нокаутирам неговиот партнер. Знаев дека Гурнек е невооружен, па Рива може сама да се справи со ситуацијата.


Сега се што требаше да направам е да се справам со непознат Индиец, личен агент на Шива. Се напнав и го задржав здивот. Човекот беше едноставно масивна форма што излегуваше од темнината. Облаците ја покриле месечината, прикривајќи го блескавото лице, а дворот на Фатехпур Сикри бил паднат во сенка. Замижав и се обидов да погледнам во темнината. Мојот противник не сакаше да ризикува бидејќи не можев да ги слушнам неговите движења. Не бев сигурен дали ме виде кога го извадив ножот од бутот или дали знаеше дека сум вооружен.


Штилето стана скапоцено оружје сега кога ги изгубив моите чанти. И не можев да се потпрам на моето длабоко познавање на каратето со ногата онеспособена од раната која цело време крвареше и која немав време да ја залечам. Губењето крв ме ослабуваше и послаб, а да не ја преврзев ногата, наскоро ќе имав неволја.


врескав. - Ајде копиле! Што чекаш? - Има богохулење, епитети и навреди, кои во Индија веднаш влијаат на гордоста на човекот. Можеби „гадот“ не беше еден од нив, но веќе моето знаење за обичаите и обичаите на потконтинентот остави многу да се посакува. -Дали сте исплашени? Ова е вистина? - Почнав да врескам, обидувајќи се да ја најдам неговата масивна контура во сенките.


Светлото на мотоциклот на кое скокна Рива не беше насочено во моја насока. Секоја секунда стануваше се помрачно и помрачно, а јас продолжив со надеж дека ќе најдам некој од крв и месо. Тогаш ми падна огромна тежина. Бев фрлен на грб, мојата повредена нога беше закачена под мене.


Болката беше екстремна, чудни рефлексии на фосфоресцентна светлина танцуваа пред моите очи. Одмавнав со главата и се обидов да ги оттурнам светлосните точки. Со ногата искривена на половина, буквално бев приклештена на земја од тежината на корпулентниот млад Сик. Но, буквално се почувствував како се кренав од земја кога неговата тупаница ме удри во вилицата. Ја наведнав главата на страна, тешко дишејќи. - Валкано копиле! - Подсвирнав, конечно се сеќавам на вистинскиот збор.


Изборот на епитетот очигледно не му се допаднал и по втор пат удрил со тупаница. Го почувствував жешкиот, смрдлив здив на човекот на моето лице. Тој беше ѕвер, бик во човечки облик. А тој одговори без зборови... само со тупаници. Потоа успеа да ми ги притисне рацете на бутовите и да ми ја удри повредената нога.


Ногата уште крвареше, ме болеше повеќе од било кога. Сечилото за шило се стругаше на мермерните плочки. Но, сè уште не знаев дали Индиецот Сики забележал дека сум вооружен. - Ќе те вратам кај Шива, Картер! Тој здивна, прицврстувајќи ме на подот. - Но не сите во едно парче!


- Колку е страшно! Промрморев со потсмешен тон, усните ми се свиткаа во гримаса од болка додека тој ги притискаше колената во моите бутови. Рацете и прстите почнаа да ми се вкочануваат, од раната крв капеше, а Индиецот ме држеше за раце. Уште неколку секунди и повеќе нема да можам да го држам ножот. И ако тоа се случи, тогаш се е готово за мене.


Почнав да ја движам раката напред, обидувајќи се да го доближам остриот, сè уште крвав нож поблиску до страната на Индиецот. шепнав. - Како се викаш? На крајот на краиштата, уште не сме се претставиле!


„Леење“, рече тој, насмевнувајќи се. - Победничката кора.


„Лее, губитник“, го исправив и наеднаш ја мрднав раката со ножот кон страната на противникот. Ова ја одзеде целата сила што ми остана, до крај.


Но, тоа функционираше. Фала му на Бога што успеа.


Врвот на остриот нож како путер ја раскина памучната кошула на младиот Сики. Јас не застанав. Ја потонав камата подлабоко додека тој ги креваше колената обидувајќи се да избега. Доцна е за промена на тактиката. Сега веќе не можеше да ме спречи. Го возев шилото меѓу две негови ребра, сечејќи низ месото и мускулите како месар што распарчува теле.


Младиот Индиец се тркалаше на страна и силно падна на грб кога го пуштив ножот. Со силата на очајот, ползев по неа за да ја завршам работата, не застанувајќи ни секунда да ја почувствувам таа мачна болка во мојата раскрварена нога. Штилето беше вградено во страната на Лаи до рачката. Човекот се гушеше, се обидуваше да дише. Ја свртев рачката на ножот без да ја извадам.


Од неговата страна бликаше млаз густа, врела крв додека ја прободев камата, а сечилото му се залепи за градите. - Свиња! - Индиецот здивна. - Но и... ќе умреш... ќе умреш Кар...


Ова беа неговите последни зборови.


Сакав да не испаднат како пророштво.


13


Рацете ми беа лизгави и лепливи од крвта на Лаи. Продолжи изобилно да се расфрла додека му сечев во градите, не престанувајќи додека не бев апсолутно сигурен дека е мртов. Од грлото му излезе жубор; повеќе не зборуваше, туку грчевито ги креваше и спушташе градите. Конечно задишан престана; Ја ставив раката на неговото срце. Пакетот мускули предизвикал грчевито чукање на срцето, проследено со неволно нервен тремор, тремор што го потресувал од глава до пети.


Повторно измеша, а потоа замрзна.


Се лизнав наназад, мојата повредена нога се испружи пред мене. Со брзи движења ја соблеков кошулата, ја исеков со кама и почнав да ја преврзувам раната со домашни завои. Зедов две ленти за да ја избришам крвта што постојано течеше од длабоката рана.


По некое време се обидов повторно да застанам на нозе барајќи ја Рива со моите очи. Девојката заврши одлична работа и сега требаше да и помогнам да го неутрализира Гурнек. Подоцна... добро, прво ќе го елиминирам Гурнек, а потоа ќе преминам на следниот потег.


Слушнав и речиси веднаш слушнав слабо брмчење... брмчење на мотор на мотоцикл, што ѕвони во далечината. Дворот беше облеан во светлина додека облаците што ја криеја месечината исчезнуваа. Бев зачуден што силите на природата беа на моја страна, како да дале збор да ме заштитат. На почетокот беше темно, а недостатокот на светлина ме заштити, дозволувајќи ми да го победам и да го убијам Лајус.


Но, сега, кога младиот Сик беше мртов, зачуден од мојата сила или лукавство, месечината се враќаше, преплавувајќи го дворот на напуштениот град со својот блед сјај. Ја погледнав фигурата на Лаи, кој лежеше на грб, со белата кошула извалкана со исушена крв. Неговите усни се свиткани во насмевка што ги покажуваше неговите редовни бели заби, а непцата беа обоени црвено со гума за џвакање. Трупот лежеше неподвижен на мермерните плочи, свиткан во поза на страшна агонија.


Не чувствував каење и не се противев на смртта на младиот Индиец, исто така затоа што се работеше за преживување. Или Лаи или јас. Го тргнав погледот од замрзнатото, крваво тело и се обидов повторно да станам на нозе. Морав да се обидам неколку пати пред да останам на нозе.


Ја влечев мојата ранета нога, која продолжи да удира и сè уште беше вкочанета од загуба на крв. Отидов низ дворот, застанувајќи за миг да ги земам моите нунчуци од каде што паднаа и во исто време да го земам пиштолот на Лаи.


Колку што знам, Гурнек бил невооружен. Имав примитивно ориентално оружје и скапоцено германско шило со сечило остро како жилет, што ми го спаси животот. И згора на тоа, Рива имаше мотор. Несомнено, девојката и Гурнек ја познаваа топографијата на Фатехпур Сикри многу подобро од мене, што беше и предност и недостаток. Затоа што ако имаше излез од овој лавиринт празни и напуштени згради, Гурнек веројатно требаше да знае, освен ако Рива не беше во можност да го спречи неговото бегство и да го држи заробен додека не стигнам до неа.


Застанав за момент да слушам и повторно го слушнав слабото брмчење на моторот на мотоцикл. Дојде од зад специјалната сала за публика, Диван-и-Кас. Се сетив дека видов илустрација од палатата во прирачникот што го купив, црно-бела фотографија од импозантна зграда со огромна централна колона од која се разгрануваа четири идентични ходници кои достигнуваа до страните на горниот балкон во форма на плоштад.


Немаше начин брзо да и се дојде на помош на девојчето. Морав да се движам чекор по чекор, влечејќи ја ногата зад себе како гломазен багаж. Болката се намали сега откако ја преврзав раната и го прекинав крварењето. Но, тоа ме повреди. Работите да бидат уште полоши, ме направи поранлив од било кога, во голема мера ги успори моите движења, мојата способност да се движам со нормална брзина.


Употребата на карате удари сега не доаѓаше во предвид, а секое движење со тупаница и удар стана проблематично и тешко бидејќи ќе бара огромен напор за да се одржи соодветен центар на гравитација и рамнотежа. . . . Сега, повеќе од порано, морав да се потпирам речиси исклучиво на чантите и стилето.


Колку поблиску се приближував до Хол, толку погласно ми брмчеше моторот на автомобилот во моите уши. Она што претходно беше далечно и нејасно татнеж се претвори во досадна татнеж, пригушен татнеж. Се држев за еден од надворешните столбови, кој имаше впечатлива форма и наликуваше на заб на џиновски слон. Застанав да се одморам и да си ги соберам мислите. Моќен зрак светлина ја прободе точката пред мене. Потоа звукот на трчање чекори.


- Рева! - врескав. - Каде е тој?


Таа не ми одговори, но еден момент подоцна Гурнек излезе од зградата и истрча низ дворот. Почнав да го гонам, иако многу добро знаев дека не можам да стигнам до него. Трчаше со речиси нормално темпо, па сфатив дека глуждот повеќе не го боли. Тогаш Рива излезе на сцената. Таа грмеше покрај мене и ми даде знак да останам на место. Лицето му беше напнато, челото збрчкано; тоа беше лице кое изневеруваше апсолутна решителност, маска на студена и пресметлива решителност.


Не можев да негирам дека бев проклето горд на неа. Таа ја заврши својата работа совршено, го држеше Гурнек како заробено животно додека не успеав да се ослободам од Лаи. И сега, кога Лаи беше мртов, остана само еден агент на Кобра да го поправи. Ги кренав стапчињата нунчаку над мојата глава, едното цврсто го зграпчив, а другото го фрлив.


Кружно движење на раката го покрена стапот во движење... што, се надевав, решително ќе ги уништи плановите на Гурнек... и самиот негов живот. Рива покажуваше кон Индиецот од далечниот крај на дворот. Зрак светлина од светилникот ги осветли сенишните аркади и колонади на кралската палата, врамувајќи ги како експресионистичка слика.


Но, немаше ништо живописно во начинот на кој Гурнек почна да се движи, повторувајќи ги своите чекори. Ме виде и сега немаше начин да избегне конфронтација со Рива која го брка на мотор како моторизиран овчар кој се обидува да фати исчезнати добиток. Индиецот сега беше животно за колење, исплашено и очајно.


Се обиде да ме заобиколи, но Рива повторно ја покажа својата вештина отсекувајќи му го патот. За малку ќе го удрила. Девојката направи се што можеше за да избегне директна конфронтација, а јас не можев да ја обвинам. Исто така, не сакав да се исфрли од велосипедот.


Меѓутоа, без ни да го допре, успеала да го задржи на патот, спречувајќи го да избега. Нунчаку кружеше над мојата глава и додека Рива повторно се движеше напред, принудувајќи го Гурнек да се упати кон мене, јас го пуштив инструментот на смртта и гледав како се сече низ воздухот.


Стапчињата „убијци“ повторно ни беа многу корисни. Сè уште ја гледав оваа сцена, правејќи чекор напред, кога Гурнек вресна и се наведна на страна: стаповите го погодија во градите. Ударот беше како тупаница да удира во центарот и му го одзема здивот. Се тетерави, пијан од болка, не можејќи да одржува рамнотежа.


Куцав напред, движејќи се што е можно побрзо, држејќи го шилото под рака. Немаше време за губење, бидејќи откако го елиминирав Гурнек, сепак морав да се соочам со Шива, човекот од чии пеколни стапици избегав, но кој за возврат не ми го покажа своето лице.


Гурнек повторно беше на нозе пред да стигнам до него. Тој го зграпчи нунчаку, но очигледно до тој момент никогаш не го видел или користел ова оружје. Не знаеше како да се справи, па само ми го фрли. Стапчињата паднаа и јас се наведнав да ги земам токму кога Гурнек се упати кон мене.


Се најдов повторно испружена на грб како се борам за живот, додека Индиецот ме удира со тупаница. Тој веќе не можеше да расудува: од неговото искинато око капеше желатинозна и крвава материја, тоа беше лице не само на лудак, туку и на лице на чудовиште.


Ме удри во кривината на лактот, а прстите ненамерно ми го олабавија стисокот. Камата ми се лизна од раката. Слепо ја подадов раката, но Индиецот повторно ме удри со дланката во грлото. Не ги знаеше правилата на каратето, но сигурно нешто научил на нашите претходни средби. И сега ја искористи својата тежина и интелигенција за да ме заврши.


Мотоциклот на Рива застана со пискотно стенкање, осветлувајќи ги нашите испреплетени тела со зрак светлина. Ја слушнав како излегува од автомобилот, но знаев дека не може да ми помогне. И бидејќи Гурнек ја шутираше мојата повредена нога, брзата и лесна победа за која сонував не беше на повидок. Човекот бил во паника и тоа му дало двојна сила и решителност. Се бореше за својот живот.


И јас.


Застанав на дланките и се обидов да го исфрлам. Се тркалав на страна, но тој повторно падна врз мене. Во меѓувреме, сепак, успеав да ги грабнам стаповите, по една во рака, со парче биволска кожа камшик во средината. Сега немаше друг начин да го користам оружјето, метод што сè уште не го искусив. Само да можам да ја затегнам кожената врвка околу вратот на Гурнек, две стапчиња ќе ми помогнат да го искористам неговото тело.


Тој го притисна коленото во мојата страна и ме удри со тупаница во бубрегот, предизвикувајќи ме да стенкам од болка. Мермерните плочки како да ми танцуваа пред очи, а далечните столбови се удвоија и тројно. Се обидов да го фокусирам видот, но сè изгледаше матно, се приближи, а потоа исчезна.


Гурнек, сега во канџите на лудилото, исплука зборови на индиски дијалект што не можев да ги разберам. Но, ако не слушнав што точно мрмори, тогаш не ми беше тешко да го сфатам значењето на неговите некохерентни фрази; тоа беше, благо кажано, не оптимистички или пријателски говор.


Чувствував болни грчеви во ногата, свиткана под неговата тежина. Ја свртев главата токму кога Индиецот посегна по шилото, префрлајќи ја својата тежина надесно за да ја подигне камата. Токму во тој момент почнав да се кревам на едно колено.


Но, тој немаше да се откаже така лесно.


Тој се упатил напред со слепи удари со кама, користејќи го ножот за да прободе. Се оддалечив што подалеку, обидувајќи се да држам дистанца. Одеднаш зад вознемирениот Индиец се појави Рива и почна да го удира по грбот и рамениците. Дали тоа го повредило или не, не било важно. Нејзината интервенција го одвлече вниманието на младиот Сик доволно за да го избегнам крвавото сечило на шило и да го завиткам кожениот врв околу неговиот врат.


Како започна се: прво напад во мојата хотелска соба, а потоа Ашок Ананд беше задавен во тоалетот во барот. И сега завесата требаше да падне на уште еден претставник на гнасната банда насилници во служба на Шива.


Цврсто ги зграпчив двете стапчиња, затегнувајќи го гајтанот од бивол околу вратот на Гурнек. Индиецот испушти крик од чудење и ужас во исто време, и го испушти шилото, обидувајќи се да ја турне врвката од грлото. Немаше да преживее ако продолжам да стискам.


Ги завртев стаповите околу себе и ги фатив. Не го видов лицето на Гурнек и не сакав да го видам. Се обидел да голтне воздух, дишењето му било астматично и отежнато дишење, но воздухот не му влегувал во белите дробови. Подгреан од очај, тој се бореше за својот живот со својата преостаната сила. И тоа не беше доволно.


Сега имав контрола, и покрај мојата вкочанета нога и уморот. Поцврсто го повлеков кабелот, благодарение на стапчињата, кои ми овозможија да го извршам потребниот притисок. Уште едно жуборење избега од усните на Индиецот, а потоа човекот попушти, не давајќи повеќе отпор. Неговото тело се грчеше напред и тој падна со лицето надолу. Но, дури и тогаш, не го испуштив нунчаку додека не бев апсолутно сигурен дека Гурнек се врати во пазувите на своите богови, нага змиите, во кои толку жестоко веруваше.


Кога конечно сфатив дека е безживотно, дека неговото тело лежи неподвижно на ладниот мермерен под и дека само едниот мускул на бутот му вибрира грчевито, го превртев и му го ослободив вратот од фаталната кожна врвка. Лицето му беше сино, јазикот му беше каснат, речиси пресечен на два дела од забите кои ужасно ги стегна.


„Може да биде и полошо, пријателе“, промрморев. - Размислете што се случи со кутриот Нирад...


Но, тој не ја слушна мојата забелешка. Со голем труд, полека станав, не тргајќи го погледот од фигурата на Гурнек. Но, тој нема да воскресне од мртвите. Индиецот очајно се бореше, мораме да му го дадеме своето. Но, на крајот сето тоа заврши без ништо.


Тој беше мртов.


„Помогни ми да му ја соблечам облеката“, ѝ реков на Рива, избегнувајќи го погледот на девојката, која изгледаше како да насочува вознемирен, тивок поглед кон мене.


Таа не поставуваше никакви прашања, гледајќи дека сум без кошула, а десната страна од панталоните ми е натопена во крв. Таа се наведна и, свртувајќи се настрана, почна да ја откопчува кошулата на Гурнек. Индиската „јакна“ беше извалкана со крв, но сепак беше подобро од ништо.


Рива никогаш не го погледна мртовецот, не од почит или скромност, но човекот беше непријатна глетка и не можев да ја обвинам девојката што се обиде да не го погледне тоа отечено, крваво лице со синиот јазик што висеше. Коската околу окото што истекуваше чудно блескаше во сјајниот зрак на фарот на мотоцикл.


Потоа се сетив на нешто што Рива ми го спомна истиот ден таму во замокот на Шива. Таа не навлегуваше во детали, но не требаше долго да се разбере што сакаше да каже. Нејзиниот вујко ја користел за најодло, поради садистичкиот вкус да ја тера да ги задоволи страстите на неговите луѓе.


И сега не чувствував каење за Гурнек или за двајцата други мажи кои лежеа мртви во дворот, жртви не толку на мојот гнев колку на мојата решеност да останам жив и да ја завршам мисијата.


Откако ги извадив крвавите завои што ги завиткав околу ногата, ги соблеков и панталоните и ја оставив Рива стуткана покрај телото на Гурнек. Го поминав дворот и се упатив кон карпестиот базен што претходно го забележав. Беше полн со дождовница. Се спуштив на едното колено и ја исчистив раната, ставајќи влажни завои од искината кошула за да не се зарази раната и да не ми предизвика гангрена на ногата. Не бев ни сигурен дека водата не е загадена, но во тој момент немав друг избор, па решив да искористам шанса.


Кога се вратив во Рива, девојката ги соблече панталоните и куртата на мртвиот. Беа малку големи во половината, но тоа го надоместив со појасот на покојниот Гурнек. Рива ми помогна да ја облечам кошулата, а потоа застана назад, триејќи ги рацете како да и е ладно.


Таа шепна. - Што да правиме сега, Ник?


„Да ја земеме вашата кола и да се вратиме во вилата“, одговорив. Лицето му беше напнато, потонато, како без секакви емоции. Поминала низ многу, а сепак била таму, порешителна од кога било. Се сетив на нејзиниот татко, прашувајќи се дали ја има истата голема внатрешна сила како неговата ќерка. Во овој случај, тој ќе може да преживее и да издржи додека не го најдеме.


- Што ќе се случи следно? - праша Рива. - Како... како ќе го направиш ова? - додаде таа покажувајќи на мојата ранета нога.


Поголемиот дел од болките се намалија и можев да одам со помал напор од порано. Ги превиткав нунчуките, ги ставив во џебот од задниот панталони и го ставив шилото во кожената обвивка што ја држев на подлактицата.


- Како? - повторив. - Не грижи се. Ќе најдам некој начин.


„Секогаш наоѓаш нешто“, се обиде да се насмее.


Таа ми кажа дека неговиот вујко останал со пет мажи, не сметајќи ги Ранџит и младиот Сик кого го ранив во ногата во поштата Агра. Значи, пред себе останаа двајца мажи, освен Шива и Хакши. Нема да биде лесно... но да, оваа мисија не беше лесна од самиот почеток.


Возевме во тишина. Рива ги имаше двете раце на воланот на малиот автомобил. Кога Фатехпур Сикри беше зад нас, обвиткана во темнина и прашина, таа ја сврте главата и покажа кон фиоката на контролната табла.


„Ти донесов подарок“, објасни таа. „Жал ми е што не ти го дадов порано, но не знаев дека ќе ти треба“.


Ја отворив фиоката и ја пикнав раката во неа, чувствувајќи додека не го допрев кундакот од пиштолот. Го прегледав пиштолот во светло на контролната табла: тоа беше мала берета со калибар 0,22, сосема невообичаена работа за една млада дама.


Но, Рива беше и извонредна девојка од сите гледни точки.


Беретата беше ефикасно оружје од непосредна близина. Требаше да се сетам на тоа, заклучив, проверувајќи го пиштолот, задоволен што Рива се сети да го наполни.


„Кога сме на повидок на вилата, забавете и постапете како ништо да не се случило“, му наредив на девојката, испружена на седиштето за да не се видам. Особено со оваа лоша нога, бев на тежок тест; но ако се биде како што се надевав, наскоро ќе се вратам во форма.


„Зарем не би било подобро да повикам некого за помош, Ник? Ми изгледа толку ризично, двајца против сите нив... Мислам“, додаде тој, гледајќи ме нервозно во очи, „ќе преземеме ужасен ризик“.


„Ова е единствениот пат напред“, ѝ одговорив и ѝ кажав се што знаев за Пуран Дас и причините зошто не побарав помош од индиската тајна служба за операцијата. Кога завршив со раскажувањето на нејзината приказна за „протекувањето“ што се случи во канцеларијата на Дас и неговите врски со Шива, веќе бевме на повидок куќата.


Седнав на седиштето додека Рива успоруваше. „Отсега па натаму, вие сте моите очи“, шепнав. - Што гледаш?


- Сеуште ништо.


Набрзина погледнав во неа. Напнато седеше зад воланот, со грб притисна на седиштето, со очите свртени право напред. Тој го исклучи автопатот со умерена брзина; камчиња и камења се одбиле под автомобилот.


Одеднаш Рива закочи. - Постојат два! - извика тој. - Двајца чувари!


Следеа звуци на пукање. Последна станица. Од тој момент го немав луксузот да направам ниту една грешка.


14


врескав. - Легнете пониско! -


Ја подадев раката и ја повлеков на седиштето. Рива стана многу лесна мета. Куршумите свиркаат и рикошет бесно. Оловен дожд се истури врз шофершајбната, предизвикувајќи големи парчиња стакло да паднат врз нас.


„Легнете мирно и почекајте да ви дадам знак да продолжите“, ја предупредив Рива. Ја спуштив рачката и ја отворив вратата, ползејќи по правливата патека. Вратата ме блокираше, куршуми свиреа над главата. Земјата одекнуваше од звукот на трчање. Ја кренав беретата и ја кренав главата доволно за да нишам.


Стрелецот со турбан падна како застрелан војник.


Некој ме чекаше таму, а тоа не беше Наг, јас бев проклето сигурен во тоа. Го удрив човекот право во градите. За разлика од неговите другари, неговата смрт беше брза и релативно безболна. Но, другиот чувар го немаше никаде. Ги стеснав очите и ја скенирав патеката од една на друга страна во случај да се обиде да ме изненади и да дојде кон мене одзади.


- Остани долу! - Промрморев на Рива за да не излезе од автомобилот. Таа почна да се лизга од седиштето, но нагло застана и направи точно како што наредив.


Одекна уште еден истрел, давајќи ми добра претстава за скривалиштето на невидливиот стрелец. Звукот доаѓаше од десно, зад високиот и дебел ѕид од жива ограда што ја опкружуваше вилата. Тисот и смреката целосно го сокриа мојот противник. Да дојдеше зад мене, од каде што бев под капакот на вратата, немаше да имам ниту една шанса да избегам. Затоа требаше да се движам, и тоа брзо.


Брзо погледнав по уличката и го најдов она што ми требаше; Ги стиснав прстите околу карпата со големина на тупаница што ја забележав на работ на правлива патека. Со брзо движење го фрлив преку вратата од автомобилот и слушнав удар додека падна на земја на десетина метри пред мене.


Уште еден куршум свирна низ воздухот. Не можев да го видам стрелецот, но не можеше да ме види ниту мене. Слушнав и набрзо моето трпение беше наградено со звукот на трчање, не кон мене, туку во спротивна насока. Чуварот на Шива, последната горила која стоеше меѓу мене и лудакот, истрча покрај себе, криејќи се зад дебела ограда.


Фрлив уште еден камен, овој пат поголем од првиот. Пиштолот повторно лаеше, куршумот исфрли мали трошки во центарот на тесната патека. Од моите усни избега крик, продорно стенкање од измачувачка болка. Не е лошо за некој што никогаш не се занимавал со театар, резонирав. Тоа не беше долг крик што се слушаше од голема далечина, но беше навистина застрашувачки крик и имаше ефект.


Живите огради се разделија за да признаат фигура со главата завиткана во турбан. Предоцна сфатил дека на патеката нема мртов човек. Предоцна сфатил дека крикот е трик за да се извлече од криењето. Тој се повлече без воопшто да погледне во мојот правец. Но, сега не му останува време... засекогаш, така се надевав.


Пиштолот со калибар 22 му ставил куршум во рамото, вртејќи го наоколу како марионета толку цврсто што морал да се закачи за оградата за рамнотежа и покривање. Повторно го повлеков чкрапалото и го гледав како игра морничав танц кога вториот куршум му скина дупка на средината на челото.


Ниту еден звук не избега од усните на човекот.


Наоѓајќи се во заслепувачкиот сјај на фаровите, тој ги крена рацете и испука уште еден бескорисен истрел од пиштолот. Потоа полека се лизна надолу, како да сакаше да седне на средината на патеката, со нозете испружени пред него, со телото свиткано напред, со главата закачена на градите.


Рива ја подигна главата, стана и погледна преку работ на контролната табла. „Но вујко...“ започна таа.


„Тој ќе биде тука наскоро, ве уверувам“, шепнав. Пресметав дека на Берета и останаа уште неколку куршуми, повеќе од тешкиот пиштол од 0,45 на Сиките. Затоа не го зедов оружјето. Полека се кренав на нозе и излегов од зад вратата на автомобилот изрешетана со куршуми. Двајца мажи лежеа мртви на патот, жртви на сопствената глупост, нивното наивно верување во божественоста на смртниот Шива.


Но, кутијата беше вистинска. Неговите планови да ја освои цела Индија се исто така реални и одлучувачки. Зборуваше за „хуманитарни“ потреби, дека сака да го нахрани и облече својот народ, но Шива беше тиранин наклонет кон најнемилосрдната диктатура, а неговите средства за постигнување моќ беа исто толку нехумани колку што ќе беа неговите методи доколку ја добиеше власта.


Долгата линија жива ограда наеднаш се запали додека светлата се запалија низ куќата, големите живи светилки ме натераа да се повлечам, штитејќи ги моите очи од заслепувачката светлина. Стотици инсекти, молци и џиновски комарци како да лебдат во зракот светлина додека поминував. Тие потпевнуваа и се вртеа, мешајќи се со прашина и мирис на смрт.


Големи муви кружеа како минијатурни мршојадци, паѓајќи врз двата крвави трупови и креваа упорен, заглушувачки татнеж во воздухот. Звук што ме натера да се нагризам додека ги привлекував моите уши за други звуци. Не слушнав ништо освен муви, ниту звук од силно осветлената вила.


- Рави! Арун! - одеднаш заѕвони метален глас, глас кој не личеше на никој друг освен на него.


Ја погледнав Рива и таа ми даде мало потврдно клима. „Шива“, шепна таа. - Ова е тој, вујко ми. Биди внимателен, Ник, те молам!


- Проклети мокасини! Каде си? Што се случи? Арун? Рави? - Шива повторно ги повика двајцата мажи, а неговиот глас како да лебдеше кон мене како ехо на стара плоча.


Дојде време за директна конфронтација, пресметка очи во очи. Собрав храброст, и дадов знак на Рива да остане зад мене и стабилно чекорев по патеката. Шива повторно извика, но неговите телохранители не можеа да одговорат. Разговорот го водеа муви, јата незаситни муви кои се нафрлаа врз безживотните тела на двајцата Индијци.


- Ќе те убијам за твојата глупост! Шива врескаше со пискав глас кој го предаде гневот и стравот.


Сепак, тој не се осмели да излезе да се соочи со мене. Повторно настана тишина. Се клекнав колку што можев посилно, обидувајќи се да ја задржам ногата да не вкочане. Откако го свиткавте коленото неколку пати едноподруго, крвта почна да циркулира редовно. Со едната рака ја тргнав настрана густата грмушка.


Од тука можев да ја видам внатрешната градина, бујна и уредена. И уште еднаш ме погоди дека оваа градина е дисонантна нота, толку бујна и плодна за нејзиниот сушен терен, премногу богата со растенија и цвеќиња за да се одгледува на толку сува и правлива рамнина. Но, да, Шива имаше пари, рупии и долари за да го намами Хаџи во својата мрежа. Имал на располагање неограничени средства, средства кои му овозможувале да дојде до власт и бројни врски во соодветните кругови. Се прашував колку му дава на Дас за да го задржи началникот на индиското обезбедување на неговиот платен список. Или Дас беше уште еден фанатик кој слепо веруваше во соништата за слава на Шива, во златното доба на Индија, во моќната цивилизација на Маури и Гупта.


Без оглед на мотивите на човекот, опасноста за целиот свет остана. Но, не толку опасно и подмолно како самиот Шива. Се стиснав во густите гранки на живата ограда, надевајќи се дека шушкањето и крцкањето нема да го оддадат моето присуство.


- Картер? Се јави глас, кој содржи повеќе од обична нота на сарказам. Тоа беше изменет глас кој доби драматични тонови. - Ти си тоа пријателе? Дали дојдовте да ме посетите?


Повторно стана кул и контролиран. Не бев расположен да се впуштам во разговор или да се потчинам на неговите игри на зборови. Претпочитав да ја завршам дискусијата на појака нота. Но, не можев да го видам. Застанав и ги тргнав настрана гранките, не тргајќи го погледот од вратата од која набрзина излегов... ми се чинеше како пред неколку недели, а не часови.


Што... што по ѓаволите!...


Трепнав и повторно погледнав за да се убедам дека тоа е трик, оптичка илузија. Но не, очите не ме измамија. Тоа беше Шива, но тој воопшто не беше како личноста што ја замислував, немаше ништо на него што го замислував. Тој беше апсолутно за разлика од која било личност што некогаш сум го видела во мојот живот.


Наместо десната рака, од почетокот на дланката... или онаму каде што нормално би биле прстите, мажот носел протеза од нерѓосувачки челик... до рамо. Тој немал десна рака, но ѓаволскиот и лукав вујко на Рива не носел обична протетика, ниту обични предмети, ниту дрвени или пластични раце. Не господине.


Закачена за рамото, челичната кобра се движеше напред-назад во воздухот, кобрата во секој поглед наликуваше на жив рептил, а од металните заби капе силен отров!


Да се каже дека е фантастично и неверојатно беше потценување. Продолжив да трепкам, но тоа не беше фатаморгана или халуцинација. Беше реално, страшно и застрашувачки реално! Челичната кобра ги имаше сите нејзини анатомски делови прецизни до најмалите детали: глава во облик на клин со качулка, челусти кои се отвораат и затвораат. Забите беа несомнено поткожни шприцеви, способни да го вбризгаат смртоносниот отров на рептилот во крвотокот на жртвата.


Го тргнав погледот од чудната и заканувачки направа, свртувајќи го моето внимание кон лицето на Шива. Ладно, аголно лице, кое потсетува на лице на рептил. Имаше тесни црни очи и густи бушави веѓи. Тој беше со просечна висина, со слабо, слабо тело, од кое извира дух на демонска злоба.


Тој не беше обичен непријател, туку човек, како и повеќето мои непријатели, собран во една единствена банда... луѓе како Карак, неостварливиот врколак или персонифицираниот демон кој себеси се нарекуваше „Господин Јуда“.


Како челичната кобра да не беше доволна како одбранбено оружје (а по потреба и како офанзивно оружје), во добрата рака на Шива беше пиштолот со калибар 45, светски познатиот американски Колт. Шива мавташе со пиштолот напред-назад, чекајќи какво било движење или звук што може да ја открие мојата локација меѓу живата ограда.


- Тој викна. - Искрено, Картер! - Нема да пукам. Треба да разговараме, да разговараме... дури и вашиот разговор со г-дин Дас попладнево, патем. И додека сме на тоа, кажи ми што направи со мојата внука, убавата госпоѓица Синг? Не можам да ја најдам оваа мила девојка.


Не одговорив.


Наместо тоа, ја подигнав беретата и зедов цел, нишанувајќи ги градите на Шива. Полека го повлеков чкрапалото, мислејќи во себе дека кошмарот наскоро ќе заврши. Човекот се истакна совршено, а јас не можев да посакам полесна мета: всушност, светлината што течеше од вратата зад него целосно ја осветлуваше неговата витка фигура.


Но, наместо да го видам како клекнува на колена, наместо да го слушнам неговиот последен придушен врисок или да го видам како се витка во агонија, јас останав запрепастен кога го видов куршумот од Берета како се одби од неговите гради. Тогаш куршумот ја погодил античката камена статуа во центарот на градината.


- Значи ти си таму! - се насмевна Индиецот и го повлече чкрапалото на Колтот, испукајќи фатален куршум на неколку сантиметри од мојата глава.


Инстинктивно се удвоив, сè уште не им верував на очите. Куршумот се одбил од неговите гради, но ништо не укажувало на тоа дека Шива носел корсет отпорен на куршуми под неговата бела курта. Навистина, можев да ги видам неговите голи гради под кошулата, контурите на градите, неговите мускули. Сè е јасно видливо за моите недоверливи очи.


Освен ако и тој не е челичен, заклучив. Но, ова беше невозможно. Човекот не е робот... или е?


Не, се разбира дека не беше, но не можеше да се негира она што го видов, и не можеше да се негира дека Шива изгледаше како да е обдарен со натприродни моќи. Ја нишав вторпат и го повлеков чкрапалото. Го нишанив во главата на Индиецот, но во истиот момент тој се повлече, а куршумот се заглави во рамката на вратата, за влакно промашувајќи ја целта.


Значи, тој беше ранлив, или барем беше ранлив во некои делови од неговото тело. Бидејќи не знаев колку муниција ми остана, не чекав Шива да излезе од замокот. Со брзо движење, и покрај повредената нога, ја оттурнав дебелата жива ограда и ја проткав градината. Знаев дека неговиот пиштол може да лае во секој момент. Тоа беше звук што не сакав да го слушнам, но сепак ризикував, ментално молејќи се човекот да остане надвор од видното поле додека не стигнам до вилата.


-Дали бараш некој?


Се свртев и во исто време го повлеков чкрапалото. Но, Берета молчеше: продавницата беше празна. Еден клик и тоа е тоа. Го фрлив пиштолот кон искривеното, насмеано лице на Шива. Метална рака во форма на кобра полета нагоре. Беретата се одби од металната рака и падна на земја.


- Не мрдајте, господине Картер. Ниту еден чекор, нареди Шива. Го држеше Колтот вперен право кон моите гради, а јас немав намера да се одвојам од тој анатомски дел од телото... барем не прерано.


- Што чекаш, Шива? Зошто не пукаш, па да го завршиме ова?


- Да те видам како умираш без да претрпиш бедна смрт, драг пријателе? Не, се плашам дека тоа не е мој стил. На крајот на краиштата, моите прекрасни змии се уште се гладни, и покрај обилната храна благодарение на младиот Нирад. Мислам дека момчето беше покорисно како келнер. Но, сакам Кобра да биде обединета и компактна организација. И бидејќи постариот брат на Нирад веќе беше во моја служба, не видов причина да не го вработам и момчето. За жал, не сте размислувале да ја завршите кариерата. Чудовиштето прекорно кликна со јазикот, држејќи го пиштолот вперен во моето срце.


Зад мене слушнав како некој внимателно се движи. Ја свртев главата и ја видов фигурата на Сиките што го ранив попладнево пред поштата во Агра, ставајќи му куршум низ десната нога. - О, ти си Кришна! - радосно извика Шива. Потоа ме погледна со намигнување. - Мислам дека вие двајца се познавате.


„Имавме задоволство да се сретнеме попладнево“, промрморев.


- Веќе. Се сеќавам дека Кришна ми ги кажа деталите од вашата средба. Но, една работа што не сте ја знаеле, господине Картер, е дека Кришна е постариот брат на Нирад. Тој го добил името по хинду богот на љубовта, иако бил воспитан како побожен Сик. Но, сето ова сега не е важно - го пресече Шива. „Доволно е да се каже дека Кришна има одредена омраза кон тебе, драг Картер, особено откако откри дека ти си одговорен за трагичната смрт на неговиот брат“.


„Да не го убив Нирад, тој ќе ме убиеше мене“, одговорив. - Знаеш многу добро, Шива. Тоа е закон на џунглата, опстанок на најсилните.


„Точно, така е“, се насмевна Индиецот. „Но, вие, ужасно ми е жал што можам да ви кажам, повеќе не сте најсилните, господине Картер“.


Кришна не кажа ни збор. Штета е што не ги забележа испакнатите чанти во задниот џеб. Но, со еден пиштол вперен во градите, а другиот во грбот, не се осмелив да направам лажен потег или и двајцата ќе ги повлечат чкрапавите. Затоа стоев таму, обидувајќи се да не ставам премногу стрес на мојата повредена нога.


„Сè уште не си одговорил на моето прашање, Картер“, продолжи Шива. -Не ми кажа што се случи со мојата згодна внука...


- Таа е мртва.


Ги подигна веѓите додека блесна блесок во неговите заканувачки црни очи. - Мртов?


„Мртов“, излажав. - Гурнек ја уби пред да можам да го запрам. Почина веднаш, ако тоа е некаква утеха.


„Воопшто не“, одговори Шива со потсмевна смеа. „Таа отсекогаш била лажлива, самобендисана курва уште од мала. Но, особено ќе ми недостига поради работите што ги правеше со моите мажи, а кои им беа толку смешни откако живееше со мене...


- Значи таа беше твој затвореник, мислиш.


- Што и да преферираш, не е важно. Освен што нејзиниот кутриот татко... мојот сакан брат длабоко ќе страда поради загубата на неговата мила ќерка.


Секоја секунда почнав да сфаќам колку е лесно да се мрази овој човек. Тој беше перверзник, чудовиште со ум како челична стапица, брилијантен, но извртен, луд. Човекот ги лижеше усните и ми се насмевна, оваа насмевка требаше да изрази садизам и сарказам.


„Многу ќе се забавувам со тебе, Картер“, рече тој со насмевка. - Ќе видите, малкуто време што ќе го поминеме заедно ќе биде забавно!


„Кажи ми уште нешто, Шива, само за евиденција“, го прекинав, кревајќи го гласот со надеж дека Рива ќе може да ме слушне и во случај да ги пропушти првите редови од дијалогот. -Каде е таткото на Рива? Една девојка ми кажа за ова и... сакам да знам? Не и верував...


Извртената психологија на Шива функционираше токму онака како што се надевав.


„Ти беше будала што се сомневаше во мојата внука“, возврати Индиецот. - Брат ми е здрав и здрав, на само неколку чекори од нас. Ако добро се сеќавам, истиот ден отидовте во кланица. Каде го ослободивте пандемониумот, може да додадам.


- А каде тој?


- Што, господине Картер? Мојот брат не е во позиција да предизвика штета, тоа е сè; поточно, тој е неспособен никому да му наштети. Се радуваше, уживајќи во моќта што ја држеше во рацете.


А јас застанав, не можејќи да направам чекор и да ја сменам ситуацијата. Ме држеа под пиштол два пиштоли, напред и назад, подготвени да се претворат во парче швајцарско сирење за неколку секунди. Ова не беше најдобро време за моите омилени трикови, особено со Кришна, кој навистина сакаше да ме застрела за да се одмазди за смртта на неговиот брат.


Но, одеднаш еден куршум ги заврши неговите соништа за одмазда. Истрелот бил испукан од зад живата ограда каде што се криела Рива. Девојката имаше совршена цел. Скокнав на страна, избегнувајќи го пиштолот на Шива, и го погледнав Кришна со аголот на моето око: црвена дамка се појави на предната страна на неговата бела кошула. Паднал како соборен, ударот од куршумот го фрлил кон отворената врата од страничната фасада на вилата.


Се надевав дека ќе го искористам моментот на изненадување на Шива. Скокнав напред, удирајќи ја раката што го држи пиштолот за да го принудам да го пушти пиштолот. Успеа да пука токму кога на моето рамо слетуваше челична рака во форма на кобра.


Забите, кои капеа смртоносен отров, беа два инчи од мојот врат. Го удрив Индиецот во вилицата, избегнувајќи ги неговите гради, бидејќи сè уште не разбирав што носи под „јакната“ и не сакав да ја скршам раката на челичната плоча.


-Не можеш да победиш, Картер! Никогаш! - шиштеше човекот кога го удрив со дланката во шуплината меѓу вратот и рамото. Ударот функционираше; човекот за момент го олабавил стисокот и пиштолот паднал на земја.


Го фрлив настрана и пиштолот полета по патеката од чакал. „Значи, ние сме изедначени“, реков, правејќи чекор назад. Посегнав во џебот и ги извадив чантите.


Шива ги стесни очите додека не станаа два тенки процепи; неговото лице наликуваше на лице на рептил повеќе од кога било. Мислам дека не знаеше што се тоа „nunchacks“, но дефинитивно разбра дека тоа не се невини оружја. Тој се врати кон вратата, газејќи го трупот на Кришна... и во истиот момент повторно одекна истрел. Но овој пат Рива нишани помалку прецизно, а куршумот се заглавил во прашината и чакалот кај нозете на нејзиниот вујко.


„Значи, курвата е жива“, се насмевна чудовиштето. - Не за долго, Картер, те уверувам.


- Не сте во можност да се осигурате од несреќа! - извикав иронично, држејќи се на дистанца поради забите на кобрата. Светлечките заби на металната прачка ме потсетија на чудното лудило на Шива, неговите садистички методи.


- Заглавен е! Не пука, Ник! Гласот на Рива одѕвони писклив со паника зад густата жива ограда.


- Останете таму; не оди! - ѝ викнав за возврат.


Морав да користам „nunchacks“ за да му ја скршам главата на чудовиштето или да го задавам. Но, не можев да се доближам, барем не уште.


„Ти, се разбира, разбра дека забите на мојата „кобра“ ... - многу црните очи на Индиецот за момент се свртеа кон металната рака, - ... тие се полни со смртоносен отров, мешавина формирана од отровот од четири змии. Тој се обиде да одвои време, задржувајќи се на описот на змиите. - Направив мешавина од отров од зелена мамба, лушпеста вајпер, австралиска змија и мојот омилен рептил од причини што можеби сте ги погодиле, кралската кобра. Земени заедно, господине Картер, оставаат впечаток што ја прави смртта на младиот Нирад да изгледа како милостив подарок, како момчето воопшто да не страдало. Но, знаеш колку страдаше, нели, Картер?


- Каде е кутијата, Шива? - прашав, не обрнувајќи внимание на неговиот краток говор и сатанистичката насмевка што му ги свиткаше усните. - Подготвен сум да склучам договор со тебе, размена. Твојот живот за изумот на Хаџи.


- Договор? - повтори низ смеа. - Се шегуваш, Картер. Замислете, дури и презедов мерки на претпазливост со тоа што ги уништив сите белешки и белешки на Хаџи во случај тој некогаш да одлучи да побегне! Не, тука има само една кутија, а таа е моја, Картер. Никој друг нема да го добие.


- Значи, добрите момци во Пекинг ќе ви дадат карт бланш, нели? Се залажуваш, Шива. Да не зборувам дека го губиш моето драгоцено време.


Колку што знаев, Индиецот блефираше. Можеби Албанецот Хаџи токму во тој момент се одлепи од вилата, носејќи го со себе својот скапоцен изум. Дојдов предалеку за да видам дека мојата мисија ми пропаѓа. Затоа донесов одлука. Сè додека останам подалеку од раката од металната кобра, можам да се извлечам со неа.


Направив чекор напред, а Шива се повлече. Се плашеше, и покрај страшното оружје што му се чинеше составен дел од телото, неговото битие. Со насмевка, продолжив да ја влечам ногата по патеката со чакал. Тој повторно се повлече, но овој пат јас оттргнав на страна и истрчав кон вратата, обидувајќи се да брзам по него пред да може да ја маневрира мојата метална рака во убиствен удар.


Движењето бараше тајминг, пресметан до стотинката од секундата, времето потребно за да се повлече кожената врвка околу вратот на чудовиштето и времето потребно за избегнување и избегнување на каснувањето на поткожните заби. Во истиот момент кога скокнав напред, обидувајќи се да ја обвиткам кожата на биволот околу грлото на Шива, челичната рака се заниша надолу и ја преполови врвката. Го притиснав мојот стап за нунчаку на металната прачка на проклетиот уред, но дрвото се лизна по мазната површина.


Отровните заби заканувачки се доближија до мојот врат. Го турнав Шива напред, го пуштив она што остана од моите „нунчаки“ (порано метла) и ја грабнав челичната кобра со двете раце. Човекот тешко дишеше, а вештачката рака стоеше пред мене. Не знаев како функционира, но не можев да престанам да прашам за тоа.


Лактот ми ги допре градите на човекот. Индиецот носел нешто тврдо, но не метално. Веројатно беше пластично. Шива продолжи да се насмевнува дури и додека се мачеше, и како да ми ги читаше мислите, рече: „Многу лесен и отпорен на куршуми“. Уште еден одличен изум од Хаџи. - Се однесуваше како манијак и во најбезнадежните ситуации.


Беше толку горд, толку самоуверен. Во меѓувреме, отровот за плукање на забите се поблиску и поблиску до мојот врат. Раката имаше натприродна сила, како робот, додека другата индиска рака не можеше да ја надмине мојата физичка сила. Но, змијата беше посилна, а јас очајно се борев да не ми го пробијат вратните сјајни метални заби.


Го подигнав едното колено и тргнав во напад, удирајќи го со нога во препоните. Шива испушти стенкање, наведнувајќи се; во истиот момент му пикнав поткожни игли слични на заб во неговото месо, во неговиот тенок мускулест врат.


По првиот израз на зачуденост и изненадување следеше израз на ужас кој ги искриви неговите црти.


Се повлеков за да спречам челичната рака да ме удри по втор пат и стоев мирно, гледајќи како Шива здивнува, обидувајќи се да дише. Отровот почнал да влијае на респираторните центри, а на кожата се појавиле чудни крвави дамки. На кожата брзо се појавија темни црвени дамки - внатрешно крварење.


„Автомобилот... Картер... противотров...“ стенкаше тој, обидувајќи се да ги придвижи нозете за повторно да влезе во вилата и, веројатно, да стигне до лабораторијата. Но, нозете веќе му беа парализирани.


Шива падна на земја, грчевито во силен грчевито треперење што го потресе целото негово тело.


До мене се појави Рива.


Но, таа не го сврте погледот или не ја закопа главата во моите гради. Таа стоеше таму, треперејќи, гледајќи го нејзиниот вујко како умира, не престанувајќи да зјапа во згрчената фигура која станува неподвижна и студена пред смртта.


Затоа што смртта го прикажуваше тоа шоу таму, во таа градина што изгледаше толку несоодветна, толку плодна и зелена и толку ненаменска во сувата сиромаштија на гола и правлива Индија.


Тоа беше непријатна смрт. Но, да, овој Шива никогаш не бил добар човек.


15


Не можам да кажам дека на крајот сè заврши добро, односно во прекрасно пакување со кутија врзана со лента за складирање на вратите на Академијата за уметности. Всушност, по смртта на Шива, само едно лице (останало само едно) успеало да побегне од мрежата на организацијата која себеси се нарекувала „Кобра“.


Хок ми кажа дека од сигурен извор дознал дека Хаџи ја преминал индиската граница за да исчезне на безграничната територија на Кина. По ова ништо повеќе не се знаеше за албанскиот научник. Но, не бев толку наивен за да верувам дека порано или подоцна, во блиска иднина, нема да го сретнеме на нашиот пат.


Како и Шива, на почетокот Хаџи сè уште беше енигма, безлична закана чија научна генијалност веројатно веќе била искористена од луѓето кои владееле со Пекинг.


Како и да е, не е моја работа... барем не уште.


Пред десет дена требаше да направам други работи, имено да го убијам Шива и да ја земам кутијата. Шива беше мртов. Кутијата што Рива и јас ја најдовме во сефот во вилата на лудакот веќе беше во наши раце. После тоа, ја напуштив Агра да ги однесам моите работи во Њу Делхи, земајќи ја Рива со мене. И во тој момент, внуката на Шива, лежеше до мене на голема подлога на златниот песок на мала плажа покрај брегот на Малахар. На десет минути пешачење се наоѓаше живописниот град Панаџи, некогаш окупиран од Португалците. Бевме во Гоа на заслужен одмор.


Рива се свитка до мене и нешто промрморе во сон, нејзиното витко, исончано тело мирисаше на мирис на крема за сончање. Мекиот, ритмички звук на брановите што се лепат на брегот ме натера да се чувствувам длабоко поспано, прекрасно чувство. Повеќе не ми се закануваа, не морав повеќе да трчам, не се чувствував повеќе очаен. Повеќе не се борев за мојот живот, повеќе не се соочував со ситуации кои во многу случаи изгледаа јасно против мене, но речиси никогаш не ме фаворизираа.


Но и тогаш имав многу малку опции во овој случај. Сето ова време, Шива беше тој што создаваше ситуации и ги диктираше правилата на игра. На крајот тој заврши како губитник, што мислам дека никогаш не мислеше дека е можно. Дури и пратката со дрога вредна десет милиони никогаш не стигнала до својата дестинација благодарение на брзата интервенција на индиската влада.


Хеликоптер кој превезувал хероин од Кина бил соборен од авиони на индиското воено воздухопловство токму кога ја преминал границата кон индиското небо.


Два дена подоцна, министерот се самоуби: неговата смрт сведочи за неговите врски со организацијата Кобра. А што се однесува до Пуран Дас, поранешен индиски разузнавач, долгата рака на Законот конечно ја докажа својата ефикасност.


Дас беше во затвор во Њу Делхи и го чекаше судењето. Тој би имал многу да им каже на судиите, особено што владата вети дека ќе му ја одложи смртната казна доколку се согласи да открие се што знаел за операциите на Кобра.


Врз основа на тоа како го познавав, не се сомневав дека Дас ќе биде кооперативен сведок, кој ќе им каже на владините службеници сè што сакаат да знаат, а можеби и повеќе.


Така, во сегашната ситуација, празнините беа пополнети. Со исклучок на Хаџи, успеав да ја завршам задачата на очигледно задоволство на Хок. Не го заборавив ни ветувањето што и го дадов на Рива. Татко ѝ го најдовме на тајно место таму во кланицата.


Сега кутриот бил хоспитализиран во посебно одделение на најдобрата болница во Њу Делхи, каде лекарите и медицинските сестри пружале помош дење и ноќе, кои правеле се што е можно за неговото закрепнување. Така, го одржав зборот пред Рива и АКС.


„Земете еден месец одмор“, рече Хок во излив на великодушност сега кога ја завршив мисијата со одреден успех.


Раната на ногата почна да ми зараснува и секој ден се чувствував подобро. И имав чувство дека за неколку недели шефот ќе ме повика да ми стави нова мисија на грб... што не можев да ја одбијам.


Сите овие мисли ми се вртеа низ главата додека лежев на плажата и се сончев.


Ја испружив раката и ја завиткав околу рамениците на Рива, привлекувајќи ја поблиску до мене. Но некој ме пикна во ребрата...


Поспаноста исчезна и јас веднаш скокнав на нозе. Рива се насмеа додека двајцата се свртевме да се соочиме со брадестиот маж, кој постави голема плетена корпа на песокот. „Барам малку, сахиб“, рече човекот со широка насмевка. - Само дваесет рупии, а јас ќе ви покажам како се маѓепсуваат змиите... Многу отровни, „сахиб“... кобри!


Му дадов дваесет рупии без да кажам збор.


Дваесет рупии да „не“ делуваш како шарм на змии, туку да имаш привилегија да не видиш кобра пред себе, дури и да е скротена.


„Знаете, ќе ви се допадне шоуто“, рече Рева со насмевка.


„Не толку колку што ми се допаѓаш“, одговорив, гушкајќи ја повторно.


Горе, на небото без облаци, се издигнаа галебите. За среќа, не се мршојадци, си помислив. И тогаш ги заборавив и мршојадците и змиите, дури и Индија.


Рива беше со мене и тоа беше повеќе од доволно за да го задржам мојот ум окупиран.


КРАЈ.


Картер Ник


Човекот кој ја продаде смртта


Ник Картер


Човекот кој ја продаде смртта


преведено од Лев Шкловски во спомен на неговиот починат син Антон


Оригинален наслов: Човекот кој ја продаде смртта


Пролог


Хсианг Шу Јан чекаше. Сам, во поларната ноќ. Стуткаше во снегот осветлен од месечината како змеј подготвен за напад. Ноздрите му трепеа и испуштаа облаци од пареа. Неговите очи лудо блеснаа над сопствената трага.


Белата камуфлажна кабаница направи малку за да го заштити неговото жилаво тело од суровиот ветер и температурите под нулата. Зад него, шепите испружени во снегот кој постојано се менува, лежеа неговите мртви кучиња од санки. Неговите санки беа смачкани од завивачкиот бес на смртните маки на кучињата. Отров, сега Хсианг знаеше. Отров со бавно дејство. Нема врска, си помисли. Хсианг повеќе не размислуваше за бегство. Тој повеќе не размислуваше за опстанок. Сè што мислеше беше смртта и пиштолот на колкот што требаше да го убие.


На стотина милји на исток, далеку во сенишниот пејзаж, урнатините на неговото животно дело сè уште тлееја. Пискав крик на бестијален гнев му се откина од грлото на сеќавањето на сите години што ги излеа во него и неговото брутално, ненадејно уништување. Неговата лабораторија. За миг се препушти на мислата за која беше наменета. За момент си замислил каков пустош мора да предизвикал.


Замислил огромни полиња со американска пченица, закржлавени и гнили на жешкото сонце, извалкани и мирисаат на смртоносната габа од неговата лабораторија. Тој виде како на руските бирократи очајно им требаат нови залихи на жито за нивното гладно население, кои не можеа да ги најдат никаде. Несвесно се насмевна.


Но, само за дел од секундата. Ветерот му ја скина насмевката од усните, потсетувајќи го каде е и кој му ја промени судбината. Нема да има почит за Khshang Sjo Jan. Тој не успеа. И нејзините лидери не би биле среќни поради тоа.


Но, тој нема да се врати да се соочи со нив. Хсианг знаеше дека ќе умре овде, во снегот на дивите пространства, во оваа бескрајна ноќ. Но, пред да ја вкуси смртта, ќе ја задоволи својата страст за убиство: смртта на овој Американец.


Хсианг беше сигурен дека високиот Американец наскоро ќе дојде, бидејќи овој Американец беше солидна личност. Тој внимателно ги уби Сонг и Џијанг, самоуки убијци. И откако ги убил тие двајца стражари, се потрудил да постави запаливи бомби. Уништувањето на лабораторијата беше целосно.


Американецот удрил додека Хшанг спиел. Се разбудил од последните пригушени експлозии и видел пламен како бега од сите врати и прозорци.


Тој истрча до својата санка и кучињата, бегајќи од таа далечна фигура, Американецот, за кој Ескимите шепнаа во јужната населба претходно таа недела.


Кога кучињата умреле на пат, Хсианг знаел дека Американецот презел мерки на претпазливост. Немаше намера да го пушти Хсианг, па беше јасно дека Американецот не препушта ништо на случајноста. Тој ќе дојде да се увери дека Хсианг е мртов.


Хсианг трепереше од гнев. „Умри Американец“, шепна тој до ноќта. „Умри први“.


Еден час, два. Се клекна, греејќи се со омраза. И тогаш, конечно, лаење на кучиња, слабо од зголемениот ветер.


Хсианг набрзина ја извади десната рака од ракавицата од овча кожа и ја стави во џебот од паркот. Се стегнаа прстите околу автоматскиот пиштол. Кинезите го знаат како Тип 54, нивна копија на рускиот 7,62 мм ТТ М 1933 Токарев. Хсианг полека го извади пиштолот од џебот и внесе во собата еден од осумте патрони Маузер, доволно тежок за да навлезе во една нога од бор. Потоа падна на стомак на снегот, токму меѓу шините што ги остави неговата скршена санка, и погледна низ визирот на оружјето.


Ова нема да биде тешка снимка на месечината. Јасно дефинирана цел му приоѓа директно напред. Хсианг го вратил пиштолот во џебот, ја спуштил главата со бела капа и станал речиси невидлив на снегот. Потоа почна да брои. Еден Американец би имал добри кучиња, кои би можеле да живеат до триесет и пет години. Но, морав да го земам предвид заморот: дваесет и пет на час. Околу две и пол минути на километар. Четиристотини метри во минута. Седум метри во секунда.


Кога повторно го слушна звукот, стана појасно. И со боцкање на ушите, тој можеше да ги разликува звуците на различни кучиња. Миг подоцна се слушна звукот на мелење на санки.


Хсжан извадил пиштол. Тој не ја виде санката додека не беше оддалечен стотина метри. Тој изникна од снежната бура: кучињата се тркаа, трнлив куп залихи покриени со ќебе се протегаше по должината на санката, а потоа висока, темна фигура се потпираше од задните тркачи, нишајќи се низ сенишниот пејзаж.


Хсианг полека броел до десет, а потоа отворил оган. Гледајќи преку визирот на темната фигура што стоеше зад кучињата што полнат, Хсианг здогледа мала прачка, можеби череп и коса, кои чадеа за момент на месечевата светлина пред да се урне во снегот. Но неподвижниот возач и кучињата што лаеја продолжија да брзаат.


Хсианг пукаше повторно и повторно. И повторно. Кучињата, санките и човекот продолжија да татнеат, висејќи високо над неговиот визир. Сега не можеше да пропушти. Показалецот на Хсианг повторно го притисна чкрапалото. Пиштолот затресе.


Неговото видно поле беше исполнето со диви кучешки очи, јазици обесени од излижаните вилици, шепи кои мелеа низ снежната бура како клипови на забегана пеколна машина. Хсжан клекна и повторно пукаше во јазот меѓу него и фигурата во темниот парк. Потоа се исфрли од патот на санките што се движеа со брзина.


Одблизу, додека санката брзаше покрај себе, Кшанг виде дека фигурата нема лице. Паркот беше празен. Своите скапоцени куршуми ги потроши на страшилото. Следниот момент го виде товарот на лифтот со санките додека летечка фигура излета од своето скривалиште под ќебето.


Тенкото сечило блескаше на месечевата светлина.


Хсианг замавнал со пиштолот нагоре додека телото го удирало, праќајќи го да се истегне на грб во снегот. Силна рака го фати неговиот зглоб и ја згмечи коската.


Слабо, Хсианг се обиде повторно да го крене пиштолот.


'Кој си ти?' тој врескаше. „Кој си ти што убиваш толку добро? Шилото блесна надолу.


Во последниот, краток момент од својот живот, Хсианг слушнал две работи.


Неговата крв капе на снегот.


И името: „Ник Картер“.


Картер Ник


Човекот кој ја продаде смртта


Оригинален наслов: Човекот кој ја продаде смртта


Пролог


Ксијанг Шу Јанг чекаше. Сам во поларната ноќ. Стуткаше во снегот осветлен од месечината како змеј подготвен за напад. Ноздрите му трепеа и испуштаа облаци од пареа. Неговите очи диво следеа по сопствената трага.


Белата маскирна наметка направи малку за да го заштити неговото жилаво тело од силните ветрови и ниските температури. Зад него, шепите испружени во снегот кој постојано се менува, лежеа неговите мртви кучиња од санки. Неговата санка беше здробена од завивачкиот бес на кучињата. Отров, сега Ксијанг знаеше. Отров со бавно дејство. „Не е важно“, помисли тој. Ксијанг повеќе не размислуваше за бегство. Тој повеќе не размислуваше за опстанок. Сè што мислеше беше смртта и пиштолот на колкот што требаше да го убие.


Сто милји на исток, далеку во сенишната шума, сè уште тлееја урнатините од неговото животно дело. Пискав крик на бестјален гнев му се откина од грлото на сеќавањето на сите години што ги излеа во ова и ова сурово, ненадејно уништување. Неговата лабораторија. За момент се запраша за што е дизајниран. За момент си замислил каква уништување тоа мора да предизвикало.


Замислил огромни полиња со американска пченица, закржлавени и гнили на жешкото сонце, извалкани и мирисаат на смртоносната габа од неговата лабораторија. Тој виде како на руските бирократи очајно им требаат нови резерви на жито за своето гладно население, кое никаде не може да го најдат. Несвесно се насмевна.


Но, сето ова исчезна за само дел од секундата. Ветерот му ја отсече насмевката од усните, потсетувајќи го каде е и кој му ја промени судбината. Нема да има награда за Ксијанг Шу Јан. Тој не успеа. И нејзините лидери не би биле среќни поради тоа.


Но, тој нема да ги сретне лице в лице. Хсианг знаеше дека ќе умре овде, во снегот на дивите пространства, во оваа бескрајна ноќ. Но, пред да ја вкуси смртта, ќе ја задоволи својата страст за убиство: ќе го убие овој Американец.


Ксијанг беше сигурен дека високиот Американец наскоро ќе дојде бидејќи Американецот беше педантен човек. Тој внимателно ги уби Сунг и Џијанг, самоуки убијци. И откако ги убил овие двајца стражари, ги вложил сите напори да постави запаливи бомби. Лабораторијата е целосно уништена.


Американецот удрил додека Ксијанг спиел. Го разбудила последната пригушена експлозија и видел пламен како пука од сите врати и прозорци.


Тој истрча кон своите санки и кучињата, бегајќи од таа далечна фигура, Американецот, за кој Ескимите шепотеа во јужната населба претходно таа недела.


Кога кучињата умреле на пат, Ксијанг знаел дека Американецот презел мерки на претпазливост. Немаше намера да му дозволи на Ксијанг да избега, па беше јасно дека Американецот не е од типот што нешто препушта на случајноста. Тој ќе дојде да ја утврди смртта на Ксијанг.


Ксијанг трепереше од гнев. „Умри, проклет Американец“, шепна тој на ноќта. „Умри први“.


Еден час, два. Тој седеше на своите огради, уживајќи во омраза. И тогаш, конечно, се слушна слабото лаење на кучињата на растечкиот ветер.


Ксијанг брзо ја извади десната рака од белезницата од овча кожа и ја пикна во џебот од јакната. Се стегнаа прстите околу автоматскиот пиштол. Кинезите го знаат како Тип 54, нивна копија на рускиот Токарев 7,62 мм ТТ М од 1933 година. Ксијанг полека го извади пиштолот од џебот и го закова завртката со една од осумте куршуми Маузер доволно тешка за да навлезе во стапала бор. Потоа потона на стомак во снегот, токму меѓу шините оставени од неговите скршени санки, и погледна подалеку од видното поле на неговото оружје.


Со светлината на Месечината ќе биде лесно. Јасно дефинирана цел му приоѓа директно пред него. Хсианг го вратил пиштолот во џебот, ја спуштил главата во белата капа и станал речиси невидлив на снегот. Потоа почна да брои. Американецот ќе има добри кучиња чија брзина може да достигне триесет и пет километри на час. Но, мораше да се земе предвид заморот: дваесет и пет на час. Околу две и пол минути на километар. Четиристотини метри во минута. Седум метри во секунда.


Кога повторно го слушна звукот, стана појасно. И, буден, можеше да ги разликува звуците на различни кучиња. Миг подоцна се слушна звукот на мелење на санки.


Хсианг извадил пиштол. Тој не ја виде санката додека не беше оддалечена стотина метри. Излезе од снежната заседа: кучињата се тркаа, трнлив куп залихи покриени со ќебе се протегаше по должината на санката, а потоа висока, темна фигура излезе од задниот дел на санката, нишајќи се низ сенишниот пејзаж.


Ксијанг полека броел до десет и отворил оган. Гледајќи низ визирот во главата на темната фигура зад кучињата што полнат, Ксијанг виде мала прачка од можеби глава и коса како накратко се појавија на месечевата светлина пред да се нурне во снегот. Но, неподвижниот возач и кучето што лае продолжија да брзаат.


Ксијанг пукаше повторно и повторно. И повторно. Кучињата, санките и човекот продолжија да прават врева додека се наѕираа над неговата заседа. Сега не можеше да пропушти. Показалецот на Ксијанг повторно се свитка околу чкрапалото. Пиштолот повторно загрми.


Неговото видно поле беше исполнето со диви очи на кучиња, јазици испакнати од лигави усти, шепи што мелеа низ снегот што дува како клипови на пеколна машина која бега. Ксијанг се крена на колена и повторно пукаше низ јазот меѓу него и фигурата во темната јакна. Потоа се исфрли од патеката на пребрзо санките.


Во близина, додека санката леташе, Ксијанг виде дека фигурата нема лице. Паркот беше празен. Своите скапоцени куршуми ги потроши на страшилото. Следниот момент го виде товарот на лифтот со санки како нешто излета од неговото скривалиште под ќебето.


Тенкото сечило блескаше на месечевата светлина.


Хсианг замавна со пиштолот нагоре додека шилото го удри, па го испрати да лета наназад во снегот. Силна рака го фати неговиот зглоб и ја згмечи коската.


Хсианг се обиде повторно да го крене пиштолот.


Тој врескаше. - 'Кој си ти?' „Кој си ти што убиваш толку добро? Трепкаше шило.


Во последниот краток момент од својот живот, Ксијанг слушнал две работи.


Како крв капе во снегот.


И името: „Ник Картер“.


Поглавје 1


„Дали си апсолутно сигурен дека Хсианг е мртов, Ник?


Има моменти кога Дејвид Хок може да биде досаден, а ова беше еден од тие моменти. Седејќи во седиштето на Академијата во Вашингтон, со неговиот изгужван костум од твид мирисаше на смрдеата на неговите евтини пури, Хок глуми во неговата сопствена продукција на „Совршениот бирократ“.


Кафена папка со ознака „Картер-Хсианг“ лежеше дијагонално пред него, а Хок се трудеше да се увери дека не видам ништо од нејзината содржина, влечејќи го отпушокот од цигарата. Покрај папката и пурата, неговата главна патерица беше едно старо пенкало, кое продолжи да пишува во папката додека ги опишував настаните на Арктикот.


Гледав во часовникот и се загледав во синиот облак од чад што виси над сивата глава на Хок. „Хсианг е мртов точно педесет и четири часа, седум минути и шеснаесет секунди“, реков.


Пенкалото на Хок продолжи да ја чеша хартијата.


„Го прободоа два пати со нож во грлото. Првата рана ја оштетила каротидната артерија, втората ја отворила душникот. Телото се уште е таму. Ако сакате да одите да го видите телото, можам да ви кажам внатре и надвор за тоа.


„Па, добро, Ник“, рече Хок. - Не толку непријателски. Знаете како стојат работите со нашите луѓе во Вашингтон. Живееме на документи. Како инаку да се оправдаме? Агентите како тебе, плејбојците на Killmaster, ја добиваат целата забава, целата авантура, целото патување. Не нè замерувајте овие неколку мизерни моменти.


Хок ми се насмевна, широк колку крајот на неговата пура. „Во ред, Ник“, рече тој. 'Ви благодарам. Не само во мое лично име и АХ. Има некои високи владини функционери кои сакаат да знаете дека го ценат она што сте го направиле таму“.


Испратив соодветни звуци на благодарност.


„Хсианг работеше да ни направи многу сериозни проблеми“, рече тој. „И се плашам дека сега ќе видиме повеќе како него“. Покрај тоа што е прилично скапо хоби, војната стана ужасно ретка. Односно, војна на старомоден начин, со војски и оружје, со масовно уништување на отворено поле.


Хсианг беше нов тип на војник: економски воин. Помалку копии, повеќе мозоци. Речиси хируршко знаење за вените на глобалната економија и желба на манијак да ги отвори. Резултатот останува ист: смрт на народите и народите, рушење на сите цивилизирани системи генерирани од животот. Но, цената на операцијата е помала, а целите лесно се кријат“.


Хок ја извади пурата од устата, се наведна над своето биро и зборуваше многу бавно, многу јасно и многу намерно. - Но, опасноста не е помала.


Замавна со раката пред лицето, како да брише невидлив ужас.


„Дали ги видовте цветовите на црешата на патот до овде? тој ме праша.


„Да“, реков.


„Д.Ц. има многу да понуди на пролет“, рече тој.


Го погледнав остро. Знаејќи го неговиот чуден начин да дојде до поентата, не ми беше тешко да се посомневам дека се обидува да ме оптоварува со некаква канцелариска работа. Требаше да го познавам подобро.


„Колку што е добар Вашингтон“, рече тој, „верувам дека има подобри места“.


„Не за тебе“, реков.


Хок се насмеа. - А за одмор, Ник?


Веѓите ми се искачуваа до линијата на косата, но пред Хок да ужива во своето мало изненадување, повторно ги спуштив.


Прашав. - „Каква шега? .


"Шега?" - рече тој запали уште една од своите валкани пури.


„Ме слушнавте“, реков.


Хок играше огорчена невиност. Еден ден ќе платам некому многу пари за да му направам реплика на Оскар. - Зошто се сомневаш во мене, Ник? Дали некогаш сум те излажал?


Моравме и двајцата да се смееме.


„Сериозно“, рече тој. - А за патување? Тој се наведна на грбот на столот што се врти, а очите го скенираа таванот како да е карта на светот.


„Некаде убаво и топло каде што можете да се ослободите од студот на Арктикот“, рече тој.


Чекав без да кажам ништо.


„Ах, земете ја на пример француската ривиера. Слушнав дека е прекрасно во доцна пролет, непосредно пред туристите да се соберат таму. Место како Ница. Имав доволно информации. „Слушај“, реков. „Зборуваш за одмор или работа?


Идејата на Хок за искрен одговор беше ново прашање. - Знаеш ли кој е сега во Ница?


„Кажи ми“, реков.


„Едноставно една од најдобрите филмски ѕвезди во Америка.


Реков. - 'Навистина?'


„Да, навистина“, рече Хок со насмевка како ајкула. „И таа изгледа е сама“. Синоќа беше таму, сосема сама, во Palais Méditerrane, играше и губеше на рулет и никој не можеше да ја утеши. Хок одмавна со главата поради „тагата“ на сето тоа. „Во ред“, реков. 'Се предавам. Кој е ова?'


Неговите очи се стеснија малку додека тој одговори: „Никол Кара“.


„Никол Кара“, реков, „почина во авионска несреќа пред четири години“.


'Навистина?' Рече Хок, ставајќи го мојот авионски билет преку масата.


Поглавје 2


Тој беше вистински изрод.


Стоев и го гледав во неговиот стаклен кафез, не забележувајќи ништо освен неговата работа. Малечка птичја глава, нервозни очи трепкаат зад пар наочари сместени на долг клунест нос. Неговото коскено тело се грчеше од нервна напнатост, како секогаш да бега кога ќе се исплаши. Никотинските прсти ги прелистуваа фотографиите на неговото биро покриено со пепел. Сам во својата мала соба со чист поглед на неговите шкафчиња, кои стоеја таму како импозантни редови надгробни споменици на преполни гробишта, тој се чувствуваше во својот елемент. Хуберт Виклоу, љубител на факти, чувар на спомени, носител на заборавени податоци. Неговата империја беше правливата архива на Обединетата национална информативна агенција.


Светлинските зраци кои се пробиваат низ загадениот њујоршки воздух низ високите прозорци на собата донесоа единствено олеснување. Воздухот висеше мирен и тежок од прашина во собата.


Минатото е балсамирано во овој огромен мавзолеј: новинарски останки на полковници кои владееле некаде во Латинска Америка една недела или еден месец; убијци чии злосторства ја возбудуваа јавноста околу четиринаесет дена; измамници, спортисти, претседатели, премиери, прогонети кралеви, огромна меѓународна парада на луѓе кои го привлекоа каприциозното внимание на печатот за момент, а потоа се лизнаа за да бидат практично заборавени. Но, не и Хуберт Виклоу.


Во огромните вдлабнатини на неговиот ум беа натрупани имиња, факти, податоци и статистики како богатство на скржавец. Она што не можеше веднаш да се сети од сеќавање, можеше да го најде за десет минути, извлекувајќи го минатото од фиоките на гробниците на неговите кабинети.


Има луѓе кои можат да направат таква меморија профитабилна, но не и Хуберт Виклоу. Ставете го меѓу странци, натерајте го да настапи и кажете му како да се збогати со само едноставен факт, а сè што излезе од неговата тенка, грчевита уста беше беспомошно пелтечење. Ги крена рамениците и ги подаде рацете, дланките нагоре. Слабо одмавна со главата. На челото му играа зрнца пот и се тркалаа по носот.


Хуберт Виклу беше обдарен со чуден и суптилен гениј. Фрик беше добар збор за него. Пријател исто така.


Го исчистив грлото.


Запрепастен, тој погледна нагоре. Рака допре куп фотографии на подот. Лицето му стана црвено. Раката ја плесна цигарата што тлееше во пепелникот, ја промаши и ја преврте цигарата преку масата.


„По ѓаволите“, рече тој. „Проклетство“.


„Смири се“, реков. „Ова сум само јас“.


Успеа да ја најде цигарата и сега беше удвоен на столот, вредно барајќи фотографии под неговото биро.


Неговите зборови се вртеа низ облаците чад. „Прво да го исчистам нередот“. Таму. Проклетство. Слушнав како ја удира главата на масата долу, а потоа повторно се појави со неговите фотографии; зацрвенета, но среќна.


Внимателно ги стави на масата, стана и ја подаде раката. - Како си, Ник?


„Како и секогаш“, реков. 'И ти?'


„Го правам најдоброто што можам“, рече тој.


Тој зеде куп фотографии од столот во аголот на неговата соба и ги стави на подот. „Седнете“, рече тој.


„Седам“.


Ставајќи го скелетот назад на столот што се врти, ја изгаси цигарата, запали друга, ја стави до аголот на устата и брзо се повлече. Пепел полета низ воздухот и слета на неговата кошула. „Сè уште интегрирани услуги за печат и жици? Овој псевдоним беше единственото нешто што тој некогаш го посочи за табу темата на мојата работа. „Навистина“, реков.


„Па, што можеме да направиме денес за нашите колеги новинари? - праша со насмевка.


„Ми требаат информации“, реков.


Хуберт се лизна напред на масата. „Кажи ми за тоа“, рече тој.


„Никол Кара“, реков.


„Загина на 3 март 1972 година во авионска несреќа на аеродромот во Франкфурт, во која загинаа триесет и шест патници и членови на екипажот на „Каравел“, ангажиран од...


Ја кренав раката. „Хуууук“.


„Не сакав да направам да се чувствувате како да не сум повеќе таму“.


„Никогаш не ми падна на памет“, реков. „Да се фокусираме на деталите. Прво, дали си сигурен дека таа е мртва?


„Без сомнение“.


Прашав. - „Дали никогаш не сте слушнале нешто спротивно „Сомнежи за идентификација на телата.


„Не“, рече Хуберт. - Таа е мртва. Никој, па ни фан клубот, не изрази поинакво мислење“.


„Никогаш никакви индикации за спротивното?


„Не, и апсолутно не“.


„Во ред“, реков. „Второ и последно прашање: Да претпоставиме дека запознав жена која изгледа токму како Никол Кара, целосна двојничка, така да се каже. Како да знам дали е вистинска или измамник?


„Тоа е тешка задача“, рече Хуберт. Ја изгаси цигарата, ги стави рацете зад главата и се наведна наназад, затворајќи ги очите. „Никол Кара“, промрморе тој. Никол Кара. Мора да ги знаете нејзините детали. Тежина, висина, боја на очи, коса. Таа е природно русокоса или беше. Тој зборуваше замислено. „Најважните податоци се едноставно факт. Потребно ви е нешто посебно што досега не сте го виделе во филм“.


'Тоа е тоа?'


„Како мала бенка, многу високо од внатрешната страна на левото бедро.


'Токму?'


„Повеќе од само гласини“, рече тој. „Не можам да се сетам каде го прочитав, но верувам во тоа. Мислам дека можеш да сметаш на тоа, Ник. Ова е најдоброто што можам да ви го понудам.


Станав и му подадов рака. „Не знам како го правиш тоа“, реков, „но ти си чудо“.


Хуберт си дозволи задоволна насмевка и стана. „Има уште нешто што можеби ќе треба да знаеш, Ник. Погледнав во него прашално.


„Ти си втората личност со силен интерес за Никол Кара која ми дојде на врата во последните шест недели.


„Продолжи“, реков.


„Како што знаете, Uni-National News не се однесува само на печатот. Ние сме и комерцијална агенција. Секој може да дојде овде и да го купи она што го нудиме. Најчесто тоа се фотографии, главно за книги. Пред околу шест недели еден човек дојде овде и сакаше да купи копии од сите фотографии на Кара во нашата архива.


„И порано сте имале вакви барања, нели?


„Понекогаш“, рече Хуберт. „Обично, сепак, тие прво доаѓаат овде да ги погледнат сите фотографии и дури потоа да им кажат што сакаат. Овој човек го купи без да гледа. Ова беше првата необична карактеристика.


- А втората?


„Второ, немаше голем интерес за Никол Кара во последните неколку години. Од нејзината смрт беа објавени неколку книги. Објавени се еднократните мемоари на фан-клубот. И тоа беше се. Потоа добивме барање за една фотографија за да се илустрира популарна приказна од тие години. Затоа, барањето од неа за сè што имавме беше неговата втора необична работа“.


- А третата? .


-Имаш девојка по име Вилхелмина. Тоа беше изјава, а не прашање.


Вилхелмина е прилично смртоносен помошник, поточно пиштол Лугер. Таа никогаш не беше далеку од мене. Не повеќе од Хуго, мојот шило, и Пјер, гасната бомба.


„Овој човек имаше таква девојка“, рече Хуберт. „Под левата пазува“.


„Како изгледаше?


„Голем човек“, рече тој. „Еден од оние типови со широки раменици, набиени“. Лицето е како неандерталец. Очи скриени зад очилата за сонце. Лузна на левата јаболка, долга околу два и пол инчи.


- Дали кажа што ќе прави со овие фотографии? „Тоа беше речиси сè што рече. Тој рече дека момчето за кое работел бил луд по неа.


- Дали го знаеш неговото име?


Хуберт пребаруваше низ купот сметки во фиоката на неговото биро. „Ќе ти се допадне, Ник“, рече тој, избирајќи еден.


Ја погледнав хартијата што ми ја подаде. Потписот на клиентот беше на дното. Во близина има чкртаници што би го засрамиле шестгодишното дете: Џон Смит.


„Тој беше прекрасен како што изгледаше“, забележа Хуберт. Сигурно имаше нешто обвинувачко во начинот на кој го погледнав мојот стар пријател, бидејќи неговиот глас звучеше речиси одбранбено. - Ајде, Ник. Како можев да знам? Секој може да дојде овде и да купи што сака“.


„Не ми обрнувај внимание“, реков. „На крајот на краиштата, овој човек може да биде целосно невин“. Можеби тоа е само случајност.


„Се разбира“, рече Хуберт додека одев кон вратата. „Постои таква шанса.


Повторно му подадов рака и се поздравив. Тој продолжи да гледа додека одев по долгиот коридор кон лифтот.


„Збогум, Ник“, го слушнав како вели. 'Чувај се. Внимавај.'


Поглавје 3


'Чувај се. Внимавај.'


Овие зборови не можеше да се удави ниту од бесниот татнеж на моторите триесет илјади метри над Атлантикот. Сето тоа беше застрашувачко. Одмор кој не беше одмор. Проклет Хок. Прекрасна девојка која може или не е мртва.


Го погледнав мојот послужавник со храна. Од морето кафеав сос што го опкружуваше парчето недоволно варено месо, како око на киклоп, ѕирна исплашено парче кромид.


Сенка ми го вкрсти погледот, слушнав како прашува стјуардесата. - 'Не сум гладен?'


Одмавнав со главата.


Нејзината долга, тенка рака се движеше пред мене за да го земе послужавникот.


Победив со земање чаша виски. „Ми се допаѓа“, реков. „Можеби ова ќе ми помогне да спијам“.


„Да“, рече таа. - И ова е еден од начините. Погледнав пар сини очи и немирна насмевка.


„Слушнав дека има и други пијалоци“.


„Да“, рече таа. - И подобро за вашиот црн дроб.


Запалив една од моите цигари со златен врв. - И за белите дробови, мислам.


„Да“, рече таа. - И за белите дробови. Дали ќе останете во Париз?


'Не. Имам поврзувачки лет од Орли четириесет минути откако ќе слетаме таму.


'За жал. Инаку би можел да ти ги покажам знаменитостите.


„Да, се разбира“, реков. - Но можеби друг пат.


'Можеби.'


Таа го зеде чаршафот и се сврте да си замине.


„Мислам дека е подобро да ми земеш уште малку виски“, ѝ реков одзади.


Проклет Хок, си помислив повторно. Дури ни селотејп не би ми помогнал.


Сè уште бев во лошо расположение кога истиот ден слетав на аеродромот во Ница со лет од Париз. Од таксито што ме однесе до хотелот Beau Rivage на Quai des Etats-Unis, можев да го видам од една страна осветленото пространство на Средоземното Море. Од другата е речиси континуирана линија од хотели, вили и високи згради, кои се тресат како куп разгалени деца во легендарните игралишта на богатите.


Мојата соба имаше поглед на море. Низ високите француски врати дуваше ладно ветре. Ги распакував торбите, ги ставив Вилхелмина, Иго и Пјер во две склопени крпи и ги однесов на плажата со камчиња.


Цел час лежев со затворени очи, слушајќи го шепотот на водата на брегот.


Кога се вратив во мојата соба, немаше потреба да ја направам вообичаената проверка. Не можеше да се негира фактот дека некој бил внатре.


На масата за појадок имаше голема корпа со овошје. Ананасот имаше бела карта закачена на зелена лента. Ракописот му припаѓал на некој француски продавач, но немало сомнеж за автентичноста на предавателот. „Добредојдовте на француската ривиера“, гласеше честитката. „Нека вашиот одмор е сè на што можеме да се надеваме“.


Хок е шупак! Од моментот кога се вратив од базен ми пречеше, ме нервираше, ми се смееше. Отпрвин се претпоставуваше дека Хсианг можеби избегал од мене. Тогаш тоа беше не толку очигледна покана да се земе не толку очигледен одмор. Исто така, во минатото имало моменти кога Хок штедел на детали за некоја мисија. Можев да го разберам тоа. Имаше работи за кои знаеше дека не се толку безбедни како што знаев јас, со оглед на ризикот да биде заробен. Плус, не морав да знам сè за да ја завршам мојата задача. Но, да ја кажам вистината, немав поим зошто сум во Ница. Што му е гајле на Хок дали Никол Кара е жива или не?


Рацете ми беа стиснати во тупаници. И крвта лудо чукаше во моите уши. Смири се, си реков. Да претпоставиме дека старецот во неговата дупка на Dupont Circle во Вашингтон знае што прави. И тогаш, ако не знаете што е тоа, обидете се да дознаете нешто. Само оставете ги работите да се случат. Токму тоа незнаење ви предизвикува толку многу проблеми.


Акција. Ова беше она што ми требаше. Тогаш секогаш се чувствував подобро. Времето на чекање заврши. Се туширав и се облеков за вечер. Во внатрешниот џеб од мојата јакна беше мојот нов пасош под името Николас Андерсон. Каде и да одев, пиштол, шило и гасна бомба може да шокираат, особено ако чуварите беа толку остроумни како што се сомневав.


Овој пат ќе останат Вилхелмина, Уго и Пјер. Тие не беа придружници на Николас Андерсон, туристот. Но, човек по име Николас Картер со чин Килмастер АХ би бил будала да излезе сам. Заглавив две сечила со еден раб зад јаката. Третиот беше во појасот на грбот. Лежеа рамно, невидливи, смирувачки и смртоносни.


Сè уште ќе имам време да вечерам пред да започне мојата вечерна работа. Напуштајќи го хотелот, свртев лево, го преминав Quai des Etats-Unis на следниот агол и ја започнав долгата кривулеста прошетка покрај морето до пристаништето за ручек под фреско, сам и на светлина на свеќи, со пржени ракчиња, рататуј и бело вино. . .


Не брзав. Сега кога бев подготвен да преземам акција, ја изгубив таа преголема стимулација. Уживав во храната и околината. Од другата страна на пристаништето, ноќе влегуваа јахти и шлепери. Небото се затемни, станувајќи од сино во црно. Светлата во рестораните од другата страна трепкаа. Ја испив последната голтка вино и ја изгасив цигарата.


Да имав одмор, веќе ќе беше готово. Време беше да се започне.


Со голи гради, поддржана од младешки раце, таа се издигна од морето од висока трева и црвени цвеќиња, блед, сладострасен предвесник на темни задоволства и сеопфатни задоволства за оние кои се подготвени да подлегнат на искушенијата во зградата во крем боја. . зад неа. Ако статуата имаше име, никој немаше да помисли да ја додаде. Но, со оглед на ситуацијата, влегувањето во казиното, можеби овие напори беа непотребни. Лејди Форчн ќе биде доволна.


Медитеранот Palais de la Méditerranée на Англиското шеталиште во Ница не е ниту најдоброто ниту најлошото казино на Азурниот брег. Сепак, тој е професионален, ефикасен и подеднакво добредојден за туристите кои го ограничуваат својот ризик на десет до дваесет долари за ноќ и за играчите кои бараат поголеми влогови.


На врвот на двојното заоблено скалило кое води до вториот кат, кое се протега во сите правци, познато како Les Salons de la Mer, се свртев кон Секретаријатот. Зад пултот, кој повеќе личеше на гардероба, седеа двајца мажи во опашки, бледи, со воздух на неуништлив скептицизам. До нив седеше млада жена со тешки очи облечена во тажен фустан, споделувајќи ги нејзините сомнежи за човештвото што блеснаа пред нивните уморни очи. Околу масата се собраа неколку туристи, очигледно од една од многуте конференции кои постојано ги одржува градскиот совет на Ница.


Додека се пробивав низ нив, на шалтер ги ставив мојот пасош и паричката од пет франци. Паричката беше доволна за влез за една вечер. Петнаесет франци неделно, триесет месечно, шеесет во сезона. Што и да ми беше дозволено внатрешно, тука направив голема претпоставка. Се обложував на самата среќа, обложувајќи се дека за една вечер ќе го добијам она што ми го испрати Хок.


Еден од мажите со скептичен изглед го отвори мојот пасош на Николас Андерсон, зјапа во фотографијата, а потоа го прегледа моето лице.


Го пополнив формуларот додека ми го проверуваше пасошот во архивата во аголот зад него. Задоволен, го чкрта моето име на жолта казино карта со две бордо ленти од страна и го турна кон мене.


Двајцата чувари на влезот во Les Salons de la Mer кимнаа со главата на мене додека се приближував до вратата.


Стоев на врвот на три мермерни скалила што водеа во луксузна сала; соба на различни нивоа, широка и долга, како фудбалско игралиште, целосно покриена со црвено. Наспроти мене, црвените завеси ги врамија прозорците со поглед на морето. На малите балкони надвор, капени во месечевата светлина и влажните пролетни ветришта, паровите пиеја пијалоци и разговараа над бучавата од сообраќајот. Имаше маси меѓу мене и балконите лево и десно. Рулет, глупости, бакара, блек џек, écarté, тренте и гаранција. Под мекиот сјај на крваво црвените екрани, сребрените запчаници се вртеа, картичките шепотени против зелената ткаенина, трескаа коцки и чипсот течеше во континуиран циклус на загуба и добивка.


Брзо прошетав низ собата, застанувајќи во еден од двата барови на пијачка. Немаше многу луѓе на почетокот на сезоната. Неколку маси беа затворени. Одвреме-навреме остро одекнуваше глас над гужвата: „Риен не ва плус“, а потоа слушав отчукување на топче од слонова коска на ѕидовите на тркалото на рулетот.


Немаше ништо посебно кај публиката. Американците се преполни околу блек џек и глупости маси. Толпата бакара се состоеше главно од Британци и постари луѓе, а меѓународната сцена беше фокусирана околу масите за рулет. Имаше неколку од сеприсутните Јапонци во сини костуми, бели кошули и вистински вратоврски, двајца Арапи, неколку Грци, неколку Скандинавци, еден Шпанец, Германци, Англичани и Американци.


Седнати на празни столчиња, напнати постари жени, вооружени со никулци од моливи, стуткани над листови хартија, осмислувајќи ригорозни системи како D'Alembert и Abolition.


Застанав зад една од овие старици на масата најблиску до влезот. Таму имав видно поле кое спречуваше некој да се протне низ главниот влез неоткриен.


На еден од крупиите му дадов двесте и педесет франци. „Има пет чипови“, му реков. Сметките исчезнаа во сефот на масата преку алчен отвор со месинг излив. Од ризницата полна со разнобојни жетони од различни деноминации, кон мене се лизгаа педесет жолти дискови. Ги пуштив да паднат дожд во џебот од мојата јакна.


Некое време си дозволив да заспијам под ѕвонењето на облозите, татнежот на тркалото, ритуалните извици на крупието, споени во бескраен ритам:


- Наос. Руж Повреда. Faites fox jeux. Риен не е плус. Кинц. ноар Повреда. Faites vous jeux. Риен не е плус. Колиба за завртки. Руж пар. '


Секогаш кога се отвораше вратата, го кревав погледот со надеж, но залудно.


Посегнав во џебот и почнав да ставам облози. Понекогаш масата ми ги земаше чиповите, понекогаш ми ги даваа. Моите мисли беа само половина на воланот. Играв на повисоки влогови.


Помина час и половина. Досадно, се префрлив на обложување на индивидуални броеви. Го собрав бројот на буквите во Ник Картер, го зголемив на десет и изгубив. Го собрав бројот на буквите во Николас Андерсон, се обложив на шеснаесет и повторно изгубив. Ги собрав писмата на Дејвид Хок, се обложив на девет и изгубив. Го собрав бројот на буквите во Никол Кара и повторно го поставив на десет.


Мојот чип беше само на бројот на зелениот лист, шансите беа 37 спрема 1. Дилерот го помести зглобот и огромното тркало почна да се врти спротивно од стрелките на часовникот. Топката од слонова коска застрела во тркалото во насока на стрелките на часовникот против протокот на абонос, како метеор на ноќното небо. „Риен не ва плус“, лае крупието. Тркалото забави. Топката испадна од под раб, ги прескокна преградите, забави, отскокна еднаш, двапати и падна во кутијата број десет. Греблото турна кон мене куп жолти чипови и еден розов чип од сто франци.


Ги зедов, му лизнав неколку жолти на дилерот кој го ставил облогот и се наведнав да го соберам остатокот.


Кога повторно го кренав погледот, таа стоеше таму, директно пред мене, од другата страна на масата. Таа беше возбудлива. Медно русата коса, собрана од нејзиното исончано лице и врзана со бледо зелена лента, ги откри високите јаболчници поддржани од убавица на која времето не можеше да ѝ следи. Тенкиот бел фустан, спуштен ниско на вратот за да ја покаже полнотата на нејзините полни гради, висеше на нејзиното добро пропорционално тело. Видов дека ништо не ги спречува нејзините тврди брадавици да ја притиснат ладната, мека ткаенина.


Посегна во паричникот и извади банкнота од сто франци. „Пет чипови“, му рече таа на дилерот.


Тој вешто ја завитка сметката околу дрвен диск и ја фрли во бакарниот канал на ненаситниот трезор. Ја пикна чантата под раката и го стискаше чипсот во двете раце, како дете кое стиска за планина од колачиња. Гестот беше толку невин што морав да се насмевнам. Во тој момент таа ги крена очите и ме загледа преку масата со очи кои светкаа како запален смарагд. Потоа повторно ги спушти очите со збунетост кон тие јаготки и продолжи да гледа во масата. Изразот на нејзиното лице стана сериозен, мрачен. Постигнувајќи меѓу играчите кои седат, таа стави еден од своите жолти чипови на седумте. Таа изгуби, се обложи на шеснаесет и загуби. Се обложила на седумнаесет и изгубила. Се обложи на деветнаесет и загуби. Се обложила на дваесет и шест и изгубила. Се обложила на триесет и три и изгубила.


Десет пати по ред се обложувала на еден број, најлош коефициент на табелата, а десет пати по ред изгубила. Дишењето сега и се забрза, а нејзината возбуда ги натера градите да се движат нагоре и надолу, отпуштајќи ја тенката ткаенина на нејзиниот фустан. Рацете лакирани во розова боја што го држеа нејзиното растопено богатство затреперија, а по уште два круга таа можеше да го држи она што остана во едната рака.


Никогаш не мислев дека игра за забава. На долната страна од нејзиниот врат блескаше тенок слој пот и еднаш, додека тркалото се вртеше, таа си ја гризна усната. Гледав како прстите од нејзината десна рака извлекуваат уште еден жетон од сè помалото снабдување на левата рака.


Таа го погледна. Нејзините усни формираа тивки зборови. „Ве молам“, рече таа. 'Ве молам.'


Таа го постави чипот број девет. Ритуалот се повторуваше: ротирање на тркалото спротивно од стрелките на часовникот, салата во друга насока; Во моментот кога топката падна, се слушна извик: „Риен не ва плус“ и тишина во која играчите чекаа.


Дури и да бев глув, се што требаше да направам е да ја погледнам во очи за да го знам резултатот. Две солзи се истурија од под нејзините очни капаци, течејќи таму за да и се тркалаат по образите. Го видов нејзиното тело напнато. Тешко голтнала и солзите и престанале.


Таа погледна во нејзината рака. Останаа шест чипови. Нејзината долга кафена рака се завитка околу еден од нив и го стави на дваесет и четири. Овој пат таа ги затвори очите додека тркалото се вртеше. Резултатот не беше подобар. Помалку од десет минути подоцна и останаа само два чипови. Нејзината вознемиреност не беше намалена, но сега изгледаше речиси резигнирано на нејзината несреќа. Таа не се двоумеше. Таа постави чип број тринаесет.


„Среќна“, ѝ викнав преку масата.


Таа ме погледна и се обиде да се насмее. Но, таа не можеше да спречи да и треперат брадата и усните, а очите и светкаа од солзи. Повторно ги покри, избегнувајќи го мојот поглед.


Продолжив да ја гледам. Во позадина, горе се отвори врата. Влезе човек. Изгледаше како големото момче кое собираше податоци за неа.


Поглавје 4


Стоеше таму само дел од секунда пред неговите остри очи да ја следат. А потоа неговите супер сјајни црни шилести чевли треперат по скалите кон црвениот тепих. Веќе и се приближував околу масата.


Веднаш зад неа, насмеан од суровото задоволство што му ја збрчка лузната на образот, ја подигна раката и ги закопа своите полни прсти во месото на нејзината десна рака, веднаш над лактот. Тој ѝ шепна нешто на уво.


Таа се напна, лицето и замрзна од страв. Одлучна, но претпазлива, плашејќи се да не предизвика проблеми, таа се обиде да се ослободи од неговиот упорен стисок. Нејзината исончана кожа покажа бели траги од грубиот притисок на неговиот стисок.


И пријдов од другата страна, сета добрина и невиност.


„О, тука сте“, реков јас. „Веќе почнав да мислам дека те изгубив“. Ако ви здодеа рулетот, што е со пијалок?


Во тишината што следеше, го слушнав дилерот како вели: „Едно“. Повторно изгуби.


Додека евтиниот парфем го облеваше како смрдеа од канализација и неговиот црн свилен костум блескаше во мекото светло на казиното, Полард Вилоу ја спушти раката и ги насочи сите свои ментални способности кон мене. И покрај парфемот, и покрај неговиот костум, тој секогаш ќе има изглед на човек кој поголемиот дел од својот живот го поминал во таверни каде што мувите вртат по питите.


-Кој си ти по ѓаволите? - праша со шепот. Ова беше добар знак. Не сакаше да направи сцена.


„Можеби г. Смит? беше мојот одговор.


Тој рече. - "А?"


Не се мачев да го гледам. - Па, што е со пијалок? - И реков. „Изгледате дека можете да искористите некое освежување“.


„Да“, рече таа. 'Да Благодарам. Секако дека може.


„Па, тогаш тоа е одлично“, реков. - "Ајде да одиме во?"


„Оваа дама има закажано состанок на друго место“, рече тој.


„Ти го кажуваш тоа“, реков. „Но, чудно е што таа не ми кажа за тоа“.


„Слушај, душо“, рече тој. „Прифатете го мојот добар совет и заминете одовде“. Не го пикајте носот во работи што не ве засегаат.


„Ох, но тоа ме засега мене“, реков. „Ја слушнавте младата дама“. Таа сака да се напијам со мене.


Лицето му стана црвено. „Не ме терајте да ве прашам премногу пати“, рече тој.


Неговата рака лежерно ја фрли назад јакната, намерно ми покажа што му е напикано во појасот, а исто така ми покажа дека има повеќе храброст отколку здравиот разум и дека безбедноста на Медитеранот не е толку сигурна како што мислев. Од дел од секундата што го видов овој пиштол, изгледаше како да го поткрепи своето возење со мексикански Trejo .22, модел 1. Мексико можеби не е познато по својата индустрија за оружје, но неколкуте убавици што доаѓаат од таму се такви. мирен како пироман на брод барут. Моделот 1 е валкано и многу необично оружје. Има селектор во горниот лев агол на продавницата. Кога ќе го превртите и ќе го повлечете чкрапалото, пиштолот испука осум куршуми автоматски рафално.


Девојката остана без здив. „Не биди идиот, Гвидо“, рече таа.


„Мислам дека не го користиш“, му реков.


- Не би ризикувал.


„Се надевав дека ќе го кажеш тоа“, реков.


Нежно ја фатив нејзината рака и заедно тргнавме кон вратата. Зад нас, Гвидо промрморе проклетство.


Неговиот ум, или што и да се крие зад тоа чело на неандерталецот, мораше да помине низ голема борба за да дојде до заклучок или да се сети што некој му рекол да направи. Тој не ме сметаше за тип кој ќе стане гениј во одделот за независно размислување.


Во меѓувреме, веројатноста тој да отвори оган се намалуваше со секој сантиметар што го зголемувавме растојанието меѓу нас. Гвидо е трениран да дејствува и да не размислува, и ако веднаш се зафати да размисли за ситуацијата, ќе имаме доволно време да пешачиме до Париз.


Додека го чував напнатото тело на девојката надвор од линијата на огнот, побрзавме кон вратата. Гвидо има повеќе храброст отколку разум, но секоја секунда ми го потврдуваше верувањето дека е програмиран да избегнува светкави сцени.


Поминаа само неколку секунди пред да стигнеме до врвот на скалите, но секогаш изгледа подолго кога некој од тие курирски среќни муштерии меле нешто во главата.


Поминувајќи низ вратата, одевме низ ходникот до левото крило на скалите, кои во два свода се спуштаа до влезот во Медитеранската палата.


Неколку моменти подоцна слушнав тешки чекори на другото скалило и, гледајќи во таа насока, го видов Гвидо како трча надолу, речиси до нас. Неговите очи од под затворените веѓи беа полни со бес.


Беше само два-три чекори од нас кога излетавме од влезната врата на Палатата во студената ноќ. Барателите на задоволство сепак дојдоа, иако во помал број. Кога погледнав назад, црн цитроен и бел мерцедес се лизнаа пред влезот. Како што поминувавме покрај статуата на Лејди Форчн, го видов Гвидо како стои неподвижен, со полна силуета наспроти светлата на казиното, ја крева тупаницата и мавта со неа.


„Бегај“, и реков на девојката.


„Да“, рече таа. 'Знам.'


Трчавме по Англиското шеталиште. Лесна магла што доаѓаше од морето во внатрешноста на земјата ја покри низата светла на влезот во заливот Ангел како мека крпа. Во тешкиот воздух, тробојните знаменца млаво висеа покрај столбовите, кои требаше да му дадат празничен изглед на патот. Сообраќајот се смири, тишината ја прекинуваше повремено татнежот на моторот.


Чуден, застрашувачки воздух висеше над брегот, чувство на влажно гниење растеше во темнината, поглед на вистинската веселба на денот и вечерта, сега потрошена од лазичката ноќ.


Во тишина побрзавме низ светлината и сенката. Терасата на хотелот Вестминстер беше преплавена со жолти светилки, а жолтите свеќи трепереа на масите надвор каде постарите гости, спакувани на влагата, пиеја кафе и се бореа против прегратката на осамениот сон. Зад хотелот се наоѓаше трошната вила Прат, безживотна зад екранот од палми и истрошените ролетни.


Погледнав назад. Од Гвидо немаше ни трага. Сепак, имав чувство дека не гледаат. Поминавме покрај хотелот Вест Енд и Музена Масена, каде што рефлектори играа меѓу палмите зад железните порти. Напред, наспроти позадината на небото осветлено од месечината, куполата на хотелот Негреско можеше да се види како полни женски гради.


Застанав и ја свртев девојката кон мене. Нејзиното лице поцрвене од возбуда и очите и светкаа. Нејзиното тело за момент се лизна над мене.


„Благодарам“, рече таа без здив. 'Благодарам господине...'


„Андерсон“, реков. „Николас Андерсон“.


„Па, ви благодарам, г-дин Андерсон“.


„Сè уште не ми заблагодарувај“, реков. „Сè уште не сум сигурен дали сте надвор од шумата“. Мислам дека твојот пријател Гвидо не беше среќен поради тоа што се случи во казиното.


„Не“, рече таа. „Дефинитивно не, ќе има многу повеќе проблеми.


„Кажи ми“, реков. -Се викаш Никол Кара?


Таа долго време ме гледаше во очи. Убавото лице, кое некако ја измеша невиноста со ветувањето за префинета страст, сега изрази очај.


„Многу луѓе веруваат во тоа“, одговори таа. „Барем еден човек е сигурен.


Тоа беше одговор што не реши ништо, но пред да можам да кажам повеќе, изгледот на безнадежноста исчезна од нејзиното лице. Палаво ја фрли главата. „Господине Андерсон“, рече таа. „Претпоставувам дека сакаше да ми понудиш пијачка“. Што е подобро време од сега?


Бар Негреско е речиси исчезнат. Огромната соба личеше на темна пештера со слабо розова светлина избрана да се додворува на исушената кожа на старите жени.


Седевме рамо до рамо на сина клупа на тркалезна маса со мермерна покривка, која се потпира на вештачка кожа од леопард.


Повторно ја почувствував кревката убавина на девојката, топлината на нејзиното силно бедро до моето на сината клупа, кривината на нејзините гради, класичниот облик на нејзиното лице, полнотата на нејзината златно-кафеава коса... смарагдот возбуда во нејзините очи.


Келнер во бела јакна ни пловеше со практикуваното понижување на хотел склон кон угостителство за крајни вкусови.


'Што сакаш да пиеш?' - ја прашав девојката.


Таа се насмеа итро, како тинејџерка пуштена во кафуле.


„Ох“, рече таа. - Навистина не размислував за тоа. Морам да признаам дека не сум баш познавач на алкохол, но еднаш сонував да испијам цела листа на коктели.


Келнерот ги измеша нозете, изразувајќи тивка мешавина на вознемиреност и бескрајно неодобрување на пријатниот муабет. Бев во искушение да му понудам стипендија за драмско училиште.


Раката на девојчето претураше меѓу две чинии со маслинки и крекери за да земе картичка.


„Ќе го пробам ова“, рече таа.


На картичката пишуваше: „Кралска Негреско 14 Ф“.


Тоа беше состав од кирш, сируп од малини, сок од портокал и шампањ Moet. Само што го прочитав ова, мојот стомак се запали од револт.


„Не, не мислам дека си експерт“, ѝ реков.


Му реков на келнерот: „Еден кралски Негреско“. И скоч со мраз. Тој се поклони и замина.


Тешко е да се скриеш во Бар Негреско. Тоа е всушност одлично место за да се биде многу видливо, па ми беше мило што бев таму. Ова беше и причината зошто отидов овде откако го напуштивме казиното. Што пак ме израдува исклучително што девојката го избра ова место за да се напие. Во овој момент од битката, немав намера да одам под земја. Сакав да знам повеќе за девојката, повеќе за Гвидо и повеќе, многу повеќе за човекот кој го испрати овој пештерски човек во Медитеранската палата. И јас сакав да дознаам, притоа внимавајќи никој да не ме бара.


Вечерта досега беше благослов. Најдов девојка. Оваа игра заврши добро. Гвидо ме најде. И да бев во право, невидлив човек ќе беше сведок на нашето избрзано бегство во Негреско. И тогаш вечерта не само што беше благословена, туку и едвај започна.


„Госпоѓо“, рече келнерот. Наведнувајќи се во половината, и го ставил нејзиниот пијалок на тркалезна хартиена салфетка со буквата „Imperial N“ и зборовите „Negresco“ и „Nice“ во три сини прстени.


„Господие“.


Се свртев кон девојката и ја кренав чашата. „За среќа“, реков.


Таа ме погледна преку работ на стаклото. Палавиот и весел поглед исчезна од нејзините очи. Повторно видов солзи.


„Не, реков: „Сфаќам дека не беше толку среќна вечер за тебе“.


„Не“, рече таа. "Се разбира не". Нејзиниот глас беше слаб и очаен.


„Ако ми го простите тој груб коментар“, реков, „знаете за рулетот исто колку што знаете за пиењето, со оглед на вашата игра во него“.


„Знам“, рече таа.


„Луѓето го прават ова постојано“, реков. „Повеќето луѓе доаѓаат таму да се забавуваат, но јасно сте оставиле впечаток дека сте некој што се занимава со посериозни работи.


Таа одмавна со главата. Дури и при слабо светло нејзината коса блескаше. „Не, господине Андерсон...“


„Мислам дека треба да ме викаш Ник“, реков. „Во ред“, рече таа. 'Ник.'


„Тоа е подобро“, реков.


„Не, не бев во тоа казино за забава“.


„Изгубивте деведесет и пет франци“, реков.


„Ми посветуваш многу внимание“, рече таа. „Па“, реков, „сам сум во Ница и беше тешко да не те забележам“.


Таа накратко се насмевна. „Претпоставувам дека ...


Посегна во нејзината мала чанта. Видов бело марамче, пасош, кармин и последниот, жолт чип. Таа го извади и со мало кликнување го стави на мермерната плоча. „Пет франци“, шепна таа.


„Тоа се сите пари што ги имаш, нели?


'Да. Дали е навистина толку лесно да се види?


„Се плашам дека е така.


„Тоа всушност не се пет франци“, рече таа. „Тоа е парче пластика.


Прашав. - „Зошто победата во ова казино ви значи толку многу?


По втор пат таа вечер нејзините очи го скенираа моето лице.


„Не изгледаш сиромашно“, реков, „не изгледаш гладно“. Не ви треба облека и засолниште. Не добивам впечаток дека се обидувате да освоите одмор или вагон накит. Алчноста исто така не доаѓаше во предвид.


- Не.


„Но, игравте за да освоите многу пари. Ова ти беше важно.


„Да“, рече таа. - Еве го.


„Мислам дека би сакал да знам зошто“.


Таа повторно го проучуваше моето лице со оние интелигентни зелени очи, сега студени и длабоки, како самото море.


'Што гледаш?'


„Опасност“, рече таа. „Тешкотии“.


„Можеш да ми веруваш“, реков.


„Да“, рече таа. - И јас мислам така.


„Покрај тоа“, реков, „со само еден токен од пет франци, немате многу избор“.


Нејзините влажни, топли усни се оддалечија од нејзините дури бели заби во неволна насмевка. „Но, ако не ти верувам, ќе заминам“, рече таа. „Тогаш ќе се обидам да најдам некој друг“.


- Дали е толку важно?


'Да'. Ја зеде чашата и испи долга голтка.


- Сакате повеќе?


„Не сум навикната да пијам“, рече таа. „Сепак, мислам дека сакам уште една чаша. Не знам дали сакам да бидам пијан за да заборавам или да славам. Да, Ник, уште еден.


Го повикав келнерот и чекавме молчејќи додека тој донесе друг Ројал Негреско.


Испила уште една голтка, а кога завршила, како да донела одлука. „Да“, рече таа. 'Ти верувам. Се надевам дека сте тип кој помага. Ова навистина не е за мене, не само за девојката што ја запознавте во казиното еден ден.


„Знам“, реков, уверувајќи ја.


„Ова оди многу подалеку од мене и тебе. Да, треба да освојам многу пари и брзо. Дали го виде ова. Ми треба ова за да вработам некого.


Ги кренав веѓите во неизговорено прашање.


„Некој многу посебен“, продолжи таа. „Не знам ни колку чини. Знаеш, Ник? Дали знаете колку чини да изнајмите убиец?


Посегнав и извадив жолт чип од масата. „Пет франци“, реков.


Поглавје 5


За момент нејзиниот израз се промени во израз на изненадување. Потоа, свртувајќи го своето збунето лице кон мене, се потпре на мене. Ги видов нејзините очи, сега осветлени од озлогласениот оган на смарагд, нејзините усни раздвоени, приближувајќи се кон моите.


Следниот момент се напна. Нејзиното лице стана пепел. Нејзиниот поглед беше вперен зад мене, на споредната врата од барот Негреско.


Се свртев. Гвидо беше првиот што го видов, некако насмеан. Потоа видов аголен, жилав Кинез, со неговото високо, витко тело обвиено во црно од глава до пети. А меѓу нив, меѓу овие негови слуги, е едно одвратно суштество кое ќе го знам како доктор Вајт. Лотар Инурис. Во моментот кога го видов за прв пат, тој се обидуваше со сите сили да го контролира гневот што го обзеде кога ја виде девојката подготвена да ги притисне нејзините усни на моите. Тој го врати својот израз и го повлече во наборот на добредојдена срдечност. Изразот одлично се совпаѓаше со неговиот аутфит: добро скроен син блејзер, сиви панталони, кошула која се сметаше за една од најновите креации од Turnull & Asser на улицата Џереми во Лондон, свилена марама и чевли Гучи.


Но, и покрај сета грижа и трошок за неговата облека, доктор Инурис имаше интелект поробен од перверзен и моќен импулс.


Неговите очи, зрнца од абонос, слуги на неговата склоност да ги сокрие своите вистински намери, беа поставени на мала топчеста глава, крунисана со густа црна коса, исчешлана од неговото тесно чело. Самата глава, со тенки пурпурни усни и тесни ноздри во голем нос, изгледаше џуџе во споредба со долгото и широкото тело. А сепак не даваше навестување на сила, само идејата за благост вкоренета во вечното самоуживање. Неговите раце беа извонредни. Долги дланки, ненормално долги, зашилени прсти, кратки нокти. Рацете на хирург или давеч. Мазното, безбрадо лице и чудната, болна бледа кожа даваа впечаток дека е нарушена рамнотежата на жлездите, прво разградувајќи го телото, а потоа принудувајќи го умот да служи на неприродни опсесии. Изгледаше како човек кој уживаше да повреди некого и да ги подложи другите на неговите бизарни перверзии што го контролираа. Налутено издиши. Видов дека неговата шамија малку се олабави, откривајќи двоен ред брадавици што го покриваа неговиот тенок, бодлив врат, како гротескна јака со збрчкани очи.


Други како него ми го преминаа патот. Тие споделуваа дух на самодоверба во успешното остварување на незамисливи дела и верба во сопствената генијалност што ги убеди во непробојниот имунитет на одмазда. Уште пред да зборува, јас веќе го познавав д-р Лотар Инурис како човек чија природа не дозволува ништо друго освен лаги.


Тој се насмевна и се поклони. Крена една од неговите жилави раце во колеблив поздрав и тргна кон мене. Станав да го поздравам.


„Ах“, рече тој. „За момент помислив дека те изгубивме“. И тоа би било многу тажно. Но, прости ми. Прости ми за лошите манири. Допрва треба да се претставам. Дозволи ми. Јас сум доктор. Лотар Инурис.


Немаше сила во раката што ми ја подаде. Му ја покажав сета љубезност што можев. „Мило ми е што те запознав, докторе“, одговорив. „Јас сум Николас Андерсон.


„Американец, претпоставувам“, рече тој.


„Навистина“, реков.


„Почитувани луѓе“, рече тој. „Европа ви должи многу.


„Ви благодарам што го кажавте тоа, докторе“, одговорив. „Инаку, од она што го прочитав, не сме секогаш добредојдени овде“.


„Да“, рече тој. „Има и такви кои заборавиле, но јас не сум еден од нив. За оние кои забораваат, најдобриот став е толеранцијата“.


„Па, докторе, може ли да ви дадам нешто за пиење?


Замавна со главата со жалење. „Ја ценам вашата великодушност, господине Андерсон, но се плашам дека ќе морам да одбијам“. Причината поради која сум овде не е секуларна, туку чисто професионална“.


Застанав меѓу него и девојката која остана на масата. Ја наведна главата во нејзиниот правец, спуштајќи го уште повеќе неговиот и онака мек, културен глас.


Тоа беше глас кој пука од навестувања. И токму овој втор глас имаше за цел да го импресионира слушателот. Супериорниот интелект на Инурис, неговите неспоредливи способности, неговата добронамерна искреност и, ако сето ова не беше доволно, опасноста да се исмева човек чии двајца придружници би можеле да се сметаат за способни да употребат сила.


„Ако сте запознаени со Европа, г-дине Андерсон“, рече тој, „а особено со Јужна Америка, можеби знаете дека титулата доктор се користи доста лабаво. Но, во мојот случај тоа е титула стекната и стекната по долгогодишно напорно учење. Јас сум м-р, г-дин Андерсон, специјалист по хирургија, што е нешто како механичка уметност. Препознавајќи го ова и немајќи намера да го игнорирам поттикнувањето на интелектот, се обидов да се стекнам со дополнителни специјалности. Јас сум и психијатар со практика која“, блесна со очите кон девојката, „е посветена на најтешките случаи“.


Мислев дека би било во ред да го поттикнам со мојата радост. - Значи, вие сте мајстор?


Бев награден со морници што го зафати неговото тело. „Да“, рече тој, обидувајќи се да се насмее. „Претпоставувам дека така не нарекуваат во Америка“. Многу интересен и примитивен термин. Но, не треба да се одвлекувам. Како што сакав да кажам, оваа млада дама се покажа дека е една од моите пациенти.


Го спуштив гласот на вчудоневидена доверливост. - Сакаш да кажеш дека е болна, докторе?


Д-р Инурис се трудеше да биде толерантен, но можев да видам дека со сета сила го тестирам неговото трпение. - Па, тоа е прилично општ поим, ако го кажете така. Во професионална смисла, сè е многу покомплицирано. Но, само да кажеме, без да го нарушиме односот лекар-пациент или да бидеме премногу технички, дека младата дама страда од сериозно емоционално нарушување“.


„Разбирам“, реков. - Можеш да ме измамиш. И се надеваш дека тоа е вистина, си реков.


„Не сите емоционални болести се манифестираат на начин што лесно може да го препознаат лаиците како вас“.


„Претпоставувам дека не“, реков.


Д-р Инурис ми се насмевна. „Мило ми е што сте толку слободоумни, господине Андерсон“, рече тој. „Гвидо јасно ми стави до знаење дека твоето однесување кон него во казиното беше, како да кажам, донекаде воинствено“.


„Да“, реков. „Но, од друга страна, овој твој господин не беше токму она што го нарекувате пријателски со оваа млада дама“. Мислам, тој ја повреди и таа не изгледаше особено заинтересирана за неговото друштво.


„Морам повторно да ве замолам за прошка“, рече д-р Инурис, додека ми се обраќаше со лицемерна, блескава насмевка. „Гвидо од време на време станува малку премногу ревносен. И претпоставувам дека се плашеше од мојот гнев. Гледаш, јас не водам редовна клиника. Младата дама е доверена на моја грижа во вилата недалеку од овде, и во оваа фаза од нејзиниот третман не е соодветно да ја подложиме на она што вие и јас го сметаме за нормални социјални приноси.


„Минатата недела“, продолжи тој, „таа успеа да ја напушти вилата за неовластено патување во казиното. Гвидо не е професионална медицинска сестра и можеби затоа треба да се очекуваат грешки од негова страна. Сепак, привременото исчезнување на девојчето многу ме налути на Гвидо, а тој свечено ми вети дека девојката повеќе нема да ја избегнува неговата придружба. Сепак, таа успеа да го повтори и вечерва.


Значи, разбирливо е, нели, дека Гвидо е, како да кажам, прилично нетрпелив со неа? И, Д. Инурис искрено рече: „Исто така е јасно дека, како американски џентлмен, вие благородно интервениравте за да ја заштитите од нешто што за вас беше целосно неприфатливо однесување“.


„Па, докторе“, реков, „не знаев дека има толку многу зад тоа“. Само ми се чинеше дека твојот слуга нешто смислил.


„Изгледот често може да биде измамен“, рече тој.


„Да, многу“, се согласив. „По ѓаволите, никогаш не мислев дека е болна“.


Д-р Инурис смирувачки ме потапка по раката. „Па, добро“, рече тој. „Потребно е премногу од вас да ги разберете работите врз основа на кратко набљудување, дури и медицинската наука понекогаш се збунува“.


„Гледам“, реков.


„Сега, г. Не знам колку ти и таа разговаравме, но ако ми дадеш некој добронамерен совет, би било мудро да погледнеш сè што таа би можела да каже во светлината на нејзината болест. Понекогаш е во искушение да каже работи кои на прв поглед може да изгледаат веродостојни, но, за жал, тие се предизвикани од нејзината болест, која се надевам дека ќе ја излечам“.


Кимнав во знак на согласност. - Навистина се надевам дека ќе ја излечиш докторе. Се чини дека е срамота што таква мила девојка како неа...“


„Ја имам секоја надеж“, рече д-р Инурис. „Но, времетраењето на третманот веројатно би можело да биде доста долго“.


„Многу лошо“, реков.


„Навистина“, рече тој, со навестување на нетрпеливост. „Но, сега навистина мораме да одиме“. Мило ми беше што ве запознав, господине Андерсон. Многу добро.' Пукна со прстите и Гвидо се пресели, подготвен за акција.


Тој не беше потребен. Девојката станала, ја ставила чантата под мишка и тргнала кон нив. Докторот ѝ се насмевна со добредојде.


Со израз на неконтролирано гадење, таа помина покрај докторот и Гвидо до ротирачката врата низ која влегоа. Висок, аголен Кинез ѝ го попречил патот, но кога таа му пришла, тој се тргнал настрана да и ја отвори вратата и тргнал по неа. Гвидо ги следеше1.


„Извини што те мачам“, ми рече д-р Инурис.


Одмавнав со главата: „Каков срам“, реков. „Толку слатко девојче...“


„Обиди се да ја заборавиш, драг мој човеку“, рече доктор Инурис додека одеше кон вратата.


„Ќе те придружувам“, реков.


„Нема потреба, драг пријателе“, рече тој со неумешен глас. „Ох“, реков. - Навистина би го сакал тоа.


Лицето на докторот се затемни. - 'Како сакаш.'


Го следев до вратата. Покрај патот стоел бел мерцедес. Го препознав како автомобилот што го видов кога го напуштивме казиното. Една девојка, Гвидо и еден Кинез стоеја во близина.


Докторот плесна со рацете. Тој рече. - „Што чекаме?


Кинезот ја отвори задната врата, а потоа зачекори напред и седна зад воланот.


Трепкајќи со своите долги, спектакуларни нозе, девојката се лизна на задното седиште. Забележав дека носи пумпи со високи потпетици. Жените ретко ги носат овие денови, но ниту една обувка досега не ја красела женската нога толку добро. Ги видовте пред неколку години кога Никол Кара сè уште беше жива.


Д-р Инурис се лизна внатре. Гвидо ја затвори вратата и седна до Кинезот. Моторот веќе работеше, автомобилот се лизна од работ.


Ги гледав како се оддалечуваат додека го меморирав бројот на регистарската табличка. Мерцедесот закочи на кривината. Низ задниот прозорец го видов докторот како ја крева раката кон неговото убаво лице.


Потоа се предомислив. Огромната рака се опушти како огромен пајак. Миг подоцна, само палецот и показалецот останаа надвор од раката.


Додека сенишниот автомобил вртеше во кривината, Др. Инурис многу бавно ја подаде раката, внимателно и со насмевка на силно задоволство, ги стави прстите на душникот на девојката и почна да ја стиска.


Поглавје 6


-


Се свртев и се вратив во барот. Доколку Др. Инурис значеше брза смрт, тој ќе му дозволише на Гвидо да го стори тоа. Можеби на докторот му се допадна бавната смрт, не се сомневав во тоа. Но, кога би сакал да го направи ова, би избрал многу поудобно место од задното седиште на автомобилот.


Повторно седнав на масата под критичкиот поглед на келнерот, кој изгледаше малку олеснето кога се вратив од моето мало излетување надвор со д-р Инурис и неговата страшна мала банда. Не мислев дека келнерот е загрижен за мојата безбедност или за сметката. Се посомневав дека неговиот вистински интерес е за мене, претпоставувајќи дека сум доволно здрав за да ја платам сметката, за да видам дали можеби, како и многу туристи, не знам дека е вклучен бакшиш во сметката и затоа ќе му платам двојно.


Јас гестикулирав во воздухот, а тој побрза кон масата, внимателно спуштајќи ги очите за да го турне мермерниот број кон мене. Додека го следев патот на неговата рака, мојот поглед падна на ракописот. Беше на штанд за хартија, искривен од стеблото на чашата од која пиеше девојката.


Ја кренав чашата и ја зедов хартијата. Додека Др. Јас и Инурис се лажевме, таа беше многу зафатена со нешто.


Таа ја напиша својата порака со молив за веѓи. „Вила Нарцис“, рече тој: „Кап Ферат. Помогни ми, за волја на Бога. „Не беше потпишано и сфатив дека сè уште не знам која е таа.


Но, знаев што е таа: разумна, и покрај сè што рече д-р Инурис. Доволно убава, очајна и самоуверена за да оди со злобниот лекар без отпор. Но, која била таа остана мистерија.


Тоа беше мистерија што требаше да ја решам пред крајот на вечерта.


Но, морам да дејствувам брзо. Погледнав во часовникот. Беше околу два и пол и д-р Инурис имаше големо водство. Ја платив сметката, не дадов бакшиш, на големо разочарување на келнерот и го напуштив Негреско преку главниот влез. Такси ги чекаа патниците. Во Реното на предниот дел од линијата, возачот, човек со дебело лице, лежеше со фрлена глава наназад, силно 'рчејќи зад воланот. Кога го чукнав по рамото, тој веднаш се разбуди. Ме погледна, зрачејќи со насмевка која беше мешавина од животинско самоисмејување и лукавство, насмевка на поранешен војник. „Господие“, рече тој со тон што изгледаше како да привлече внимание.


Прашав. - Дали го познаваш Кап Ферат?


„Се разбира“, рече тој.


- Дали ја познавате вилата Нарциса?


„Да“.


-Можеш ли да ме однесеш таму?


- Како сакате, господине. Но, извинете, ова е чудно место.


'Навистина?' - реков, дркајќи ја отворив задната врата на неговото Рено и седнав. „Кажи ми зошто, но сега за сега да побрзаме“.


Автомобилот се лизна на запад по патеката и се сврте на првиот свиок.


„Никој не живее таму. Овде е напуштено“, рече тој.


- Дали сте биле таму неодамна?


- Не, не можам да го кажам тоа. Но, никој не живее таму многу години, господине. Ова сигурно го знам. Пред неколку недели, можеби пред еден месец, поминав покрај него ноќе. Помеѓу вилата и патот има камен ѕид, а на портата железна порта. Погледнав низ портата. Немаше светлина. Го чувствувате кога нема никој во куќата. Оваа вила беше таков дом.


- Знаеш ли на кого му припаѓа?


- Не, господине, не знам. Сопственоста овде преминува од еден сопственик на друг, а понекогаш присуството на странец едноставно значи дека сопственикот дал дозвола да живее во неговата вила“.


Рено сега ја зголемуваше брзината. Видов како хотелот Beau Rivage исчезнува зад нас; а потоа се свртевме во кривина на патот што водеше до пристаништето со пат исечен од карпите што се издигнаа над морето.


„Секогаш има нови лица во вилите“, рече возачот.


„Дали го поминуваме Мојен Кормиш? ", - Реков.


„Да, господине“.


Сега се искачувавме, а градот Ница остана зад нас. Под мене, десно, морето лежеше неподвижно под капакот на маглата.


„Би би бил благодарен“, реков, „ако не ме одведете до портите на вилата на Нарциса, но дозволете ме да се симнам еден километар порано“.


„Сфатив“, рече возачот. Веројатно бил добар војник. Дебели и паметни, дури и тогаш. Разбирање што ќе му даде ако разбере и заборави на останатото. Пред се, грижете се за себе и преживејте. Опстанокот отсекогаш бил најдобрата реклама што еден војник може да си ја направи.


Возеше брзо и непречено, уживајќи во предизвикот на еден од највозбудливите патишта во светот. Патот напред беше празен, а тој запали неколку жолти лампиони за да го скрши превезот од магла. Иако ноќта беше тивка, брзината создаде пријатен ветер.


„Еве“, рече тој.


Табла на која пишува „Св. Жан-Кап Фера се наѕираше и набрзина помина покрај него. Десно од мене, оставено овде-онде со светла, капа Фера лежеше како палец што излегува во морето. Моторот на Рено лелекаше додека возачот ја спушти брзината, подготвувајќи се да се спушти по Мојен Корниш.


„Ќе бидеме таму наскоро“, рече тој со навестување на забава. - Дали те чекаат твоите пријатели?


Не ми пречеше да му одговорам. „Не“, реков, „Се плашам дека не“.


- Можеби и ти го сакаш ова?


Ставајќи ја едната рака на воланот, со другата почувствува нешто под седиштето. Кога го повлече назад, во раката имаше пегла за гума. Тој се насмеа. „Можеби можете да го искористите ова?


'Можеби. Но, можам и без него. Ви благодариме за вашата добрина.


„Не е важно“, рече тој. - Оваа вила е чудно место. Многу стар. Многу непријателски. Ова не е дом во кој се чувствувате удобно и добредојдено“.


„Никогаш не сум бил таму“, реков. - Но јас ти верувам.


„Ќе го изгаснам светлото“, рече тој. „Тоа ќе ви помогне во ноќното гледање.


Прашав. - Армија?


„Странска легија“, одговори тој. „Затворете ги очите неколку минути. Ќе ти кажам кога ќе стигнеме.


По некое време автомобилот застана. „Во ред“, рече тој.


Повторно ги отворив очите. Насекаде околу нас владееше црна темнина. Му подадов на возачот куп сметки.


„Среќа“, рече тој.


Излегов од колата.


Возачот се наведна надвор. - Километар право. Десно. Ѕид од камен. Висока три метри. Скршено стакло одозгора. Портата е седум метри. Зашилен врв. Внатре нема ништо што вреди да се украде. Барем пред еден месец. Но, барем со среќа.


Тој сè уште се смешкаше додека автомобилот тивко се вртеше во рикверц по патот. Чекав додека не можев да го слушнам и потоа заминав. Додека одев, проверував дали сечилата за бричење сè уште се на своето место.


Парчиња мов го натрупаа стариот ѕид како гниење што никнува. Рѓата ја излупи железната порта. Месечевата светлина се филтрираше низ густите зимзелени дрвја што се издигнуваа од закрпи магла и си играше над нерасчистената трева што се залепи од земјата како брада од мртовец.


Малку можеше да се види од патот. Само патеката на автомобилот, штотуку помина, земајќи ги предвид пропустите во згмечената трева. Високите дрвја стоеја како чувари меѓу љубопитните погледи и вилата.


Некое време стоев пред портата и слушав. Само тишина. Нема кучиња кои сигнализираат за моето присуство. Нема шесто сетило за патроли, чувство што ме спаси толку многу пати.


Ја соблеков јакната и ја фрлив преку ѕидот за да ги заштитам рацете од валканите парчиња стакло што лежеа на камењата, чекајќи љубопитните да искрварат до смрт. Скокнав, најдов сигурна потпора и со едно движење се повлеков нагоре, повлекувајќи ја јакната со мене.


Стуткан во подножјето на ѕидот, застанав и слушав. Само тишина. Наведнувајќи се и користејќи ги дрвјата за покривање, тргнав напред, паралелно со патеката. Се движев полека. Моите стапала одеа по влажна трева. Маглата, мирисајќи на борови иглички и морска вода, се вртеше околу мене.


Одев нагоре по еден рид и наеднаш видов глетки на светлина низ дрвјата и низ маглата. По неколку секунди стигнав на отворено поле.


Застанав на работ од дрвјата и ги видов шините од автомобилот десно како свртуваат лево, а потоа повторно свртуваат десно кон влезот во вилата. Бел Мерцедес, речиси камуфлиран од магла, седеше темно и тивко на патеката.


Самата вила, со свежина на ладен камен што висеше во ноќниот морски воздух, се наѕираше од маглата како место на страшен кошмар. Високо во прозорецот, опкружен со висечки ролетни, парче млечно бела завеса ја зафати месечевата светлина и погледна надолу кон сцената долу како слепо око. Горните два ката од вилата беа темни. Светлото беше запалено во три прозорци на првиот кат.


Останувајќи во линијата на дрвото, брзо ја обиколив куќата. Задниот дел, страната од другата страна и предната страна останаа црни и тивки. Почнав да се приближувам низ грубата трева. Само тенка завеса го покриваше десниот прозорец. Се клекнав и погледнав внатре.


Тоа беше кујната. Еден висок Кинез седеше со грб кон мене на дрвена маса и испи шолја парен чај.


Се наведнав и отидов до друг прозорец, благословувајќи ја влагата што ми ги пригушуваше чекорите. Полека повторно ја кренав главата и се најдов себеси како гледам во просторијата во која имаше само кревет. Гвидо лежеше на овој кревет, потпрена со главата на ѕидот, прелистувајќи низ списанието. Го видов како ја соблече јакната и го префрли пиштолот од појасот на футролата за рамо.


Третата од трите осветлени простории се наоѓала на значително растојание од првите две. И додека одев таму, држејќи се под нивото на прозорските прагови, го слушнав гласот на докторот.


„Драга“, рече тој. „Навистина се трудев да бидам трпелив со тебе“. И сметам дека трпението не се наградува со разбирање и благодарност од ваша страна; само неверство и предавство. И сега, за жал, на моето трпение дојде крајот.


Сега бев на ниво на прозорец. Беше отворено, а гласот на докторот, обвинет за закана, јасно се слушаше. Отидов до прозорецот. Друг дел од оваа тенка бела завеса, само делумно повлечена, висеше во собата како пајажина во гроб. Гледајќи низ прозорецот, јасно ги видов доктор Инурис и девојката. Докторот ја соблече јакната и го врати шалот на своето место, но неколку двојни брадавици сè уште го фрлаа својот збрчкан, лут поглед кон наборите на свилениот завој.


Видов дека девојката е сè уште облечена исто како кога ја запознав. Рацете ѝ беа споени зад грб, како дете кое го караат поради недолично однесување, главата благо наведната, сјајната коса сè уште врзана со бледо зелена лента.


„Се надевав дека ќе ми покажеш малку благодарност“, рече докторот. „Се надевав дека ќе дојдеш кај мене по своја слободна волја со богатства што може да ги даде само една жена, дека ќе почнеш да ми возвраќаш за посветеноста што ја излеав врз тебе толку јасно и толку постојано. Можеби нема да ми верувате, но ова навистина беше мојата најискрена надеж. Но, можеби се надевав премногу. Ова нема да биде прв пат. И така знам и дека она што не е дадено доброволно може да се земе со сила“. Девојката погледна право во него. Таа зборуваше полека и намерно. „Ти си страшен“, рече таа.


Лицето на Инурис се изврте од гнев. Ја крена раката и повторно ја спушти. „Ова е втор пат оваа вечер да ме испровоцираш толку многу што сакав да покажам суровост на твоето толку неверојатно убаво лице“. Но, не треба да го правам тоа, нели? Јас, изгледам толку страшно. Да, како што разбирам, моите карактеристики не го наоѓаат вашето одобрување. Други веќе ми го објаснија ова.


„Не ме сфаќајте погрешно, докторе“, рече девојката. - Не зборував за твојот изглед. Имам најмалку право да го правам ова.


'О?' - рече докторот.


„Не“, рече таа.


- Што е тоа, мила моја?


„Те мразам затоа што си толку неискажливо лоша“, рече таа.


Докторот се насмеа, висок тон му избега од неговото развратно грло.


„Лошо“, рече тој. „Колку малку знаете за злото за да зборувате за тоа толку лесно. Но, наскоро ќе дознаете повеќе за ова, а јас самиот ќе бидам ваш водич, ваш учител, партнер“.


„Никогаш“, рече таа.


„О, да, драга“, рече д-р Инурис. - И многу наскоро. Овде во вашата соба, на вашиот кревет.


Девојката брзо погледна кон вратата.


Докторот одмавна со главата. „Не“, рече тој. - Ова нема да ти помогне.


Девојката се гримаса.


Во тој момент сакав да глумам, да се втурнам во собата да го видам д-р Инурис и да го слушнам неговиот мек, душевен глас. Но, се принудив да се смирам. Досега тој не направи ништо освен да зборува. Девојката ќе го преживее ова. И додека чекам, ќе имам се повеќе можности да дознаам повеќе за овој изопачен човек и неговата мистериозна заробеничка која со своето фантастично лице и беспрекорно тело ја разбуди неговата закана.


Насмевка на суровост и исчекување му ги разголи забите. „Па, моето срце“, рече тој. - Ти давам последна шанса. Ти дадов се што можев. Дали за возврат ќе ми дадеш што можеш или мора да ти се одземе?


„Можете да ме земете, докторе“, цврсто рече таа, „но знаете, и јас знам, дека никогаш нема да ме имате“.


Лицето на докторот побледе, а вилицата се стегна од гнев. Една вена му пулсираше во слепоочницата како змија свиткана под неговото бледо месо. Тој отиде до девојката, која стоеше тивко и мирно, гледајќи покрај него како повеќе да не постои. Неговата огромна рака се подигна и ја скина лентата од нејзината коса, која ѝ падна преку рамениците во златен водопад.


Гневот се разгоре низ одбивниот дел од неговото лице, се засили во неколку секунди што му беа потребни да ја зграби зелената лента и да ја фрли на подот. Застана за момент за да го обработи ова и да се подготви ладнокрвно да ја нападне. Девојката продолжи да гледа покрај него, како неговите намери повеќе да не ја засегаат, како зуење на мува.


Докторот повторно ја подаде раката. Неговите долги, тенки прсти се свиткаа околу тенкото деколте на нејзиниот фустан, а неговите зглобови намерно лебдеа во обилната долина меѓу нејзините гради.


Тој направи брзо движење на зглобот и ја повлече ткаенината од нејзиното тело. Таа стоеше неподвижна додека тој ја влечеше ткаенината од нејзините раменици и ја пушташе да падне на подот со шушкање.


Таа не мрдна да ги заштити своите голи гради од алчната возбуда што беснееше во неговите очи. Нејзините раце висеа на страните. Носеше само бели гаќички и пумпи.


Здивот на докторот испушти од него. „О, така“, рече тој.


Додека се присилував да го игнорирам гласот што врескаше во мене за да го скрши неговиот змиски врат, неговите раце се лизнаа до нејзините колкови и нејзините гаќички почнаа да се тркалаат по нејзините исончани бутови.


Хуберт беше во право за Никол Кара, ако таа беше Никол Кара. Таа беше природно русокоса.


Креветот беше десно од мене, во аголот помеѓу ѕидот и прозорецот. Девојката, сè уште неподвижна, беше лево од мене, а доктор Инурис беше меѓу неа и креветот.


Клекнат, малку без здив од возбуда и умор, тој и ги свитка гаќите до глуждовите.


Д-р Инурис стана на нозе, ја фати за рака и почна да ја влече назад кон креветот.


Ја оставив да направи еден чекор, а потоа друг, само за да бидам сигурен. Од внатрешната страна на левата надколеница немаше бенка. Воопшто не. Потоа скокнав на прозорецот и нурнав во собата.


Докторот се сврте по својата оска за да ме види. Девојката се лизна назад кон нејзиниот сноп уништена облека.


Шамијата паднала од вратот на докторот, откривајќи ја неговата болна јака од брадавици. Пред да можам да го премолам јазот меѓу нас, тој го надмина своето чудење.


- Гвидо! тој викна. - Гвидо!


Поглавје 7


Со аголот на моето око, ја видов девојката како го зема својот растурен фустан и ги притиска остатоците од ткаенина на нејзиното сладострасно тело. Докторот Инурис бил заробен како пајак, губејќи време за доаѓањето на смртоносниот Гвидо.


Не се обиде да трча до вратата. Ми падна на памет дека веројатно се плашеше да не налета на својот мал џелат во мрачен ходник, а потоа да мора да ја плати казната за погрешниот интелект и каприциозноста на Гвидо во вид на куршум од пиштол калибар 22 од тој ѓубре. И во исто време, имав ментална слика на џуџест пештерски човек како скока од креветот, му го оттргна пиштолот на Трехо од под мишка и почна да трча кон собата на девојката.


Како боксер со ќоше, д-р Инурис се движеше од лево кон десно по ѕидот на собата, со дланките свртени нанадвор како во гест на помирување.


Не би имал многу време. Докторот беше физичка закана како бонбони од памук, но немаше смисла да се впуштам меѓу него и Гвидо. Единствената борба во која можеше да влезе беше онаа каде што шансите беа во негова корист.


Го пуштив да се приближи со мавтање со рамото и левата рака. Ме клоца, фаќајќи ме за десната рака. Го пуштив ударот и му удрив добар удар во вилицата. Се удри во ѕидот, а потоа се лизна надолу, онесвестен, крв што течеше од неговите виолетови усни.


Не одвоив време да уживам во спектаклот, туку се свртев и се упатив кон вратата. Доцна. Се отвори.


Гвидо стоеше таму. Трејо беше насочен кон мојот стомак. „Држи мирно“, рече тој.


Ги кренав рацете. Помислив дека во тој момент Николас Андерсон, шампион на девојки во неволја, немаше многу причини да се справи со Гвидо. Ова не беше апсолутно неопходно.


Пиштолот остана неподвижен. Докторот сè уште беше од овој свет. Гвидо се насмевна. „Значи, ти беше тој што го спушти тоа копиле, нели? Па, тоа е се, мислам. Но, сепак не можам да одобрам, другар. Ова значи лошо за мене. И не ми се допаѓа. Требаше да побегнеш кога ти реков. Сега можеби ќе зажалите.


Острите очи на Гвидо ја забележаа девојката и се проширија. „Облечете се“, рече тој. - И јавете се на Цоенг. Кажете му дека на лекарот му треба помош. И не обидувај се да бидеш непослушен.


Девојката ни го сврте грбот, извади куфер од под креветот, избра неколку парчиња облека и почна да се облекува.


„Вие“, рече Гвидо, „одберете парче од ѕидот и ставете ги рацете на него“.


Направив како што ми беше кажано. Гвидо направи прифатлива потрага по мене. Веројатно доволно често ги шегуваше овие шеги за да го научи занаетот. Неговата потрага можеше да му донесе пиштол, нож и гасна бомба, но тој не беше доволно добар за да добие три жилети. Гвидо не беше многу имагинативен. „Во ред“, објави тој, „чисти сте“. Свртете се, ставете ги рацете зад вашата глава и држете ги таму додека не ви кажам да ги спуштите“.


Надвор од вратата се слушнаа чекори. Девојчето се вратило со Кинезот, кој носел крпа и нешто што личело на мала чинија со вода. За прв пат ги видов неговите раце. Ноктите на показалецот и малите прсти му излеаа како ками од четири инчи.


„Помогни му на докторот, Цоенг“, рече Гвидо.


Кинезот кимна со главата.


„Ти“, ѝ рече Гвидо на девојката, „стои покрај овој твој бел витез, без шеги“. Доста ми е од тебе. Да беше до мене, ќе ве застрелав и двајцата токму овде на лице место. Тогаш би бил посмирен.


Кинезот клекна до доктор Инурис, бришејќи му го лицето со крпа. Докторот стенкаше и главата му висеше од грдиот врат. Очите му трепнаа. Кинезите продолжија да го бришат додека докторот не го турна настрана, внимавајќи да не ги допира неговите долги нокти. „Помогни ми да станам, Чанг“, рече тој.


Кинезите го фатиле под мишки и го кренале. Тој продолжи да се потпира со грбот на ѕидот. „Донеси ми ракија, Чанг“, рече тој.


Кинезите излегоа од собата и се вратија малку подоцна со чаша коњак. Докторот ја натопи свинската муцка во чашата и ги вдишуваше испарувањата пред да се напие. Со слободна рака ја почувствува оштетената вилица. Потоа се сврте кон мене со уморна насмевка. „Нема вистинска штета, господине Андерсон“, рече тој. „Барем за мене. Што се однесува до тебе... па, тоа можеби е сосема друга работа.


„Слушај“, почнав.


Но Гвидо ме прекина: „Ќути“, рече тој.


Д-р Инурис го оддалечи како дресер кој се справува со младо куче што ѕирка. „Доволно е, Гвидо“, рече тој. "Замолчи."


Гвидо погледна во него. Очигледно, нивната врска не била заснована на наклонетост. Гвидо ќе беше подеднакво среќен да ја впери муцката од автоматскиот пиштол кон доктор Инурис како кон девојката и мене, за да гледа како се рушиме под неговите куршуми.


„Па, господине Андерсон, мислам дека е време јас и вие да дојдеме до некакво конечно разбирање“. Мислев дека јасно ти кажав таму во Негреско дека девојката што ти го привлече вниманието е всушност многу болна. А твоето присуство овде може само да ја влоши и искомплицира нејзината болест. Подготвен сум да го трпам прилично драматичниот начин на кој толку болно ја покажавте вашата лојалност, бидејќи очигледно не е направена никаква штета. Но, мора да разберете дека јас сум човек на науката и нема да толерирам никакво мешање кога станува збор за многу сериозно прашање за лекување на болно лице“.


„Ако некој во оваа соба е болен, докторе“, реков, „тоа сте вие“.


Повторно ја почувствував силата на неговите напори да го ограничи гневот што се закануваше да ја скине неговата маска на добронамерен лекар за да го испушти извртениот гнев што гореше во него.


Треперење помина низ неговото тело. Испи уште една голтка ракија. Очите му се загледаа во килибарната течност додека ја вртеше ракијата во рацете. Почна да сфаќа дека сум слушнал и видел повеќе отколку што се сомневал. „Господине Андерсон“, рече тој со една од неговите попустливи насмевки. „Постојат случаи меѓу лекар и пациент кои изгледаат, како да кажам, чудни за необучен набљудувач. Сцена која може да изгледа шокантна за некој како тебе би била веднаш разбирлива за еден од моите колеги.


„Престани, докторе“, реков. „Не го прифаќам тоа, а ако мислиш така, тогаш си уште полуд отколку што се сомневав, а се сомневав дека си целосно луд и срам за својата професија“.


Докторот ја заглави муцката во топчестиот сад од чашата за коњак и зеде длабок здив пред да ме погледне.


„Каков срам“, рече тој со тажна насмевка. - Штета. За тебе. Вие сте будала, господине Андерсон. Кога би ме слушале само мене, сега би можеле да уживате во изгледите да се потопите во многу богатите задоволства на Азурниот брег. Но наместо тоа, твојата тврдоглавост те принуди да ми се мешаш во моите планови. И ова, господине, е многу жално.


„За твоја жал“, реков. „Но, не за таа девојка овде, претпоставувам.


„Хероите ме забавуваат, господине Андерсон“, рече тој, пиејќи ја својата ракија. „Вашето искуство можеби е вкоренето во вестерн, како и многу ваши сонародници, но моето се заснова на факти. И затоа се надевам дека ќе ми верувате кога ќе ви кажам дека, според моето значително искуство, ненадејната смрт ја чекаат повеќе херои отколку кукавици. И сигурен сум дека тоа е непожелно за нив како и за нивните помали, но помудри браќа. Ама доволно филозофирање. Доволно е да се каже, не си направил услуга на себе или на девојката. И за мене не сте ништо повеќе од мала непријатност.


„Тоа останува да се види, докторе“, реков.


„Навистина“, рече тој. „И ќе се појави сега“.


Д-р Инурис ја спушти чашата. - Тионг, собери си го целиот багаж и стави се во колата. Заминуваме што е можно поскоро.


Повторно се сврте кон мене. - Сега, господине Андерсон, ми предизвикавте непријатности. Сега морам да се откажам од оваа куќа. Наскоро Гвидо, Чанг, јас и младата дама за чија благосостојба сте толку загрижени ќе си заминеме. Ќе бараме ново сместување како мерка на претпазливост против какво било вознемирување што може да биде предизвикано од луѓето да станат љубопитни за вашата локација. А аферите“, неговите тенки усни се отворија во самозадоволна насмевка, а очите му се насочија кон девојката, „ќе продолжат до нивниот неизбежен крај.


Гвидо замавна со пиштолот во моја насока. - А што ќе се случи со него?


„Ах, драг Гвидо“, рече д-р Инурис Замолете го Чанг да дојде со вас.


„Оди“, рече Гвидо покажувајќи кон вратата.


Чанг ни се придружи надвор во ходникот. Тие всушност беа прилично добар тим. Чанг, повлекувајќи се низ ходникот пред мене, се држеше доста далеку од мене. Гвидо остана доволно далеку зад мене што не можев брзо да тргнам кон оружјето.


На крајот од скалите имаше мало скалило што водеа надолу. Во подножјето на скалите влеговме во една мала соба, празна, освен столчето со дрвен грб и масата обоена во бело, на која се гледаше уредно свиткан весник на слабата светлина на голата круша заштрафена во таванот. Под масата, уредно превиткани, како да се ставени таму за нивната намена, лежеа парчиња јаже.


„Седнете“, рече Гвидо.


Тој беше ефикасен работник. Му требаше само една минута да ми ги врзе рацете на задниот дел од столот, а нозете за нозете.


„Можеш да одиш, Чанг“, рече тој.


Кинезот ја спушти главата во лежерен лак, а потоа тивко чекореше по скалите.


„Го испратив“, рече Гвидо, „бидејќи сакам да ти кажам нешто“.


'О?'


„Докторот мисли дека си некој вид шегаџија, другар“. Го терате да се смее. Ја пикна цевката од пиштолот под брадата и ми ја наведна главата назад. „Но, мислам дека не си толку смешен“. Ми направи многу проблеми вечерва и тоа воопшто не ми се допаѓа. Значи она што треба да ти кажам е дека тоа што докторот го планирал за тебе - можеби ќе те остави да живееш - ќе умреш. Ќе се погрижам да се симнам овде пред да заминеме. И тогаш ќе те убијам. Можеби докторот ми се лути некое време, но сепак не е многу задоволен од мене. И по еден час или нешто повеќе, тој ќе одлучи дека тоа навистина не е важно. Значи ти си мртов и јас сум многу среќен.


Мислев дека не може да му наштети да го натерам овој мајмун да верува дека има работа со слабик. „Имам многу пари, Гвидо“, реков. „Ако ме пуштиш, ќе ти дадам сè“.


„О, човеку“, рече тој. „Сакам да ме прашуваат“.


„Можеш да бидеш богат, Гвидо“, реков. 'Пушти ме да одам. Ве молам.'


„Сакам само да ви кажам една работа“, рече тој, притискајќи го пиштолот малку посилно. Го спушти гласот до шепот. - Ќе умреш другар. Го извади пиштолот и брзо излезе од вратата. Ја видов вратата како се затвора зад него и го слушнав кликнувањето на бравата. Почнав да мрдам со прстите во потрага по појасот. Неколку секунди подоцна го извлеков сечилото од неговото скривалиште и веќе работев на јажињата. Можеби Гвидо флертуваше со Николас Андерсон, но Николас Картер е друга работа. Заврши екскурзијата на невиниот турист. Ми требаа не повеќе од триесет секунди да го прогледам јажето.


Го зедов весникот од масата. Нис-Матен беше доволно дебел за да го изведе трикот. Го отворив весникот и го оставив само еднаш превиткан. Потоа дијагонално го превртев во цврст цилиндар и го свиткав на половина. Готовиот производ имаше заострена рачка и тврда глава како карпа. Тоа беше евтино оружје, но смртоносно.


Ги зедов исечените јажиња, лабаво ги врзав нозете за столот и ги заглавив рацете низ грбот, стегајќи го весникот зад мојот грб.


Не морав долго да чекам. Неговите чекори грмеа по скалите и бравата кликна. Лицето на Гвидо беше светло црвено. Ја сруши вратата.


„Валкани копилиња“, рече тој. „Тој сакаше Чанг да те убие“. Да ме казни. Па, сите тие можат да се срања за мене. Додека да завршам, ќе бидеш мртов.


„Не го прави ова, Гвидо“, реков.


„Заврши ги молитвите, пријателе“, рече тој, пријде кон мене со извадено оружје.


Ја отворив устата малку за да го натерам да помисли дека сакам да кажам нешто друго. Потоа ја фрлив палката од зад мене, а таа со пиштолот му удри во раката. Оружјето му се прелило преку рамо и се удрило во земјата зад него.


Очите на Гвидо се проширија. Тој се стутка дефанзивно, чувствувајќи ја помодрената рака и мешајќи ги стапалата. Неговиот здив дојде во затрупаните бели дробови додека неговиот адреналински систем се прилагодуваше на напливот на болка. Неговите светли очи никогаш не ме напуштија.


Го следев додека се лизгаше наназад. Престана да ја трие ранетата рака. Ги испружи рацете наназад, пипкајќи по пиштолот.


Одеднаш паднал на колена и десната рака му одлетала на оружјето. Почекав додека не му ја подаде раката целосно, а потоа му го турнав весникот на лактот. Коската се скрши и животинско завивање избега од неговите усни.


Некаде горе го слушнав гласот на докторот... - Гвидо? Тој рече. „Гвидо! Каде си?'


Гвидо беше закочен во таа темна подрумска просторија, лицето му се згрчи од болка додека неговата неповредена рака стрелаше кон оружјето. Неговите прсти се затворија околу рачката додека дозволив моето оружје да го удри на дното на носот, преку неговите ноздри. Неговиот нос беше смачкан, а фрагменти од коски навлегоа во неговиот убиствен мозок.


Неговото крваво лице му избега продорен плачлив крик. Потоа падна на грб, се грчеше и се смрзна. Клекнав, ја префрлив палката на левата рака и го грабнав пиштолот со десната.


Гледајќи нагоре, видов засенчена фигура облечена во црно на врвот од скалите. Рацете му беа испружени, а од неговите четири нокти како кама полека капеше темна течност. Застана на врвот од скалите и таму го слушнав како Чанг зборува за прв пат, а двата збора што ги кажа ми испуштија згрутчување на крвта низ вените.


„Latrodectus Mactana“, рече тој монотоно.


Благодарение на сомнителното задоволство од обуката за преживување на осата, знаев што му капе од ноктите: концентриран отров од црна вдовица.


Поглавје 8


И така беше. Немаше простор за грешка. Или ќе се ослободам од Чанг, брзо и прецизно, или тој ќе ме добие и ќе ми го искине месото со еден од најзлобните отрови што ги лачи кое било суштество на Земјата. Отровот е петнаесет пати посилен од отровот на змијата ѕвечарка. Но, смртта, ако беше некаква утеха, најверојатно ќе дојде наскоро поради оваа работа, еднаква на отровот на илјада пајаци, што капе од секој џиновски нокт на овој Кинез.


Ми пријде како да сум невооружен, чекор по чекор, како некој што оди во погребна поворка. Зад него, на врвот од скалите, гледајќи надолу со потсмевна насмевка, д-р Инури направи лежерен проштален гест, како да се збогуваше со двајца пингпонгари и исчезна од очите.


Се повлеков понатаму во собата и поставив маса обоена во бело меѓу мене и Чанг што се приближуваше. Неговото лице остана без израз, неговото дишење неуморно, темните очи неподвижни.


Ги споив нозете. Ова не беше време за лоши резултати во шутот. Бев во право за пиштолот на Гвидо. Тоа беше Trejo .22, модел 1. Копчето на менувачот беше поставено на брзината на палење: кога ќе го повлечам чкрапалото, осум куршуми ќе експлодираа и сакав сите да удрат во коскените гради на Чанг. Ако му вперив во глава, постоеше шанса некој од куршумите да промашат поради одвратноста на неговиот механизам.


Чанг застана во подножјето на скалите, веднаш надвор од собата, во сенката што го покриваше неговото потонато лице. И тогаш рацете со црни ракави, тие грозни раце, кои хипнотички се нишаа напред-назад, како ладна увертира за балетот на смртта, се лизнаа преку прагот.


Го кренав пиштолот со двете раце. Заоблените гробни раце полека се грчеа како џиновски јагули во ритуална изведба и одвреме-навреме капка густ отров се тркалаше по клинецот на земја.


Почувствував како пиштолот се тресе во мојата рака, но се борев со нагонот да отворам оган. Сакав Чанг да се движи понатаму во собата, кон светлината.


Внимателно го спуштив оружјето за да ги ослободам мускулите и тетивите од напнатоста на исчекувањето. И токму во тој момент Чанг ја прескокна масата.


Нема време за две раце. Нема повеќе време за внимателна цел. Со замав на колкот го кренав пиштолот и го повлеков чкрапалото.


Се случи експлозија... на целосна тишина.


Вкусната машина на смртта на Гвидо е заглавена.


Чанг стоеше од другата страна на масата, пикајќи ги прстите во моите очи. Нурнав и замавнав со хартиената палка, само што ме пресретна со воздух додека тој ги отстрануваше рацете. Брзо се движеше околу масата, движејќи се настрана, но кога се движеше, јас го правев истото, држејќи го истото растојание меѓу нас.


Во интервали од само микросекунди, црни, мрсни нокти трепкаа напред како четири стрели, барајќи ги моите очи. Го ставив пиштолот во џебот, замавнувајќи ја палката напред-назад, не удирајќи ништо освен воздух.


Секоја унца концентрација во мојот мозок и очите се напрегаа да ја проценам насоката и брзината на секој од потенцијално смртоносните напади на Чанг.


И хипнотичките обрасци што ми ги исткаа беа само дел од посложената скица на стар план за напад што на крајот ќе заврши со смрт. Ноктите што го пробиваа воздухот светкаа сè поблиску и поблиску, рацете се оддалечуваа подалеку, очите се напрегаа сè повеќе и повеќе за да бидат во тек со темното, слабо движење. Потоа следеше момент на невнимание, остра болка од клинци кои го пробиваа месото, а потоа агонија и смрт.


Освен ако смртта не е на прво место за Чанг.


Му го насочив палката кон брадата, а кога тој ја турна главата назад, со сета сила со левата рака му ја треснав масата во стомакот. Тој здивнал и се сопнал назад, но брзо ја вратил рамнотежата и повторно нападнал.


Тргнав до него, извлекувајќи ја масата пред мене. Чанг застана на своето место.


Неговата лева рака наеднаш пукаше кон моите очи. Ја фрлив главата назад, но предоцна сфатив дека тоа е финта. Неговата десна рака беше насочена надолу, две отровни копја насочени кон мрежата од вени на зглобот на мојата рака, која ја туркаше масата напред.


Во последен момент ја повлеков масата и Чанг се мачеше да надомести за неговиот потег. Тој доцни. Неговиот мал прст прелета над целта, а врвот на долгиот показалец се удри во масата.


Со десната рака го удрив со палката по глава. Тој се наведна за да ја избегне додека јас ја свртев масата од друга страна. Бев награден со кршливо крцкање. Подсвиркване здив, гнев измешан со збунетост, избега од усните на Чанг. Ноктот од четири инчи стоеше треперејќи, а неговиот врв длабоко во дрвото.


Повторно ја поместив масата кон него. Тионг не сакаше да слуша повеќе за тоа. Масата му пречеше во намерите. Неговата лева рака ги бараше моето лице и очи, а десната ја зграпчи масата и се обиде да ја извлече од мојот цврст стисок.


Помеѓу нас, во белото обоено дрво трепереше извалкан, скршен клинец; врвот е не повеќе од еден и пол милиметар во мека смрека, како минијатурна стрела, целиот покриен со смртоносен отров од врвот до испуканата друга страна.


Како што избегнував еден од високите удари на Чанг со левата рака, ја треснав палката во неговата десна рака, која се држеше за масата. Чанг си замина со сјај на возбуда во очите.


Знаев што чека: еден момент на непромисленост. Додека се наведнав над масата за да удрам, мојот грб и врат беа изложени на неговата лева рака.


Да се држеше на земја и да продолжи да се држи за долната страна на масата, немаше да замени ништо повеќе од болен зглоб за чист и последен удар со левата рака на мојот врат. Тоа беше предлог што немав намера да го повторам, иако Чанг се надеваше дека ќе го направам.


Полека ја турнав масата кон него, замавнувајќи го клубот заканувачки. Во моментот кога дрвото повторно беше на дофат, Чанг ја подаде десната рака и лакомо ја зграпчи масата.


Ги продолживме нашите позиции за влечење на војна околу масата, а неговата рака се протега кон мојата глава додека скокав напред-назад, избегнувајќи го неговиот немилосрден напад.


Одеднаш паднав на колена и скокнав од под масата.


Вториот долг клинец на десната рака на Чанг се скина и тивко падна на подот.


Пред да се опорави од неговото изненадување, повторно станав. И за прв пат видов страв во неговите очи. Оружјето во десната рака сега беше целосно тапа.


Повторно ја фатив масата. Тоа беше чекор што Чанг можеше да го игнорира само по цена на смртна опасност. Подавајќи ја раката со левата рака, повторно го зграпчи дното на дрвото. И така, стоевме таму, како двајца двобојници на површина со големина на шамиче, само неколку движења и смрт многу блиску.


Се борев со искушението да му пријдам на Чанг, под тие смртоносни ками, ризикувајќи го мојот живот, да му го здробам лицето со еден удар на палката. Со секоја секунда шансите стануваа се повеќе во моја корист. Го преполовив арсеналот пред мене. Можев да си дозволам да чекам. Но, Чанг се распадна. Се фрли преку масата, туркајќи ја главата напред како човечко копје.


Ја испуштив палката, скокнав на страна и со двете раце му го фатив зглобот. Неговите канџи го пребаруваа моето месо како пар темни, сјајни огради. Неговото мускулесто тело беше испружено со лицето надолу на масата.


Ја тргнав едната рака од неговиот зглоб и со лактот му го закачив вратот на масата, а со другата му ја повлеков раката назад. Тој се бореше со мојата тежина и мојот стисок, со искинати нерви и мускули и скршена коска. Устата му се отвори во тивок крик. Кога го ослободив притисокот, неговата рака беспомошно падна на работ од масата. Тионг лежеше таму, тешко дишеше. Неговите очи изразуваа неподнослива болка и неизмерна омраза.


Се повлеков и го погледнав.


И двајцата го видовме во исто време: скршениот клинец сè уште беше заглавен во дрвото и знаев дека Чанг реши да го зграпчи, и покрај болката и бескорисната рака, за да го искористи во последниот напад. Додека тој стоеше на неповредената десна рака, одев околу него и му дадов карате котлета до вратот со страната на раката, поради што лицето му пукна на дрвото.


Страшен крик избегна од неговата внатрешност кога почна да се врти како змија, нишајќи се напред-назад преку белиот олтар на масата.


Од десното око му излегуваше фрагмент од нокт. Тој сè уште врескаше додека неговото тело подлегна на отровот, лизгајќи се од масата и слетајќи на подот со тап.


Немав време да губам ниту во стравопочит кон мртвите ниту да продолжам да ги гледам труповите на Гвидо и Чанг во оваа мрачна арена. Имав некоја работа со д-р Инурис и брзо се качив по скалите.


Надвор од куќата слушнав татнеж на мотор на Мерцедес. Излегов од вратата токму кога автомобилот го отфрли чакалот и се извлече од патеката и исчезна зад аголот на куќата. Видов девојка на предното седиште како се бори со одвратен лудак.


Кога стигнав до аголот на вилата, автомобилот беше паркиран на врвот на падината што води до портата. Тој ќе беше на портата пред мене, но д-р Инурис мора да застане за да ја отвори бариерата. И тогаш ќе го стигнам и ќе му го скршам черепот во пулпа. Д-р Инурис сигурно го мислел истото.


Вратата од десната страна се отвори, а телото на девојката, вртено од неговата рака, прво излета со главата.


Притрчав кон неа додека автомобилот брзаше кон портата. Сопирачките квичат долу кога Инурис нагло ја запре и излезе од автомобилот. Во сјајот на фаровите, тој очајно се обидуваше да ја отвори капијата.


Немав време за него во моментов.


Клекнав до девојката и и ја зедов главата во раце. Гледајќи во нејзиното лице, повторно го слушнав татнежот на моторот додека Инурис излета од капијата.


Девојката се измеша.


На исток небото стана посветло. Маглата се расчисти и од морето дуваше освежителен ветер.


Девојката наеднаш се освестила, а очите и се ширеле од страв.


„Сега е во ред“, реков, цврсто гушкајќи ја. „Тој си замина и мислам дека никогаш нема да се врати овде“.


Чувствував како се намалува напнатоста во нејзиното тело и по неколку минути таа ме погледна и успеа да се насмее.


Тоа беше прекрасно.


Поглавје 9


Седнавме на скалите на тремот со пијалоци што ги донесов од внатре. Немаше ништо лошо во лентата што ја имаше Инурис. Девојката изгледаше добро, освен неколку гребаници на лактите.


Ја прашав дали сака да влезе, но таа одмавна со главата. Не можев да ја обвинам. Во растечката зора вилата не изгледаше многу привлечно. Парчиња исечкан и скршен розов малтер се испакнати, а темните дамки од 'рѓа се шират низ површината како скршени капилари на носот на стар пијаница.


Не, не можев да ја обвинам што не сакаше повеќе да влезе. За неа тоа беше навистина опседната куќа, со сеќавања на вистински ужаси, дури и без труповите на Гвидо и Тионг како дополнителна, морничава нота.


Таа се потпре на еден од излупените дрвени столбови на аголот од скалите и се загледа кон морето.


И кажав дека Гвидо и Тионг се мртви. Таа ја прифати веста со клима, како да се неизбежни такви работи во свет во кој правдата секогаш си оди по својот тек, а злото не може да избега од одмазда.


Не инсистирав таа да зборува. Таа ќе го направи тоа доволно кога ќе биде подготвена. Знаев. Но, прво требаше да седне и да ужива во свежото ветре, мирисот на боровите дрвја и вкусното знаење за ослободување од д-р Инурис и неговата мала банда.


Фрлајќи ја главата назад, со златна коса како перница на стара колона, уживаше во чистиот воздух на новиот ден.


Кога конечно проговори, нејзиниот глас звучеше замислено. „Тука е многу убаво“, рече таа. „О, не мислам токму овде, овде, на ова место“. Мислам овде, покрај ривиерата, со дрвја, цвеќиња, море, небо и сонце. Посакувам да можам да дојдам овде во друго време, со некој друг. Но, дури и личност како доктор Инурис не може да ја избрише својата убавина. И сега, кога тој не е тука, би сакал да останам овде. Барем за некое време. Но, ова не може да се случи, не сега. Имам уште работи да правам. Летот на Инурис беше само почеток, барем за мене. Не мислиш дека ќе се врати, Ник?


Одмавнав со главата. „Не, тој нема да се врати овде“, реков. „Но, тоа не значи дека тој нема да се појави повторно“. Познавав луѓе како него и порано. Не сакаат да бидат понижувани. Тие не можат да си дозволат да дозволат нивните планови да бидат уништени. А кога го прават тоа, обично сакаат да се одмаздат. Нема да мируваат додека не се одмаздат, макар и да поминат години. Д-р Инурис е токму таква личност.


- Како ги запираш?


-Ги убиваш. Како луди кучиња.


Таа беше облечена во сина работна кошула со неколку отпуштени копчиња на горниот дел и изветвени фармерки. Утрото, по ноќта на ужас и во облеката што набрзина ја грабна од куферот во нејзината соба, каде што еден погрешен потег може да го натера Гвидо да пука, таа изгледаше добро, ако не и подобро, отколку наутро, во казино, во тој момент кога првпат ја видов.


Таа ги повлече колената нагоре и ги завитка рацете околу нив. Ја наведна главата за да го покрие лицето со својата златна наметка, покривајќи сè освен очите и челото. Таа ме погледна од врвовите на колената.


„Можеш да седиш овде, Ник“, рече таа. „Ме ослободивте од докторот Инурис. Тоа е се што прашав.


„Изгледа се сеќавам на нешто за налог за убиство за пет франци“, реков.


Таа ја крена главата и се насмевна. „Сметам дека договорот е исполнет“, рече таа. „Не те гледам како некој како Гвидо, кој убива од забава“.


„Не далеку од тоа“, реков. „Но, некои луѓе едноставно мора да бидат убиени. И ми се чини дека д-р Инурис е еден од тие луѓе.


„Повеќе си во право отколку што мислиш“, рече таа. „Но, тоа не треба да биде ваш проблем“. Можеби ќе најдам помош на друго место ако ми треба.


„Претпоставувам дека тоа е мојот проблем сега“, реков. „Можно е д-р Инурис да сака да се справи со вас подоцна, мислев дека и тој има нешто за мене. Ти кажав дека луѓето како него не сакаат да се мешаат во нивните планови. И верувам дека малку му ги пореметив плановите. Ова може да ме натера да спијам лошо, да се прашувам каде е, што прави, или можеби мислам дека е подготвен за некаква шема која можеби не е толку добра за моето здравје.


„Мислам дека си во право, Ник“, рече таа. „Но, можете да се грижите за себе“. Не треба да се опседнуваш со мене и моите грижи.


стоев. - Сакаш да биде вака?


Таа ме погледна и не рече ништо. Таа само ме погледна во очи. Видов дека и се појавија солзи во очите. Таа одмавна со главата и силно голтна.


Седнав до неа и ја ставив мојата рака околу нејзините рамена. „Тогаш е во ред. Што и да е, заедно ќе го поправиме. Добро?


„Во ред“, рече таа со широка насмевка.


„Патем“, реков, „Мислам дека е глупаво да се прекине добитна комбинација. За ништо не би го пропуштил крајот на овој свет“.


„Ти благодарам, Ник“, рече таа.


„И сега една работа“, реков.


'Што?'


„Во моментов, брзо, пред да се случи било што друго, можеш ли само да ми кажете како се викаш и што е сето тоа?


„Тоа е долга приказна“, рече таа. „Зошто не се натопиш со друг пијалок и не седнеш овде кај колоната каде што ќе ти биде поудобно“.


стоев. „Подготвен сум да направам се. Но, пред да направам уште еден чекор, пред да падне небото, или покривот на тремот да падне врз тебе, или да се препнам преку прагот и да си го скршам вратот, би сакал да знам кој си и што се обидуваме да направиме.


Излезе од неа како пукна автомат.


„Моето име е Пени Даун и се обидуваме да ја спречиме кражбата на 15 милијарди долари од Соединетите држави.


Поглавје 10


Пени зора. Си го кажав името неколку пати додека го мешав сладоледот во жестокиот пијалок што си го полив. Ова име и одговараше. Тоа одговараше на нејзината веселост, нејзината златна коса, нејзината исончана кожа и нејзината подготвеност да го прифати кога шансите се свртеа против неа.


Седнав спроти неа во подножјето на колоната. „Па, Пени, кажи ми ја приказната“.


Ја притисна главата на колоната, така што сонцето го стопли нејзиното уморно лице. „Приказната за Пени Даун“, започна таа со мек и внимателен глас, „започнува со приказната за Филип Даун, мојот татко...“


Филип Даун е роден во Кина во семејство на американски мисионер. Тие живееле во село каде што се грижеле за болните, им помагале на сиромашните и каде Филип Доан го поминал своето детство. Кинескиот начин на живот беше единственото нешто што младиот Филип го знаеше.


Меѓу многуте пријатели на младиот Филип Донг беше старецот Џи Шан Џо. Тој беше слаб, подгрбавен човек со долги бели мустаќи кои висат од двете страни на устата. Неговата кожа беше како пергамент, но неговите раце беа флексибилни, како оние на млад човек. Во неговите помлади години, Џи Шан Џо бил познат магионичар.


Филип Зора му бил миленик на старецот во селото и тој го научил Филип некои од неговите трикови. Ги сакаше загатки и тешки работи. Тој поминуваше многу часови резбајќи предмети, како што се сложените кутии што ги составува - кутија во кутија во кутија што може да ја отвори само некој што ја знае нивната сложена, но едноставна комбинација. Со притискање на едно место и лесно допирање на друго, кутијата се отвори.


Џи Шан Џо го научи младиот Филип на уметноста на овие трикови; и до моментот кога Филип мораше да ги однесе своите родители во Америка што никогаш не ја познаваше, тој стана доста вешт да ги прави. Предизвикувачките загатки на Џо... Како спомен и во чест на нивното пријателство, старецот му подари на Филип една од неговите кутии, уметничко дело покриено со прекрасни резби од слонова коска. Филип Даун имал десет години кога неговите родители се вратиле во Америка. Никогаш не го заборави старецот или неговите лекции. „Животот е полн со магија“, рече Це. Шанг Џо често му кажуваше на момчето. „Никогаш не знаете какви трикови ќе игра или какви чуда ќе направи. Ова е најголемото шоу на сите времиња“.


Додека живеел во Америка, Филип продолжил да решава загатки и магични трикови. Тој сакаше замоци. Брави со клуч, комбинирани брави - сето тоа го фасцинираше. Кога Филип отишол на универзитет, студирал инженерство и во одреден момент отишол да работи во компанија која развивала безбедносни системи за банките. Тоа беше совршена работа за Филип Доан.


Набргу во својата кариера, тој почна да стекнува одредена репутација за неговиот навидум магичен талент во дизајнирање безбедносни системи. Кога му пристапиле други компании, тој самиот се впуштил во бизнисот. Со оглед на неговата репутација, не е чудно што владата наскоро го контактирала за задача.


Златниот трезор и Форт Нокс станаа речиси синоними во САД. Но, она што многу луѓе не го знаат е дека сега има повеќе злато во трезорот на Федералните резерви под улицата Насау на Менхетен отколку на кое било друго место во светот. И кога владата одлучи да го модернизира овој складиште, се сврте кон Филип Доне.


Пени Даун се префрли и ги пикна нозете под неа. Ѝ донесов уште една чаша и таа испи една голтка додека ја раскажуваше својата приказна.


„Добро е што Филип Дон е чесен човек“, реков.


„Ах“, шепна таа, „но оваа приказна не е за него“. О, тогаш да“, набрзина додаде таа. „Не греши за ова. Пари, злато или накит, или што и да бараа да заштити, не му беше грижа. За него беше предизвик да дизајнира нешто со што Џи Шан Џо ќе се гордее. Тоа е она што го терало. Дизајнирање замоци кои беа едноставни и сложени во исто време“.


„Значи, надградбата на безбедносниот систем на трезорот на улицата Насау беше неговиот најголем предизвик“, реков. - И тој заврши?


Таа се насмевна мистериозна насмевка. 'О да. Тој направи. Ова стана најголемото ремек дело во неговиот живот...“


Владата сака да тврди дека никој не ја знае комбинацијата потребна за да се отвори сефот, дека никој не ги има потребните информации за да влезе во него. Но, секако Филип Даун е единствената личност која го познава. И бидејќи тој го дизајнираше трезорот, владата го ангажираше како консултант за одржување на квалитетот на нивните безбедносни мерки. Ги прави сите потребни промени според најновите вести во техниките за безбедност или кражба. Тој самиот ја носи конечната одлука за тоа кој ќе биде ангажиран како вооружени стражари, витален дел од одбранбениот систем. Филип Зора можеше да живее долг и среќен живот. Животот беше добар. Беше во многу почитувана позиција, се ожени со прекрасна сопруга и добија ќерка на која и двајцата беа многу посветени: Пени.


Но, животот беше полн со трикови, Џи Шанг Џо го имаше кажано толку многу пати. И еден ден оваа фатална магија промени сè.


Беше жежок летен ден и семејството на Зора отиде на плажата за да избега од угнетувачката градска жештина. Кога се вратија вечерта, пријатно уморни и одморени, беа на само неколку милји од дома кога тоа се случи. Возачот на автомобил кој доаѓал од другата насока изгубил контрола и директно се судрил со автомобилот на Зора. Сопругата на Филип веднаш била убиена. Самиот Филип имаше само неколку гребнатини. Но, Пени Даун прво помина низ главата на шофершајбната. Таа беше ужасно изобличена.


Лекарите го преврзале девојчето најдобро што можеле, но на Филип му рекле дека ништо повеќе не можат да направат. Таа ќе биде лузна за цел живот; а Филип Даун бил погоден од вина за оваа несреќа, која имала толку страшни последици за неговото дете. Пени порасна изложена на суровоста што може да ја покажат другите деца: исмевајќи ја со нејзиното изобличено лице со лузни. Се чинеше дека Филип бил повеќе погоден од ова отколку Пени. Ја разгалуваше Пени на секој можен начин за да ја надомести нејзината грдотија, која му стана нешто како опсесија. Ја носеше на екстравагантни патувања, ја праќаше во најдобрите училишта, ангажираше професори по пијано и пеење, професори по танц, ја носеше на концерти, балет, театар, сè за неа. И, се разбира, ја однел кај сите пластични хирурзи во земјава.


Се чинеше дека секој месец има различен лекар и секој месец истиот одговор: ткиво со лузни, деформитетот беше премногу целосен. Ништо повеќе не можеше да се направи. Како што порасна, одеше на училиште и дипломираше, Пени научи да живее со своите лузни. Таа добро се приспособи и мислеше дека нејзиниот живот е завршен. Но, нејзиниот татко, и покрај нејзините протести, опстојувал да го бара овој магичен хирург кој не постоел.


Но, се покажа дека постои. И еден ден ненајавено и неочекувано се појави во канцеларијата на Филип Даун на Менхетен. „Разбирам“, рече човекот, „дека бараш хирург за својата ќерка?


- Да... но кој си ти...?


„Јас сум тој хирург“, рече човекот. „Може ли да се претставам? д-р Лотар Инурис.


Поглавје 11


Така др. Инурис мислеше на едноставна размена: пристап до трезорот на Федералните резерви во замена за ново лице за Пени.


Се чинеше смешно. Само лудак би го предложил ова, а само лудак би го прифатил. Тоа не значи дека Лотар Инурис и Филип Доне биле подеднакво луди. Ако Филип Зора полудел, тој полудел од љубовта кон својата ќерка. Сите родители сакаат да направат нешто за своите деца; Филип отиде во крајни мерки. И цената беше висока за Филип Дон. Од него беше побарано да ја плати највисоката цена што може да си ја дозволи: уништување на неговото ремек-дело. Сводот што тој го дизајнираше има армирано-бетонски ѕидови. Ова е дваесет и седум метри под улицата Насау. Однадвор има порта со сложен систем со двоен клуч. Но, пристапот до самиот свод е преку тесен премин низ челичен цилиндар од три метри и деведесет тони. Цилиндерот се ротира во рамка од сто четириесет тони. Кога влезот е затворен, цилиндерот се ротира толку далеку што рамката се полни со цврст челик, а потоа се спушта еден сантиметар, како огромна плута на шише. Тој е запечатен, водоотпорен и заклучен, а да не ја спомнуваме целата електроника, телевизија и друга опрема за видување, како и систем за човекова безбедност составен од една од најголемите единици од ваков вид во земјата: снајперисти редовно тренираат. со мало и автоматско оружје.


Алармниот систем може да го блокира секој излез од зградата. И внатре во сводот има заклучени прегради, тројни брави. Тие содржат околу четиринаесет илјади тони златни шипки од САД и околу седумдесет други земји. Секој блок тежи приближно дванаесет килограми. Тоа не е нешто што можете да го носите во вашиот џеб и не можете да го направите неоткриено со флота камиони.


Извлекувањето на златото од таму беше мистерија која на Џи Џанг Џо би сакала. И, исто така, би му се допаднала одлуката на Филип Дон. Беше едноставно и тешко во исто време.


На нивната прва средба, двајцата мажи се соочиле лице в лице со нивните услови. Филип Дон, човек опседнат со трагедијата на својата ќерка, не реши веднаш да ја замени својата единствена магија за магијата на доктор Лотар Инурис. Единствениот проблем беше довербата.


„Но, драги мои“, рече д-р Инурис, „И двајцата можеме да си веруваме еден на друг. Верувам дека ќе го видите овој проект до успешна завршница и треба да ми верувате во успешното работење на вашата ќерка. Немаш избор“.


„Секако дека си во право“, одговори Филип Даун. „Никој, повторувам, никој не може да го направи тоа што можам јас“. Ги усовршив најнапредните техники. Мои сопствени методи, засновани на долгогодишно истражување... И јас сум единствениот хирург во светот кој може да го излечи ткивото на лузната што ја зафати вашата ќерка и да и даде не само ново, туку и убаво лице“.


„А јас“, рече Филип Дон бестрасно, „јас сум единствениот во светот кој ги има целосните безбедносни информации што ги барате“.


'Токму. Значи, на никој од нас не му користи да ја изневеруваме меѓусебната доверба, нели? Она што и двајцата го бараа беше огромен потфат. Инурис, со намера да се ослободи од приближно една шестина од светското злато ископано од памтивек, се согласи да му обезбеди на Филип Доне лојален персонал онолку долго колку што е потребно. Сепак, за своја безбедност, тој одби да ги именува другите водачи вклучени во овој голем грабеж. Во замена, тој се согласи да ја постави операцијата на Пени доколку Филип ја покаже својата соработка обезбедувајќи пристап до златото. Откако долгорочното планирање ќе достигне неповратна фаза, тој ќе ја започне трансформацијата на Пени. За кражба на златото ќе бидат потребни месеци, можеби и години. Операцијата ќе трае помалку од една недела.


Уште пред да заврши нивниот прв состанок, Филип Даун и Инурис развија систем за да одржуваат контакт. И Филип му рекол на докторот дека ќе му каже кога ќе биде подготвен да го започне својот план.


Од тој ден, Филип Дон ѝ изгледал на својата ќерка сосема поинаква личност. За прв пат по многу години изгледаше среќно и весело. Пени не поставуваше прашања за оваа промена. Таа сакаше да верува дека тој конечно се помирил со ситуацијата. Но, оваа среќа имаше недостаток. Пени открила дека нејзиниот татко бил обземен од бурна напнатост низ годините, а кога таа го изразила своето нелагодност, тој тоа го припишал на возбудата од новиот проект. Пени застана таму. Се радуваше што повеќе не ја влечеше низ земјата кај секакви лекари и што беше впиен во својата работа. Таа дури и не го забележала неговиот променет изглед; неговата коса природно стана сива со текот на годините; но со текот на времето, неговиот „нов проект“ го направи тенок и свиткан. Лицето му беше збрчкано и старо. Конечно, една ноќ ги забележала неговите физички промени.


Дојде дома рано, расположен и истури две чаши од своето најдобро шери, од кои едната и ја подари. - Тост, Пени. Ајде да пиеме до магијата на животот“.


Пени го погледна својот татко со забавна збунетост. Поминаа години откако таа го виде толку среќен. - Па, што се случува тато?


Филип Зора седна на својот омилен стол. - Утре вечер ќе ве оперира хирург. И кога ќе се разбудите, ќе имате ново лице. Нема да има трага од вашите стари лузни и траги од операција. Пени го погледна недоверливо.


„Тоа е вистина“, рече тој. Ја спушти чашата и ја крена раката како да пцуе. - Апсолутно сум сериозен. Ја видов работата на овој човек и ви велам, тој нема рамен“.


„Но, тато“, рече Пени. „Навистина повеќе не ми е грижа“. Филип Дон кимна со главата. „Знам“, рече тој. „И затоа сум горд на тебе“. Но, Пени, те молам, да не се расправаме. И да не ти е гајле, те молам да го направиш ова за мене, за старецот. За татко ти, да му донесе среќа и радост.


Пени немаше проблем да го прифати ова барање. Таа отиде до нејзиниот татко и го бакна во образот. Филип Зора ја прегрна.


„Бог да ве благослови“, рече тој. Солзите му течеа по образите. „Без солзи, тато“, рече таа. „Само радост“. Таа размислуваше за тоа. „Кажи ми како ќе изгледам?


„Да ви кажам искрено, не знам“, рече Филип. „Сè му оставив на докторот. Тој го знае тоа. Но, тој ми кажа толку многу дека ќе бидеш многу, многу убава.


„Изгледа дека е многу истакната личност“.


„Да, многу прекрасно“, рече Филип.


„Кажи ми за него?


„Нема многу што да се каже за тоа. Но, прекрасна личност. Неговиот глас беше слаб и внимателен.


- Како е тој? Кој е ова? Од каде е тој?


„Не е важно“. Изгледаше речиси лут на нејзините прашања. „Тој е најдобар во својата област и тоа е единственото нешто што е важно, нели? Неговиот тон омекна. „Тато“, рече Пени, „дали има нешто што сакаш да ми кажеш?“


„Не, не“, рече Филип со вештачка насмевка. - Воопшто не е така. Само нема многу што да се каже за него. Мислам, кому му е гајле? Резултатот е важен“.


„Сето ова е многу чудно, тато“, рече Пени.


„Па, ова никогаш порано не се случило,


Па? И јас сум малку нервозен, тоа е се, сега кога е толку блиску. И твојата низа прашања не го прави ништо подобро.


- Па, не гледам никаква штета во тоа. Тоа е природно. Конечно, ова е важно. Мислам, не би ме оставил на некој матен лекар.


Филип Дон скокна како да го клоцале.


'Татичко.'


Почна да липа. Неговата ќерка клекнала до него. „Мислам дека е подобро да ми кажеш сè“, рече таа. Филип ги доведе рацете кон лицето. „Не можам“, рече тој меѓу плачење. „Не можам да го направам тоа“.


„Треба“, рече Пени.


И кога липањето престана, Филип Дон, сè уште покривајќи го лицето со рацете, и кажа на ќерка си што направил. Тој објасни како тој и мистериозниот доктор Инурис, во текот на неколку години, успеале да сместат нови луѓе лојални на докторот на сите клучни безбедносни позиции околу трезорот. Понекогаш Филип Дон успеваше, на пример кога старата гарда си замина и требаше да се вработи нов. Филип Дон го договори тоа така што кога д-р Инурис ќе донесе ново лице, тој беше избран и назначен. Но, тоа не е се. Мажите ретко заминуваа. Со информациите собрани и обезбедени од Филип, Инурис организирал, како што ги нарекол „магични исчезнувања“. Чуварот исчезнуваше, но никој не знаеше за тоа. За веднаш, да го заземе неговото место и да ја заврши својата работа, се појави совршениот двојник создаден од доктор Инурис.


По некое време, целиот систем за складирање беше под контрола на цел тим фокусиран на една работа: крадење злато.


Решението што го најде Филип Дон беше едноставно толку и сложено. Најтешкиот дел беше замена на мажите, но д-р Инурис го направи тоа. А едноставноста беше во тоа што Филип Доан уште од самиот почеток знаеше дека нема смисла да се користи брутална сила за да се пробие во непробојниот свод што тој го создал. Немаше слаби точки во металот. Слаба точка, знаеше, беа чуварите.


Сега операцијата стана многу полесна. Поголемиот дел од златото му припаѓаше на САД. Дел од шипките припаѓале на други земји, а кога требало да се плати долгот, „златните наложувачи“ носејќи ги своите специјални чевли го преместувале златото до саканиот оддел со помош на хидраулични лифтови и подвижни ленти.


Секој ден, според распоредот што го постави Филип Дон, секој чувар преместуваше по една златна прачка и ја заменуваше со фалсификувана, без никој да знае ништо освен самиот чувар, а тој немаше да зборува за тоа. Како термитите јадат куќа и... Бавно, но ефективно. За неколку години исчезнаа илјадници барови. Периодично, кога условите се сметаа за сосема безбедни, камионот земаше и испорачуваше големи товари. По одредено време, бројот на златни прачки што останале во трезорот станал помал од бројот на фалсификувани златни прачки. Милијарди беа украдени. Во тоа време, цената на златото на светскиот пазар остана стабилна: 35 долари за унца. Потоа одеднаш комбинација на сили почна да ја намалува силата на доларот. Беа испечатени премногу долари. Имаше премногу книжни пари. Довербата во доларот почна да слабее. Народот сакаше злато.


Официјално златото било повредно. Официјално, доларот вредеше помалку и започна огромен лет во злато, далеку од доларот. Кога големите финансиски мудреци во светот решија да создадат слободен пазар за злато, цената се искачи на над сто долари за унца.


Сцената беше поставена за финансиски удар. Д-р Инурис и неговите пријатели контролираа речиси една шестина од целото злато во светот. Имаа вистинска тежина на пазарот и можеа да одговорат на високите цени и високите барања.


Таа вечер Филип Дон и објаснил се на Пени, а кога таа инсистирала да оди кај властите, тој одбил.


'Не сеуште. Во оваа фаза тоа би било катастрофа. Нешто ќе протече и економијата на САД ќе западне во хаос. Резултатот би бил толку катастрофален што апсолутно никој не би останал недопрен. Индустриите ќе пропаднат, невработеноста вртоглаво ќе расте, а берзата ќе падне. Но, додека ние молчиме за тоа, сè уште постои шанса САД повторно да го најдат своето злато. Зборувањето сега само ќе ја уништи едната добра работа во целата оваа приказна: нов живот за вас. Ако молчиме пред операцијата, се ќе биде во ред. Владата ќе слушне во догледно време, но нема причина да ја скршиме браната додека не ги добиеме нашите профити. Сега мора да соработуваме, инаку сè што ќе видам во мојата работа е грда девојка и татко осуден како крадец“. Пени брзо се фати. Нејзиниот татко беше во право. Нејзината единствена шанса беше да ја направи операцијата, со што го поништи договорот помеѓу Филип Доне и д-р Инурис. И после тоа, таа сепак можеше да даде се од себе за да ја поправи ситуацијата.


Како татко и да ги прочитал нејзините мисли. „Штом ќе биде направена оваа операција“, рече тој, „Д-р Инурис ќе го плати својот долг кон мене и мојот договор со него ќе заврши. Тогаш, Пени, можеш да го направиш она што треба да го направиш.


И така таа го бакна татко си за збогум следната вечер. Пред нивната куќа чекаше автомобил. Високиот Кинез го зазеде неговото место зад воланот пред таа да седне позади. Човекот зад неа, до неа, седеше во сенка. Гласот му доаѓаше од неговото полускриено лице. „Јас сум доктор Инурис“, рече тој. „Вашиот хирург, госпоѓице Зора“.


Пред да бидат на една милја од нејзината куќа, тој и ја дал дрогата. А Пени Даун беше во несвест кога стигнаа до целта.


Поглавје 12


Сфатив дека гледам во слаткото лице на Пени Зора додека ја раскажуваше приказната. Додека таа замолче за момент, јас се борев со многуте прашања и грижи што ги покрена нејзината приказна во светлиот, сончев ден. Имаше уште многу недовршени слики за кои се надевав дека ќе ги заврши. „Значи, овој добар доктор те направи како Никол Кара“, реков, вртејќи го остатокот од мојот пијалок во моите раце.


„Да, инспириран од имиџот на филмската ѕвезда што ја идолизираше“. Нејзиното тело се тресеше од потисната смеа. - О, секако, бев благодарен. Не можев да им верувам на моите очи кога првпат се видов себеси во огледалото. Ново лице, убаво лице. Тогаш сфатив дека никогаш претходно не сум знаел дека убавината, физичката убавина, е навистина чудесен подарок. Но за подарок“, продолжи таа со глас напнат од непријатни спомени, „потребна е висока цена.


Инурис објасни дека Пени била во несвест нешто повеќе од 72 часа. Сè уште воодушевена од грациозната убавина на нејзиното ново лице, совршенството што ѝ го врати восхитувачкиот поглед од огледалото, таа не забележа како докторот и се приближува. „Маж може да го помине целиот свој живот барајќи ваква жена“, рече тој, стоејќи веднаш до неа. „Никогаш не ја познавав Никол Кара. Но, признавам дека би дал многу за да ја запознаам. И тоа што те гледам вака ме прави луд.


Одеднаш ја подаде раката и ја повлече кон себе. Рака ја прегрна. Неговата слободна рака ја повлече нејзината тенка ноќница и грубо и ги стисна градите. Ги притисна усните на нејзините и го заглави јазикот меѓу нејзините заби.


Запрепастена, Пени се ослободи. "Не ме допирај!"


„Мислам дека е подобро да научиш да го прифаќаш моето внимание“, се насмевна докторот.


Пени го замоли да си замине. Тогаш докторот и кажа каде е: на југот на Франција, во вила. И, објасни тој, таа нема да смее да замине додека тој и нејзиниот татко не го финализираат договорот. Пени немаше друг избор освен да остане затвореничка. Се правеше дека не знае за договорот меѓу Филип Даун и д-р Инурис, што се покажа во нејзина корист. Таа одлучи дека нејзината најдобра стратегија е да биде покорна и неук. Во никој случај не и било дозволено да ја напушти вилата.


Д-р Инурис, очигледно сфаќајќи дека неговиот прв груб пристап кон неа е сериозна погрешна пресметка, не направи никаков физички напор неколку дена. Сепак, тој ја подложи на „Блицкриг“ на неговиот изопачен шарм. А „персоналот“, Гвидо и Тионг, станаа помалку внимателни.


Инурис и кажа за себе. И од информациите што ги собрала гледајќи и слушајќи, таа можела да замисли изопачен, изобличен човек како ја држи заробена.


Прво, Инурис станал зависен од хероин. Неговата љубов кон отворено користење шприц беше очигледна. Бил по германско потекло и бил студент по медицина за време на војната. За тоа време, тој можеше да практикува и развива хируршки техники врз затворениците од концентрационите логори во кои беше доделен. Колку стотици луѓе осакатуваше, уби, за да ги усоврши методите со кои сега се фалеше? По војната побегнал во Швајцарија, каде отворил мала клиника. Тој стана богат благодарение на фанатичната потрага по нова младост од страна на постарите жени. Неговото растечко богатство ја поттикнало неговата алчност и тој станал целосно фокусиран на задоволување на жедта за богатство.


Во сите негови сеќавања тој никогаш не спомна како дознал за Филип Даун. Тој исто така не разговарал со Пени за нивниот деловен однос.


Поминаа неколку дена со приказните на Инурис, додека Пени се сончаше во градината на вилата. Потоа, една ноќ, кога почувствувала дека Инурис и неговите чувари се доволно мирни за да заспијат благодарение на нејзината очигледна соработка, таа успеала да се прикраде и да стигне до Ница. Таа штотуку пристигнала во казиното кога Гвидо ја стигнал. Кога ја вратиле во вилата, Инурис збеснал и ја предупредил со непристојни закани да не се повтори таа вечер.


Една недела подоцна успеала повторно да се искраде. И Гвидо повторно ја најде. Но, овој пат имаше човек по име Николас Андерсон...


свирнав. „Оваа приказна ми е многу интересна. Но, има уште една работа. Вистинското име на Николас Андерсон е Ник Картер. Тој е агент на владата на Соединетите Американски Држави.


Очите на Пени широко се отворија и нејзината уста формираше мало, тивко О.


„Сега кога толку јасно објаснуваш сè“, реков, „помислив дека ќе го сторам истото“.


„Ќе морам да се навикнам на тоа“, рече Пени. „Но, не гледам дека тоа прави разлика“.


„И јас“, реков. „Двајцата сè уште сакаме да го фатиме Инурис пред тој да не убие. И штом ќе го доловиме, ќе сакам да знам малку повеќе за ова злато и кои се партнерите на Инурис. Дали разбираш дека татко ти се соочува со некаква казна, нели?


Пени ги спушти очите. „Да“, рече таа. 'Знам. Но, мислам дека и тој знае. И нема да се грижи. Единственото нешто за што се грижеше бев јас. И сега ќе се грижат за мене.


„По ѓаволите, ако не е вистина, Пени Доун“, реков. „Ти си многу убава жена.


Таму, на срушениот трем, таа поцрвене. „Сè уште не сум навикната на такви комплименти“, рече таа.


„Па, мислам дека е подобро да се навикнеш на тоа“, реков, станувајќи од скалите.


„Сето ова е толку чудно“, рече таа. „Не знам дали некогаш ќе се навикнам на тоа“.


Отидов до неа и ја зедов. „Ќе ти помогнам да се обидеш“, реков. „Тоа е само прашање на пракса. Го зедов нејзиното лице во моите раце и ја доведов нејзината уста до моите усни. Таа ме чекаше. Нејзините раце беа обвиткани околу мене, а нејзиното тело, игра на тврди точки и мазни линии, се споија со моето. Нејзините раце се нагоре и се испреплетуваат во мојата коса.


„Ох“, рече таа конечно, „ох, Ник“.


Дишеше тешко, исончаните врвови на нејзините гради се испакнати низ долгиот V-врат на нејзината кошула. Видов дека очите на девојката светат со зелен оган. Нејзините раце се обиколија околу мојот врат и нејзините усни ги допреа моите, топли и влажни, со страст која беше повеќе од само благодарност. Нејзините колкови се притиснаа на моите во ритам на неконтролирана желба. И нејзините раце, слуги на нејзината желба, се спуштија надолу за да ги допрат моите бедра. Ја откопчав нејзината кошула, ги зедов нејзините гради во раце и и ги бакнав тврдите брадавици. Нестрпливо ја пушти кошулата да и се лизне од рамениците. „Побрзо, Ник“, дишеше таа. 'Побрзо.'


Таа застана додека ги спуштав нејзините изветвени фармерки и гаќички. И нејзините и моите прсти побрзаа да ми ја соблечат облеката пред да потонеме заедно на росна трева, каде што нејзините раце и нозе ме заробија во кадифено месо. Нејзината уста возбудено стенкаше на моето уво, како глас од бура, нè подигнувајќи и повторно спуштајќи нè во базен на незамисливо задоволство. Одново и одново додека не завршивме со громогласна експлозија и не останавме мирни, топли и блиску еден до друг на сонцето на новиот ден.


Таму, лежејќи во тревата, почнав да и кажувам што мислам. Доктор Инурис сакал да ја земе со себе кога побегнал. Ако успееше, се ќе беше во ред, барем за него. Тогаш тој ќе може да ја држи Пени во заробеништво додека не заврши кражбата на златото. Но, тој не успеа. Мораше да ја исфрли Пени од автомобилот за да ми го одвлече вниманието за да може да избега. Додека таа живееше, тој беше во опасност. Но, тој не можеше да ризикува да се врати во вилата. Беше премногу опасно. Порано или подоцна некој ќе ги најде Гвидо и Тионг мртви во подрумот. И веднаш потоа некој почна да поставува многу прашања за тој што ја изнајмил вилата.


не, др. Инурис никогаш нема да се врати. Беше во бегство, а далеку. Борењето не беше негова игра. Ќе почека и ќе подготви одмазда за неговите џелати кои ќе проговорат за него. Во операцијата со злато тој беше техничар, креатор на демони, креатор на заменски чувари кои „магично“ исчезнаа. Знаев што значи. Секогаш имало некој што имал добри услови за тоа, како „ликвидација“ или „безусловно раскинување“. Овие чувари беа мртви и сменети. Таков бил придонесот на Инурис во кражбата на златото.


Некој друг ја обезбедил работната сила, мускулите и мозокот потребни за операција од оваа големина и сложеност. Не знаев кој е, но присуството на Гвидо и Тионг кај докторот ми беше многу поучно. Изгледаше дека тие не се стари пријатели на докторот или стари пријатели едни на други. Изгледаше како Гвидо и Чанг да беа доделени на лекар како помош од членовите на алијансата.


Така, кога докторот ќе остане без телохранители и ќе ја изгуби девојката што требаше да ја чува подалеку од љубопитните очи, морав да заклучам дека што побрзо се упатува кон своите пријатели за заштита. Ако беше доволно брз, можеше да се врати кај другарите, да им каже што се случило и да верува во можноста дека ќе му простат или барем нема да го казнат, додека нешто клучно не тргне наопаку.


Во меѓувреме, неговите партнери можеле да направат сè за да се погрижат ништо да не тргне наопаку додека го следеле девојчето, а можеби и „Николас Андерсон“. Ќе се погрижат нивните усни да бидат запечатени засекогаш.


Ако мојата претпоставка беше точна, д-р Лотар Инурис се враќа во Њујорк.


„Тоа ми звучи добро“, рече Пени.


Не сакав да и кажам за второто, добра причина зошто д-р Инурис веројатно беше во Њујорк. Не сеуште. „Во ред“, реков. 'Ајде да одиме на. Дали ви треба нешто друго во куќата?


Пени одмавна со главата. - „Се што ми треба е пасошот и тој е во мојот џеб. Ајде да одиме на. Нејзината рака се лизна во мојата додека одевме по патеката до портата на влезот во вилата на Нарцис. Сонцето блескаше силно и беше пријатно да се разделиме со мрачните урнатини на вилата и нејзините мртви жители.


„Ќе одиме со автостоп до Ница“, реков. - Сè уште треба да поминеме покрај мојот хотел. Едноставно се чувствувам како да ми требаат моите пријатели каде што одиме. Нивните имиња се Хуго, Вилхелмина и Пјер.


Наскоро повторно го напуштивме хотелот. Возевме со такси до аеродромот во Ница, источно од градот, и кога застанавме пред зградата на аеродромот, Пени ми го влечеше ракавот.


„Види“, рече таа.


Паркиран надвор - или уште подобро, напуштен - беше бел мерцедес.


„Ние сме на вистинскиот пат“, реков. „Тој веројатно полета со авион на Ер Франс за Париз во 7:30 утрово“.


Летавме со Интер од Ница во 9:30 со врски во Париз и Њујорк.


Ни остана малку време пред да тргнеме. Донесов кафе за двајцата, кроасани и копија од International Herald Tribune. Големиот наслов на првата страница веднаш ми го привлече вниманието. Цената на златото го достигна својот врв. Побарувачката беше на рекордно ниво на меѓународните пазари, а загриженоста за иднината на доларот се интензивираше.


Очајно сакав да добијам информација кој стои зад целата оваа операција на кражба на злато, дали се уште има шанса да се спречи целата катастрофа. Доколку најголемиот дел од американското злато истече, меѓународната криза со злато ќе се претвори во меѓународна паника. Хартиените долари би станале безвредни. Еден леб би чинел милион. Се сетив дека прочитав некаде за Германија по Првата светска војна. За неколку години, вредноста на марката падна од четири марки на четири милијарди марки. Бина беше поставена историјата да се повтори, но овој пат во САД.


Летот за Париз беше зафатен без инциденти. Авионот се сврте над Заливот на ангелите за да добие височина по полетувањето.


„Сакам да се вратам овде наскоро“, рече Пени.


„Кога сето ова ќе заврши“, ѝ реков.


„Кога или „ако“?


Во Париз сменивме авиони, а голем Боинг 747 полета од Орли на време. Ако мојата претпоставка беше точна, Лотар Инурис не беше повеќе од два часа пред нас. Немаше да го фатиме, но барем чувствував дека се движиме во вистинската насока. Над Атлантскиот Океан, Пени спиеше на моето рамо. Не ја обвинував. Таа имаше тешка ноќ. И јас бев уморен, за таа работа, но не се чувствував поспано. Не ми се допадна да ме собираат во тој авион. Сакав да бидам на земја и да го бркам Инурис и неговите другари. Но, конечно, еден од вработените дојде преку домофонот и ни рече да ги врземе безбедносните појаси. Оваа објава ја разбуди Пени. Таа зеваше, се истегна, а потоа ми се стутка и ги затвори очите.


„Еј, заспана“, реков. Отвори едно зелено око и ме погледна под нејзината густа златна коса. - 'Време е да се разбудам. Време е да одиме на работа.


Ја подигна главата и ја исчетка косата назад. „Колку побрзо, толку подобро“, рече таа. 'Што имаш на ум?'


„Ќе одиме да го посетиме татко ти“, реков. - Ова е прва точка на дневниот ред. Тој е најдоброто водство што го имаме на Инурис. Запомнете, тој имаше систем за комуникација со Инурис и сакам да знам што е тоа.


Таксито застана пред една од педесет години старите станбени згради на Риверсајд Драјв.


Кога му платив на возачот, брзо погледнав наоколу. Ништо на улица не ми изгледаше ненормално. Ако некој го гледаше станот, тој беше добро скриен.


Го зедов куферот додека таксито повторно се повлече.


'Колку е часот Сега?' - праша Пени.


Погледнав во часовникот. '5:20.'


- Ќе биде дома секој момент.


Се качивме на осмиот кат со бавен лифт. Ја зедов Wilhelmina од футролата и ја ставив во џебот од јакната, држејќи го прстот на чкрапалото. На Пени и се стегна вилицата кога го здогледа Лугер. „Да го наречеме тоа нормална мерка на претпазливост“, реков. „Јас ќе бидам првиот што ќе излезе од лифтот“.


Пени кимна со главата. Кога лифтот застана, седнав зад мојот куфер и внимателно ја отворив вратата. Ако некој чекаше во ходникот, ќе беше принуден да пука во мала, ниска цел за да помине низ пукнатината на вратата. Тогаш подобро е да биде навистина добар и брз.


Ја турнав вратата и погледнав од другата страна. „Сè е безбедно“, реков.


Пени имаше подготвено комплет клучеви. „Остани подалеку од вратата кога ќе ја отвориш“, ѝ реков. „И прво пуштете ме да влезам“.


Во моментот кога се отвори вратата, сфатив дека нема никој во станот. Беше исполнет со застарен воздух, а дамките од прашина висеа речиси неподвижно во светлината што продира низ прозорците во коси греди. Пени ја затвори вратата зад нас. 'Татичко?' - извика таа.


„Мислам дека не е дома“, реков, ставајќи го пиштолот.


„Па, тогаш нема да биде долго“, рече таа. Таа ги отвори прозорците и ми поли со шери Филип Даун. „Ова е сè што имаме“, рече таа.


„Во ред е“, реков.


- Колку е часот Сега?


„Пет и пол“.


„Направете се удобно“, рече таа. „Одам да се истуширам и да се пресоблечам. Ако дојде додека ме нема, ќе мора да се претставиш.


Станав, ја олабавив вратоврската и почнав да си ја откопчувам кошулата.


„Подобро би сакал да ги прифатиш предлозите и јас самиот да се истуширам“, реков.


Ја фатив за рака. Таа ме погледна палав и ме одведе низ ходникот.


„Вие сакате да живеете опасно, нели?


„Можеш да го кажеш тоа“, реков.


Таа се насмевна. „Не знам што ќе се случи кога ќе се врати дома, а ние сè уште сме под туш“.


„Можеме да се поздравиме“, предложив.


Пространата бања имаше туш. Се соблековме и отидовме под неа. Повторно се восхитував на сладострасноста на нејзиното тело.


„Како го сакаш? праша таа, држејќи ги рацете на чешмите.


„Жешко и силно“, реков.


Од главата за туширање излезе остар поток. Го грабнав сапунот, а Пени застана под водопадот со градите благо притиснати на мене. Го оставив сапунот нежно да се лизне по нејзиниот грб. Нејзините раце се испружија и ме повлекоа кон неа. Таа ги стави рацете на моите раменици и застана со малку раширени нозе додека јас цртав трага од пена по должината и меѓу нејзините гради; а потоа подолу, преку нејзиниот рамен стомак и напред-назад меѓу нејзините бутови.


„Сакам да бидам твој сунѓер за капење“, рече таа, притискајќи го своето тело врз моето, а нејзиното мазно, пенливо месо брануваше околу мене. Се триев од неа. Таа ми се насмевна мрзеливо, со широки очи.


„Измијте ме“, рече таа. „Измијте ме насекаде“.


Нејзините раце се обвиткаа околу мојот врат. Ја подадев раката и и ги подигнав нозете додека не ми беа на колковите, а потоа ја притиснав со грбот на ѕидот од бањата и влегов во неа. Лесно, долго „о“ и избега од усните. И тогаш, во нашата дива, течна вселена, создадовме бесно сурфање, а потоа вител на неодоливо вшмукување во кое бевме занесени и исчезнавме во вителот на чиста возбуда.


Каде и да бевме, се враќавме на звукот на водата што тече по нашите испреплетени тела.


„Бев сигурна дека е тука“, рече Пени кога се вративме во дневната соба.


Го завршив пијалокот и запалив цигара. Сè уште не сакав да и кажам што размислувам.


Пени немирно се префрли на столот. „Можеби решил да остане до доцна на работа“, рече таа конечно. „На крајот на краиштата, тој не можеше да знае дека ќе се вратам дома денес“.


Не реков ништо. Таа веројатно веќе се сомневаше во истото како мене, но сепак не сакаше да верува во тоа. Пени Даун не беше луда.


„Ќе се јавам во неговата канцеларија“, рече таа. Имаше телефон во салата. Ја слушнав како врти еден број, а потоа друг. „Централно“, рече таа. „Добивам автоматски одговор дека бројот што се обидувам да го повикам е исклучен. Верувам дека ова мора да е грешка. Слушнав како се јавува на бројот и за момент замолкна пред таа повторно да проговори. -Дали си апсолутно сигурен? Не го слушнав одговорот, но знаев дека е вистина.


Таа се врати во дневната соба и ме погледна. „Нешто не е во ред“, рече таа.


Ја исцедив чашата. - 'Знам што не е во ред.'


„Ти знаеше цело време, нели? Таа рече.


Кимнав со главата. „Мислам дека татко ти е заложник“. Д-р Инурис те држеше за да се погрижи татко ти да не направи ништо за да ја спречи таа кражба на злато во последен момент. Кога те изгуби, тој и неговите пријатели се свртеа кон татко ти за да се погрижат да не направиш ништо за да им ги уништиш плановите.


„Но, колку што знаеше“, рече Пени, „не знаев ништо за тоа што се случува меѓу него и татко ми“.


„Кога се на линија петнаесет милијарди долари, тие не ризикуваат“, реков. А освен тоа, сега е околу 45 милијарди долари. Петнаесет милијарди е официјалната цена, пресметана од триесет и осум долари за унца што владата ги плати за златото. На слободниот пазар цената е речиси три пати повисока“.


Пени свирна. - 'Што да правиме сега?'


„Дали имате идеја како вашиот татко секогаш контактирал со докторот? Инурис?


Таа одмавна со главата. „Не“, рече таа, „тој не ми кажа“.


„Со оглед на состојбата на куќата“, реков, „нему не му пречеше“.


„Можеби не го зедоа од овде“, рече Пени, „можеби во канцеларијата“.


Одмавнав со главата. „Може да грешам“, реков, „но има премногу работи што тргнуваат наопаку во деловна зграда. Во близина има лифтови. Премногу луѓе има насекаде, во ходниците, на улицата, кои можат да видат и да запомнат нешто. Станбените згради се многу подобри и потивки. Луѓето се грижат за сопствената работа. Би било многу полесно и многу помалку ризично да го фатите татко ви во неговиот дом. Со оглед на временската разлика меѓу ова место и Европа, на пријателите на Инурис не им беше тешко да стигнат порано овде доколку лекарот ги повика на аеродром.


- А каде би го однеле?


„Не знам“, реков. „Но, по она што ми го кажа за татко ти, тој е тип на човек кој ужива да остави трага некаде“.


„Во право си“, рече Пени. 'Но каде?'


„Кажи“, реков.


Очите на Пени залетуваа низ собата. „Сè изгледа сосема исто“, рече таа, „сè е на свое место. Ќе забележав ако беше така. Тој е ужасно уреден. Ги пикна нозете под неа во столот и тажно се свитка.


„Размисли за тоа“, реков.


Пени ги затвори очите. Собата беше тивка. Низ прозорците со поглед на Хадсон, можев да ја видам портокаловата топка на сонцето што заоѓаше што свети веднаш над хоризонтот. Погледнав во часовникот. Беше шест часот по њујоршко време. Банките ширум Америка беа затворени. Светот беше мирен и безбеден, барем до утре. И тогаш можеби паника за да заврши сето тоа.


Одеднаш, Пени скокна. „Разбирам“, извика таа.


Поглавје 13


Скокнав на моето место.


'Што мислиш?'


„Знам каде ќе ја остави таа трага“, рече таа. „Ако ја остави.


"Каде?"


„Кутијата на Г“.


Ја погледнав прашално.


„Таа кутија од слонова коска што стариот Џи му ја даде на татко ми кога ја напушти Кина. Во него ги чува сите свои хартии од вредност. Ако оставил доказ некаде, треба да биде во оваа кутија.


„Каде е оваа кутија?


„Во неговата соба“, рече Пени и веќе трчаше по ходникот по неа.


Таа се врати една минута подоцна. Тоа беше прекрасно дело, правоаголна кутија од слонова коска, секоја педа од страните и горниот дел беше украсена со прекрасни релјефи на навидум секое животно што може да се замисли. Пени ми го даде.


Го фатив капакот и го повлеков. Кутијата остана цврсто затворена. Пени ме погледна со сожалување.


„Не е толку едноставно“, рече таа. „Г се забавуваше собирајќи кутии што содржеа загатки, се сеќаваш?


„Како се отвора?


„Не знам“, беше одговорот.


„Имаме две опции за избор“, реков. Можеме или да го скршиме, што не би сакал да го направам, или мора да ја откриеме оваа тајна“.


„Премногу е вредно за да се скрши“, рече Пени. „Тато никогаш нема да ми прости“.


„Четириесет и пет милијарди долари се исто така доста вредни“, реков. „И јас сум апсолутно згрозен од секој што се обидува да ја ограби владата на САД. Или ќе дознаеме брзо, или придонесот на Филип за отстранување на многу неволји е куп скршена слонова коска.


Внимателно ја зедов кутијата, превртувајќи ја во раце. Го тапкав капакот, дното и страните. Притиснав. Ги штипнав и ги почувствував аглите. Испробани комбинации на тапкање и притискање. Ја потресов. Ништо не помогна.


Ја погледнав Пени. - 'Некои идеи?'


Таа одмавна со главата. Што и да е, ќе биде и едноставно и сложено. Ова беше начинот на Џи. Да ви даде проблем кој изгледаше ужасно тежок, но решението цело време ве зјапаше во лице.


„Те зјапаше во лице цело време“, повторив. „Добро.


Да речеме дека ова е „решение“.


Кутијата ми беше во скут. Погледнав во капакот. Ништо освен животни. Лавови, тигри, мајмуни, пантери, лами, слонови, змии, мечки, жирафи, јазовци, китови, бувови, горили, антилопи.


Пени се насмеа.


'Што е ова?' Прашав, гледајќи во неа додека се наведнуваше да ја прегледа кутијата.


„Ох, само размислував за стариот Џи. Веројатно би сакал. Гледањето на кутијата што ја направи за малото момче беше толку вознемирувачко.


„Би бил многу посреќен ако стариот Це се држи до поедноставни трикови“, реков.


„Но, едноставно е“, рече Пени. 'Сигурен сум.'


„Ќе ти дадам петнаесет минути да го сфатиш, а потоа ќе го скршам на парчиња“, реков. „Во меѓувреме, видете каде има пенкало и хартија“.


Пени веднаш се врати.


Почнав да бројам. „Напиши“, реков. „Педесет и четири животни таму горе. Тринаесет на секоја страна. Нема ништо на дното. Вкупно сто и шест. Шест лава. Осум слонови. Мајмуни, пет. Мечки, три. Змии, пет. Две бувови. Китови, четири. Ламас, пет. Три жирафи. Еден пантер. Горили, четири. Бафало, пет. Пет пауни и три крокодили.


Продолжив да бројам. Пени продолжи да пишува додека не реков: „Тоа е тоа“.


„Заедно“, рече таа. „Тоа се вкупно сто и шест.


Го зедов списокот од неа и го проучував додека таа гледаше преку моето рамо. - Дали гледате нешто необично? Јас сум прашал.


Пени одмавна со главата. „Ништо повеќе од список на гости за забава на Ноевата арка“, рече таа.


„Можеби забава за заминување“, реков. „По пристигнувањето, сите мора да се симнат во парови“.


Пени сè уште зјапаше во списокот. - Тогаш ќе биде тешко.


'Што мислиш?'


„За пантерот и јазовецот“, рече таа. „Има само еден од нив. Дали мислите дека знаат нешто?


Тогаш го видов. - Во право си, тие нешто знаат. Проверете ги.'


„Ќе погледнам“, рече Пени.


„Дали не забележуваш ништо за нив?


„Ништо посебно“, рече таа. „Освен што има само еден од нив и повеќе од другите.


Го земав списокот од неа. Во едната рака ја држев кутијата, а во другата хартијата. „Во ред“, реков. „Има повеќе од две од секое животно, со три исклучоци“.


„Да“, рече таа. „Пар бувови, пантер и јазовец“.


„Точно. Што се бувовите?


„Симболи на мудроста“, рече таа.


- Повторно. Каде се овие бувови?


„Веднаш над пантерот и јазовецот“, рече таа. "Значи?"


„Пантер и јазовец“, повторив.


Пени ги избразди веѓите.


„П и Д“, реков. „Иницијали на Филип Доан“.


Кликнав на пантерот. Ништо не се случи.


„О, Ник“, рече Пени тивко.


„Не се откажувај“, реков. - Можеме да пробаме нешто друго.


Едниот прст го ставив на пантерот, а другиот на јазовецот. Ја погледнав Пени. - Еве го.


Притиснав. И двете животни ми се лизнаа под прстот. Имаше едвај звучен клик некаде во кутијата. Ја тргнав раката и капакот се отвори. Поимот на Филип Дон беше првиот што го видовме.


Поглавје 14


Не беше многу, но беше доволно: лист бела хартија со црни блок букви.


Акробатска трупа Фу Куан Јонг. Сега во театарот Сонг Минг.


Во еден агол, со мал, уреден ракопис што Пени го препозна како на нејзиниот татко, беа времето и датумот: 08:05 часот. Д-р Инурис не губеше време. Како што се сомневав, тој веројатно се јавил на својот колега од аеродромот во Ница и му рекол да го земе Филип Доан што е можно поскоро. Објаснувањето би го зачувал додека не пристигне во Њујорк.


Така, рано наутро некој го посети Филип Дон. Веројатно бил внимателен, но не доволно внимателен за да го спречи старецот да не го стави парчето хартија во кутијата од слонова коска; веројатно додека се облекуваше.


„Ајде да одиме“, рече Пени.


'Не толку брзо.' По изразот на моето лице можеше да каже дека не ја сакам со мене.


„Нема да излезете сами, нели?


„Се плашам дека ќе морам“, реков. „Овде се разделуваме, барем за некое време.


„Сакам да одам, Ник“, рече таа. -Те одвлеков овде. И тој е мојот татко.


Одмавнав со главата. „Штом ќе се стемни, ќе одам во тој театар и ќе ѕиркам малку.


Го познавам овој театар. Се наоѓа на раскрсницата на Bowery и Chinatown. Премногу би се истакнале таму.


'И што?' „Можеби треба да им кажеме дека сме тука“. Можеби ова ќе ги намами.


„И да претпоставиме дека тоа ќе се случи“, реков. „Што ако не заробат двајцата?


„Тие победуваат, а ние губиме“, рече таа со кревање раменици.


„Не можам да си го дозволам тоа“, реков. „И владата на Соединетите држави. Ова не е игра каде што добивате уште една шанса „утре“. Ако тие победат, а ние изгубиме, тоа е крајот не само на тебе, на мене, на татко ти, туку и на многу други луѓе. Д-р Инурис и неговите пријатели мора да се малку исплашени во моментов. Твоето бегство и потребата да го земеш татко ти како заложник е доволно да им ги наруши плановите, да ги направи нервозни. Ве молиме имајте предвид дека д-р Инурис ве отстрани од лекување поради некоја причина. Овој грабеж на злато се ближи до својата кулминација. Тие не се сигурни каде сме во моментов, но треба барем да се сомневаат дека ние им правиме неволја. Значи, постои шанса да ја забрзаат операцијата. Ако погрешно пресметаме, тие ќе бидат слободни како птици, а катастрофа ќе ги снајде САД, како и веројатно остатокот од светот. Мислам дека не го сакаш ова на твојата совест, Пени Дон.


Таа ги спушти очите.


- Слушај, дај ми утре до девет часот наутро. Ако не се вратам дотогаш, јавете се во Обединетата прес и жична служба во Вашингтон и побарајте човек по име Хок. Кажете му се што знаете. И тогаш прави што сакаш. Тоа е се што барам од тебе. Барем на овој начин ќе имаш шанса повторно да го видиш татко ти.


Пени кимна со главата во знак на согласност. - А што ќе се случи со тебе, Ник? Таа го притисна своето топло тело врз мене.


„Не грижи се“, реков. „Само се сетив дека имам за што да живеам“.


Таа не можеше а да не се насмее. „Тогаш обидете се да го запомните ова“, рече таа.


„Ова премногу ќе ми го одвлече вниманието“, реков.


Таа се оддалечи на чекор од мене. „Сега подгответе се да заминете“, рече таа.


Носев светло блејзер, темно сиви панталони и темно сина желка што ги извадив од куферот. Вилхелмина, Хуго и Пјер отидоа на нивните вообичаени места, а јас набив неколку жилет во наборите на мојот врат.


Пени ме ослободи. „Биди внимателен, Ник“, рече таа.


„Не дозволувајте никој да влезе освен мене“, реков.


„Не грижи се“, рече таа.


Можеби театарот Сонг Минг беше хит во геј деведесеттите, но јас се сомневав во тоа. Едно беше сигурно: ако некогаш го имал својот врв, под претпоставка дека некогаш го имал, тоа било одамна. Големата, стара, згрчена зграда изгледаше како да е скриена во сенката на мостот Менхетен, кој заоблена над неа. Тој остана во постојан полумрак, како да се собира за да го покаже распаѓањето што го снашло низ годините.


Одамна ја изгуби својата голема сцена и служеше како кино во поголемиот дел од годината. Па, повторно, ова не е случај кога холивудските гости со нетрпение ги очекуваат своите премиери. Имаше стари вестерни и евтин увоз од филмската индустрија во Хонг Конг. Еднаш или двапати годишно, акробати од Тајван излегоа на сцената. Очигледно честа овој пат му припадна на одредот на Куан Јон.


Се наведнав на валканиот покрив, гледајќи во еден од правливите прозорци. Под мене, на сцената, видов маж, гол до половината, и девојка во фустан со гол грб, како се поклонува на публиката. Имаше пригушен аплауз.


Тие скокнаа на сцената и застанаа далеку еден од друг. Од една страна е девојка, а од друга маж. На гола дрвена маса седеше сад со пикадо со ресни.


Девојката извади една и се сврте кон мажот, кој беше свртен со грбот кон неа. Таа ја свитка раката и ја фрли стрелата со сета сила во неговиот грб. Пикадото му затрепери во телото, а од под кожата му се појави капка крв.


Погледнав малку подолго, а потоа внимателно одев преку покривот со катран. Имаше уште еден светларник за истражување. Беше грубо, но не и непроѕирно, а гледањето надолу низ старото стакло ми го забрза пулсот. Во собата под мене стоеше доктор Лотар Инурис.


Тој не беше сам. Тој бил во друштво на уште двајца мажи. И иако никогаш претходно не сум ги видел ниту еден од нив, веднаш ги препознав. Ги видов нивните фотографии во досиејата на Академијата за уметности.


Еден од нив беше висок и слаб, со темна брановидна коса и темно, згодно лице. Веднаш го препознав како Дон Марио Принципе. Да беше мафијата фудбалски тим, тој истовремено ќе беше најдобар стрелец и фудбалер на годината. Тој беше од новата мафија; роден во САД, добро образован, паметен, искусен и тежок. Тој не би користел мускули каде што може да го користи својот ум. Го знаеше законот одвнатре и однадвор и ја искористи секоја дупка што можеше да ја најде. Можете да го посомневате за многу нешта - грабеж, заеми, дрога, проституција и коцкање - но докажете го тоа. Го нарекуваат „принцот“, па дури и старите дони му оддадоа почит. Тие беа стари кучиња со стари трикови. Принцот знаеше нови. Знаеше да пере валкани пари во странство. Знаеше да упадне и да го преземе правниот бизнис без да се грижи за законот. Ги знаеше сите трикови и стапици на полицијата и илјада и еден начин да ги избегне. Ако некој беше по 45 милијарди злато, вмешаноста на принцот всушност имаше смисла.


Не помалку интересен беше и третиот човек во собата. Имаше набиено, моќно тело и рамни карактеристики на полна месечина. И без неговата униформа беше лесно да се препознае. Ксинг Кси Воен, поточно, полковник Ксинг Кси. Работи за разузнавањето на кинеската армија, израснал на Запад, добил економско образование во Оксфорд. Воено важеше за брилијантен стратег. Тој разви репутација како шеф на врвна разузнавачка агенција, позната како Moonrise, надвор од Макао во 1950-тите. Организирал воено разузнавачки операции во Северна Кореја и Ханој. Руските разузнавачи го сметаа за најопасниот кинески агент со кој се сретнале. За него се вели дека е исто толку тврд, толку брилијантен и амбициозен колку и ладнокрвен. Сега, во оваа навидум мирна пролетна вечер, тој се најде во запуштениот театар на Менхетен и, судејќи по изразот на неговото лице, беше многу лут.


Не можев да слушнам што рече полковникот Ксинг додека седеше на стол со исправен грб зад дрвена маса во празна соба, но немаше грешка во темата на неговиот гнев. Лицето му беше искривено од гнев. Темна крв течеше веднаш под неговата кожа, а додека зборуваше, показалецот од десната рака стрелаше како коскено копје кон Лотар Инурис.


Принцот застана настрана, ги прекрсти рацете на градите и презирно му се насмевна на подмолниот лекар.


Инурис ги подаде рацете кон полковникот во знак на помирување. Но, Кинезите не сакаа да знаат за тоа. Д-р Инурис се обиде да зборува, но полковникот Син одговори со скокање и тресна со тупаница на масата. Не слушнав ни збор. Дури ни звукот од ударот на тупаницата на полковникот Ксинг во масата не се слушаше.


Но, можев да погодам што се случува. Докторот Инурис се вратил во градот и ја информирал Ривиера за деталите за неговиот неуспешен потфат. И полковникот Ксинг реагираше очекувано. Имаше репутација на перфекционист. И тогаш тој експлодираше. Инурис беше будала. Неговата улога во операцијата беше доволно едноставна: да ја оддалечи девојката. Сега го уништи планот. Не еднаш, туку двапати. И сега таа побегна. Да не зборуваме за тој благороден Американец, Николас Андерсон, кој и пришол на помош.


Полковникот Ксинг застана. Неговите раце правеа сечкачки движења додека зборуваше. Д-р Инурис се трудел да биде што е можно понезабележлив, што е важно во просторија со само три лица.


Обожавав да го гледам д-р Инурис како се тепа. Го доби она што го заслужи и повеќе, но гледањето сам немаше да ми помогне да направам уште еден чекор напред.


Полковникот се смири. Се врати на своето биро. Запали долга цигара, длабоко вдиши и полека ја издува од густите ноздри. Чадот течеше во два еднакви струи. Почна да зборува повторно.


Го ставив увото до рамката на светларникот, но ништо не слушнав. И додека внимателно се спуштав кон светларникот, потпирајќи се на него со едната рака за рамнотежа, почувствував како еден од прозорците се движи под моите прсти. Се оддалечив, гледајќи во собата. Се чинеше дека никој од присутните не слушна ништо. Полковникот Ксинг едноставно продолжи како порано.


Моите прсти го истражуваа лабавото стакло. Кит што го држи на место сигурно се исушил пред неколку години. Чашата лесно се движеше. Ја мрднав раката и Хуго, шило, ми се лизна во раката. Тивко почнав да го отсекувам китот. Потоа внимателно го ставив сечилото на ножот под дрвената рамка и го отворив. Користејќи го врвот на шилето, ја подигнав чашата и ја извадив. Сега го слушнав гласот на Син. „Во овој момент треба само да продолжиме понатаму. Во принцип, како овој идиот“, Инурис покажа со прстот кон докторот, „правилно ги следеше неговите упатства“. Извади уште едно влечење од цигарата и повторно го издува низ ноздрите. „Во суштина, мораме да се однесуваме како оваа девојка и господинот Андерсон да не постојат. Можно е тие да претставуваат закана за нашата операција, но постои и шанса да не го направат тоа“. Го погледна Инурис. „Мислите дека оваа девојка не знае ништо за нашата операција“. Се надевам дека го сфативте правилно. Што се однесува до овој Андерсон, се чини дека неговото присуство не е ништо повеќе од несреќна случајност. Во секој случај, сега е доцна да ставиме крај на нашите планови. Премногу е на коцка за сите нас, а сега сме блиску до крајот.


„Сепак, верувам дека се неопходни некои промени“. Ја заврши цигарата. „Ќе разговарам за ова со вас за неколку минути“. Но прво“, стана од столот, извади празна кутија цигари од џебот и ја стутка: „Ми требаат цигари“. Ја напушти собата.


Продолжив да гледам. Д-р Инурис го погледна Дон Марио. Една од тие одвратни, висок тон, нервозни смеа избега од неговото брадавичево грло. Неговите нерви беа малку помалку напнати кога полковникот Ксинг не беше во собата. Дон Марио студено го погледна.


„Не грижи се“, му рече д-р Инурис. 'Се ќе биде во ред. Тоа сигурно го знам.


Дон Марио чекаше долго пред да одговори. Неговиот глас беше полн со одвратност. „Не играјте поглупаво отколку што е потребно“, рече тој. „Сè одеше добро додека не одлучи дека треба да бидеш нејзин љубовник“.


„Се ќе биде добро“, рече Инурис. 'Не грижете се.'


„Слушај“, рече Дон Марио, „од сите луѓе што имаат за што да се грижат, ти си на прво место“. Ако нешто тргне наопаку, ќе мора да се грижиш за мене и за полковникот Син, кутро копиле, бидејќи си тука. А ако не, секогаш има за што да се грижите“.


„Ќе видите“, рече д-р Инурис. 'Се ќе биде во ред. Верувај ми. Верувај...'


Останатото не го слушнав. Следната секунда, моето дишење престана додека метален синџир се затвори околу моето грло. Додека се борев за воздух под челичниот притисок на ланецот што ми го гризе јаката на џемперот, мојата рака инстинктивно посегна по Лугерот. Јазикот ми излезе од устата. Очите како да ми скокнаа од болка. Некаде во мојот мозок лишен од кислород, знаев дека кој и да е зад мене ги користи смртоносните чанти толку сакани на каратистите.


Синџирот меѓу двете рачки го истисна животот од мене. Но, мојата рака сè уште посегна по пиштолот.


„Не, не, Картер, ништо нема да излезе од ова“, рече глас. Ова беше проследено со остар удар во задниот дел од мојата глава и блесок од болни светла пред да ме обземе темнината.


Поглавје 15


Кога се освестив, се најдов како лежам на подот во една мала соба зад бината. Рацете и нозете ми беа врзани, а задниот дел од главата ми се чувствуваше како некој да го здробил со вреќа песок. Полковникот Син, Дон Марио и Инурис стоеја и ме погледнаа.


– Дали се чувствувате малку подобро? - прашал полковникот Ксинг.


Внимателно ја движев главата напред-назад. „Се чини дека ништо не е скршено“, реков.


Полковникот Ксинг запали една од неговите долги цигари и пушти чадот да му продре низ ноздрите. „Навистина, вие заслужувате да умрете“, рече тој. - Ако само затоа што бевте толку невнимателни. Несовесноста во нашата работа е неприфатлива, знаете. И беше многу невнимателно што го отстранивте тој прозорец од светларникот. Дали ви се случило кога ќе го извадите стаклото, свежината на воздухот во просторијата се зголемува? Поточно, многу мал проток на воздух. Но, протекувањето е доволно да ги оттргне облаците чад од моите ноздри. Моето набљудување на чад ми го спаси животот повеќе од еднаш“. Тој се насмевна. „Можете да кажете дека јас сум еден од оние ретките луѓе во светот кои пушат заради своето здравје.


„Кога би можел, би се поклонил на вашите овластувања за набљудување, полковник“, реков. „Но, се плашам дека е малку тешко во мојата сегашна ситуација“.


„Ќе ја прифатам таа идеја, Картер“, рече тој. Налутено го погледна докторот Инурис. - Да, тоа е Картер, идиоту. Ник Картер, а не Николас Андерсон. Тој е агент на АХ.'


Докторот Инурис ја отвори устата. Дон Марио изненадено гледаше.


„Немав поим...“ започна д-р Инурис.


'Мишина!' - го прекина полковникот Ксинг. „Секако дека немаше поим“. Овој твој мозок е на твоите прсти, во меѓуножјето, можеби секаде освен главата. Значи, мислевте дека тој е само турист, прилично галантен зафатен човек кој случајно и дошол на помош на девојка во неволја? Ти си уште поголем идиот отколку што мислев. Овој човек се вика Ник Картер. Секоја самопочитувачка разузнавачка агенција на Земјата има досие за него. Тој е главен атентатор од AX. Полковникот Ксинг ме погледна. "Н3, нели?"


Не реков ништо и се обидов да се префрлам во седечка положба. Главата ми чукаше.


„Покрај неговиот изглед“, продолжи полковникот Син, како да држи предавање, „Картер е познат и по својот арсенал на оружје. Лугер познат како Вилхелмина. Го зеде од масата и замавна со него. „Штилетото познато како Хуго“. Тој го повтори настапот. „Малата, но смртоносна гасна бомба позната како Пјер“.


Д-р Инурис кимна со главата на секој предмет што му беше претставен. Лицето му стана црвено, и повторно видов пулсирачка вена, како син црв, под слепоочницата. Мораше да проголта многу навреди, а тоа не му се допадна. Се тресеше од гнев.


Одеднаш зачекори напред и ме удри по ребрата. Паднав и се оттргнав. Ударот ме промаши, но тркалањето не ми направи многу за главата. Болно, повторно седнав.


Полковникот стана од масата. Во раката имаше шило. За момент помислив дека доаѓа по мене, но наместо тоа го згазна д-р Инурис, кој се повлече додека грбот не му беше до ѕидот без друг излез. Полковникот Ксинг го подигна ножот под брадата. Зборуваше многу смирено, што само го зголеми неговиот гнев.


„Слушајте внимателно“, рече тој. „Веќе ни направивте доволно проблеми“. Имаш среќа што уште не сум те убила.


Само мојата чест ви наредува да го напуштите учеството во оваа операција. А јас да сум на твое место немаше премногу да сметам на оваа чест. Затоа, послушајте го мојот совет и чувајте го многу добро: останете смирени. Не брзајте со ништо; можеби ќе преживееш. Но, ако го игнорираш мојот совет, нема да се двоумам да ти го пресечам одвратното грло. Што се однесува до Картер, јас и само јас ќе се ослободиме од него во моментот кога ќе сакам, а не порано. Дали се разјаснив?


Лесно го потенцираше прашањето со врвот на шилката во грлото на докторот. Тој изврши доволно притисок врз вратот на Инурис за да го изгребе, но не и да го прободе. Очите на докторот се испакнати од дупчињата. Успеа да климне на потврда.


Полковникот Ксинг се оддалечи од него и се врати на своето место на масата. „Во ред“, рече тој. „И сега, господа“, рече тој, вперувајќи го својот поглед кон секој од нас. „Да се вратиме на поентата. Пред да ја напуштиме оваа соба вечерва, сакам сите да бидат во тек со најновите случувања. Ми се насмевна. - Дури и ти, Картер.


„Не ми правете услуга, полковник“, реков.


"Продолжување?" - се насмеа тој. 'Тешко. Да ти кажам нешто“, рече тој, наведнувајќи се напред на столот. „Ќе умреш многу бавно и многу болно“. И сакам да знаеш дека дел од оваа болка ќе биде во твојот ум. Некои од нив се поврзани со вашето тело, но ве уверувам дека тоа што ќе ви погоди дефинитивно ќе биде многу поболно. Додека не завршам, ќе ме молите да умрам. Ќе продолжиш да прашуваш“.


„Не биди премногу сигурен за тоа, полковник“, реков.


Полковникот Ксинг ја крена раката. „Те молам, Картер, поштеди ме од твоето храброст и дозволете ми да продолжам со она што имам да го кажам. Не ми е гајле дали седите овде и учествувате во нашиот разговор денес. Сакам да ти кажам дека не успеа. И додека си жив, поточно, додека ти дозволувам да живееш, сакам сознанието за твојот неуспех да те тежи како голем камен што лежи врз тебе, истиснувајќи ја сета волја за живот од тебе“. Го спушти гласот. „Сакам да размислите за ова со текот на времето, Картер“.


Плескаше со рацете како да сака да ја скрши магијата.


„Сега првата точка е девојката“.


„Оставете ја надвор од ова“, реков.


„Молчи, Картер“, рече полковник Син. „Би бил најголемиот идиот ако не ја искористам глупоста на мојот колега, д-р Инурис. Твоите витешки склоности немаат апсолутно никаква врска со мене. Дури и вие мора да признаете дека не би било паметно да не ја извадите.


„Таа не знае за тоа“, реков.


„Верувам дека тој ја кажува вистината“, рече д-р Инурис. „Таа ми рече дека не знаела ништо за односот на нејзиниот татко со мене“.


Или Лотар Инурис беше повеќе идиот отколку што изгледаше, или неговиот луд ум сè уште си поигруваше со идејата да сподели љубовно гнездо некаде со неговото лично воскреснување на Никол Кара. Во секој случај, не ми беше грижа.


Но, полковникот Ксинг знае... „Ти реков да молчиш“, рече тој. Докторот нешто промрморе за обидот да помогне и ја затвори устата, но се прикри под презирниот поглед на полковникот Син.


- Не, Картер, се плашам дека девојката ќе мора да биде неутрализирана. Ти кажувам како колега. Те молам да се ставиш во моја кожа. Да претпоставиме, како што велиш, дека девојката не знае ништо. Но, можам да додадам дека не го претпоставувам ова затоа што претпоставува и дека ќе ти верувам, што никогаш нема да го направам. Но, да претпоставиме дека девојката ништо не знае. Односно, ништо за деловните односи меѓу нејзиниот татко и д-р Инурис. Сепак, има една работа што таа ќе ја открие порано или подоцна, ако веќе не го открила. Очите на полковникот Син ме погледнаа без да трепнат. - „И тоа му недостасува на нејзиниот татко“.


Се обидов да задржам непристоен израз на моето лице.


„И ако дознае за ова, веројатно ќе се распраша каде се наоѓа; истраги кои ќе ги вклучат властите. И кога властите ќе почнат да ја испрашуваат за нејзиниот татко, младата дама без сомнение ќе открие дека нејзиниот татко имал афера со д-р Инурис, докторот кој и ја извршил операцијата. И дури и да претпостави лажен идентитет, неговото мајсторство во неговиот занает е такво што неговиот вистински идентитет наскоро ќе се појави. Но, тој не користел лажно име. И тогаш властите ќе откријат дека овој д-р Инурис се здобил со одредена озлогласеност, ако мислите дека некое име може да биде познато ако се појави во судските записи на повеќе земји. Не сакам непотребно да го засрамам мојот колега, но некои од неговите злосторства имаат особено лоша репутација, дури и во заедниците кои се прилично толерантни на сексуален вишок. Други се однесуваат или вклучуваат злоупотреба на дрога, особено за лична употреба. А сепак други сугерираат вмешаност во шпионажа. Да не зборуваме за некои злосторства врз малолетници, кои, накратко, лесно може да се класифицираат како воени злосторства“.


Погледнав во Инурис. Ги спушти очите додека тројцата мажи го гледаа со целосна одвратност. Но, во исто време, тој имаше горлива омраза што беше предмет на такво јавно понижување од страна на полковникот Син. Си помислив дека ако некогаш дојде прилика каде што д-р Инурис може да ги натера Кинезите да платат, тој со задоволство ќе го направи тоа.


Полковникот Ксинг продолжи... И така властите неизбежно ќе отидат кај д-р Инурис и понатаму. Инурис, како што веќе видовме, е толку целосно зависен од сопственото задоволство. Тој копнее за интензивно задоволство. Тој е згрозен од секоја непријатност. Тој се плаши од болка со незамисливо кукавичлук. Дајте го во рацете на властите, подложете го на најмала болка и каков ќе биде резултатот? Тој ќе изматеше сè со надеж дека ќе ја спаси својата одвратна кожа. И зошто? Се затоа што заборавивме да ја неутрализираме девојката. Полковникот Ксинг одмавна со главата како во потсмевачки гест на жалење. - Не, се плашам дека треба да ја земеме. Не се согласуваш, Картер?


Имаш што да кажеш.


„Морам да го сфатам твоето молчење како договор, Картер“, рече полковник Син. „И тоа нè доведува до неизбежното прашање: Каде е девојчето?


„Се плашам дека не знам, полковник“, реков.


Полковникот ми се насмевна. - Картер, неодамна зборувавме за твојата сигурност. Врз основа, се разбира, на вашата позната репутација. Ти кажав тогаш и пак ќе ти кажам: не ти верувам.


Полковникот Ксинг запали уште една долга цигара и запали едно од двете дрвени кибритчиња што ги извади од лакираната кутија во џебот од палтото. Потоа ми го извади шилото од масата и почна да остри уште едно кибритче.


„Те молам, немој да ме тераш да те повредам, Картер“. Со текот на времето, ќе те повредам во сите форми, но се надевав дека ќе ја избегнам вообичаената тортура. Запомнете, немам вистинска одбивност да те повредам, туку знаејќи го задоволството да го имам мојот недостоен колега овде“, кревна со главата кон докторот. Инурис: „Тоа би ме натерало да не го сторам тоа. Тој не заслужува ваква привлечност.


„Продолжи, полковник“, му реков. Колку побрзо почне, толку подобро. Постои точка во тортурата кога вашиот ум повеќе не ги прима пораките за болка што ги испраќа вашето тело, иако останувате свесни. Душата потоа лебди на недостижно ниво, слободно и безбедно. Можев да се радувам на тоа и да знам дека ако успеам да стигнам до тоа ниво и да останам таму до утрото, Пени Даун ќе го доведе Хок на брзина.


Полковникот стана, одеше околу масата и застана пред мене. Се наведна, ме фати за рацете кои беа врзани и го заглави врвот на кибритот под ноктот на показалецот од десната рака. Потоа со врелиот врв од цигарата ја допре главата од сулфур и таа се запали со луто подсвиркване.


Седев и гледав како пламенот гори низ кибритот, оставајќи зад себе црн, завиткан остаток. Полковникот Ксинг стигна преку масата, го зграпчи шилото и го донесе неговиот сјаен врв на дел од инч од моето око.


„Не мрдај“, рече тој, „или окото може да ти се претвори во маслинка на ражен“.


Видов дека натпреварот продолжува да гори.


„Каде е девојката? - рече полковникот Син.


Почувствував како топлината се приближува кон мојата кожа.


„Не мрдај, Картер“, предупреди полковникот.


Болката се засили и почувствував дека моите мускули неволно почнаа да се напнуваат. Сечилото беше слабо место пред мојата визија.


И тогаш одеднаш се беше готово. Полковникот Ксинг ја подаде слободната рака и го изгасна пламенот. „Требаше да знам дека не требаше да се обидам, Картер, но требаше да се обидам“. Никогаш нема да знаеш.' Се сврте кон Дон Марио и се насмевна.


„Јас сум во прилично тешка позиција“, рече полковникот Ксинг. „Морам да му дадам заслуга на Картер, сигурен сум дека ќе ми даде кредит. И двајцата сме добри и многу добри. Иако вредеше ризикот да се види дали може да биде чувствителен на поедноставни форми на мачење, длабоко во себе знаев дека не е, повеќе од мене“. Тој се сврте кон мене. „Всушност, некако ја поздрави идејата, нели, Картер? Се надевавте дека ќе ја поминете почетната фаза до ниво на целосен заборав како што сите го знаеме. Тој се насмеа. „Речиси како да можам да ви ги читам мислите, нели?


Дон Марио го прекина. - Во ред, полковник. Мислам дека е време да престанеме со шегите и игрите.


Полковникот Ксинг погледна во часовникот. „Прости ми“, рече тој. „Никогаш не треба да губите време. И имаме многу да направиме вечерва.


„Дај ми го ножот“, рече Дон Марио.


Со благ наклон, полковникот му подаде светкаво шило.


Дон Марио восхитено го измери во рака. Потоа ме погледна со неговите ледени сини очи. „За помалку од петнаесет минути ќе ми кажеш каде е таа девојка, Картер.


Одеше низ собата и му шепна нешто на увото на докторот. Докторот кимна со главата и ја напушти собата. Неколку минути подоцна се врати и кимна со главата на Дон Марио. Дон Марио одговори со кратко потврдно климање. Кажи што сакаш за него, не беше човек за трошење зборови. Полковник Ксинг повторно седна на масата. Немав поим што чекаме.


Не поминаа ни десет минути кога слушнав остро тропање на вратата.


'Кој е таму?' - праша Дон Марио.


„Вито“, беше одговорот.


„Во ред“, рече Дон Марио.


Вратата се отвори и мала, претепана фигура се тетерави во собата и се струполи пред моите нозе. Лицето му беше валкано, а кошулата искината. Една од очилата му недостасуваше. И покрај мојата збунетост, потребен беше само брз поглед за да сфатам дека патетичното суштество пред мене е никој друг туку Филип Доне.


-Знаеш кој е, нели? - рече Дон Марио.


Ако тоа требаше да биде прашање, тој веќе го знаеше одговорот, судејќи според треперењето на препознавање што ми светна низ лицето можеби дел од секундата.


„Запомнете“, рече полковникот Син, „имам планови за господинот Зора“.


„Не грижи се“, рече Дон Марио. - Ги знам твоите планови. Сè уште ќе го вратите, во најголем дел.


„Многу добро“, рече полковникот Син.


- Имате ли при рака лекаре? - прашал принцот.


„Да“, рече д-р Инурис.


„Донесете ги овде. Ми требаат завои за компресија и завој, а можеби и морфиум додека повторно не го освестиме. И земете се што имате за да го запрете крварењето“.


Полковникот Ксинг виде како моите очи се шират при спомнувањето на дрога


„Немојте да мислите дека сте слушнале нешто што не сте требало да го слушнете, Картер“, рече тој. „Во догледна иднина, вие самите ќе се дрогирате“.


Д-р Инурис истрча од собата и се врати со црна торба.


Филип Зора лежеше на подот, стенкајќи од време на време. Дон Марио клекна до него и го преврте додека не беше со лицето нагоре, благо задишан, како риба надвор од вода.


Левата рака на Дон Марио пукаше напред, тој го фати старецот за долната вилица и го принуди да ја отвори устата. Потоа го вметна врвот од шилето и го притискаше на мојот образ додека не видов како кожата се испакнува пред моите очи.


Дон Марио ме погледна. „Слушај, Картер и размисли брзо. Јас сум специјалист за ножеви. Верувај ми. И јас не сум против користење. Те прашувам каде е девојката. Сакам брз и искрен одговор. Без шеги. Нема лажни докази. Ако не добијам одговор, ќе му го пресечам образот на старецот и пак ќе прашам.


Полковник Ксинг светна. Марио очигледно беше личност блиска до него по дух.


Дон Марио продолжи да зборува. „И ако не добијам одговор што ми се допаѓа, ќе направам уште нешто. Потоа го земам другиот образ и пак те прашувам. Потоа работам на ушите и носот. Ќе го отсечам окото, прстите. Прстите на нозете. Си ја бакнувам ногата. Докторот ќе му го спаси животот бидејќи на полковникот му треба жив. Но, тој ќе биде крш, па ни докторот нема да може да го закрпи. А ти си крив за ова. Ја држи устата затворена како голем херој, Картер. Како го сакаш?


Речиси можев да го видам сечилото низ бледиот, тенок образ на старецот. Лежеше со затворени очи, а здивот му свиркаше од згрчените гради. Кој и да беше тој, Филип Доан не беше многу за гледање. Ми направи многу неволји, но тоа беше најмалку. Она што го направи се закануваше со катастрофа за милиони луѓе. Значи, од една страна, не вредел да се штеди. Но, тој не беше толку лош во својата опсесија. Претпоставувам дека во својот ум отворил само неколку врати за неколку луѓе во замена да и го направи животот на ќерка му поубав. Ако му дозволам на Дон Марио да го исече на парчиња, тоа може да ја спаси Пени. И со тоа што ќе ја спасам, можеби ќе го спасам златото.


Од друга страна, ако ја отворам устата и им кажам каде и како да ја земам Пени, тоа може да му даде на старецот идеја што направил за неа. Веројатно го заслужи тоа, шансата еднаш да ја види: убава.


Но, веројатно е дека еден поглед ќе го чини светот околу четириесет и пет милијарди долари.


На строго професионален план, можев да дадам само еден одговор. И беше целосна тишина.


Ја отворив устата и реков: „Ќе ја најдеш во станот на нејзиниот татко. Таа ме чека“.


Поглавје 16


Полковникот Син го удри Марио по грбот. „Убава“, рече тој со насмевка доволно широка за да покаже комплет челични катници. „Само убава“.


Дон Марио не му одговори. „Вито“, извика тој. „Влези“.


Насилник со лице со порове ја прободе главата низ вратата. Дон Марио му фрли еден куп клучеви.


„Врати се во куќата на старецот“, рече тој. - Таму ќе најдеш девојка. Однесете ја на бродот. Се гледаме таму.'


„Во ред“, рече поровекот и исчезна. И покрај моите упатства до Пени, не се сомневав дека порове вешто ќе ја изврши неговата команда. Ќе го слушне звукот на клучот во бравата и ќе одлучи - и покрај се што си кажавме - дека татко и конечно дојде и сега ја отвора оваа врата. Само што нема да биде тој.


Полковникот Ксинг ме погледна љубопитно.


Се разбира, признавам дека ова изгледаше лудо, особено во очите на таков професионалец како што е полковникот Ксинг. За малку ќе се насмеав. Тој почувствува стапица. За него немало објаснување дека девојката се обидувала да го спаси својот татко. Немаше апсолутно никаква корист за него. Зашто, според него, ниту старецот, ниту јас, ниту девојката немавме многу иднина.


Не можев да го обвинам. Од негова позиција играта беше речиси завршена и тој победи. Со девојката на негова милост, тој ги држеше речиси сите карти: мистериозниот господин Андерсон, кој од никаде му падна во раце и се покажа дека е агент со секира; девојка која може да му направи големи проблеми; и Филип Доан, кој отсекогаш морал да бил мистерија за полковникот Син, бидејќи цената за кражба на златото мора да му изгледала неверојатно ниска.


Не му ги кажав моите мотиви. И онака не би го сфатил. Секако дека ги прекршив сите правила. Овие правила велеа: „Откажете се од овој старец. Одвојте време на девојката да стигнете до Хок. Одвојте време. Седнете и гледајте како Дон Марио го распарчува Филип Зора. Преправајте се дека не ја гледате крвта, ужасот и измачувачката болка. Замислете ги сите добри работи што ќе ги постигнете со седење надвор. Отстранете ги сликите на излевање на крв од лицето и очите на старецот. Направете се имуни на врисоци. Само размислете што велат упатствата.


Понекогаш треба да ги фрлите упатствата. Нешто во мене гласно рече не на идејата Дон Марио да го исече старецот на парчиња, додека полковникот Син аплаудираше, а Инурис му ги лижеше усните и очите му беа заслепени од задоволство. Тоа не беше преосетливост. Нешто во мене ми кажа дека во моментот кога ќе му дозволам на Дон Марио да се справи со мачењето на Филип Зора, ќе почнам да признавам дека губам. И всушност не сакав само да освојам нешто. Сакав да освојам се.


Сакав да го вратам златото, да и го вратам стариот Филип Доне на ќерка му здрав и здрав и да ја средам пресметката. Сакав да ги избришам од лицето на земјата. Тоа беше голема коцка. Но, кога се сведе на тоа, во моментот кога Дон Марио го пикна врвот од ножот во образот на Филип Даун, нешто длабоко во мене рече: фрли ја таа проклета книга со упатства и играј си на свој начин. Полковникот Ксинг никогаш нема да разбере. Тој беше процентуален играч. И мојот принцип беше дека додека не умрам, имам шанса да победам. Гревот изгледаше изненаден. - Изненаден сум, Картер. Навистина изненаден. И малку разочаран. Мислев дека ќе покажеш повеќе храброст.


„Никој не е совршен, полковник“, реков.


„Можеби не, Картер“, рече тој. „Но, имавте репутација дека сте многу блиску до ова“. И верувајте ми, моите извештаи за вас се сосема свежи. Доволно неодамнешна за да ја разберам вашата неодамнешна средба со мојот добар пријател Хсианг на Арктикот, а да не зборуваме за д-р Инурис. Со заговорна насмевка се сврте кон Инурис. „Се сеќавате на Хсианг, нели, докторе? Мислам, барем си ја видел неговата фотографија, нели? Лотар Инурис кимна со главата.


„Тоа беше добра работа, вашиот лов по Хсианг“, ми рече полковникот Ксинг. „Многу убаво и малку ненавремено од моја страна“. Ако Хсианг успееше, неговото претпријатие многу среќно ќе се споеше со овој бизнис, чија последна фаза ме донесе во вашата земја. Сепак, верувам дека светот се соочува со многу тешка иднина дури и без напорите на Хсианг“. Не одговорив на неговото фалење. Ми се насмевна. „И ти, Картер, имаш многу тешка иднина пред тебе“. Кога сме во Кина, ќе имаме многу долги разговори. И ќе ми кажеш многу работи. Но, прво пред вас е долго поморско патување, кое ќе го започнеме за неколку часа. Зарем не е така, Дон Марио? Дон Марио кимна со главата. „Бродот работи“, рече тој. - „Ги забрзавме работите“.


„Ќе отпловиме пред зори“, рече полковникот Син, „благодарение на вашата соработка, Картер“. Господине зора овде“, покажа тој на старецот кој сè уште лежеше на гол под, „ќе ни се придружи затоа што, како и вие, тој има некои вештини што ние би сакале да ги имаме“. Што се однесува до девојката... Полковникот Ксинг ја наведна главата наназад и почна да гледа во таванот. „Што се однесува до девојката, Лотар, можеби ќе ти ја дадам подоцна, кога ќе стигнеме до безбедното пристаниште“. Додека сме на море, можете да се забавувате со неа, бидејќи не преземаме такви ризици на безбедно како на ривиерата. Откако ќе стигнеме во Кина, можеш да останеш таму онолку долго колку што сакаш со девојката. Но, знаејќи те, Лотар, се сомневам дека ќе се измориш од неа долго пред да стигнеме таму. Ако е така, ќе ја дадеме на екипажот, кој може да прави што сака со неа; и тогаш ќе се ослободиме од него. Ова за нас нема практична вредност.


Доктор Инурис светна од задоволство и се поклони кралски. „Ви благодариме за дарежливоста“, рече тој.


„Знаете, вие навистина не го заслужувате ова“, рече полковникот Син, „но верувам дека сè ќе биде во ред штом девојката ќе биде под наша грижа, и затоа сум подготвен да ви простам на вашата недискреција на ривиерата“.


„Ви благодарам, полковник Син“, рече д-р Инурис.


Полковникот Ксинг се сврте кон мафиозото. „Што се однесува до тебе, Дон Марио, се плашам дека немам посебен подарок за разделба, иако богато го заслужуваш тоа“. Уживав во бизнисот со тебе. Вие сте почесен човек, а вашето убедување, како што видовме оваа вечер, е најмногу за восхит. Навистина би сакал да ја изразам мојата најдлабока почит кон вас.


„Ќе го однесам овде“, рече Марио покажувајќи кон масата. „Многу соодветно“, рече полковникот. „Многу е соодветно што вие, кој го наведовте застрашувачкиот агент AX Carter да предаде една млада жена, да станете наследник на неговиот арсенал. Тоа е речиси поетски соодветно. Многу добро, Дон Марио. Ќе го добиете неговиот Лугер, неговото шило и неговата мала гасна бомба. Сметајте ги за ваши трофеи.


Дон Марио ја стави бомбата во џебот, а пиштолот и ножот во појасот.


Полковникот Ксинг погледна во часовникот. „Имаме неколку минути пред да пристигне камионот, како што се договоривте“. Тој ми рече: „Кога ќе пристигне, Картер, ќе го започнеме нашето патување. Уживајте во тоа што е можно повеќе бидејќи ова ќе биде вашето последно патување. Одите во Кина со злато во вредност од четириесет и пет милијарди долари, како што веројатно веќе знаете. Со помош на д-р Инурис, со помош на несреќниот господин Дон и со непроценлива помош на Дон Марио, кој ја обезбеди потребната работна сила, успеавме да ги измолземе Федералните резерви“.


„И утре ќе има гласини низ целиот свет дека повеќето од златните резерви на САД и златните резерви на многу од нивните доверливи пријатели исчезнале. Вашата влада ќе објавува охрабрувачки пораки, но гласините ќе продолжат и ќе станат посилни. И наскоро банкарите и владите на другите земји ќе бараат гаранции и конечно ќе го докажат тоа. Не можат да дадат докази. Тогаш доларот ќе биде безвреден бидејќи довербата во него е уништена. Луѓето кои имаат долари ќе се обидат да ги разменат, но за што? Британската фунта ќе поевтини. Дојчешките марки, дури и швајцарските франци ќе бидат безвредни бидејќи веќе никој нема да им верува на книжните пари. Златото што ќе остане во светот ќе стане бесценето. Кој го има ќе го задржи. Тие што го немаат ќе ги фати паника.


Сопственик на продавница со векна леб ќе одбие да го продаде освен ако лебот не е платен во нешто друго освен книжни пари. Човек на кој му треба лекар нема што да плати за него, освен бескорисни книжни пари, кои докторот нема да ги прифати. Ваквите сцени ќе се повторуваат многу пати на различни места. И наскоро банди ќе шетаат по улиците и ќе ограбуваат продавници во потрага по она што им е потребно за да преживеат. Фабриките ќе бидат парализирани бидејќи никој не може да си ги дозволи автомобилите, машините за перење и телевизори што ги произведуваат. И работниците ќе бидат отпуштени. Арапски шеик во Персискиот Залив ќе бара плаќање во злато пред да ја испорача својата нафта. И нема да има злато за плаќање. Така нема да има нафта. И наскоро нема да има автомобили, возови, авиони, а фабриките не само што ќе бидат без работа, туку и бескорисни. САД како што знаете ќе станат економска пустина. Градовите ќе бидат исполнети со гладни луѓе. Селата ќе биде опустошена од разбојнички банди кои убиваат добиток за храна и крадат зеленчук“. Не сакав да слушнам ништо повеќе. Го погледнав Дон Марио. Се чинеше дека не обрнуваше внимание на тоа.


Реков. - 'И ти?' „Ова е вашата земја. Ти живееш овде. Дали го сакате?


Полковникот Ксинг се насмеа. „Дон Марио е производ на нова култура, Картер. Не очекувајте тој да се води од чувствата. Неговата работа е опстанок и профит, а не сочувство. Ние сме партнери во овој потфат. Се разликуваме само во еден поглед, нашиот избор на плаќање за нашето учество. Кина, сиромашна со злато, избра злато. Дон Марио има мал интерес за злато. О, тој ќе задржи нешто за себе, но го смета за премногу помпезно и, во принцип, од филозофска гледна точка, неинтересно. Но, постои стока што Кина ја има во изобилство, стока која ветува голем профит ако мудро се продава.


А ова, Картер, е афионот и што може да се направи од овој цвет: хероинот. Гледаш, Картер, кога доларот ќе поевтини, ќе дојде време кога луѓето ќе бараат друго средство за плаќање. А средството за размена што Дон Марио предлага да го воведе е хероинот. Зарем не мислите дека ова е она што ги тера луѓето да заборават на своите проблеми? И ве уверувам, ќе имаат проблеми. Одредени луѓе во вашата влада ќе бидат заинтересирани да го вратат редот по секоја цена; а населението среќно зависно од хероин ќе стане привлечно искушение. Не мислиш така, докторе?


Полковникот Ксинг не чекаше одговор. „Знаете, самиот доктор навистина сака семе од афион, нели, Лотар? Така, гледаш, Картер, дека Дон Марио, преку неговото партнерство со нас, ќе има неисцрпна залиха. И оваа резерва ќе му даде огромна сила. Така, со текот на времето, кога ќе се врати малку спокојство во вашата земја, Дон Марио ќе добие многу повеќе од вредноста на златото што ни го продаде. Неговиот профит ќе се пресметува во смисла на отстапки на законите кои сега забрануваат некои од неговите постапки. Ова ќе се пресметува со поседување земја, неисцрпен ресурс, кој ќе го купи со хероин“.


И кога паниката ќе стивне и другите земји ќе ја видат мудроста да го пренамените она што остана од вашето население за одреден степен на индустриска активност, тогаш Дон Марио ќе го преземе управувањето со фабриките. Населението ќе биде мотивирано од потребата за хероин, како што сега луѓето се мотивирани од потребата за долари. А Дон Марио ќе стане де факто владетел на земјата, а да не зборуваме за фактот дека во исто време ќе стане и нејзин законодавец. Сега луѓето можеби го знаат како принц, но те уверувам, Картер, наскоро луѓето ќе му се поклонат како крал.


„Ти си луд“, реков.


Полковникот Ксинг ја крена раката. - Те молам, Картер, те молам. Бидете реални. Немам склоност кон лудило. Обидете се да размислите за хероинот како нова валута. Дали е пологично да се оцени пакувањето бел прав на овој начин отколку некој вид жолт метал или обоена хартија? Не, Картер, тоа не е вистина. Само треба да му се даде поинаква форма на доверба. Прилагодување. И неволјите со кои се соочува вашата земја ќе овозможат средства да се направи тоа прилагодување. Признавам дека тоа е радикална адаптација, но тоа е вид на адаптација што му треба на Дон Марио за да ги оствари своите амбиции. Гледаш, златото нема да му донесе ништо добро. Поседувањето злато сега би го подложило на правилата и размислувањето на моментот. И по овие правила и со ова размислување, Дон Марио е криминалец и значи крадење на неговиот имот. Не, пред Дон Марио да го постигне статусот на кој му припишуваат неговите амбиции и тивкиот гениј, прво мора да има револуција. А загубата на злато ќе предизвика револуција во САД.


Што се однесува до оние кои имаат злато, убедени сме дека на светот секогаш ќе има луѓе кои се жедни за злато. Што, така да се каже, ќе ја зачува старата вера. Кина, со своите булки и злато, ќе биде двојно богата, иако значителен дел од нашата жетва на афион е наменета за Дон Марио уште многу години. Кина и САД ќе станат многу добри пријатели.


И сигурен сум дека оние што веруваат во злато и оние што веруваат во афион ќе живеат заедно многу векови“.


Како ова. Целиот план. Беше страшно. Може да го наречам лудост. Но, границата помеѓу лудоста и генијалноста е тесна, а полковникот Син беше во право за една работа. Немаше ништо во досиејата на ЕКС што укажуваше дека нешто не е во ред со неговиот ум. Она што тој науми да го направи беше ништо помалку од маестрален удар; природниот краен производ на пресекот на специјалноста на економистот и ладнокрвната алчност на војникот познат по својата вештина во војување. А судејќи по она што го кажа, му делеле само неколку часа до завршување. Повторно погледна во часовникот. - Уште неколку минути, господа. Потоа се сврте кон мене сам. - Картер, за една минута ќе тропне на вратата. Кога тоа ќе се случи, тоа значи дека надвор не чека камион. Овој камион ќе не однесе до пристаништата, каде што стиварите на Дон Марио брзо го товарат златото на бродот. Ќе се качите на овој брод, а за неколку часа ќе отпловиме.


Сега ќе го замолам Дон Марио да ти ги одврзе нозете. И ќе ве замолам да станете и тивко да ја напуштите оваа соба и да влезете во камионот. Кога ќе стигнеме до бродот, сакам тивко и спокојно да се качите и да одите таму каде што ве носат. Ако постапите како што ве молам, ќе бидете поштедени од непотребна болка. Но, знаејќи ја вашата склоност кон херојство, морам да преземам мерки на претпазливост.


Ги зеде нунчуците од масата. Видов дрвени рачки и синџир кој висеше меѓу нив. Полковникот лежерно ми го фрли синџирот преку глава и ги затегна алките доволно цврсто што ми се загриза низ грлото и во душникот.


„Можете да дојдете на бродот сам“, рече тој, „или несвесен“. Одлучи.'


Дон Марио клекна пред моите нозе и ги одврза јажињата. „Доктор Инурис“, рече полковникот Син, покажувајќи кон Филип Доан. „Стани го старецот. Сакам да биде во одлично здравје кога ќе пристигнеме во Кина“. Тој се насмеа. „Гледаш, Картер, ќе ни треба нов сеф.


Во маглата, блескајќи на месечевата светлина, рѓосаниот труп на товарен брод висеше длабоко во водата на сидрото на рахатното пристаниште. И покрај малата надморска височина, крмата на валканиот брод


„Сара Чембрлен-Кардиф“ се надвисна над нас додека стоевме надвор од камионот. Понатаму, на крајот од пристаништето, огромен кран со кабли што стенкаа поставија огромен контејнер на бродот.


„Злато, Картер“, рече полковникот Син. Под работ на гнилиот покрив на стара штала што минуваше покрај пристаништето, изгореа неколку голи светилки, исфрлајќи жолти зраци светлина на патеката. „Погледнете го вашето возило на исток. Ништо посебно, нели?


Не чекаше одговор.


„Но, изгледот може да измами, Картер“. Овој срамен изглед на товарен брод маневрира и плови побрзо од борбен авион. Неговата електронска опрема е дизајнирана да ја направи невидлива за радарите. Но, се сомневам дека „Сара Чембрлен“ мора да даде некаков доказ за нејзината сила. Кој здрав ум би обрнал внимание на сиромашен стар товарен брод што вее под британско знаме?


„Во ред, грев“, рече Марио. „Сега велам збогум. Моите ми кажаа дека последниот хероин го добиле пред неколку часа, а за два часа ќе го донесат остатокот од твојот товар на бродот. После тоа можете да пловите во секое време“. Се ракуваа.


Полковникот погледна во часовникот. „Сметам на тебе, Марио“, рече тој. „Ќе дадам инструкции да пловиме во еден часот попладне.


„Не грижи се“, рече Дон Марио. „Ќе останам во мојата канцеларија додека не отпловиш за да се уверам дека се е во ред.


„Одлично“, рече полковникот Син. - Твојата типична темелност, Дон Марио. Верувам дека еден ден повторно ќе се сретнеме“.


„Тогаш збогум“, рече Дон Марио. Тој го погледна д-р Инурис, кој го поддржуваше Филип Доан. „Издржи, докторе“, рече тој. „Обидете се да се однесувате како добро момче.


Д-р Инурис не го сметаше за достоен за одговор.


„Имам среќа, Картер“, рече тој. Тој го потчукна појасот каде што беа скриени Хуго и Вилхелмина под неговата јакна. „Ви благодариме за сувенирите“. Ја повлекол рачката на вратата и исчезнал во шталата.


„Во ред“, рече полковникот Ксинг. „Сите на бродот. На Сара Чембрлен и беше дозволено да плови пред зори“, се насмеа тој, „со товар од челик“.


Полковникот Ксинг ги повлече рачките на нунчаку, поради што синџирот ми се затегна околу вратот, како да поттикнува коњ. Продолживме по пристаништето и нагоре по штицата. Ја кренав главата и видов дека кинескиот капетан не гледа од високиот мост. Кинеските членови на екипажот се преплавија со чувство за цел што ги обележа како добро обучени војници.


Без оглед на машините и електронската опрема што имаше на бродот, Сара Чембрлен не беше слика на дваесеттиот век кога станува збор за затворските установи. Под палубата, полковникот Син ме турна додека не стигна до вратата на железната ќелија со решеткан прозорец без стакло. Пред него стоеја двајца Кинези вооружени со митралези. Полковникот Ксинг го извади нунчаку од мојот врат и извади комплет клучеви од џебот.


Ја отвори вратата од ќелијата. - Влези, Картер. И г-дин Зора исто така“, му рекол тој на д-р Инурис.


Подот беше железен, покриен со слама, доктор Инурис го ослободи Филип Дон, кој падна на сламата. Стражарите стоеја веднаш на вратата, со муцките на нивните пиштоли нè држеа под закана.


„Можеш да го оставиш старецот таков каков што е, Лотар“, рече полковникот. „Картер, се плашам дека ќе носиш лисици и пегли за нозе“.


ги кренав рамениците. На ѕидовите беа прицврстени лисици и пегли за нозете. Еден пар за раце, еден пар за нозе. Јас послушно влегов. Полковникот Ксинг ги заклучил со своите клучеви.


„Ќе ја затворам и вратата на ќелијата“, рече тој. „И сакам да знаеш нешто, Картер“. Го имам единствениот комплет клучеви. Затоа, не ни помислувајте да се исмевате со чуварите. Навистина ништо не можат да направат за тебе. Но, тие можат многу добро да пукаат. Се разбира, повеќе би сакал ова никогаш да не се појави, но ако се појави, ќе се принудам да го разберам.


Тој се повлече од ќелијата. Вратата се затвори и полковникот го сврте клучот во бравата. Повторно стана и ми мавна низ решетките. „Ќе те посетувам од време на време, Картер, и можеби ќе разговараме“. Но, сега можам да кажам само убаво патување. Се сврте и исчезна од погледот.


Неколку моменти стражарите, со главите затворени, ме гледаа низ решетките. Не им обрнував внимание. Набргу им здодеа и исчезнаа.


Можеби помина половина час кога слушнав гласови надвор од ќелијата. Лицето на полковникот Син повторно се појави пред решетките. Тој се насмевна и неговиот клуч заѕвони во бравата. Вратата се отвори за да ги открие Син, двајца чувари и Пени Зора.


Поглавје 17


„Ник“, извика Пени. 'Татичко.' Таа истрча во ќелијата и падна на колена покрај Филип Доан.


Полковникот и пришол и ја фатил за рака. „Вашата лојалност е восхитувачка, госпоѓице Зора“, рече тој. „Но, жал ми е што вашата слобода треба да биде донекаде ограничена“. Ќе бидеш врзан со лисици како твојот пријател Картер. Барем додека не сме на море. И тогаш ќе ти биде дозволено да се грижиш за татко ти“, се насмеа дискретно, „под услов на д-р Инурис да му недостигаш“. Некогаш на море, ќе видам дали можеме малку да му го олесниме животот на татко ти. Но, засега мораме да одржуваме максимална безбедност. Се надевам дека разбираш.


Ја ставил во окови и ја напуштил ќелијата. Повторно го сврте клучот во бравата.


Слушнавме како неговите чекори бледнеат во железниот коридор. Потоа тишина.


Пени ме погледна низ камерата.


„О, Ник“, рече таа. "Што ќе се случи?"


„Пени зора“, реков. „Верувале или не, ќе го уништиме овој проект.


Филип Зора стенкаше и го префрли своето слабо тело на креветот од слама.


„Ми треба тој да се разбуди“, и реков на Пени.


„Во ред“, рече таа. Таа почна да се јавува. 'Татичко. Татичко. Јас сум. Еден денар.


Старецот повторно почна да се меша.


„Стани, тато. Ми требаш.'


Очите му се згрчеа и се принуди да седне. - Ти си тоа, Пени? Тој рече. „Толку е темно овде. Не можам да ги најдам моите очила“.


„Тоа е до левата рака, тато“, рече таа.


Во полутемнината што ја чувствуваше за нив, ги грабна и ги стави на носот. И покрај исчезнатата леќа, тој сега можеше да види. Неговото лице се осветли кога ја виде. „О Боже мој“, рече тој. „Дали навистина си ти, Пени?


- Да, тато.


„Ти си убава“, рече тој. 'Убава'. И тој почна да плаче.


„Шшш, тато“, рече Пени. „Не треба да плачете.


„Не можам да помогнам“, рече тој.


„Тато, има некој овде со нас. Ни треба твојата помош. Старецот за прв пат сфатил дека тој и Пени не се сами во ќелијата. Се сврте и се загледа во мене.


„Ова е Ник Картер, тато“, рече Пени. „Тој сака да ни помогне да излеземе одовде“.


„Точно, господине зора“, реков. „Сакам да те извлечам тебе и Пени одовде и да го спречам бродот да потоне. Но, не можам да го сторам ова без ваша помош.


'Што можам да направам?' Тој рече.


„Престани да кукаш“, му реков. „Единственото прашање е дали ќе го направиш тоа?


„Ако можам, ќе го сторам тоа“, рече тој. „Веќе ништо не му должам на Лотар Инурис“. Мојот договор со него заврши во моментот кога ја оперира Пени. Но, тој и неговите предавнички пријатели ме измамија. Тие дојдоа кај мене утрово. И ме однесоа на овој брод и ме фрлија во оваа ќелија. Кога барав објаснување, Кинезите се насмеаа и ме нарекоа идиот. Ќе ти помогнам, Картер. Јас сум стар човек и не знам како да се борам, но ќе ти помогнам. Сега кога Пени е добро, не ми е гајле што ќе се случи со д-р Инурис и неговите пријатели, или со мене. Сето тоа е двојна игра“.


'Што мислиш?'


„Мислеа дека сум само стар, глупав човек. Стар идиот. Но, имаше нешто што не знаеја за мене. Роден сум во Кина. Го зборувам нивниот јазик. И денес слушнав нешто на кинески што укажува на двојна игра.


„Продолжи“, реков.


„Бев присутен на тој прием. Сфаќам дека Пени ти кажа за ова?


Кимнав со главата.


„Па, тогаш, претпоставувам дека ја знаете мојата улога“. Влегов за Пени. Но, сè уште не знаев кои се неговите пријатели. До денес. И тогаш дознав дека меѓу неговите пријатели имало Кинези и Американци од мафијата. А договорот беше дека мафијата ќе ги снабдува Кинезите со злато во замена за хероин. Не можам да кажам дека ми се допаѓа многу, но претпоставувам и дека не сум во позиција да се жалам на тоа. Па, на почетокот сите ми свртеа грб, ме доведоа овде и ме предадоа на полковникот Син. Но, уште едно предавство сè уште постои. Кинезите ја мамат мафијата“.


Прашав. - 'Како?'


„Овој хероин“, рече тој, „е отруен“.


'Што мислиш?'


„Токму тоа што го кажувам“, рече Филип Даун. „Не знам што ставаат во него, но знам едно: хероинот е спакуван во два различни вида пластични кеси. Работите во зелените кеси брзо убиваат. Работите во сините кеси работат бавно. Но, ако некој од нив влезе во вашето тело, ќе умрете.


Морав да му симнам капа на полковникот Син. Четириесет и пет милијарди долари злато не му беа доволни. Без да испука ниту еден истрел, тој ќе ги банкротира САД и ќе убие милиони луѓе. Тоа беше подобро од нуклеарна војна. Нема да има радијација или индустриско уништување. Само население, мртво и постојано умира, без сила да се одбрани.


И бев уверен дека Кина ќе ги разбере плановите на Ксинг и ќе ги искористи целосно. Дон Марио навистина ќе стане крал: кралот на гробиштата. Некаде во неговата скривалиште веројатно имало неколку илјади фунти вистински хероин. Тој го провери ова и одлучи дека полковникот Ксинг дејствува со добра волја. Требаше да знае подобро. Но, немаше причина да го сожалуваме. Тој беше само малку повеќе алчен отколку што требаше да биде. Помислата дека е измамен ме полуде од радост. Освен што ако дознае, полковникот Ксинг би седел на златна планина и многу невини луѓе би биле мртви или умирале на улиците на САД.


Но, не ако имам нешто да кажам за тоа.


„Добро, слушај“, реков, свртувајќи се кон Филип Даун. - Имам работа за тебе. И ќе треба да го направите тоа брзо. Но, мислам дека ќе преживееш, со оглед на тоа што го кажа Пени за тебе.


„Ќе дадам се од себе“, рече тој. 'Што е ова?'


„Пени ми кажа дека сте експерт за брави и дека знаете се што треба да знаете за нив“.


„Тоа можеби е вистина“, рече Филип Дон.


„Во ред“, реков. „Сакам да ме ослободите од овие окови и да ми ја отворите вратата“.


„Тоа е тешка работа“, рече старецот. „Особено без никакви алатки“.


„Да претпоставиме дека ви кажав дека имаме некои алатки, примитивни, но алатки“.


"Каде?"


„Под мојата јака“, му реков. — Таму ќе најдете два жилети.


Старецот се подигна од земја и се заби кон мене на вкочанети нозе. Ја повлече јаката и извади две сечила. „Добар челик“, рече тој. „Да, мислам дека би можеле да ги искористиме. Бравите на оковите се всушност сè уште примитивни“, рече тој по брзата проверка. „Што се однесува до механизмот на вратата, ќе видите дека ниту ова не е проблем“.


„Колку долго може да потрае ова?


Неговите очи светнаа од можноста повторно да биде корисен во занаетот што го знаеше најдобро. – Зависи колку долго ќе работам. Можеби дваесет минути.


„Побрзајте“, реков. „Ако некој дојде, скријте ги овие сечила под сламата“.


Старецот веќе беше испружен до целата висина на подот, држејќи ги рацете во квадратната точка на светлината што се излеваше низ прозорецот со решетки. Не можев да видам што прави, но можев да го слушнам слабото триење на метал додека неговите раце се движеа под влажните слоеви од слама.


Се обидов да го исчистам умот додека тој работеше. Се обидов да не ја трошам својата енергија грижејќи се дали неговите сили ќе издржат или дали полковникот Ксинг ќе се осмели одеднаш да влезе внатре за да види како се неговите затвореници. Се обидов да го избркам ритмичкото мелење на сечилото на бетонот, да го забажам дишењето и да заборавам на времето. Но, надвор, знаев, овој кран се ниша како огромно нишало меѓу пристаништето и бродот, полнејќи ги неговите складишта со тони злато. Можев да се принудам да не размислувам за времето, но не можев да го спречам да трча. И ќе дојде моментот кога овој кран ќе го направи својот последен потег и ќе започне триумфалното патување на полковникот Син. Тогаш ќе ми биде предоцна да го направам тоа што имав намера да го направам.


„Во ред“, слушнав како вели Филип Даун.


Тој стана и во неговата рака видов едно од сечилата, или она што остана од него. Изгледаше како прво да ја подели на половина по должина и да отсече дел од она што остана. Тргна кон мене и ја зграпчи бравата на манжетната на мојата десна рака. Го пушти зашилениот метал да се лизне, држејќи го увото блиску до бравата. Малку се зафрка со домашниот клуч меѓу палецот и показалецот, а потоа внимателно го сврте.


„Речиси“, рече тој. „Но, не доволно добро.


Тој повторно се повлече во областа на светлината и повторно слушнав мелење метал на бетон.


„Тоа мора да биде така“, рече тој кога се врати.


Полн со самодоверба, повторно го вметна издлабеното сечило во бравата и остро го извитка зглобот. Во мирната тишина на камерата се слушна кликање. Замокот се отвори. Лицето на Филип Доан поцрвене од возбуда. „Остатото е едноставно сега“, шепна тој. По неколку секунди ми ги ослободи другата рака и нога.


Му ја доближив устата до увото.


„Во ред“, реков. „Сега пуштете ја Пени, многу тивко“. И тогаш ќе се грижиме за вратата на ќелијата.


Старецот ми кимна со главата. За помалку од една минута, рацете и нозете на Пени беа слободни.


Го повикав старецот кај мене и му реков, шепотејќи повторно: „Како ќе ја отвориш вратата на ќелијата?“


Ја подаде раката. Во неговата дланка лежеше второто сечило, сè уште нескршено. Го фати за тапата страна и со другиот палец и показалец го придвижи сечилото напред-назад.


„Она што ќе го направам се вика „лоидинг“. Ова обично се прави со лента од целулоид. Ја има и цврстината и флексибилноста за да го турне јазичето за заклучување назад. Сечилото ќе го стори истото.


- Дали е многу бучно?


„Не знам“, рече старецот. „Вистинскиот лојден треба да биде многу тивок. Но, штом тој јазик ќе се врати, не знам што се случува. Само ќе треба да го преземеме тој ризик.


„Немаме многу избор“, реков. - Ќе ја ставам Пени во аголот помеѓу вратата и ѕидот кога вратата е отворена. Ако нешто тргне наопаку, таа е надвор од линијата на огнот. Што се однесува до тебе, ако се оди добро, ми сигнализираш кога бравата е чиста и потоа застануваш до Пени. Кога ќе излезам од вратата, не мрдај. Остани таму каде што си додека не те повикам. Под услов сè уште да можам да се јавам.


Старецот клекнал покрај вратата и почнал да посегнува со нож во бравата.


Се обидов да го одржам рамномерно дишењето. Бев во искушение целосно да престанам да дишам за да има целосна тишина.


Зглобот му се движеше еднаш, двапати, три пати. Работел во просторот помеѓу вратата и рамката. Потоа застана.


Старецот го сврте лицето кон мене и кимна со главата. Време беше да се фатам за работа. И оваа работа се состоеше од фаќање неколку автомати.


Поглавје 18


Истрчав низ вратата како бик гледајќи аспирантен тореадор, стуткан, жесток и прибран во исто време.


Стоеја во ходникот, еден од мене лево, еден од десно, а мислите им беа доволно бавни што им паднаа вилиците кога ме видоа како се појавувам. Свртувајќи се налево, ги кренав рацете како ножеви и му го здробив рамото на чуварот додека тој сè уште го држеше автоматот. Додека падна на земја со удар, јас го грабнав, ставајќи му една рака преку устата за да не вреска, а другата околу половината за да го поддржам. Го турнав право во неговиот партнер, затворајќи ја празнината меѓу нив што е можно побрзо, така што вториот чувар се заплетка со оружјето под раката на партнерот. Ја подигнав раката што ја имав на половината на човекот и ја фрлив преку неговото скршено рамо со шишање на вратот на здравиот чувар. Тоа не беше совршен удар, но му го наведна вратот на страна. Кога повторно ја подаде раката, му удрив удар одозгора право во лицето. Коските ми се скршија под зглобовите и крвта се истури од мојата млитава уста. Неговата глава силно удри во ѕидот и тој се лизна на земја во несвест. Го свртев неговиот пријател и со дланката му го здробив Адамовото јаболко пред да може да го искористи тоа што повеќе не му ја покривам устата.


Ги тргнав телата настрана, го собрав оружјето и ја заглавив главата во ќелијата. „Во ред“, реков. „Време е да земеме здив“.


Пени и нејзиниот татко брзо ми се придружија. Му дадов еден од автоматите. „Сакам да излезам од овој брод без да ги користам“, му реков. „Ние не го надминуваме врвот, се враќаме преку оваа палуба. Знам што барам. Ќе биде подалеку од пристаништето. Следете ме и ако налетаме на некого, оставете го кај мене. И ако нешто ми се случи, можете да го користите ова оружје за да се справите со кој било, се додека има со што да се справите. Го видов кога влеговме на бродот: мала врата од пристаништето на Сара Чембрлен. Се упативме таму по слабо осветлен коридор кон кривината кај крмата. Внимателно се движевме, но не сретнавме никого.


Вратата не чекаше.


„Дај ми го оружјето“, реков.


Ја повлеков рачката и внимателно ја отворив вратата. Погледнав во темните, подвижни води на Ист Ривер пет метри под мене.


„Прво ти, Пени“, реков. „Прво нозете. Дозволете си да висат на работ. И тогаш само пуштиш. Колку е пократко растојанието што паѓате, толку помалку бучава има. Потоа пливај што е можно потивко до пристаништето и чекај ме таму. Истото и за вас, господине Дон. Таму ќе најдете скали кои водат до пристаништето, веднаш зад десната стрела.


Помина без грешки. Ја затворив вратата најдобро што можев пред да паднам од работ. Можеше само да се надева дека ниту еден случаен минувач нема да биде изненаден од силната светлина од пристаништето на Сара Чембрлен. Но, се сомневав дека некој од екипажот е на брегот. Времето за заминување беше премногу блиску. Од друга страна, секогаш имавме момци на Дон Марио за кои требаше да се грижиме.


Полковникот Ксинг не требаше да биде толку желен да ми го покаже бродот. Ми дозволи да забележам врата и скали кои водат од пристаништето до водата.


Пени и нејзиниот татко ме чекаа покрај скалите, газејќи вода.


„Во ред“, реков. „Ќе се искачам по овие скали и ќе го земам моето оружје со мене“. Следете ме горе. Откако ќе стигнеме до врвот, ќе одам кај Дон Марио. Сакам вие двајца да заминете одовде. Трчајте колку што можете подалеку и побрзо.


„Не, Ник“, рече Пени. „Не сега“.


„Во право е“, рече старецот. - „Ќе ви треба помош“.


„Знам“, реков. - И ќе го земам од Дон Марио. Барем најнепосредна помош. Но, не сакам вие двајца со мене. Нема смисла да те повредам.


„Доаѓам со тебе, Ник“, рече Пени.


Одмавнав со главата. „Ако сакаш да направиш нешто за мене, можеш“. Но, тоа не е она што можете да го направите овде.


„Тогаш кажи ни што сакаш“, рече старецот.


„Сакам да му се јавите на Дејвид Хок. Пени знае каде да го контактира, Заедничката служба за печат и жици во Вашингтон. Кажете му дека „Сара Чембрлен“ мора да се запре по секоја цена. Кажи му дека Ник Картер ти рекол да му се јавиш. Дали сакате да го направите ова?


„Ако можеме, ќе го направиме тоа“, рече тој.


„Во ред“, реков. 'Ајде да одиме на. Има малку време. Почнав да се качувам по скалите. На врвот погледнав преку работ на пристаништето. Изгледаше добро. Сите очи ќе бидат насочени кон големиот кран. Тој сè уште се движеше, сега се упати назад кон пристаништето. Требаше само да се надевам дека остави барем уште еден контејнер со злато и неговата работа за ноќта сè уште не беше завршена. Знаев дека и мојата работа сè уште не е завршена.


Слушнав дека Пени и нејзиниот татко станаа зад мене. Старецот тешко дишеше. Ја свртев главата кон нив. „Останете ниско и останете скриени. Ќе те покривам. Излези сега. Бегај!' Бев сам, меѓу мафијата и Кинезите, а времето истекуваше.


Ползев по патеката на стомак од пристаништето до долгата опуштена барака каде што влезе Дон Марио. Стоејќи за да ја заштитам рамката на вратата, ја повлеков бравата.


Не беше заклучено. Брзо се протнав низ него во темнината.


Далеку, покрај реката, видов светлина. Одев во оваа насока со митралез подготвен во раката. Требаше да бидам подготвен за најлошото. Да имав среќа, Дон Марио немаше да ме забележи. Се надевав дека се ќе ми успее.


Стуткан, продолжив да чекорам додека не ги видов запалените светла во канцеларијата со прозорци насекаде со поглед кон магацинот и реката. Канцеларија низ целата ширина на реката.


Дон Марио седеше на ротирачкото столче на своето биро, гледајќи во „Сара Чембрлен“. Освен неколку телефони и копија од регистарот на старешини на Лојд, масата беше празна.


Останувајќи сам во шталата и криејќи се од бродот, ја кренав вратата и ја вперив цевката од автоматот. „Многу тивко, Марио“, реков. Тој не се мрдна. Тој само продолжи да гледа низ прозорецот во бродот.


„Ова е Картер“, реков. „Сакам да станете и да ја нацртате завесата на прозорецот со поглед на бродот. Потоа седнете повторно. Сакам да зборам со тебе. Држете ги рацете блиску до лицето додека седите назад. Имам некои новости за тебе за твоите Кинески пријатели кои мислам дека ќе сакаш да ги слушнеш.


„Што имаш да кажеш што би сакал да го слушнам, Картер“, рече тој.


- Не те чини ништо да слушаш, Марио. Но, ако не слушаш, тоа може да биде фатално“, реков. „После целата работа, не би сакале да завршите во ситуација „кралот е мртов, да живее кралот“, нели?


Како одговор, Марио го турна столчето назад, отиде до прозорецот и ја повлече завесата. Влегов во собата и налетав на него додека тој повторно седеше.


„Зборувај брзо“, рече тој.


„Тоа е она што ќе го направам“, реков. „Твоите пријатели те изневеруваа“.


Марио се насмеа. - Секако дека доаѓа и коњаницата.


„Подобро почнете и вие да верувате во тоа“, реков. „Вашиот дел од договорот не е исполнет. Останува само прашањето дали вашиот пријател, полковник Син, ќе може да побегне во слобода откако ве измамил.


- Добро, Картер, престани да ги прашуваш овие загатки. Каква измама е ова?


„Хероин“.


„Хероинот е добро“, рече Дон Марио. „Тоа беше проверено од луѓе на кои им верувам“.


- Дали проверивте се?


„Се разбира дека не“, рече тој. „Но, земавме примероци од неколку тони“.


„Тоа беше добра работа“, реков. „Останатите се отруени.


„Престани, Картер“, рече тој. „Јас не сум губитник. Имаш шанса една во милион да ја разнесеш оваа работа, а тоа значи дека ќе ме свртиш против Син. Нема да го јадам ова.


„Тука сум да ве свртам против Син затоа што ве изневерил. Хероинот е отруен. Ова е навистина ѓубре. А највалканата е во зелените кеси.


Марио ги стисна усните. - Знаеш, Картер. Почнуваш да ме интересираш. Како знаете за овие зелени кеси?


- Исто како што знам за сините кеси и отровот. Ако имавте пријател на овој брод кој исто така разбира кинески, ќе го знаете тоа. Овој старец е роден во Кина.


„Колку брзо можеме да го направиме тестот? - изјави Марио. - Земете дел од ова последно ѓубре од бродот. Зелени кеси. Она што е во зелените вреќи убива најбрзо.


Марио одговори на еден од телефоните. „Вито“, рече тој. — Донеси ми една од зелените кеси. Веднаш.'


Ја спушти слушалката и ме погледна. - Добро, Картер, имаш шанса. Чекор назад. Има отвор пред мојата маса. Една минута подоцна се отвора и Вито се качува горе. Не бидете нервозни со вашето оружје. Вито ќе направи како што велам. Можете да бидете сигурни дека тој нема да направи ништо.


Под мене се слушна зуење, а дел од подот се лизна, откривајќи го лицето на Вито како порове што ѕирка во собата.


„Во ред е, Вито“, рече Дон Марио. „Нема тешкотии“.


Вито се качи во собата и подната даска повторно се врати назад. Ја стави зелената торба на бирото на Марио.


„Ни треба морско свинче“, рече тој. „И мислам дека ја познавам вистинската личност за тоа. Го зеде телефонот. Полковник Син“, рече тој. „Брзо“. Тој чекаше. Кога зборуваше повторно, неговиот глас звучеше итно. - Полковник Ксинг? Дон Марио. Слушај. На едно од моите момчиња му се случи несреќа. Испратете го доктор Инурис со вашата актовка. Ќе ни треба наскоро.


Ја спушти слушалката без да му даде шанса на полковникот Ксинг да поставува прашања. Ја повлеков завесата за дел од инчи и погледнав во бродот. Набргу потоа, намрачениот д-р Инурис стигна до крајот на патеката и почна да оди по пристаништето.


„Тој доаѓа“, реков.


„Доведете го, Вито“, рече Дон Марио. Вито ја напушти собата. „Не грижи се за Вито“, рече Дон Марио. „Вито се однесува чесно. Сè што треба да се грижите е хероинот. Но, барем мора да прифатиш дека ти давам шанса, Картер. Кој подобро да се користи како заморче од лекар зависник од дрога?


Слушнав чекори и застанав каде што мислев дека ќе ги добијам Дон Марио и Вито со краток рафал доколку се обидат да направат нешто. Вратата полека се отвори и докторот Инурис влезе во собата, а Вито го следеше зад него.


Неговите очи се проширија од изненадување кога ме виде како стојам таму. "Картер!"


- Така е докторе. Вашиот стар пријател. Му ја ставив цевката од автоматот под брадата.


Тој ме праша. - "Што значи тоа?"


Му го удрив душникот со цевката од оружјето. - Ќути, докторе.


„Докторе“, рече Дон Марио. „Картер и јас сакаме да се обложиме. Тоа е поради тој хероин.


Се повлеков со моето оружје.


-Што се случи со овој хероин? праша Инурис. „Тоа е само обичен хероин.


„Тоа е она што сакам да го кажам, докторе“, рече Дон Марио. „Но, Картер вели поинаку“. Тој вели дека е отруен.


„Не го слушајте“, рече д-р Инурис. - Што знае тој за ова?


„Тој вели дека знае доволно, докторе“.


-Дали ќе му веруваш? праша Инурис. - Агент АКС?


„Тој досега го предизвика мојот интерес“.


„Полковникот Син нема да ве измами“, рече д-р Инурис.


„Па, тоа се обидувам да му кажам на Картер“, рече Дон Марио. „А сепак, тој успеа да ме убеди дека е подобро прво да бидам сигурен отколку подоцна да се каам. Затоа ве поканивме овде. Затоа што си реков: „Марио“, реков, „кој е најдобриот човек да процени дали овој хероин е добар или не? и тогаш си одговорив: „Па, никој друг освен нашиот стар пријател, доктор Лотар Инурис, кој се покажа како одличен научник и посветен пријател“. Така, докторе, ќе ви дадам бесплатен примерок.


„Не го сакам ова“, рече д-р Инурис.


- Не сакаат? - рече Дон Марио. 'Не сакаат? Дали го слушна тоа, Вито? Тој вели дека не сака бесплатен примерок.


„Дали тој е толку богат? - рече Вито. „Никогаш досега не сум видел зависник од дрога да одбие бесплатен примерок“.


„Мислам дека тој навистина сака нешто, Вито“, рече Дон Марио. - Како и секој наркоман. Но, тој е премногу љубезен. Вие сте само љубезни, нели, докторе?


На одвратното лице на Инурис се појавија зрна пот. „Не го сакам ова“, извика тој.


„Па, добро, докторе“, рече Дон Марио. „Отидовте предалеку со оваа учтивост“. Ми ја извади шнолата за коса од појасот и направи рез на зелената чанта. Испадна малку бел прав.


„Па, докторе, овде ќе правиме забава за заминување“. Немаме свеќи, но имам кибритчиња и, Вито, мислам дека ќе најдеш шприц и игли ако погледнеш во чантата на докторот. И не би бил изненаден ако има парче гумено црево и можеби уште неколку работи што ни требаат“. Вито ја подаде раката и ја грабна чантата од рацете на докторот. Дон Марио го отвори и почна да пребарува низ него.


„Не дозволувај им да го прават ова, Картер“, се изјасни д-р Инурис. - Зошто да не, докторе? Реков. „Не гледам колкава штета може да направи. Ако ја кажуваш вистината, тоа е.


- Те молам, Картер. Ве молам.'


Тој не ме погледна. Можеби сакаше да ме погледне. Но, тој не можеше. Не можеше да го тргне погледот од масата каде што беа зафатени Дон Марио и Вито. И продолжи да моли. Зборовите се излеваат како воздух од пробиена внатрешна цевка.


„Злато, Картер. Ќе ти дадам злато. Мојот дел. Можете да бидете богати. Никогаш повеќе нема да мора да работите. Многу пари. Повеќе отколку што некогаш ќе видите од AX. Би можел да одиш некаде. Можеш да бидеш богат. Само спаси ме од тука. Го можеш тоа. Знам дека можеш. Ќе направам да вреди за тебе. Нема да зажалите.'


Дон Марио стана од масата. Вито застана до него со полн шприц во раката.


„Не можам да се согласам, докторе“, реков.


„Никој не може да те слушне, докторе“, рече Марио. „Има премногу врева надвор. Оваа славина е исклучително бучна.


Докторот Инурис падна на колена. По лицето му течеше пот. „Не правете го ова“, молеше тој. 'Не го прави тоа. Ве замолувам да. Не ми го правете ова.


Марио го удри со тупаница по лицето. „Ќути, глупаво куче“, рече тој.


Го фати Инурис за десната рака и го повлече ракавот од јакната и кошулата над лактот. Копчето се симна од кошулата и се тркалаше. Вито застана пред докторот со шприц во раката.


Д-р Инурис почна да лелека. Дон Марио повторно го удри. „Морате да останете смирени, докторе“, рече Дон Марио. „Погледнете ја добрата страна. За неколку минути ќе бидете на вашето среќно патување... или мртов. Во секој случај, твоите проблеми се минато, драга.


Очите на докторот се проширија од страв.


„Во ред, Вито“, рече Дон Марио.


Тој го избрка Инурис на нозе и ја испружи голата рака со лузни.


Инурис се обиде да се извива слободно. Го шутна Вито и го натера да скокне.


Лицето на Дон Марио се затемни. „Нема шанси“, мрмореше тој.


Лотар Инурис сè уште се грчеше. Дон Марио ја стави едната рака околу вратот и со другата ја држеше подадената рака на докторот. „Во ред, Вито“, рече тој, „ајде да го пробаме“.


Вито се приближи претпазливо од страна, како тореадор со минијатурен меч за последниот удар. Очите на докторот Инурис се испакнати. Се обиде да каже: „Не, не, не“, но ништо не излезе освен долго, болно „NNNNNN“ од неговата уста.


Вито сега беше до него, носејќи ја иглата на голата рака, а Дон Марио му помогна, држејќи го уште за раката за да ја најде вената. Врвот на иглата влезе во кожата, а Вито го турна клипот надолу. Дон Марио го ослободи Инурис. Тој и Вито се повлекоа. Докторот Инурис стана. Ги спушти ракавите на кошулата и јакната. „Ќе заминам сега“, рече тој со задушен глас, „кога ќе завршиш со мене“.


Видов како раката на Марио посегнува по Лугерот.


Д-р Инурис му се насмевна. „Ми треба мојата актовка“, рече тој. Направи чекор кон масата. Два чекори.


Го вперив митралезот кон Дон Марио.


Инурис ме погледна. „Штета, Картер“, рече тој. „Можете да бидете богати. Имаше чуден, стаклен поглед во неговите очи. - Но ти не послуша. Извини, Картер. Но, што значи оваа стара изрека? Кој последен се смее...


хахаха..."


И тогаш ништо не излезе од неговата уста освен крв. Потече по неговата кошула, дамкајќи ја белата ткаенина. Со љубопитност погледна во застрашувачката поплава, како да му припаѓа на некој друг.


Огромен грч го зграпчи по телото и го фрли на земја. Крвта сè уште течеше, обвиткувајќи му шамија од течни рубини околу вратот. Д-р Инурис бил шокиран. Неговите потпетици удираа на подот. Потоа легна неподвижен.


„О Боже“, шепна Вито.


Поглавје 19


„Во ред, Картер“, рече Марио. - Испадна дека си во право. Ајде сега да се договориме.


„Јас и ти ќе направиме примирје“, реков. „Ќе работиме заедно за да се погрижиме полковникот Ксинг да не побегне со златото“. После тоа, секој човек е повторно за себе.


„Звучи доволно фер“, рече тој.


Марио зеде еден од неговите телефони. „Исклучи ја чешмата“, нареди тој.


Погледнав низ прозорецот. Звукот на машината за кран почна да бледне. Високо над бродот, еден од контејнерите висеше над отворот.


Дон Марио се сврте кон Вито. „Оди долу“, рече тој. „Донесете ги момчињата. Кажете им да го донесат целиот огномет што можат да го соберат. Ќе ни треба. И донесете повеќе динамит и бензин.


Вито исчезна низ отворот.


„Сè додека сме на иста страна“, реков, „сакам да ми се врати пиштолот“.


„Се разбира“, рече Марио. Од појасот извадил Лугер и шило.


„Не ја заборавај оваа ситница во џебот“, реков.


Го извади Пјер. - „На крајот на краиштата, гасна бомба, нели?


„Биди внимателен со ова“, му реков.


Марио се насмевна. „Работиме заедно, Картер. Ми го даде и го ставив во џеб.


Луѓето на Марио почнаа да се качуваат по скалите, полнејќи ја канцеларијата. Марио кревајќи ја раката повика на молчење.


„Ова е Картер. Тој работи со нас. Затоа, не бидете нервозни, не сакате да правите грешки кога работите ќе тргнат малку наопаку. Се качуваме на овој брод. Сакам неговите автомобили да бидат кренати во воздух, и сакам тоа да се случи брзо. Ако некој Кинез сака да те спречи, косај го. Бевме измамени. Ајде да одиме на.


Мажите трчаа од канцеларијата, низ долгата штала, до излезот на патеката на пристаништето. Беа вкупно дваесетина, меѓу кои и јас и Марио. Принцот го зеде автоматот. „Биди внимателен со тоа“, го предупредив. „Тој беше во вода.


„Ви благодарам“, рече Марио. „Ќе го пробам, а ако не успее“, тапкаше по пазувите, „ми останаа“.


На пристаништето, го кренав погледот точно на време за да видам дека полковникот Ксинг се појавува на оградата на мостот, со мегафон во рака, со капетанот покрај него.


- Што се случува таму, Марио? тој викна. „Зошто застана кранот?


Првиот од луѓето на Марио се упати кон таблата.


Марио го крена митралезот и пукаше со краток рафал кон кабелот на кранот. Се појави здив од син чад, а потоа затегнат кабел се тресна и се скрши. Огромниот контејнер се навали и со заглушувачки удар се заби во држачот на Сара Чембрлен. Настана тишина, а потоа слушнав врисоци.


На полковникот не му требаше никој да му ја објасни ситуацијата. Следниот момент се свртел и му дал знак на капетанот, предизвикувајќи го да трча кон тркалата. Тој се наведна над оградата на мостот и им наредуваше на своите луѓе на палубата. Кинезите, замавнувајќи со секири, се упатија кон оградата. Го видов металниот дел кога секирите почнаа да светкаат додека се сечеа низ густите снопови јаже што ја прицврстуваа Сара Чембрлен до пристаништето.


Марио застана на половина пат по рампата. Го крена митралезот. Град од куршуми ја зафати оградата, кинејќи метал и месо. Мажите врескаа и паднаа...


Го насочив Лугерот кон мостот и пукав. Полковник Ксинг падна додека куршум го напасува челикот под прозорците на тркалата. Кога се вратил, имал пиштол во раката. Бевме на палубата. „Вито“, дишеше Марио. „Ти и половина од мажите одите со Картер“. Земете динамит. Останатите патуваат до тркалата.


Малиот порове кимна со главата. Марио веќе заминал и пукал со автоматот кон палубата. Видов како Кинезот го фаќа за глава и паѓа во крвава магла.


И тогаш се најдов внатре во бродот, а Вито и останатите луѓе на Марио ме следеа по скалите. Подолу Кинезот падна на едно колено и ја крена пушката. До мене одекна истрел, и видов како стрелецот го стиска за стомакот и паѓа напред.


Со аголот на моето око, го видов Вито како се насмевнува додека набрзина се спуштавме од палуба по палуба. Слушнав пукотници зад нас и еден од луѓето на Марио испушти придушен вресок и падна од работ на скалите во кабината.


Пукањето престана. Сега на железните скали имаше само шапки од стапала, а напред видов знак со стрела што покажува кон машинската соба.


Бевме во ходникот. Напред се отвори метална врата и во нас почна да пука цевка од автомат. Беше превисоко и далеку, куршумите ги изгребаа ѕидовите и таванот. Се спуштив на земја и повторно станав на нозе, со Лугер во рака. Пукав еднаш. Се слушна вресок и цевката од оружјето падна. Погледнав преку прагот и се најдов себеси како гледам покрај труп кој се симнуваше од друга скала. Куршумот ми свирна над главата и се заби во водонепропустливата преграда. Му дадов знак на Вито и на мажите да останат. Погледнав надолу во машинската соба. Огромните клипови, полирани до совршен сјај, почнаа полека да се движат. Видов инженер во униформа, бесно гестикулира и луѓе кои трчаа кон нивните места.


Уште еден истрел ми свирна над главата. Од другата страна на машинскиот простор, десетина пушки пукале низ вратата, се рашириле на скалата и отвориле оган.


Се оддалечив од вратата и силно ја затворив кога ја погоди истрел. Се свртев кон Вито. „Тие го имаат влезот под закана со оружје“.


'Што правиме?' тој ме праша.


„Дај ми стап динамит.


Го имав во рака речиси пред да го завршам моето прашање. Го запалив осигурувачот. „Ќе се обидам да ја разнесам оваа голема рампа“, му реков на Вито. „Кога ова нешто ќе експлодира, сите ќе трчаат низ вратата. Остани на палубата.


Палубата под нас почна да се тресе додека моторите се вртеа. Ако полковникот Син не бил заробен горе и успеал да го ослободи бродот од каблите, Сара Чембрлен веќе требало да фрли на море. Се надевав дека Дон Марио ќе го спречи.


Застанав до водонепропустливата преграда и го запалив осигурувачот. Потоа ја фрлив вратата и го фрлив динамитот во големата просторија. се повлеков назад. Слушајќи го тресокот, повторно ја отворив вратата. Тоа беше калеидоскоп на смртта: рампата беше откорната на средината, пукачите крвареа, се фатија за што било да зграпчат и беа скршени додека металот се откинува од нивните точки на сидро. Немаше време да продолжи да гледам. Врисоците веќе ја кажаа целата приказна.


Станав, го поминав прагот и брзо се спуштив по скалите. Морнарот ме фати за рака и го удрив по носот со задникот на Лугерот. Коската е испукана.


Возачот застанал во близина и извадил пиштол од појасот. Пукав во него и видов како крв тече од под неговата кошула, под неговата сина јакна.


Зад мене слушнав повеќе истрели и врисоци. Кинезот ја извади секирата од стегачот на ѕидот и се сврте кон мене. Сјајното сечило се обеси над неговата глава додека го донесов Лугер до неговата уста и го повлеков чкрапалото. Главата му исчезнала, а секирата паднала.


Еден куршум исвирка покрај мене и го скрши лулето. Видов еден од членовите на екипажот како ја насочува пушката. Паднав на едното колено и пукав. Тој скокна назад врескајќи. Насекаде околу мене го слушнав пеколниот стакато од истрели и лелекот и свирежот на рикошетираните куршуми. Повремен крик, проклетство, ржење, удар на тело соборено од удар на куршум. Пресечена глава се тркала покрај мене. Еден од луѓето на Вито, жртва на секира. И тогаш пукањето престана.


Погледнав наоколу. Го видов Вито. Ја притисна раката на страна. Крв течеше меѓу неговите прсти. Ја крена другата рака и триумфално замавна со пиштолот. Неговото лице пукна во насмевка како на стаорец. „Патот е јасен“, извика тој.


„Во ред“, реков. „Спушти го динамитот и да си одиме одовде“.


Неговите експерти за експлозиви веќе поставувале стапови динамит во возилата.


„Ќе го запалам осигурувачот“, реков. „Останатите од нас се враќаат по скалите и излегуваат од вратата“.


Изгледаа премногу среќни што не им беше дозволено да го прават тоа. Вито благо се наведна налево поради рана на страната, но еден од другите го држеше исправено.


Брзо се префрлив од еден пакет во друг, држејќи кибритчиња за осигурувачите. Почнаа да шушкаат како божиќни ѕвезди.


Време е да исчезнеме. Погледнав во вратата. Вито ме погледна, а потоа ми даде знак да побрзам. Потоа слушнав истрели и врисоци во ходникот зад него. Очите на Вито се шират. Го фати за грб, а потоа се удвои. Тој беше речиси мртов кога конечно со брзање се спушти по скалите.


Светлата во машинската соба се изгаснаа. Металната врата силно се затвори. Бев заробен.


Заробена во темнина, скршена само од жолтиот огномет на запалените фитили. Јас всушност би ја запрел Сара Чембрлен. Но, тоа би било последното нешто што го направив.


За неколку секунди, овие пет пакети динамит ќе ја кренат во воздух целата празма на бродот на полковникот Син, претворајќи го во летечкиот ковчег на Ник Картер.


Поглавје 20


Но, не ако постапив брзо.


Набрзина се оддалечив од скалите, гулаб за првиот осигурувач и го извлеков. Тоа беше трка со времето и јас победив. Кога последниот осигурувач беше разоружан, веројатно поминаа десет секунди.


Запалив кибрит, се вратив по скалите и се качив горе. Порано или подоцна, некој ќе мора да помине низ таа врата ако полковникот Ксинг сака неговиот брод да плови. И кога ќе се случи, бев подготвен. Раката ми се лизна во џебот и се затвори околу гасната бомба.


Се надевав дека нема да морам да чекам предолго. И јас не мислев дека ќе биде вака.


Син немаше време, под претпоставка дека не е зафатен со Дон Марио.


Но, штом ја добив шансата, морав да бидам брз. Не можев да си дозволам да пропуштам. Се надевав дека кој и да е надвор, кој и да ја водел малата експедиција што го уништи Вито и остатокот од неговиот огнен тим, почнува да го губи трпението.


Ако видел како горат осигурувачите пред да ја тресна вратата, веројатно очекувал експлозија и сега се чудел зошто сè уште не ја слушнал. Ако не ги видел, веројатно се прегрупирал, подготвувајќи ги своите луѓе да ги уништат сите живи напаѓачи во машинската соба.


Во секој случај, тој мораше брзо да дејствува бидејќи знаеше дека на полковникот Ксинг не му останува многу време. „Сара Чембрлен“ нема да оди никаде додека неговите луѓе не ја контролираат моторната соба.


Вратата беше отворена со долги лостови - по една на секоја страна. Никој не можеше да го истурка без да го помести внатре. Ова беше во моја корист. Не би бил изненаден од ништо. Ги ставив врвовите на прстите на едната рака на рачката, секој нерв алармираше на најмал знак на движење. Од друга страна, го имав Пјер.


Потоа дојде речиси како изненадување, толку брзо што за малку ќе ја изгубев моќта. Светлото се запали брилијантно. На првото светло го држев Пјер набиен. Ја фрлив бомбата во ходникот и ја затворив вратата со сета сила.


Слушнав пригушена експлозија, а потоа ништо повеќе. Знаев дека сега луѓето се стегаат за грлата во ходникот надвор и умираат. За момент се ќе биде готово. Никој нема да побегне. И за минута или две ќе може безбедно да се излезе одовде. Пјер брзо ја заврши својата работа и исчезна без трага.


На врвот од скалите ја турнав кваката надолу, гледајќи во мојот часовник. По минута и пол, го олабавив стисокот и се вратив во машинската соба.


Овој пат бев решен да не дозволам ништо да тргне наопаку. Ги запалив осигурувачите, истрчав по скалите и ја отворив вратата. Телата биле фрлени во ходникот. Ја треснав вратата зад мене и истрчав најбрзо што можев, сметајќи како одам. „Дваесет и еден... дваесет и два...“


На дваесет и четири се нурнав на палубата. Имаше заглушувачка експлозија која го потресе целиот брод. Светлата трепкаа над мојата глава и бродот повторно се исправи. Собрав сила, почнав да се качувам кон лакот. Го напуштив Марио во средината на бродот каде што тој се движеше напред. Не знаев како го направи тоа, но да можев да се доближам до лакот, ќе завршев зад екипажот. Можеби би можел да користи диверзија.


Се качив по скалите и брзав по долгите ходници. Се чувствував малку задушено. Тогаш сфатив дека одам малку по угорницата. Трупот на Сара Чембрлен се скрши на два дела. Бродот тонеше. Водата сега течеше во машинската соба.


Не знаев до каде трчав, но аголот постепено стана поостар. Пред мене видов отвор на врвот на скалите. Одев по скалите и ја извадив главата надвор. Се свртев и излегов на палубата. Никој не ме виде.


Овде се уште траеше пукањето. Видов тројца Кинези како пукаат од зад отворот. Моите прсти се затворија околу Лугер. Секој од нив го застрелав еднаш.


Сега беше тивко на мојата страна на палубата. Блесоковите на автоматскиот оган сè уште беа видливи среде бродот.


Сведен, истрчав кон луѓето на Марио. Забележав дека користат чамец за спасување како штит. Останаа само Марио и уште двајца. Еден од нив бил и ранет.


Нурнав до нив. Прашав. - 'Како си?'


Марио пукал кон мостот. Ги крена рамениците. „Изгубив многу луѓе“, рече тој. „Полковникот е сè уште таму, со капетанот“.


„Вито и другите се мртви“, им реков. „Но, моторната соба е крената во воздух“.


„Да“, рече Марио. „Слушнавме експлозија. Добро сторено. Но, нема да се одморам додека не се справам со самиот полковник.


- Зошто не ми го оставиш тоа, Марио?


„Не“, рече тој. - Ова е лична работа. Никој не ме лаже неказнето“.


Куршумите го погодиле трупот на чамецот за спасување.


„Нема никаква корист да останам овде“, рече тој. - Не се согласуваш со ништо. Одам горе кај нив. Дај ми една од тие канти со гас.


'Што ќе правиш?'


„Одиме во напад“, рече тој. - Ќе одиме по тие скали под мостот. Ние сме во тежок агол од него, но нема смисла да останеме овде.


„Одам со тебе“, реков.


- Прави што сакаш, Картер. Сега имам сопствен бизнис. Ајде да одиме, момци.


Тие скокнаа од двете страни на чамецот за спасување. Од мостот паднаа истрели. Коленото на ранетиот се свитка двојно и тој се лизна по палубата под оградата. Тој врескаше еднаш пред да се урне на пристаништето.


Формирав задна стража. Куршумите удираа во палубата околу нас, но сега тројцата бевме на скалите. Марио беше во право. Полковникот Син и капетанот имаа лош агол на огнот. Куршуми исвиркаа над нас. Еден од автоматите полета надолу и со татнеж падна на палубата. Тоа значело дека немале муниција. Марио отвори лименка бензин. Кога стигна до врвот на скалите, Син и капетанот излегоа од вратата на тркалата. Последниот истрел го погоди сопатникот на Марио. Го фати за стомакот и се удвои. Сега бевме само двајца на мостот, со полковникот Син и капетанот во тркалата. Марио ми се насмевна додека се забивме под линијата на огнот.


„Го гледаш ли тоа што јас го гледам?


Со крив прст покажа кон прозорците на тркалата. Куршумите му искинале отвори. Марио го впери палецот кон кантата за гас и се насмевна. Потоа го подигнал и почнал да истура бензин низ дупката.


Вратата се отвори. Видов како капитенот нишани кон Марио. Пукав во челото и окото незаштитен од вратата. Тие исчезнаа во црвената магла, а телото на капетанот се лизна на мостот.


Кога погледнав назад кон Марио, тој стана и фрли кибрит низ прозорецот.


Потоа го застрела полковникот Син.


Малку доцнеше. Натпреварот удри во тркалото. Се слушна татнеж, а потоа се запали целата кабина.


Марио сè уште стоеше таму со глупава насмевка на лицето.


Ме погледна и ми даде палец нагоре. „Еј Картер, дали мислиш дека сега сум со чичко Сем?


Потоа седна и падна на страна. Отидов до него и го почувствував неговиот пулс. Немаше повеќе пулс. Огнени јазици протекоа од скршените прозорци и почнаа да лазат по бојата што се лупеше, која беше дел од маската на Сара Чембрлен.


Време е за заминување. Одев до скалите. Куршумот се одбил од металот. Се свртев и го повлеков чкрапалото на Лугер. Куршумот ја погоди празнината.


Стоев и гледав во поцрнетото лице на полковникот Син. Кожата му беше јагленисана и збрчкана, како на мумија. Неговите заби дивјачки ми се разголија. Со благо одмавнување со раката го подигнал пиштолот.


Веќе бев во транс кога го повлече чкрапалото. Шилото веќе ми беше во рака и го пикнав во стомакот. Беше предоцна да престанам кога слушнав дека чеканот удри во празната просторија. Ножот се лизна внатре. Полковникот Ксинг здивна.


Го извадив ножот. Тој се тетерави назад додека огнена топка изби од тркалата околу лицето и косата.


Претпоставувам дека веќе бил мртов кога се сопна од оградата и падна преку неа. Дефинитивно бил мртов кога мозокот му удрил на палубата долу. По работ на мостот почнаа да се шират пламени пламени. Слегов по скалите.


Бев вкочанет и физички уморен додека брзав на пристаништето. Лекот од сирени што се приближуваа се втурна во мојата свест, а последниот поглед зад мене ми кажа дека ова не е лош сон. Првите противпожарни возила веќе запреа. Нивните светла беа слабо светло во споредба со светлиот, блескав сјај на мостот на бродот.


Понатаму, покрај пристаништето, видов низок човек во збрчкан костум од твид, како пие пура.


Му пријдов. Тој ја крена раката во знак на поздрав. „Па, Николас“, рече тој. 'Ти? Еве? Мислев дека те пратив на одмор.


Поглавје 21


Канцеларијата мирисаше исто: чад од пури и стар твид. Дејвид Хок седна на масата и одмавна со главата во знак на неодобрување.


„Многу невнимателен, Николас“, рече тој. „Многу случајно.


„Се плашам дека тоа беше најдоброто што можев да го направам под овие околности“, реков. „Најважно беше да се спречи полковникот Син да отплови со златото. Откако стигнал на отворено море, работите би можеле да станат малку покомплицирани. И ќе се шират гласини за губење на злато.


Хок зеде влечење од својата пура. „Успеавме да го скршиме во пупка“, рече тој. „Додека вчера ве чекаше спиењето, владата објави импресивна статистика за трговскиот биланс, предвидувајќи подобрување на економијата за следната година, а исто така го потврди своето одлучно одбивање да ја зголеми официјалната цена на златото. Како резултат на тоа, цената на златото падна на слободниот пазар во Цирих, Париз и Лондон; а доларот го ужива својот најдобар ден во последните месеци во однос на другите валути. И верувам дека прилично насилната смрт на полковникот Син веќе стигна до оние луѓе кои го чекаа сигналот од „Сара Чембрлен“. '


„Па“, реков јас. Изгледа работите се подобруваат.


„Има уште многу да се исчисти“, рече Хок. „Среќен сум што можам да кажам дека властите во Вашингтон ми беа исклучително корисни. Противпожарната служба го сведе на минимум пожарот на бродот. Полицијата беше среќна да се ослободи од Марио и неговото семејство, вклучително и да најде хероин. Имаше пристојна количина таму, под тој пристаниште, цел магацин под коритото“. Хок допре кибрит за свежа пура. „По разјаснувањето на ситуацијата со Дон Марио, полицијата само со задоволство го задоволи секое наше барање. Околу бродот има невообичаено строго, но ненаметливо обезбедување. Во враќањето на златото во трезорот се вклучени функционери од Министерството за финансии и високи воено разузнавачки службеници. Сите чувари поврзани со трезорот на Федералните резерви и сите службеници поврзани со неговото обезбедување се приведени. Веројатно ќе ни треба поголем дел од неделата да ги расчистиме работите, но до крајот на неделата очекуваме златото да се врати во трезорот и лажното злато да биде исфрлено. Конфискуваниот хероин е уништен.


- Рековте дека сите што учествувале во чувањето на складиштето биле приведени? Реков. Хок зеде влечење од пурата пред да одговори. „Па“, рече тој. „Не навистина. Освен едно лице.


- Филип зора?


Хок кимна со главата. „Ја видов неговата ќерка вчера“, рече тој. „Кога ми се јави претходната вечер, ми кажа каде да ја најдам. Затоа, кога сè беше тивко на пристаништето, отидов да ја посетам. Разговаравме долго време. Ми рече дека многу и помогнал, Ник. И ѝ кажав дека многу ни помогна. Оти како и да е, да ти се случеше нешто на бродот и таа да не се јавеше, не знам во каква состојба ќе беше оваа држава денес. На неговиот елек му падна пепел од пура. Изгледа не забележа.


- А нејзиниот татко?


Хок издувал син чад и ја ставил пурата во пепелникот. „Филип Доан е мртов“, рече тој. - ми рече девојката. Починал набргу откако се вратиле дома. Претпоставувам дека искушенијата и неволјите на овој брод го истрошиле. Таа ми рече дека се враќаат дома и тој изгледаше среќен. Се изми и седна на столот во дневната соба. Тој побарал чаша шери и ја замолил да ја раскаже целата приказна за тоа што и се случило. Беше многу импресиониран од тебе, Ник. Рече дека има стара кинеска...


„Да“, реков.


„Да, така се викаше“, рече Хок. „Па, таа рече дека нејзиниот татко мислел дека овој Г ќе ти се восхитува. Дека си бил некаков волшебник. Човек кој се истакнуваше во некои прилично магични работи. Потоа се потпре на столот и се восхитуваше на својата ќерка. Таа ми рече дека потоа ја подигнал чашата и наздравил. „За магијата на животот“. Потоа се напи голтка, ја спушти чашата и ги затвори очите. Пени рече дека знаела дека е мртов.


„Извини“, реков. „Тој направи многу проблеми, но во душа не беше лош човек. Неговата грешка беше што не се грижеше за ништо освен за ќерката.


„Тој беше погребан утрово“, рече Хок. 'Се е во ред. Така мисли и девојката. Да беше жив, ќе требаше да го обвиниме. Остатокот од животот ќе го поминеше зад решетки“.


„Не би се обложил на тоа“, реков.


Хок мрачно се насмевна. „Па, знаејќи го неговиот талент, не би се обложил ниту на него“, рече тој. „Но, знаејќи дека неговата ќерка е добро, тој веројатно немаше да ѝ направи премногу проблеми. Згора на тоа, даде се од себе да ја поправи својата грешка. Зад себе остави комплетен сет на цртежи за новиот безбедносен систем на трезорот. На крајот напиша дека дури и тој сè уште не нашол начин да го пробие“.


„Значи, сè е готово“, реков. „Се чини дека сите лабави краеви се повторно врзани. Д-р Инурис, полковник Син, Дон Марио, Филип Дон: сите мртви. Запленети се златниот сеф и хероинот.


„Земјата е повторно безбедна“, рече Хок. „Барем засега. Тој зеде долго влечење од својата пура. „А сепак, Николас, беше некако невнимателно“. Потоа се насмевна и ја испружи раката и ја зграпчи мојата. „Повторно“, рече тој, „моја благодарност и благодарност на истакнат избран функционер“.


„Благодарам“, реков.


„Ние сме благодарни“, рече Хок. „Па, Ник, мислам дека заслужуваш одмор“.


„Само една минута“, реков.


Хок ја крена раката за тишина. - Не, овој пат сум сериозен. Ти тоа го заслужи. За некое време. Оди каде сакаш.


„Не верувам во тоа.


'Обиди се.'


„Можеби“, реков, подготвувајќи се да ја напуштам канцеларијата.


„Ох“, рече Хок. „Почекајте малку. Заборавив нешто. Посегна кон своето биро. „Девојката ме замоли да ти го дадам ова. Таа рече дека нејзиниот татко би сакал да ја имате. Тој зеде правоаголно пакување завиткано во кафена хартија и врзано со конец.


Повторно седнав и го отпакував. Г кутија. „Девојката рече нешто друго. - Да видам, што беше тоа пак? Уште една негова шега. „Не ми кажувај дека сеќавањето те губи“. Нејзината порака гласела: „Кажете му на г-дин Картер, се обложувам дека пет франци нема да се сети како да ја отвори оваа работа“.


Се насмеав додека ги притискав пантерот и јазовецот. Капакот на кутијата одлета.


Внатре видов список со времиња на полетување на авионот, заокружени по број и време на летот. Брзо го затворив капакот пред Хок да види што има внатре. Погледнав во часовникот и станав. - Па, подобро да одам. И Хок стана и повторно ми подаде рака. „О, Николас“, рече тој. „Задолжително оставете порака каде што можеме да ве најдеме“.


„Се разбира“, реков. „Лесно. Можете да ме најдете во Хонг Конг. Пробајте го хотелот Peninsula.


Му мавнав и побрзав кон вратата. Стоеше таму насмеан како мачка Чешир што пуши пура.


Високо во ридовите над ривиерата, во мал град на крајот од патот стои гостилница опкружена со ѕидови. Оние одвнатре можат да видат сè однадвор. Но, оние однадвор не можат да видат внатре. Ова е место кое го исклучува светот.


Од задниот ѕид има хипнотизирачки пејзаж со портокалови градини и лозја, кои се спуштаат до далечното блескаво Средоземно Море. Внатре во ѕидовите има градини со многу дрвја и цвеќиња и птици со светли бои. Во текот на денот, сонцето блеска на старите камени ѕидови, а сината вода на базенот го привлекува телото.


Во вечерните часови, светлината на свеќите ги капе масите надвор во тивко треперлива интимност под студеното небо преполно со ѕвезди.


Инаку имаш уште време од вечерта до следниот ден...


Месечевата светлина ја преплави собата, нејзиното лице облеано во сребрен сјај. Лежеше во кревет, нејзината кожа мека и влажна, притисната врз мене.


- Дали има шампањ?


Таа се насмевна и одмавна со главата. „Воздухот е веќе опоен“. Таа се наведна поблиску до мене: „Ник?


Ја стави главата на моето рамо. Го вдишав слаткиот мирис на нејзината коса. 'Што?'


'Не е важно.'


„Не, реков. „Продолжи. Што сакаше да кажеш? Нејзината рака се лизна преку моето бедро.


„Во ред“, реков.


- Јас само се прашував...


'Што?'


„Ова е глупо“. Нејзината рака беше навистина многу талентирана и вешта.


„Ништо“, реков. „Не е важно што е глупаво.


„Па, тоа е глупаво.


„Па, ако ти пречи, можеш да го кажеш тоа веднаш“, реков.


За момент се пикна под чаршафот. Таа, исто така, имаше одлична идеја што да прави таму.


Палава, намуртена и намуртена во исто време, таа повторно се извлекла од под чаршафот. Раката повторно беше зафатена.


„Не“, рече таа. „Навистина не треба да прашувам.


„Те молам“, реков. 'Само прашај. Да ме задоволи.


Нејзината рака беше многу зафатена во моментов. - Не ти пречи?


„Не, реков „Сигурен сум дека нема да ми пречи“.


'Ти си сигурен?'


„Апсолутно, апсолутно сигурно“.


- Може ли да ви поставам две прашања?


„Поставете ми три, пет, сто прашања“.


„Убаво е овде, нели, Ник?


– Дали е ова едно од вашите прашања?


„Не“, рече таа, притискајќи ги усните на моите. „Само сакав да ви се заблагодарам“.


- А овие прашања?


„Во ред“, рече таа. „Прво прашање: дали ќе ми ги вратиш петте франци што ми ги должиш?


Како одговор, посегнав до ноќната маса и ја извадив нејзината банкнота од пет франци од нејзиниот паричник. Јас и го дадов.


- Второ прашање?


„Сега луѓето велат дека сум многу убава. А сепак луѓето секогаш велат дека убавината не оди подалеку од надворешното. Ник, ако сум убава, дали мојата убавина е само однадвор?


Не беа потребни зборови. Како одговор наидов на нејзиното тело.


* * *


За книгата:


Ник Картер ја виде Никол Кара во казино на француската ривиера. Но... Никол веќе ја немаше. Пред неколку години таа загина во сообраќајна несреќа.


Тогаш која беше оваа жена со лице на мртво девојче? Работата на Картер беше да дознае.


Но, неколку луѓе веруваа дека неговата ужасна околина вреди милиони долари. Во меѓувреме, некој зема значителен дел од светските резерви на злато преку шпионски заговор кој се протега од луксузните плажи на Франција до „смрдливиот“ брег на Њујорк...


Каква инспиративна улога игра Пени Даун во овој сомнителен случај?