# 61-70 Kolekto de krimaj rakontoj pri Nick Carter

Nick Carter

Carter Nick


61-70 Kolekto de krimaj rakontoj pri Nick Carter


61-70 Killmaster Kolekto de krimaj rakontoj pri Nick Carter


61. Moskvo http://flibusta.is/b/662356/read

Moskvo

63. Glacia bombo nulo http://flibusta.is/b/678525/read

Glacia Bombo Nulo

64. Signo de Cosa Nostra http://flibusta.is/b/610141/read

Marko de Cosa Nostra

65. Kaira mafio http://flibusta.is/b/612056/read

La Kaira Mafio

66. Inkaa Morta Taĉmento http://flibusta.is/b/610907/read

Inkaa Morta Taĉmento

67. Atako al Anglio http://flibusta.is/b/612937/read

Atako kontraŭ Anglio

68. Omega Teruro http://flibusta.is/b/612938/read

La Omega Teruro

69. Kodnomo: Homlupo http://flibusta.is/b/668195/read

Kodnomo: Homlupo

70. Bata forto de Teruro http://flibusta.is/b/646617/read

Strike Force Teruro


Carter Nick


Moskvo


Nick Carter


Moskvo


tradukis Lev Ŝklovskij


Dediĉite al la memoro de la forpasinta filo Antono.


Ĉapitro 1


Lunlumo brilis sur Lago Mead oriente. Mi staris antaŭ la fenestro, alte super la cetera mondo, aŭskultante la frakasadon, zumandon kaj zumandon de malsupre. Eĉ ĉi tie en la hotelo, la bruo de Las Vegas ne estis subpremita. Ĝi ja iom pli malfortiĝis malantaŭ la dikaj muroj, sed oni neniel povis forgesi kie vi estas — la gaja ĉefurbo de la mondo. — Niĉjo? Noĉjo, anĝelo, ĉu vi vekas? La littukoj susuris malantaŭ mi. Kvankam mi ne ŝaltis la lampon, estis sufiĉe lunlumo venanta tra la fenestro por vidi la longajn krurojn de Gail moviĝi sub la litotuko.


"Iru dormi," mi flustris. "Mi trinkos ion." Ŝi faris sonon de protesto. La littukoj susuris denove kaj ŝia longa, svelta, nuda korpo eliris el la lito. Ŝi moviĝis al mi kun duonfermitaj okuloj. Ŝi denove faris sonon de protesto. Kiam ŝi estis apud mi, ŝi unue premis sian frunton kaj poste sian nazon tuj sub mia ŝultro, inter mia kolo kaj mia brako. Ŝi timeme turnis la kapon flanken kaj peze apogis sin kontraŭ mi. Ŝi eligis longan, profundan ĝemon de kontento. "Prenu min, mi petas," ŝi diris per la voĉo de knabineto.


Glacikuboj falis en mian malplenan glason. Mi metis mian brakon ĉirkaŭ ŝiajn ŝultrojn kaj rekondukis ŝin al lito. Unue ŝi sidiĝis, poste etendis sin sur la dorso. Mi rigardis ŝin kaj vidis la lunlumon reflekti sur ŝiaj abundaj kurboj kaj molaj kavoj.


Gail Black estis membro de nurknabina revuogrupo en Las Vegas. Ĉiunokte ili kaj kvardek naŭ aliaj belaj junulinoj vestis sin per multekostaj plumkostumoj kaj dancis. Kiam mi unue vidis ĉi tion, mi miris, ke iu povas trovi tiom da paroj da belaj kruroj kaj meti ilin en vico.


Mi renkontis Gail en la hotelo. Mi iris al matenmanĝo kaj haltis momenton por ĵeti kvaronon en la vendilon. Aŭdiĝis sono de radoj, poste klako de bremsa rado, iom poste alia klako, kaj je la tria klako aŭdiĝis la sono de falanta mono. Nun mi havis ses kvaronojn.


Kaj tiam mi rimarkis Gail. Ŝajnis, ke ŝi ankaŭ iras al la manĝoĉambro. Ŝi certe turniĝis ĉe la sono de falanta mono. Ŝi staris sur la sojlo de la manĝoĉambro kaj rigardis min kun demanda rideto. Mi ridis responde. Ŝi portis mallozan rozkoloran pantalonon kaj blankan minijupon, kiu pendis ĝuste super ŝia umbiliko. Ŝi portis altajn kalkanojn. Ŝia hararo estis la koloro de mahagono, longa kaj densa. Vi povas fari multon el ĝi. Se virino portas ĝin senmanke, sen ununura eksterloka hararo, ni povas sekure diri, ke ŝi estas tre vanta, rezervita kaj trankvila. Tia virino, kiu lasis ŝveli ŝiajn densajn harojn, donis impreson de diboĉo, ellasante.


Subite ŝi venis al mi. La kvarono saltis en mia mano dum mi provis decidi ĉu forkuri kun la mono aŭ provi denove. Mi ekkomprenis, kiel ĉi tiuj malriĉaj homoj povus fariĝi toksomaniuloj al hazardludo. Sed kiam ĉi tiu knabino venis al mi, mi forgesis ĉirkaŭ kvaronon da dolaroj, hazardludon kaj Las Vegas.


Estis preskaŭ danco. La movado estis facile priskribi: simple meti unu piedon antaŭ la alian kaj promeni. Sed ĉi tiu bela estaĵo movis pli ol nur siajn krurojn. Ŝiaj koksoj balanciĝis, ŝia dorso estis longa, ŝiaj mamoj elstaris, ŝiaj ŝultroj estis ĵetitaj malantaŭen, ŝiaj dancantaj kruroj faris longajn paŝojn. Kaj ĉiam estis ĉi tiu ridado.


"Saluton," ŝi diris per la voĉo de knabineto. "Vi gajnis?"


— Ho


“Vi scias, post la lasta spektaklo, mi ĵetis kvin dolarojn en ĉi tiun aferon kaj gajnis nenion. Kiom da mono vi havas?


"Kvaronon de dolaro."


Ŝi faris klaksonon per sia lango kaj staris sur unu kruro, iomete fleksante la alian. Ŝi levis sian akran nazon kaj frapis la dentojn per la ungo. “Vi neniam venkos per ĉi tiuj stultaj aparatoj. Mi pensas, ke ĉi tiu afero neniam pagos." Ŝi rigardis la vendilon kvazaŭ ĝi estus iu, kiun ŝi ne ŝatis.


Mi ridis trankvilige. "Aŭskultu," mi diris, "ĉu vi jam matenmanĝis?" Ŝi balancis la kapon. “Bone, ĉu mi povas alporti al vi matenmanĝon? Estas la malplej mi povas fari nun, kiam mi gajnis dolaron kaj duonon da mono."


Ŝi ridis eĉ pli larĝe kaj etendis la manon. “Mia nomo estas Gail Black. Mi laboras ĉe revuo."


Mi kaptis ŝian manon. "Mi estas Nick Carter. Mi ferias. '


Nun la lunlumo interplektis arĝentan trabon kaj la ombrojn de la nuda korpo de Gail. "Ho, Noĉjo," ŝi murmuris. La ĉambro subite fariĝis tre kvieta. La bruo de la kazino ŝajnis esti sufokita de nia spirado kaj la movoj de niaj korpoj sur la littukoj. Mi sentis ŝian sveltan korpon etendi mian manon.


Mi kisis ŝian streĉitan kolon, glitante miajn lipojn al ŝia orelo. Tiam mi sentis ŝian manon sur min kaj ŝi gvidis min. En la momento, kiam mi eniris ŝin, niaj korpoj ŝajnis frostiĝi. Mi malrapide eniris ŝin. Mi aŭdis la siblon de ŝia spiro eskapi tra ŝiaj kunpremitaj dentoj, kaj ŝiaj ungoj fosis en miajn ŝultrojn, kaŭzante al mi teruran doloron. Mi moviĝis eĉ pli proksimen al ŝi kaj sentis ŝiajn kalkanojn sur la dorso de miaj kruroj premi min kontraŭ ŝi.


Ni restis tiel senmovaj dum kelka tempo. Mi sentis ŝian malsekan varmon ĉirkaŭ mi. Mi apogis min sur miaj kubutoj kaj rigardis en ŝian vizaĝon. Ŝi fermis la okulojn, ŝia buŝo estis provizore malfermita, ŝiaj densaj haroj sovaĝe fluis ĉirkaŭ ŝia kapo. Unu okulo estis duone kovrita de malstriktaj haroj.


Mi komencis movi tre malrapide malsupren la internon de unu femuro kaj supren laŭ la alia. Miaj koksoj faris tre malrapidajn rotaciajn movojn. Ŝi mordis sian malsupran lipon inter kunpremitaj dentoj. Ŝi ankaŭ komencis moviĝi.


“Ĉi tio estas bonega, Noĉjo,” ŝi flustris raŭke. "Estas tiel mirinde pri vi."


Mi kisis ŝian nazon kaj poste trakuris miajn lipojn tra ŝiaj haroj. Mi sentis en ŝia gorĝo, ke ŝi faras sonojn, sed mi premis miajn lipojn al ŝiaj haroj. Ĉiufoje, kiam mi moviĝis, ŝia lango eniris mian buŝon. Tiam mi kaptis la pinton de ŝia lango inter miaj dentoj kaj lipoj. Mi grimpis supren kaj malsupren kaj uzis mian langon same kiel mian korpon.


La protestaj sonoj ĉesis. Mi mallonge sentis ŝiajn manojn sur min. Mia vizaĝo varmiĝis. Mia tuta korpo streĉiĝis. Mi estis ekster mi mem. Mi ne plu konsciis pri mia ĉambro, mia lito, aŭ la bruo malsupre. Ni du estis nur tie, ni kaj kion ni faris kune. Ĉio, kion mi sciis, estis ŝi kaj la varmego, la brulanta varmego, kiu min konsumis. Estis kvazaŭ mia haŭto estus tro varma por tuŝi.


Mi sentis la bolantan ŝaŭmon de la rivero flui en min, bobeli al ŝi. Mi estis preter la punkto kie mi pensis, ke mi povus haltigi ĝin. Mi tiris ŝin al mi, tenante ŝin tiel forte, ke ŝi ne povis spiri. La bobelanta akvo gustis kiel lageto serĉanta trairejon. Kaj tiam la digo kolapsis. Gail estis la velkinta floro, al kiu mi kroĉiĝis. Mi ne povis teni ŝin sufiĉe forte; Mi alkroĉiĝis al ĝi, penante tiri ĝin tra mia haŭto. Mi apenaŭ sentis ŝiajn ungojn. Ni streĉiĝis kune. Mia spirado ĉesis. Kaj tiam ni kolapsis.


Mia kapo estis sur la kuseno apud ŝia, sed ŝi ankoraŭ kuŝis sub mi, kaj ni ankoraŭ estis interplektitaj. Mia spirado revenis malfacile. Mi ridetis kaj kisis ŝin sur la vango.


"Mi povas senti vian koron bati," ŝi diris.


"Tio estis bonega," mi diris pensinte pri tio. Ĉi-foje mi estis vere liberigita.


Niaj vizaĝoj estis tiel proksimaj unu al la alia, ke mi povis vidi ĉiun okulharon individue. Ŝia hararo ankoraŭ kovris unu okulon. Ŝi forviŝis ĝin per la dikfingro. Ŝi ridetis al mi. "Ĝi estis ĉiuj ferioj kunigitaj en unu, kun ĉiuj ŝtonoj, raketoj, raketoj kaj eksplodoj."


Ni kuŝis kaj rigardis unu la alian. La fenestro estis malfermita dum kelka tempo. La dezerta vento milde blovis la kurtenojn.


"Ŝajnas preskaŭ neeble, ke tio daŭros nur semajnon," Gail diris per raŭka voĉo.


Tiam ni endormiĝis nudaj, ankoraŭ varmaj pro la amo.


Mi pensis, ke mi ĵus fermis la okulojn, kiam la telefono sonoris. Komence mi pensis, ke mi sonĝas. Estis fajro ie, kaj fajrobrigada kamiono preterpasis. Mi aŭdis tion. La telefono denove sonoris.


Miaj okuloj malfermiĝis. La tago komencis tagiĝi; La unua lumo venis en la ĉambron, por ke mi povu vidi la ŝrankon, la seĝon kaj la adoran Gail dormantan apud mi.


La malbenita telefono denove sonoris.


Mi vekiĝis. Gail ĝemis momente kaj premis sian nudan korpon kontraŭ la mia. Mi prenis . "Saluton," mi diris. Ĝi ne sonis amike.


- Carter? Kiom baldaŭ vi povas esti en Vaŝingtono? Estis Hawk, la estro de AX, mia estro.


"Mi povas preni la sekvan aparaton." Mi sentis Gail premita kontraŭ mia korpo.


"Ĝoje renkonti vin," diris Hawk. "Ĉi tio estas grava. Bonvolu registriĝi tuj kiam vi alvenos al mia skribotablo."


"Jes sinjoro". Mi haltis kaj tuj reprenis la telefonon. Gail ruliĝis for de mi. Ŝi sidis apud mi. Mi sentis venteton sur mia kolo kaj konstatis, ke ŝi rigardas min. Kiam mi telefonis al la flughaveno, mi rezervis rektan flugon forlasantan Las Vegas je dek sep minutoj post la naŭa. Mi rigardis mian horloĝon. Estis kvin minutoj post la sesa. Mi rigardis Gail.


Ŝi bruligis unu el miaj cigaredoj. Ŝi metis ĝin en mian buŝon kaj poste prenis ĝin por si. Ŝi blovis fumon en la plafonon. "Mi pensis, ke eble ni povus iri akvoskion hodiaŭ," ŝi diris decide.


'Gail...'


Ŝi interrompis min. “Ne estas prezentadoj morgaŭ, mi estas libera. Mi pensis, ke ni povus trovi lokon sur Lago Mead ie por naĝado kaj piknikoj. Elvis koncertos morgaŭ vespere. Mi povas akiri biletojn facile." Ŝi forte ĝemis. "Ni povus naĝi kaj piknikon kaj poste reveni ĉi tien por vestiĝi, poste manĝi kaj iri al la spektaklo.


"Gail, mi..."


Ŝi metis sian manon sur mian buŝon. "Ne," ŝi diris malforte. “Ne diru tion. Mi komprenas. La ferio finiĝis."


"Jes, ja."


Ŝi kapjesis kaj denove blovis fumon ĉe la plafono. Ŝi rigardis la piedon de la lito dum ŝi parolis. "Mi vere scias nenion pri vi. Eble vi vendas bredaĵojn aŭ mafiestron, kiu ferias ĉi tie." Ŝi rigardis min. "La nura afero, kiun mi scias estas, ke mi sentas min feliĉa kiam mi estas kun vi. Tio sufiĉas por mi." Ŝi ĝemis. Estis klare ke ŝi retenas larmojn. "Ĉu mi revidos vin?"


Mi elpremis la cigaredon. "Mi vere ne scias. Mi ne estas vendanto kaj mi ne estas mafiestro. Sed mia vivo ne estas en miaj manoj. Kaj ankaŭ mi estas feliĉa kun vi."


Ŝi elprenis cigaredon kaj atente rigardis min. Ŝiaj lipoj estis kunpremitaj. Ŝi glutis dufoje. "Mi... ĉu ni ankoraŭ havas tempon... antaŭ ol via aviadilo ekflugas?"


Mi ridis kaj brakumis ŝin. "Ni ne rapidas."


Ŝi akceptis min kun malespera pasio. Kaj ŝi ploris la tutan tempon.


Ĉapitro 2


Kiam mi alteriĝis en Vaŝingtono, Gail Black jam lasis al mi belajn memorojn. Mi ne plu estis nur feria viro, kiu deziris distraĵon. Mi estis AX-agento. La Wilhelmina pistolo, mia Luger, estis kovrata sub mia brako. Hugo, mia stileto, komforte kuŝis en sia ingo sur mia maldekstra brako. Unu movo de la ŝultro — kaj la tranĉilo glate falos en mian manon. Pierre, la mortiga gasbombo, estis firme enmetita en la kavon de mia dekstra maleolo. Ĝi estis malgranda kaj miaj italaj ŝuoj kovris ĝin. Ili estis tiom da AX-instrumentoj kiel mia menso kaj korpo.


Mi eniris la oficejon de Hawk kaj trovis lin rigardi tra la fenestro al la neĝo. Kiam mi eniris, li havis la dorson al mi. Sen turniĝi, li montris al la seĝo antaŭ sia malgranda skribotablo. Kiel ĉiam, la malmoderna radiatoro altigis la humidon en la oficejo ĝis cent procento.


"Mi ĝojas, ke vi alvenis tiel baldaŭ, Carter," diris Falko, ankoraŭ kun la dorso al mi.


Mi sidiĝis kaj bruligis cigaredon. Kiam mi prenis ĝin, mi rigardis Falkon kaj atendis.


Li diris: "Mi aŭdis, ke estas multe pli malvarme en Moskvo ol ĉi tie." Fine li turnis sian vizaĝon al mi kaj rigardis min per glacia rigardo. Li tenis la nigran cigaron inter la dentoj. "Sed vi povas rakonti ĝin al mi unuamane, Carter."


Mi palpebrumis. "Ĉu vi volas diri, ke mi iros al Rusio?"


Hawk marŝis al la tablo kaj sidiĝis. Li tenis malmultekostan cigaron inter la dentoj kaj ĵetis ĝin en la rubon. "Mi rakontos al vi historion, Carter."


Mi demetis mian cigaredon kaj sidiĝis rekte. Ĉiuj miaj sentoj estis koncentritaj al Hawk. Kian historion li rakontos? Akcipitro rakontis neniujn rakontojn. Li intencis doni al mi taskon.


“Antaŭ ĉirkaŭ tri jaroj,” li diris, “AX estis kontaktita de rusa baletistino, kiu faris interesan proponon. Se ni deponus la sumon de unu miliono da dolaroj en ŝia nomo en svisan bankkonton, ŝi rakontus al ni tre bonajn rusajn sciencajn kaj armeajn sekretojn."


Mi preskaŭ devis ridi. "Sinjoro, AX ricevas tiajn ofertojn tiom ofte."


Li levis la manon. 'Atendu minuton. Ĉi tio estas vera. Ni havis knabojn de Borneo ĝis Acoroj kaj ili volis doni al ni informojn kontraŭ pago."


"Jes."


“Sed ni serioze pripensis ĉi tiun proponon kiam ni aŭdis la nomon de ĉi tiu baletistino. Jen Irinia Moskowitz.


Mi konsciis. Vi ne bezonas esti baletsperta por scii ĉi tiun nomon. Irinia Moskoviĉ. Dekkvinjara ŝi estis mirinfano, dekkvinjara ŝi fariĝis rusa baletistino, kaj nun, en la aĝo de malpli ol dudek kvin jaroj, ŝi estas unu el la kvin plej grandaj baletistinoj en la mondo.


Mi sulkigis la brovojn al Hawk. "Esti fama baletistino estas unu afero," mi diris, "sed kiel ŝi povus akiri aliron al sciencaj kaj militaj sekretoj?"


Akcipitro rikanis. "Tre simple, Carter. Ne nur ŝi estas unu el la plej grandaj baletistinoj de la mondo, sed ŝi ankaŭ estas rusa agento. Baleto vojaĝas tra la tuta mondo, prezentante por ŝtatestroj, reĝoj kaj reĝinoj, prezidantoj ktp. Kiu suspektus. ŝia?


"Mi supozas, ke AX akceptis ŝian proponon?"


— Jes. Sed estis iuj problemoj. Ŝi diris, ke ŝi liveros informojn por tri jaroj. Post tio, AX, kondiĉe ke ŝiaj informoj helpas nin kaj ke ni metas milionon en ŝian bankkonton, elprenos ŝin el Rusio kaj certigos, ke ŝi akiru usonan civitanecon."


“Vi diris, ke la peto estis farita antaŭ ĉirkaŭ tri jaroj. Ĉi tio devas signifi, ke ĉi tiuj tri jaroj preskaŭ finiĝis." Mi ridetis. "Do ŝia informo estis valora?"


Falko levis la brovojn. “Carter, mi devas diri al vi honeste, ke la fraŭlino faris bonegan laboron por ĉi tiu lando. Kelkaj el ŝiaj informoj estis valoregaj. Kompreneble, nun ni devas eligi ŝin el Rusio."


Mi fermis la okulojn. "Sed?" Mi pensis pri ĉi tiu demando.


Akcipitro trovis tempon por fumi. Li kaptis unu el siaj malmultekostaj cigaroj kaj malrapide ekbruligis ĝin. Dum malpura fumo leviĝis al la plafono, li diris: “Io okazis. Ni aŭdis, ke la rusoj faras sekretajn eksperimentojn ĉe la sovetia Instituto de Mara Esploro. Ni ne scias, kiaj eksperimentoj temas. Sincere, ni eĉ ne scias kie ĝuste tio okazas. Nia fonto de informoj diras, ke tio devas esti esplorita." Li forte ektiris sian cigaron. "Ni scias ion."


"Lumigu min," mi diris. "Ĉu Irina Moskowitz scias ion pri ĉi tiu instituto?"


Hawk svingis la demandon for. "Mi ankoraŭ eltrovas ĝin." Li tenis la cigaron inter la dentoj. „Ni scias, ke la estro de la instituto estas sperta komunisto, Serge Krasnov. Li ĵetis rigardon al Irinia. Ili estis kune plurfoje. Irina ne havas tre altan opinion pri Serge. Ŝi trovas lin fizike alloga, sed foje opinias ke li ne estas tute ĝusta en la kapo. Kelkfoje li havas kolerekojn. Ŝi opinias ke li povus esti danĝera."


Mi bone memoras la nomon Serge Krasnov.


Akcipitro iris eĉ plu. “Ni instrukciis Irinian amikiĝi kun Kraŝnov, kaj ŝi faris tion. Danke al ŝi, ni konstatis, kiel seriozaj estas la eksperimentoj faritaj en la instituto. La kazo estas kontrolata de speciala fako de la sekreta polico, gvidata de certa Miĥail Barnisek. Laŭ Irinia, ĉi tiu sekureca oficisto Barnisek havas politikajn ambiciojn, kaj li ŝatus pliigi sian postenon en Kremlo. Li estas tre suspektema pri ĉiuj, inkluzive de Irinia kaj Serge Krasnov."


Akcipitro maĉis sian cigaron, ne deprenante de mi siajn malvarmajn okulojn. Irinia diris al ni, ke ŝi povas ekscii, kio okazas en la instituto, kiam ŝi proksimiĝis al Krasnov. Ni diris al ŝi komenci rilaton kun li. Ŝi scias, ke ni sendas agenton por helpi ŝin eliri el Rusio. Ni ne scias kiom malproksimen ili iris kun Krasnov aŭ kion ŝi fakte lernis pri la instituto."


Mi pensis pri tio kaj komencis respekti Irinian Moskowitz. Fama baletistino, kiu fariĝis duobla agento, riskis sian vivon kaj enlitiĝis kun viro, kiun ŝi malamis, por kolekti informojn, kaj ŝi tiom amis Usonon kaj volis loĝi tie. Kompreneble, povus esti, ke ŝi faris ĝin por la mono.


"Estas maniero eniri Rusion, Carter," diris Hawk. “Estis kuriero, viro, kiu iris tien kaj reen inter Moskvo kaj Parizo. Ĉi tio estis la kontakto de Irinia. Li ricevis informojn de ŝi kaj transdonis ĝin al nia agento en Parizo. La Kuriero estis mortigita, tial ni scias tiom malmulte pri la lastaj informoj de Irinia. Ni devas ekscii, ĉu ŝi eksciis pri la loko de la instituto, kaj se jes, kio okazas tie.


“Ni havis ŝancon mortigi la murdinton, ĝi estis certa Vasilij Popov. Li estis unu el la gvidantoj de la rusa murdtaĉmento. Li estis grava Kremla agento, do ni scias ke li estos traktita kun respekto." Hawk prenis la cigaron el sia buŝo kaj rigardis ŝin. Lia rigardo glitis al mi. "Mi povas vidi en viaj okuloj, ke vi demandas, kial mi parolos pri Popov estonte. Kial mi diras, ke oni traktos lin respektoplene? Ĉar vi akceptos lian identecon. Vi fariĝas Popov, kaj jen kiel vi finiĝas en Rusio"


Mi kapjesis. Akcipitro tiam ekstaris. Li diris, “Estas via tasko, Carter. Vi fariĝas Popov. Vi eniras Rusujon laŭ itinero jam difinita. Vi kontaktu Irinian Moskowitz por akiri pliajn informojn pri la instituto kaj, se eble, por eligi ŝin el Rusio. Diru al ni la lokon de la instituto kaj detalojn pri tio, kio okazas tie." Falko etendis sian manon. "Rigardu Specialajn Efektojn, ili havas ion por vi. Bonŝancon."


Mi rajtis foriri.


Ĉapitro 3


Specialefektoj kaj redaktado estas kombinaĵo de magia butiko, kostumbutiko kaj ŝminka sekcio. Ĉi tie vi povus trovi ĉion, kion agento bezonas por ekipi lin, de mikrofono de la grandeco de pinglo ĝis portebla lasero, kiu povus esti uzata por detrui murojn.


Mi eniris kaj aŭdis la klakadon de skribmaŝinoj. Mi estis salutita de bela knabino ĉe la unua tablo. Ŝi havis ruĝbrunan hararon kaj rideton rekte el televida reklamo pri dentopasto.


Ŝi demandis. - "Ĉu mi povas helpi vin pri io?" Ŝiaj verdaj okuloj rigardis min per malvarma, malproksima rigardo. Ŝi kategoriigis min kaj konservis min en sia memoro.


Mi havis paperpecon kiun Hawk donis al mi. Nick Carter por Dr. Thompson."


Ŝi ruĝiĝis. “Ho,” ŝi diris. "Ĉu vi ŝatus atendi momenton?" Ŝi ekstaris. Ŝia jupo estis tordita tiel ke mi povis vidi ŝiajn tre belajn krurojn. Ŝi faligis sian krajonon. Ŝi ankoraŭ ruĝiĝis. Ŝi kliniĝis por preni krajonon, poste ien promenis.


Mi vidis ŝiajn bovajn muskolojn moviĝi kun ĉiu paŝo. Ŝi surhavis grizan mantelon kaj aspektis bone de malantaŭe dum ŝi marŝis. Mi klinis min super la amaso da paperoj sur ŝia skribotablo. Proksime estis nigra mansako. La du knabinoj proksime ĉesis tajpi por vidi kion mi faras. Mi kaptis mian sakon, malfermis ĝin kaj elprenis la kondukpermesilon de la knabino. Ŝia nomo estis Sharon Wood. Ŝi venis de Alexandria, Virginia al Vaŝingtono. Mi konservis ŝiajn nomon kaj adreson por estonta referenco kaj remetis la sakon. Ambaŭ knabinoj ridis pri mi kaj komencis frapi denove.


D-ro Thompson venis kun Sharon Wood. Ni manpremis kaj li direktis min al alia oficejo. Ŝaron ridis dum la kuracisto kaj mi foriris. Ĵus antaŭ ol ni eliris la pordon, mi ĉirkaŭrigardis kaj vidis du knabinojn alproksimiĝi al Ŝaron.


D-ro Thompson estis viro en siaj fruaj tridekaj jaroj. Li havis longan hararon sur sia kolo kaj barbon kiu sekvis lian makzelon. Mi ne sciis multon pri li krom ke li estis pinta sciencisto, havis plurajn patentojn antaŭ ol aliĝi al AX, estis unu el la plej bonaj psikologoj en la lando, kaj amis sian laboron. Lia profesio estis psikologio, lia ŝatokupo estis inventi aparatojn.


Mi sciis, ke Hawke respektis D-ron Thompson ĉar Hawke amis aparatojn. Li estis ravita kun minikomputiloj, malgrandaj raketoj kaj fotiloj la grandeco de bildeto. D-ro Thompson estus tre proksima al la koro de Hawke.


Elirante el la oficejo, vi vidis veran specialan efekton kaj redaktan funkcion.


D-ro Thompson kondukis min laŭ longa koridoro. La kaheloj sur la planko brilis. Estis grandaj kvadrataj fenestroj ambaŭflanke. estas vido de malgrandaj laboratorioj. Ĉi tie la sciencistoj rajtis disiĝi. Neniu ideo estis tro freneza, neniu eksperimento estis tro freneza por provi. En ajna fiasko, la ĝermo povas kaŝi ideon, kiu kondukos al sukceso en aliaj areoj. La sciencistoj ĉi tie ŝajnis esti feliĉaj.


D-ro Thompson venis por mi. Li turnis sin duonvoje kaj ridetis. "Ni iros tien," li diris, kapjesante al la kvadrata fenestro dekstre de mi. Estis pordo apud la fenestro. Li malfermis ĝin kaj ni eniris. "Sinjoro Carter, ĉu mi rajtas havi vian Luger, stileton kaj gasbombon?"


Mi rigardis lin scivoleme. "Ho jes?"


Li denove ridetis. - Mi klarigos tion al vi. Surbaze de tio, kion ni lernis pri Popov kaj lia laboro, li verŝajne havas la plej altan nivelon de sekureca permeso. Ĉi tio signifus, ke li povus libere moviĝi en kaj el Kremlo. Ni scias ankaŭ ke, krom la longa, mallarĝa tranĉilo, la plej grava armilo de Popov estas liaj manoj. Ili havas mirindan forton. Li havas tranĉilon en speciala ingo sur sia dekstra gambo. Sed li ĉiam devas ekzameni serion da metaldetektiloj instalitaj en Kremlo, do ĉiufoje kiam li estas en Moskvo, li formetas la tranĉilon."


"Do mi ne povas preni ion ajn el metalo." Mi bruligis cigaredon kaj proponis ĝin al la kuracisto. Li rifuzis.


"Ĝuste," li diris. "Sed ni havas kelkajn aferojn, kiujn vi eble bezonos." Li signis, ke mi sidu sur seĝo.


Krom la du seĝoj, la oficejo havis grizan metalan tablon kun paperoj kaj longan tablon kun pli da paperoj, grandaj kovertoj kaj ĉiaj aferoj el ligno kaj metalo. D-ro Thompson levis la manon kaj mi donis al li mian armilon. Ŝajnis al mi, ke mi senvestiĝis kaj staras nuda en la ĉambro.


"Bone," la kuracisto rikanis. Li iris al la longa tablo kaj forigis de ĝi la ledan zonon. "Jen ĉio, kion vi ricevos, sinjoro Carter. Ĝi havas ĉion, kion vi bezonas."


Mi sciis kiel ĝi estas kun sciencistoj. Ili luktas por elpensi utilajn ideojn.


Post kiam ideoj fariĝis palpeblaj aferoj, ili povas esti prave fieraj. Ili volas tuŝi ĉi tiujn aferojn, paroli pri ili, montri ilin. Mi neniam interrompus la kuraĝan kuraciston. La larĝa zono konsistis el kelkaj poŝoj kun klapoj. D-ro Thompson malfermis la kovrilon kaj prenis du malgrandajn saketojn el sia poŝo. "Ĉi tiu sako enhavas malgrandan plastan aerpafilon," li diris fiere. “Ĝi pafas per sagoj, kiuj estas en la dua pakaĵo, ili ankaŭ estas plastaj. Tiuj pinglo-maldikaj sagoj enhavas mortigan venenon kiu kaŭzas morton ene de dek sekundoj post enirado de la haŭto. Li remetis la pistolon kaj sagojn en sian zonon. Poste li alportis tri plastajn botelojn.


"Ni vivas en plasta mondo," mi diris.


"Efektive, sinjoro Carter." Li prenis la fiolojn. La unua estis blua, la dua estis ruĝa, la tria estis flava. “Ĉi tiuj boteloj enhavas banoleajn kapsulojn. Ili havas eksteran tavolon, kiu povas esti uzata en la bano." Li ridetis. “Kvankam mi ne rekomendus preni longan belan banon. Ĉiu malsame kolora kapsulo enhavas specifan kemiaĵon. La kemiaĵo estas aktivigita kiam la kapsulo estas ĵetita kontraŭ malmola surfaco, kiel ekzemple planko aŭ muro. Ĝi estas kiel ĉinaj petardoj, tiuj rondaj pilkoj, kiujn oni ĵetas en la straton por trafi ilin."


Mi kapjesis. "Mi scias tion, doktoro Thompson."


— Ĝojas pri tio. Tiam vi ankaŭ komprenos kiel ĉio funkcias. Bone, la bluaj estas fajrogloboj. Tio estas, kiam ili trafas malmolan objekton, ili komencas bruli kaj fumi. La fajro estas praktike ne estingita. Se ili renkontas bruleman substancon, ili preskaŭ certe ekbrulos ĝin. La ruĝaj kapsuloj estas nur mangrenatoj. Kiam ili trafas solidan objekton, ili eksplodas per la detrua forto de granato. Kaj ĉi tiuj flavaj kapsuloj enhavas mortigan gason, same kiel via gasbombo."


Ne estis humuro en mia voĉo, kiam mi diris: "Kaj vi diras, ke mi povas konservi ilin en mia bankuvo."


Li ridetis. "Ne por longe". Li formetis la botelojn kaj donis al mi zonon. "La ceteraj kupeoj de la zono enhavas monon, rusajn rublojn." Poste li kaptis la dosierujon. Li etendis la manon en ĝin kaj eltiris malgrandan aŭtomatan revolveron. Ŝajnis al mi, ke ĝi estas 22 kalibro. Mi diris, ke Popov havis nur mallarĝan tranĉilon. Ĉi tio ankaŭ estas vera, sed kiam ni mortigis lin, ni trovis lin. Jen la armilo, kiun li uzis por mortigi la kurieron. Ni pensas, ke vi devus porti ĝin kun vi."


Ĝi estis bela armilo, inkrustita kun bestaj figuroj en brila kromo aŭ arĝento. Mi pensis, ke ĝi estas kolektebla. Mi metis ĝin en mian jakpoŝon, kontrolante kaj certigante, ke ĝi estas ŝargita.


D-ro Thompson donis al mi mallarĝan tranĉilon en ingo. "Ligu ĉi tion al via dekstra kruro." Mi faris ĝin. Tiam la kuracisto elprenis foton de Vasilij Popov. “Tiel aspektas nia viro. Se vi foriros ĉi tie, vi devos ŝminki. Tie ili igos vin ŝati lin.


Vasilij Popov havis severan vizaĝon. Ĝi plej bone povas esti priskribita kiel ruĝeta. Li havis profundajn sulkojn, kvankam li aspektis ĉirkaŭ mia aĝo. Li havis altan frunton, kio signifis, ke iuj el miaj antaŭaj haroj devos esti forrazitaj. Lia nazo estis larĝa, liaj vangoj iomete elstaris. Li havis cikatron sur la dekstra vango. Ne estis tiel malbone, ke lia vizaĝo estis malbeligita, sed la rideto ŝajnis hazarda. Li havis plenajn lipojn. Li havis fendan mentonon.


'Bone?' diris d-ro. Thompson. Li donis al mi foton kaj kelkajn paperojn. “Ĉi tiuj estas la akreditaĵoj de Popov. Ĉio estas en ordo. Vi havas kaj liajn akreditaĵojn kaj liajn personajn dokumentojn. Nur rigardu ĉi tion."


Ĉio ŝajnas esti bona. Mi metis la paperojn en mian poŝon. Mi sciis ĝin; Mi faris tion tiom da fojoj. D-ro Thompson sidiĝis sur la angulon de la tablo. Li rigardis min serioze. - Sinjoro Carter, mi ŝatus, ke ni sciu pli pri Popov. Ni alportis lian dosieron por koni lian biografion, naskiĝlokon, kiuj estas liaj gepatroj, amikoj, ktp. Sed ni scias nenion pri liaj lastatempaj agadoj, diru en la lastaj du jaroj. Tio estas kiam li ricevis plej altan sekurecan permeson.


"Kion vi volas diri, doktoro?"


Li suspiris. Li krucis la krurojn kaj rektigis la faldojn de la pantalono. “Kion mi diras estas, ke ekzistas ŝanco, ke vi trovos vin en situacio, pri kiu ni ne havas kontrolon, ion en lia vivo, pri kio ni scias nenion, io, kio okazis en la lastaj du jaroj. Mi ŝatus diri, ke la informoj, kiujn ni donos al vi pri Vasilij Popov, estas ĝustaj, sed certe ne kompletaj.”


Mi kapjesis. — Bone. Ĉu vi povas fari nenion?


Li denove suspiris. “Vi estos hipnotigita. Ĉiuj informoj pri Popov estos transdonitaj al vi subkonscie. Ĝi estos donita al vi kiel posthipnota sugesto. Alivorte, vi ne forgesos vian realan identecon, sed vi sentos vin tre proksima al Popov, kiel ĝemelfrato, ni diru. Informoj pri ĝi estos en via subkonscio. Se oni faras al vi demandon, la respondo tuj venos kaj vi eĉ ne devos pensi pri tio...


"Kion ĉi tio signifas, doktoro?"


Li atente rigardis min. Tio estas, se la respondo ĉeestas, se la demando temas pri io, kion ni donis al vi. Se ne, tiam ĉi tio estas nova produkto nur por vi!


Mi ridetis al la kuracisto. "Mi havis malfacilaĵojn antaŭe."


Li kapjesis kompreneme. “Mi kredas, ke ni devus doni al vi la informojn unue kaj poste daŭrigi kun la ŝminko. Vi sentos vin pli kiel Pop kiam ili ŝanĝas viajn vizaĝajn trajtojn. Preta? '


"Simple faru tion".


Li diris, ke mi bezonas malstreĉiĝi. Mi moviĝis iomete sur mia seĝo, poste rigardis mian horloĝon. Estis kvarono antaŭ la kvara. Li diris, ke mi bezonas fermi la okulojn kaj malstreĉiĝi. Mi sentis lian manon sur mia ŝultro, poste ie sur mia kolo. Mia mentono falis sur mian bruston kaj mi frostiĝis dum sekundo. Tiam mi aŭdis lian voĉon.


“Mi ripetas: se mi frapos la manojn, vi vekiĝos. Vi sentos vin freŝa, kvazaŭ vi dormus trankvile. Je la tria mi manfrapas kaj vi vekiĝas. Unu du tri! — Miaj okuloj malfermiĝis. Mi pensis, ke mi dormetis dum iom da tempo. Ŝajnis al mi, ke la kuracisto devus komenci nun. Poste li rigardis sian horloĝon. Estis la kvina horo. Mi sentis min refreŝita. La kuracisto rigardis mian vizaĝon. "Kiel vi fartas?"


Mi kapjesis. "Bonege."


"Knabino," diris la kuracisto.


Mi sentis neregeblan emon tiri mian maldekstran orellobon. Mi ŝajne ne volis disputi kun tiu deklaro. La kuracisto streĉe rigardis min. Mi pensis, ke ĉi tio povus soni freneza, sed eble ĝi estis mia orellobo. Mi ĉiam povis diri, ke mi jukas. Mi tiris mian maldekstran orellobon.


D-ro Thompson radiis. "Kiel bela! Ĝojas renkonti vin. ' Li frapetis min sur la ŝultron. “Nun mi scias, ke ĉiuj informoj estas en via kapo. Mi elprovis vin, sinjoro Carter. Mi donis al vi etan posthipnota sugeston. Dum vi estis senkonscia, mi diris, ke se mi diras la vorton "knabino", vi tiros vian maldekstran orelringon. Vi faris tre bone."


"Ĉu tio signifas, ke mi tiras mian orelon ĉiufoje kiam mi aŭdas la vorton 'knabino'?"


"Ne," li ridis. "Ĝi funkciis nur unufoje." Li ekstaris. “Ni diris la vorton 'knabino' dufoje de kiam vi tuŝis vian orelon kaj ne sentis la instigon, ĉu ne? Mi jam diris ĝin denove."


Ankaŭ mi leviĝis. - "Mi ne certas, ne."


"Ni iru vidi ĉu ŝminko povas aspektigi vin kiel Vasilij Popov?" Kiam ni estis ĉe la pordo, la kuracisto demandis: "Ho, Vasilij, kie vi vere naskiĝis?"


"En vilaĝeto proksime de Stalingrado ĉe la bordo de Volgo." Mi surpriziĝis, ke mi diris ĉi tiujn vortojn. D-ro Thompson kompreneble ridis. Kio surprizis min pli ol la vortoj mem estis ke mi diris ilin en la rusa.


Du knabinoj faris mian ŝminkon. Ili laboris rapide kaj efike. La hararo super mia frunto estis razita unu aŭ du colojn por doni altan frunton. Uzado de speciala nevidebla produkto devus certigi, ke miaj haroj ne rekresku dum almenaŭ monato. Ni vere vivas en plasta epoko. Likva, plasta substanco estis injektita tuj sub la haŭto de miaj vangoj por fari mian vizaĝon iom pli ruĝeca. Kontaktaj lensoj ŝanĝis la koloron de miaj okuloj. Mia mentono estis plifortigita ĉe la fronto. Dank' al la fleksebla, nekutima miksaĵo de plasto, miaj naztruoj kaj la resto de mia nazo larĝiĝis. Kompreneble ni tinkturfarbis niajn harojn kaj iom ŝanĝis niajn brovojn. La mallarĝa cikatro ne estis problemo.


Kiam ili estis pretaj, mi komparis la foton kun mia spegula bildo. Mi ne vidis la diferencon. Mi kliniĝis malantaŭen kun rideto. La knabinoj estis feliĉaj. D-ro Thompson eniris kaj gratulis ĉiujn implikitajn. Botelo da burbono venis al la tablo.


Tiam mi faris ion strangan. Kiam ili proponis al mi trinki, mi rifuzis. Ruse li demandis, ĉu eble estos iom da vodko. Mi ankaŭ fumis unu el miaj cigaredoj, kvankam mi preferis la malmultekostajn rusajn gustcigaredojn.


Mi trinkis glason da vodko. Mi sidis kun la knabinoj kaj rigardis al la spegulo la tutan tempon.


"Kie vi lernis tian laboron?" - mi demandis ilin kun rideto.


La knabino maldekstre de mi, bela blondulino nomata Peggy, redonis mian rideton. - Vi havas la saman muzelon kiel lia, Noĉjo. Mi pensas, ke ni faris bonan laboron. '


Ĉapitro 4


Malpeze neĝis kiam Hawk kaj mi eliris el la taksio ĉe la flughaveno.


Li venis por doni al mi finajn instrukciojn. Li premis mian manon. “Bonan sorton, Carter. Multo dependas de via sukceso."


Mi trairis la pordegon kaj turnis min duonvoje por mansvingi. Sed Hawk jam revenis al sia oficejo. La stevardino estis bela knabino kun mallonga bruna hararo, kavetita rideto, belaj dentoj kaj tre belaj kruroj.


Dum la pasaĝeroj enloĝiĝis, la aŭto skuis tien kaj reen kiel kutime. Mi demetis mian mantelon kaj metis ĝin sur la rako super mi. La stevardino rapide marŝis supren kaj laŭ la koridoro por prizorgi la maljunajn sinjorinojn kaj komercistojn, kiuj postulis unuaklasan biletservon kaj do konstantan servon.


Fine la aŭto komencis stiri kaj ekflugis.


La ŝildo de Nefumado estingiĝis kaj mi bruligis cigaredon. Mi pensis pri la vojo, kiu kuŝis antaŭ mi.


Mi havis rektan flugon de Vaŝingtono al Helsinko. Aŭto prenus min en Helsinko kaj kondukus min al la haveno. Tie mi suriris malgrandan fiŝkaptistan trolŝipon, kiu kondukis min trans la Finnlanda golfo al malgranda fiŝkaptista vilaĝo ĉe la marbordo de Estonio. De tie mi prenos trajnon al Leningrado kaj poste linion al Moskvo.


Mi sciis, ke iam mi estis en Helsinko, mi devis lerni paroli kun rusa akĉento, kaj poste paroli nur la rusan.


La stevardino demandis, ĉu mi ŝatus trinki. Ni parolis iom dum mi trinkis mian trinkaĵon. Ŝi venis el Los-Anĝeleso. Kiam mi diris al ŝi, ke mi ĵus alvenis el Las Vegas, ŝiaj okuloj ekbrilis. Ni lasis ĉion kiel estas. Ŝi diris, ke ŝi provis iri al Vegas almenaŭ unufoje monate kaj ke ni povus renkontiĝi denove.


La flugo al Helsinko estis sukcesa. Mi indulgis, manĝis kaj parolis iom pli kun Gloria, mia kaveta stevardino. Helsinko kuŝis sub dika tavolo de neĝo. Estis mallume kiam ni surteriĝis. Mi ricevis paperpecon de Gloria. Tio estis ŝia adreso kaj telefonnumero en Los-Anĝeleso. Miaj ŝuoj fariĝis pulvoraj en la freŝa neĝo dum mi marŝis al dogano. Mi turnis supren la kolumon de mia mantelo. Ne estis forta vento, sed ĝi devis esti ĉirkaŭ aŭ sub nulo. Miajn kunvojaĝantojn renkontis parencoj kaj amikoj. Kiam mi trairis la doganon, mi ĉirkaŭrigardis la halon. Esti malvarma ekstere, mi komencis ŝviti pro la varmego en la hejtita konstruaĵo.


Maljunulo venis al mi kaj enŝovis sian fingron en mian manikon. "He," li diris per kraketa voĉo, "ĉu vi volas iri al la haveno?"


Mi rigardis lin. Li estis malalta. Lia dika mantelo estis ĉifonita kaj eluzita. Li ne portis ĉapelon kaj liaj haroj estis neprizorgitaj. Kelkloke li estis malseka pro la neĝo, kiu falis sur lin. Li bezonis razi sin kaj lia barbo estis blanka kiel liaj haroj. Li havis grizajn lipharojn, krom kafkolora peco super sia lipo. Li kunpremis la lipojn kaj rigardis min kun laktebluaj okuloj enmetitaj en sia sulkiĝinta haŭto.


"Ĉu vi povas konduki min al la haveno?" - mi demandis, penante plifortigi mian akcenton.


'Jes.' Li kapjesis dufoje, poste premis mian manon, mallevis siajn ŝultrojn.


Mi sekvis lin eksteren sur la straton, kie malnova, kaduka Volvo estis parkumita ĉe la trotuaro. Li preskaŭ prenis la valizon el miaj manoj kaj metis ĝin en la malantaŭan sidlokon. Tiam li malfermis la pordon por mi. Siatempe malantaŭ la rado, li ĵuris dum li provis startigi la Volvon. Li diris ion, kion mi ne komprenis, kaj forveturis sen rigardi en la retrospegulon aŭ signalante. La kornoj bruis malantaŭ li, sed li ne atentis kaj veturis pluen.


Li pensigis min pri iu, sed mi ne sciis kiu. Ĉar ĉi tiu itinero estis determinita de AX, mi sciis, ke mia ŝoforo certe konsideros min agento. Eble li mem estis agento. Li parolis la svedan, sed ŝajne ne tre bone. Li tenis siajn nodformajn manojn sur la stirilo, kaj la Volvo-motoro agis kvazaŭ ĝi funkciis per nur du el siaj kvar cilindroj.


Ni veturis tra la centro de Helsinko, kaj mia ŝoforo ne rimarkis aliajn aŭtojn. Li ankaŭ ne multe atentis trafiklumojn. Kaj li plu grumblis.


Tiam mi komprenis pri kiu li pensas. Ne gravis kion li faris, sed kiel li aspektis. Kiam li alvenis al la haveno kaj la lumo de la stratlampo falis sur lian malnovan vizaĝon, li aspektis ekzakte kiel la fotoj, kiujn mi vidis pri Albert Einstein.


Li haltigis la lacan Volvon premante la bremspedalon per ambaŭ piedoj. La pneŭoj ne kriis, la Volvo nur komencis malrapidiĝi ĝis ĝi finfine ĉesis.


La maljunulo ankoraŭ grumblis. Li eliris el la aŭto kaj venis al mi. Mi jam estis eliranta. Li puŝis preter mi, eltiris mian valizon el la malantaŭa seĝo kaj metis ĝin apud mi. Li klakbatas la pordon. Ŝi ne volis fermi, kaj li daŭre forlasis ŝin ĝis ŝi fermiĝis. Li venis al mi, peze spirante, kaj montris per kurba fingro. “Jen,” li diris. "Estas boato." Li montris al la malhela silueto de fiŝkaptista trolŝipo.


Kiam mi turnis min por danki la maljunulon, li jam sidis en la Volvo kaj kriis la startigilon. La motoro komencis ĝemi kaj sonis kvazaŭ ĝi ĉesos en ajna momento. Sed dum mallonga veturado, mi malkovris, ke ĉi tiu motoro ne estas tiom malbona. La maljunulo svingis la manon kaj foriris. Mi staris sola sur la riverdigo.


Mi aŭdis movon en la trolŝipo. Miaj naztruoj doloris pro la malvarma aero, kiun mi spiradis. Mi prenis mian valizon kaj iris al li. Neĝas. Mi denove levis mian kolumon.


"Saluton," mi kriis en mia mallerta akcento. "Ĉu iu estas ĉi tie?"


— Jes! Li forlasis la regejon; la kolumo de la palto kaŝis lian vizaĝon.


Mi demandis. - "Ĉu vi estas la kapitano?"


Li kaŝis sin en la ombro de la kontrolĉambro. “Jes,” li diris. "Enŝipiĝu, malsupreniru, ripozu iomete, ni baldaŭ veturos."


Mi kapjesis kaj saltis surŝipen, kiam li malaperis malantaŭ la stirejo. Mi aŭdis la sonon de ŝnuroj malsuprenirantaj sur la ferdeko. Mi demandis min, ĉu mi devas helpi, ĉar la kapitano ŝajnis esti sola, sed li ŝajne ne bezonas helpon. Mi iris al la luko kaj malsupreniris al la kajuto. Estis tablo kun sofo ĉe la flankoj, granda kuirejo dekstre, kaj stokejo en la malantaŭo. Mi aliris kaj demetis mian valizon.


Tiam mi aŭdis potencan dizelmotoron muĝi. Ĝi bruis en la maŝinejo kaj la trolŝipo skuiĝis tien kaj reen, tiam ni foriris. La kabano balanciĝis supren kaj malsupren. Tra la pordo mi vidis la lumojn de Helsinki estingiĝantaj.


La kabano ne estis hejtita kaj ŝajnis pli malvarma ol ekstere. La akvo estis malglata; altaj ondoj ŝprucis super la balustradon kaj trafis la havenon. Mi volis supreniri sur la ferdekon por almenaŭ paroli kun la kapitano, sed mi pensis pri mia ŝoforo en la flughaveno. Mi ne sciis kiajn instrukciojn havas tiuj viroj, sed unu el ili certe ne estis tro afabla kaj ne tro parolis.


Krome mi estas laca. Estis malmulte da ripozo sur la aviadilo. Estis longa flugo sen dormo. Mi lasis mian valizon kaj etendis min sur la sofo. Mi ankoraŭ portis mian mantelon. Mi malligis mian kravaton kaj streĉe tiris mian mantelon ĉirkaŭ mian kolon. La aero estis tre malvarma kaj la trolŝipo forte balanciĝis. Sed pro la tonado kaj bruo de la motoro mi baldaŭ ekdormis.


Estis kvazaŭ mi ĵus fermis miajn okulojn kiam mi aŭdis ion. Ŝajnis, ke la kabano ne plu tiom balanciĝas. Tiam mi komprenis kiel ĝi okazis. La motoro funkciis tre trankvile. Ni ne naĝis tiel rapide kiel antaŭe. Mi tenis miajn okulojn fermitaj. Mi scivolis, kial la kapitano preskaŭ malŝaltis la motoron. Tiam mi denove aŭdis la sonon. Malgraŭ la kvieta bruado de la motoro, la kajuto estis sufiĉe kvieta. Sonis kvazaŭ iu faligis levstangon sur la ferdekon ĝuste super mia kapo. Mi aŭdis ĝin denove, kaj ĉiufoje kiam mi aŭdis ĝin, iĝis pli facile identigi. La sono tute ne estas de ekstere, sed de ĉi tie, en la kajuto. Mi iomete malfermis la okulojn. Tiam mi sciis precize kio estas tiu sono - la kraŝo de la ŝtuparo. Iu malsupreniris la ŝtuparon. Mi rekonis la dikan palton de la kapitano, sed estis tiel mallume, ke mi ne povis vidi lian vizaĝon.


Komence ŝajnis al mi, ke ial li vekas min. Sed io pri lia sinteno ĝenis min. Li ne iradis kiel homo, kiu ne zorgas, ĉu mi dormas aŭ ne. Li marŝis malrapide, trankvile, kaŝe, kvazaŭ li volus certigi, ke mi ne vekiĝos.


Malleviĝante la ŝtuparon, li kaptis la tablon kaj ekiris. Li havis ion en la mano. Ĉar estis tiel mallume, ke mi ne povis vidi lian vizaĝon, mi sciis, ke li ne povas vidi, ke miaj okuloj estis malfermitaj dum kelka tempo.


Li iris al la pordo de la kupeo, en kiu mi kuŝis kaj ekstaris. Li haltis por rigardi min dum momento, forta malhela figuro balanciĝanta tien kaj reen kvazaŭ li balanciĝus sur ŝnuro. La kolumo de lia mantelo ankoraŭ staris, kaŝante lian vizaĝon. Li trankvile kaj rapide paŝis tra la pordo kaj stumblis sur la sofo. Li levis sian dekstran manon alte. La lunlumo falanta tra la haveno reflektis sur la brila klingo de la tranĉilo. La levita mano rapide falis.


Sed mi jam moviĝis. Mi havis sufiĉe da spaco por esti neatingebla. Mi lasis min ruliĝi iom plu kaj aŭdis laŭtan popon. Tiam bruo aŭdiĝis, kiam tranĉilo disŝiris la matracon. Mi preskaŭ tuj returniĝis kaj kaptis lian pojnon per la tranĉilo per ambaŭ manoj. Mi levis miajn krurojn kaj piedbatis lin en la vizaĝon. Li stumblis reen kaj lia pojno estis ŝirita de miaj manoj. Li tiel longe bezonis por rekonsciiĝi, ke mi jam ellitiĝis kaj renkontis lin. Li denove levis la manon. Mi plonĝis, svingiĝis, kolombo, kaptis lian pojnon, poste forte rektiĝis por pugnobati lin. Mi aŭdis obtuzan sonon. La tranĉilo trafis la muron, kiam mi trafis lian pojnon. Mi premis lian manon kvazaŭ iu klopodus verŝi la lastan pecon da keĉupo el botelo. La tranĉilo elflugis el lia mano kaj falis ien.


Dum la lukto ni restis proksime al la tablo. Mi turnis min al li. Mi tenis lian gorĝon per unu mano kaj tenis lian pojnon per la alia. Nun mi ellasis lian pojnon kaj eltiris mian dekstran manon por bati lin en la vizaĝon. Mi restis senmova kun la pugno levita. La kolumo de la viro defalis. mi rekonis lin; Mi vidis lian foton en "Specialaj Efektoj" kaj "Redakcio". Ĉi tiu estis la vera Vasilij Popov.


Ĉapitro 5


Mi sentis lian genuon tuŝi mian ingvenon. Mi ĵus rekonsciiĝis por turni sin flanken kaj preni la baton al mia kruro, sed ĝi estis tre dolora. Vasilij Popov forpuŝis min kaj saltis sur la ŝtuparon. Mi kuris al li kaj kaptis lian mantelon. Li deĵetis sian mantelon kaj forsaltis antaŭ ol mi povis kapti lin denove. Mi supreniris la ŝtuparon malantaŭ li.


Glacia vento trafis min ekstere. La trolŝipo moviĝis pli rapide ol mi pensis. Popov kliniĝis super la ilarkeston. Mi elglitis sur la glaciferdekon kaj etendis la manon en mian poon por malgrandan atomatan revolveron kun iuj tiuj arĝentaj tigroj.Antaŭ ol mia mano povis ĉirkaŭvolvi la pugon kaj eltiri la armilon el mia poŝo, Popov trafis min super la kapon per granda ŝlosilo.


Mi kaptis lin kaj ni falis sur la glacian ferdekon. Ni ramis dikan kablovolvaĵon. Li batis min en la brakon per ŝlosilo. Popov certe aspektis kvindek funtojn pli peza ol mi. Ĉio iris tro rapide por ke mi multe pripensu ĝin. Oni diris al mi, ke Popov mortis — kiel li povus esti ĉi tie? Kia freneza ludo de sorto estas ĉi tio?


Tiam ĉiuj pensoj ĉesis. Mi pugnobatis mian kontraŭulon en la vizaĝon, sed ĝi ne daŭris longe. Tiam mi batis lin en la flankon. Li eligis muĝon, kiu estis pli laŭta ol la vento. Li faligis la ŝlosilon kaj forruliĝis.


Mi sentis ion glatan ĉe la flanko kaj brusto de Popov - ĝi aspektis kiel foka haŭto aŭ kaŭĉuko. Mi saltis kaj balanciĝis tien kaj reen, kiam la trolŝipo moviĝis. Mi certe ne povis permesi lin lasi - li disŝirus mian kovrilon en Rusio. Mi kuregis laŭ la dekliva ferdeko en la direkto, kien ruliĝis Popov. La ferdeko estis glitiga; Mi preskaŭ falis dufoje. Mi portis regulajn ŝuojn, sed Popov havis kaŭĉumajn plandojn. Mi klinis min por kapti ĝin. Li turnis sin al mi kaj mi sentis doloron sur la dorso de mia mano, kvazaŭ mi estus mordita de serpento. Popov denove trovis la tranĉilon.


Mi sangis. Granda ondo trafis la pruon kaj rapidis trans la ferdekon. Ĝi estis kvazaŭ glacibesto ĉirkaŭ miaj maleoloj, kvazaŭ iu mano trafis mian kruron. Mi falis kaj glitis. La trolŝipo subakviĝis, plonĝante en novan ondon. Akvo denove inundis la ferdekon. Popov jam estis malantaŭe kaj kuris al mi kun levita tranĉilo. Mi ne povis haltigi lin, sentis, ke mi glitas sur la glacio sur mia dorso. Li rapide trovis min kaj liaj kaŭĉukaj plandumoj donis al li bonan tiradon sur la glitiga ferdeko. Mi vidis la cikatron sur lia vizaĝo. Li estis certa, ke li certe povos trakti min.


Kiam li estis apud mi, mi kaptis lin kaj samtempe levis miajn krurojn. Miaj fingroj trovis lian hararon kaj tenis ĝin. Miaj piedoj tuŝis lian stomakon kaj mi tiris miajn genuojn al mia brusto. Iom helpis al mi, ke per sia antaŭenmovo li daŭre alproksimiĝis; miaj fingroj kaptis ĝin kaj mi tiris; miaj kruroj ripozantaj sur mia stomako levis lin. Mi vidis la surprizon sur lia vizaĝo, kiam ĝi glitis preter mi, tiam li eligis mallongan krion. Mi ellasis liajn harojn kaj rektigis miajn krurojn.


Vasilij Popov flugis alte en la aeron. Lia korpo ŝanceliĝis kaj skuiĝis kvazaŭ li penus turniĝi kaj naĝi. Li estis kiel viro, kiu saltis de plonĝtabulo, nur por trovi ke li miskalkulis kaj falis malbone, kaj provis reakiri sian pozicion. Sed Popov ne povis reveni. Li flugis super la triborda balustrado kaj malaperis en la akvon kun forta plaŭdo.


Mi turnis min kaj rigardis en la akvon, atendante vidi lin naĝi. Sed mi vidis nenion. Mi iris supren al la ŝtuparo kondukanta al la ponto en la stirejo. La trolŝipo tiel forte kliniĝis, ke mi preskaŭ falis eksterŝipen.


Unufoje mi estis en la stirilo, mi malrapidiĝis kaj turnis la stirilon maldekstren. La trolŝipo ruliĝis sur la ondo kaj poste glitis flanken. Mi donis iom pli da gaso kaj revenis al la loko, kie Popov falis eksterŝipen. La vento kaj ŝaŭmo pikis mian vizaĝon per miloj da glaciaj pingloj. Miaj fingroj senkuraĝiĝis.


Granda reflektoro estis videbla ĉe la supro de la stirejfenestro. Li paŝis sur la gason kaj ŝaltis la lumturon. Mi lasis potencan lumradion ludi super la inke nigraj ondoj. Mi vidis nenion krom la kirliĝanta blankeco de frakasantaj ondoj. Mi tenis ĝin plena, vigle apartigante la movojn de la boato. La stirilo estis turnita nur sufiĉe por fari grandan cirklon. Mi ne kredis, ke vivanta estaĵo povas elteni la glacian temperaturon de ĉi tiu akvo. Mi daŭre rondiris, foje rigardante la suprojn de la bolanta ondo por la kapo aŭ vizaĝo. Sed mi vidis nenion. Li certe mortis, mi pensis.


Ĉapitro 6


La cetero de la vojaĝo iris glate. Sed mi havis tre malagrablan senton. Plurfoje dum mia kariero mi iris inkognite en la ĉefsidejon de la komunista mondo. Kiel ĉiam, mi konsciis pri la eblaj riskoj, sed eniri la humidan ĝangalon kun pensoj pri perforto kaj ĉiam havi sufiĉe da spaco por eskapi estis io tute alia ol la balsalonoj kaj oficejoj de Moskvo. Se mia kamuflaĵo malaperos, mi povus tre facile morti en la sekva minuto. Kaj kamuflaĵo, kiel tiu, kiun mi nun havis, facile povus esti disŝirita. La malĝusta vorto, afableco al la malĝusta homo, eta kutimo kiun neniu krom sekreta polica agento rimarkus, kaj ĝi okazus al mi.


Estis preskaŭ taglumo, kiam mi atingis la marbordon de Estonio. Mi ankris la trolŝipon proksime de fiŝkaptista vilaĝo kaj enkeligis la boaton. Mi certigis, ke mi parolis la rusan kaj demandis du fiŝistojn pri la stacidomo. Ĝi situis proksime de la vilaĝo sur la ĉefŝoseo. Mi marŝis en tiu direkto, sed tiam oni levis min sur knaranta ĉaro kun lignaj radoj ŝarĝitaj per pajlo. En la stacidomo mi aĉetis bileton al Leningrado. Mi atendis kun kelkaj aliaj pasaĝeroj.


Mi portis rusan kostumon. Post la batalo kun Popov mi devis forĵeti mian mantelon. Ĝi ne nur havis du truojn, sed ĝi estis makulita per maŝinoleo. Mi staris sur la kajo kaj fumis rusajn cigaredojn. Eĉ mia hararo estis tondita, same kiel farus rusa frizisto. Mi havis nur rublojn en la poŝo.


Kiam la altrapida trajno finfine alvenis, pasaĝeroj grimpis surŝipe. Mi rapide trovis lokon por mi. Du rusaj soldatoj sidis diagonale kontraŭ mi. La viro apud li estis juna, ankoraŭ ne dudekjara. Estis decidita mieno en liaj okuloj kaj li tenis sian makzelon forte kunpremita. Mi sidiĝis kaj krucis miajn krurojn. Ial la juna soldato rigardis min. Mi sentis, ke la haroj sur mia kolo staras je la fino. Kiam li petis de mi miajn dokumentojn, ili estis bone, sed kial li rigardis min tiel?


La trajno ekiris kaj iris pli rapide. La juna soldato disŝiris sian amikon kaj ambaŭ rigardis min. Mi sentis, ke mi komencas ŝviti. Mi pensis preni la brilan revolveron, sed tio estus stulta. Tiam la juna soldato arkiĝis trans la koridoro.


"Pardonu, kamarado," li diris, "ĉu vi legas tiun revuon apud vi sur la sofo?"


Mi rigardis apud mi. "Ne, kamarado," mi diris. Mi donis al li tiun revuon. Mi malstreĉiĝis dum la trajno rapidis al . Kiam ni alproksimiĝis al la landlimo kun Rusio, mi rimarkis, ke miaj kunvojaĝantoj estas tre kvietaj. Estis etoso de streĉiĝo. La glata tien kaj reen de la trajno malpliiĝis kiam la rapideco malpliiĝis. La sono de la radoj fariĝis abrupta; nun ĝi ankaŭ malpliiĝis. Mi vidis la limon tra la fenestro kaj soldatojn kun maŝinpafiloj.


Fine la trajno haltis. Aŭdiĝis susuro kaj la pasaĝeroj kaptis siajn paperojn. La soldato ĉe la koridoro rigardis min kun intereso. Mi etendis la manon en mian saksakon kaj eltiris miajn paperojn. Du soldatoj staris antaŭ mi. La unua forprenis la paperojn el miaj manoj. Li aspektis iom enuigita dum li foliumis ilin. Kiam li alproksimiĝis al la dokumento pri mia situacio en Moskvo, la enuigita rigardo malaperis. Li palpebrumis, kaj dum momento li pensis, ke li malaperis. Li milde skuis la paperojn kaj redonis ilin.


"Kamarado," li diris, salutante, "mi esperas, ke ni ne ĝenis vin."


'Tute ne. Espereble ni baldaŭ pluiros."


Li ŝajnis frosta. —Tuj, kamarado. Li forpuŝis sian amikon el la trajno.


Pri ĉi tiu aspekto ne povus esti dubo; ĝi estis maltrankviliga emocio. Mi suspektis, ke mi aŭ Popov timigis lin kiel ĉiuj laboristoj de KGB.


Mi dormis dum la resto de la vojaĝo al Leningrado. Tie mi prenis taksion rekte al la flughaveno kaj suriris aviadilon al Moskvo. Mi uzis mian koncentriĝon por redukti la streĉiĝon, kiun mi sentis. Sed kiam la aparato alteriĝis en Moskvo, streĉoj revenis. Neĝis kaj kiam mi eliris el la aviadilo, mi vidis tri virojn atendi min. Unu el la viroj paŝis antaŭen kaj falis sur min kun rideto. Mi rekonis la mallongan blondan hararon kaj dikan kaj pezan korpon el la foto, kiun mi faris en Specialaj Efektoj. vidu. Ĝi estis Miĥail Barsnishek, estro de la speciala unuo de la rusa sekreta polico. Mi etendis mian manon, sed li venis kaj salutis min.


"Vasili," li diris. "Estas bone revidi vin." Li batis min sur la dorson.


Mi ridetis. "Kaj estas agrable revidi vin, Miĥail."


Li staris apud mi kaj metis sian brakon ĉirkaŭ miajn ŝultrojn.


Mi ne konis la aliajn du virojn. "Venu," diris Barsnishek, "ni iros al dogano kaj poste al via hotelo, kaj tiam vi povos resaniĝi tie."


"Dankon, kara amiko, mi petas."


Li ordonis al unu el la viroj preni mian valizon. Li demandis. - "Kia estis en Ameriko?" “Samo, sama afero. La revolucio baldaŭ venos. Vi vidas ĝin en televido ĉiutage."


“Tiel dolĉa, tiel dolĉa.


Mi prenis mian valizon de la akompananto. Li estis juna kaj aspektis forta.Barsnishek kondukis min preter dogano senprobleme, kaj poste ni haltis anta la stacidomo, kie atendis nin du nigraj limuzinoj. Barsnishek kaj mi sidis en la unua, du viroj — en la alia. Ni konektis al Moskva trafiko.


Mi memoris, ke Barsnishek estis edziĝinta. "Do," mi diris, "kio pri virinoj kaj infanoj?"


"Bonega dankon". Li rigardis flanken al mi. De proksime, mi vidis, ke li havas rektangulan vizaĝon kun dikaj brovoj kaj malgrandaj brunaj okuloj. Liaj lipoj estis karnoplenaj, same kiel liaj vangoj. Estis preskaŭ malbona fajro en liaj okuloj. "Kaj vi certe vidos la bruligitan Sonya, ĉu ne, Popov?" Li batis min per sia kubuto.


La nomo signifis nenion por mi. Mi kapjesis. "Jes tre."


Seria kontrolo funkciis. Mi sciis, ke kvankam ni estas amikoj, estis frotado inter ni. Mi havis la pozicion, kiun li deziris; Mi havis la potencon, kiun li volis.


"Diru al mi, Popov," li diris gaje. "Kiun raporton vi donos pri via vojaĝo al Ameriko?"


Mi duone turnis min kaj atente rigardis lin. Tiam mi ridetis. Mi diris per milda voĉo: "Miĥail, vi scias, ke mi raportas al Kremlo, ne al la sekreta polico."


Barsnishek mallonge ekridis. — Kompreneble kompreneble. Cetere, kio okazis al via mantelo? Ĉu vi vere bezonas ĝin en ĉi tiu vetero?


"Ĝi estis ŝtelita en Leningrado."


Li klakis per la lango kaj balancis la kapon. "Ĉi tiuj ŝtelistoj estas certe neelteneblaj."


"Jes, eble," mi konsentis. Mi esperis, ke la temo finiĝis.


“Mi zorgos, ke vi tuj liveru novan palton al via hotelĉambro. Ha, ni jam alvenis.


La aŭto haltis antaŭ granda, ornamita hotelo. La ŝoforo eliris kaj malfermis la pordon por ni. Du aliaj viroj en blankaj uniformoj hastis el la hotelo. Dum unu kaptis mian valizon, la alia tenis la pordon de la hotelo malfermita por ni.


La hotela vestiblo havis dikan tapiŝon. Antikvaj objektoj staris kaj pendis ĉie. Mi rimarkis, ke la sinteno de Barsnishek al mi estis iom mojosa. La du viroj, kiuj estis kun li, ne eniris. Li staris apud mi dum mi enregistriĝis, poste mi turnis min al li kun amika rideto.


“Miĥail, maljuna kamarado, mi estas laca de vojaĝi. Mi volis iom ripozi."


"Sed mi pensis, ke eble ni povus paroli pri io."


“Baldaŭ, eble, Miĥail. Nun mi volas ripozi."


"Kompreneble kompreneble." Li ankoraŭ ridetis, sed ĝi estis streĉa. “Bone dormu, Vasilij. Ni povas paroli baldaŭ.


Mi atendis, ke li foriru. La aliaj viroj atendis sur la trotuaro. Ili eniris la duan aŭton, kiu forveturis.


Mi prenis la lifton al mia ĉambro. La portisto simple malfermis mian valizon sur la liton. Li riverencis kaj foriris, kiam mi eniris. Mi konstatis, ke li serĉis mian valizon. Kiam li foriris, mi ĉirkaŭrigardis. La ĉambro havis larĝan kupran baldan liton. Proksime staris malnova ronda tablo kun purpura velura robo kaj lavpelvo. Estis blanka tablo kontraŭ la muro kun multaj lignoskulptaĵoj. Estis tri pordoj kaj du fenestroj. Unu pordo kondukis al la koridoro, la dua al la necesejo, kaj la tria kondukis al la banĉambro. La fenestro vidis la Moskvan centron, kaj la Kremlin-turoj estis videblaj ĝuste antaŭ mi. Mi rigardis malantaŭ la kurtenoj, laŭ la tapiŝo, en la lavujon. Mi rigardis ĉie, kie mikrofono povus esti kaŝita. Trovis nenion. Oni frapis la pordon.


Malfermante ĝin, mi vidis viron kun granda arĝenta pleto. Estis du boteloj da rusa vodko kun glaso. La viro kliniĝis momenton. — Ĉi tio estas de kamarado Miĥail Barsnisek.


"Nur metu ĝin sur la tablon." Li faris tion kaj forlasis la ĉambron. Mi sciis, ke membroj de la sovetia hierarkio ne pagis hotelajn gastojn. Fine, ili laboris por la ŝtato. Ankaŭ la viro sciis ĝin. Mi malfermis unu el la boteloj kaj verŝis vodkon en glason. Mi staris ĉe la velurkovrita tablo kaj rimarkis la telefonon sur la tablo. Mi volis telefoni al Barsnishek kaj danki lin pro la trinkaĵo, sed decidis ne. Mi demandis min, ĉu mi diris al li ion malbonan – ne tute ĝustan, sed ion, kio ne konvenas al Vasilij Popov. Kiam ni eniris la hotelon li agis mojosa. Ĉu tio estis gesto, kiun mi faris? Aŭ ĉu ne? Ĝi verŝajne estis imago.


Mi iris al la fenestro kaj rigardis la flosantajn neĝerojn. Mi vidis, ke unu el la fenestroj elrigardas al mallarĝa fera ŝtuparo indikanta malsupren. Mi estis sur la kvara etaĝo. Estas agrable scii, ke mi havas alian eblon, se mi iam bezonos ĝin. Mi trinkis vodkon, ĝuante ĝian guston.


Tiam mi subite rimarkis ion. Mi ne ŝatis la guston de vodko. Kiam mi pensis pri tio, ĝi konfuzis min. Ĉio temas pri la cerbo, kaj ĝenerale pri konceptoj. Mi denove trinkis vodkon. Mi tre ŝatis ĝin.


La telefono sur la tablo sonoris. Kiam mi levis la telefonon, ekkomprenis al mi, ke tio povus esti la ĉeko de Barnisek por vidi ĉu mi ricevis la vodkon. Sed mi aŭdis raŭkan inan voĉon.


"Kamarado Popov, vi parolas kun la hotelisto."


Mi ridetis. "Ĉiuj hotelfunkciigistoj devus havi voĉon kiel la via."


Ŝi silentis iom da tempo. - Por vi, kamarado, konversacio kun Irinie Moskowitz. Ĉu vi akceptas ĉi tion?


'Jes.' Momenton poste, dua virina voĉo venis en la linion, ĉi-foje lirika, sed profunda.


—Kamarado Popov? Saluton. "Bonvenon al Moskvo".


"Dankon. Estas granda honoro por mi esti renkontita de tia talenta baletistino."


"Estas tre afabla de vi". Estis mallonga silento. “Mi aŭdis multon de vi, kamarado, de Serge Kraŝnov. Li diris, ke mi devus pli bone koni vin.


“Mi konas Serge, jes. Mi ankaŭ ŝatus renkonti vin."


— Bone. Ĉu vi vidos min danci ĉi-vespere? Tiam okazos malgranda kunveno kaj eble ni povos paroli unu kun la alia.”


"Dankegon".


"Ĝis ĉi-vespere?"


"Mi antaŭĝojas ĝin." Mi pendigis. Do, mi renkontiĝas kun mia kontakto ĉi-vespere. Kaj, supozeble, mi ankaŭ vidos Serge Kraŝnov, kiun mi supozeble jam konis. Mi denove sentis, ke la streĉiĝo kreskas en mi. Ju pli da homoj mi renkontas ĉi tie, des pli facile estos erari. Eblus eskapi al izolita antaŭposteno ie ajn en la mondo. Sed kiel mi povas eskapi el ĉi tiu urbo? Ĉi tio eble estis vera tiel longe kiel mi havis la identecon de Popov, sed kio se mi estus kaptita kaj liaj paperoj estus perditaj? Kio do? Kiam la telefono denove sonoris, mi preskaŭ verŝis mian vodkon. Mi prenis la kornon. — Jes? Ĝi estis la funkciigisto denove. - Ankoraŭ unu konversacio, kamarado, kun Sony Leiken. Ĉu vi akceptas ĉi tion?


Mi pensis tre rapide. Kiu estis Sonya Leiken? Mi pensis pri nenio aŭtomate, neniu diris al mi ion pri ŝi, eĉ sub hipnoto. La telefonisto atendis.


"Bone," mi diris. "Sed post ĉi tio mi ne volas plu paroli. Mi provas ripozi."


"Bone, kamarado."


Estis mallonga silento. Tiam mi aŭdis laŭtan voĉon de knabino. "Vasili, anĝelo, kial vi estas ĉi tie kaj ne kun mi?"


"Sonya," mi diris. "Estas agrable... aŭdi vian voĉon denove... karulino."


"Karulo, vi devas tuj veni al mi, kaj mi jam havas vodkon."


Edzo? Koramikino? Mastrino? KIU ŜI ESTAS? Mi ne sciis kion diri. Tio certe okazis dum periodo, kiam AX sciis nenion pri Popov. Ŝi volis, ke mi venu al ŝi. Sed mi tute ne sciis, kie ŝi estas. "Basilio? Ĉu vi ankoraŭ estas tie? '


"Jes karulino." mi balbutis. "Estas bone aŭdi vian voĉon."


— Vi jam diris tion. Vasilij, ĉu io malĝustas? Mi ankoraŭ estas via plej ŝatata, ĉu ne?


"Kompreneble, kara."


Estis iom da trankviliĝo en ŝia voĉo. Ŝi estis amikino. - Mi butikumis la tutan tagon. Anĝelo, vi devas vidi tiun mirindan puran ĉemizon, kiun mi aĉetis. Ŝi silentis iom da tempo. - Vi scias, mi senvestis min kaj atendas vin. Kiam vi venos? '


"Sonya... Mi jam estus kun vi, sed mi ne povas ĉi-nokte. Mi devas rakonti al vi pri mia lasta misio."


Sonya ronronis. "Ho, ili neniam lasas vin sola?"


"Tio estas mia tasko, karulo."


- Nu, Vasilij, ĉi-foje mi provos kompreni. Sed vi devas voki min tuj kiam vi denove estos libera. Mi sidas sur viaj ungoj kaj mordas ĝis vi kumas. Ĉu vi promesas, ke vi vokos min kiel eble plej baldaŭ?


"Mi promesas al vi ĉi tion, karulino." Mi provis fari ĝin sincere.


“Mi atendas vin,” ŝi diris kaj haltis.


Mi iom rigardis la telefonon post kiam mi perdis konekton. La ĉambro estis tre trankvila kaj varma. Mia ĉemizo gluiĝis al mia dorso. Mi ŝvitis tiom, ke ŝvito fluis laŭ mia brako.


Ĉapitro 7


Mi ĵus surmetis mian rus-faritan smokingon, kiam la telefono denove sonoris. Ekstere estis mallume kaj ŝajnis, ke ŝtormo venas. Mi decidis porti monzonon la tutan tempon ĉar mi ne sciis kiam mi devos iri de esti membro de la Kremla elito al esti rifuĝinto. Mi prenis la telefonon.


La hotelisto diris: "La aŭto estas preta, kamarado."


"Dankon." Mi pendigis. Aferoj ne iris kiel planite. Post tiu telefonvoko de Sonya Laken, mi mendis ĉambroservon. Post kiam mi manĝis, mi plurfoje kontrolis ĉiujn aĵojn en la monzono. Mi ne sciis, ĉu mi bezonos ilin, sed se mi faros, mi volis scii precize kiom da tempo mi bezonas por akiri ilin kaj kiel uzi ilin. Mi trejnis la tutan tagon.


Mi estis en la banĉambro, kiam la oficisto de la hotelo frapis. Li diris, ke li havas mesaĝon por mi. Kiam mi diris al li, ke li metu ĝin sub la pordon, li faris tion kaj foriris. Mi sekigis min kaj prenis la koverton. Estis bileto al la baleto kun noto de Miĥail Barsnisek. La letero estis skribita en la rusa, ĝi diris, ke Barsnisek, Krasnov kaj mi sidos unu apud la alia dum la baleto. Barnisek sendis aŭton por mi.


Kiam mi eliris el la lifto en la vestiblon, mi vidis, ke ĉi tiuj du ne sendis aŭton, sed alvenis mem kun ĝi. Mi marŝis al ili trans la dikan tapiŝon kun mia nova mantelo super mia brako. Krasnov vidis min unue. Lia juna vizaĝo radiis kaj li proksimiĝis al mi kun la mano etendita. "Basilio!" li vokis por saluti. "Ĝi plaĉas revidi vin."


Mi kaptis lian manon kaj ridis. "Vi aspektas bonege, Serge," mi diris. "Ĉu ĉiuj knabinoj en Moskvo promenas kun rompitaj koroj?"


Li iomete ruĝiĝis. "Mi interesiĝas nur pri unu knabino."


Mi ridis. "Ho jes, baletistino, kiel ŝi nomiĝas denove?" Barsnisek aliĝis al ni kaj ridis. Krasnov balancis la kapon. "Vi scias, kiu ĝi estas. Nur atendu ĝis vi vidos ŝin danci." Ni iris al la pordo kie la aŭto atendis nin. "Vi enamiĝos al ŝi same kiel mi."


Kiam ni eniris la aŭton, mi rimarkis, ke Serge Krasnov estas eĉ pli saĝa ol en la foto, kiun mi vidis. Li havis blondajn harojn kombitaj malantaŭen. Liaj trajtoj estis angulaj, liaj okuloj estis profunde en la forcejo kaj la koloro de la maro kiam la suno estis ĉe sia plej alta punkto. Li havis larĝan, inteligentan frunton.


Mi konis lian historion — li estis viro sur la rando de frenezo. Li estis geniulo, sed kun infanecaj emocioj. Li enamiĝis al Irinia Moskowitz, kaj ĉiuj vidis ĝin klare. HAKILO kredis ke tuj kiam li ekscios ke Irinia sekure forlasis Rusion, li perdos sian humoron. Tia katastrofo povus doni al li la lastan pajlon. Li estis horloĝbombo, sed se vi vidus lin, vi pensus, ke li buŝas pro feliĉo. Lia vivo estis lia laboro kiel kapo de la sovetia Instituto de Mara Esplorado.


Kaviaro kaj ĉiaj aliaj multekostaj kaj bongustaj pladoj estis servitaj por vespermanĝo. Ni manĝis kun aliaj membroj de la sovetia elito, kiuj iris al la baleto. Estis deklarite ke la ĉefministro estos tie vespere.


Dum mi manĝis, mi lernis multon. Ekzemple, mi sentis, ke Miĥail Barnisek atente observas min. Li metis sur sian forkon kiel eble plej multe da manĝaĵo kaj enŝovis ĝin en sian fortan buŝon. Li tuj viŝis sian buŝon per buŝtuko, poste denove ŝargis sian forkon kaj rigardis min, sed ŝajnis havi nenion por diri. Ŝajne, Miĥail Barnisek ne parolis dum li manĝis.


Sed Serge ne ĉesis paroli eĉ unu minuton. Li parolis plejparte pri Irinia kaj kie ŝi dancis. Koncerne Serge, Irinia estis la plej granda artverko, kiun Rusio iam konis. Li sternis kaviaron sur biskvitojn kaj ridetis ofte. Ĉar li estis tiel malkaŝe amika, estis malfacile kredi, ke li estas sur la rando de frenezo. La restoracio, ĉe kiu ni manĝis, estis tre eleganta. Ĉi tien venis ne ordinaraj homoj, sed nur la plej alta elito de la rusa burokratio. Dum mi manĝis, miaj okuloj vagis ĉirkaŭ la halo. Mi rigardis la grasajn, bone flegitajn virojn kaj virinojn, kiuj sidis kaj manĝis en siaj multekostaj vestaĵoj. Vivi tiel povas sentigi vin pri tio, kio okazas ĉirkaŭ vi kaj en la resto de la mondo. Se vi irus al la baleto el multekostaj hoteloj, eĉ sen veturi aŭton, la kamparanoj kaj pleboj ŝajnus malproksimaj de via propra vivo. La hierarkio de Nazia Germanio verŝajne sentis sin multe same - imuna kaj tiel memfida en sia mondo ke ili ne povis kredi ke ĝi iam finiĝos. Mi rigardis Barsnisek kaj Krasnov kaj pensis, ke ili ne multe diferencas de ili. Alia kontrolo komenciĝis kontraŭ mi tuj kiam ni eniris la aŭton survoje al la teatro. Mi sidis inter li kaj Serge. La granda aŭtomobilo flustris glate tra la moskva trafiko. Kiam la ŝoforoj vidis lian aŭton alveni, ŝajnis, ke ĉiuj aliaj aŭtoj evitas. Plejparte malnovaj kamionoj veturis.


"Diru al mi, Vasilij," Barnisek subite diris, "kion vi pensas pri Sonya?"


Li havis la manojn sur la genuoj, rigardante la trafikon tra la flanka fenestro. "Mi ankoraŭ ne vidis ŝin," mi diris. "Ŝi vokis, sed ni ankoraŭ ne vidis unu la alian." Mi rigardis Barnisek.


Li levis la brovojn. “Kiel mi fartas, Vasilij? Ĉu vi ne bezonas virinon? Ĉu vi faris ion alian en Ameriko krom via misio? Ne estis humuro en lia voĉo, kvankam li ridetis.


Mi longe rigardis Barnisek antaŭ ol mi ion diris. “Miĥail, mi ne vidas la signifon en ĉi tiuj demandoj. Vi agas suspekteme ekde kiam mi revenis. Mi ŝatus scii kial. '


Serge prenis mian manon kaj milde premis ĝin. Estis kvazaŭ li klopodus averti min pri io. Mi ignoris ĝin.


La sinsekva kontrolo aspektis mallerte. Li gratis sian gorĝon. “Amiko Vasilij, mi ne komprenas kial vi pensas, ke mi dubas pri vi. Vi certe havas nenion por kaŝi, ĉu?


“Ĉu mi faras ĝin aŭ ne, estas via afero. Mi komprenas, ke estas frotado inter ni, sed se vi daŭre faros demandojn, mi transdonos ilin al Kremlo."


Barnisek lekis siajn lipojn. “Aŭskultu, Vasilij, kial vi pensas, ke estas frotado inter ni? Mi ĉiam pensis, ke ni estas la plej proksimaj amikoj."


“Eble mi subtaksis vin, Miĥail. Mi atendos.


La cetero de la vojaĝo pasis en malagrabla silento. Serge provis komenci konversacion dufoje, sed rapide rezignis.


La silento daŭris eĉ kiam la aŭto demetis nin antaŭ la teatro. Estis longa vico antaŭ la teatro, kiu malaperis ĉirkaŭ la angulo. Ĝi estis vico larĝa kvar homoj. Miĥail, Serge kaj mi trapasis ĝin kaj eniris senmalfacile.


La teatra vestiblo estis tute ruĝa - ruĝa tapiŝo, ruĝaj muroj, ruĝa plafono. Grandega kristala lustro ampleksas la plej grandan parton de la plafono. Serge kondukis nin al la lifto, kiu kondukis nin al nia domo. Eĉ la interno de la lifto estis kovrita per ruĝa veluro.


Dum ni stariĝis, mi rimarkis, ke mi malforte ridetas. Loĝantoj de Patrino Rusio ne povis pagi televidilojn aŭ aŭtojn, kaj ofte bonajn vestaĵojn, sed la kostoj de baleta kaj baleta teatro estis facile kovritaj. Fondusoj por konstruado de belaj teatroj estis ĉiam disponeblaj.


Kiam la lifto estis ĉe la supro, Miĥail pardonpetis pro iri al la . Serge kaj mi iris trans la dikan tapiŝon al nia skatolo. Subite Serge prenis min je la ŝultro. Mi demandis. - "Ni fartas bone?"


Sed estis io por legi sur lia bela vizaĝo, esprimo de maltrankvilo. "Vasili," li diris per trankvila tono, "ĉu tion vi ne volis diri, kiam vi diris, ke vi permesos al homoj paroli pri Miĥail en Kremlo?"


“Lia persista kuraĝo sufiĉas por mi. Se li estas suspektema, kial li ne diras al mi? Por kio estas ĉiuj ĉi demandoj? »


Serge ridis kondescende. “Vi devas kompreni, ke Miĥail ne estas kiel vi aŭ mi. Mi ne studis en universitato kaj finis en la armeo. La viro estas nekredeble ambicia. Li faros ion ajn por antaŭeniri. Vi scias, li ĵaluzas pri via pozicio, li volas preni vian lokon en Kremlo. Ke li atingis ĉi tien kun sia limigita inteligenteco estas komplimento al lia ambicio.


Kompreneble li estas senkompata. Se li volas malhonorigi vin en Kremlo, li ne lasos vin.”


Mi ridetis reen. “Serĝo, vi ĵus donis al mi bonegan kialon por raporti Barnisek al Kremlo. Ne estas loko por etaj kvereloj kaj ambicioj. Ni ĉiuj laboras por la sama afero, kamarado.”


- Tiam mi petas vin pensi pri tio. En ĉi tiu kazo, ĉu ni limiĝu al la metodoj de Barnisek? »


Mi silentis iom da tempo. "Bonege," mi diris firme. 'Al mi


Mi pripensos mian decidon. Eble ĝi ankoraŭ povus esti amuza vespero."


"Kredu min, vidi Irinian danci estas plezuro por ĉiuj."


Ni elektis la lokojn. Barnisek revenis, kaj kiam ni sidiĝis, la orkestro komencis agordi siajn instrumentojn. La sidlokoj ĉirkaŭ ni pleniĝis kaj la orkestro ludis plurajn pecojn. Tiam la baleto komenciĝis.


Kiam la kurteno malfermiĝis, silento regis en la publiko. Ne estis subita silento, sed prefere tumulto, kiu fariĝis kelkaj disaj konversacioj, poste nenio pli. Ŝajnis, ke eterno pasis antaŭ ol la kurteno estis malfermita. La lumo malrapide malfortiĝis. Mi sentis, ke Serge puŝas la pinton de la seĝo. Spotlumoj pafis super la dancistoj sur la scenejo. La publiko ŝajnis reteni la spiron. La orkestro ludis kviete dum pluraj dancistoj riverencis, turniĝis kaj saltis. Tiam ili subite haltis. Postscenejo, ili etendis siajn brakojn maldekstren. La orkestro ludis malpezan kaj gajan melodion.


Irinia Moskowitz dancis sur scenejo. La ĉeestantoj trankvile spiris. Estis tondra aplaŭdo. Estis tiel laŭte, ke mi ne povis aŭdi la orkestron. Serge jam staris. Ankaŭ aliaj homoj ĉirkaŭ ni stariĝis. Ili staris kaj aplaŭdis la manojn, kaj la konstruaĵo ŝajnis tremi pro la bruo. Tiam la dancado ĉesis.


La orkestro ne plu ludis. Irinia Moskoviĉ unue kliniĝis dekstren, poste maldekstren. Estis rideto sur ŝia vizaĝo, eta rideto, kvazaŭ ŝi faris tion multfoje. La aplaŭdo fariĝis pli laŭta. Serge aplaŭdis la manojn entuziasme kaj ekscitite. Miĥail kaj mi ankaŭ staris. Mi neniam aŭdis tian ovacion. La aplaŭdo kreskis ĝis mi pensis, ke miaj timpanoj krevos. Kaj Irinia kliniĝas kaj kliniĝas.


La aplaŭdoj iom malfortiĝis. Ili daŭris iom da tempo, poste ŝajnis daŭre malkreski. Fine ĝi fariĝis disa aplaŭdo, kiu cedis lokon al silento. La orkestro tuj ludis facilaniman melodion. Irinia komencis danci denove. Nur tiam Serge ĉesis aplaŭdi. La spektantoj denove eksidis kaj aŭdiĝis miksanta sono. La manoj de Serge ruĝiĝis pro la aplaŭdado. Mi kaptis la rigardon en liaj okuloj, strangan, sovaĝan rigardon. Li superis ĉiujn en ĉi tiu teatro. Liaj okuloj estis fiksitaj sur Irinia dum ŝi dancis; li neniam palpebrumis. Li estis kun ŝi sur tiu scenejo; li ŝajnis moviĝi kun ŝi, gvidante ŝin.


Mi rigardis Miĥail. Li silentas de kiam ni sidiĝis. Li rigardis la scenon kun intereso, lia karna vizaĝo senmova. Ĉi tiu viro estis mia malfermita malamiko. Mi povus rezisti ĝin. Kiel Popov, mi povus trakti lin minacante la Kremlon. Sed la aliro de Serge estis alia. Estus preskaŭ neeble antaŭdiri liajn agojn. Mi sciis, kiel li sentis pri Irinia. Eble ĉi tio estos mia armilo kiam venos la tempo.


Fine mi rimarkis la scenejon, kie Irinia dancis. En ĉi tiu sceno ŝi estis poezio, fluida vizio, kiu moviĝis de unu fluida movado al alia. La orkestra muziko kompletigis ŝin, sed ankoraŭ ŝajnis droni en la fono de ŝia vizio. Mi estis allogita de la perfekteco de ŝia dancado. Ĉiu movo ŝajnis facila. Ŝi pirueteis, saltis kaj dancis — ĉio ŝajnis tiel natura.


Ni ne estis proksime al la scenejo. Nia kesto estis dekstre, preskaŭ du metrojn super la sceneja nivelo. Sed la beleco de Irinia Moskowitz estis nekontestebla. Ŝi brilis de malproksime, tra dika teatra ŝminko. La trikaĵoj ne povis kaŝi ŝian korpon. Mi rigardis ŝin admire, sciante, ke mi sentas nur malgrandan parton de tio, kion la baletistino signifis por Serge Kraŝnov. La tempo rapide pasis, mi sidis kaj febre rigardis la knabinon danci.


Kiam la kurteno fermiĝis por la paŭzo, estis alia aplaŭdo. Irinia iris al la kurteno kaj denove riverencis al aplaŭdo. Ŝi ĵetis mansvingon en la antaŭĉambron kaj denove malaperis malantaŭ la kurteno. Eĉ kiam ŝi malaperis, la aplaŭdo bezonis longan tempon por estingiĝi. Kiam Serge fine ĉesis aplaŭdi kaj sidiĝis, Miĥail Barnisek parolis la unuan fojon de kiam ni eniris la teatron. Li demandis. - "Ĉu ni fumos cigaredon?"


Serge kaj mi konsente kapjesis. Ni ekstaris kaj kune kun la ceteraj spektantoj iris al la lifto. Dum ni malsupreniris, oni parolis pri la unua baletistino de Rusio, kiu laŭdire estis ne nur unu el la kvin plej grandaj baletistinoj, kiuj iam vivis, sed la plej granda baletistino, kiu iam vivis. En la halo mi proponis al Serge kaj Miĥail po rusan cigaredon. Dum ni fumis en la okupata vestiblo, Serge diris: “Ha, Vasilij, atendu ĝis vi renkontos ŝin. Ĉi tiu sceno ne montras kiom bela ŝi estas. Vi devas vidi ŝin de proksime, vidi ŝiajn okulojn, tiam vi nur vidos kiel bela ŝi estas.”


"Se vi daŭrigos tiel, Serge," diris Miĥail, "ni komencas kredi, ke vi ŝatas ĉi tiun knabinon." Serge ridetis. — Kiel ŝi fartas? Mi amas ŝin. Ŝi fariĝos mia edzino, vi vidos. Kiam la turneo finiĝos, ŝi geedziĝos kun mi."


"Mi tre scivolas pri ŝi," mi diris.


Ni fumis kaj aŭskultis la babiladon ĉirkaŭ ni. Ni staris en okupata angulo apud la pordo. De tempo al tempo mi rigardis eksteren, kie staris la homamaso, esperante ekvidi la unuan baletistinon de Rusio.


Serge demandis: "Ĉu vi ŝatus iri ien por trinki post la baleto aŭ iri rekte al la festo?"


Miĥail levis la ŝultrojn. "Lasu Vasilij diri ĝin," li diris. Ne estis bonkoreco en lia voĉo. Li intence evitis paroli kun mi, kaj kiam li menciis mian nomon, estis akra sono en lia voĉo.


Serge rigardis min. Mi demandis: "Ĉu estas vodko ĉe la festo?"


"Kompreneble," diris Serge. "Ĉio estas tie. Inkluzive de Irinia."


"Kial do ni ne iras tien rekte?"


"Bone," diris Serge. “Mi havas rendevuon kun Irinia post la festo. Tio estus plej bona."


La lustro en la halo mallumiĝis, fariĝis travidebla, mallumiĝis. La zumilo sonis. Homoj serĉis lokon kie ili povus estingi siajn cigaredojn. Kelkaj homoj jam eniris la halon. “Ni iru,” diris Serge. "La lifto estos okupata."


Ni trovis cindrujon kaj mi staris iom malproksime dum Serge kaj Miĥail estingis siajn cigaredojn. Ili flankenpaŝis kaj mi prenis mian lastan spiron, poste kliniĝis kaj ĵetis la cigaredon en la cindrujon. Kiam mi ekstaris, mi rigardis tra la vitra pordo. Estis homoj ekstere en la neĝo esperante ekvidi sian plej ŝatatan baletistinon. Mia rigardo glitis super multaj vizaĝoj.


Subite mi tiom streĉiĝis, ke mi trafis la cindrujon. Mi vidis ion ekstere. Miĥail jam marŝis al la lifto. Serge venis al mi kaj kaptis mian manon. “Kio okazis, Vasilij? Vi aspektas blanka kiel kanvaso. Ĉu estas io malĝusta? ' Mi balancis la kapon kaj Serge kondukis min al la lifto. Mi ne kuraĝis paroli. Mia cerbo streĉiĝis. En la lifto, Serge rigardis min atente. Mi vidis konatan vizaĝon en la homamaso ekstere. La vizaĝo de la vera Vasilij Popov.


Ĉapitro 8


Kiel ekscite kiel Irinia Moskowitz estis rigardi, mi ne vidis multe de la dua duono de la baleto. Ŝi estis mirinda kaj tion mi celis, kiam mi diris al Serge, ke mi volas renkonti ŝin, sed kvankam mi rigardis la scenon, mi ne multe vidis.


Popov ankoraŭ vivis! Kiel ĉi tiu viro povus pluvivi en la glaciaj akvoj de la Finna golfo? Ĝi estis malhumana. Sed ni supozu, ke li pluvivis kaj revenis al Rusio. Kiam li kontaktas Barnisek, li povus krevigi mian kovrilon. Mi rigardis flanken al Barnisek. Lia vizaĝo estis senmova dum li rigardis la baleton. Jes, tio estus bonega por li. Popov detruos mian kovrilon kaj Irina - la vivo de Irinia ne plu valoros baletan pantoflon. Popov sendube sciis, ke ŝi estas duobla spiono laboranta por AX. Do Irinia kaj mi devas kredi ĝin.


Sed kiel Popov farus ĝin? Kiel li sukcesis konvinki Barnisek, ke tio, kion li diris, estas vera?


Mi havis ĉiujn liajn paperojn kaj dokumentojn. Pri la hierarkio en Rusio, mi estis Vasilij Popov. Kion li povus fari por konvinki Barnisek? Nenio. Lia vorto estus kontraŭ la mia, kaj mi havis ĉiujn paperojn. Do eble mi havis iom pli da tempo. Eble li ne tuj vidos tra mia alivestiĝo.


Sed nun ĉio devus iri pli rapide. Finfine, Popov havos ŝancon konvinki Barnisek. Li ne povos longe resti kaŝita. Mi devos kontakti Irinian Moskowitz dum la festo ĉi-vespere. Mi devos rakonti al ŝi pri Popov. Eble ŝi jam sciis, kio okazas en la instituto. Do restis nenio por teni nin en Rusio. Eble ni povas foriri antaŭ ol Popov havos tempon konvinki iun, ke mi estas lia falsa duoblulo.


Alie la baleto estis mirinda, kaj Irina bonege dancis. Serge ne klinis sin malantaŭen sur sia seĝo eĉ unu sekundo. Eĉ la senmova Miĥail Barnisek kun sia glaciiĝinta vizaĝo ŝajnis fascinita de la bela baletistino. Antaŭ ol ĉio finiĝis, mi preskaŭ same interesiĝis pri ŝi kiel Serge kaj Miĥail. Post tio la publiko freneziĝis. Sekvis aplaŭdo kaj amasfuĝo, kaj Serge ŝajnigis sin tre ravita. Li vangofrapis Miĥail kaj min sur la dorso, aplaŭdante. Irinia devis reveni sep fojojn, kaj dum ĉi tiu tuta tempo, dum laŭtaj aplaŭdoj kaj gratkrioj, ŝi restis trankvila kaj riverencis kun tiu eta rideto sur la lipoj.


Tiam ĉio finiĝis, kaj la homamaso portis nin al la elirejo. Nia aŭto atendis sur la trotuaro.


Eĉ kiam ni parolis, Serge nur parolis pri baleto. “Vasili,” li ekkriis, “diru al ŝi, ke ŝi estas grandioza. Ŝi estis bonega, ĉu ne?


"Jes," mi konsentis. “Mi neniam vidis ion similan. Ŝi estas la plej bona, kiun mi iam vidis."


Miĥail Barnisek silentis.


"Atendu ĝis vi renkontos ŝin," diris Serge. “Kiam oni vidas ŝin sur la scenejo, oni vidas iun malproksime, malproksime, sed kiam oni vidas ŝin de proksime, oni parolas kun ŝi — ah, Vasili, ŝi estas tiel varma. Kaj ŝi ne ŝanĝiĝis malgraŭ la tuta admiro. Kiam temas pri dancado, ŝi estas modesta. Ŝi laboras forte por ĝi, sed ne parolas pri ĝi. Ŝi estas bela ne nur ekstere, sed ankaŭ interne."


"Mi ŝatas kredi ĝin."


'Vi vidos. Vi renkontos ŝin kaj tiam vi vidos.


Serge radiis strangan eksciton. Li estis kiel infano parolanta pri bovida amo. Li parolis ne pri virino kiel viro, sed kiel infano, pri la instruisto, kiun li amis.


La festo estis organizita fare de la adorantoj de Irinia. Por ĉi tiu okazo, unu el la plej ekskluzivaj restoracioj en Moskvo estis luita. Pluraj pliaj aŭtoj haltis antaŭ la pordo. Bone vestitaj paroj iris tra la enirpordo. Koncerne la teatron, estis grupo da homoj ĉirkaŭrigardantaj.


Miĥail rigardis la atendantan homamason kun abomeno. “Kiel vi pensas, ke ili sciis, ke ŝi venos ĉi tien? Ilia inteligenteco devas rezulti pli bone ol la nia."


Mi rigardis lin flanken. Mi diris. "Nia? Ĉu ne vere, kamarado? Ĉu ni ne ĉiuj kunlaboras?


Barnisek ruĝiĝis. —Kompreneble, kamarado.


Ni staris malantaŭ malgranda vico da aŭtoj atendantaj halti antaŭ la enirejo. Barnisek denove eksilentis.


Fine nia aŭto tiris supren al la flanko de la vojo. La pordisto alproksimiĝis al ŝi kaj malfermis la pordon. Serge eliris la unua kaj mi sekvis lin. Mi rigardis la vizaĝojn de la homamaso. Se Popov estus en la teatro, estis ŝanco, ke ankaŭ li estus ĉi tie. Mi ne vidis lin. La pordisto kondukis nin al la pordo kaj malfermis ĝin. Ni eniris.


Estis multe da homoj. Ili sidiĝis ĉe la tabloj kaj staris laŭ la muro. Ĉiuj ŝajnis ekscititaj kaj ĉiuj trinkis.


"Tien ĉi," diris Serge. Miĥail kaj mi sekvis lin al longa tablo, kiu ŝajnis okupi la tutan ĉambron. Estis ĉiaj trinkaĵoj kaj manĝaĵoj. La interparoloj ĉirkaŭ ni estis kondukitaj per milda tono kaj ŝajnis precipe koncerni Irinian Moskowitz.


Mi ne malsatis, sed Serge kaj Miĥail evidente malsatis. Dum mi verŝis vodkon en glason, ili plenigis la teleron per biskvitoj, kaviaro kaj diversaj specoj de fromaĝo. Tiam ni iel disfalis. Mi ekvidis Miĥail'o'n, kiu parol'as kun kvar mal'bon'a'j figuroj en la angulo. Mi supozis, ke ili estas parto de liaj ŝtormsoldatoj. Serge staris ĉe la ĉefpordo kaj aspektis streĉita de ekstere. Mi trovis muron kaj apogis min al ĝi, trinkante vodkon. La flustro de voĉoj ĉirkaŭ mi ŝajnis antaŭludo. Ĉiuj atendis la faman baletistinon.


Mia glaso da vodko estis duone plena dum ondo de ekscito trairis la restoracion. Estis kiel forta venteto blovanta tra grenkampo. Neniu devis diri al mi — alvenis Irinia Moskowitz.


Estis iom da ekscito kaj konfuzo ekstere dum homoj ĉirkaŭ la knabino ĝojkriis. Mi ne povis vidi ŝin de kie mi staris. Mi vidis Serge elsalti kaj brakumi ŝin, kaj li ŝirmis min kontraŭ ŝi. Homa ondo rapidis al la enirejo. Dum ili flosis preter mi, mi prenis alian gluton da vodko. Serge diris, ke li prezentos min al ŝi, do mi supozis, ke ili alproksimiĝos al mi.


La homamaso en la restoracio forprenis la knabinon de la homoj surstrate. Tiam mi vidis, ke ŝi estas forkondukita ne de homamaso, sed de kvar belaj viroj, la samaj kvar, kun kiuj Miĥail Barnisek parolis. Post kiam Irinia estis interne, ĉiuj kvar iris eksteren denove por disigi la homamason.


La knabino estis tute ĉirkaŭita de homoj. Mi ankoraŭ ne povis bone vidi ŝin. Serge estis apud ŝi, kun sia brako ĉirkaŭ ŝia talio. Li radiis al ĉiuj. De tempo al tempo li kliniĝas por flustri ion en la orelon de la knabino. Lia mano kondukis ŝin antaŭen. Ili venis pli proksimen al mi.


Ŝi havis belan perukon, mi vidis ĝin. Ŝi portis ĝin dum la baleto. Nun ĝi pendis kaj kadris ŝian delikatan vizaĝon. Ŝi estis multe pli malgranda ol ŝi aspektis sur la scenejo. Ŝia vizaĝo konsistis el multaj ovaloj: la vizaĝo mem estis ovala, la brunaj okuloj estis ovalaj, la mentono estis ovala, la buŝo estis ovala. Ŝi portis malpli da ŝminko ol . Ŝi ankoraŭ havis tiun rideton, kiun mi pensis, ke ŝi estas ŝia rideto por la amasoj. Kiam ŝi rigardis Serĝon, mi vidis nenion, nek admiron, nek amon, nek respekton. Li aspektis same kiel la ceteraj ŝiaj admirantoj. Ŝajne, Irinia ne dividis sian pasion por geedziĝo.


Kaj tiam Serge kondukis ŝin en mia direkto. La homamaso ankoraŭ staris ĉirkaŭ ŝi, gratulante ŝin. Dum ili marŝis al mi duonvoje tra la restoracio, mi vidis kvar el la ŝtormsoldatoj de Barnisek direkti sin al ili. Ili diris al la homamaso, ke ŝi parolos kun ĉiuj, sed ke la loko devas esti vakigita. La homamaso ambaŭflanke de ŝi malproksimiĝis. Subite Serge kaj Irinia staris antaŭ mi. Mi ricevis la saman rideton kiel ĉiuj aliaj, inkluzive de Serge.


"Basilio!" - diris Serge ekscitite. "Jen ŝi estas." Lia mano ankoraŭ kuŝis sur ŝia mallarĝa talio kaj gvidis ŝin. "Irinia, kara, ĉu mi rajtas prezenti vin? Vasilij Popov."


Ŝi etendis al mi la manon, ŝiaj ovalaj lipoj larĝiĝis pro rido. Mi prenis lian manon kaj tenis ĝin longe. Ŝiaj beleco kaj graco sur la scenejo estis nenio kompare kun ŝia atenta rigardo.


"Mi ŝatis baleton," mi diris. Mi sciis, ke ekde la momento, kiam ŝi eniris, ŝi certe aŭdis la samajn stultajn vortojn.


Ŝi ridetis ekscitite. “Dankon, sinjoro Popov. Mi aŭdis, ke vi ĵus revenis el Ameriko.


Mi rigardis Serĝon, kiu klare ne aprobis nian interparolon. Li komencis malrapide ruĝiĝi. "Jes," mi diris al Irinia. Poste mi turnis min al Serge. - Irinia havas nenion por trinki, Serge. Post la tuta dancado, la fraŭlino soifas."


"Ho," diris Serge. — Ho jes kompreneble. Mi komprenas ion. Li kliniĝis al Irinia momenton. "Mi tuj revenos."


Dum li iris tra la homamaso kaj for de la vido, mi rigardis trans la ŝultron de Irinia al la vizaĝoj ĉirkaŭ mi. Plej multaj homoj diris; ili ne ignoris Irinian, sed ilia atento estis iom deturnita. Foje mi ekvidis iun rigardantan, kiam ili estis forlasontaj min. Ŝi ankoraŭ ridis.


Mi malaltigis mian voĉon al flustro. "Irinia," mi diris, "mi estas Nick Carter, via konato el Ameriko." Ŝi palpebrumis. Ŝiaj longaj okulharoj flirtis. La ridado fariĝis pli kvieta. La rigardo, kiun ŝi donis al mi, ne plu estis de rezerva intereso – ŝi aspektis streĉita. Ŝiaj brunaj okuloj kovris mian vizaĝon. "Eh - pardonu?"


Mi ĉirkaŭrigardis por certigi, ke ni ne estas aŭdataj. "Mi estas de AX," mi diris. "Mi estas ĉi tie por eligi vin el Rusio." Ŝia lango eliris kaj malrapide glitis tra ŝia malsupra lipo. Mi komprenis ŝian pozicion. Se ŝi konfesus, ke ŝi scias kial mi estas ĉi tie, ŝi efektive konfesus, ke ŝi estas duobla spiono. Se mi rezultus esti agento de la sekreta polico de Kremlo aŭ la vera Vasilij Popov, ŝia vivo ne valorus eĉ cendon. Ŝi ne forlasos la ĉambron viva. Vi ne dirus ion tian laŭte.


“Mi timas, ke mi ne komprenas vin, kamarado,” ŝi diris. Ŝiaj mamoj sub la dekoltaĵo de ŝia robo leviĝis kaj falis pli kaj pli rapide.


“Kredu min, Irinia. Mi povas montri al vi mejlon da identigilo se necese, sed mi simple ne havas tempon por tio nun. La vera Vasilij Popov ankoraŭ vivas kaj estas ĉi tie en Moskvo. Verŝajne li baldaŭ malkaŝos mian alivestiĝon, do mi devas rapide fini mian laboron. La intenco estis kolekti informojn pri la sovetia Instituto de Mara Esplorado. Ĉu vi faris ĝin?


— Mi... mi ne scias... pri kio vi parolas, kamarado.


Mi vidis Serge eliri el malantaŭ la longa tablo kun glaso en ĉiu mano. “Irinia, Serge jam estas survoje. Mi ne havas tempon por diri al vi pli. Rigardu, vi laboris por AX. La kondiĉoj estis tri jaroj da informoj kontraŭ miliono da dolaroj en svisa konto kaj usona civitaneco. Tri jaroj preskaŭ pasis. Mi venis ĉi tien por eligi vin el Rusio. Sed unue ni devas scii ion pri ĉi tiu instituto, kiun Sergeo administras. Kio estas la problemo? '


Ŝi etendis sian manon kaj metis ĝin sur la mian. Zorgo ekbrilis en ŝiaj okuloj. Serge pliproksimiĝis, mi vidis lin, rigardante trans ŝia ŝultro. Li ridetis, kiam li alproksimiĝis al ni. Ŝi mordis sian malsupran lipon. "Mi... mi ŝatus..."


“Post ĉirkaŭ unu minuto, ĝi ne plu estis nia decido. Serge venas al ni. Kie ni povas paroli unu kun la alia?


Ŝi rigardis malsupren kaj ŝiaj longaj haroj kovris ŝian vizaĝon. Tiam ŝi subite aspektis kvazaŭ ŝi faris decidon. "En mia loĝejo," ŝi diris simple. "Mi havas rendevuon kun Serge post la festo."


"Jes, mi scias tion. Poste, kiam li venigas vin hejmen?"


— Bone. Eble mi ekscios pli ĉi-vespere. Mi provos persvadi lin porti min al kolegio." Ŝi donis sian adreson.


Kaj tiam io stranga okazis. Ŝi ankoraŭ tenis mian manon. Ni rigardis unu la alian dum momento. Ŝi retenis la spiron. Mi rigardis ŝian bruston leviĝi kaj fali kaj ŝi sciis, ke mi rigardas. Mi sentis min altirita al ŝi kaj sciis, ke ŝi sentas la samon. Ŝi ruĝiĝis. Mi prenis ŝian manon kaj ŝi ne provis eltiri ĝin.


“Vi estas tre bela virino, Irinia,” mi diris.


Mi nur ellasis ŝian manon kiam Serge aliĝis al ni.


"Vi estas bonvena," li diris ĝoje. Li donis al Irinia unu el la glasoj. "Mi esperas ke vi ŝatas ĝin." Tiam li sulkigis la brovojn. “Irinia? Io okazis? '


Ŝi balancis la kapon. "Kompreneble ne, Serge." Ŝi ridetis al mi la saman rideton, kiun ŝi donis al Serge kaj la homamaso. "Estis agrable renkonti vin, kamarado Popov."


“Mi rigardis Serge. “Vi pravis, Serge. Ŝi estas bela virino."


Irinia kaptis la manon de Serge. "Ĉu ni reiru al la aliaj?"


"Kiel vi volas, karulino."


Mi rigardis ilin. Mi sentis fortan ligon kun ĉi tiu virino. Estis io fizika, io fundamenta; kaj krom se mi tre malpravis, tion ÿi ankaû pensis. Mi rigardis kiel ŝi allogis ĉiujn en la ĉambro. Proksimume tri horojn poste, Miĥail Barnisek subite aperis apud mi kaj restis ĉe mi ĝis la fino de la festo. Mi ne havis alian ŝancon paroli kun Irinia. Ŝi flosis de unu al la alia, kun Serge kiel etendo de sia brako. Plurfoje mi rimarkis, ke Serge provis kisi ŝian orelon dum ili marŝas. Ĉiufoje ŝi balancis la kapon kaj foriris. Irina kaptis mian okulon trifoje dum la festo. Mi sekvis ĉiujn ŝiajn movojn. Ĉiufoje, kiam ni rigardis unu la alian, ŝi estis la unua, kiu forrigardis, iomete ruĝiĝis. Kaj kiam la festo finiĝis, mi vidis ŝin foriri kun Serge. Miĥail Barnisek staris apud mi. Li ankaŭ vidis Irinian foriri. Li rigardis min. "Estis longa nokto, kamarado. Ĉu mi povas lasi la aŭton veni?"


Mi kapjesis. Multaj gastoj jam foriris. Tiuj, kiuj restis, verŝis al si trinkaĵojn. Ĉi tie ne estis ebriuloj, sed kelkaj el la junuloj trinkis tro multe.


Barnisek kaj mi veturas silente tra Moskva silento. Nur unu fojon li kaptis sian oran cigaredujon kaj proponis al mi cigaredon. Kiam ni stariĝis, li gratis sian gorĝon.


Post iom da tempo ni preterveturis, kaj li demandis: "Diru al mi, Vasilij, ĉu vi venos al Kremlo morgaŭ?"


Mi ignoris la demandon, dirante: "Irinia Moskowitz estas tiel granda kiel virino kiam ŝi dancas, ĉu ne?"


Barnisek kunpremis la lipojn. "Aŭskultu, Vasilij, mi esperas, ke vi ne pensas, ke mi provas ricevi ion de vi."


Mi duone turnis min kaj rigardis lin. "Kion mi pensu, Barnisek?"


Li mallerte balanciĝis. “Ho, ĉu vi ne volas iom amuziĝi kun mi, kamarado? Ĉu vi ne volas forgesi ĉion, kion mi diris?


Mi diris nenion.


Barnisek pasis la manon sur la lipojn. “Kamarado, mi multe laboris por atingi mian nunan pozicion. mi ne farus ion ajn kiu endanĝerigus mian pozicion en registaro."


"Kompreneble ne, kamarado."


Li tuŝis mian manon. “Do, Vasilij, bonvolu forgesi ĉi tiujn stultajn demandojn. Mi petas vin forgesi ĉi tion en via raporto. '


La aŭto haltis antaŭ la hotelo. Barsnishek ankoraŭ tenis mian manon. Mi rigardis liajn malgrandajn okulojn. Ili peteme rigardis min.


“Mi pripensos ĝin,” mi diris. La ŝoforo malfermis la pordon kaj mi eliris.


Dum la aŭtomobilo forveturis, mi vidis Barnisek rigardi tra la malantaŭa fenestro. Nur tiam mi komprenis, kiel gravas Vasilij Popov. Li sukcesis determini la sorton de la estro de la speciala fako de la sekreta polico, Miĥail Barnisek. Tiam alia penso trafis min. Tia potenca viro havus amikojn, same potencajn amikojn, amikojn, kiuj ne bezonus dokumentojn por rekoni la veran Popov. Mi sentis, ke la tempo finiĝas. Ĉi-vespere mi devis ekscii ĉion pri la instituto.


Mi plonĝas en la enirejon de la hotelo. La malantaŭa viro jam donis al mi mian ŝlosilon. Mi supreniris kun du aliaj pasaĝeroj en la lifto. Kiam mi eniris mian ĉambron, mi havis ŝlosilon en mia mano. Sed tuj kiam la pordo malfermiĝis, mi konstatis, ke io misas. La lumo estis malŝaltita. La fenestro al la fajroŝtuparo estis malfermita. Kun sulkiĝo, mi kuris al la fenestro kaj fermis ĝin. Tiam mi aŭdis sonojn el la direkto de la lito. Mi tuŝis la lumbutonon kaj ŝaltis la lumon.


Ŝi maldiligente etendiĝis, palpebrumis ĉe la lumo kaj ridetis dormeme al mi. Ŝi estis forta juna virino kun mallonga bruna hararo. Ŝi kuŝis en mia lito. "Kiel vi fartas?" - Mi diris.


— Multekosta? Ŝiaj haroj pendis antaŭ ŝiaj okuloj. Ŝi tiris la litkovrilojn ĝis la kolo. La rideto pligrandiĝis. "Mi ne povis atendi pli longe," ŝi diris. Ŝi deĵetis la kovrilojn. Ŝi vere estis forta virino, kio estis facile videbla. Ŝi estis nuda.


Ĉapitro 9


Ŝi etendis al mi la manojn. “Demetu viajn vestojn, karulo, kaj venu al mi. Mi ne povis atendi ke vi venos al mi, mi devis veni al vi." Tiam mi rekonis ŝian voĉon. "Sonya," mi diris. "Vi ne devintus fari tion."


Ŝi svingis la fingron. - "Sed mi faris ĝin." “Venu, demetu viajn vestojn. Mi sopiris vin tro longe.


Ĉi tio ne estis ĝusta. Mi sciis, ke se nur Sonya kisus min, mia kamuflaĵo estus elmontrita. Ŝi konis la veran Popov per siaj kutimoj kaj la maniero kiel li amoris kun ŝi.


"Sonya," mi diris. "Mi dezirus, ke mi povus..."


"Ne!" Ŝi saltis el la lito kaj trafis min. Ŝi havis kurbecan korpon kun firmaj, potencaj kruroj. La tranĉaĵoj ĉe ŝia talio aspektis kvazaŭ ŝi havis ŝnureton ĉirkaŭvolvitan. Ŝiaj femuroj estis molaj kaj invitaj. Ŝi malrapide marŝis al mi kaj movis siajn manojn supren kaj malsupren antaŭ sia korpo.


"Ĉi tiu korpo havis nenion por fari," ŝi diris. “Ĉi tio ne estas korpo, kiu sentas sin bone, kiam ĝi havas nenion por fari. Ĉi tio estas korpo kun kiu vi povas ludi kaj ami."


Mia dorso trafis la pordon. "Sonya," mi diris. Kaj tiam ŝi rapide kovris la distancon inter ni.


Ŝi etendis siajn manojn kaj metis ilin sur mian vizaĝon. Samtempe ŝi premis sian tutan korpon kontraŭ mi. Ŝiaj ruĝaj lipoj disiĝis kaj premis la miajn. Ŝia spiro estis dolĉa kaj mi sentis ŝian korpon froti kontraŭ la mia. Estis fajro en ŝi. Ŝi kaptis mian manon kaj metis ĝin sur la cico de unu el ŝiaj mamoj. Poste ŝi iomete klinis la kapon malantaŭen.


Ŝi rigardis min strange dum momento, kaj ŝiaj verdaj okuloj estis konfuzitaj. Ŝi eksciis — ŝi bezonis scii, ke mi ne estas Popov. Sed tiam ŝi surprizis min. Ŝi metis siajn manojn malantaŭ mian kapon kaj premis ilin al miaj lipoj. Samtempe ŝi komencis lerte senvestigi min.


Ni tuj enlitiĝis. Fajro furiozis en miaj lumboj. Mi rapide venis al nerevena punkto. Ĉi tiu virino sciis eksciti viron. Ŝi sciis ĉiujn movojn kaj plenumis ilin perfekte. Ŝi prenis miajn pojnojn kaj metis miajn manojn kie ŝi volis ilin, kaj daŭre ripetis, kia granda persono mi estis kaj ke ŝi estis konsumita de fajro, kiun nur mi povis estingi.


Neniuj emocioj. Estis besta malsato por la korpoj de unu la alian. Mi ne havis reciprokan altiron al Irinia Moskowitz. Estis malsama malsato.


Ni estas konfuzitaj. Miaj lipoj glitis tra ŝia tuta korpo, ŝiaj haroj tra mia korpo. Ni kroĉiĝis unu al la alia, ruliĝante sur la liton. Ŝiaj manoj estis sur mia kolo, ŝi mordis miajn orelojn, mian kolon, mian bruston. Niaj korpoj estis malsekaj kaj brilaj.


Kaj subite ni haltis.


Mi kuŝis apud ŝi. Mi rektiĝis sur mia kubuto kaj rigardis ŝin. Ŝi malfermis siajn verdajn okulojn kaj lasis ilin vagi super mia nuda korpo. Mi faris same kun ŝi. Ŝi estis grandioza, la sola virino, kurbeca en ĉiuj siaj formoj. Mi tro bone rigardis ŝian tutan korpon. Tiam mi rigardis ŝian vizaĝon per la larĝaj fingroartikoj de jugo, iomete malleviĝintaj lipoj. Ŝi fermis siajn verdajn okulojn.


“Venu,” ŝi diris.


Tiam ŝi ekiris. Ŝi ŝajnis reviviĝi kun plezuro. Mi neniam antaŭe sentis min tiel. Mi ne povus esti malpli ekscitita pri ŝia korpo kaj mia deziro al ĝi. Ŝi premis sin kontraŭ mi, moviĝante tien kaj reen, supren kaj malsupren, kaj ŝiaj manoj esploris mian korpon, farante al mi ege inajn aferojn. Ŝia ventro ŝajnis ondeti pro la peno, kiun ŝi faris en si. Ni moviĝis samtempe kaj aparte, moviĝante en cirklaj ondoj.


Kaj ŝi daŭre diris, kiel bonega mi estas.


Ŝi estis mola, tre mola. Ni ambaŭ faris malgrandajn bruetojn de plezuro. Ni konstruis ĝin malrapide. Ni estis infanoj sur la strando, konstruante sablan kastelon. Ni metis fundamenton el varma, malseka sablo kaj konstruis sur ĝi. La muroj estis finitaj, sed necesis prepari por la tajdo. La ondoj leviĝas, falas unu sur la alian kaj dancas al nia kastelo. Ĉiu ondo ŝajnis pli forta ol la antaŭa. Kiam la muroj estis finitaj, estis tempo por la tegmento. Ĝi estis kastelo de kompletigo kaj pli. La ondoj estis parto de ĝi. Ĉi tiu virino estis kastelo, ŝia korpo konstruis ĝin. Kaj mi estis la ondo.


Tiam ĝi okazis. Ŝia abunda, brila korpo premis la mian. Mi estis la superforta venanta ondo. Mi sentis lin leviĝi alte, li komencis kolapsi, kaj tiam mi alkuris ŝin. Mi provis la kastelon, detruis ĝin per unu giganta bato. Mi penetris ŝiajn plej intimajn partojn, tuŝante ĉiun angulon.


Kaj mi apenaŭ aŭdis ŝin krii.


Poste ni kuŝas unu apud la alia, metante la kapojn sur la kusenon. Mi estis ankoraŭ en ŝi, perdita en la perfekteco de ŝia amorado.


Per kvieta voĉo ŝi demandis: "Kiu vi estas?"


"Estas klare, ke mi ne estas Vasilij Popov."


"Tre klare," ŝi diris, rigardante mian vizaĝon. La mensogo venis al mi tre rapide. Ŝi foriris de mi sen granda peno. "Ĉi tio estas nova speco de sekureca kontrolo," mi diris. “Kiel Vasilij, mi estas agento. Ni kaj kelkaj aliaj agentoj estis ordonitaj supozi reciproke la identecojn. Vasilij ŝajnigas esti alia agento, kaj mi ŝajnigas esti li. La intenco estas malkovri ĉu agentoj havas nekutimajn amikojn aŭ konatojn."


Ŝi levis brovon. "Ĉu mi estas nekutima?"


Mi ridetis. “En unu rilato, Sonya. Vi estas tro bela por kuŝi en la lito."


Ŝi reve ridetis al mi. "Mi ne gravas, ĉu mi iam revidos Vasilij Popov." Ni devis iri dormi ĉar mi sentis min laca. Mi vekiĝis kiam mi sentis ŝin moviĝi. Mi malfermis miajn okulojn kaj vidis ŝin iri al la banĉambro. Mi pensis, ke ŝi metis siajn vestaĵojn ĉi tie.


Mi etendis. Jam delonge mi estis tute kontenta. Mi scivolis, kian rilaton Sonya havis kun Vasilij Popov. Se li povus sekvi tiun dieton tagon post tago, li estus pli viro ol mi pensis.


Mi turnis mian dorson al la pordo de la banĉambro kaj kaptis cigaredon. Dum mi prenis ĝin, mi aŭdis la pordon de la banĉambro denove malfermiĝi. Mi akre tiris kaj turnis min al Sonya.


Ŝi portis sveteron, jupon kaj francan bireton. En ŝia mano estis brila aŭtomata revolvero. Ŝi forte tenis ĝin kaj direktis ĝin al mi.


mi sulkigis la brovojn. - "Kion tio signifas, Sonya?"


Ŝi moke ridis. "Ĉi tio signifas ludo finita - sinjoro Carter."


Ĉapitro 10


Mi tiris mian cigaredon kaj blovis la fumon al Sonya. Ŝi haltis ĉe la pordo de la banĉambro kaj direktis al mi brilan revolveron.


"Bone," mi diris. "Vi scias, kiu mi estas. Kio okazos nun?


Ŝi denove ridis. “Nu, karulo, vi ellitiĝas kaj vestiĝas. Ni devas iri ien. Iu atendas nin."


Mi havis ideon pri kiu estas ĉi tiu viro. Mi reĵetis la littukojn kaj elgrimpis el la lito. Mi estingis la cigaredon kaj kaptis mian monzonon. Dum mi vestis min, mi demandis: “Kion pri ĉi tiu festo por ni? Kial vi enlitiĝis kun mi, kiam vi sciis, kiu mi estas?


“Mi devis surprizi vin. Kredu min, ĝi estis komedio. Vi estas tre bona. kara, eble eĉ pli bona ol Vasilij. Virino estus freneza, se vi kuŝus en la lito kun ŝi kaj poste ne rendevus vin. Vi estas tre bona amanto." Mi estis vestita. La monzono estis ĉirkaŭ mia talio. Ŝajnis al mi, ke mi povas forigi la revolveron de ŝi sen granda peno. Mi pensis tion. Mi nur esperis, ke ŝi ne estas same bona batalanto kiel la mastrino, alie mi facile senarmigus ŝin, se mi provus kapti ŝin per tiu revolvero.


Mi demandis. - "Ĉu estis amuze, ke ankaŭ vi okupiĝis pri komedio?"


Mi vidis ŝin ruĝiĝi. Ŝi direktis la revolveron al mi. - Se vi ne ĝenas, ni eliras tra la fenestro per la fajroŝtuparo. Ne utilas doni al vi la ŝancon averti iun ajn el viaj amikoj en la halo." Ŝi direktis la revolveron al la fenestro. "Ni eliru, ĉu bone?"


Mi surmetis mian mantelon kaj malfermis la fenestron. La nokto estis malluma kaj malvarma. Neĝo trafis mian vizaĝon dum mi paŝis sur la fajroŝtuparon. Sonya estis tuj malantaŭ mi, denove tro proksime. Mi rimarkis, ke mankas al ŝi talento por tiaj aferoj. Ŝajnis, ke ŝi faras al iu favoron, kaj mi sciis, kiu ĝi estas. Sed mi ludis kune, lasante ŝin sub la iluzio, ke ŝi devigis min submetiĝi. Mi volis vidi, al kiu ĝi kondukos min. Kaj mi volis paroli kun ĉi tiu figuro.


Ŝi grimpis el la fenestro super mi kaj sekvis min laŭ la ŝtuparo. La lumoj de Moskvo flagris ĉirkaŭ ni kiel glaciaj kristaloj. Estis malmultaj aŭtoj sur la neĝaj stratoj. Nur idioto povus veturi tra ĉi tiuj stratoj je ĉi tiu horo. Idioto aŭ agento.


Vasilij Popov parkis sian aŭton ĉe la fino de la strateto apud la hotelo. Li atendis nin sur la strato, marŝante kiel blanka urso tien kaj reen, frotante siajn neŝanceleblajn manojn. Kiam li vidis nin alveni, li restis senmova. Kun cikatro sur la vango, lia rideto aspektis kiel natura tranĉo. Mi konstatis, ke li havas la saman vizaĝon, kiun mi ĉiam vidis en la spegulo. Kiam ni alproksimiĝis al li, li apogis sin al la aŭto kaj kunpremis siajn manojn.


"Tiel dolĉa, tiel dolĉa," li diris al Sonya. "Ĉu estis aliaj malfacilaĵoj?"


La vizaĝo de Sonya estis ruĝa pro la malvarmo kaj neĝo. Se ŝi nun ruĝiĝis, neniu rimarkus. "Neniu problemo," ŝi diris mallaŭte.


Vasilij Popov aspektis sana. Li ne donis la impreson esti vundita aŭ frostigita en la glaciaj akvoj de la Finna golfo.


Li kapjesis al mi. - Tiam ni finfine renkontos, sinjoro Carter. Ĉu vi povus eniri bonvolu? Estis ordono, ne demando. Li malfermis la pordon por mi.


La hejtado estis ŝaltita en la aŭto. Mi grimpis trans la malantaŭan seĝon al la alia flanko. Sonya paŝis malantaŭ mi kaj ankoraŭ tenis la revolveron celitan al mi. Vasilij Popov eniris la stiron.


Li turnis sin duonvoje.


"Mi ŝatus ricevi miajn dokumentojn kaj identigilon," li diris kun rideto. Kiam mi donis al li la dokumentojn, li daŭrigis: “Mi ne povis iri al la aŭtoritatoj sen bonaj akreditaĵoj. Duboj povus ekesti pri kiu estis la vera Popov. Ĉar eblas, ke miaj superuloj kredos vin, mi decidus atendi ĝis mi havos la necesajn dokumentojn.” Li frapetis siajn paperojn. "Nun ne povas esti dubo."


Mi demandis. - "Kiel vi sciis, kiu mi estas?"


- Ĉu vi certas, ke ni estas stultaj, sinjoro Carter? Mi suspektas Irinian Moskowitz de preskaŭ unu jaro. Mi ankoraŭ ne rakontis al iu ajn pri miaj suspektoj, ĉar mi volis esti absolute certa. Ĉu vi pensis, ke ni ne ekscios, ke ŝi liveras informojn al Usono? Fine, tri jaroj estas longa tempo, sinjoro, por preni tiajn riskojn."


"La kontaktpersono," mi diris, "la peranto inter Irinia kaj AX, jen kiel vi eksciis."


“Ho,” li diris, ridetante, “ne tute tiel. Bedaŭrinde, la kontakto ne povis elteni la torturon antaŭ ol li povis malkaŝi tion, kion mi volis. Sed mi eksciis, ke usona agento iras al Rusio. Mi eksciis, ke ĉi tiu vizito estis iel ligita kun nia fama baletistino. "Vi faros ion gravan kun ŝi," mi pensis.


Estis danĝere supozi mian identecon, do tio, kion vi kaj Irinia havis en menso, estis grava.


mi sulkigis la brovojn. "Io mankas, Popov," mi diris. “Bone, vi ricevis la kontakton, sed li ne sciis kiu mi estas. Li rakontis al Irinia ke agento kontaktos ŝin, sed eĉ li ne sciis kiu estas la agento."


Popov rigardis min kiel patrinon, kiu rigardas infanon, kiu ne komprenas ion. - Vi subtaksas vin, sinjoro Carter. Ĉu vi iam pensis, ke ni ne zorgas pri vi? Ni scias, ke vi estas majstro de alivestiĝo. Kaj kiam vi alivestis vin kiel mi, estis facile por mi eltrovi vin. Mi rekonis vin, kiam vi suriris tiun etan fiŝkaptan trolŝipon. Mi kapjesis. "Kiel vi pluvivis en la glaciaj akvoj de la Finna golfo, Popov?" - "Mi portis kaŭĉukan kostumon, kiel plonĝisto."


Tiam mi komprenis, kion mi sentis dum la batalo kun Popov - glata materialo anstataŭ lia haŭto. La trolŝipo ne povis esti malproksime de la ĉeftero. Li devis nur naĝi al ĝi kaj preni alian vojon al Rusio. Mi rigardis Sonya. Ŝia larĝa vizaĝo estis senmova, senesprima. Ŝi bele orligis sian sveteron, kaj la penso pri tio, kio estas sub tiu svetero, kiun ni ne faris antaŭ unu horo, igis mian sangon pumpi denove.


"Sed ni estas perditaj, sinjoro Carter," diris Popov.


“Eĉ se ĝi sonas stulte, mi demandos vin. Kion vi planas fari kun Irinia Moskowitz? Kial vi estas en Rusujo? Kio estas via misio ĉi tie?


Mi ridetis malgaje. "Mia misio estas duobla, Popov," mi diris. “Antaŭ ĉio, mi devas ekscii, ke rusaj virinoj fikas malsame ol aliaj virinoj. "Due, mi devas serĉi gigantan rezervujon en Siberio por eksplodigi ĝin por ke la tuta Rusio estu forlavita."


Sur la vizaĝo de Sonya aperis spuro de rideto. Popov kapjesis al mi. “Mi pensis tiel, estis stulte demandi. Kiel vi sendube scias, ni havas niajn manierojn, sinjoro Carter. Estas loko kie Sonya kaj mi povas igi vin paroli.


Li turnis sin kaj startigis la aŭton. Sonya ankoraŭ rigardis min. Ŝi diris, "Ni alkondukos lin al mia loĝejo."


Popov iris. Mi ankoraŭ kredis, ke mi povas kapti la revolveron de Sonya. Ŝi estis je brako de mi. Mi povis forbati la revolveron per malantaŭa bato, kliniĝi antaŭen kaj bati Popov en la kolon. Kaj tiam? Popov veturis. Se li perdas kontrolon de la stirilo kaj stiras la aŭton en domon aŭ lanternon, ĝi povus esti riska. Mi decidis atendi iom pli.


Ĝi ne daŭris longe. Popov plurfoje turnis la angulon kaj veturis laŭ la strateto al la malantaŭa enirejo de la etaĝkonstruaĵo. La konstruaĵo estis preskaŭ same riĉe ornamita kiel mia hotelo. Ŝajne, ĝi estis la aŭto de Sonya, ĉar Popov parkumis ĝin en rezervita loko. Rekte antaŭ ni estis pordo de la flanko de la konstruaĵo. Nun pli forte neĝis. La nokto aspektis kiel nigra flosanta folio kun pufmaizo kirliĝanta super ĝi. La malvarmo estis sentebla tra mia mantelo. Mi konstatis, ke Sonya preskaŭ frostas en siaj svetero kaj jupo.


Popov eliris unua. Li malfermis la malantaŭan pordon kaj levis la manon antaŭ sia revolvero. Sonya donis al li la armilon kaj foriris. Mi sekvis ŝin. Popov kapjesis al la pordo. - Iru al la lifto, sinjoro Carter. Bonvolu marŝi tre singarde."


Mi sciis, ke miaj movoj estos iom limigitaj post kiam mi estos en ĉi tiu konstruaĵo. Se mi volis meti la manojn sur ĉi tiun revolveron, ĝi devis okazi sur la strato.


Sonya marŝis maldekstren, Popov estis tuj malantaŭ mi. Li ne estis sufiĉe proksime por mi etendi la manon por preni la armilon de li. Kaj mi sciis, ke estos pli malfacile kapti la revolveron de Popov ol de Sonya. Sed estis elirejo.


Ni estis preskaŭ ĉe la pordo. Sonya proksimiĝis al mi kaj volis kapti la pordan tenilon. Kiam mi pensis, ke ŝi estas sufiĉe proksima, mi etendis la manon per mia maldekstra mano, kaptis ŝian brakon kaj reĵetis ŝin.


Ŝi glitis en la neĝo kaj etendis la brakojn por eviti fali. Sed ŝi estis inter mi kaj Popov. Mi aŭdis obtuzan klakon, kiel ludilpafilon. En la mallumo mi preskaŭ ne povis vidi la vizaĝon de Popov. Li ankoraŭ pafis. Liaj brovoj surprizite levis. Sonya falis sur lin. Ŝi kriegis, kiam la kuglo trapikis ŝian gorĝon. Ĝi falis sur la manon de Popov per revolvero, igante lin stumbli. Li provis forŝiri sian manon de Sonya por pafi denove, ĉi-foje kontraŭ mi. Sonya falis sur la genuojn.


Necesis sekundo. Mi staris malantaŭ Sonya kaj provis kapti la manon de Popov. Se mi ne sukcesus, mi devis ie serĉi kovrilon, ĉar tuj kiam Popov eltiris sian revolveron, li estus pafinta min.


Sed kiam ŝi falis, Sonya kaptis ŝian manon per la armilo. Ŝi ankoraŭ ne havis seriozan sangadon. La kuglo certe maltrafis la karotidan arterion. Sed ŝi faris kvietajn sonojn en la gorĝo, premante sin kontraŭ Popov.


Mi brakumis ŝin, penante kapti ŝian jakon, manon, harojn aŭ ion alian. Tiam Popov faris la nuran aferon, kiun li povis anstataŭ sia. Li kunpremis ambaŭ manojn kaj, ĝemante pro peno, levis ambaŭ manojn al Sonya. Ŝiaj genuoj ĵus trafis la neĝon per malforta knaro. Ambaŭ pugnoj de Popov estis sub ŝiaj mamoj. Kiam li levis la manojn, Sonya etendis sin kaj hontis. Ŝi venis supren kaj falis malantaŭen al mi.


La malnova diro ke mortintoj estas pli pezaj ol rompitaj koroj estas vera, vi povas diveni tion laŭ mi. Instinkte, mi etendis miajn manojn por ĉesigi ŝian falon. Mi aŭdis alian bruon, kiam Popov haste pafis, poste mi vidis lian malhelan korpon. La korpo de Sonya tiris min malsupren. Popov ŝajnis voli denove pafi. Mi ne povis iri ien, kaj ĉi-foje li ne hastis.


Mi levis la korpon de la knabino alte antaŭ mi. Estis milda popo antaŭ ol mi levis ĝin la tutan vojon. La kuglo trafis ŝin en la frunton; se ne estus, ĝi estus trafi min en la pulmojn aŭ koron. Popov havis malgrandan pafilon, tro malgrandan por pafi tra la kranio dufoje. La kuglo estas fiksita en la kapo de Sonya.


Ŝajnis al mi, ke mi falis malantaŭen. Mi malklare aŭdis la aŭton starti. Mi falis peze en la neĝon, kaj Sonya sangis super mi. La lumoj estis ŝaltitaj en kelkaj apartamentoj. Mi aŭdis la ĝemadon de aŭto-pneŭoj turniĝantaj en la neĝo. La aŭto veturis malantaŭen. Miaj kubutoj tuŝis la neĝon. Sonya kuŝis sur mia stomako. Mi sentis gluecan sangon sur ŝia vizaĝo. Pli da lumoj brulis.


Mia unua penso estis preni la revolveron de Popov. La nura afero, pri kiu mi povis pensi nun, estis depreni Sonya de mi kaj fini lin ĉi tie. Ĉio okazos nun. Se mi jam havus horaron, ĝi nun devus esti efektivigita kun akcelita rapideco.


Mi ruliĝis maldekstren sub Sonya. Mi ne bezonis longe rigardi ŝian senmovan vizaĝon por vidi, ke ŝi mortis.


Mi aŭdis aŭtomobilon susuri laŭ la strateto. Kiam mi leviĝis kaj forlasis la domon, Popov tute malaperis de mia vido. Nun ne estos malfacile por li konvinki siajn superulojn. Li havis ĉiujn siajn paperojn ĉe si.


Ĉapitro 11


En la nuna situacio, ŝajnis al mi, ke estas nur unu afero por mi. Vasilij Popov estis libere en Moskvo kun siaj potencoj, la samaj potencoj kun kiuj mi eniris Rusion. Ĉi tio igis min kontraŭleĝa.


Tuj kiam li rakontos sian historion al siaj kamaradoj en Kremlo, mi fariĝos agento en la forkuro. Mi nur devis iri al la adreso kiun donis al mi Irinia Moskowitz. Mi marŝis laŭ malhelaj neĝaj stratoj.


Ĉi-vespere ni devis aranĝi niajn aferojn. Se Irinia scius kie estas la Instituto de Mara Esploro, ni devis eniri kaj ekscii, kio okazas, kaj fari ĝin ene de la horo.


Mi ne povis reiri al mia hotelĉambro. Ial mi ĉiam devis pensi pri la ŝanco kaptiĝi. Dume mi rapidis tra la neĝaj stratoj de Moskvo al la adreso, kiun Irina donis al mi. Mi nur esperis, ke ŝi parolis kun Serge kaj lernis ion pri la instituto.


Tiutempe preskaŭ mankis transporto en Moskvo. De tempo al tempo preterpasis aŭtomobilo, sed mi algluiĝis proksime al la domoj kaj uzis la flankajn stratojn kiam eble. Malgraŭ la malvarma vetero, mi sentis ŝvitan.


Kiam mi alvenis al la etaĝkonstruaĵo, al kiu Irinia indikis min, mi kuris reen, serĉante la pordon. Estis unu pordo, sed ĝi estis ŝlosita. Ĉu mi volis aŭ ne, mi devis trairi la ĉefpordon. Mi revenis al la antaŭo de la konstruaĵo.


La etaĝkonstruaĵo aspektis kiel grandega nigra monto. Preter la frontpordo estis lumigita vestiblo kun lifto kaj rulŝtuparo. La enirpordo estis malfermita. Dum interne, mi supreniris la ŝtuparon du ŝtupojn samtempe. Mi tiam prenis la lifton al la etaĝo de Irinia.


Mi trovis ŝian pordon, sed neniu respondis kiam mi frapis. La tuta konstruaĵo havas tiun strangan etoson de silento, kiun oni sentas kiam ĉiuj dormas. Mi preskaŭ povis aŭdi la pezan spiradon, preskaŭ flari la acidan odoron. La konstruaĵo havis muĝan odoron. La muroj estis kremkoloraj, preskaŭ verdaj. La pordoj estis pentritaj en malsamaj koloroj.


Mi devis murmuri la seruron de Irinia dum plenaj kvin minutoj antaŭ ol mi malfermis la pordon. Mi paŝis en kompletan mallumon kaj fermis la pordon malantaŭ mi.


Ekstere estis muŝa odoro. Mi sentas la ĉeeston de Irinia en la loĝejo. Ŝi banis sin kaj vestis sin. Ŝia parfumo estis ankoraŭ videbla. Krome, la ĉambro odoris je virino. Ĝi estis virina loĝejo; Mi sciis ĉi tion sen povi vidi ion ajn. Mi ŝaltis la lumon.


Mi staris en la salono. Antaŭ mi mi vidis kamenon el blanka ŝtono kun literoj ĉe la flankoj. Maldekstre estis sofo, malantaŭ kiu mi vidis manĝoĉambron. Dekstre estis granda verda seĝo apud pli malgranda. Post tio, mi vidis mallongan koridoron, kiu kondukis al la banĉambro kaj dormoĉambro. Mi serĉis la apartamenton. Ŝajne Irinia ankoraŭ forestis kun Serge.


Sur la muro en la salono estis rakonto pri ŝia turneo. La fotoj estis aranĝitaj en tia maniero por montri ŝian tutan danckarieron de ŝia juneco. Mi vidis, ke ŝi vizitis multajn landojn tra la mondo. Ŝi certe estis bona spiono por Kremlo. Mi vidis preskaŭ ĉiujn fotojn, kiam mi aŭdis la ŝlosilon en la enirporda seruro.


Mi ne havis tempon por malŝalti la lumon kaj poste kaŝi. Mi povis kaŝi min nur malantaŭ la sofo. Mi klinis min kiam la ĉefa pordo malfermiĝis.


Mi aŭdis la voĉon de Serge. "Irinia, karulo, ĉu vi ŝaltis la lumon?"


"Mi - mi devas esti. Jes, kompreneble, nun mi memoras." Estis mallonga silento. "Dankon pro agrabla vespero, Serge." Mi ne povis vidi ilin, sed el la sono de iliaj voĉoj mi faris ĝin. klare, ke ili staras proksime al la enirpordo “Adiaŭ,” diris Irinia.


"Adiaŭ?" - diris Serge seniluziigite. "Sed - mi pensis, ke ni povus..."


"Ja estas tre malfrue." La voĉo de Irinia sonis laca. - Tiam unu glaso. Eble kun kaviaro."


"Do ne ĉi-vespere."


Mi puŝis min al la rando de la sofo. Se Serge daŭre insistos, mi eble devos aperi kaj sciigi al li, ke li ne estas bonvena.


Kiam Serge parolis denove, estis kompato en lia voĉo. "Do, karulo, vi evitas min de tri tagoj."


“Adiaŭ ĝis la mateno,” diris Irinia. "Ĉu vi memoras ĉiujn tiujn aferojn, kiujn vi promesis diri al mi? Voku min morgaŭ. Morgaŭ nokte mi faros kion vi volas."


"Ĉiuj?" - Estis ekscito en lia voĉo. Mi aŭdis la susuradon de vestaĵoj kaj obtuzan guston, kiam Serge etendis la manon kaj kisis Irinian.


"Ne nun, Serge, ne hodiaŭ. Matene. Voku min morgaŭ."


"Mi kredas," li diris ekscitite. "Ĉu vi faros ĉion, kion mi petis?"


"Jes, Serge, jen."


Li denove kisis ŝin. Tiam la pordo kviete fermiĝis.


Mi aŭdis la voĉon de Irinia.


"Kie vi estas, sinjoro Carter?"


Mi rektiĝis malantaŭ la sofo. Tuj kiam mi vidis ŝin, mi havis la saman senton kiel ĉe la festo. Malgranda demanda rideto aperis sur ŝiaj lipoj. Mi tro bone komprenis, kiel Serge sopiris ŝin. Ŝi staris kun sia pezo sur unu kruro, la alia iomete fleksita, kaj ŝi iomete klinis la kapon.


"Tiuj rusaj pordseruroj ne plu estas tiaj, ke ili antaŭe estis," ŝi diris gaje. La tuta laceco, kiu sonis en ŝia voĉo, kiam ŝi parolis kun Serge, nun malaperis. “Mi sciis, ke iu devas esti tie kiam mi malkovris, ke la pordo ne plu estas ŝlosita. Kaj kiam ĝi montriĝis lumo - mi sciis, ke mi estingis la lumon kiam mi foriris - mi konstatis, ke verŝajne estas vi."


"Serĝo ŝajnas tre koncentrita al vi," mi diris.


“Ĝi venas ekskluzive de unu flanko. Ĉu vi soifas? '


Mi kapjesis kaj rigardis ŝin dum ŝi eniris la kuirejon. Simpla movo trans la ĉambron al la kuirejo ŝajnis fariĝi serio de dancmovoj. Mi sekvis ŝin en la kuirejon. La muroj estas kovritaj per senbrila tapeto. Mi venis al la konkludo, ke ne indas aĉeti kolorajn farbojn en Rusio.


Kiam ŝi verŝis, ŝi donis al mi la glason kaj ĵetis siajn harojn. "Pri libereco," ŝi diris mallaŭte. "Je la fino de tri jaroj de infero."


Mi ridetis al ŝi. "Kaj por miliono da dolaroj."


Ni trinkis, kaj ŝiaj okuloj ridis pri mi super la rando de la glaso. Ŝi eniris la salonon kaj mi sekvis ŝin enen. Mi sidis sur seĝo, kaj ŝi sidis sur la sofo kun la kruroj supren. Ŝia robo suprenrajdis tiel malproksimen, ke mi vidis ekbrilon de ŝiaj femuroj.


Mi demandis. - "Ĉu Serge venigis vin al la instituto?"


Ŝi balancis la kapon. "Sed mi lernis ion." Tiam ŝi klinis sin antaŭen. "Kiam vi elkondukas min el Rusio?"


Mi trinkis. “Irinia, mi devas diri ion al vi. La vera Vasily Popov estas ĉi tie en Moskvo kaj li havas ĉiujn siajn potencojn. Li estas la viro, kiun mi ŝajnigis esti. Kaj mia kamuflaĵo estas elĉerpita. Mi estas kontraŭleĝa. Mi faros mian plejeblon por eligi vin el Rusio, sed unue ni devas ekscii, kion faras ĉi tiu instituto."


"Malbeno!" - ŝi diris, kunpreminte la lipojn. "Mi sciis, ke ĝi ne funkcios. Mi sciis, ke ĝi ne iros glate."


“Vi faras ĉi tiun laboron dum kelka tempo, vi scias, ke ni ĉiam devas konsideri la neatenditan. Ni elkondukos vin el Rusio, sed ni bezonas scii, kio okazas en ĉi tiu instituto. Forigi vin de ĉi tie estas nur parto de mia laboro."


“Mi diris, ridetante.


Ŝi ridetis reen. “Nick, mi estos honesta kun vi. Ne gravas min kio okazas en la instituto. Mi faras mian laboron por Ameriko kaj via organizo dum tri jaroj. Mia rekompenco estas mia libereco."


"Kaj miliono da dolaroj," mi aldonis.


Fajro ekflamis en ŝiaj okuloj. "Vi ĉiam memorigas min. Jes, mi havas milionon da dolaroj en svisa banko en mia nomo. Kaj, sincere, mi meritas ĝin. Mi pensas, ke mi povas forgesi tiujn tri jarojn da hororo. Sed kion vi pensas okazos al mi kiam Mi venas al Ameriko? Ĉu mi povas daŭrigi danci? Tiam mi restus en la malfono, kio plifaciligus al la murdinto." Ŝi balancis la kapon kun malĝojo en la okuloj. "Ne, mi vendas mian karieron por miliono. dolaroj.Kiam mi estas en Ameriko, mi bezonas vivi simple trankvile kaj trankvile.Se mi forlasos Rusion, mi neniam plu dancos.Vi eble pensas, ke mi estas tropagita, sed koncerne min, ĉesi danci estas sufiĉa por sentigi min kvazaŭ mi gajnis milionon da dolaroj."


Mi konstatis, ke ĉi tiu virino faris multe da mem-analizo antaŭ ol komenci ĉi tiun planon. Dancado estis ŝia tuta vivo, kaj tio senigis ŝin je miliono da dolaroj kaj la ŝancon vivi en Ameriko. Sen mencii la tri jarojn da hororo, kiujn ŝi travivis. Mi scivolis, kiom da usonanoj elektus resti en Ameriko, se oni dirus al ili, ke estas unuaj tri jaroj da hororoj, post kiuj ili devis rezigni la plej gravan aspekton de sia vivo.


“Irinia,” mi diris, “mi ŝuldas al vi pardonpeton. Vi pravas. — Mia rideto malaperis. "Sed mi timas, ke ĉi tio ne ŝanĝos mian mision. Neniu el ni povas forlasi Rusion ĝis mi ekscios, kio okazas en ĉi tiu instituto. Nu, Serge Krasnov administras la instituton, kaj li frenezas pri vi. Ĉu vi faris ion. ĉu vi aŭdas de li?


Irinia ridetis al mi kaj trinkis. Mi komprenis, ke mi parolos la anglan kaj ke ŝi komprenis vorton post vorto. Ŝi kapjesis. "Mi ne scias multon, Noĉjo." Ŝi silentis momenton, rigardante min. La esprimo en ŝiaj okuloj tute ŝanĝiĝis. Mi sentis mian sangon flui. "Mi ne scias, kion ili faras, sed mi scias, ke fortaj junuloj, volontuloj, partoprenas en la eksperimentoj."


Mi demetis la glason kaj leviĝis de la seĝo. Ŝi ankoraŭ havis tian saman rigardon en siaj okuloj. "Ĉu vi scias kie estas la instituto?" - mi demandis per voĉo kiu ne sonis kiel mia.


Ankaŭ Irina demetis sian glason. Ŝi rigardis min. Ŝi tiris la krurojn de la dancisto sub si kaj mallevis ŝin al la tero. La orlo de ŝia jupo estis sulkiĝinta ĉe ŝiaj koksoj, sed ŝi ne provis tiri ĝin malsupren. "Mi scias kie ĝi estas." Kaj tiam ni nenion diris. Mi rigardis ŝin. Mi vidis la kurbon de ŝia kolo kun ŝia vizaĝo levita. Ŝi malrapide trakuris sian langon sur siajn lipojn. Ŝi apogis sin sur la kubuto. Mi rigardis ŝiajn piedojn, poste mi kliniĝis iomete kaj metis mian manon sur ilin. Ŝi metis ambaŭ manojn sur mian pojnon. Kaj ni daŭre rigardis en la okulojn de la alia.


Mi sciis, ke ĉi tio ne estis la sama sperto kun Sonya. Irinia estis mirinda. Mi tiom bezonis ŝin, ke mi ne povis moviĝi. Mi volis porti ŝin kie ŝi estis, sur la sofo. Kelkfoje okazas, ke la deziro estas tiel forta kaj reciproka, ke estis neeble atendi. Estis malfacile klarigi.


Kio okazis al Sonya estis rilatita al la provizora pasio, kiun viro spertas kiam li pagas por ŝi kaj estas devigita elekti. Ĝi estis pure fizika, fundamenta, besta. Kion mi sentis por Irinia estis pli profunda. Mi sidis horojn rigardante ŝin danci, kaj tiam mi sentis la unuan altiron. Tiam mi vidis ŝin flosi al mi trans la halo, ĉiu paŝo danco. Kaj mi sidis kontraŭ ŝi en ŝia loĝejo kaj povis vidi sufiĉe da ŝiaj femuroj.


Ŝi ĉirkaŭvolvis la brakojn mian talion kaj premis sian vizaĝon al mia. Mi sentis ŝiajn fingrojn tirantajn miajn vestaĵojn. Mi trovis la zipon sur la dorso de ŝia robo kaj malrapide malfermis ĝin. Mi nudigis ŝian robon ĝis la talio. Ŝi glitis de la kanapo kaj mi puŝis ŝin. Mi lasis mian rigardon vagi super ŝi. Ŝiaj manoj iris al mia kolo kaj ŝi premis miajn lipojn al siaj. Kisinte ŝin, mi sentis ŝiajn femurojn tuŝi la miajn.


Tiam ni ambaŭ estis nudaj kaj kisis unu la alian. Mi kuŝis apud ŝi, miaj lipoj ĉie tuŝis ŝian molan haŭton. Mi kuŝis sur mia flanko. Ŝi kuŝis surdorse, streĉiĝis, poste malstreĉis.


Kompreneble ni ŝajnis nudaj. Ŝajnis nature, ke ni karesas sur la planko antaŭ la sofo. Ŝi anhelis. Mi sentis, ke ŝi estas preta.


Ŝiaj movoj fariĝis sovaĝaj. Mi sciis, ke ŝi venos. Ŝia kapo turniĝis tien kaj reen. Ŝi fermis la okulojn.


Kiam niaj movoj estis febre sovaĝaj, kaj mi kredis aŭdi nur la sonon de ni anhelanta por aero, mi aŭdis laŭtan bruon dum ni bruis... kaj “la pordo de la loĝejo de Irinia malfermiĝis.


La pordo forte trafis la muron. Miĥail Barnisek la unua eniris la ĉambron. Sekvis lin Serge Krasnov. Hordo da sekretaj policanoj sekvis ilin. Mi provis atingi miajn vestojn, esperante eltiri unu el la kapsuloj el mia monzono. Mi ne sukcesis.


Ĉapitro 12


Barniŝek kaj Krasnov staris en la ĉambro. Barnishek tenis siajn manojn malantaux la dorso. Li saltis sur la pilkoj de siaj piedoj. Li preskaŭ aspektis, ke li gajnis la vetgrupon. Ĝi estis esprimo de memkontento pri bone farita laboro.


Tiam Barnishek povis aspekti kontenta, Serge Krasnov havis tute alian esprimon sur la vizaĝo. Li aspektis kvazaŭ iu ĵus trapikis lian koron per tranĉilo. Li eĉ ne rigardis min, lia rigardo estis fiksita sur Irinia.


La vizaĝo de Serge estis masko de kolero. Li estis la unua, kiu moviĝis. La okuloj de Irinia larĝiĝis kiam ŝi vidis ĉiujn tiujn virojn en ŝia ĉambro, sed ŝi estis frapita de ŝoko. Serge kaptis ŝiajn vestaĵojn de la sofo kaj ĵetis ilin al ŝi.


"Pro Dio, Irinia," li diris per alta voĉo, "almenaŭ estu sufiĉe deca por vestiĝi!"


Irinia kovris sian korpon. Mi jam havis monzonon ĉirkaŭ mia talio. Mi rigardis Barnisek. Li ŝajnis surprizita. Kiam li parolis, li turnis sin al mi.


"Mi sciis, ke io misas ĉe vi," li diris. "Mi jam havis ĉi tiun senton kiam vi alvenis al la flughaveno." Li ridetis ekscitite. "Sed mi tute ne sciis, ke vi estas la fama Nick Carter."


Mi estis preskaŭ vestita. Irinia vestis sin sub la rigardo de Serge. Mi diris: "Bone, vi scias, kiu mi estas. Sed la knabino havas nenion komunan kun ĝi. Ŝi scias nenion."


Barnishek laŭte ridis. "Ni ne estas tiel naivaj, Carter." Li tre ŝatis ĝin. Mi kuraĝus veti, ke kiel infano li amis elŝiri la flugilojn de papilioj kaj tranĉi vermojn en duono. "Estas iu, kiun vi ĵus devis renkonti."


Ĉio ĉi povus esti ekzercita antaŭ la scenejo. La ŝtormsoldatoj en la koridoro moviĝis flanken, kaj la vera Vasilij Popov eniris la ĉambron.


Popov rigardis al Irinia, kiu estis preskaŭ vestita, poste al mi. "Vi malsukcesis, Carter. Kremlo scias ĉion pri vi kaj nia fama baletistino, kaj kamarado Barnishek kaj mi havas instrukciojn pri vi. Vi kaj ĉi tiu perfidulo estos mortigitaj kiel vi meritas.


Nun mi estis vestita kaj preta por tio, kion ili planis. Mi estis sufiĉe certa, ke ili ne scias, kial mi estas tie, sed mi estis same certa, ke ili volas scii, kaj ili havas bonan manieron ekscii. Ni ĝentile atendis ĝis Irinia estis preta. Serge atente rigardis Irinian. Ŝi ne zorge faris la necesejon. Post kiam ŝi estis vestita, ŝi trakuris siajn fingrojn tra siaj longaj haroj. Mi staris apud ŝi, penante resti inter ŝi kaj Serge. De kiam li eniris, estis stranga rigardo en liaj okuloj. Li rigardis Irinian kun miksaĵo de malferma deziro kaj sovaĝa malamo. Mi havis la senton, ke li volas seksperforti ŝin kaj poste malrapide torturi ŝin ĝismorte. Mi havis ĉi tiun senton.Li estis ambicia diktatoro, mi suspektas, ke kiel ĉiuj homoj sen amikoj. Li pasie parolis pri la ŝtato kaj la Kremlo, interesita nur pri si. Sed Serge havis alian kazon.


Li venis al Irinia. Li iom klinis sin antaŭen dum li parolis. Li nomis ŝin putino kaj pluraj aliaj ofendaj nomoj. Tiam li demandis: “Kial kun li? Kial kun ĉi tiu malamiko de la ŝtato? » Li aspektis torturita. "Mi pensis, ke vi ŝatas min," li ekkriis.


Irinia krampis sian malsupran lipon inter la dentoj. Ŝi aspektis maltrankvila, sed ne timita. Ŝi rigardis Serĝon tiel, kiel patrino rigardas malsanan infanon. "Mi tre bedaŭras, Serge," ŝi diris. "Mi ne povas diri pli al vi."


— Vi volas diri... ke vi... ne ŝatas min?


Irinia balancis la kapon. "Mi tre bedaŭras, ne plu."


Barnishek klakis per la lango. "Ĉio estas tre kortuŝa, sed estas tro malfrue kaj ni ankoraŭ havas multan esperon."


Popov montris al la polico. La pistoloj estis tiritaj kaj Serge retiriĝis kiam Irinia kaj mi estis ĉirkaŭitaj. Oni elkondukis nin el la ĉambro en la koridoron. Tiam mi rimarkis ion, kio validas por ĉiuj komunistaj landoj. Se tia brua operacio estus farita en Ameriko, kun marŝantaj ŝtormsoldatoj prenantaj kaptitoj, ĉiuj pordoj en la koridoro estus malfermitaj. Homoj scivolemus vidi kio okazas. Multaj homoj estus irintaj por vidi ĝin, kaj la polico devus esti konservinta homojn sub kontrolo. Dum Irinia kaj mi promenis laŭ la koridoro, neniu aperis. Ne unu pordo estis larĝe malfermita. Jes, la pordoj malfermiĝis, sed ne pli ol unu fojon kiam ni pasis, kaj ili fermiĝis. Eble la loĝantoj timis, ke iliaj nomoj estos markitaj kiam ili estos viditaj kaj ke ili estos pridemanditaj. Aŭ, se ne pridubita, tiam esplorita.


La aŭtoj atendis en la neĝo. Malgrandaj flokoj falis sur nin. La ŝtormsoldatoj eniris fermitan kamionon. Irinia kaj mi estis puŝitaj en la malantaŭan sidlokon de la aŭto. Estis metala reto inter la antaŭaj kaj malantaŭaj sidlokoj. La teniloj de fenestroj kaj pordoj estis forigitaj de la interno. Irinia kaj mi sidis unu apud la alia. Barnishek, Krasnov kaj Vasilij Popov eniris alian aŭton.


Mi provis vidi tra la fenestro, kien ni iras, sed ni turnis tiom da anguloj, malsuprenirante tiom da stratetoj, ke mi estus perdita, anta ol la veturilo haltis anta granda malluma konstruao. La ŝtormsoldatoj denove akompanis nin. Kiam ni estis preskaŭ en la konstruaĵo, mi klinis min al Irinia kaj flustris, ĉu ŝi scias, kie ni estas. Ŝi kapjesis, sekundon antaŭ ol mi estis batita en la dorso per fusila pugo. La soldato ordonis al ni silenti.


Dum la neĝo falis, ni supreniris la ŝtuparon kaj tra la duoblaj pordoj. La interno de la konstruaĵo estis same malhela kaj morna kiel la ekstero. La planko de la koridoro estis kovrita per nudaj tabuloj. Ĝi odoris muŝa - tre kiel la koridoro en la etaĝkonstruaĵo de Irinia - kun eta odoro de vira ŝvito. Estis pluraj pordoj ambaŭflanke. Ni promenis kvin. Popov kaj Barsnishek marŝis antaŭen. Mi ne vidis Serge de kiam ni eliris el la aŭtomobilo.


Ĉe la sesa pordo, Barsnishek haltis, malfermis la pordon, kaj ni eniris. Mi povis nur diveni, kie ni estas, sed mi konjektis, ke tio estas la sidejo de la rusa sekreta polico. Ni venis al malgranda kvadrata ĉambro, kiu estis tro varma. Longa nombrilo preterpasis. Malantaŭ la vendotablo estis tri tabloj, ĉe unu el kiuj estis viro. Kiam ni eniris, li kun intereso levis la kapon. Lia granda, plata vizaĝo estis formita kiel kukurbo kaj havis elstaran elstaran nazon. Liaj malgrandaj malhelaj okuloj havis enuan aspekton. Estis alia pordo maldekstre.


Krom la viro ĉe la tablo, la solaj homoj en la ĉambro estis Barnishek, Irinia kaj mi. . Li kapjesis al la pordo.


Kiam ni malfermis ĝin, mi vidis tre mallarĝan koridoron kun betonaj muroj kaj lampoj jen kaj jen. "Ĝi estas metaldetektilo," diris Barsnishek. “Ĝi ŝparas al ni multe da ĝeno. Armilo povas eviti la manon de la serĉanto, sed nenio evitas la elektran okulon." Li parolis la rusan.


Mi marŝis tuj malantaŭ Irinia inter la lumoj. Mi povis senti la varmecon de la helaj lumoj sur la plafono super ni. Kaj mi maltrankviliĝis pri mia monzono. La enhavo verŝajne estis farita tute el plasto. Mi esperis, ke ĝi estas vera. Se tio ne estus la kazo, la bona maljuna Nick Carter povus adiaŭi sian pafilon. Ĉar ili sciis, kiu mi estas, la rusoj tute ne permesis al mi eliri viva Moskvon. Mia cerbo estos purigita, kun aŭ sen mia permeso, kaj la rusoj havis manierojn fari tion komparante la 1984 de Orwell kun lulkanto.


Mi sciis, ĉar ni faris la samon kun iliaj agentoj. Tiel, ni trovus novajn manierojn labori, se ni aldonus novajn nomojn al la kreskanta listo de konataj malamikaj agentoj, ni povus kompletigi la dosierojn.


Jes, mi sciis, ke la rusoj havis multajn planojn kun mia cerbo. Ili havis neniun intereson pri mia korpo aŭ mia kapablo elteni doloron. Se ili estus finitaj kun mi, mia cerbo estus same malplena kiel la blanka koralo ĉe la marbordo de Aŭstralio, kaj ĝi enhavas substancon kiu similas terpompuron.


Nur ĉi tiu monzono povus eligi nin el ĉi tiu situacio. Dum ni preterpasis, nenio komencis brui aŭ brui inter la lumoj. Irinia ne aspektis nervoza nek eĉ timigita. Elirinte el la mallarĝa koridoro, ni haltis ĉe la alia flanko de la pordo en malgranda kvadrata skatolo. Ŝi ridis rapide kaj ekstaris, krucante la brakojn antaŭ si. Verŝajne estis mikrofonoj do ni diris nenion.


La bela vizaĝo de Irinia staris senmove. Estis kvazaŭ ŝi atendis ĉi tion de tri jaroj, kvazaŭ ŝi scius, ke fine ŝi estos kaptita kaj punita, kaj ŝi konsentis. Eble ŝi ĉiam malklare revis veni al Ameriko kun ĉi tiu miliono. Mi sentis, ke tio, kio okazas nun – la pistoloj, la soldatoj, la malgrandaj kvadrataj ĉambroj – estas kiel ŝi antaŭvidis la finon. Ŝi kunportos la sonĝon en la tombon. Mi ne volis diri al ŝi, ke ŝi ne tro zorgu, ke ni ne fartas tiel malbone. Sed la ĉambro verŝajne estis cimumita, do mi ne kuraĝis diri al ŝi, kion mi havis sur mia zono kun la mono. Tial mi restis proksime al ŝi kaj surmetis esperplenan vizaĝon ĉiufoje kiam ni rigardis unu la alian.


La pordo malfermiĝis kaj Miĥail Barnishek staris kun sia danĝera pistolo. Li ridetis al mi, kaj ĝi estis minaca rido. "Vi ne estas tre parolema, ĉu, Carter?"


"Ne, se mi scias, ke vi aŭskultas."


La rideto restis kaj li kapjesis. - Vi ankoraŭ parolas. Ni baldaŭ ekscios, kial la fama Nick Carter venis al Moskvo kaj kial nia talenta baletistino estis elektita por helpi lin.”


“Mi pensis, ke mi jam klarigis tion al Popov. Vi scias, pri tiu rezervujo en Siberio kaj kiel rusaj virinoj kondutas en lito."


La rideto malaperis. "La ridado baldaux cxesos, Carter. Se vi baldaux sentos, ke via cerbo komencigxos furiozi, vi nur povos pensi pri la doloro. Tiam vi ne plu ridos."


“Ho, ni ĉiuj ĝojas. Kie estas Serge? Se mia cerbo estas fritita, ĉu ĝi vere volas esti ĉe la barbekuo? »


Barnishek perdis paciencon kun mi. Li kunpremis la lipojn kaj direktis sian kapon al la ĉambro malantaŭ si. Irinia kaj mi eniris. Ni denove marŝis laŭ la betona koridoro. Sed la pordoj ambaŭflanke estis malsamaj. Ili aspektis masivaj kaj nur travideblas tra maŝkovrita kvadrato. Ĉi tiuj estis ĉeloj.


Por la unua fojo post nia kapto, mi sentis, ke Irinia timas. Ne estis timo pri la videbla surfaco sur ŝia vizaĝo; Tian timon vi rimarkas nur post zorge ekzameno. Vi povis vidi, ĉu ŝi fumas cigaredon, kiel ŝia mano tremus, se ŝi tenus serpenton. Vi rimarkus, kiel ŝi ektremus, se vi alproksimiĝus al ŝi de malantaŭe kaj tuŝus ŝin. Vi povis vidi ĝin en la ovalaj okuloj, en la timema rigardo, kvazaŭ la cervo vidus la flamojn veni el la ĉaspafilo kaj scius, ke la kuglo trafos lin. Ĝi estis timo kiu disvolviĝis dum tri jaroj, kaj dum tiu tuta tempo ĝi estis tuj sub la surfaco, kiel aervezikoj sub densa glacio sur rivero. Nun ĝi ekaperis kaj Irinia purigis ĝin. Mi rapide staris apud ŝi kaj kaptis ŝian manon. Mi premis ŝian manon kaj varme ridetis al ŝi. Ŝi vidis okazon respondi al li, sed kiam ŝi rigardis min, ŝi turnis la kapon ŝokita, kun maltrankvila, nervoza movo. Ili haltis antaŭ unu el la pordoj. Li prenis ŝlosilĉenon el sia mantopoŝo kaj malfermis la pordon. La sono de la ŝlosilo en la seruro ŝajnis obtuza, kvazaŭ la pordo estus same dika kiel banka monŝranko. Kiam li malfermis la pordon, ni estis salutitaj de glacia malvarmo. Sekvis la odoro de urino kaj ratfeo.


- Vi atendos ĉi tie, ĝis ni finos la pridemandadon. Ni ŝatus vidi vin senvestita antaŭ ol ni kondukos vin al la juĝejo, sed tie estas sufiĉe malvarme kaj mi ne pensas, ke vi memvole demetos viajn vestojn. Ni havos iun prizorgi ĝin post kiam vi estos neŭtraligita.


"Barnishek," mi diris, "vi estas bona ulo."


Ni estis puŝitaj en ĉelon kaj la pordo estis fermita. Estis fenestro ĉirkaŭ kvar metrojn super la tero. Mi vidis la neĝon fali. La ĉelo estis ĉirkaŭ tri kvadrataj metroj. Estis necesejo kaj estis lavujo.


Ne estis lumo. Mi serĉis vojon al la lavujo kaj trovis Irinian tremantan.


"He," mi diris gaje, "kio estas ĉi tio nun?"


"Mi sciis, ke ĝi finiĝos tiel," ŝi flustris per tremanta voĉo. "Mi ĉiam sentis, ke mi ne havas veran ŝancon."


"Ni havas ŝancon," mi diris, stariĝante. Mi eltiris mian ĉemizon el mia pantalono. "Ni devas rigardi la situacion entute. Ni havas ŝancon ĉar ni havas eksteran muron ĉi tie.” Mi malfermis la monkeston sur mia zono. Mi sciis, kiuj skatoloj enhavis malsamajn kapsulojn. Mi kaptis tri ruĝajn obuskapsulojn.


"Niĉjo?" frua Irinia per tremanta voĉo. "Kio ..."


"Mi ne ŝatas ĝin ĉi tie kaj mi ne pensas, ke ni foriru." Mi silentis iom da tempo. "Irinia, ĉu vi pretas iri?"


"Mi... kion vi diras, Noĉjo?" Almenaŭ ŝia voĉo ne plu tremis.


"Respondu al mi unu demandon," mi diris. Ĉu vi konas la vojon al tiu instituto de ĉi tie? Ĉu vi povas trovi ĝin?


"Mi... mi... opinias tiel. Jes, sed..."


"Do faru paŝon malantaŭen, ĉar ni foriros de ĉi tie tuj post la eksplodo." Mi ne sciis kiom potencaj estas la ruĝaj kapsuletoj, sed mi sciis, ke mi devas forĵeti ilin. mi diris al Irinia de malantaŭe. Tiam mi premis min kontraŭ la pordo, prenis unu el la kapsuloj en mia dekstra mano kaj ĵetis ĝin de mia kokso en la celregionon.


Komence aŭdiĝis kvieta bruego, poste sekvis laŭta eksplodo. La muro fulmis blanka, poste ruĝa, poste flava. La eksplodo estis kiel kanono. Cementa polvo kirlis ĉie. Kaj estis truo. De la Moskva strato estis sufiĉe da lumo por ke ĉio estu videbla. Tiu ĉi rattruo ne estis sufiĉe granda.


"N-Nick," diris Irinia de malantaŭ mi.


Mi aŭdis la piedfrapadon de piedoj sur betono ekster nia ĉelo. "Malsupren!" mi ordonas. Mi ĵetis alian ruĝan kapsulon en la truon en la muro.


Okazis alia eksplodo, sed ĉar jam estis truo tie, la plej granda parto de la derompaĵoj elfalis. Peco da cemento skuiĝis kaj falis krake. La polvo kovris min, sed nun estis sufiĉe granda truo. Mi aŭdis la sonon de ŝlosilo en la seruro.


Mi diris al Irinia - 'Ni foriru!'. Mi ne devis diri ĝin dufoje kaj ni kuris al la granda truo. Ĝi havis la formon de neregula triangulo kaj estis proksimume unu kaj duono metroj ĉe sia plej larĝa punkto. Unue mi liberigis Irinian. Antaŭ la kavo estis mallarĝa kornico, kaj de tie ĝi estis pli ol du metrojn for de la trotuaro. Ŝajnis al mi, ke la soldatoj ne daŭros longe por eliri kaj alproksimiĝi al la konstruaĵo, do ni ne havis tempon por perdi. Irinia eĉ sekundon ne hezitis. Ŝi sidiĝis sur diseriĝanta kornico kaj tuj malsupreniris. Ŝi malsupreniris kaj turnis sin, levante sian robon ĝis la talio. Feliĉe, ŝi demetis siajn ŝuojn, kaj feliĉe la neĝo sur la trotuaro estis sufiĉe densa por rompi ŝian falon iom. Mi forĵetis ŝiajn ŝuojn en la momento, kiam la ĉela pordo malfermiĝis malantaŭ mi.


Estis alia kapsulo en mia mano. La unua estis atako kontraŭ la atakanto tra la pordo. Kiam ili vidis min levi mian manon por ĵeti ion, li turnis sin kaj plonĝis tra la soldatoj kiuj amasiĝis malantaŭ li. Li ne sciis, kion mi ĵetas al li, sed li sciis, ke la soldatoj devas kovri lin. La kapsulo trafis la pordkadron ekzakte kiam unu el la sekreta polico pafis pistolon. Peco da betono eliris tuj super mia kapo. Mi havis ideon, ke mi povus kaŝi. La eksplodo miregigis kvin virojn kaj frapis la masivan pordon de ĝiaj ĉarniroj. Mi aŭdis Barnisek krii, sed mi ne ĉesis aŭdi kion li diris. Mi ĉirkaŭvolvis la ŝtofon mian dorson, eliris kaj saltis.


Mi kuregis al la bela diketa neĝblovo, esperante, ke ĝi ne kaŝas fajrobriganton aŭ ion. Irinia jam transiris la straton kaj atendis min ĉe la angulo de la strateto. Frapeto de sekundo poste mi flugis tra la aero kaj denove aŭdis Barnisek. Kaj estis io pri tio, kion li diris, ke mi ne ŝatis; Io misfunkciis.


Mi stariĝis en neĝblovo kaj falis sur la trotuaron. Kvazaŭ iu verŝis sur min sitelon da glaciakvo, estis neĝo en mia ĉemizo, en miaj manikoj, sub la pantalono, mi devis salti dufoje antaŭ ol eliri el la neĝo. Ŝajnis al mi strange, ke ili ne pafis nin el la truo. Mi ankaŭ trovis strange, ke neniu soldato kun fusilo atendis ĉirkaŭ la angulo de la konstruaĵo dum la atako.


Mi kuris al la alia flanko de la strato, kie Irinia atendis. Mi prenis ŝian manon kaj ni kuris en la strateton. Kaj tiam mi subite komprenis, kial ni tute ne devas multe labori kaj marŝi. Mi malrapidiĝis kaj finfine haltis. Irinia staris apud mi, embarasita sur sia bela vizaĝo.


“Nick, ili sekvos nin. Vi devas trovi la aŭton kaj ŝteli ĝin se necese. Kun ĉiu peza elspiro, nuboj eliris el ŝia buŝo.


Sed ŝi ne aŭdis Barnisek kiel mi. Mi diris. - "Malbeno!"


Ŝi venis kaj staris antaŭ mi. “Kio okazis, Nick? Ĉu estas io malĝusta? '


Mi diris, "Irinia, ni ne bezonas kuri ĉar ili ne sekvos nin." Sed vi pravas - ni devas trovi aŭton. Sed ĝi estos tre danĝera."


Timo denove estis en ŝiaj okuloj. "Mi scias, ke ĝi estas danĝera," ŝi diris, "sed neniu scias, ke vi estas ĉi tie por ekscii, kio okazas en la instituto."


Mi ridetis malgaje. "Tio ne estas vera. Irinia, ili scias ĝin. Barnisek scias ĝin. Lia lasta ordono antaŭ ol mi saltis el la kavo estis ke ĉiuj trupoj devus iri al la instituto. Irinia, ili atendas nin tie. Barnisek aŭdis min demandis ĉu vi vi povis atingi de ĉi tie al la instituto. Estis mikrofono en nia ĉelo."


Ĉapitro 13


Unue ni devis atingi transporton. Irinia kaj mi marŝis malrapide laŭ la strateto, serĉante parkumitajn aŭtojn. Ne estas multaj aŭtoj en Moskvo; ĝi ne estas Los-Anĝeleso aŭ Novjorko. Ĉe la fino de la strateto ni turnis maldekstren en nelumigitan straton. La vojo estis plena de truoj kaj bezonis riparojn. La unua aŭto, kiun ni vidis, estis sufiĉe nova Moskviĉ. Sed kiam mi provis kontakti la dratojn, nenio funkciis. La posedanto faris specialan seruron sur la kapuĉo, kiu blokis kontakton kun la metalo.


Promeninte preskaŭ duonhoron, mi vidis kamionon parkita sur alia strato. Certe pasis horo aŭ du, tri. Ankoraŭ neĝis, kaj Irinia kaj mi tremis. La kamiono estis parkumita sur terpeco apud malgranda kupolhava domo kun suspendita pajla tegmento. Ne estis lumo en la domo.


Irinia kaj mi staris sur la trotuaro ĉe la flanko de la domo. Ĉi tiu domo estis inter ni kaj la kamiono.


"Kion vi pensas pri tio?" - mi demandis flustre.


Ŝi levis la ŝultrojn. “Vere al mi ne gravas, Noĉjo. Mi estas tiel malvarma, ke ne gravus al mi, se vi ŝtelus traktoron, kondiĉe ke ĝi havus hejtilon.” Ŝi ridetis rapide, poste frapis la manojn sur la korpon.


"Do ni iru."


Ni zorge ĉirkaŭiris la domon kaj direktiĝis al la kamiono. Estis neeble forpuŝi la aŭton de la domo sen bruo. La grundo estas frostigita kaj estos malfacile. Mi devis komenci ĝin surloke.


La kamiono ne estis tiom granda kiel usona dizelgiganto. Mi taksis ĝin je ĉirkaŭ tuno kaj duono kaj ĝi aspektis tre malnova. Ĝi estis taŭga por transporti ĉion de kokida sterko ĝis ŝafoj.


"Kia koloro laŭ vi ĝi estas?" - demandis Irinia. Ŝajnis al mi, ke mi ridetas. "Kiun koloron vi volas?"


Ŝi haltis. "Ĉu vi ŝercas min?"


Ni estis ĉe la kamiono kaj mi ne respondis. La pordo ne estas ŝlosita. Mi malfermis ĝin kaj atendis Irinian. Ŝi grimpis enen kaj sidiĝis. Mi eniris kaj tenis la pordon malfermita dum momento. Mi ne sciis, ĉu la afero komenciĝos kaj mi ne volis veki iun batante la pordiston dum la startigilo funkciis.


Irinia ankoraŭ tremis dum mi ludis per la ŝaltildratoj. La aŭto estis malnova; li devis trairi ĉirkaŭ unu milionon kaj duonon da kilometroj. Nur en Rusio, Meksiko kaj Sudameriko tiaj kamionoj daŭre veturas ĝis estas absolute neeble por ili moviĝi.


Kiam mi tranĉis kaj konektis la ŝaltajn dratojn, mi havis kelkajn malagrablajn pensojn. Mi daŭre pensis, ĉu vi povas imagi kamionon sidantan ĉi tie sur ĉi tiu malplena terpeco ĉar la malbenita afero ne povus moviĝi eĉ se vi puŝus ĝin? La malantaŭo povus manki, aŭ eĉ la motoro. Estis agrable pensi, ke la posedanto parkumis ĝin tie ĉar ĝi estis tiel oportuna, sed ankaŭ povus okazi ĉar la aŭto ne plu funkciis.


Irinia denove donis al mi tiun ovalan rideton. Mi palpebrumis al ŝi. "Estas bone scii, ke mia bebo fidas min," mi diris per mia plej bona Bogart-voĉo.


Ŝi sulkigis la brovojn. Ruse ŝi demandis: "Kia moko, Noĉjo?"


mi respondis per la voĉo de Bogart. "Estas ŝerco, kiu ĉiam estas tie, la amiko de niaj danĝeraj uloj."


Ŝi tremis pro la malvarmo. Pri ŝi, mi parolis kiel la svahila. Sed mi devis rigardi ŝin kaj mi vidis, ke la kruroj de ŝiaj nekredeblaj dancistinoj estas nudaj bone super la genuoj. Ĉi tio tute ne helpis miajn provojn ŝteli la kamionon. Mi gratis mian gorĝon kaj reiris al la laboro. Kiam mi finis, mi sidiĝis rekte kaj frotis miajn manojn. Estis tiel diable malvarme, ke mi tute ne sentis miajn fingropintojn. Mi frapetis la kruron de Irinia por rehavi la senton, poste mi klinis sin antaŭen. Fajrero okazis dum ligado de la dratoj. Mi trovis la startigilon maldekstre de la kluĉilo. La paŭzostreko aspektis simila al la malnova Pontiac de 1936, kiun mi havis kiel infano.


Irinia ektremis forte. Neĝo formis tavolon sur la glaco. Ĝi estis malmoderna glaco farita el du kvadratoj da vitro apartigitaj per dika metala bastono.


"Kontaktu," mi diris, premante la startpedalon per mia piedo.


La motoro unue turnis malrapide, poste ekfunkciis pli rapide. Li ternis kaj mortis. Mi tajpis "choke" en la streketon, poste denove premis la startigilon. Mi rigardis la domon por vidi ĉu estas lumoj ŝaltitaj. La kamiono havis bruan startigilon. Mi eltiris la sufokilon kiam la motoro ekfunkciis. Ĝi komencis supren, kaj kiam ĝi komencis terni denove, mi eltiris la sufokilon iom pli. Li daŭre laboris.


"Niĉjo!" - vokis Irinia. Ŝajnas, ke ili forlasas la domon...


Mi ŝaltis la akcelilon kaj la aŭto veturis malrapide. Mi povis aŭdi la glacion kraki sub ni dum ni malrapide veturis tra la areo. La malantaŭaj radoj iom glitis, sed mi redonis la gason ĝis ni akcelis...


Dum ni veturis sur la straton, Irinia rigardis tra la malgranda malantaŭa fenestro.


"La ĉefa pordo malfermiĝas," ŝi diris.


"Se ili havas alian aŭton, mi pensas, ke ni iru pli rapide ol li - iom pli rapide."


Ni nun veturas laŭ la strato. Mi rigardis tra la ĵus fermiĝinta pordo. Mi sentis la butonon de la viŝilo de la glaco sur la antikva instrumentpanelo. Mi ŝaltis ilin kaj ili faris ĝin. Necesis iom da tempo antaŭ ol ili "balais la neĝon" sed tiam mi povis rigardi eksteren. Post kiam mi ŝaltis la lumon, mi povis vidi la vojon eĉ pli bone.


"Ni iru!" - diris Irinia surprizite.


"Kion vi diras al mi pri ĉi tio?" Mi rigardis la sensilojn. La baterio ŝajnas esti en bona stato; la temperaturo altiĝis al normalo; la tanko estis proksimume duonplena.


Irinia rigardis la butonojn sur la panelo. “La viro certe veturis ĉi tiun aŭton pli ofte en ĉi tiu vetero. Krom se ĝi estas misa, eble ĉi tio estas! Ŝi premis la butonon kaj ni ambaŭ aŭdis bruadon. Komence la aero estis malvarma, sed post iom da tempo la kajuto fariĝis pli varma.


"Ĝoje renkonti vin," mi diris. "Kio estas la direkto al la instituto - aŭ ĉu vi volis diri al mi, ke ni ne povas eliri de ĉi tie?"


Irinia rigardis min maltrankvile. “Nick, kiel ni venos tien? Vi diris, ke ili scias, ke ni iros tien. Ili atendas nin. Serge diris al mi, ke la instituto estas granda. Ĝi situas en pluraj konstruaĵoj ĉirkaŭitaj de altaj pordegoj. Ĝi estas kutime bone gardata, sed se la sekreta polico scias, ke vi venas... Ŝi haltis.


"Ni unue devas alveni tien," mi diris, provante malpezigi mian voĉon. “Ĉu ni detruas la instituton aŭ ne dependas de tio, kio okazas tie. Kiam ili eksperimentas sur musoj por trovi kuracon kontraŭ kancero, ni malaperas el Rusio fulmrapide kaj raportas ĝin. Sed vi diris, ke ili uzas fortajn virojn."


Irinia kapjesis. "Serĝo neniam volis konduki min tien pro sekurecaj kialoj." Ŝi ridis. "Serge interesiĝis nur pri unu afero. Li elkondukis min sufiĉe longe por ke ĉio aspektu bonorde, kaj poste ni rekte reiris al mia loĝejo." Ŝi tremis videble, kvankam estis sufiĉe varme en la aŭto nun. "Li vere vere. timigis min kelkfoje. Foje li dirus ion aŭ rigardis min en maniero kiel mi trovis timiga."


Mi kapjesis. “Mi pensas, ke li estas sur la rando de la abismo. Longe li ŝvebis inter normaleco kaj frenezo. Eble tio, kio okazis ĉi-vespere, kiam li envenis kun ni, sufiĉis por doni al li la lastan vorton. Sed Barnisek estas la homo, kiu ĝenas min. Li estas tro batalema, tro ambicia. Li eble suferas de ia neŭrozo, sed ĝi havas nenion komunan kun frenezo. Li ĝenas min ĉar li estas tre bona pri sia laboro. Estas malfacile taksi tian homon, kiu ne havas amikojn, kiu ne fidas al iu ajn. Li estas neantaŭvidebla kaj malfaciligos al mi aferojn."


— Sur la sekva strato, turnu maldekstren, — diris Irinia. "Mi konas la vojon ĉar Serge preskaŭ kunportis min unufoje. Estis parto de renkontiĝo pri tio, kion mi... farus por li. En la lasta momento li turnis sin kaj prenis min hejmen. Tiam li preskaŭ devigis min ĉiuokaze fari ĉi tio.” Ŝi glitis al mi kaj metis sian brakon ĉirkaŭ mian brakon.


"Ni iras al Ameriko," mi diris. "Kaj per ĉi tio ni povas fini tion, kion ni komencis."


Ŝi pinĉis mian manon. Tiam ŝi frostiĝis. “Jen ĝi estas, ĝuste antaŭ ni. Jen la instituto.


Ni ankoraŭ ne estis tie, sed mi vidis la pordegon malklare. Mi tuj estingis la lumojn kaj veturis la kamionon sur la trotuaron. Ni atendis kun la motoro zumanta ĝis niaj okuloj alĝustigiĝis al la mallumo. Ni estis proksimume kvindek metrojn for.


La vojo kondukis al metala dratbarilo; ĝi kuris ĉirkaŭ la konstruaĵoj, estis pli ol tri metrojn alta kaj pintis per tri antaŭaj fadenoj el pikdrato.


Mi kliniĝis antaŭen, ĉirkaŭvolvinte miajn manojn ĉirkaŭ la stirilon, aŭskultante la fajfilon de la antaŭaj viŝiloj kaj la zumon de la malrapide turniĝanta motoro. Mi aŭdis la obtuzan sonon de hejtado en la fono. Mi sentis Irinian kontraŭ mi. Ĉi tiu kabano estis komforta; Estis facile imagi la kamionon kiel la kamploĝanto, en kiu Irinia kaj mi estis ekstere. Kaj tiam mi vidis Barnisek.


Li staris ekster la pordego kun granda stanglampo. Viroj en uniformo staris ĉirkaŭ li kaj li bojis ordonojn. Spotlumoj estis instalitaj malantaŭ la pordegoj. Barnisek portis mantelon kun kapuĉo. Estis sufiĉe da lumo venanta de proksima konstruaĵo por distingi lian vizaĝon. Sed eĉ sen la lumo, mi scius, kiu li estas, per la maniero, kiel li donis siajn ordonojn. Ĉi tio estis Barnisek en sia elemento, en sia gloro. Supozeble, li vidis sin kiel malnovmoda reĝo sur blanka virĉevalo, donante ordonojn al miloj da subuloj.


Sed ĝi estis ege efika, mi devis aprezi ĝin. Mi vidis Serge Krasnov kiel eksplodilon. Vasilij Popov estis danĝera, eble eĉ pli danĝera ol Barnisek. Sed mi konis Popov, li konis sian vivon, sian reagon. Mi povus antaŭdiri, kion li faros. Kaj tiam, dum mi rigardis lin sendi siajn virojn en grupoj de kvar aŭ kvin, mi konstatis, ke li faras tre gravan eraron.


Ĉi tio estis komprenebla. Se vi scius, ke malamika agento venas por inspekti la konstruaĵon kaj detrui ĝin, kiel vi kredus, ke ĉi tiu agento venos? Sperta militisto kovras ambaŭ flankojn. Mi sciis, ke la pordego estas rigardata. Sed kulpo de Barnisek estis, ke li tromemis — aŭ eble subtaksis min. Li staris ĉe la pordego kun lanterno en unu mano kaj pistolo en la alia. Kaj li estis tute sola.


Mi iris per aŭto. mi diris al Irinia. - "Malsupren!"


Ŝi obeis senhezite. Sed antaŭ ol ŝi plonĝis, ŝi kisis min sur la vango. Mi eĉ ne rimarkis, ke ŝi ankoraŭ estas en la aŭto. Mia menso registris, kalkulis, taksis distancojn. Pasas tiom da tempo, tiom da metroj ĝis la pordego, tiom da sekundoj. unua enirpermesilo, poste due al Barnisek, kiu krias kaj pafas unu-dufoje, sufiĉe da sekundoj por kapti lin antaŭ ol la soldatoj aperos. Kaj la provokanta necerteco — kie estis Serge Krasnov? Kie estis Vasilij Popov?


Kion li faris? Estis aferoj, kiujn oni devis forlasi por esti feliĉa. Haste evoluinta plano povas esti elpensita en sekundoj. Plano pri kiu estis prilaborita dum horoj aŭ tagoj povus same funkcii.


Barnisek sciis, ke renkontiĝo atendas min. Bone, mi povus vivi kun tio. Sed li ne sciis kiam aŭ kiu vojo. Liaj soldatoj atendis, ke mi sekrete marŝu al la barilo per tondilo. Aŭ eble mi iru per ŝovelilo kaj fosu sub la pordegon.


Mi antaŭeniras. Mi veturis malrapide en unua rapido kaj zorge pliigis la rapidon. La enirejo al la pordego estis fermita meze per ĉeno. Barnisek staris dekstre, kun la dorso al la celo, kaj rigardis unue en unu direkto kaj poste en la alia laŭ la celo. Malantaŭ ĝi staris la unua el kvar konstruaĵoj. La aliaj tri estis malgrandaj, ne pli grandaj ol triĉambra domo, kaj estis parte ĉirkaŭitaj de granda konstruaĵo, preskaŭ la grandeco de aviadilhangaro. La spotlumoj ankoraŭ ne estis ŝaltitaj.


Mi proksimiĝas. La malnova kamiono ekmoviĝis. Mi rapide kovris la distancon ĝis la pordego. Mi eniris la duan rapidon sen depreni miajn okulojn de la dorso de Barnisek. Neĝeroj kirliĝis kontraŭ la glaco. La malantaŭaj radoj glitis tien kaj reen iomete. Ĝi estis unu-pafa atako. Se mi haltus, mi ne pluirus. Tiuj malantaŭaj radoj nur turniĝas sur la glacio. Li tenis la kapon iom klinita. Mia rigardo falis sur lin. Jes, kamarado, vi aŭdis ion, ĉu? Ŝajnas, ke iu veturos la aŭton, ĉu? Kaj nun vi scias ĝin, ĉu? Kamiono. Ĝi iras rekte al la pordego kaj iras pli rapide.


Antaŭ ol li eĉ plene turniĝis, lia pafilo estis levita. Mi aŭdis lin krii. La pordego estis ĝuste antaŭ mi. En dua rapido mi laŭeble plirapidigis la malnovan motoron. Sekundon antaŭ ol la antaŭo de la kamiono trafis la pordegon, mi premis la akcelpedalaron al la planko. Mi aŭdis akran baton dum Barnisek pafis rapidan pafon. Estis kraŝo kiam la nazo de la malnova kamiono ramis la pordegon en la mezo. La pordego kliniĝis internen, pendis momenton sur streĉita ĉeno, kaj svingiĝis kiam la ĉeno rompiĝis. La ĝusta celo trafis en la vizaĝon de Barsnishek. La soldatoj alproksimiĝis al la angulo de la konstruaĵo maldekstre de mi. La aŭto glitis iomete kiam mi eniris la pordegon. Nun ŝi tute elglitis. La malantaŭo de la aŭto komencis turniĝi dekstren.


Irinia kaptis mian kruron. La turnadmovo de la maŝino igis min renversi supren kaj malsupren kiel ŝtopilo en bankuvo. Nun ni glitas flanken al la angulo de la konstruaĵo. La soldatoj direktis siajn armilojn al ni. La du viroj tiam faligis siajn pistolojn, turnis sin kaj forkuris. La aliaj restis senmovaj ĝis ili estis trafitaj de aŭto. La malantaŭo de la kamiono ramis la angulon de la konstruaĵo, kaj mia kapo trafis la flankan fenestron dum la malantaŭa fino iris la alian vojon.


Mi aŭdis la pneŭojn gliti en la neĝo. Ni alproksimiĝis al du kurantaj soldatoj. Unu el ili turnis sin, kuris reen kaj levis la manojn kvazaŭ li volus haltigi alirantan aŭton. Liaj malfermitaj manplatoj malaperis de lia vizaĝo kaj sub la kaleŝo. Aŭdiĝis obtuza sono kaj ni ŝanceliĝis dum ni parolis pri ambaŭ viroj. Mi aŭdis plurajn pafojn. La malantaŭa fenestro rompiĝis. Ni veturis malsupren rektangule al la pordego.


Mi ne sidis kaj atendis por vidi kio okazos. Mi daŭre veturis, penante stiri ĉi tiun malnovan aŭton en la dekstran vojon. Ŝajnis, ke ni estas ĉirkaŭitaj de pafantaj soldatoj. Mi tute ne sciis, kie estas Barnisek.


La neĝo kuŝis alte ĉe la piedo de la pordego. Ni veturis kun la maldekstra antaŭa bufro levita supren de la trafo. Mi rigardis flanken kaj vidis la pordon de granda konstruaĵo.


Mi vokis. - "Irinia!"


Ŝia kapo leviĝis de ie antaŭ la sidloko. Ŝiaj haroj pendis antaŭ ŝiaj okuloj. "Puf!" Tiam: "Ĉu tio estas usona esprimo?"


En tiu momento ni trafis la pordegon. La bufro fleksiĝis kaj tenis la antaŭon de la kamiono senmova dum la malantaŭo turniĝis. La pordegaj folioj komencis kraki. La pordegfostoj fleksiĝis kaj elŝprucis el la tero. La kamiono faris truon tiel grandan ke li veturis tra ĝi. Ni glitis ankoraŭ unu aŭ dudek metrojn kaj haltis meze de neĝblovo. Je mia surprizo, la motoro daŭre funkciis. Kio eĉ pli surprizis min estis, ke mi vidis okazon eltiri lin el la neĝblovo. Mi volis certigi tion antaŭ ol foriri. Iri al kolegio estis nur duono de la ŝerco; ni ankaŭ devis eliri el ĝi.


Irinia denove sidiĝis. Mi etendis la manon kaj malkonektis la du ŝaltilajn dratojn. La motoro tuj haltis.


La kuglo flugis de la tegmento de la kabano. Ni parkis kun la malantaŭo de la kamiono turnita al la rompita pordego. Li staris tie, kvazaŭ ni ĵus trapasus la pordegon kaj nun reirus.


Mi jam elprenis mian ĉemizon el mia pantalono kaj malbutonumis ĉiujn klapojn de mia monzono. Alia kuglo iris tra la fenestro malantaŭ mi. En mia mano mi havis ruĝan kapsulon kun granato kaj du bluajn kapsulojn kun fajro.


“Irinia,” mi diris, malfermante la pordon de la kamiono, “ĉu vi estas en ordo? Ĉu vi povas aŭdi min? '


'Jes.' Ŝiaj haroj estis matigitaj kaj estis malgranda grataĵo sur ŝia frunto.


"Kiam mi diras ĉi tion, kuru al la granda konstruaĵo." Mi saltis el la kamiono kun Irinia.


Ni estis salutitaj per serio da pafoj, sed estis tro mallume por bone vidi. La kugloj trafis la kamionon, kelkaj trafante neĝblovon.


Mi ĵetis granadkapsulon kaj vidis plurajn homojn disŝiritaj de la oranĝflava eksplodo. Aŭdiĝis laŭta bruego. Tuj post tio, mi ĵetis la bluajn kapsulojn unu post la alia en la pli malgrandan konstruaĵon. Ili brue klakis kaj ekflamis la flamoj. Preskaŭ tuj la domo ekbrulis.


mi kriis. - 'Ni kuru nun!'


Ni kuris man en mano dum mi kroĉiĝis al mia zono serĉante pli bluajn kapsulojn. Mi kaptis du pliajn kaj ĵetis ilin en alian pli malgrandan konstruaĵon. Estis fajroj. Ni alproksimiĝis al la rompita pordego kaj vidis, ke granda nombro da soldatoj klopodas estingi la fajrojn. Konsiderante la fervoron kun kiu la viroj laboris, tiu institucio devis esti tre grava. Sed la Specialaj Efektoj faris bonan laboron. Estis preskaŭ neeble estingi ĉi tiujn fajrojn.


Mi puŝis Irinian antaŭ mi kaj montris al la pordo de granda konstruaĵo. Mi sekvis ŝin — kaj kuris rekte en la pugnon de Barnisek.


La bato trafis min sur la maldekstra vango. Li batis kurante kaj perdis la ekvilibron. Sed kiam li povis perdi sian ekvilibron, mi estis kvarpiede. Mia maldekstra vango brulis. Tiam mi vidis kvar soldatojn kapti Irinian.


Ne estis multe da lumo, sed la flamoj donis al la medio fantoman batalkampefikon. Mi vidis Irinian ĵeti unu el la soldatoj sur ŝian ŝultron kaj bati la duan en la kolon per karateo. En tiu tempo Barnisek resaniĝis sufiĉe por ataki min.


Ŝajne li perdis sian pafilon kiam li estis trafita de la pordego. Li malrapide alproksimiĝis al mi. Mi resaltis kaj donis ĝin rekte al lia orelo. La bato miregigis lin, sed li estis forta kiel bovo. Li nur turnis sin. Ie sonis alarmo. Estis tro da aktivado por ĝuste administri ĉion. Mi sentis akran doloron en mia maldekstra flanko, kaj antaŭ ol mi povis retiriĝi, Barnisek pugnobatis min en la stomakon. Li iĝis tromemfida kaj prenis la tempon por aranĝi aferojn. Mi mem trovis la tempon por tio. Mi faris paŝon malantaŭen, movis mian pezon al mia dekstra kruro, prepariĝis por svingiĝi por meti mian ŝultron malantaŭ ĝi, kaj sentis la kraŝon de pugo inter miaj skapoloj. Miaj piedoj glitis. Mi falis kvarpiede. Purpuraj, ruĝaj kaj flavaj lumoj ekbrilis en mia kapo. Barnisek paŝis al mi kaj permesis al sia kruro leviĝi al mia vizaĝo. Mi ruliĝis dekstren, kiam piedo preterkuris min. La pugo de la pafilo trafis la neĝon kie mia kapo estis. Mi daŭre ruliĝis.


Ili rapide venis sur min. La soldato glitis, sed rapide resaniĝis. Li estis maldekstre de mi, Barnisek dekstre. Mi kaptis unu el la venenaj sagoj de mia zono. Mi sentis unu kaj ŝajnigis ĝin kiam mi ekstaris.


La soldato havis ambaŭ brakojn ĵetitaj trans la dekstran ŝultron kaj tenis sian fusilon, celitan kiel misilon lanĉotan. Barsnishek tenis siajn grandajn manojn malfermitaj. Tio sufiĉas por mi. Mi mallevis mian maldekstran manon en arko kaj batis la soldaton sur la nazon per mia manplato. Mi sciis precize kiel ĉi tiu bato estos liverita. Mi sciis, ke lia nazo estos rompita kaj ke ostaj fragmentoj penetros lian cerbon. Li daŭre levis sian pafilon kiel lancon, preta por bati. Sed mia bato dispremis lin, glaciigis lin kiel la neĝo ĉirkaŭ ni. Li malrapide sinkis sur la glitigan glacion. Li estis morta antaŭ ol li trafis la teron.


En mia dekstra mano mi havis venenan sagon. La malamiko alproksimiĝis. Estis terura mieno de malamo en liaj okuloj. Ankaŭ mi tedas pri li.


Mi turnis min por teni lin je brako. Mi ne kredas, ke eĉ minuto pasis post la unua bato. Mi direktiĝis al Barnisek kun pinto de sago. Mi sentis etan reziston al la pinto ĝis ĝi penetris lian gorĝon kaj komencis movi plu. Li estis fraponta min en la vizaĝon per sia granda pugno. Li eĉ povis atingi ĝin per sia pugno. Li tiam mortis surloke. La veneno ekvalidus ene de dek sekundoj. Pasis multe malpli da tempo. Kiam Barnisek mortis, li simple falis en la neĝon. La malmoleco malaperis de lia vizaĝo kaj li aspektis kiel malgranda, malbela infano.


La kuglo ĵetis neĝon al mia maldekstra kruro. La dua kuglo trafis malproksime dekstren. Kelkaj viroj provis ŝpruci la fajron per akvo, sed la akvo en la tuboj frostiĝis. Mi decidis lanĉi kelkajn pliajn obusojn.


Mi forkuris, tiris la bluajn fajrokapsulojn de mia zono kaj forĵetis ilin kiel eble plej rapide.


Irinia malaperis!


Ĉi tiu penso trafis min kiel vangofrapo. Mi memoras, ke ŝi estis ĉirkaŭita de kvar soldatoj. Ŝi malŝaltis du; ŝi estis forte trafita de malantaŭe, kiam unu el ili prenis ŝin kaj forportis ŝin. Kie?


Ĉirkaŭe furiozis fajroj. La du malgrandaj konstruaĵoj estis nenio pli ol fumbariloj. La tria konstruaĵo ankaŭ brulis. La flamoj eĉ atingis la eksteran muron de la ĉefkonstruaĵo. Ili certe alportis Irinian tien.


Mi, peze spirante, ĉirkaŭrigardis. La soldatoj estis okupataj estingante fajrojn. Estis dek du, dek tri lokoj, kie la kapsuloj brulis. Mia spiro estis kiel la vaporo de malnova lokomotivo supreniranta monton. Kaj estis malvarme. Miaj lipoj estis malmolaj, mi apenaŭ sentis ilin per miaj fingropintoj. Rusaj frostoj venkis du mondajn potencojn. La homoj fuĝis de la potenca armeo de Napoleona, kiu bruligis ĉion sur sia vojo. Kaj kiam la francoj trovis sin en la koro mem de Rusujo, severa vintro frapis. Ili trovis sin venkitaj kaj elĉerpitaj kiam ili finfine revenis al Francio. La sama afero okazis kun la trupoj de Hitler.


Mi ne iris kontraŭ Patrino Rusio, sed se mi ne rapide varmiĝos, ankaŭ mi fariĝos viktimo de vintro. La neĝo falis pli forte, tiel ke mi apenaŭ povis vidi la soldatojn ĉirkaŭ mi. Sed montriĝis bone, ankaŭ ili ne vidis min.


Mi direktiĝis al la ĉefkonstruaĵo kiam grupo de kvar homoj preteriris. La neĝo reflektis la flamojn, tiel ke la tuta cirkonferenco estis lumigita per ruĝa lumo. Mia ombro estis fajre ruĝa kaj tremanta. Kvar soldatoj ŝajnis ok. Iel ili ricevis akvon el unu el la tuboj kaj komencis verŝi sur la flamojn. Mi moviĝis singarde laŭ la muro ĝis mi atingis la angulon. La pordo devus esti ĉirkaŭ la angulo. Kiam mi rigardis rekte antaŭen, mi vidis rompitan barilon kaj kamionon en neĝblovo. Se Irinia kaj mi ne povus rapide eliri de ĉi tie, la aŭto estus tute kovrita de neĝo.


Soldato eliris el ĉirkaŭ la angulo kaj vidis min. Lia buŝo malfermiĝis. Li levis la fusilon dum mi mallevis mian pugnon en lian trakeon. Mia sekva bato trafis lin dum li falis. Ĉi tio estis lia morto.


Mi turnis la angulon kaj metis mian manon sur la pordotenilon. Rigardante lastan rigardon al la ŝarganta infera medio, mi malfermis la pordon kaj eniris. Mi estis frapita de la silento. Plena silento. Ne estis multe da lumo. Ĝi aspektis kiel granda forlasita magazeno. La muro estis betona, la muroj estis lignaj, kaj la plafonalteco estis 7 metroj. Mi klinis la kapon kaj aŭskultis.


Estis sono, sed mi ne povis identigi ĝin. Ĝi sonis kiel aro da ratoj, laŭta knaranta sono. Sed ĉi tiuj ne estis ratoj, ili estis io alia.


La magazeno estis dividita en kupeojn. La sono venis de ie antaŭe, kie mi nenion povis vidi. Miaj naztruoj pleniĝis per sala odoro, kiel la maro aŭ naĝejo. La aero estis humida. Mi sciis, ke devas esti akvo proksime.


Irina devis esti ĉi tie ie. Ŝajnis, ke ĉirkaŭ mi estis nur malplena spaco. Antaŭ mi estis obstaklo, kiu malhelpis min vidi, de kie venas la sonoj: pluraj cilindraj ujoj grandecoj de vinbareloj. Ili estis grandegaj, du el ligno kaj unu el vitro. Ili estis malplenaj.


Mi malbenis min pro ne povi preni unu el la fusiloj. Kiam mi volis ĉirkaŭiri la barelojn en la direkto de la knaranta sono, mi aŭdis alian sonon.


Ĝi estis maldekstre. Sonis kvazaŭ iu aplaŭdas per la manoj. Sed ne estis linio al li, kvazaŭ li tenus ritmon. Tiam mi malklare aŭdis obtuzan sonon de iu parolanta.


Mi premis min al la muro kaj malrapide moviĝis en la direkto de la sono. Grandega barelo staris denove antaŭ mi. Kion ajn ili faris, ili faris ion. Promenante ĉirkaŭ granda ujo, mi vidis malgrandan kvadratan oficejon dek metrojn for. La voĉo fariĝis pli klara. Kaj neniu aplaŭdis per la manoj. Iu batis iun en la vizaĝon.


Estis fenestro apud la pordo de la oficejo. Estis lumo interne. Kiam mi alproksimiĝis, mi rekonis la voĉon. Estis Serge Krasnov. Sed estis stranga tono en lia voĉo. Mi glitis ĝis la punkto, kie la oficeja muro konektiĝis al la muro de granda konstruaĵo. Mi klinis min kaj glitis laŭ la oficeja muro. Mi haltis tuj sub la fenestro. La pordo de la oficejo estis malfermita, kaj mi klare aŭdis Krasnov-on. La lumo venanta tra la fenestro trafis mian kapon. Mi aŭskultis.


Estis alia bruego kaj Irinia kriegis. 'Paroli!' Krasnov diris ruse. La stranga sono en lia voĉo daŭris. “Sed mi devus scii, ĉu ne? Ĉiuj ĉi tiuj demandoj temas pri la instituto kaj mia laboro ĉi tie.”


“Serĝo, mi...” Irina estis fortranĉita per alia vangofrapo. Mi volis mem eniri kaj vangofrapi Serĝon, sed ŝajnis al mi, ke mi aŭdus pli, se mi kaŝus min kaj atendos.


— Ĉu vi aŭdas! Serge estis kolera. “Vi uzis min! Mi diris, ke mi amas vin kaj vi ĵus uzis min. Vi ŝajnigis esti bona ruso, nia fama baletistino.” Li mallaŭtigis sian voĉon, malfaciligante la komprenon. - Kaj vi ĉiam estis spiono por la kapitalistoj. Sed mi amis vin. Mi konstatus mian pozicion ĉi tie pri la instituto; ni povus foriri kune; ni povus eĉ forlasi Rusion, eble al Jugoslavio aŭ Orienta Germanujo. Sed. . Lia voĉo rompiĝis. "Sed jen kio vi estas. Sur la tero kun ĉi tio... ĉi... Carter. Kaj plaĉis al vi, kion li faris al vi." Li ekploregis. "Kaj mi staris tie, kiel infano, ĉe la pordo, mirante. se vi forgesis malŝalti la lumon. Kaj kiel idioto, mi kredis viajn mensogojn. Vi nur provas foriri de mi. Vi sciis, ke li atendas vin tie."


Mi aŭdis la voĉon de Irinia. “Ĝi okazis, Serge. Ĉi tio tute ne estis la kazo. Ĝi nur okazis tiel; ni ne intencis. Ni... — Denove la sono de trafo. Irinia kriis kaj eksilentis. Iom poste ŝi demandis: "Kion vi faros kun mi?" Krasnov eligis laŭtan, kriantan ridon. “Ĉu vi faros ĝin, mia anĝelo? Mia kara, kara anĝelo! Pli krianta ridado. “Aŭskultu, mia anĝelo, vi estas tro bona por mi, tro fama, tro bela. Mi montros al vi ion, kion vi rimarkos. Mi montros al vi kelkajn amikojn, kiuj volonte kaptos vin.


Mi komprenis, kio okazis al Serge Krasnov. Ĉiuj tiuj jaroj pasigitaj en malespera reĝimo, luktante por teni la venantan frenezon for de li, provante ŝajni normala, imponante aliajn per la inĝenia maniero kiel li administras la instituton, kondukis al li nun esti maldungita. Ŝajne, la vido de Irinia kaj mi estis kulpa pri tio. Ne estis kialo por paroli kun li kvazaŭ li estis proksimiĝanta leono aŭ freneza hundo. Li tute perdis la trankvilon.


Mi sciis, ke se mi kaj Irinia volus foriri de ĉi tie, mi devos mortigi Serge.


Irinia diris: “Ĉi tiu pafilo ne estas bezonata, Serge. Mi atendas ĉi tiun tagon de tri jaroj."


Alia vangofrapo. "Leviĝu, malĉastulino!" - kriis Krasnov. "Mi montros al vi kelkajn fabrikistojn."


Mi komprenis, ke ili eliros. Mi elglitis el la oficejo ĉirkaŭ la angulo. Seĝo skrapita sur la betona planko. Du ombroj glitis tra la lumo, kiu falis tra la fenestro. Mi vidis la pistolon en la ombro de la mano de Serge.


Ili eliris, Irinia antae. En la lumo mi povis vidi ŝin klare dum ŝi preterpasis min. Ŝiaj vangoj estis ruĝaj pro ĉiuj vangofrapoj, ŝia bela vizaĝo estis trankviliga.


Mi vidis ilin marŝi inter du bareloj. Estis tre varme en la magazeno. Irinia demetis sian mantelon; ŝi portis nur la robon, kiun ŝi portis en sia loĝejo. Serge portis nigrajn sveteron kaj pantalonon. Mia mantelo estis tre malkomforta. Mi demetis ĝin kaj lasis ĝin kuŝi sur la tero. Mi marŝis en la direkto, kien iris Serge kaj Irinia.


Dum mi promenis tra la bareloj, mi komprenis kial mi ne povis kompreni, kion signifas tiuj knarantaj sonoj. La muro ne atingis la plafonon, sed estis sufiĉe alta por sufoki sonojn. Estis pordo kun la surskribo: LABORATORIO. Li balanciĝis tien kaj reen malantaŭ Irinia kaj Serge. Mi premis min al la muro kaj tuj puŝis la pordon. La knarado sonis multe pli laŭte ĉi tie. La ĉambro similis al konstruejo por oficeja konstruaĵo. Humideco peze pendis en la aero; estis varme, tropika varme.


Mi ne vidis Serĝon kaj Irinian, do mi iris al la alia flanko de la pordo kaj enrigardis. La laboratorio ankaŭ enhavis grandajn vazojn, ĉiuj faritaj el vitro. Ili staris kiel nombroj sur horloĝo, grupigitaj ĉirkaŭ vere grandega barelo. Mi ne haltis por rigardi la barelojn; Mi volis scii kie estas Serge kaj Irinia.


Nur kiam mi malfermis la pordon tute kaj eniris la laboratorion, mi konstatis, ke io moviĝas en ĉiu el la vazoj. La vitraj tankoj estis plenigitaj per akvo dum ĉirkaŭ tri kvaronhoro. Komence mi pensis, ke ili estas iaj grandaj fiŝoj, kiel ŝarkoj aŭ delfenoj. Sed tiam mi vidis manojn sur la interno de unu el la surfacoj. Aperis vizaĝo, sed ĝi estis vizaĝo, kiun mi neniam antaŭe vidis. La okuloj rigardis min malsupren, tiam la vizaĝo rapide denove malaperis. Mi vidis aliulajn piedojn frapi en la sama akvario. Tiam la tria flosis preter la muro kaj mi vidis la tutan estaĵon.


Aliflanke, mi aŭdis la voĉon de Serge. “Ĉu vi vidas, mia kara anĝelo? Ĉu vi vidas ĉiujn miajn estaĵojn?


Mi vidis, ke en ĉiuj tankoj estas homoj. Sed fakte ili ne estis viroj. Mi zorge ĉirkaŭiris la tankon por vidi Irinian kaj Serĝon. Estis tabulo sur la skafaldo ĉirkaŭ la meza kaj plej granda tanko. Ankaŭ ĉi tiu tanko estis vitra, sed neniu naĝis en ĝi. Lignaj kanalejoj kuris de la pli malgrandaj tankoj al la plej granda tanko. Malgrandaj tankoj ĉirkaŭis grandajn kaj estis ligitaj al ĝi tra malprofundaj defluiloj. Serge staris ĉe la ŝtupetaro kondukanta al la tabulo ĉirkaŭ la plej granda tanko. Kun stulta rido sur sia bela vizaĝo, li rigardis de unu tanko al alia. Ankaŭ Irinia rigardis.


Unu el la naĝantoj alproksimiĝis al la rando de la tanko. Li premis sian vizaĝon kaj korpon kontraŭ la vitron, kaj nun mi povis vidi lin klare.


Sed efektive vi devus diri "ĝi" anstataŭ "li" ĉar ĝi estis groteska estaĵo. Ĝi aspektis homa en la senco, ke ĝi havis du brakojn, du krurojn, torson kaj kapon, kaj ĝi ŝajnis esti la ĝusta koloro. Sed ambaŭflanke de la kolo estis vicoj de ses brankoj. Dika kolo. Irinia diris, ke la eksperimentoj implikis junulojn. La vangoj ŝajnis iomete ŝvelintaj. Membranaj membranoj de karno kreskis inter la fingroj. Mi aŭdis Irinan fari raŭkan sonon.


En la tuta laboratorio aŭdiĝis histeria kriego. la ridado de Serge. “Kio okazis, karulo? Ĉu vi ne ŝatas miajn kreaĵojn? Kaj tiam Serge montris sian genion. "Ni bone perfektigis ilin. Rusujo, la lando, kiun vi perfidis. Ni preskaŭ perfektigis homon, kiu povas spiri subakve. Tion mi faris, Irinia, mi! Mi kirurgie metis ĉi tiujn brankojn sur la kolon, por ke ili eltiri oksigenon el ili. la akvon "Li ridis denove.


La viro flosis for de la vitra muro. Mi vidis ĉiujn tri en la akvario, treti akvon kaj fikse rigardi Sergen kaj Irinian. Estis io fantoma en ilia silento.


“Jes, anĝelo,” diris Serge, kaj li vidis Irinian kliniĝi. “Miaj estaĵoj rigardas vin. Sed ĉu vi ne trovas ilin inteligentaj? Vi vidas, kvankam ili povas spiri subakve, ili estas viroj - ili havas ĉiujn fizikajn dezirojn kaj bezonojn de ordinaraj viroj. Ĉu vi volas kontentigi ilin, mia amata baletistino? Li eligis knaran ridon.


La "sirenoj" silente rigardis, kiel Serge premis Irinian al la muro. Mi vidis, ke ĝi estas alia pordo. Tamen ĝi ne estis turnpordo, sed ordinara. Estis malgranda fenestro en la pordo. Li estis sur la alia flanko de la plej granda tanko, inter du pli malgrandaj.


Serge etendis la manon al la muro kie ŝajnis esti tenilo. Li ankoraŭ ridetis... Li premis la levilon.


Mi aŭdis gluglan sonon ĉirkaŭe. Mi rekuris al la pordo kiam mi komprenis, kio okazas. Akvo el malgrandaj tankoj fluis tra lignaj defluiloj en grandan tankon. La niksinoj luktis por resti en siaj malgrandaj tankoj. Ili alkroĉiĝis al la defluiloj dum la akvo fluis kaj rezistis la fluon. Sed ĝi estis forta fluo, kaj kontraŭ ilia volo ili falis en la plej grandan tankon. Ili estis ĉirkaŭ dek kvin, kiuj naĝis ronde kaj kaŝis sin por rigardi trans la flanko de la tanko al Serge kaj Irinia. Mi ne vidis ĝin komence, sed aspektis kvazaŭ estis ia tretmuelejo en la tanko. Mi supozis, ke jen kiel ĉi tiuj estaĵoj estas nutrataj.


Serge ludas sian ludon dum sufiĉe da tempo. Estas tempo konservi lin sekura. Mi faris du paŝojn al la tanko kaj haltis.


Nun mi komprenas kial estis tiel varme en la laboratorio. Kiam mi rigardis supren inter la tankoj, mi vidis fumon jam kirliĝanta en la laboratorio. Antaŭ miaj okuloj, peco de la muro fariĝis malhelbruna, kaj poste pli kaj pli malhela.


La muroj brulis.


Serge diris: „Mia bela baletistino, ĉi tiuj junuloj multe oferis por sia lando. Ili donis pli ol iu grupo de homoj en la historio de la mondo iam donis." Li repuŝis Irinian al la ŝtuparo kondukanta al la tabulo.


Mi volis aŭdi kion li devis diri. Serge diris: "Ĉu vi volas supreniri, anĝelo?" Eble mi devus rakonti al vi iom pli pri la amplekso de ilia ofero. La operacio estis sukcesa ĉar la viroj nun estas subakve. povas spiri tie bedaŭrinde, kromefikoj okazis. Io misfunkciis sur la operaciejo kaj iliaj cerboj estis iomete difektitaj kiam la brankoj estis instalitaj. Iliaj voĉkordoj ankaŭ ŝajnas iomete difektitaj; ili ne povas paroli. La nura afero, kiun ili povas fari, estas fari knaran sonon. Mi kredas, ke mi scias, kio misfunkciis. La sekva grupo estos pli bona, multe pli bona! '


Mi supreniris la ŝtuparon. Mi rigardis la kontraŭan muron. La rektangulo, longa ĉirkaŭ metro aŭ tri metroj, estis nigra kaj eligis fumon. Dekstre mi vidis pli da fumo leviĝi de alia muro. Ne restis multe da tempo. Mi devis rapide mortigi Serge, preni Irinian kaj tuj malaperi. Mi vidis ĉi tiujn "sirenojn" eliri el la akvo kaj rigardi ilin. Kiam mi ĉion komprenis — la tankon, la atendantajn posedantojn, la tabulon super la tanko, la frenezon de Serge — mi ĉion komprenis. La tabulo estis tiel alta, ke ili ne povis atingi ĝin. Ili povas provi ĉi tion saltante, sed estos malfacile. Mi sciis, kion Serge faros, li puŝos Irinian en tiun tankon.


Serge kaj Irinia staris sur la tabulo apud la pado. Irinia tiris for de la rando de la tanko, sed Serge daŭre enŝovis la pafilon en ŝian dorson.


"Kion vi diras pri ĉi tio?" Serĝo kovris sian orelon per la mano. "Diru al mi, kamaradoj, kion vi ŝatus fari kun la korpo de la fraŭlino?"


El la tanko venis laŭtaj krioj. Ili svingis la manojn. Serge denove ridis laŭte, sed mi ne aŭdis lin.


Mi ĉirkaŭiris unu el la pli malgrandaj tankoj. Mi sciis, ke mi devas esti tre singarda. Se Serge min vidus, nenio povus malhelpi lin simple puŝi Irinian en la tankon. Kiam mi grimpis la ŝtuparon kaj atingis ilin kaj elkaptis Irinian el la tanko, ĉi tiujn estaĵojn, mi ne sciis kio povus okazi al ŝi. Mia sageto ŝajnis la plej bona elekto. Mi denove aŭdis la bruon malantaŭ mi. Kiam mi estis turnonta, Serge faris ion, kio distris min.


Li klinis la kapon, kovrinte sian orelon, kaj demandis: “Kion nun, amikoj? Ĉu vi iam volis diri, ke vi volas vidi pli da ŝi? Li etendis sian liberan manon, kaptis la antaŭan de la robo de Irinia kaj deŝiris ĝin de ŝia korpo. Li devis preni tempon antaŭ ol ŝi estis tute nuda. "Bonvolu," li kriis. "Ĉu ĉi tio ne estas pli bona?" La sirenoj kriegis kaj saltis sur la tabulon.


Irinia surprizis min. Ŝi ne ŝrumpis, eĉ ne provis retropaŝi. Ŝi staris nuda kaj rekte. Du sirenoj naĝis al la flanko de la tanko kaj provis salti sufiĉe alte por kapti ŝian maleolon. Ŝi ne rigardis ilin nek Serĝon. Ŝi rigardis rekte al la muro. Kaj mi vidis la angulojn de ŝia buŝo kurbiĝi en eta rido.


Ŝi rigardis la brulantan muron kaj verŝajne pensis, ke tio estas vere ŝia sorto. Se la teruraj estaĵoj en la tanko ne povas kapti ŝin, la brulanta laboratorio enterigos ĉiujn sub ĝi.


Mi estis venkita de la deziro agi. Mi devis iri al ŝi. Mi devis montri al ŝi, ke ŝi eraris.


"Dancu por mi, anĝelo," Serge ordonis akre. “Lasu miajn amikojn vidi kial vi estas tiel talenta baletistino, montru al ili kion vi povas fari. Ju pli longe vi dancos, des pli longe miaj kreintoj atendos vin. Se vi ĉesos, mi klinos la tabulon." Li genuiĝis kaj metis sian manon sur la randon de la tabulo.


La sirenoj freneziĝis. Irinia komencis danci, sed ne estis tia danco, ke ŝi estus permesita sur la scenejo. Ĝi estis danco de delogo. La sirenoj saltis pli kaj pli alte. Serge genuiĝis kun la buŝo duonmalfermita, kvazaŭ sorĉite. Mi supreniris la ŝtuparon. Dum marŝado, mi tuŝis mian pafilzonon. La haroj sur mia kolo staris. Mi estis ĉe la piedo de la ŝtuparo, kaj Serge ankoraŭ ne vidis min, sed mi sentis, pli ol mi vidis, ian movon.


Mi vidis ĝin el la angulo de mia okulo. Mi komencis turniĝi kaj vidis ombron gliti malantaŭ mi kaj aperi malantaŭ mi. Pasis eterneco antaŭ ol mi turniĝis. Mi estis duonvoje, kiam mi sentis ombron alproksimiĝi al mi el amaso da lignaj traboj.


La aliranta antaŭen movado ŝajnis krei malgrandan uraganon. La figuro tuŝis min kun grumblo. Mi stumblis, provis reakiri mian ekvilibron kaj falis sur la betonan plankon. Manoj tiris min, penante atingi mian gorĝon; mia genuo estis premita kontraŭ mia dorso. Iel mi sukcesis turni sin kaj kapti la viron. Mi batis lin kaj maltrafis. Sed mi vidis, kiu ĝi estas — Vasilij Popov!


Ĉapitro 14


Popov portis lanan sveteron. Mi kaptis lin kaj forpuŝis lin de mi. Ni estis proksimume la sama forto, sed li estis en malavantaĝo. Mi konis lin. Mi pasigis horojn studante ĉiun detalon de lia vivo. Mi konis lian reagon, mi sciis kiel li pensis, kiel li batalis. Li ne havis ŝancon.


Do mi faris tempon por ĝi. Mi suspektis, ke Serge rigardos la batalon disvolviĝi. Mi kaptis Popov kaj batis lin en la vizaĝon per mia dekstra mano. Aŭdiĝis obtuza bruego. Sed en la granda laboratorio aŭdiĝis alia bruo — krakado de brulanta ligno.


Serge pafis kaj la betono sub mia dekstra piedo krakis. La kuglo resaltis kaj trafis malgrandan vitran tankon apud mi. Aperis truo kun sono simila al ŝirita papero. Mi turnis min por konservi Popov inter mi kaj Serge. De sia alta pozicio li eble havis ŝancon senbare pafi min en la kapon, sed mi ne haltis sufiĉe longe por doni al li la ŝancon fari tion.


Popov tiel forte falis sur la genuojn, ke lia mano tuŝis la betonan plankon. Ni ambaŭ ŝvitis. La fumo super ni kirlis kiel fantomo trans la plafonon. Popov resaniĝis, kaj ĉar mi estis certa, ke mi venkos lin, tiel certa ke mi daŭros la tutan tempon, mi alkuris lin. Li rapide leviĝis de la planko kun mallarĝa tranĉilo en la mano. Li silente levis la manon en arko.


Komence mi nenion sentis. Sed tiam la sango de mia dekstra brako komencis trapenetri mian manikon. Kaj kun la sango venis doloro.


Mia respondo estis aŭtomata. Mi resaltis, kio denove donis al mi plenan agadliberecon. Serge denove ekpafis; Mi sentis, ke ĉifoje peceto de la piedfingro de mia ŝuo defalis. Mi plonĝas maldekstren. La kuglo resaltis reen en la vitran tankon, tre proksime al la unua truo. Ĉi-foje aŭdiĝis laŭta krako, kiel najlo enŝovita en nigran tabulon, knara, muelanta sono. Ŝajnis, ke la tanko disfalas. Popov staris inter mi kaj Serge. Li vundis min kaj tio estis lia konfido. Nun li decidis fini min.


Mi klinis min malantaŭen, kiam li kliniĝis duonvoje al mi kun la tranĉilo antaŭ si. Li ridetis kaj la cikatro sur lia vango fariĝis duonluno. Nun li estis plena de konfido. Li vundis min kaj li sciis ĝin. Li nur devis fari nun rapide fermi min.


Mi etendis ambaŭ manojn kun malfermitaj manplatoj antaŭ mi. Mi kliniĝis super miajn genuojn dum momento. Mi devintus kapti unu el la venenaj sagetoj de mia zono, sed mallevante la manon, mi donos al ĝi ŝancon. Li povis bati malalten kun la pinto de la tranĉilo indikanta supren kaj enŝovi ĝin inter miajn ripojn kaj en mian koron.


Mi turnis min dekstren kaj atingis mian pojnon per la tranĉilo per la maldekstra piedo. Li retrosaltis, stumblante. Nun mi malekvilibras. Mi turnis min al li dum li denove provis salti antaŭen. Ni ĉirkaŭiris unu la alian.


Mi ne povis riski rigardi Serĝon, sed mi aŭdis lin tusi. Li estis pli alta ol ni, kaj mi suspektis, ke la fumo atingis lin. Popov paŝis maldekstren kaj premis sin. Mi flankeniĝis kaj kaptis lian pojnon per ambaŭ manoj. La tranĉilo estis ĝuste antaŭ mia vizaĝo. Lia mano estis sur mia maldekstra ŝultro. Li provis retiriĝi, penante enŝovi la tranĉilon en mian dorson.


Mi falis sur la genuojn. Samtempe, mi tiris lian manon per la tranĉilo. Mi sentis lian stomakon sur la dorso de mia kapo.


Mi daŭre tiris, apogis mian kapon sur lia stomako kaj rapide ekstaris. Mi sentis lian plenan pezon kiam liaj piedoj forlasis la plankon. Mi daŭre tiris lian manon. Liaj kruroj pli kaj pli altiĝis. Kiam mi sentis lian pezon sur mia dorso malstreĉiĝi, mi denove mallevis min kaj tiris lian manon. Li flugis super min. Dum li preterflugis min tra la aero, mi pulsis supren kaj ellasis lian manon. Dum momento ŝajnis kvazaŭ li plonĝas. Mi konstatis, ke li flugas rekte al la fendita vitrotanko.


Li tuŝis ĝin per siaj piedoj. Pro kolizio kun la flanko de la tanko, lia flugo estis iom prokrastita, sed poste li flugis plu. Liaj genuoj estis iomete fleksitaj. La vitro estis jam malfortigita per du pafoj. Aŭdiĝis laŭta krako kiam liaj piedoj frakasis la vitron. Tiam mi vidis ŝrapnelon frakasi en liajn krurojn dum li flugis. Li kriegis laŭte. La tranĉilo falis el lia mano. Vitro rompiĝis ĉirkaŭe. Kun laŭta bruo, la tankkovrilo komencis kolapsi.


Mi ne povis vidi kion faras Serge. Mi povis nur konjekti, ke li estas same senmova kiel mi. Pasis sekundo. Mi vidis pecetojn da vitro froti kontraŭ la korpo de Popov. Lia stomako estis jam en la truo, iom poste lia brusto, kaj tiam la vitro kolapsis kiel kartdomo.


Mi resaltis, kiam vitro bruis ĉirkaŭ mi. Mi vidis ŝrapnelon sur la kolo de Popov, kiam la banko kolapsis. La bruo estis surda. La korpo de Popov ŝajnis tordiĝi kaj tordiĝi, kiam ĝi falis inter la pecojn. Sed kiam li falis sur la plankon, li kuŝis senmove. Tiam mi klinis min al li.


La varmego fariĝis prema. Mi ŝvitis kaj la aero estis fuma. La vestoj de Popov estis disŝiritaj en pecetojn. Mi rigardis lin kaj vidis sangon kaj disŝiritajn vestaĵojn. Li kuŝis sur sia flanko. Mi turnis ĝin per la piedo. Unu el la grandaj vitropecoj engluiĝis en lian gorĝon. La fragmento formis triangulon kun la linio de lia gorĝo. Ne estis dubo — Popov estis mortinta.


Mi aŭdis laŭtan baton kaj sentis, ke io tuŝas mian ŝultron. Serge denove pafis kaj la kuglo saltis de mia maldekstra ŝultro.


Mi zigzagis supren laŭ la ŝtuparo kaj palpis mian zonon per mia armilo. Serge denove pafis kaj maltrafis. Mi vidis, ke Irinia ankoraŭ estas sur la breto. La fumo super ŝia kapo kirlis en ĉiam pli dikaj tavoloj. La sirenoj ektremis kiel pupoj kaj faris knaran sonon. Mi malsupreniris la ŝtuparon antaŭ ol Serge povis pafi denove. Li ne plu povis vidi min. Mi prenis sageton el mia zono kaj ĵetis al li unu el la venenaj sagetoj. Mi prenis alian sagon kaj tenis ĝin en mia mano. Poste mi malsupreniris la ŝtuparon.


Serge ne plu atentis min. Li kaŭris kaj etendis la pistolon al Irinia, svingante la tabulon per la alia mano. Irinia ne plu dancis, ŝi svingis la brakojn, penante teni sian ekvilibron. Ŝi balanciĝis tien kaj reen sur la tabulo. Nun la timo estis videbla en ŝiaj okuloj. La sirenoj ĉesis plaŭdi kaj krii. Ili naĝis malrapide, levante la kapon super la akvon, kaj rigardis ŝin. Ili pensigis min pri ŝarkoj atendantaj por predo.


Kiam mi estis sur la dua ŝtupo, mi rapide celis kaj pafis la aerpistolon. Siblante, la sago preterflugis la kapon de Serge kaj perdiĝis en la fumo super li. Mi aŭdis mallaŭtan baton, kiam sago trapikis la plafonon.


Preskaŭ tuj mi ŝargis duan sagon. Serge eĉ ne ŝajnis rimarki, ke mi pafis. Irinia komencis perdi sian ekvilibron. Mi devis malhelpi lin eltiri tiun tabulon.


"Krasnov!" - mi sovaĝe muĝis. Mi ankoraŭ havis tri paŝojn por fari.


Li turnis sin kun la sama sovaĝa rigardo en la okuloj. Li levis la pafilon por pafi. Sed antaŭ ol li povis paroli pri tio, mi tiris la ellasilon de la aerpistolo. Alia sibla sono. La sago trafis lin en la bruston. Li faris paŝon al la ŝtuparo. Li mortis starante kaj kolapsis antaŭen, tenante la pistolon antaŭ si. Lia vizaĝo tuŝis la duan paŝon kaj li plonĝis preter mi. Sed mi ne observis lin. Mi estis ĉe la supro de la ŝtuparo rigardante Irinian. Ŝi ŝanceliĝis maldekstren kaj faris strangajn cirklajn movojn per siaj brakoj.


Kaj tiam ŝi falis.


Ĉapitro 15


Sed ŝi ne tute falis en la akvon. Ŝi falis sur la tabulon, ruliĝis trans la randon, sed vidis okazon kapti la tabulon per siaj manoj. Ŝiaj kruroj pendis en la akvo.


La sirenoj ĝojis. Mi kaptis alian sagon de mia zono kaj enigis ĝin en mian pistolon. Mi paŝis sur la tabulon.


La unuaj tri viroj eliris el la akvo kaj volis kapti Irinian je la maleolo. Mia pistolsago trafis unu en la dekstran vangon. Dek sekundojn poste li estis morta kaj dronis en la tanko.


La aliaj ne sciis kion pensi. Ili estis singardaj, daŭre naĝis sub Irinia, kaj oni eĉ saltis al ŝi. Ŝi provis reiri sur la tabulon, sed ĉiufoje kiam ŝi surgenuis, unu el la sirenoj saltis supren por kapti ŝian maleolon kaj tiris ŝin malsupren. Li tiam rapide plonĝis antaŭ ol mi povis pafi alian sagon. Mi singarde alproksimiĝis al Irinia. Mi ŝargis alian sagon en la pistolon. Irinia apogis la kubutojn sur la tabulon kvazaŭ ĝi kuŝus en la maro, kaj ĝi estis la sola rompita ligno, al kiu ŝi povis teni sin. Laceco estis sur ŝia vizaĝo. La tabulo kuŝis malfortike super la tanko, nun minacante renversiĝi.


Mi rigardis la brulantajn murojn por vidi kiom da tempo restis al ni. La plej malproksima muro, kiun mi unue vidis, preskaŭ tute malaperis. Mi vidis tra la malluma nokto. La flamo brulis kaj estingiĝis. La fajro nun moviĝis trans la plafonon, kaj mi komprenis, ke la traboj baldaŭ disfalos. La muro maldekstre de mi forte brulis. La fumplena aero komencis sufoki min. Kun ĉiu spiro, kiun mi prenis, mi sentis brulan senton en mia gorĝo kaj pulmoj.


Nun mi estis proksima al Irinia. Mi zorge genuiĝis, metante unu genuon sur la tabulon. Irinia provis kapti min.


"Prenu mian manon," mi diris. Ŝi etendis la manon.


"Nirenoj" pli kaj pli aspektis kiel ŝarkoj. Nun ili rigardis nin, naĝante tien kaj reen. De tempo al tempo unu el ili eligis strangan knaradon.


Mi sentis la fingrojn de Irinia sur miaj. La marvirino saltis alte kaj batis la kapon sur la tabulon. La tabulo svingiĝis maldekstren. Mi falis sur ambaŭ genuojn kaj kaptis la flankon de la tabulo. Pistolo kun sago falis inter miajn genuojn. Mi kuŝas kvarpiede. La piedoj de Irinia malleviĝis reen en la akvon. La sirenoj rondiris tuj sub la surfaco, senpene naĝante.


Mi rampis al Irinia. Ŝi luktis por teni sian genuon kontraŭ la tabulo, kaj kun ĉiu movo kiun ŝi faris, ĝi ŝanceliĝis pli malbone.


"Trankviliĝu," mi diris. "Atendu dum mi estas kun vi."


Ŝi restis trankvila. Mi atendis ĝis mi estis certa, ke la sirenoj rigardas min, tiam mi metis la sagetpafilon sur la breton kaj nur ŝajnigis atingi Irinian. Ili atendis ĉi tion. Mi vidis unu el ili iom plonĝi kaj iri stari sub Irinia. Dum li estis subakve, mi denove levis la pafilon kaj nun celis la lokon, kie mi pensis, ke la niksino povus aperi. Li vere aperis. mi pafis.


La sago trafis la sirenviron en la brankoj sur la flanko de lia kolo. Li saltis flanken kun forta plaŭdo, baraktis dum sekundo, poste rigidiĝis kaj sinkis al la fundo de la tanko.


Mi kaptis novan sagon en mia zono kaj rampis al Irinia, pensante pri Serge, kiu kuŝis apud mi kun pistolo ĉe la piedo de la ŝtuparo kaj ĉe Popov kun sia tranĉilo sur la rompita tanko. Tiam mi pensis, ke mi rampas laŭ ŝanceliĝema tabulo dum grupo da sirenaj homoj rondiris en la akvo subakve kaj mi havis neniun armilon mane.


Irinia ĝemis trankvile, kiam mi etendis mian manon al ŝi. Ŝi kaptis mian manon per ambaŭ manoj kaj sidiĝis sur la tabulon. Ŝi premis sin proksime al mi. "Ho, Noĉjo," ŝi diris. "Mi pensis ..."


"Atendu! Ni ankoraŭ ne estas sekuraj! Nia popolo ŝatus, ke ĉi tiu tabulo falu en la akvon. Ni ankoraŭ devas atingi la randon." Kiam ŝi kapjesis, mi diris: “Mi lasas vin foriri nun.


"Ne!" Ŝi senespere premis sin kontraŭ mi, tiel ke la tabulo komencis balanciĝi eĉ pli.


"Trankviliĝu," mi diris, tenante mian voĉon trankvila. - Ĝi estas nur metro aŭ tri ĝis la rando. Se ni provas kune, ni eble falos de la tabulo. Prenu mian manon. Mi reiras singarde, kaj vi venas kun mi, ĉu bone?


Ŝi kapjesis. Ŝi kaptis mian manon kaj etendis unu brakon al siaj genuoj. Nun fumo kovris la akvon. Malgraŭ la flamoj laŭ la muroj kaj plafono, mi estis malvarma. La glacia nokta aero drivis tra la truoj en la muroj. La flamoj manĝis pecon de la tegmento, kaj la vento venis tra ĉi tiu truo. Kia domaĝo, ke ne plu estis neĝo. Mi sentis tremon — kaj mi estis tute vestita. Mi povis imagi, kion trapasas la nuda kaj malseka Irinia nun.


La tranĉo sur mia mano, kiun mi havis en la batalo kun Popov, ne estis profunda, sed ĝi ĝenis min. Irinia sciis nenion pri tio, kaj estis la mano, kiun ŝi kaptis. Mi forpuŝis kaj tiris ŝin kune kun mi. Ni marŝis colo post colo. Ĉiufoje kiam Irinia tremis, la tabulo balanciĝis. Estis tro da aferoj, kiujn mi devis memori samtempe. Mi devis atenti la tabulon, por ke ĝi ne falu en la akvon. Tiam estis ĉi tiuj sirenaj homoj, kiuj naĝis inter ni kaj foje venis supren por vidi kiom malproksime ni estas de ili. Subite unu el la ceteraj estaĵoj atakos nin, kaj ni havos problemojn. Kaj tiam estis doloro en mia mano. Kaj fajro! Miaj okuloj jam malsekiĝis pro la fumo. La varmego de la flamoj estis kelkfoje neeltenebla, kaj se mi ne sentis ĉi tiun varmon, ankaŭ de ekstere venis glacia malvarmo. La soldatoj estingis la fajron, kiu ankoraŭ brulas. Klare iu prenis la kondukilojn kaj donis ordonojn. Du fajrotuboj nun verŝis glaciakvon sur la flamojn de ekstere. Sed neniu faris ion pri la flamoj kaj fumo ene.


Irinia tiam ektremis perforte. La tabulo balanciĝis. Mi tenis ĝin per unu mano kaj la tabulon per la alia. Ni sidis senmove, kiel glaciaj statuoj. Irinia rigardis min kun malespere petega rigardo. Mi ridetis, memfide esperante je ŝi. "Nur unu metro restas," mi diris.


"Mi... mi frostas," ŝi diris, denove tremante.


"Kiam ni estos tie, ni prenos al vi la vestaĵojn de Serge. Poste ni reiros al la oficejo kaj surmetos niajn mantelojn. La soldatoj okupas sin pri la fajroestingiloj, por ke ni povu rekte iri al la kamiono kaj foriri. La fajro verŝajne detruos la restaĵojn de ĉi tiu laboratorio. Ni trapasos, vi vidos."


Ŝi provis rideti. La malespero malaperis el ŝiaj okuloj. Kaj en tiu momento unu el la sirenaj homoj decidis provi.


Mi vidis lin veni, sed jam estis tro malfrue. Eĉ se mi estus vidinta ĝin antaŭe, mi ne scius kion mi povus fari pri ĝi. Li plonĝis profunde kaj leviĝis rekte de la fundo. Mi vidis liajn fingrojn skui la akvon. Liaj okuloj estis larĝe malfermitaj kaj rigardis nin. Li supreniris kaj eksaltis. Li ne povis kapti min nek Irinian, sed li atingis tiom malproksimen, ke li povis bati la tabulon per siaj kunpremitaj pugnoj.


La tabulo forte balanciĝis tien kaj reen. Irinia provis kapti min. Kaj tiam la fino de la breto glitis de la rando de la tanko. La tabulo falis en la akvon.


Mi tuŝis la akvon per mia dorso. Mi sentis ĝin streĉi ĉirkaŭ mi, trempante miajn vestaĵojn. Ĝuste antaŭ ol mia kapo falis, mi aŭdis laŭtajn bruojn. Mi devis iri al Irinia kaj provi protekti ŝin. Sirenoj ne interesis min; ili nur volis kapti ŝin.


Mia kapo leviĝis super la akvo. Mi skuis ĝin kaj rigardis la tankon. Dum mi rigardis, mi etendis la manon kaj demetis miajn ŝuojn.


Tri sirenoj ĉirkaŭis Irinian kaj laŭte kriegis. Ĝi ŝajnis al ili io nova, io, kion ili malklare memoris sed ne sciis kion fari kun ĝi. Sed ili baldaŭ memoros ĉi tion. Irinia tenis la tabulon per unu mano.


Kiam mi demetis miajn ŝuojn, mi naĝis al ŝi. La grincado en la tanko sonis multe pli malbone. La tri sirenoj rigardis min sen intereso. Mi verŝajne estis tro simila al ili por esti interesa. Sed ĉe Irinia ĉio estis alia.


Mi volis, ke ili interesiĝu pri mi. Mi volis, ke ili forgesu Irinian kaj koncentriĝu al mi. Mi devis fari ion por veki tiun intereson.


Escepte de la tri, kiuj ĉirkaŭis Irinian, la ceteraj naĝis sub mi, sub ŝi, kaj leviĝis de tempo al tempo, eligante siajn knaritajn sonojn. Mi ne sciis kiom da estas en la tanko.


Mi naĝis al la flosanta tabulo kaj balancis la kapon dum Irinia etendis sian manon al mi. Se la lastaj tri jaroj estus por ŝi koŝmaro, tio signifus nenion kompare kun la timo, kiun mi nun vidis en ŝiaj okuloj.


Mi vokis la sirenojn. - 'Saluton!'


Ili rigardis min dum momento kaj poste turnis sin al Irinia.


Estis unu maniero interesi ilin. Mi puŝis Irinian laŭ la breto. Ŝi rigardis min. Mi premis min inter ŝi kaj la viro apud ŝi. Kiam li atingis ĝin, mi forigis lian manon. La aliaj du rigardis. Ili ne sciis certe ĉu mi estas minaco aŭ ne.


La niksino-viro, kies manon mi forfrapis, rigardis min per okuloj tiel sangaj, ke ili ŝajnis rozkoloraj. Liaj vangoj kaj lipoj estis ŝvelintaj. Li denove alproksimiĝis kaj etendis la manon al Irinia. Mi denove batis lin sur la brakon. Li ekkriis laŭte.Li fornaĝis, revenis kaj denove kriegis al mi. Liaj rozkoloraj okuloj rigardis demande al la aliaj niksinoj. Li ne sciis kion fari. Li denove rigardis min kaj fariĝis pli laŭta ol ĉiu el ili iam faris. Poste li frapis la manplatojn en la akvon. Nun mi estis inter li kaj Irinia. La aliaj du ĉesis ludi por rigardi min. Mi estis preta. Mi liberigis mian pugnon per ĉiuj miaj fortoj. La bato trafis unu el ili tuj sub la dekstran okulon sur la vango. Malantaŭ li estis sufiĉe da forto por puŝi lin malantaŭen unu metron.


Nun mi estis tiel proksime, ke mi povis tuŝi la niksinon tenantan Irinian. Mi premis lian glitigan pojnon. Tiam tiu, kiun mi batis, subite venis malantaŭ mi kaj mi sentis manon krampo ĉirkaŭ mia kolo, igante mian trakeon streĉiĝi.


Mia kapo estis sub akvo. La premo sur mia gorĝo pliiĝis. Mi puŝis ambaŭ kubutojn malantaŭen kaj provis liberigi min. La premo pliiĝis. Li trenis min al la fundo de la tanko. Ŝajnis al mi, ke mi ne povas eviti lian tenon.


Kiam mi vidis, ke mallumiĝis, kiel densa kurteno antaŭ miaj okuloj, mi komencis tordiĝi. Mi provis ĉiujn karateteknikojn kiujn mi konis, sed nenio rezultis el ĝi. Mi sciis, ke li povas spiri subakve. Mi sciis, ke li povus treni min al la fundo de la tanko kaj nur sidi sur mi. Ĝi daŭros ne pli ol tri minutojn.


Mi kunpremis la dentojn. Estis unu ŝanco: nur lia kapablo spiri subakve. Ni estis nun preskaŭ ĉe la fundo de la tanko. Mi kunpremis ambaŭ pugnojn. Mi etendis miajn brakojn antaŭ mi, poste kunpremis miajn pugnojn kiel eble plej malproksime malantaŭ mia kapo. Kiam mi sentis, ke ili tuŝas la brankojn ambaŭflanke de la kolo de la sinjoro, mi komencis turni miajn pugnojn.


Preskaŭ tuj mi sentis manon malstreĉiĝi sur mia gorĝo. Poste mi rebatis, metante mian kubuton rekte en mian flankon. Mi tuŝis lian bruston. Mi aŭdis gorĝantan doloron. Li malstreĉis sian tenon kaj mi povis turni sin.


Tiam mi devus trakti lin. Sed mi povis pensi nur pri du aferoj - plenigi miajn pulmojn per aero kaj atingi Irinian. Mi tiris miajn genuojn al mia brusto kaj apogis miajn piedojn sur lia brusto. Tiam mi paŝis kaj komencis fari mian vojon tra la akvo.


Mi sentis, ke miaj gorĝaj muskoloj minacas malstreĉiĝi kaj akvo eniros miajn pulmojn. La dika kurteno antaŭ miaj okuloj estis komence malhelgriza. Nun ĝi fariĝis nigra, kiel senluna nokto, tiam eĉ pli malhele, tiel ke aliaj koloroj fariĝis videblaj. Ĝi fariĝis tre malhele purpura. Mi sentis kolorradon turniĝi: ruĝa, blua, flava fulmanta kiel eksplodantaj artfajraĵoj en mia kapo. Sed ne aŭdiĝis sono, nur la gorĝo, gorĝo de likvaĵo, kvazaŭ akvo fluus tra grandega gorĝo. Ĝi sonis de malproksime. Sonis kvazaŭ mi ne aŭdis ĝin, ĝi estis spektanto rigardanta alian homon droni.


Mi komprenis, ke mi ne naĝos al la surfaco. Mi estas duone blokita en la tanko. Miaj brakoj malforte pendis ĉe miaj flankoj. Mi sentis fortan deziron ekdormi. Mi bezonis dormi. Mi pensis en mi, ke tio daŭros nur kelkajn minutojn, ke mi nur volas doni al mia korpo iom da ripozo. Kun granda volforto, mi devigis min malfermi la okulojn kaj leviĝi.


Kiam mi finfine superis ĝin, mi estis konfuzita. Mi enspiris, sed estis varme kaj fume, miaj pulmoj brulis. Sed varme, fume aŭ ne, ĝi estis ankoraŭ aero. Eble sirenaj homoj povus enspiri akvon, sed mi ne povis.


Fumo ondegis rekte super la akvo en la tanko. Mi vidis nenion alian malantaŭ la tanko. Ŝajnis, ke la plafono estis duonmanĝita de iu monstro. Tra la nebulo mi vidis oranĝajn flamojn elflui. Unu muro de la laboratorio jam malaperis, la dua malaperis je tri kvaronoj. Mi denove enspiris la brulantan aeron kaj tiam sentis manojn sur miaj maleoloj.


Mi estis terenbatita. Mi provis paŝi, sed la teno sur miaj maleoloj estis tro forta. Estis du el ili, unu sur ĉiu kruro. Mi etendis mian dorson, poste klinis min antaŭen kiel eble plej malproksimen, kvazaŭ mi farus tondilan salton de plonĝtabulo. Mi decidis ataki tiun sur mia dekstra kruro. Dum mi klinis min antaŭen, mi kunpremis ambaŭ manojn en grandan pugnon. Mi trafis lian makzelon kiel eble plej forte.


Li eligis laŭtan krakantan krion, similan al sono de fantomo subakve, aŭ al sono de delfeno. Lia teno malstreĉis kaj li kaptis lian gorĝon. Tiam lia tuta korpo malstreĉis kaj li flosis al la fundo de la tanko. Preskaŭ tuj mi batis la alian per ambaŭ pugnoj. Li kaptis miajn pojnojn kaj tiris min al la fundo de la tanko per forto, kiun mi neniam antaŭe sentis. Mi etendis manon al liaj brankoj, sed li movis sian kapon flanken. Li tiam tute surprizis min per karateo, kiu rompintus mian klavikon, se mi ne estus forpuŝinta. Tamen, la bato trafis mian kruron tiel forte, ke doloro trafis mian tutan korpon.


En tiu momento mi rimarkis ion. Tiuj ĉi majstroj estis ne nur operaciitaj, sed ankaŭ trejnitaj. Mi ne havis tempon por longe deteni pri ĝi, sed ĉi tiu mirinda malkovro okupis min tiom longe, ke li povis stari malantaŭ mi kaj brakumi min. Tuj kiam mi sentis la forton de liaj brakoj ĉirkaŭ mi, mi retropaŝis inter liaj kruroj.


Kiam mi sentis la brakojn ĉirkaŭ mia brusto malstreĉiĝi, mi turnis min kaj rapide trafis ambaŭ flankojn de lia kolo. La batoj tuj mortigis lin. Tiuj brankoj estis aparte sentemaj kaj vundeblaj.


Sed mi ne havis tempon por mortigi ilin unu post la alia. Mi devis fari ion tuj, kiu ŝanĝus ĉi tiun laboron. Mi naĝis al la surfaco, profunde enspiris kelkajn en la fuman aero, kaj ĉirkaŭrigardis. La mondo konsistis el ondanta maso da fumo. Nenio estis videbla tra ĝi. De tempo al tempo mi vidis ekvidojn de oranĝaj flamoj rampantaj laŭ la muro aŭ plafono.


Ne restis multe da tempo.


Mi plonĝas. Ili trenis Irinian al la fundo de la tanko.


Mi naĝis kaj koncentriĝis al la plej granda el la estaĵoj. Kiam mi alproksimiĝis al ĝi, mi malsupreniris en la direkto de ĝiaj brankoj. Mi ne tuŝis lin, ĉar unu el la aliaj renkontis min de la flanko. Li frapis sian kranion en mian stomakon ĝuste kiam miaj piedoj tuŝis la kapon de la granda monstro.


Sekve de la kolizio, mi perdis la ekvilibron. Mi sciis, ke mi ne povas reteni mian spiron por ĉiam, kaj Irinia certe estas malbona pri tio. Mia plano estis rapide bati la niksinon, kapti Irinian kaj naĝi al la rando de la tanko. La skuo ĵetis min flanken. Unu el ili venis malantaŭ mi. Li etendis siajn groteskajn manojn.


Mi atendis lin. Kiam li estis proksime, mi forpuŝis liajn manojn kaj forte batis lin je la flanko de lia kolo. Li tuj ekdormis. Li estis morta antaŭ ol li estis lavita al la fundo de la tanko.


Sed la plej granda estis ege mortinta...


Mi denove atakis lin. Mi ne scias, ĉu la movo de la akvo aŭ la kriado de unu el la aliaj avertis lin, sed kiam mi alproksimiĝis al li, li turnis sin kaj komencis atendi min.


Li kaptis min per ambaŭ manoj kaj tiris min. Mi aŭdis liajn dentojn grinti kontraŭ mia stomako kiam mi estis tirita preter lia kapo.


Mi bezonis spiri. Mi naĝis al li. Kiam mi preterpasis lin, li atente rigardis min. Mi ŝajnigis, ke mi supreniras por repreni la spiron, sed poste turniĝis kaj plonĝis ĉe li.


Mi unue batis lin rekte en la kolon, poste naĝis for. La bato ne estis sufiĉe forta por mortigi lin, sed li estis malfortigita. Li metis la manojn al la gorĝo kaj rigardis min. Mi malsupreniris rekte super lian kapon kaj samtempe batis lin per ambaŭ pugnoj. Kiam mi tuŝis la brankojn, mi ĉiam sentis ion spongecan. Eble estas rekta rilato inter la brankoj kaj la cerbo. La dua bato mortigis lin. Mi tuj ekaperis por respiriĝi.


Preskaŭ ne restis aero. La laboratorio fariĝis maro de flamoj. La surfaco de la akvo jam estis varma pro la varmego de la fajro. La muroj estis en lumkestoj, kaj la plafono preskaŭ tute malaperis. Akra fumo pendis ĉie kaj kirliĝis kiel nigraj spiritoj ĉirkaŭ kaj super la tanko.


Mi ne havis tempon por serĉi eskapan vojon. Se mi atendos plu, Irinia dronos. Mi plonĝis kiel eble plej rapide. Sed dum mi kaŝis, mi elpensis ion. Mia pafilzono!


Mi ankoraŭ havis kelkajn fajrokapsojn kaj almenaŭ du aŭ tri grenadkapsojn, sed mi tute ne uzis la flavajn gaskaptojn.


Mi palpis sub mia ĉemizo, kiu gluiĝis al mia haŭto, kaj malbuĉis mian zonon. Mi naĝis kun la zono en la mano. Tuj kiam mi atingis la supron, mi ĵetis ĝin kiel eble plej alte kaj malproksimen. Mi vidis, ke li sekure falis de la rando de la tanko kaj plonĝis al Irinia.


Mi estis duonvoje tie, kiam la unua el du grenadeksplodoj sendis min ruliĝi tien kaj reen. Mi metis miajn manojn al miaj oreloj. Mi vidis kie la zono finiĝis. Li falis tuj de la tabulo kaj la kapsuloj eksplodis tuj post surteriĝo. Mi aŭdis laŭtan krakan sonon. La tanko ŝajnis liki. Mi naĝis, sed tenis miajn okulojn flanke de la tanko.


La fendo estis malfacile videbla tra la akvo. Sed kiam ĝi disetendiĝis, la tuta akvo fluis tie. La fendeto kuris tra la tanko de supre ĝis malsupre. La sirenaj homoj ne plu pensis pri mi nek pri Irinia. Ili rigardis la fluantan akvon kun timigitaj rozkoloraj okuloj. Irinia ne moviĝis de sia loko.


Mi etendis la manon al ŝi kaj brakumis ŝian talion. Ni ne restis en la tanko pli ol ses ĝis naŭ minutojn. Dum la plej granda parto de ĉi tiu tempo, Irinia estis super akvo. Mi provis kalkuli kiom longe ŝi estis subakve kaj eliris post ĉirkaŭ kvin minutoj kaj duono. Mi devis levi ŝin en freŝan aeron. Kio ajn estus okazinta, ĉar la flavaj kapsuloj nun estis pli danĝeraj ol la restanta aero.


Granda veziko krevis el larĝa fendo en la tanko. Mi komencis naĝi, ĉirkaŭvolvinte miajn brakojn ĉirkaŭ la talio de Irinia, kaj flosis al la surfaco, kiam la fendeto fariĝis grandega reto. Tiam la tuta tanko disfalis.


La sirenaj homoj timkriis. Vezikoj eliris el siaj brankoj. La tanko kolapsis kun obtuza muĝado. Akvo elkuris el la tanko en grandega ondo. La sirenoj batalas ĝin kiel salmoj saltantaj en la torentaĵojn por generi. Irinia malforte pendis en miaj brakoj. Mi timis, ke tuj kiam ŝi sentis, ke ŝi estas ekster la akvo, ŝi provos spiri. Kaj nun ĝi estis venena aero! Mi devis malhelpi ŝin spiri. Ni estis suĉitaj en la malferman parton de la tanko. Mi tenis miajn okulojn sur la pordo apud la tanko, pordo kun kvadrata vitro interne. Ĉi tiu estis la nura flanko de la konstruaĵo kiu ankoraŭ ne brulis.


Akvokonsumo pliiĝis. Mi ne tro zorgis pri la vitraj pecetoj; la fluakvo lavis ilin trans la laboratorioplankon. Se mi povus teni Irinian kaj mi for de la denta flanko de la tanko, ni farus. Nun la fluo iris pli rapide. Du sirenoj jam estis elĵetitaj kaj falis. Mi alportis mian manon al la buŝo de Irinia kaj prenis ŝian nazon inter la dikfingro kaj la montrofingro. Ni devis portreti surfantojn sen surfotabulo.


La akvo trenis nin al la malferma flanko de la tanko. Mi naĝis kun Irinia sur la genuoj. Ni venis al dentita rando kaj mi marŝis flanken por eliri. Sirenoj estis ĉirkaŭ ni. Ili forgesis pri ni. Ili daŭre naĝis kontraŭ la fluo, provante ŝpari iom da akvo en la tanko kaj resti en ĝi mem.


Tiam ni preterpasis la akran randon de la tanko kaj estis ĵetitaj al la tero. Mi alteriĝis sur mian dorson kaj glitis sur la plankon kun Irinia sur miaj koksoj. De la momento, kiam mi ĵetis la grenadan zonon, ĝis ni surteriĝis, ne povis pasi pli ol unu minuto.


Kiam ni haltis, mi rampis kaj kuris kun Irinia en la brakoj al tiu flanka pordo. Mi tiris ŝin al mi. Mi flaris la aeron, se la mortiga gaso flugis kun ni tra la pordo. Ĝi devas esti sorbita de akvo.


Irinia ankoraŭ kuŝis malforte en miaj brakoj. Kvankam ni nun estis ekster la laboratorio, ni ankoraŭ estis en la magazeno. La muro malantaŭ ni estis tute forbruligita. Ĉie ŝvelis fumo. La malvarmo ekstere ondetis ĉirkaŭ ni – ĉirkaŭ Irinia en ŝia malseka nudeco kaj mi en miaj malsekaj vestaĵoj. Mi skuis min kaj rapide kuŝigis Irinian sur ŝian dorson. Mi metis mian fingron en ŝian buŝon kaj forpuŝis mian langon de ŝia gorĝo. Mi tute malfermis ŝian buŝon kaj premis min kontraŭ ĝi.


Je mia surprizo, la unua reago, kiun mi sentis de ŝi, estis neniu movo aŭ ĝemado. Estis ŝia lango kontraŭ la mia. Ŝi balancis la kapon tien kaj reen por momento. Ŝiaj lipoj moliĝis, poste vigiĝis. Ŝi komencis kisi min. Ŝi brakumis mian kolon.


Mi stariĝis kaj tiris ŝin kune kun mi. Tuj kiam ni leviĝis, ni ektusis pro la fumo. Mi demetis mian ĉemizon kaj ni premis la malsekan ŝtofon super miajn nazon kaj buŝon.


"Nick, kion ni faru?" “Ŝi rigardis tra la kvadrata vitro la sirenajn homojn ŝanceliĝantajn kiel fiŝoj surtere. Ili mortis unu post la alia. Mi diris: “Estas du homoj tie en sekaj vestoj. Se ni provos atingi la aŭton, malsekaj kiel ni estas nun, ni frostiĝos antaŭ ol ni trairos la pordegon. Mi iras enen. Tiu de Popov estis proksimume mia grandeco. Liaj vestaĵoj devus proksimume konveni al mi. Mi alportos al vi la vestaĵojn de Serge.


Ŝi kapjesis. "Kion mi povas fari?"


Mi pensis pri tio. Ŝi povus helpi, sed...


“Aŭskultu, la laboratorio estas venenita. Mi devas reteni la spiron kiam mi eniras. Mi volas, ke vi iru al la oficejo de Serge. Via mantelo pendas tie. Vi povas trovi mian mantelon ĉirkaŭ la angulo, ekster la fenestro. Ĉu ĉi tio funkcios? Iru antaŭen kaj envolvu ĉi tiun ĉemizon ĉirkaŭ vian nazon. Ĝis revido ĉi tie. Ŝi denove kapjesis kaj kuris nuda laŭ la bruligita muro.


Mi ankoraŭ profunde enspiris kaj rapidis tra la pordo reen en la laboratorion. La plej multaj el la monstroj jam mortis. Du aŭ tri ankoraŭ tordiĝis sur la tero. Serge kuŝis duonvoje sur la malsupra ŝtupo de la ŝtuparo, malantaŭ la muro de la krevtanko. Nur la maniko de lia lana svetero estis malseka pro la fluanta akvo.


Mi retenis la spiron, prenis lin sub la brakojn kaj trenis lin al la pordo kun malgranda kvadrata fenestro. Mi tiris lin enen kaj vidis okazon reteni mian spiron ĝis la pordo denove fermiĝis. Estis pli malfacile kun Popov. Li kuŝis pli malproksime.


Mi denove eniris la laboratorion. Mi zorge marŝis tra la inunda akvo ĉirkaŭ la rompita tanko, inter la du pli malgrandaj tankoj kaj al kie kuŝis Popov. Sur lia svetero estis sango, sed mi esperis, ke mia mantelo kaŝos ĝin. Mi klinis min kaj brakumis lin. La tuta sango en lia korpo kuregis al la flanko de lia korpo kiu tuŝis la plankon.


La kapsuloj, kiujn mi ankoraŭ havis en mia armila zono, ekbrulis ĉirkaŭ la planko. La ligna platformo ĉirkaŭ la tanko ankaŭ forbrulis. La nura afero, kiun mi povis aŭdi, estis la krakado de brulanta ligno.


Kiam mi provis treni Popov al la pordo, mi aŭdis laŭtan krakon de supre. Mi rapide trenis la korpon sub la brulantan platformon kiam peco de la plafono falis. Li malsupreniris kiel nigra plonĝanta akcipitro kaj falis sur la teron en multaj pecoj. Mi sentis malbone pro reteni la spiron. Ankaŭ la dua peco de la plafono minacis fali. Ĝi krakis, balanciĝis kaj frostiĝis. Mi revenis al la pordo kiel afrika leono portanta freŝmortigitan antilopon. Popov estis tiel granda kiel mi, kaj en la vivo li pezis ĉirkaŭ ducent funtojn. Ĉar mi devis reteni la spiron, ĝi aspektis kiel granda skatolo, peza kiel piano. Lia kadavro aspektis kiel gelatenpudingo.


Fine mi trairis lin tra la pordo. Kiam mi provis profunde enspiri, mi tusis dufoje pro la fumo. Irinia jam revenis al sia palto.


La malvarmo trafis nin per glacia vento. Mi surpriziĝis, ke la fumo ne klariĝis. Mi demetis la malsekan ĉemizon de Irinia dum momento por filtri la fumon. Laŭvice tuŝante la ĉemizojn unu de la alia, ni vestis nin. Kiam Irina kunvolvis la pantalonon de Serge kaj forte ligis sian mantelon, ne estis klare, ke ŝi portas virajn vestaĵojn. Surmetinte la vestaĵojn de Popov kaj butoninte mian mantelon por kaŝi la sangon, mi prenis ĉiujn liajn paperojn. Ili donis al mi kovrilon por eliri el Rusio. Mi turnis min al Irinia.


"Vidu, ne utilas resti ĉi tie, se vi ne havas kialon." Estis subtila ŝerco kaj ŝi ridetis.


En la konfuzo de la fajro, ni povis trankvile forlasi la magazenon kaj atingi la pordegon. En la mallumo, ni rampas kvarpiede en la neĝblovon, kie troviĝis nia malnova sed fidinda kamiono. Je nia surprizo, ĉi tiu antikva kolekto de ŝraŭboj kaj nuksoj komenciĝis je la unua provo. Sen elektro, ni forlasis la sovetan Instituton de Mara Esploro.


Survoje al la apuda urbo, Irinia rakontis al mi, ke kiam ŝi foriris, la oficejo jam brulis. Ŝi ĵetis mian malsekan ĉemizon super sian kapon kaj kuris al sia mantelo.


Kiam ŝi parolis, mi diris: “Idioto! Ĉu vi devas esti freneza por enkuri kiam la ĉambro brulas? Vi faris ... '


Ŝi puŝis min al mi kaj milde kunmetis sian manon super mia buŝo. "Vi estas maltrankvila," ŝi diris. - Almenaŭ, iomete. Sufiĉe... Ni nur ŝajnigu, ke ĉi tio vere estas nia aŭto kaj veturu laŭ la aŭtovojoj de Ameriko." Ŝi metis sian brakon ĉirkaŭ mian brakon, apogis sian kapon sur mian ŝultron kaj profunde enspiris. “Mi timis tiom longe. Kaj subite mi ne plu timas. Se ni sukcesos, mi estos tre feliĉa. Se ni faros tion, mi ne timos." Kaj tiam mi dormis la tutan vojon al la sekva vilaĝo.


Tie ni haltigis kamionon kaj eniris same antikvan buson direktantan al urbo sufiĉe granda por havi flughavenon. Ni flugis rekte al Estonio, kie ni prenis buson al la vilaĝo kie mi alligis la fiŝkaptistan trolŝipon. Ni trovis ĝin kaj iris trans la Finnlandan golfon. De tie ni flugis al Ameriko.


Kaj dum la tuta vojaĝo mia nomo estis Vasilij Popov, mi estis altnivela oficisto de Kremlo. La virino, kiu estis kun mi, estis mia edzino, kaj ŝia nomo estis Sonya.


Ĉapitro 16


Du tagojn poste mi sidis antaŭ la oficejo de Hawk en Vaŝingtono. Mi rakontis al li la tutan historion dum li maĉis sian varman, malbonodoran cigaron. Ne unu fojon dum mia rakonto li montris pli ol mildan intereson.


Mi finis mian rakonton dirante: “Dum ĉio okazis kun tiuj tankoj kaj la fajro, mi vere ne havis tempon por pensi pri la signifo de ĉi tiuj eksperimentoj. Por esti honesta, nur ĝis la informkunveno mi pensis pri tio, kion ili povus signifi por la rusoj se ili sukcesos."


"Hmmm," Hawk respondis. Li elprenis la cigaron inter la dentoj kaj klinis la kapon. "Ĉu vi certas, ke ilia operacio malsukcesis?"


Mi jam multe pensis pri tio. “Jes, sinjoro, kompreneble. Ĉi tiuj estaĵoj en la tanko estis misformitaj monstroj. Kun siaj difektitaj cerboj, ili neniam povus bone rezulti. Mi kredas, ke ĉi tio estis paŝo al pli ambicia firmao. Mi pensas, ke se ni ne bruligus la datumojn, ili sukcesus eventuale." Mi ekbruligis cigaredon kun ora tenilo. “Ili preskaŭ faris ĝin. Unu el ĉi tiuj monstroj sciis kiel batali homon. Li atakis min per karateokotleto." Mi ankoraŭ trovis ĝin iom nekredebla. "Sinjoro, mi devas doni krediton al Serge Krasnov - li preskaŭ faris tion."


Falko kliniĝis malantaŭen en sia seĝo. Li alportis la fajrilon al la karbigita pinto de la cigaro. Dum li parolis, li daŭre rigardis la flamon. — Ĉu vi certas, ke Serge Krasnov mortis?


Mi ridetis. "Kompreneble," mi diris mallaŭte. Sed pensu, kio povus okazi, se li estus vivinta. Pensu, kio povus okazi se la eksperimentoj ne malsukcesus."


Akcipitro kapjesis. “Mi pensis pri tio, Carter. Mi pensis pri tuta floto - la rusa floto - ekipita per tiaj estaĵoj, kiuj povis spiri subakve, inteligentaj, bonaj soldatoj - mi vere pensis pri tio." Mi denove sidiĝis rekte.


Hawk diris, "Ĉu vi certas, ke ĉiuj dokumentoj rilataj al la eksperimentoj estis detruitaj?"


Mi kapjesis. “Ili estis detruitaj samtempe kun la oficejo. Ili estis bruligitaj - ĉiuj rekordoj, metodoj, ĉio kio estis sur papero koncerne la operaciojn." Mi elpremis la cigaredon.


"Ĉu via mano estas pli bona?" - Akcipitro demandis.


Mi kapjesis. "Jes sinjoro."


Li estingis sian cigaron. “Bone farite, Carter. Vi havas unu semajnon libera."


Mi sciis, ke ĝi estos tiel. "Sinjoro, mi timas, ke mi havu tri semajnojn anstataŭ unu."


Por la unua fojo de kiam mi parolis kun li, Hawk montris iom da intereso pri tio, kion mi devis diri. Li levis la brovojn. Li diris. - "Ho?" "Ĉu vi revenas al Las Vegas?"


"Ne, sinjoro."


Li palpebrumis. - "La fraŭlino de la fako de specialaj efektoj kaj redaktado?"


mi sulkigis la brovojn. - "Ŝaron Wood?" "Kiel vi sciis ĝin?"


Falko ridetis malgaje. "Vi apenaŭ faris ĝin sekreto kiam vi kaptis ŝian sakon de ŝia skribotablo." Li pensis momenton. Li demandis. - "Kial tri semajnoj?"


“Vizitu Amerikon. Mi aĉetis kamparon kaj ŝatus vojaĝi ĉirkaŭ Usono dum tri semajnoj. Kun tute patriotaj intencoj."


"Certe." Li klinis sin antaŭen kaj kunmetis la manojn sur la tablon. "Mi supozas, ke vi ne planas veturi tra Usono sole, ĉu, Carter?"


Mi ridetis. " Honeste, ne. Mi iras promeni kun tre bela, tre riĉa knabino. Ne kun Sharon Wood."


Akcipitro kapjesis en kompreno. "Kaj ĉi tiu bela fraŭlino - kiu ankaŭ estas riĉa - antaŭe estis baletistino?"


"Nu, sinjoro, kiel vi sciis tion?" - mi demandis, ridetante. "Ŝi asertas, ke ŝi ŝuldas al mi multon - kaj diras, ke ĝi daŭros almenaŭ tri semajnojn."


Akcipitro laŭte ridis.


* * *


Pri la libro:


Nick Carter estas sendita al Lion's Den de la Kremlo. Lia celo: trovi kaj detrui novan superarmilon. Lia kontakto: bona rusa duobla agento, kiu havas ĉion ŝaltita kaj for. Prioritata tasko por Nick Carter en maro de necerteco. Sed unu afero estas certa: liaj ŝancoj estas malfortaj...


Carter Nick


Glacia Bombo Nulo


Nick Carter


Glacia Bombo Nulo


tradukite de Lev Ŝklovskij memore al sia forpasinta filo Antono


Originala titolo: Ice Bomb Zero


Ĉapitro 1


La mondo komencas ŝrumpi antaŭ mi, intimaj kaŝejoj finiĝas. Ĉiufoje, kiam mi havas kelkajn tagojn aŭ semajnojn por amuziĝi, mi ne havas kien iri.


Ĉi-foje mi volis kiel eble plej similan klimaton al Kalifornio – suno, malpeza venteto – sed sen nebulo kaj sen homoj. Mi trovis ĉi tion.


Mi loĝis en la Palaco Calvi en Calvi, sur la insulo Korsiko en la Mediteranea Maro. La nomo de la fraŭlino estis Sonya. Sonya Treŝĉenko. Ie ni trovis tenisejon ĉi tie.


La Bluaj Montoj leviĝis krute malantaŭ ni, alte super la plaĝa duoninsulo de Calvi. Calvi mem estas murita mezepoka urbo regata de la ĝenova citadelo. Oni diras, ke en la dudekaj jaroj grupo da rusoj ekloĝis ĉi tie serĉante "bonan vivon". Iliaj posteuloj ankoraŭ regas la loĝantaron, do unua kaj familia nomo kiel Sonya Treŝĉenko ne estis malofta. En someraj vesperoj, kiam la vivo en Calvi plenkreskas, oni povas vidi rusojn danci surstrate kun la akompano de akordiono kaj gitaro. En rusaj noktokluboj kiel Chez Dao aŭ sub la fortikaĵoj de antikva urbo, viroj kaj virinoj manĝas, trinkas kaj dancas ĝis tagiĝo. De majo ĝis septembro, Calvi estas unu el la plej okupataj ĉe marbordoj de Eŭropo. Ĉi tio estas ankaŭ pro la proksimeco de la eksterlanda legioposteno.


Ĝis nun, la sovaĝa pejzaĝo kaj primitivaj ĝojoj de Korsiko estis ŝparitaj de la ondoj de turistoj kiuj transformis tiom da aliaj mediteraneaj cellokoj. Sed iom post iom aperis aŭtopramoj kaj novaj ultramodernaj hoteloj, kiuj altigas la vivkoston kaj allogas pli da turistoj. Mi timas, ke Korsiko iras la sama vojo kiel multaj malaperintaj belaj paradizoj - multekostaj, kovritaj per etenditaj brakoj rigardantaj la ĉiopovan dolaron. Sed ĝi ankoraŭ ne estas tiom for. Restas ankoraŭ multe da primitiva ĉarmo, precipe post la fino de la turisma sezono. Estis novembro kaj mi ludis tenison kun ĉarma juna virino, Sonia. Ĉi tio estis nia tria partio kaj ĝi preskaŭ finiĝis. Ĝis nun, ĉiu el ni gajnis ludon. Sonya ne ŝatis perdi. Kaj ankaŭ mi. Kiam ni ĵetis la pilkon super la reton, la punktoj flugis tien kaj reen. Mi ŝvitis, sed ankaŭ ŝi. Kaj tiam mi devis servi, kaj nur mi devis fari por venki estis maltrafi ŝin.


Ŝi staris malproksime sur la kampo, ŝiaj belaj kruroj etenditaj, kun rakedo sur la ŝultro, atendante mian servon. Ŝi portis blankan senmanikan bluzon kaj kongruan tenisan pantalonon. En tuta tiu blanka ŝi aspektis tre bruna pro la suno. Ŝia ĝisŝultra blonda hararo estis tirita reen en ĉevalvoston.


Ŝi estis tre alta, kun bona figuro kaj belaj, eĉ trajtoj, sed ne tiel bela, ke ŝi devis forpuŝi virojn kiam ili renkontis ŝin. Mi konis ŝin nur dum unu semajno, sed ni dormis kune de la unua tago. Krom tio, mi sciis nenion pri ŝi. Nu, preskaŭ nenio. Mi sciis, ke ŝi estas en Korsiko kun rusa pasporto kaj ke ŝi intence renkontis min en la salono de la Calvi Palace Hotel. Mi ne sciis, kion ŝi faras aŭ kial ŝi estas altirita al mi, kaj tio iom ĝenis min.


Ŝi tre bone aprezis mian agadon. La pilko flugis super la reto, unufoje resaltis kaj flugis alte. Mi kuris tri paŝojn dekstren, turniĝis kaj furioze trafis la pilkon, esperante, ke ĝi transpaŝos rekte super la reto. Jen kio okazis. Sonya rapide kuris antaŭen kaj sukcesis atingi ĝin per sia rakedo antaŭ ol la pilko alteriĝis. Li saltis alte en la aero, kiel surfotabulo post kiam la rajdanto estis forportita kaj la ondoj havis liberan bridon, kaj tiam saltis super la reton. Mi alkuris kaj metis min kaj mian rakedon en la lokon. Sonya jam retrotrotis, tio estis la ideo, kiun ŝi havis pri tio, kion mi planis.


Mi atendis, ke la pilko falos. El la okulangulo mi vidis Sonyan malproksime en la profundon de la kampo. Kiam la pilko falis, mi sendis ĝin mallonga super la reto. Li saltis malalte kaj Sonya kuris post li kiel eble plej rapide, sed estis tro malfrue. La pilko denove resaltis, kaj poste trian fojon, antaŭ ol ŝi alvenis tien.


Mi metis la rakedon sur mian ŝultron kaj ridetis al ŝi. "En la okazo ke vi ĵus rezignis, mi venkas."


- Ho, silentu! “Ŝi turnis la reton sur la dorso kaj iris al la sofo, kie kuŝis ŝia mantuko.


Mi decidis doni al ŝi iom da trinkaĵo. Ŝi ĉiam faris tion kiam ŝi perdis. Ŝi finos ĝin post kvin minutoj aŭ pli. Mi pensas, ke mi eble lasos ŝin venki – estas tiuj, kiuj opinias, ke sinjoro devus fari tion. Mi pensas, ke estas multe da sensencaĵoj faritaj de homoj, kiuj volas impresi. Mi ludas por gajni ĉiun ludon. Mi verŝajne ne povas akcepti mian perdon, same kiel Sonya, sed mi esperas, ke mi povas kaŝi ĝin pli bone ol ŝi.


Kiam mi pensis, ke ŝi havis sufiĉe da tempo por malvarmiĝi, mi ĉirkaŭiris la reton kaj alproksimiĝis al ŝi. "Ĉu vi volas paroli pri tio aŭ ĉu vi volas iom pli kulpigi vin?"


Ŝi havis tukon sur la vizaĝo. Kiam ŝi mallevis ĝin, ŝi ridis. Malforta rideto, sed rideto tamen. "Pardonu," ŝi diris apenaŭ aŭdeble. Ŝi havis belajn, iomete grandajn dentojn kaj blu-grizajn okulojn kun oraj makuloj en ili. Ŝi havis persikan haŭton, mola kiel veluro.


“Ni iru,” mi diris. "Do mi aĉetos al vi trinkaĵon."


Mi ĉirkaŭvolvis mian brakon ŝian sveltan talion kaj ni marŝis du blokojn al la Palaco Calvi.


La halo estis preskaŭ malplena. La korsika drinkejisto kun belaj lipharoj ridetis al ni. Paro sidis en la angulo kun la kapoj klinitaj unu al la alia. Sonya kaj mi, inkluzive de la drinkejisto, konsistigis la suprajn kvin.


Ni sidiĝis ĉe malgranda tablo sub lace turniĝanta ventumilo. La tago ne estis varma, sed la ventolilo ankoraŭ funkciis. La hotelo donis la impreson de eleganta pasinteco, iom mizera, indikante sian malkreskon. Ĝi certe estis luksa hotelo en la pasinteco, sed nun la lignoskulptaĵoj estis difektitaj, la tapiŝo, kiu laŭsupoze atingis la maleolojn, estis iomete eluzita, kaj la ledaj seĝoj apud la trinkejo estis fenditaj.


La hotelo kostis ok dolarojn nokte por ĉambro kaj plena pensiono. Tio signifis ĉion krom konsiletoj—servistinoj, manĝaĵo, kaj ĉio alia bezonis la homa korpo. La ĉambroj estis tiel mizeraj kiel la salono, sed ili estis puraj kaj la servo estis rapida. La drinkejisto ĉirkaŭiris la drinkejon kaj proksimiĝis al ni kun sia kutima rideto. Li havis tukon sur la maldekstra brako kaj portis pleton. Lia mallonga ruĝa jako havis oran fadenon sur la reverso, kiu nun similis al kupro. Lia rideto malkaŝis pli da oraj dentoj.


Sonya metis sian manon sur mian ŝultron. "Nick, mi ŝatus trinki ĉi tiun novan trinkaĵon." Sur ŝia frunto estis ankoraŭ ŝvitoj.


- Nature. Mi rigardis la drinkejiston. "Ĉu vi memoras kiel fari la Harvey-Kappupon?"


La drinkejisto palpebrumis. Li ne estis certa. Li faris kvar por Sonya la nokton, kiam mi renkontis ŝin.


Mi diris: "Estas kiel itala koktelo, vodko kaj oranĝa suko." suko kun pinĉo de Galiano. Sed memoru unue vodkon kaj oranĝan sukon, poste verŝu sufiĉe da Galiano supre por krei tavolon."


Li kapjesis ke li memoris kaj demandis. - 'Du?'


'Jes.' Kiam li foriris, mi prenis la manon de Sonya per ambaŭ manoj. Ni ridis unu pri la alia. - Vi estas mistero por mi, Sonya. Mi provas kompreni kial, inter ĉiuj internaciaj beluloj en ĉi tiu salono, vi elektis min tiun vesperon la pasintan semajnon.


Ŝiaj blu-grizaj okuloj studis mian vizaĝon. Eta oraj makuletoj briletis kiel steloj. “Eble vi estis la plej bela el ĉiuj,” ŝi diris kviete. Ŝi havis agrablan voĉon, malaltan kaj iomete raŭkan.


Kaj tio estis la problemo. Mi komencis ŝati ŝin, kaj, por esti honesta, iom pli ol "amo". “Kaj nun ni ludas tenison, kuŝas sur la plaĝo, naĝas, promenas... ..'


- Kaj ni enlitiĝas.


Ŝi premis mian manon. "Ni enlitiĝas almenaŭ dufoje, foje trifoje tage."


— Jes, ja. Kaj ĝi ŝajnas pli kaj pli bona."


- Kio estas en tio?


"Mi scias nenion pri vi... kiu vi estas, kion vi faras, kial vi estas ĉi tie."


— Ĉu vere tio gravas? Kara Noĉjo, kion mi scias pri vi? Ĉu mi demandis al vi?


"Ne, vi ne faris tion."


"Do kial ni parolu pri ĉi tio?" Ni amuziĝas kune. Mia korpo ekscitas vin, kaj via korpo ekscitas min. Ni ĝuas unu la alian. Ni ne kompliku la vivon... per demandoj.


La drinkejisto alportis trinkaĵojn en altaj, vaporaj glasoj. Mi pagis lin kaj donis al li malavaran trinkmonon. Lia ora rideto kreskis eĉ pli larĝa. Kiam li foriris, mi levis mian glason al Sonya. "Por intrigo kaj sekretoj."


Ŝi proksimigis sian kapon kaj frapetis sian glason kontraŭ la mian, poste diris kviete: “Post kiam ni trinkos ĉi tion, ni iros al via ĉambro. Ni baniĝos kune kaj poste enlitiĝos. Kaj ŝi premis sian nudan femuron kontraŭ la mian.


Mi lasis mian manon gliti de la tablo al ŝia kruro. Ŝi premis siajn molajn mamojn kontraŭ mia ŝultro. Do ni sidis tie dum ni trinkis nian Harvey Copstut.


Kaj ni faris ĝuste kiel ŝi diris. Ni finis nian koktelon kaj marŝis man en mano kun niaj rakedoj al la lifto. Ŝia ĉambro estis tri pordoj de la mia. Ni enpaŝis en ŝi dum momento, por ke ŝi povu demeti sian tenisan rakedon kaj kapti sian robon. Poste ni iris al mia ĉambro.


Ne estis duŝo – kiel kutime en tiaj malnovaj eŭropaj hoteloj. La bankuvo en mia ĉambro estis tiel dika, ke ĝi staris sur ungegoj. Tio igis ŝin aspekti kiel profundamara monstro.


Sed ni faris tion, kion ni volis, Sonya kaj mi. Dum ŝi senvestiĝis, mi kuris banon kaj kontrolis la akvotemperaturon. Mi lasis la banujon pleniĝi duonvoje, poste malfermis la pordon de la dormoĉambro por senvestiĝi.


Mi surprizis Sonyan. Ŝi ĵus demetis sian pantalonon, la lastan vestaĵon, kiun ŝi portis. Ŝi turnis sin, ŝiaj blugrizaj okuloj larĝiĝis pro surprizo. Tiam la anguloj de ŝia buŝo kurbiĝis en ombron de rideto. Ŝi rektiĝis kaj pozis por mi, metante unu kruron iomete antaŭ la alia.


Ŝi havis maturan, kurbigan korpon, kiu estas tute malmoda hodiaŭ ĉar virinoj estas atenditaj esti maldikaj. La beleco de Sonya kuŝis en ŝiaj kurboj. Ŝi difinis rondajn koksojn, sen spuro de osto. La mamoj estis grandaj, sed firmaj kaj junaj. Ŝi havis altan talion kaj longajn krurojn, kio igis ŝiajn krurojn aspekti pli sveltaj ol ili fakte estis. Fakte, ili estis same abundaj kaj maturaj kiel la resto de ŝia korpo.


Ŝi demandis. - Ĉu la bano estas preta?


"Preta," mi respondis. Mi atendis ŝin ĉe la pordo de la banĉambro. Ŝi marŝis kun celo, ŝiaj mamoj balanciĝantaj kun ĉiu paŝo. Mi staris diagonale en la pordo. Sonya haltis kaj rigardis min kun supozeble senkulpa rigardo. - Kiel mi povas trairi tian pordon, kara? Kiel atingi la banĉambron?


Mi larĝe rikanis kaj klakis mian langon. "Mi pensas, ke vi devos trapremi ĉi tion."


Ŝi daŭre aspektis senkulpa. "Kion vi volas diri kiam vi staras tiel?"


"Mi eble estas freneza," mi diris, "sed mi ne estas stulta."


Ŝi ridetis al mi. Ŝi faris tutan produktadon el ĝi. Komence ŝi provis ŝteliri rekte preter mi. Kompreneble ĝi ne funkciis.


"Do estas nur unu maniero trairi."


— Ankaŭ mi pensis tiel.


Ŝi staris flanken, rigardis min kaj malrapide forpuŝis min. Ŝia korpo malrapide fandiĝis en la mian, kiam ŝi glitis preter mi. Tiam ŝi metis siajn brakojn ĉirkaŭ mian kolon. “Vi ankoraŭ estas vestita,” ŝi diris. "Donu al mi du dekonojn de sekundo."


La knabina senkulpeco subite malaperis el tiuj oraj makulitaj okuloj. La rideto malaperis. -Vi ŝatas min, ĉu ne?


Mi levis ŝian mentonon per unu fingro kaj kisis ŝin sur la lipoj. "Jes mi ŝatas vin."


- Ĉu vi ŝatas mian korpon?


mi levis la ŝultrojn. 'Ne malbona. Mi vidis pli malbonajn.


Ŝi dufoje pugnobatis min en la bruston kaj poste puŝis preter mi en la banĉambron. Kiam ŝi levis unu kruron por eniri en la kuvon, mi batis ŝian fundon.


Mi jam estis duonnuda. Ne bezonis longe por filmi la ceterajn. Mi ĵetis miajn vestaĵojn surloke. Mi faris du paŝojn tiel, ke mi estis proksime al la kabano kaj turnis la finaĵojn de miaj imagaj lipharoj. "Nun, mia kara, pretiĝu."


Sonya kunludis kaj klinis sin antaŭen por kovri sian korpon per siaj brakoj. - Kion vi bezonas, sinjoro? — ŝi demandis timeme.


"Seksperforto kaj rabo," mi grumblis kaj paŝis en la banejon.


Ŝi levis la ŝultrojn, suspiris kaj etendis la brakojn. “Vi usonanoj estas ĉiuj samaj. Bone. Faru kion ajn vi volas kun mi.


Mi sidis kontraŭ ŝi en la akvo. La kabano estis tiel malgranda, ke niaj kruroj implikiĝis. Sonya rigardis min. Nun ne estis senkulpeco en ŝiaj okuloj. Mi rigardis ŝin. Mi moviĝis iom pli proksimen al ŝi kaj prenis ŝiajn manojn en la miajn. Mi tiris ŝin al mi. Mi tiam klinis sin antaŭen kaj prenis ŝiajn mamojn en miaj manoj kaj kisis ilin.


"Ho, Noĉjo," ŝi ĝemis. — Mi pensis, ke ni atendos ĝis la lavado estos finita.


Mi timis, ke ni devos atendi.


Mi sentis ŝian manon tuŝi mian kruron. Miaj manoj glitis ĉirkaŭ ŝia talio. Mi mallevis ilin iomete kaj levis ŝin sur mian genuon. Ŝi klinis sian kapon malantaŭen kaj tiris la bandaĝon kuntenanta ŝiajn longajn blondajn harojn. Tiam ŝi premis sian vangon al la mia, kaj ŝiaj lanugaj haroj tiklis mian ŝultron. Mi tiris ŝin pli proksimen al mi.


Mi sentis ŝian spiron kontraŭ mia orelo, nun pli rapida kaj pli varma. Ŝiaj manoj karesis mian kolon dum mi karesis ĝin. Subite mi diris: "Mi scivolas, ĉu ĉi tiu bankuvo estas antikvaĵo?" Eble la dekoka jarcento... Ĉu vi scias ion pri antikvaĵoj?


"Nick, lasu tiun banon sola!" Ŝia voĉo estis furioza. Ŝi iomete levis la genuojn kaj iris pli proksimen. “Diru al mi, kion vi vere pensas pri mia korpo. Diru al mi, kion ĝi faras al vi, kiam vi kune rigardas nin. Mi scias, ke vi rigardas. Ŝiaj brakoj forte ĉirkaŭvolvis mian kolon. - Ho, Noĉjo, kion vi faras al mi?


Mi mallonge ridetis. Ŝia korpo nekredeble ekscitis min, precipe kiam ŝi daŭre moviĝis kiel ŝi nun, kun senpacienca ekscito.


Kaj mi diris: "Antaŭ iom da tempo estis filmo en Ameriko nomita La Virgulino kaj la Cigano." Temis pri filino de pastro, kiu havas amaferon kun vaganta cigano, kaj... .. '


- Pro Dio, Noĉjo. Bonvolu!' Ŝi provis proksimiĝi, sed mi retenis ŝin por inciteti ŝin.


Mi daŭrigis, "Kaj la reklamado por ĉi tiu filmo estis unu el la plej bonaj, kiujn mi iam vidis." Ĝi diris, ke iam virgulino, filino de ministro, renkontis ciganon. Ŝia patro instruis ŝin pri Dio, kaj la cigano instruis ŝin esti en la Ĉielo.”


Sonya fosis siajn ungojn en mian kolon. Ŝiaj lipoj tuŝis mian orelon kaj mi sentis la varmon de ŝia spiro ĝis miaj piedfingroj. Mi metis ambaŭ manojn sur ŝiajn koksojn kaj levis ŝin iomete. Ŝia spirado subite ĉesis. Ŝi streĉiĝis atendante. Malrapide, tre malrapide, mi mallevis ŝin por penetri ŝin. Ŝia spirado estis etaj ĝemoj. Ju pli profunde mi enŝovis ŝin, des pli ŝi anhelis. Ŝi eligis mallaŭtan, streĉitan ĝemon. Tiam ŝi firme ĉirkaŭvolvis mian kolon per siaj brakoj. Mia vizaĝo perdiĝis en la silkecaj bukloj de ŝiaj haroj.


“Nick,” ŝi flustris tiel mallaŭte ke mi apenaŭ aŭdis. Kiam mi volis diri ion, ŝi silentigis min. “Ne,” ŝi flustris. "Lasu min fini." Ŝi ekmoviĝis kaj denove ĝemis. “Aŭskultu, anĝelo. Ĉi tio neniam okazis al iu ajn.


Nun ŝi estis ĉirkaŭ mi. Mi ekmoviĝis.


“Jes,” mi diris tra kunpremitaj dentoj. “Jes, mi amas vian korpon. Jes, ĝi ŝaltas min. Jes, mi amas fiki vin.


Subite ŝi kaptis min per siaj ungoj. — Ho! Kara, mi povas. ..ne... pli... atendu... — Ŝi skuiĝis al mi. Ŝia korpo forte ektiris du, tri fojojn. Ŝi ĝemis kiel infano. Ŝi ektremis kaj ŝajnis konvulsii, poste ŝi ĉirkaŭvolvis min per siaj brakoj kaj kruroj kaj ŝia korpo malstreĉis kvazaŭ ŝi ne havus ostojn. Mi neniam renkontis virinon, kiu povus transdoni sin al plezuro tiel tute.


"Mia vico," mi diris. Mi komencis puŝi denove.


'Ne!' ŝi ekkriis. "Ne moviĝu. Mi ne volas, ke vi moviĝu.


Mi iomete kliniĝis malantaŭen, por ke ŝi ne plu tute kunfandiĝis kun mi.


"Ne rigardu min tiel," ŝi diris.


— Mi ŝatas rigardi. Vi estas plezura rigardi, precipe kiam ni amas unu la alian. Nun montru al mi kiom bone vi povas fari tion antaŭ ol la banakvo malvarmiĝos.


"Se malvarmiĝos, mi denove varmigos vin." Ŝi denove ekmoviĝis, malrapide komence. Ŝiaj lipoj alproksimiĝis al mia orelo. “Nick,” ŝi flustris. “Nick, tio, kion ni havas, estas multe pli bona ol nur bona. Ĝi estas pli bona ol io ajn."


Mi enamiĝis al ŝi kaj mi sciis ĝin. Mi estis en procezo de perdo de mia humoro, mia animo kaj spirito superis min. Mi estis kaptita de la magio de tio, kion ŝi faris. Iom post iom mi forlasis mian korpon. Ĝi daŭris kaj plu kaj mi ne volis, ke ĝi finiĝos.


Mia kapo eksplodis kiel petardo en ladskatolo. La resto de mia korpo sekvis. Mi disfalis kiel malmultekosta ludilo. La horloĝo forte frapis en mia kapo. Mi ne povis igi ilin halti. Estis preĝejaj sonoriloj, fajrosonoriloj, ĉiaj sonoriloj. La tempo forflugis kun la lumrapideco. Kaj tiam subite Sonya foriris de mi. Ŝi prenis de mi ĉi tiun belan korpon. Aera ĝemo aŭdiĝis kie ĵus estis ŝia korpo. Subite mi sentis tre malvarma. "Nick," diris Sonya. “Iu estas ĉe la pordo. Uf, Noĉjo, ĉi tio fias, sed iu vokas.


Mi rapide rekonsciiĝis. Denove sonoris la sonorilo, malnova gongo el pli eleganta pasinteco. Mi zorge rigardis la ruĝiĝintan vizaĝon de Sonya. — Vi . ..?


Ŝi kapjesis. — Kaj amo. Kune kun vi. Ĉu vi donos al mi mian robon, kiam vi eliros?


Mi premis kaj eliris el la bano. Ĉe la pordo de la banĉambro mi prenis la robon de Sonya kaj ĵetis ĝin al ŝi. Tiam mi surmetis mian robon kaj malfermis la pordon.


La malgranda malhela knabo ridetis al mi. Lia hararo bezonis tondado, sed liaj brunaj, intensaj okuloj estis inteligentaj. Krome, ili ŝajnis proksimume kvin jarojn pli aĝaj ol la knabo mem.


— Sinjoro Nick Carter? — li demandis per voĉo, kiu perfidis lian aĝon.


"Mi?"


'Telegramo.'


Li elprenis malpuran pleton kun telegramo. Nur tio estis du telegramoj.


Mi prenis la supran. 'Dankon.' Mi prenis la duonan dolaron de la toleto kaj donis ĝin al li.


Li atendis. Li palpebrumis per siaj junaj maljunaj okuloj kaj studis mian orelon.


Tiam mi komprenis. - Mi demandis. - Kiu estas la alia telegramo?


Li donis al mi brilan neĝblankan rideton. - Por la signorino. Ŝi ne estas en sia ĉambro.


"Mi prenos ŝin." Mi donis al li alian duonan dolaron kaj batis lian pugon dum li foriris.


Sonya eliris el la banĉambro kaj ligis sian robon. Mi donis al ŝi ŝian telegramon kaj malfermis la mian.


Ĝi estis mallonga kaj dolĉa. Ĝi venis de Hawk. Li volis, ke mi tuj venu al Vaŝingtono.


Mi rigardis Sonya dum ŝi legis sian telegramon. Tiam mi pensis pri tio, kion ŝi diros. Io se io okazis... Mi atendis. Ĝi verŝajne signifis nenion. Mi atendis ĝis ŝi legis sian telegramon kaj poste diris: "Mi esperas, ke vi havas pli bonajn novaĵojn ol mi."


Ŝi palpebrumis. "Mi atendis ĉi tion."


— Ĉu vi devas reveni al Rusio?


"Ne," ŝi diris, balancante la kapon. “Ĉi tio estas de sinjoro Falko. Mi devas tuj raporti ion al la sidejo de la Akademio de Artoj en Vaŝingtono. ..'


Ĉapitro 2


Neĝis en Vaŝingtono, kiam la taksio haltis antaŭ la Joint Press and Telegraph Office de Dupont. Mi eliris kaj turnis la kolumon de mia mantelo. Glacia vento trafis mian vizaĝon. Korsiko estis jam tre malproksime.


Mi klinis min al la taksio kaj helpis Sonya eliri. Ŝi portis dikan velkoloran mantelon kun vulpa fela kolumo. Ŝi prenis mian manon, elpaŝis el la taksio kaj levis la ŝultrojn pro la rapidanta neĝo dum mi pagis la ŝoforon.


Mi sciis precize same kiel en la tago, kiam ni ricevis la telegramojn. Nenio. Ĉiuj demandoj, kiujn mi faris al ŝi, estis surdaj, kaj ŝi balancis la kapon "ne". En la aviadilo ŝi estis silenta kaj morna.


Tiam, tuj antaŭ ol ni alteriĝis en Vaŝingtono, ŝi tuŝis mian brakon. "Nick," ŝi diris kviete, "mi volis diri kiam mi diris, ke vi estas la plej bona." Vi devus scii kio. Ni havas mirindan amikecon kaj mi volas, ke ĝi daŭru kiel eble plej longe. Bonvolu ne demandi al mi pliajn demandojn. Vi aŭdos, kion vi bezonas scii sufiĉe baldaŭ.


Tiam ankaŭ mi eksilentis. Sed demandoj restas. Sonya vivis sur rusa pasporto. Ĉu ŝi estis rusa agento? Se jes, kion ŝi faris en Korsiko? Kaj kial Hawk lasis ŝin veni kun mi? Falko certe sciis, ke ŝi estas kun mi, kio signifis, ke Hawk sciis kiu ŝi estas kaj kion ŝi faras. Bone, mi nur devis atendi ĝis mi parolis kun Hawk. Sed mi ne ŝatis la manieron, kiel mi eniris ĝin.


Mi kaptis la manon de Sonya kaj ni supreniris la ŝtupojn antaŭ la ĉefa enirejo. Estis malluma, malĝojiga tago. Dikaj grizaj neĝnuboj pendis malalte sur la ĉielo, kaj la vento estis tiel malvarma, ke ĝi ŝajnis neeltenebla. Jes, Korsiko estis ja tre, tre malproksime.


Unufoje ene, ni haltis mallonge en la vestiblo por varmigi. Mi forskuis la neĝon de mia mantelo kaj mallevis mian kolumon. Mi tiam kaptis la manon de Sonya kaj kondukis ŝin al la oficejo de Hawk.


Kiam ni eniris, li sidis ĉe sia skribotablo portante senmanikan ĉemizon. Paperoj estis disĵetitaj sur la tuta tablo.


Per unu rapida, fluida movo, Hawk leviĝis de sia seĝo kaj ĉirkaŭiris la tablon, kaptis sian jakon kaj surmetis ĝin. Ŝi malstreĉis sin ĉirkaŭ lian maldikan korpon. Lia maldika vizaĝo lumiĝis kun rideto kiam li alproksimiĝis al Sonya. Nur liaj okuloj montris lian streĉiĝon. Li elprenis la cigaredon el sia buŝo, rektigis sian kravaton kaj premis la manon de Sonya.


"Estas tre agrable de vi veni, fraŭlino Treŝĉenko," li diris. Poste li rigardis min kaj kapjesis. "Mi pensas, ke vi havas multajn demandojn, Carter?"


- Iom aŭ tiel, sinjoro.


Akcipitro klinis sin al la du seĝoj sur unu flanko de la tablo. - "Bonvolu sidi." Li ĉirkaŭiris la tablon kaj sidiĝis sur sian knaran seĝon. Estis varme en la oficejo.


Sonya kaj mi sidiĝis kaj atendis pacience, dum Hawk fendis la celofanon de sia nova nigra cigaro. Mi sciis, ke ne utilas komenci kun multaj demandoj. Hawk havis manieron krei dramon. Tio estis unu el liaj du ĉefkarakterdifektoj; la alia estis preskaŭ fervora amo por aparatoj kaj inteligentaj aparatoj.


Nun li sidis kontraŭ ni, flarante sian cigaron. Baldaŭ la ĉambro pleniĝis de fetora cigarfumo. Mi vidis Sonyan sulki sian nazon kaj estis malfacile por mi reteni mian ridon.


Ŝi atente rigardis Falkon, kiel infano observanta araneaĵon aŭ vermon rampantan laŭ arbobranĉo. Venis al mi en la kapon, ke al iu, kiu lin ne bone konis, Hawke ja devas ŝajni stranga. Mi komprenis kial Sonya aspektis tiel. Sed al mi, Hawk ne estis fremdulo, li estis... nu. .. Akcipitro.


"Bone," li diris. Li klinis sin antaŭen, la brulanta cigaro forte kroĉita inter liaj dentoj. 'Ĉu ni povas komenci?' Li traserĉis la paperojn antaŭ si kaj eltiris tri foliojn. Li rigardis unue al Sonya, poste al mi. - "AH neniam alportis kazon kun tiom malgranda kvanto da materialo. Verdire, ni havas preskaŭ nenion."


Sonya moviĝis iomete antaŭen sur sia seĝo. Sinjoro, mi malamas interrompi vin, sed mi certas, ke Nick ne opinias, ke mi devus esti ĉi tie. Se vi volas klarigi al li.


"Ĉio havas sian tempon, fraŭlino Treŝĉenko." Hawk turnis sin al mi. - “Fraŭlino Treŝĉenko estis sendita de mi al Korsiko. Estis ŝia peto, ke ŝi estu prezentita al la plej bona agento en AH, do mi diris al ŝi, ke vi estas en Korsiko. Mi volis, ke vi pli bone konu unu la alian.


— Kial?


- Mi klarigos tion poste. Li mordis sian cigaron, elblovis la fumon kaj rigardis la paperojn antaŭ si dum momento. Poste li denove rigardis nin. "Kiel mi diris, estis malmulte por scii, damne malmulte." Pasintsemajne, nia radaro detektis objekton ie en la Arkto. Serĉaj aviadiloj estis senditaj, sed ili trovis nenion. Tiam, antaŭ tri tagoj, ni havis punkton sur la ekrano. Aviadiloj denove estis senditaj. Nenio denove. Ni scias, ke estas io tie, sed ni ne scias kio ĝi estas. Ĝi povus esti io eniranta kaj eliranta el la Arkto, aŭ eble ĝi estas io profunda sub la glacio." Sonya kaj mi rigardis unu la alian. Sed ŝia rigardo diris al mi, ke ŝi jam scias ĉion ĉi, ke tio ne estas surprizo por ŝi. Mi sentis min kiel lernejano eniranta en klason dek minutojn post la komenco de la klaso.


"Tio ne estas ĉio," Hawk daŭrigis. Li miksis la paperojn en la manoj kaj turnis la supran folion.


"Niaj patrolŝipoj funkciigantaj norde de la Beringa Maro kaptis sonarajn signalojn de submarŝipoj - nukleaj submarŝipoj. Ili devas porti tunojn da nukleaj armiloj. Okazis kvar okazaĵoj la lastan semajnon. Ni scias, ke ekzistas submarŝipoj tie, sed ili daŭre malaperas antaŭ ol ni trovas ilin. La Mararmeo opinias ke ili sinkas sub arkta glacio.


"Estas nur sovaĝa supozo," mi diris.


"Ĉi tio estas pli ol diveno." Hawk premis la interkomunikan butonon.


Virina voĉo diris: "Jes, sinjoro?"


"Alico, ĉu vi povus alporti la globon?"


- Tuj, sinjoro.


Falko svenis. Li rigardis min trans la tablo. Lia cigaro estingiĝis kaj li maĉis ĝin.


- Ni havas kelkajn divenojn, Noĉjo. Niaj aviadiloj transiris la tutan Beringan Maron. Ili ekvidis submarŝipojn kvar fojojn."


mi sulkigis la brovojn. “Kiuj submarŝipoj? De ĉi tie?' Falko prenis la cigaron el sia buŝo. "Ruĝaj ĉinaj submarŝipoj. Ili iris al la Beringa Maro. Ni rigardos ilin. Ili ĉiam malaperas subite.


Mi demandis. - Ili ne eliras?


Hawk balancis la kapon. “La unua estis rimarkita antaŭ pli ol semajno. Post tio, neniu vidis aŭ aŭdis de ŝi denove. Ne, la Mararmeo pravas - ili plonĝas sub la arkta glacio kaj restas tie."


Mi diris malrapide: "Do ili devas havi bazon tie malsupre, ian agadon."


Sonya silentis, sed sekvis la interparolon kun intereso. Estis kvieta frapo, poste la pordo malfermiĝis. Alicio eniris kun iom granda globo turnanta sur stando.


Alice estis malhelhara virino en siaj fruaj 50-aj jaroj. Ŝi estis malalta, kun dikaj kruroj kaj granda pugo. Ŝi havis nazon grandan kiel pruno kaj buŝon molan kiel ŝia, kaj ŝia voĉo sonis kiel gratita gramofonodisko. Sed ŝi havis oran koron kaj estis mola kiel butero. Ŝi helpis min pli ol unufoje bridi la koleron de Hawk se mi faris ion malbonan. Aŭ la Akademio de Artoj ne konsentis aŭ ne disponigis al mi informojn, kiujn mi ne povis veni aliloke. Alico havis belecon, kiun vi ne povis vidi. Ŝi estis mia virino.


Ŝi metis la globon sur la skribotablon de Hawk, ridetis al mi, palpebrumis kaj silente forlasis la ĉambron, kiel muŝo sur la muro.


Sonya kaj mi kliniĝis antaŭen. Falko metis ambaŭ manojn sur la globon.


"Mi pensas, ke ni povas iomete malgrandigi la celon de ĉi tiuj submarŝipoj," li diris. "Kiel vi ambaŭ scias, estus preskaŭ neeble serĉi la tutan Arktan Rondon por ekscii, kion faras la ĉinoj." Eĉ la punktoj sur la radara ekrano kovras tro da areo. Ni volis malvastigi ĝin kaj ankoraŭ esti pli proksime de kie venas tiuj punktoj. Unu el niaj radaruloj havis ideon. Rigardu.'


Falko prenis molan krajonon. Li fiksis punkton sur Vaŝingtono kaj desegnis ruĝan linion norden, poste ĉirkaŭ la globo ĝis li revenis al Vaŝingtono.


Li rigardis nin. “Vi vidis, ke mi desegnis linion norden. Norden. Nun atentu.


Li turnis la terglobon tiel, ke Rusujo estis antaŭ li. Li montris la pinton de sia krajono al Moskvo kaj denove desegnis linion norden. Li vojaĝis kun li tra la mondo kaj revenis al Moskvo. Li klinis la pilkon por ke ni povu vidi la supron. La du linioj intersekciĝis ĉe la Arkta Cirklo.


“Ni sukcesis mallarĝigi ĝin al areo de ĉirkaŭ sepdek kvin kvadrataj kilometroj. Jen.' Li frapetis sian fingron kie la du linioj intersekciĝis.


Mi kapjesis. "Kaj mia tasko estas provi eltrovi kion la ĉinoj faras kaj kie ili faras ĝin."


Akcipitro kapjesis. "Kaj detruu tion, kion ili faras, se vi opinias tion necesa." Ni nomis ĝin "Glacia Bombo Nulo" laŭ tiuj arktaj submarŝipoj ekipitaj per nukleaj armiloj. De nun, tion vi nomas operacio kiam vi kontaktas min.


Mi rigardis Sonya denove lumigi sian cigaredon. Mi komencis suspekti kial ŝi estas ĉi tie. Mi havis la senton, ke mi jam scias, kion Hawk diros poste. Sonya ridetis al mi.


Hawk diris: "Kiam ni malkovris, ke ĉi tiuj du linioj transiris de Vaŝingtono kaj Moskvo, ni sendis mesaĝon al Sovetunio. La rusoj same kiel ni volas scii, kio okazas tie. Ni havas . .. certaj interkonsentoj.


mi sulkigis la brovojn. — Kiaj interkonsentoj?


"Vi devas sekvi la rapidan postvivan kurson, kiun ili instruas en Sovetunio."


Mi palpebrumis. - Kion mi faros?


Akcipitro prenis du blovojn sur sian cigaron. “Vi ne estos sola en Rusio. Iu prenos ĉi tiun kurson samtempe kun vi kaj aliĝos al vi en via arkta vojaĝo. Laŭ mia kompreno, ŝi estas unu el la plej bonaj agentoj en Rusio."


'Monda Organizaĵo pri Sano?' - mi demandis, sed mi ne bezonis demandi. Akcipitro ridis mallonge. “Fraŭlino Treŝĉenko, kompreneble. Ŝi iros kun vi al Operacio Ice Bomb Zero.


Ĉapitro 3


Mi ne volis konduki Sonya al la sekcio pri specialaj efektoj kaj redaktado. Nun kiam mi sciis, ke ŝi estas rusa agento, la antikva mekanismo de defendo kontraŭ la malamiko funkciis aŭtomate. Estis multaj, kiuj provis mortigi min. Sed kiam ni estis solaj, Hawk diris al mi, ke speciala fako nomita "Specialaj Efektoj kaj Redaktado" estis asignita por Sonya kaj mi. Ne estis risko vidi ion, kio ne estis destinita por ŝiaj okuloj. Ni devis iri al D-ro Dan Michaels, kiu donis al ni la plej grandan parton de nia ekipaĵo kaj informis nin pri tio, kion atendi de ĝi.


En taksio survoje, Sonya neatendite prenis mian manon kaj premis ĝin. Mi rigardis tra la fenestro. Mi sentis ŝian rigardon sur mia vizaĝo. Estis kvazaŭ iu montris lupeon al la sunmakulo sur mia maldekstra vango. Sed ne estis suno, nek lupeo, nur Sonya sidis apud mi, tenis mian manon kaj rigardis min.


Mi turnis min, kaj miaj belaj grizbluaj okuloj ŝajnis akiri milionon da oraj makuloj.


Ili ridetis al mi.


— Ĉu vi koleras?


"Vi povus diri al mi en Korsiko." Se mi scius, ke vi estas rusa agento, mi...'


“Kion faris? Ĉu vi ignoris min? Mi ne volis ĉi tion. Ni estis feliĉaj tie. Ni amuziĝis kune. Ni ankoraŭ povas havi ĝin nun.


'Eble. Sed mi ne tute komprenas kiu - aŭ kio - vi estas. Mankas ankoraŭ kelkaj detaloj.”


Ŝi profunde enspiris. Ŝi portis brunan suedan mantelon, kaj oni ne povis nei, ke sub ĝi estis virina korpo. “Mia registaro ordonis al mi ne malkaŝi pli ol necese. Falko sciis ĉi tion. Li povus diri al vi.


"Eble li pensis, ke vi mem profitos de ĉi tiu komuna ĝentileco, ĉar vi venis al Korsiko por viziti min."


- Mi volis vidi vin. Vi scias, vi estas sufiĉe fama en Moskvo. Nedetruebla Nick Carter. Killmaster. Kodnomo N-3. Ĉu vi ankoraŭ havas la tatuon de AX sur via brako?


Mi ne ŝatis ĝin. Ŝi sciis tro multe. — Vi ŝajnas bone informita, fraŭlino Treŝĉenko.


Ŝi kliniĝis kaj kisis min sur la vango. "Mi volis vidi vin," ŝi diris denove. - "Mi volis vidi homon, kiun eĉ unu ruso povus detrui." Longaj dikaj okulharoj modeste falis sur grizbluajn okulojn. — Tiel estis en la komenco. Post kiam mi ekkonis vin, nu, kiam ĉio inter ni estis tiel mirinda, tiel mirinda, mi ne volis ruinigi la rilaton.


"Vi ŝajnas scii ĉion pri mi, sed mi scias preskaŭ nenion pri vi, kaj tio malfavoras min."


Ŝi lumigis la taksion per sia rideto. — Ĉu vi volas scii pli pri mi? Mi naskiĝis en la urbo Kaluŝka, ne malproksime de Moskvo. Mia infanaĝo pasigis ĉe la Moskva Ŝtata Muzika Konservatorio. Mi ludis en Lenin Park aŭ Gorkij Park. Mi studis en Moskva Ŝtata Universitato, poste laboris ĉe la Ministerio de Eksterlandaj Aferoj. Mi bezonis ok jarojn por lerni la usonan anglan. Dum la pasintaj du jaroj mi studas la vivon kaj kutimojn de unu Nicholas Carter. Mi scias preskaŭ tiom pri vi kiel vi mem.


Estis kvazaŭ malvarma vento blovis sur la harojn sur mia kolo. Estis kvazaŭ stari nuda en ĉambro kun unudirektaj speguloj kaj ĉiuj preterpasantaj povis vidi mian nudecon.


— Kial? - mi demandis per voĉo, kiu ne estis kiel la mia.


Ŝi daŭre ridetis. - Tute persona, kara. Mi volis scii ĉion pri la viro, kiun neniu povus mortigi. Mi sciis, ke vi amas virinojn, ke vi estas tre bona amanto. Mi supozis, ke post kiam mi pli bone konos vin, mi povus elekti du vojojn. Mi povus rifuzi ĉiakoste dormi kun vi kaj provi interesigi vin mokincante vin, aŭ mi povus delogi vin. Vidinte vin, mi tuj komprenis, ke tio nenien kondukus min, se mi tenus vin malproksime. Vi havis multe da ĉarmo, kaj se vi vere dezirus min, mi ne povus deteni vin — mi konas miajn malfortojn. Do mi elektis la alternativon lasi vin delogi min kiel eble plej baldaŭ. Post kiam tio estis farita, ne povus ekzisti kato kaj musludo pri ĉu aŭ ne ni laborus kune. Mi sciis, ke ĝi estos bona, mi ne pensis, ke mi seniluziiĝos, sed..... Mi neniam pensis... Mi volas diri, ĝi estas multe pli bona... Rigardu min, mi ruĝiĝas kvazaŭ lernejanino.


La virino estis preskaŭ timiga. Ŝajnis al mi, ke mi nenion povas fari, ke ŝi ne ekscios. Ŝi tenis min sur rando dum la tuta vojaĝo kaj ĝi ĝenis min tie kaj tie. Antaŭ ĉio, mi ankoraŭ ne eltrovis ĝin. Kaj due, nun kiam ŝi komprenis min, kion ŝi faros kun ĉi tiu scio? Jes, mi estis altirita de ŝi - ŝi estis pli virino ol multaj, kiujn mi renkontis aŭ renkontos post longa tempo. Jes, ŝi ŝaltis min. Sed estis io pri ŝi, io, kion mi tute ne povis meti la fingron. Ŝi havis manieron rigardi min kiam ŝi parolis, manieron kredigi min ĉion, kion ŝi diris, kaj tamen...


“Ni alvenis, sinjoro,” diris la ŝoforo. Li haltigis taksion antaŭ la konstruaĵo.


Mi ne estis certa, ĉu mi tuj prenu la manon de Sonia aŭ atendu, ke iu prenos nin. La decido ne estis lasita al mi. Dum mi pagis la taksiiston, D-ro Michaels venis malsupren al la trotujo. Li nelonge kapjesis al Sonya, ridetis al mi kaj etendis la manon.


- Estas bone revidi vin, Noĉjo.


"Saluton, Doktoro."


Doktoro Michaels estis maldika viro kun kurbitaj ŝultroj, senrindaj okulvitroj kaj maldika sabla hararo. Li portis malstriktan kostumon sen mantelo. Ni manpremis, poste mi prezentis lin al Sonya.


"Kun plezuro, fraŭlino Treŝĉenko," li diris ĝentile. Li montris al la konstruaĵo malantaŭ li. — Ĉu ni trairu la flankan enirejon?


Ni sekvis lin ĉirkaŭ la angulo, laŭ la nove neĝkovrita trotuaro kaj laŭ la malseka betona ŝtuparo al tio, kio montriĝis esti la kelo de la konstruaĵo. La kuracisto malfermis la fortespektan pordon kaj ni eniris. Mi neniam estis en ĉi tiu fako pri specialaj efektoj kaj redaktado.


La ĉambro, kiun ni eniris, estis granda kaj malplena. D-ro Michaels premis la ŝaltilon kaj hela lumo ekbrulis. En unu angulo mi vidis amason da ekipaĵoj kaj aliaj objektoj.


Mi demandis. — Ĉu ĉi tio estas nia ekipaĵo?


“Parte,” respondis la kuracisto.


Ni estis en la mezo de la ĉambro. Sonya ĉirkaŭrigardis. Ŝia rigardo falis sur la pordon kondukantan al alia parto de la konstruaĵo. Ŝi havis pli ol virinan scivolemon, ŝi havis spionan scivolemon.


Mi tuŝis ŝian manon. - Ni vidu, kion ni havas ĉi tie, Sonya. La kuracisto kaj mi rigardis unu la alian. Ni ambaŭ sciis, ke ni ne povas fuŝi ĉi tie. Baldaŭ Sonya komencis demandi demandojn.


Ŝi faris tion tute volonte. Ni venis al amaso da aĵoj. Ili konsistis ĉefe el vestaĵoj por la malvarma sezono - parkoj, longaj retpantalonoj, pezaj botoj. Estis iom da pluviva ekipaĵo, kaj plie skioj, tendoj, dormsakoj.


La kuracisto estis malantaŭ ni. "Eble fraŭlino Treŝĉenko preferus uzi aferojn el sia lando?"


Sonya ridetis al li. - Tute ne, doktoro. Ŝi denove rigardis preter li al la pordo.


— Kion ili diris al vi pri via trejnado, Noĉjo? demandis doktoro Michaels.


"Ĝi nur okazos en Rusio."


Sonya silente marŝis al la alia flanko de la ĉambro, kie du dorsosakoj estis apogitaj kontraŭ la muro.


"Mi rakontos al vi kiel ĝi funkcias," diris la kuracisto. “Vi flugas de ĉi tie al San-Francisko kaj tie vi suriras usonan submarŝipon, kiu kondukos vin al la Beringa Markolo. Tie vi suriros rusan ŝipon, kiu kondukos vin al malgranda gardata tendaro proksime de la urbo Oehlen en Sovetunio. Tie vi prenas postvivan kurson. Kiam ĉio estos finita, vi flugos per rusa armea aviadilo al amerika bazkampadejo en la Arkto, kie vi prenos transportadon, manĝaĵon, kaj ĉion alian por la misio."


Mi kapjesis kaj rigardis Sonya. Ŝi malfermis la dorsosakojn kaj enrigardis. La varmego en la ĉambro sentis min malkomforta en mia mantelo, sed mi ne demetis ĝin. Sub mia mantelo mi estis promenanta arsenalo. Mi havis Wilhelmina, mia Luger, en pistolujo sub mia maldekstra akselo; Hugo, maldika stileto, kuŝis eningita sur mia maldekstra antaŭbrako, preta gliti en mian manon, se mi levus unu ŝultron; kaj Pierre, mortiga gasbombo estis blokita en la kavo malantaŭ mia dekstra maleolo.


— Ĉu vi havas demandojn? demandis doktoro Michaels.


“Jes,” diris Sonya, rektiĝante. Ŝi montris al la dorsosakoj. "Mi pensas, ke mi preferus aferojn faritajn en Rusio."


D-ro Michaels kapjesis. - Kiel vi deziras, fraŭlino Treŝĉenko. Li vidis mian surprizitan rigardon.


Mi demandis. - Kio estas en tiuj ĉi dorsosakoj?


"Eksplodaĵoj." Tiam li palpebrumis. "Ĉu Hawk ne diris al vi?" Fraŭlino Treŝĉenko estas eksperto pri eksplodo.


Mi rigardis Sonya. Ŝi ridetis al mi.


Ĉapitro 4


Sonia ne denove prenis mian manon ĝis ni eniris la aviadilon al San-Francisko. La kargoaviadilo havis du grandajn komfortajn sidlokojn, sed ni sidis en mallerta silento, kiam Sonia prenis mian manon.


Ŝi premis ĝin kaj denove atente rigardis mian vizaĝon. "Nick," ŝi diris kviete. - Noĉjo, venu.


- Kio?


“Karulo, ni estos kune longe. Ni ne povas daŭrigi tiel.


'Kion mi devus fari? Ŝajnas, ke nenio ŝanĝiĝis? Ĉu ni ankoraŭ estas en Korsiko?


— Ne. Sed ni havas mision. Ni devas plenumi ĉi tion kune. La malplej ni povas fari estas provi resti amikoj... amantoj, se vi volas.


— Bone. Kion alian mi bezonas scii pri vi? Ĝis nun, vi pasis de knabino, kiun mi renkontis en Korsiko kaj kun kiu amuziĝis, al rusa agento kaj ekstermad-eksperto, kiu supozeble plenumas mision kun mi. Kiom da pliaj surprizoj vi havas por mi?


“Neniu, kara. Nun vi scias ĉion. Ni ambaŭ estas agentoj, bone, sed ankaŭ ni estas homoj. Ni estas viro kaj virino, kaj mi, virino, tre amas viron. Mi esperas, ke tio estas reciproka... almenaŭ iomete. Ĝi estas tre grava por mi.


Mi rigardis ŝin. Ŝi atente rigardis min, kaj oraj ekbriloj brilis en ŝiaj okuloj. Mi iomete levis ŝian mentonon per mia fingro, poste mi kisis ŝin mallaŭte sur la lipoj. "Foje mi preskaŭ kredas vin," mi diris. "Mi preskaŭ forgesas, ke ni laboras sur kontraŭaj flankoj de la muro." Mi ridetis. — Kelkfoje.


Ŝi rekonsciiĝis: “Estus pli bone, se ni ne estus en ĉi tiu aviadilo. Mi volas, ke ni estu solaj. ...reen al Korsiko.


"Baldaŭ ni estos denove solaj." Mi sidiĝis kaj rigardis tra la fenestro. Nun ni flugis super la Sierra Nevada, kaj, kiel ĉiam, la ĉielo estis turbula. Mi flaris ŝian parfumon kaj, jes, mi preskaŭ kredis ŝin. Sonya metis sian kapon sur mian ŝultron.


Sed mi ne tute kredis ŝin. Ŝi estis bela virino kaj milda virino, kombinaĵo kiun malmultaj viroj povis defendi. Malmultaj homoj eĉ volus kontraŭi ĉi tion. Sed mi ne povis forgesi, ke ŝi estis rusa agento, mia malamiko kaj malamiko de mia popolo.


Ni devis kunlabori, mi povis fari nenion. En la Arkto okazis io stranga, kiu interesis kaj Sovetunion kaj Usonon. Ni devis eltrovi kio ĝi estis. Sed kio estus okazinta, se la rusoj estus sendinta viran agenton? Kiel mi sentus tiam? Mi verŝajne scius, ke li provos mortigi min, se mi turnus la dorson al li.


La rusoj provis fari tion sufiĉe ofte. Kaj eble ili tion sciis, eble ili sciis, ke mi estos malamika al la viro. Eble tial ili sendis la virinon.


La aviadilo alteriĝis ĉe Flughaveno Alameda proksime de San Francisco. Estis malfrue kaj ni ne manĝis de kiam ni forlasis Vaŝingtonon. Kiam ni malsupreniris de la aŭto, nin salutis la komandanto de la ŝipa aerstacio, juna militleŭtenanto de la Mararmeo kun jako plena de premioj. Li traktis nin kun formala ĝentileco kaj montris al atendanta Cadillac. Mi vidis oficirojn stari apud la aviadilo kaj rigardi la krurojn de Sonya dum ŝi marŝis de la aviadilo al la aŭto. Se ili komentis ĝin, ili konservis ĝin por si. La soldatoj ne estis limigitaj per protokolo. Fajfoj kaj grumbloj aŭdiĝis jen kaj jen. Sonya nur ridetis kun la konfido de virino, kiu scias precize kion ŝi havas.


Oni kondukis nin al la Oficira Domo, kie estis starigita riĉa bufedo. Dum ni manĝis, Sonya daŭre ridetis al la oficiroj ĉirkaŭ ni. Ŝi ne estis la sola virino tie, sed ŝi estis la plej alloga, kaj ŝi sciis tion.


Ni sidis unu apud la alia ĉe longa tablo. La oficiroj estis prezentitaj kiel membroj de la ŝipanaro de la submarŝipo sur kiun ni devis iri. La kapitano estis juna viro, plurajn jarojn pli juna ol la bazkomandanto, kaj ankaŭ leŭtenanto.


Estis multe da ridado kaj ŝerco ĉe la tablo. Sonya ŝajne ŝatis ĝin. La oficiroj traktis ŝin kun respekto. Ili iomete incitetis ŝin, dirante, ke ili certigos, ke ĉiuj sekretaj planoj estas metitaj en sekuran lokon antaŭ ol ŝi surŝipiĝos. Kaj ŝi ĝojigis ilin, dirante, ke ŝi tute ne scias, ke usonaj mararmeaj oficiroj estas tiel junaj kaj belaj. Je ĉi tiu punkto, Sovetunio povus lerni ion.


Ŝia humuro kaj spontanea konduto kongruis kun ŝi. Ŝi eble estis rusa agento, sed tiun nokton ŝi kaptis la koron de ĉiu viro ĉe tiu tablo. Kaj eble iom pli el mia.


Post la vespermanĝo ni iris niajn apartajn vojojn. Mi ne vidis Sonyan ĝis la sekva mateno, kiam ni suriris la submarŝipon.


Estis nebula tago, tipa por San Francisco. La griza ĉielo ŝajnis tiel malalta, ke oni povis ĝin tuŝi, kaj la skafaldo malseke brilis. Ĉe la matenmanĝo mi eksciis, ke ĉiuj flugoj estis suspenditaj ĝis tagmezo.


Mi marŝis kun la submarŝipestro laŭ la malseka asfalto ĝis kie la submarŝipo estis alligita. Mi vidis multe da aktiveco sur la ferdeko kaj mi scivolis, kie estas Sonya. Mi tute ne sciis, kie ŝi pasigis la nokton.


La nomo de la kapitano estis Nilsson. Li vidis min rigardi la submarŝipon de antaŭe ĝis malantaŭe kaj poste ĉirkaŭrigardi, kaj li tuj komprenis.


"Ŝi fartas bone," li diris, prenante sian ofte uzatan pipon kaj alumetojn.


Mi ridetis al li. - Mi pensis, - cetere, kiel mi nomu vin? Komandanto? Ŝipestro?


Li ridetis dum li tenis la alumeton super sia pipo. Carter, en la mararmeo, tiu kiu komandas la ŝipon ĉiam estas nomita la kapitano. Ne gravas ĉu li estas kapitano, leŭtenanto aŭ ĉefserĝento, li restas kapitano. Li ridetis, tenante la pipon inter la dentoj. "Mi ne diras tion por soni arogante, mi nur volas, ke vi sentiĝu komforta surŝipe."


Mi kapjesis. "Nu, mi volas danki vin kaj vian popolon, ke hieraŭ nokte bone traktis fraŭlinon Treŝenkon."


Li ridetis. "Vi estas bonvena, sinjoro Carter."


Mi klarigis mian gorĝon. "Ĉu ĝi irus tro malproksimen se mi demandus kie ŝi pasigis la nokton?" Mi volas diri, mi sentas min iel respondeca por ŝi.


La kapitano rikanis. -Vi ne iros tro malproksimen. Ŝi pasigis la nokton ĉe mia domo.


- Mi komprenas.


— Mi ne kredas ĝin. Ŝi restis ĉe mi, mia edzino kaj niaj kvar infanoj. La infanoj ŝajnis ŝati ŝin. Mi pensas, ke ili ankaŭ ŝatis ŝin. Ŝi estas bela virino.


"Ankaŭ mi komencas rekoni ŝin."


Ni atingis la rampon de la submarŝipo. Nilsson estis fajfita surŝipe. Li salutis la flagon ĉe la postaĵo, kiam la deĵoroficiro alproksimiĝis.


Mi diris al la deĵoranto: "Mi petas permeson surŝipiĝi."


"Permeso donita," li respondis.


Mi paŝis sur la glitigan ferdekon, kie mi ne sentis min hejme en mia kutima kostumo kaj pluvmantelo. Viroj en laborvestoj marŝis tien kaj reen, volvinte kablojn. Kapitano Nilsson kondukis min laŭ la ŝtuparo kaj laŭ mallarĝa koridoro al la oficira ĥaoso. Sonya sidis kaj trinkis kafon.


Kiam mi eniris, ŝi donis al mi grandan rideton. Tri oficiroj sidis ĉirkaŭ ŝi. Ŝi surhavis laborvestojn, kiel la maristoj, kiujn mi vidis supre, nur ŝi aspektis pli bone en ili.


Unu el la oficiroj ĉe la tablo turnis sin al Nilsson. "Mike, kien vi metis ĉi tiun bongustan estaĵon?"


La kapitano rikanis. Ni havas kafon. "En mia kajuto," li diris, "sed mi pensas, ke mi dormos kun vi."


La du aliaj oficiroj ridis. La viro, kiu parolis kun Nilsson, diris: "Mi provis konvinki fraŭlinon Treŝĉenko klopodi elpreni de mi kelkajn armeajn sekretojn."


"Vi ĉiuj estas tre afablaj," diris Sonya.


Nilsson kaj mi sidiĝis ĉe la tablo. Fajfilo sonis super la laŭtparolilo, sciigante la maristojn, ke estas horo por tagmanĝi. Mi rigardis mian horloĝon. Estis nur la sesa horo.


"Ni foriras je la naŭa," diris kapitano Nilsson.


Mi rigardis la ridetantan vizaĝon de Sonya. "Vi aspektas bone ĉi tiun fruan matenon."


Ŝi moke mallevis siajn longajn okulharojn. 'Dankon.' Ĉu vi ĝin ŝatas?'


'Tre.'


Mi ne havis la okazon paroli kun ŝi sola ĝis malfrue en la vespero, kiam ni forlasis la Oran Pordegon kaj trovis nin malproksime en la maro.


La submarŝipo venis al la surfaco, nur pli proksime al la Beringa Markolo. Mi surmetis mian mantelon kaj eliris sur la ferdekon. La nebulo malaperis. Estis tre malvarme, sed mi neniam vidis la maron tiel bluan. La brilo de la akvo povus esti egalita nur per la klara bluo de la ĉielo. La suno brilis; la aero estis pura. Mi staris proksime al la pruo kaj tenis la ŝnurojn de la balustrado. Ne estis malglata maro, sed estis iometa ŝvelaĵo. Mi vidis Styrofoam tasojn ĉie. Mi fumis cigaredon kaj rigardis la pafarkon supren kaj malsupren, kiam Sonya venis kaj staris apud mi. "Saluton, fremdulo," ŝi diris facile. - Ŝajnas al mi, ke mi konas vin de ie.


Mi turnis min kaj rigardis ŝin. La vento ludis kun ŝiaj blondaj haroj, kaj ĝi flirtis en ŝia vizaĝo. Ŝi estis ankoraŭ en siaj laborvestoj kaj surmetis jakon, kiu estis tro granda por ŝi. La malvarmo kaj vento donis al ŝi varman ruĝiĝon.


Mi ridetis al ŝi. "Vi estas la plej populara karaktero surŝipe."


Nun ŝi ne ridetis. "Mi volas tuŝi vin," ŝi diris simple.


- Sed kion pensos la maristoj kaj oficiroj de ĉi tiu ŝipo?


"Ne gravas min, kion ili pensas." La oraj ekbriloj en ŝiaj okuloj ekbrilis kaj multiĝis. “Mi volas esti sola kun vi. Mi volas tuŝi vin kaj mi volas, ke vi tuŝu min.”


Mi alproksimiĝis al ŝi. “Mi ne scias, kiam ni estos denove solaj. Estas kvin oficiroj kaj dudek tri skipo surŝipe. Ĉi tio estas malgranda boato. Mi dubas, ke ni trovos pli da privateco ol ni havas nun.


"Prenu mian manon, Nick," ŝi diris. "Almenaŭ faru ĉi tion."


Mi suspiris kaj metis ambaŭ manojn en miajn jakpoŝojn. - Vi defias min, Sonya, vi scias. Mi komencas kredi, ke vi ricevas ĉi tiun tutan atenton.


Ŝi faris paŝon malantaŭen kaj rigardis min strange, iomete klinante la kapon. La granda jako igis ŝin aspekti kiel knabineto.


- Vi konfuzas, Noĉjo. Vi estas tro bela, ĉu vi scias tion? Ĝi devus esti same kun ĉiuj usonaj viroj. Ĉiuj ĉi oficiroj, ili estas tiel junaj kaj belaj... kaj preskaŭ knaboj. Sed vi, vi tute ne estas knabo.


mi sulkigis la brovojn. "Ŝajnas ke vi denove studas min."


Ŝi kapjesis. 'Eble. Mi scivolas, kial niaj agentoj neniam havis la ŝancon mortigi vin. Ili devis esti proksimaj al ĉi tio iam. Kompreneble, ĉiuj komunistaj agentoj ne povas esti fuŝuloj. Kiom da atakoj vi estis atakita?


"Mi ne ŝatas ĝin. Sed malsukcesoj ankaŭ ne interesas min. Sukcesa provo tre interesus min.


Mi ĵetis la cigaredon en la maron. — Ni iom malproksimiĝis de la temo, ĉu ne? Mi pensis, ke ni parolas pri kiel ni povus esti solaj.


Ŝi ridetis al mi. - Mi trovos manieron. Kiam ni estos en Rusio, mi certe trovos manieron."


Dum ni estis sur ĉi tiu submarŝipo, ŝi ne estis sola kun mi. Dum la sekvaj du tagoj, Sonya estis ĉirkaŭita de viroj ĉiufoje kiam mi vidis ŝin. Ni manĝis kun kapitano Nilsson kaj la aliaj oficiroj, kaj kvankam ni pasigis la plej grandan parton de nia tempo kune, ni neniam estis solaj. Ĉirkaŭ ŝi estis ĉiam viroj, kaj ŝi ĝuis ilian admiron. Kaj ĉar ŝi estis tiel escepte virineca, ŝi incitetis min kiam ajn ŝi povis, ĉar ŝi sciis, ke miaj manoj estas ligitaj.


Fariĝis terure malvarme ĉe la marbordo de Alasko. Eĉ mia mantelo ne estis sufiĉe varma. La oficiroj kaj maristoj ricevis longajn subvestojn, kiel Sonya kaj mi. Vespere de la kvara tago surmare, ni establis radiokontakton kun rusa trolŝipo. Renkontejo estis aranĝita. La sekvan matenon Sonya kaj mi devis translokiĝi al trolŝipo. Ŝajnis al mi, ke mi vidis malĝojon en la okuloj de Sonya kiam ŝi aŭdis ĉi tiun novaĵon. Kiam du oficiroj kaj mi eskortis ŝin al vespermanĝo, ŝi ŝajnis nekutime trankvila.


La oficiroj ŝercis kun ŝi, kiel kutime, ĉe la tagmanĝo. Kapitano Nilsson notis ke la jako kiun ŝi portis neniam konvenus al la maristo kiu posedis ĝin denove. Sed la reago de Sonya estis sufiĉe duonanima.


Post la manĝo oni alportis kukon. Supre estis skribite: "Bonan sorton, Sonya." Kiam ŝi vidis tion, ŝia malsupra lipo tremis dum momento. Tiam io alia okazis. Dum ŝi tranĉis la kukon, la ĉefserĝento aperis en la kajuto kun donaco de la tuta teamo. Sonya nur sidis tie dum momento, rigardante la pakaĵon. Fine, pro insisto de la oficiroj, ŝi malfermis ĝin. Ĝi estis ringo farita ĝuste laŭ la grandeco, kiun mi donis al la viroj. Sur la ringo estis miniatura submarŝipo, farita sur ŝiptornilo el oro el la stoko de la dentisto de la ŝipo.


Sonya metis la ringon sur la ringfingron de sia dekstra mano.


"Estas signo tie," diris kapitano Nilsson. Ĉiuj oficiroj ridetis al ŝi.


Ŝi demetis la ringon kaj legis la surskribon. Mi jam legis ĉi tion. Ĝi estis esprimo de amo de la ŝipanaro. Sonya ploregis kaj repuŝis sian seĝon. Tiam ŝi ekstaris kaj elkuris ekscitita. Post kiam ŝi foriris, estis stranga silento. Ni sidis ĉirkaŭ la tablo, rigardante la duonmalplenajn kafotasojn. Kapitano Nilsson rompis la silenton.


"Virinoj ĉiam tre emocias pri ĉi tiuj aferoj," li diris.


La aliaj kapjesis aŭ murmuris konsenton kaj trinkis sian kafon. La sekvan matenon, kiam Sonya kaj mi devis suriri la rusan trolŝipon, ŝi portis la ringon.


La renkontiĝo okazis preskaŭ ekzakte sur la dividlinio inter Usono kaj Rusio. Ni atingis la supron de la Beringa Markolo kaj komencis atendi la trolŝipon.


Estis nekredeble malvarme. Glaciaj flosiloj flosis. Mi ne plu portis mian kostumon kaj mantelon; Mi portis malhelbluan parkon kaj termigajn subvestojn. Sed mi ankoraŭ havis mian etan "arsenalon" kun mi.


La rusa trolŝipo hastis atingi nin, trarompante la glacion. Sonya kaj mi estis sur la ferdeko kaj rigardis.


Streĉiteco ekestis sur la submarŝipo. Kapitano Nilsson staris sur la ponto kaj rigardis tra binokloj. Li rigardis ne nur la trolŝipon, sed ankaŭ la maron ĉirkaŭ la ŝipo. Mitraloj staris ĉe siaj postenoj.


Miaj brovoj kaj okulharoj estis kovritaj de frosto. Mi rampis pli profunden en la kapuĉon de mia parko. Mi rigardis Sonya, sed nur mi povis vidi sur ŝia vizaĝo estis la pinto de ŝia nazo. Estis ĉiam pli malfacile spiri tra mia nazo. Levante mian manon de la mufo, mi surpriziĝis, ke miaj naztruoj estas ŝtopitaj de glacio.


La trolŝipo alproksimiĝis al la boato, kaj la potencaj dizelmotoroj returniĝis. Mi vidis ŝnurojn ĵetitajn kaj kaptitajn. Kiam la ŝipoj kunligiĝis, la rusa kapitano de sia ponto rigardis al kapitano Nilsson kun severa vizaĝo. Ankaŭ la submarŝipestro aspektis tiel.


Se ĝi estis fiŝkapta trolŝipo, tiam ili verŝajne serĉis tre grandajn fiŝojn uzante kelkajn ege nekutimajn ilojn. Estis mitralo de almenaŭ kvindek kalibro sur la pruo. La radara ekrano turniĝis sur alta masto. La tuta skipo havis fusilojn sur la ferdeko.


Subite la rusa kapitano faris ion tute neatenditan. Li salutis kapitanon Nilsson. La artfajraĵoj estis resenditaj tuj. Ŝtupetaro estis malaltigita ligante la submarŝipon al la trolŝipo.


Dum momento la rigardo de la rusa kapitano falis sur min, kiam mi prenis Sonyan je la mano kaj ni alproksimiĝis al la passero. La rigardo, kiun mi vidis, sufiĉis por haltigi min. Se mi estus sola kun li, mi kaptus Wilhelminan. Ĝi estis rigardo, kiu detruis vin antaŭ ol ĝi eĉ vidis vin. Mi jam vidis ĉi tiun aspekton. ... kaj mi sciis, ke mi ne estos bonvena sur tiu ĉi trolŝipo. Du rusaj maristoj etendis la manon por helpi Sonya, kiam ŝi paŝis super la passero sur la trolŝipon. La maro estis kruda kaj malpura griza. La rapidantaj glaciflosaĵoj estis la koloro de ĵus tranĉita karno, la trapikan blankon, kiun vi vidas ĝuste antaŭ ol la sango fluas.


Ili prenis Sonya je la kubutoj kaj helpis ŝin grimpi surŝipe. Tiam estis mia vico. Mi singarde transpaŝis la tabulon. Kiam mi alproksimiĝis al la trolŝipo, el la okulangulo mi vidis la rusan kapitanon eliri sur la ponton kaj rigardi min. La ŝipanoj atendantaj min rigardis malantaŭen por momento. Sed en tiu momento la kapitano donis al ili ian ordonon. Mi haltis sur la malfortika tabulo kaj rigardis supren. La kapitano kaj mi denove rigardis unu la alian.


La mesaĝo, kiun li transdonis al siaj ŝipanoj, estis simpla. Mi ne povis elteni eĉ dudek sekundojn en ĉi tiu glacia maro. Se mi estus deglitinta de la deklivirejo, la kapitano ne devus preni la usonan agenton al Rusio.


Li rigardis min. Li ne estis aparte alta viro, eĉ ne ses futojn, sed li radiis forton. Li estis amase konstruita kaj en la parko liaj ŝultroj aspektis kvazaŭ li portis rugbeokusenetojn. Sed mi ne vidis grandan forton en lia korpo. Mi vidis ĝin kiel io primitiva, fundamenta, tiel fundamenta kiel granda hakilo.


Li staris kaj rigardis min de sia leviĝanta ponto. Kvankam la ŝipo balanciĝis, li ŝajnis stari tute senmove, la manoj profunde en la jakpoŝoj. Fariĝis malfacile resti sur la deklivirejo. Mi ne intencis naĝi en ĉi tiu glacia, mortiga maro kaj rapide iris al la trolŝipo. Sonya estis jam prenita malsupren.


La du ŝipanoj rigardis min, kun siaj fusiloj ĵetitaj sur la ŝultroj. La deklivirejo estis glitiga, sed ne same glitiga kiel la ŝveba ferdeko de trolŝipo. Ili observis min kiam mi alvenis al la ŝipo. Unu el ili preskaŭ klinis sin antaŭen por helpi min, sed poste ambaŭ retiriĝis. Ondo leviĝis inter la trolŝipo kaj la submarŝipo. Ĉi tio malekvilibrigis min. Mi ŝanceliĝis tien kaj reen sur la tabulo, unu piedo preskaŭ preta por paŝi sur la ferdekon. Du rusaj maristoj rigardis min malklare. La tuta teamo rigardis, sed neniu provis helpi min. La trolŝipo kliniĝis, kaj por eviti fali, mi falis sur unu genuon.


Mi lasis miajn malfermitajn manplatojn kapti la rampon. La ŝprucanta akvo trempis min kaj malsekigis la tabulon. Mi kunpremis la dentojn, ekstaris kaj rapide paŝis sur la ferdekon de la trolŝipo.


Kiam mi estis surŝipe, mi kaptis la balustradon. Mi estis tiel kolera, ke mi povis nenion diri al iu el ili sen kaŭzi internacian okazaĵon. Sed mi staris kaj rigardis la du ŝipanojn kun senkaŝa malamo. Ili rigardis malantaŭen por momento. Tiam ili mallevis la okulojn. Tiam la paro foriris. Mi rigardis la ponton, sed la kapitano ne plu estis tie. Mia pantalono kaj parko malsekiĝis kaj mi komencis frostiĝi.


Mi turnis min por malsupreniri kaj vidis Sonyan. Ŝi revenis al la ferdeko kaj certe vidis, kio okazis. Estis esprimo en ŝiaj okuloj, kiun mi neniam antaŭe vidis, esprimo de plena abomeno.


Ŝi tiam flugis al mi kaj ĉirkaŭvolvis per siaj brakoj mian talion. " Mi bedaŭras!" ŝi ekkriis. - Ho, Noĉjo, mi tre bedaŭras. Ŝi klinis sin por rigardi min. “Bonvolu pardoni min pro la pork-similaj manieroj de miaj samlandanoj. Vi povas esti certa, ke ĉi tiu okazaĵo estos raportita. Kiam mi finos kun li, ĉi tiu kapitano eĉ ne estos fidata komandi remboaton.


Mi rigardis la interspacon inter la trolŝipo kaj la submarŝipo. La fendo estis forigita kaj la ŝipoj disiĝis. Mi vidis kapitanon Nilsson sur la submara gvattureto. Li rigardis nin kaj salutis. Mi bedaŭris vidi lin malaperi.


Dum la resto de la tago, la trolŝipo malrapide pasis inter la glaciflosaĵoj. Mi surmetis sekajn vestojn kaj Sonya donis al mi tason da rusa teo, kio tute ne estis malbona. Mi sentis la malamikecon de la skipo kiam ajn mi kontaktis ilin, sed neniuj pluaj okazaĵoj okazis ĝis ni atingis Oelen.


Estis mallume kiam la trolŝipo eniris la havenon. Du ŝipanoj saltis marborden per ŝnuroj por sekurigi la ŝipon. La fendo estis malaltigita, sed ĉi-foje ne estis ŝtorma maro. La samaj du ŝipanoj situis ĉe la pasejo. Sonya denove iris antaŭ mi kaj estis helpita. Ŝajne ŝi parolis kun la kapitano, ĉar dum mi marŝis al la pasejo, la viroj ankaŭ etendis la manojn por helpi min. Mi forpuŝis iliajn manojn kaj malsupreniris sen ia helpo. Malbone por PR, sed mi ne zorgis - mi estis kolera.


Kvar viroj en dikaj paltoj atendis nin sur la kajo. Ili varme salutis Sonya, premis mian manon kaj bonvenigis min en Sovetunio. Sonya prenis mian manon kaj rekondukis min al unu el la viroj.


“Nick, ĉi tiu estas doktoro Perska. Li estos nia instruisto dum la venontaj tri tagoj.


D-ro Perska estis sesdekjara viro, kun sulkiĝinta, veteraĝa vizaĝo kaj belaj lipharoj makulitaj per nikotino. Li ne parolis la anglan, sed mia rusa ne estis tiom malbona.


"Ni esperas, sinjoro Carter," li diris, lia voĉo kraketante, "ke vi estos impresita de miaj instrukcioj."


- Mi estas certa pri tio, doktoro.


Li ridetis kaj montris siajn orajn molarojn. - Sed vi estas laca. Ni komencas morgaŭ matene. Nun vi devas ripozi. Li svingis la manon kaj montris laŭ pado kondukanta al areto da konstruaĵoj. Sonya marŝis apud mi dum ni sekvis la kuraciston. La resto de la grupo sekvis nin.


Mi montris mian dikfingron super mia ŝultro. "Mi pensas, ke ni estas sekvataj," mi diris.


— Vi devas paroli la rusan, Noĉjo. Alie ili pensos, ke ni diras ion, kion ni ne volas, ke ili aŭdu."


- Bone, kiuj ili estas?


“Gardistoj. Ili estas ĉi tie por certigi... ke neniu ĝenu nin.


"Aŭ ke mi ne provas eskapi?"


"Nick, vi estas tiel malamika."


'Ho jes? Mi demandas min kial. Mi ne havas kialon, ĉu?


Ni marŝis silente. Mi vidis ian tendaron. Ĝi estis bone gardata — mi nombris almenaŭ kvin soldatojn en uniformo. Estis dumetra barilo ĉirkaŭita de pikdrato. La tendaro estis sur monteto super la maro. Spotlumoj estas metitaj ĉe ĉiuj anguloj de la barilo. Sur la rando de la klifo staris grandaj kanonoj celantaj la maron. Ene de la barilo estis konstruaĵoj en du vicoj de kvar.


Mi ne ŝatis ĝin. Mi tute ne ŝatis ĝin. Mi estis scivolema kial Hawke metis min en ĉi tiun pozicion. Mi estis en malamika lando, ĉirkaŭita de malamikaj homoj, laborante kun malamika agento.


La gardistoj kapjesis al ni dum ni eniris la tendaron. La pordegoj fermiĝis malantaŭ ni.


D-ro Perska rimarkis, ke mi rigardas ĝin. “Ĝi estas por nia propra sekureco, sinjoro Carter,” li diris kun kuraĝiga rideto.


Sonya premis mian manon. "Ne rigardu ĉion tiel morne, kara." Ni vere ne estas monstroj. Sincere, foje ni povas. .. estu tre afabla.


D-ro Perska montris al unu el la pli malgrandaj konstruaĵoj. - Tio estas via ĉambro, sinjoro Carter. Mi esperas, ke ĉi tio estas al via kontento. Fraŭlino Treŝĉenko, ĉu vi venos kun mi? Ili marŝis plu, kaj mi alproksimiĝis al malgranda konstruaĵo, kiun D-ro Perska montris al mi. Ĝi estis malmulte pli ol kabano, unu ĉambro kun kameno kaj banĉambro. La tapiŝo aspektis kiel ĝi estis eltirita el malnova kino. Sed la kameno disvastigis komfortan varmon en la ĉambron. Ĝi estis granda kameno, kiu okupis preskaŭ la tutan muron.


Ĝi estis kameno, antaŭ kiu oni povis kuŝi kun amiko, pikniki antaŭ ĝi, rigardi en ĝin kaj ekpensi profundan. Ĝi estis farita el ŝtono, kaj brulligno kraketis en ĝi. Apud la kameno estis duobla lito kun dika kovrilo, kaj ankaŭ seĝo kaj vestoŝranko. Mia pakaĵo atendis min meze de la ĉambro. Subite mi konstatis, ke mi estas vere laca.


Mi devis fidi la rusojn. Ili sendis neniun por mortigi min ĝis mi preskaŭ dormis.


Ĉapitro 5


Se vi havis tagon kiel la mia, vi pli-malpli atendas, ke io okazos. Mi enlitiĝis tenante la manon de Wilhelmina kaj ekdormis, sed mia dormo estis malpeza.


Mi ne scias kioma horo estis. La fajro fariĝis ardaĵo kaj kraketadis de tempo al tempo, kaj la odoro de brulanta ligno plenigis la ĉambron. Li zorge malfermis la pordon per la ŝlosilo, sufiĉe rapide por eviti la klakon. Li eniris kun tranĉilo en la mano, spirante la malvarman aeron. La pordo silente fermiĝis malantaŭ li.


Li estis malalta, kaj subite mi komprenis, kiu ĝi estas. La odoro de la trolŝipo ankoraŭ estis ĉirkaŭ li.


Apenaŭ malferminte miajn okulojn, mi rigardis lin alproksimiĝi al la lito. Lia fortika figuro estis videbla en la forvelkanta lumo de la fajro. Mi trankvile ĉirkaŭmetis la brakon Wilhelmina, tenante la fingron sur la ellasilon. Luger estis apud mi, ekster la litkovrilo apud mia mano.


Li marŝis sur la piedpintoj kaj ne deprenis la okulojn de la lito. La tranĉilo estis longa kaj mallarĝa, kaj li tenis ĝin al sia brusto. Kiam li alproksimiĝis, li iom levis la tranĉilon. Nun mi eĉ pli forte flaris ĝin. Tiu ĉi trolŝipo kaptis fiŝojn de tempo al tempo.


Li haltis apud la lito, levis la tranĉilon alte por ponardi, kaj profunde enspiris. Mi rapide moviĝis, metis la barelon de la Luger sub lian nazon kaj diris en la rusa lingvo: "Se vi amas vian vivon, faligu ĉi tiun tranĉilon."


Li ankoraŭ retenis la spiron. Li hezitis kaj rigardis mian vizaĝon. Se mi estus tirinta la ellasilon de Wilhelmina je tiu distanco, mi estus pafita duonan lian kapon. Li staris senmove, lia masiva korpo preskaŭ tute obskuris la kamenon.


Estis tre varme en tiu ĉambro. La lumo de la fajro sufiĉis por vidi ŝvitojn sur lia frunto. La mano kun la tranĉilo moviĝis iom antaŭen. Mi premis mian fingron sur la ellasilon de la Luger. Mi povus facile mortigi lin kaj li sciis tion.


Sed li provis ĉiuokaze. Lia maldekstra mano rapide leviĝis, forpuŝante la barelon de la Luger de la nazo. La dekstra mano kun la tranĉilo falis akre.


La pafo ŝajnis brui laŭ la muroj de la ĉambro. Peco de la ligna muro rompiĝis. Kiam mi pafis, mi alkuris lin. La tranĉilo enŝoviĝis en la matracon.


Mi batis liajn genuojn per mia ŝultro kaj flankenpuŝis lin. Li saltis reen al la kameno, ankoraŭ tenante la tranĉilon en la mano. Mi kaptis la randon de la litkovrilo kaj drapiris ĝin super lin. Li provis fordefendi ĝin per sia libera mano, sed la kovrilo estis tro granda kaj peza. Li kaptis ĝin, sed tiam mi jam ellitiĝis kaj kuregis post li tra la ĉambro.


Kiam li detiris la kovrilon de sia vizaĝo, mi batis lin en la nazon per la Luger. Li grumblis. La tranĉilo falis sur la eluzitan tapiŝon dum li alportis siajn manojn al la restaĵoj de sia nazo. Mi lasis la Luger bati lin forte sur la kranion. Li kolapsis teren kun la manoj antaŭ la vizaĝo.


Li ne ŝlosis la pordon kiam li eniris. Nun la pordo estis malfermita. La unuaj enirintaj estis du soldatoj kun fusiloj pretaj. Mi jam direktis la Luger al ili. Doktoro Perska kaj Sonya aperis malantaŭ ili.


La trolŝipkapitano ankoraŭ genuiĝis kaj eligis strangajn gorĝsonojn. Mi kliniĝis kaj prenis la tranĉilon. Mi ĵetis ĝin al unu el la soldatoj kaj li preskaŭ faligis sian fusilon por kapti ĝin.


D-ro Perska diris: "Mi aŭdis pafon. Mi pensis...” Li portis dikan robon kaj altajn botojn. Lia ŝtala hararo estis malorda.


-Ĉu vi fartas bone, Noĉjo? - demandis Sonya. Ŝi ankaŭ portis dikan robon. Mi povis konstati laŭ la maniero, kiel la jako flirtis antaŭe, ke estas tre malmulte da vestaĵo malsupre.


Mi rigardis ilin kaj sentis, ke mi aspektas bonege en miaj longaj subvestoj. Du soldatoj helpis la trolŝipkapitanon leviĝi. "Li provis mortigi min," mi diris.


"Vi ne povas esti serioza," diris doktoro Perska.


Du soldatoj kondukis la kapitanon el la ĉambro.


Mi apogis min al la lito. Ruse mi diris: "Mi diros ĝin en via lingvo, por ke nenio perdiĝu en traduko." Mi ne volas, ke miaj vortoj estu miskomprenitaj. Mi estas ĉi tie nome de mia registaro. Mi ne estas ĉi tie por amuzo. Estas neniu ĉi tie, kiun mi fidas. Do mi estos preta. La sekva persono, kiu provos enveni ĉi tien neinvitite, estos morta antaŭ ol la pordo fermiĝos. Mi ne demandos, kiu ĝi estas aŭ kial li venis ĉi tien. Mi nur pafos."


D-ro Perska aspektis kvazaŭ li ĵus englutis vespon. "Mi ne povas kredi, ke vi estis atakita. Bonvolu akcepti miajn pardonpetojn, sinjoro Carter.


"Pardonu denove matene, doktoro." Mi ne akceptos ilin nun.


Sonya atente rigardis min. Nun ŝi demandis: "Kion vi faros, Noĉjo?"


'Nenion.' - Mi kapjesis al la pordo, malantaŭ kiu ĵus malaperis la kapitano. - Kio okazos al li?


"Ili sendos lin al Moskvo," diris Sonya. "Li aperos en tribunalo tie."


"Mi ne kredas."


'Vi ne kredas min? Ĉu vi mem volas mortigi lin?


"Se mi volus mortigi lin, mi farus ĝin." Mi lasis Wilhelmina fali sur la liton. "Se vi ambaŭ volas foriri nun, mi povas provi iom dormi." Bonan nokton.'


Mi turnis la dorson al ili kaj marŝis al la kabineto, kie mi metis miajn specialajn cigaredojn kun ora tenilo.


Mi sentis la malvarman aeron, kiam la pordo malfermiĝis kaj fermiĝis abrupte. La ĉambro estis strange kvieta, kaj la sola lumfonto estis la ruĝa brilo de la fajro. Mi skuis la cigaredon el la pakaĵo kaj metis ĝin inter miajn lipojn. Tiam venis al mi en la kapon, ke mi lasis mian fajrigilon sur la lito. Mi turnis min. .. kaj vidis Sonya. Ŝi staris antaŭ mi kun fajrilo en la mano. Ŝi malfermis ĝin kaj alportis la flamon al mia cigaredo. Enspirinte, mi vidis, ke ŝi faligis sian robon. Sube ŝi portis tre maldikan, tre mallongan bluan noktoĉemizon.


Mi diris: La Luger kuŝis sur la lito apud la fajrilo. Kial vi ne prenis ĝin?


"Ĉu vi vere pensis, ke mi volus mortigi vin, Nick?" Ĉu vi ne tiom fidas al mi?


- Kion vi volas, Sonya?


Ŝi moviĝis momenton. La robo glitis de ŝiaj ŝultroj, poste falis sur la plankon. “Mi bezonas vian fidon, Noĉjo,” ŝi diris raŭke. "Sed hodiaŭ mi volas pli, multe pli."


Ŝiaj manoj venis al mi, glitis laŭ mia kolo kaj tiris mian kapon malsupren. Ŝiaj molaj, malsekaj lipoj milde karesis mian mentonon, poste malpeze glitis sur miajn vangojn. Ŝi prenis la tempon por karesi la konturon de miaj lipoj, poste lasis ŝiajn lipojn kovri miajn. Ŝi premis sian korpon kontraŭ la mia ĝis ni, por tiel diri, kunfandiĝis.


Malrapide ŝi prenis la cigaredon el mia mano kaj ĵetis ĝin en la kamenon. Ŝi prenis mian manon, alportis ĝin al siaj lipoj kaj kisis ĉiujn miajn fingroartikojn. Ŝia lango leĝere flirtis inter ŝiaj fingroj. Ŝi tiam turnis sian manon al sia korpo kaj premis mian manplaton al sia brusto.


Mi sentis pasion leviĝi en mi. "Vi scias ĉiujn lertaĵojn, kiujn virino devus scii," mi diris.


- Kaj vi? — ŝi murmuris. “Kion lertaĵojn vi konas?


Mi iomete kliniĝis kaj prenis ŝin en miajn brakojn. Ŝiaj manoj fermiĝis ĉirkaŭ mia kolo. Mi portis ŝin al la lito kaj milde kuŝigis ŝin. Mi metis la Luger sur la ŝlosfakon kaj prenis la kovrilon de la planko. Kiam mi turnis min al la lito, Sonya jam demetis sian noktoĉemizon. Ŝi kuŝis tie nuda, ŝiaj kruroj glitis tien kaj reen trans la tukon.


Mi ĵetis la litkovrilon al la piedo de la lito. "Estos tre malvarme ĉi-vespere," mi diris.


"Mi ne pensas," ŝi diris, etendante la manojn al mi. Mi ĉiam pensis, ke estos malfacile demeti longajn vestojn. Mi eĉ ne memoras, kiel mi eliris el ili. Subite mi estis apud ŝi, tenante ŝin en miaj brakoj, kaj miaj lipoj milde tuŝis ŝiajn.


"Ho, Noĉjo," ŝi flustris. “Ĝi daŭris tro longe, nur tro longe! Vi mankis al mi. Mi sopiris vian tuŝon. Vi mankis al mi.


"Ŝŝ."


“Ne prokrastu tro longe. Promesu al mi.'


Mi ne atendis tro longe.


Mi sentis ŝin streĉita, kiam mi glitis super ŝi. Ŝiaj manoj estis sur miaj ŝultroj. Kaj kiam mi staris inter ŝiaj kruroj kaj premis min kontraŭ ŝi, mi aŭdis ŝin ĝemi. Ŝi faris lamentajn sonojn kaj ĉirkaŭvolvis siajn brakojn kaj krurojn firme ĉirkaŭ mi. Kaj tiam ĉio alia fariĝis sensignifa – nek la atako kontraŭ mi, nek ĉio, kio okazis en la Arkta Oceano. Estis nenio ekster ĉi tiu kabano, nenio krom ĉi tiu lito, neniu alia virino krom ŝi. Sonya havis ĉi tiun forton, ĉi tiun ĉion konsumantan talenton. Ĉio, kion mi sciis, estis la perfekteco de ŝia korpo. Fine, kiam ni kunvenis, mi eĉ ne konsciis pri mi. Mi malrapide revenis de kie mi estis. Mi ne rimarkis, ke mi estas etendita alte super ŝi per rigidaj brakoj. Ŝi leviĝis, ĉirkaŭvolvinte la brakojn ĉirkaŭ mian kolon por akcepti min. Nun ŝi estis falonta, kaj ŝia lango rapide glitis tra ŝiaj sekaj lipoj. Ŝi fermis la okulojn kaj turnis la kapon de flanko al flanko.


- Ho, Noĉjo, estis tiel... do. ..'


"Ŝŝ." Mi premis min proksime al ŝi.


“Ne,” ŝi flustris. 'Ne plu.'


- Mi diris ŝŝ.


Ŝi ridetis reveme kun fermitaj okuloj. - Jes... kion ajn vi diras. Kiel vi povas ankoraŭ dubi min? Kiel vi ankoraŭ ne fidi min?


Mi kisis ŝin, trakuris miajn manojn laŭ la allogaj kurboj de ŝia korpo kaj perdiĝis en la plena plezuro de kuniĝo kun ŝi... sed mi ne povis decidi min fidi ŝin.


Frue la sekvan matenon ni komencis nian kurson. Unue ni matenmanĝis en la komuna ĉambro kun ĉiuj gardostarantoj, artileriistoj kaj ĉiuj aliaj asociitaj kun la tendaro. Ĉiuj sentis necese peti pardonon pro la hieraŭa atako. Ili ĉiuj certigis min, ke la trolŝipkapitano estos severe traktita. Iel mi ne dubis pri tio, sed mi scivolis ĉu tio estas ĉar li provis mortigi min. ...aŭ ĉar li ne sukcesis mortigi min.


Doktoro Perska sidiĝis apud mi. Lia vetera, liphara vizaĝo estis laca kaj maltrankvila. “Sinjoro Carter,” li diris, “vi nur devas akcepti mian pardonpeton pro hieraŭ vespere. Mi ne dormis eĉ palpebrumon. Mi estis ŝokita ke io tia povus okazi ĉi tie, ĝuste sub niaj nazoj.”


- Ne zorgu, doktoro. Nur ne forgesu tion, kion mi diris hieraŭ vespere. Ĉi tiu kurso daŭras tri tagojn, ĉu ne? Vi sidas apud tre singarda homo. Mi intencas resti singarda dum mi estas ĉi tie. Ĉio, kion mi petas, estas, ke vi impresi min per ĉi tiu postviva kurso.


Kaj li faris ĝin.


Plej multe de tio, kion Sonia kaj mi lernis, estis kiel resti vivantaj se nia tuta ekipaĵo estis perdita. Metodoj estis pruntitaj de la eskimoj kaj plibonigitaj.


En la unua tago ni konstruis igluon sub la gvido de D-ro Persk. Neĝblokoj estis eltranĉitaj per granda tranĉilo. Kiam la laboro estis finita, Sonya, D-ro Perska kaj mi rampis enen. Mi rimarkis, ke la muroj iom likas.


Mi demandis. - Ĉu ĉi tiu afero ne fandiĝas?


D-ro Perska ridetis. - Ne de korpa varmo. Korpa varmo tenos vin sufiĉe varma por ĉirkaŭpaŝi sen ĉemizo aŭ vestaĵoj, sed ĝi ne fandos blokojn de neĝo. Efektive estas bone, se ĝi degeliĝas ene de la igluo. Ĉi tio fermas ĉiujn interspacojn inter la blokoj. Eĉ brulantaj kandeloj por lumigado ne fandos neĝblokojn.


Mi ĉirkaŭrigardis la volbita palaco. La kuracisto denove elrampis. Sonya prenis mian manon kaj premis ĝin.


-Ĉu vi iam fikis en igluo? — ŝi murmuris.


"Ne dum la lastaj du semajnoj," mi respondis.


Ŝi batis min sur la ŝultron kaj rapide elrampis. Kiam mi sekvis ŝin kaj elŝovis mian kapon, ŝi batis min per neĝbulo.


Tiun nokton mi dormis sola, en seĝo kontraŭ la muro, kun Wilhelmina en mia mano. Estis maltrankvila sonĝo.


Ni pasigis la duan tagon plejparte en klaso. Sonya kaj mi sidis en molaj foteloj. D-ro Perska staris antaŭ la estraro. Ni ricevis instrukciojn pri la blanka urso. La Doktoro mallevis la ekranon kaj ŝaltis la projekciilon. Li lasis la filmon kuri dum minuto sen diri eĉ vorton. Mi fumis cigaredon kaj rigardis.


Nur unu blanka urso estis montrita en la filmo. Ĝi estis granda besto, sed ĝi aspektis preskaŭ piroforma, kvazaŭ ĝiaj malantaŭaj kruroj estus pli longaj ol ĝiaj antaŭaj. Li aspektis mallerta.


“Rimarku,” diris doktoro Perska, kvazaŭ li povus legi mian menson, “kiel mallerte aspektas la urso. Multaj viktimoj eraris pensante, ke ĉi tiu besto ne povas disvolvi grandan rapidecon." Li parolis la rusan.


Mi diris, "Ŝajnas, ke la viro estos en ligo."


La kuracisto portis okulvitrojn. Li ŝovis sian mentonon al sia brusto kaj rigardis min super siaj okulvitroj. Sinjoro Carter, ne faru ĉi tiun eraron, se vi vidos iun alproksimiĝi en la malproksimo. Vi surprizos kiom rapide ĝi kovras la distancon.


Sonya rigardis min kaj palpebrumis. Ni rigardis kiel blanka urso vagas jen kaj jen sur la glacio.


"La blanka urso estas nomado," diris D-ro Perska. “Malsame al la griza aŭ granda brunurso, ĝi ne havas konstantan bazon aŭ neston. Li ĉiam estas survoja. La fotilo sekvis nian amikon dum sufiĉe longa tempo. .. ĉu vi iam vidis lin halti? Ne, li konstante moviĝas.


Mi ekbruligis cigaredon kaj komencis rigardi la irantan urson. Sonya prenis mian manon.


"Estas unu tre interesa afero pri la blanka urso," daŭrigis la kuracisto. “Ĉi tiu estas la sola besto en la mondo, kiu sekvos homon, mortigos kaj manĝos lin. Ĝi ne devas esti anguligita por ke ĝi ataku, kiel la plej multaj bestoj faras." Li rigardis la ekranon kun malklara rideto. "Ne, li bezonas nur iom da malsato."


Mi sentis, ke Sonya tremas apud mi.


"Kion necesas por haltigi tian beston?" — mi demandis Perska.


La kuracisto penseme gratis siajn lipharojn. “Mi iam vidis urson, kiu prenis kvar kuglojn de elefanta fusilo antaŭ ol ĝi falis. Eble pli malfacile simple mortigi la alkon."


“Aŭ persono,” mi diris morne.


Tiun nokton, kiam la plej granda parto de la tendaro dormis, Sonya venis al mia ĉambro. Mi sidis sur la seĝo, rigardis la fajron kaj pensis pri la ruĝaj ĉinaj submarŝipoj, kiuj ĉirkaŭas la Arkton.


La pordo estis ŝlosita. Sonya frapis kaj diris kviete dufoje: "Nika!" Mi ekstaris kaj iris al la pordo kun Wilhelmina en la mano, nur por esti certa.


Sonya eniris kaj ne rigardis la Luger montritan al ŝi, al ŝia bela kapo. Ŝi portis la saman robon kiel la unua nokto. Ĝi glitis de ŝiaj ŝultroj kaj sur la plankon kiam ŝi atingis la liton. La maldika noktoĉemizo, kiun ŝi portis, ruĝe brilis en la fajrolumo.


Revega rideto ludis sur ŝiaj lipoj. Ŝi grimpis sur la liton kaj genuiĝis fronte al mi. Malrapide kaj ridetante ŝi tiris sian noktoĉemizon super la kapon. Poste ŝi glatigis siajn longajn blondajn harojn kaj etendis sin sur la dorso. Mi metis Wilhelmina sur seĝon, ŝlosis la pordon kaj iris al la lito.


En la tria tago, Sonya kaj mi lernis pli pri kiel pluvivi sen ekipaĵo. En la eta konstruaĵo, kiun ni nomis la lerneja kabano, doktoro Perska staris antaŭ la nigra tabulo. Ĉi-foje li surhavis grizan pantalonon kaj grizan lanan veŝton kun butonoj.


Ĉe la matenmanĝo, Sonia tenis mian manon kaj eluzis ĉiun okazon por tuŝi min aŭ karesi kun mi. Tiu nokto estis unu el la plej bonaj. Nur unufoje, en Korsiko, estis pli bone. Mi pensis, ke estus malĝuste ne fidi ŝin. Dum ŝi tenis mian manon, mi vidis, ke ŝi ankoraŭ portas la ringon, kiun la submara ŝipanaro donis al ŝi.


D-ro Perska parolis pri fiŝkaptado kaj ĉasado – sen multekosta fiŝkano aŭ pafilo. “Vi povas fari fiŝhokojn el ostoj de lupo aŭ urso, eĉ fiŝostoj,” li ridetis, “por kapti aliajn fiŝojn. Rigardu la bildojn sur la tabulo. Fiŝŝnuro povas esti farita el io ajn. Fadenoj de viaj vestoj, tendenoj de besto, kiun vi mortigis.


“Vi povas eĉ mortigi potencan blankan urson per osto. Ekzemple, peco de la spino de sigelo. Balenosto estas ideala, sed du homoj solaj kaj sen ekipaĵo en la Arkto verŝajne ne iros ĉasi balenojn." Li prenis pecon da kreto kaj komencis desegni dum li parolis. “Vi fleksas oston, kiu kutime estas rekta en mallozan cirklon. La viando aŭ graso aŭ ĉio, kion vi havas ĉemane, estas forte kunpremitaj ĉirkaŭ ĝi, tiel firme, ke la osto ne povas rektiĝi. Se vi ruliĝas bulon da viando sur la neĝon, ĝi frostos, kaj la polusa urso englutos la pilkon unufoje. La osto etendiĝas kaj ŝiras la internon de la urso.”


Mi estis impresita, sed Sonya tremis. "Kompatinda besto," ŝi diris.


D-ro Perska ridetis kaj balancis la kapon. "Kara sinjorino Treŝĉenko, vi ne dirus "kompatinda besto" se vi malsatus kaj frostas, kaj ĉi tiu kompatinda besto estis via sola ŝanco por postvivo."


Li demetis la kreton, turnis sin – ĉi-foje sen rideti – kaj rigardis min.


"Sinjoro Carter, vi ambaŭ flugos al la Arkta Rondo matene kaj ni vidos ĉu mi ion instruis al vi kaj kion vi lernis."


Li ridetis kaj demandis. - "Ĉu vi estas impresita?"


“Tre,” mi diris, kaj mi serioze.


"Bone," li diris, kapjesante. "Nun estas tempo renkonti vian gvidiston"


Mi sulkigis la brovojn kaj sidis sur la seĝo dum la kuracisto marŝis al la pordo. Li malfermis la pordon kaj vokis iun. Eniris viro, vestita per akvorezista vesto kaj portanta malmodernan pafilon en la mano. Li mallevis la kapuĉon de sia parko, kaj mi vidis, ke li estas eskimo—aŭ almenaŭ li aspektis kiel eskimo.


D-ro Perska kondukis lin al la tabulo tuj antaŭ ni. “Fraŭlino Treŝĉenko, sinjoro Carter, jen Aku. Li estis elektita kiel via gvidisto pro du kialoj. Unue, li estas bonega pafisto, kaj due, li konas la arktan vivon kiel la dorso de sia mano." Mi kliniĝis malantaŭen en mia seĝo, etendis miajn krurojn antaŭ mi kaj krucis miajn brakojn super mia brusto. Ĉi tio estis io, por kio mi ne atendis kaj ne estis preta. Tie, ĉe la Norda Poluso, ne estus nur Sonya kaj mi. Estus Sonya, mi kaj gvidisto nomata Aku.


Mi rigardis lin. Li aspektis juna, apenaŭ kapabla trinki aŭ voĉdoni. Liaj okuloj ŝajnis klaraj kaj memcertaj, sed sub mia rigardo li krispigis ilin pro maltrankvilo. Li ŝajnis kiel knabo, kiu sciis alproksimiĝi al virinoj. Estis preskaŭ aroganta memfido pri li. Lia vizaĝo estis larĝa, plata kaj glata; liaj rektaj nigraj haroj falis en liajn okulojn. Li tenis la fusilon direktita al la tero. Li estis tiel proksima al mi, ke mi povis legi la rusajn vortojn sur la kofro. - Sinjoro Carter? - diris D-ro Perska kun maltrankvilo.


Estis streĉo en la ĉambro. Aku rigardis de Sonya al mi kaj poste reen, sed estis nenio sur lia vizaĝo.


"Mi ne kalkulis je gvidisto," mi fine diris. Mi prenis cigaredon kaj ekbruligis ĝin.


"Ĉu vi ne konsentas?" - demandis Sonya. Ŝi rapide daŭrigis, "Ĉar ni ne scias kion atendi, mi pensis, ke ni devas preni la tutan helpon, kiun ni povas ricevi."


“Jes,” mi diris. Mi rigardis ŝin. Kaj ĝuste kiam mi ekpensis, ke mi povus fidi ŝin.


Aku tiam diris en tre bona angla: “Sinjoro Carter, se vi kunportos min, vi verŝajne estos agrable surprizita. Mi estas bonega gvidisto kaj bonega pafisto - mi povas pafi mevon en la okulon de dudek metroj. Sed pli grave, mi scias kiel sekvi ordonojn. Mi scias, ke vi regas. Mi ne petas, ke vi kunportu min, sed mi pensas, ke estus bone.


Mi tiris mian cigaredon kaj rigardis en liajn okulojn.


"Kial vi havas rusan fusilon?" mi


"Mi venas de malriĉa familio," li diris rapide. “Ni ne povis pagi multekostan usonan Marlin aŭ Winchester. Ni povis komerci nur tion, kio estis disponebla. Kiel knabo mi interŝanĝis ses felojn kontraŭ tiu ĉi malnova fusilo. Ĉi tiu pafilo savis mian vivon naŭ fojojn. Ŝi donas al mi manĝaĵon. Mi traktas lin kiel malnovan amikon. Mi neniam posedis alian armilon.


Estis bela parolado. Mi rigardis doktoron Perska, poste Sonya. Mi nenion povis distingi el iliaj vizaĝoj. Tiam mi rerigardis al Aku. "Bone," mi decidis, "ni havas gvidiston."


La streĉiĝo malaperis. Aku rikanis kaj montris fortajn, eĉ blankajn dentojn. Doktoro Perska ekbrilis siajn orajn molarojn. Sonya prenis mian manon kaj ridetis al mi. Mi estis la sola en la ĉambro, kiu ne ridetis.


Tiun vesperon mi pakis miajn aĵojn frue. La aviadilo devis ekflugi je tagiĝo. Mi movis ĉion el la valizo en la dorsosakon, lasante la kostumon kaj mantelon en la valizo. En la Arkto mi verŝajne ne sentus la bezonon de formala vestaĵo.


Estis tro frue por enlitiĝi — mi ne estis laca. Mi ĵetis iom da lignon sur la fajron kaj sidiĝis antaŭ ĝi. Sed mi estis maltrankvila. Mi leviĝis kaj ĉirkaŭiris la ĉambron. Mi haltis kaj rigardis la fajron. Ĉi tio estis mia lasta nokto en tendaro. La sola afero, kiun mi maltrafos, estas la belega kameno.


Mi denove rigardis por certigi, ke mi pakis kromajn revuojn por Wilhelmina. Poste mi denove sidiĝis antaŭ la fajro, disigis la Luger, purigis kaj oleis ĝin. Poste mi kontrolis la malmolan diskon, kiun mi kunportis. Mi estis ankoraŭ maltrankvila.


Mi provis jogon por trankviliĝi. Mi sidiĝis sur la seĝon, rigardis en la fajron kaj devigis mian korpon malstreĉiĝi. Mi uzis mian tutan koncentriĝon por ĉi tio. Mi ne scias kiom longe mi sidis tiel malstreĉita, sed kiam mi ekstaris, mi sentis min refreŝita. Kaj mi volis havi virinon. Mi volis Sonya.


Mi surmetis parkon kaj pezajn botojn. La ĉambro de Sonya estis en la dua vico, tri ĉambroj pli. Kiam mi finis, mi malfermis la pordon fendo por rigardi eksteren. Estis lumo brilanta ekster ŝia fenestro. Ŝi estis ankoraŭ sur la piedoj. Malpeza neĝo falis kaj miaj botoj krakis dum mi marŝis. Brilaj lumoj en la anguloj de la tendaro brilis tra la falanta neĝo. Sub unu el la lampoj pasis gardostaranto kun fusilo sur la ŝultro.


Mi marŝis malrapide, kun miaj manoj profunde en miaj jakpoŝoj. Kaj kiam mi alproksimiĝis al la kabano de Sonya, mi aŭdis voĉojn. Sonya kaj... Komence mi ne rekonis la duan voĉon ĝis mi alproksimiĝis al la kabano. Mi staris senmove. Estis Aku, kaj li parolis la rusan.


"Moskvo perdas paciencon, Sonya," li diris. “Ili volas scii kiam. Ili volas scii kial estis prokrasto."


"La decido pri kiam tio okazos dependas de mi," kontraŭis Sonya. "Estis stulte de ili sendi ĉi tiun trolŝipkapitanon."


“Ili estas senpaciencaj. Ili eble agis haste, sed ili volas ke ĝi okazu kaj ili volas scii kiam. Ili volas scii precize kiam.


Estis momento de silento. Tiam Sonya diris: "Mi trejnis por ĉi tio dum du jaroj. Mi ne lasos vin. Mi ne estas viro. Jen la problemo, oni sendis homojn mortigi lin. Ĉiu lando faris ĉi tiun eraron. Tial neniu povis forigi la grandan Nick Carter. Nur virino povas proksimiĝi sufiĉe por fari tion. Do kie aliaj malsukcesis, mi sukcesos. Mi jam estas tre proksima al li.


- Sed kiam, Sonya? - demandis Aku denove.


“Kiam ni ekscios, kion faras la ĉinoj en la Arkto, post kiam la misio estas finita. Tiam mi mortigos la eviteblan sinjoron Carter,” respondis mia kara Sonya.


Ĉapitro 6


Mi estis sufiĉe malproksime de ŝia domo, ke ili ne povis aŭdi la krakadon de miaj botoj en la neĝo dum mi foriris. Mia dekstra mano aŭtomate kovris la tenilon de Wilhelmina sub mia maldekstra akselo. Mi falis en kaptilon kaj komprenis ĝin. La tendaro estis praktike malliberejo. Eĉ se mi povus eskapi, kien mi povus iri? Mi ne povis fornaĝi en ĉi tiu glacia akvo. Kaj mi ankaŭ ne iros malproksimen surtere, penante transiri la frostan, dezertan, malamikan landon.


Ne, mi estis sur rusa grundo sen eskapa vojo. Ili kaptis min. Morgaŭ matene mi suriros rusan aviadilon, kiu kondukos min kaj du rusajn agentojn, el kiuj unu estis trejnita por mortigi min, al la dezerta Arkto.


Mi rapide revenis al mia ĉambro. Mi havis neniun al kiu turni sin por helpo, sed mi havis unu avantaĝon. Nun mi sciis, kion Sonya faras, sed ŝi ne sciis, ke mi sciis ĝin.


Mi suspektis tion, sed tamen estis seniluziigita.


Bela, dolĉa, pasia Sonya. Konfesu, Carter, vi enamiĝis. Ŝi uzis sian korpon kiel perfidan Venuso por igi vin fidi ŝin. Bone, nun mi komprenis mian eraron. Estas neverŝajne, ke mi denove faros la saman eraron.


Mi alvenis al mia kajuto, malfermis la pordon kaj eniris. La fajro ankoraŭ brulis. Mi demetis mian jakon kaj botojn kaj prepariĝis por tranokti sur la seĝo.


Tiam ekkomprenis al mi, ke la problemo ne estas tiel danĝera. Sonya diris al Ak, ke ŝi ne provos mortigi min ĝis ni ekscios, kion faras la ĉinoj. Mi pensis pri la sekva tago. Ĉe tagiĝo ni suriris rusan transportaviadilon kaj flugis profunden en la Arkton. Tie ni ricevis ĉion, kion ni bezonis, kiel motorsledojn kaj kroman benzinon.


Ni devis akiri ĝin ĉe la usona bazkampadejo. Do la solvo estis simpla. Se ni estus ĉe bazkampadejo, mi simple kapitulacus Sonya kaj Aku kaj daŭrigus la mision sole.


Mi sidis antaŭ la kameno, fumis kaj rigardis en la fajron. Fine mi leviĝis kaj enlitiĝis.


Unu horon antaŭ la tagiĝo min vekis frapo sur la pordo. Ne estis malfacile veki min; mi ne tiel profunde dormis. Mi zorge elsaltis el sub la litkovrilo kaj komencis salti supren kaj malsupren por surmeti mian pantalonon. La fajro estas estingita, estas malvarme en la kabano. Estis ankoraŭ mallume, do mi ekbruligis la lampon kaj vestis min.


Kiam mi eliris, mi vidis lumon en la kajuto de Sonya. La ĉielo fariĝis de nigra al obtuza griza. Ne plu estis neĝo, sed estis ĉirkaŭ tri futoj da freŝa neĝo. Mi eniris la manĝoĉambron kun tornistro kaj malmola disko en la mano.


Mi jam komencis matenmanĝi, kiam Sonya alproksimiĝis al mi. Kiel ĉiam, ŝi aspektis ĉarma. Ŝiaj okuloj ekbrilis pro tio, kio povus esti konfuzita kun amo. Dum ni manĝis, ŝi senfine babilis pri la postviva kurso, kion ni povus trovi en la Arkto, pri Aku... hej, kie li estis? Li aperis kiam ni preskaŭ finmanĝis. Li varme salutis Sonya kaj agis tre respekte al mi. Mi sentis min viktimo de la mafio, kiu ricevis la kison de la morto. Sed mi kunludis. Mi tenis la manon de Sonya kaj ŝercis kun Aku. Mi volis alkroĉiĝi al la sola avantaĝo, kiun mi havis.


Post la matenmanĝo, ni eliris en la straton, kie jam atendis nin aŭtomobilo. D-ro Perska estis tie por adiaŭi. Mi premis lian manon, scivolante, ĉu li scias ion pri la plano mortigi min. Tiam niaj dorsosakoj kaj fusiloj estis ligitaj al la tegmento de la Moskovich. Sonya sidis apud mi sur la malantaŭa seĝo, la mano sur mia genuo. Ŝi metis sian kapon sur mian ŝultron kaj mi flaris ŝian parfumon. Ŝiaj haroj tiklis mian vangon. Aku sidis antae kun la veturigisto. La vojo de la tendaro al la flughaveno apud Oehlen estis malglata kaj tre frosta. Ni veturis tre malrapide. La lipoj de Sonya tuŝis mian vangon kaj trovis mian orelon.


"Mi sopiris vin hieraŭ nokte, karulo," ŝi flustris. -Ĉu vi ankaŭ mankis al mi?


Mi metis mian manon sur ŝian kruron. "Kompreneble," mi diris.


Ŝi premis sin proksime al mi kaj suspiris. “Estos tre malvarme dum kelka tempo. Estas malfacile diri, kion ni devos fari por resti varmaj.


"Ĉu Aku fotos ĉi tion?"


Ŝi ridis. Se ŝi nur ne estus tia virino, la aferoj ne estus tiel malbonaj, mi pensis. "Kompreneble ne, kara," ŝi diris. "Aku scias kio estas inter ni." Mi klarigis tion al li. Li ne ĝenos nin.


"Ĉi tio povus esti interesa vojaĝo," mi diris seke.


La Moskovich alproksimiĝis al la flughaveno, kie atendis ĝin granda transportaviadilo kun turniĝantaj helicoj. Kiam la aŭto haltis apud la aviadilo, du viroj saltis el la malfermita aŭtopordo. Sen diri ion ajn, ili deprenis niajn aĵojn de la tegmento de la aŭto kaj portis ilin sur la aviadilon.


Dezerta pejzaĝo de frostigitaj blankuloj kaj grizoj ruĝiĝis sub la leviĝanta suno. Estis kviete kaj malvarme. Sonya, Aku kaj mi kuris de la aŭto al la atendanta aviadilo. La aerpremo de la helicoj minacis forblovi nin, sed ni finfine sidiĝis kaj ĝojis konstati, ke la aviadilo estas varmigita.


Sonya, kiel ĉiam, sidis apud mi. Ŝi premis sin proksime al mi, ŝia vizaĝo kaŝita per la kapuĉo de sia parko. Kiam ni estis sufiĉe varmaj, ni mallevis la kapuĉojn. Aku sidis trans la koridoro, rigardante tra la fenestro kun senpasia vizaĝo.


La aviadilo estis muntita sur skioj. La motoroj laŭte muĝis antaŭ ol la skioj leviĝis de la glacio kaj la aŭto glitis laŭ la startleno. Sonya kaj mi estis kunĵetitaj dum la aviadilo plirapidiĝis. Ĝi bruis kiel malnova kamiono. Ni moviĝis de unu flanko al la alia. Sed kiam la skioj forlasis la surfacon, la muelado subite ĉesis. La grandega aŭtomobilo leviĝis glate super la preskaŭ senviva pejzaĝo.


Sed jen kaj jen estis domoj, kaj foje arbo. La aŭto flugis orienten al la leviĝanta suno. Kiam mi rigardis tra la fenestro, mi vidis la finon de la tero, kaj tiam ni flugis super la akvo. Mi sentis la rigardon de Sonya sur min, kiam mi rigardis tra la fenestro. Mi estis scivolema, kion ŝi pensis. Ĉu ŝi provis decidi, kiu parto de mia korpo estus plej bona por meti kuglon? Aŭ eble ŝi ankoraŭ ne decidis, kian armilon uzi. Se ne revolvero, kio do?


Post iom da tempo, la tero denove estis sub ni. Ni flugis super Alasko kaj norda Kanado. Kaj post tio estis nenio sub ni krom blanka malpleno. De tempo al tempo ni flugis super eskimovilaĝo, sed plejparte ĝi estis pura blanka, tiel brila en la suno, ke mi preskaŭ blindiĝis.


Aku dormis kun sia mentono enterigita en la brusto. Sonya kaptis mian manon. Mi sentis la maldikecon de ŝia korpo tra ŝiaj vestaĵoj, kiam ŝi premis sin kontraŭ mi.


- Ĉu io malĝustas, karulo? — ŝi demandis subite.


Mi rigardis ŝin kun sulkiĝo. 'Kial vi demandis tion?'


-Vi estas tiel kvieta. La tutan matenon.'


mi levis la ŝultrojn. — Estas multe en mia menso. Mi scivolas, kion ni trovos tie.


Ŝi ridetis konscian rideton, kiu diris al mi, ke ŝi ne kredas min. Ĉi tio ankaŭ povas esti interpretita kiel scianta rideto. Se ŝia amanto havis aferojn en sia menso, kiujn li ne volis diskuti kun ŝi, tiel estu. Mi volis, ke ni rapide iru al baza tendaro, por ke mi povu forigi ŝin. Ŝi komencis nervozigi min.


-Kion vi pensas, Noĉjo? — ŝi demandis subite.


- Kion mi pensas?


- Ĉi tiuj estas ĉinoj. Kion vi pensas, ke ili faras tie?


Mi balancis la kapon. "Ili devas konstrui ian polusan bazon." Ĉi tiuj submarŝipoj simple ne povas resti sub la glacio tiom longe sen bazo.


- Sed kia bazo? Kaj kie?'


Subite ŝi premis mian manon. - 'Ne gravas. Ni eltrovos ĝin, ĉu ne?


- Mi dezirus, ke mi povus esti certa pri tio.


Ŝi ridetis. "Mi certas, ke ni ekscios, Nick." vi estas la plej bona agento de AH. Vi ne konas malsukceson.


Mi ne devis respondi tion. Membro de la aviadilskipo proksimiĝis al ni kun tri pakaj tagmanĝoj, kiujn li silente donis al ni. Mi vekis Aku kaj donis al li tagmanĝon. Li manĝis la manĝaĵon kaj rapide denove ekdormis.


Ĉirkaŭ tagmezo denove alproksimiĝis al ni la sama ŝipano. Ĉi-foje li havis tri paraŝutojn kun si. Ili faligis unu en ĉiun el niaj rondiroj. Kiam mi surmetis la mian, mi klinis min flanken kaj rigardis tra la fenestro. Ni estis flugantaj super la usona bazkampadejo. Antaŭe mi vidis grandajn konstruaĵojn, kiuj aspektis kiel bangaloj. La plej granda konstruaĵo havis amerikan flagmaston. La flago pendis senmove, la ĉielo estis klara, kaj la hela suno igis la suban pejzaĝon aspekti kiel dezerto. La bazo moviĝis sub ni, poste tre rapide aperis malantaŭ ni. La ŝipano malfermis la lukon. Glacia vento fajfis tra la aviadilo. Mi surmetis miajn sunokulvitrojn kaj certigis, ke la kapuĉo de mia parko bone konvenas ĉirkaŭ mia kapo. Ŝipano alkroĉis paraŝutojn al nia ilaro—manĝaĵo, eksplodaĵoj kaj dorsosakoj.


La aviadilo rondiris por flugi super la bazo denove. Nur la tereno tuj ĉirkaŭe kaj ĉe la bazo ŝajnis plata kaj solida. Ĉie estis plena de fendoj kaj malebena grundo, kio malfaciligis la alteriĝon de la aviadilo. Helikoptero povintus fari ĝin, sed la distanco estis tro granda por helikoptero. Ankaŭ rusoj ne ŝatas helikopterojn tiom kiom usonanoj. Tial ni devis salti.


Mi povis klare vidi la bazon kiam ni alvenis. Ni estis tro altaj por vidi malgrandajn objektojn, sed tamen mi rimarkis neniun agadon. Ne estis movado en la areo de la bazo. Estis tiel kviete, kvazaŭ la flago pendis de la masto.


Sonya staris apud mi kaj rigardis en la malfermitan lukon. Aku estis malantaŭ ni. Mi rigardis al Sonya, kaj dum momento niaj okuloj renkontiĝis. Sed tiam ŝi rigardis malantaŭen kaj ŝiaj okuloj larĝiĝis pro maltrankvilo.


- Aku, kio estas ĉi tio? ŝi demandis.


Mi turnis min. La vizaĝo de Aku brilis pro ŝvito, ŝvitis pro timo.


"Mi... mi neniam... saltis," li diris.


Mi ridetis al li. “Tio estas nenio malbona, kara knabo,” mi diris, prenante lian manon kaj ĉirkaŭvolvinte ĝin ĉirkaŭ la tenilo de sia paraŝutŝnuro. "Ĉio vi devas fari estas paŝi antaŭen, kalkuli ĝis dek, kaj poste tiri."


Li palpebrumis. Poste li sulkigis la brovojn, penante koncentriĝi. "Faru paŝon... kalkulu ĝis dek... tiri." Li ridetis pale kaj kapjesis.


Mi frapetis lin sur la ŝultron. "Por montri al vi, ke mia koro estas en la ĝusta loko, mi lasos vin unue."


Tiam li ektremis. — N-ne. .. Mi ne volas salti. mi . .. Mi ne volas esti la unua.


Mi kaptis lin je la parko kaj malrapide turnis lin tiel ke li frontis la malfermitan lukon. "Nick," Sonya demandis, "kion vi faras?"


Mi ne atentis ŝin. "Ne forgesu tiri la ŝnuron kiam vi kalkulas ĝis dek," mi diris al Ak.


Mi rigardis la rusan ŝipanon. Lia vizaĝo estis senesprima. Nun ni estis preskaŭ super la bazo. La ruso kapjesis mallonge.


Aku murmuris, “W-kiam m-ĉu mi kalkulu g?


— Komencu! Mi metis miajn manojn sur lian bruston kaj puŝis lin el la luko.


Liaj brakoj kaj kruroj tremis kvazaŭ li provus flugi. Li kolapsis kaj flugis en la aeron. Mi atendis, ke lia paraŝuto malfermiĝos, sed ne okazis. Li ŝajnis gliti malantaŭ ni kaj malgrandiĝi.


— Ho mia Dio! - raŭke flustris Sonya.


Ni ambaŭ rigardis lin. Aku malgrandiĝis. Tiam li ŝajnis prokrasti momenton. Liaj manoj flugis supren. Io eliris el li kiel vosto de milvo. Estis paŭzo, kaj tiam la paraŝuto malfermiĝis. Mi aŭdis Sonya ĝemi pro trankviliĝo.


"Lia kalkulo devas esti malrapida," mi diris.


Aŭ li havis malfruan komencon. Nick, mi pensis, ke tio estis iom radikala. Ne, estis io pli. Ĝi estis kruela."


'Ho jes?' Mi rigardis ŝin. "Vi ankoraŭ ne spertis ion ajn, bebo."


Ŝia buŝo malfermiĝis iomete kaj ŝi rigardis min konfuzite.


"Saltu," mi diris.


Ŝi palpebrumis, poste turnis sin kaj eliris. Preskaŭ tuj ŝia paraŝuto malfermiĝis. Mi eliris tuj malantaŭ ŝi.


La aero estis eĉ pli malvarma ol mi pensis. Ĝi fiksiĝis kiel mil pingloj. Mi rigardis malsupren kaj vidis ke Aku jam alteriĝis proksime de la bazo. Sonya alteriĝis ĉirkaŭ tri metrojn de li. Miaj ŝultroj sentis la tiron de la malfermiĝanta paraŝuto.


La ŝoko de la malvarmo pasis. Mi tenis la paraŝutliniojn kaj rigardis malsupren. La tero rapide leviĝis. Mi malstreĉiĝis kaj prepariĝis por la ŝoko de surteriĝo. Sonya kaj Aku jam surpiedis kaj demetis siajn paraŝutojn, rigardante min. Ĝuste antaŭ ol miaj piedoj tuŝis la teron, venis al mi agrabla penso: mi estis bona celo pendanta de tiu paraŝuto. Se Sonya havus pafilon kun si kiam ŝi saltis, ŝi povus mortigi min sen granda peno.


Mi batis la glacion per miaj kalkanoj kaj ruliĝis reen. Tamen mi iom glitis sur la tero. Mi estis senhelpa. Aku povus rapide veni al mi kaj meti tranĉilon inter miajn ripojn. Mi devis diri al mi, ke ne estos atako ĝis ni ekscios, kion faras la ĉinoj. Almenaŭ tion diris Sonya.


Mi liberigis la paraŝuton. Aku kaj Sonya venis al mi kaj helpis min. Ni suprenrigardis kaj vidis pliajn paraŝutojn malsupreniri. Niaj aferoj. La aviadilo turnis sin. La sono de ĝiaj motoroj ŝajnis fariĝi pli kvieta.


Mia ĉefa zorgo nun estis la bazo. Ni estis nur cent metrojn for, sed ankoraŭ neniu alproksimiĝis al ni. Bone, mi ne atendis latunbandon, sed devis esti iu. Eble la tuta misio estis nuligita. Eble Hawk ne havis tempon por kontakti ilin?


La unua paraŝuto kun ekipaĵo alteriĝis sur la glacion. Sonya staris iom malantaŭ mi. Mi flankeniris, por ke mi povu rigardi ŝin.


"Aku," mi diris, "kontrolu la objektojn dum ili falas kaj metu ilin en amason."


Aku rigardis al Sonya, poste al mi. 'Kial mi devus?' - li demandis, penante respondi mian rigardon.


Mi rekte rigardis lin. "Ĉar mi diris tion," mi diris plate. "La nura kialo, ke vi estas ĉi tie, estas ĉar vi diris, ke vi povas sekvi ordonojn." - Mi ridetis senĝoje. “Cetere, mi estas pli alta ol vi. Kaj se vi ne faros tion, kion mi diras, mi batos vin. Sonya faris paŝon antaŭen. - Kaj vi ankaŭ batos min?


- Se mi devas.


"Nick, kial vi agas tiel malamike subite?" Ŝi faris paŝon al mi. Mi faris paŝon malantaŭen. La virabelo de la aviadilo malaperis. La sola sono en la glacia silento estis la sonoj de niaj movoj.


Sonya haltis. - Mi ne komprenas vin, Noĉjo. Vi ne havas kialon por ĉi tiu sinteno.


Mi ridetis morne. "Mi scias, ke ni estas tri amikoj farantaj la saman laboron ĉi tie, ĉu karulo?"


Ŝi sulkigis la brovojn, ŝajne konfuzita. Aku forkuris. Evidente, li decidis ne alporti aferojn al konflikto kun mi; li kolektis aĵojn kiuj falis.


'Venu.' Mi kaptis la manon de Sonya. "Ni vidu kial neniu salutas nin."


Ni piediris al la bazo. Kiam ni alproksimiĝis al la unua konstruaĵo, mi konstatis, ke io misas. La pordo estis larĝe malfermita. Mi kaptis Wilhelminan kaj singarde paŝis al la pordo. Ĝi estas malfermita delonge. Neĝo amasiĝis sur la sojlo. Mi iris tra la amaso da neĝo kaj eniris kun Wilhelmina en la mano. Sonya promenis kun mi. Ni estis en la oficejo. Plejparto de la mebloj malaperis.


sed estis du krajonoj sur la tablo. Eĉ tio ne sufiĉis en la granda oficejo malantaŭ li; ĝi estis malplena. Mi kaptis Sonya je la kubuto. "Ni iru," mi diris iom raŭke.


Kiam ni denove eliris eksteren, Sonya demandis: “Kion tio signifas, Noĉjo? Estis homoj ĉi tie. Ĉi tie ni ricevos transporton.


"Io okazis," mi diris. "La deponejo estas malplena."


Mi promenis de unu bangalo al alia. Kiam mi atingis la garaĝojn, mi vidis malnovan ĵipon sur trakoj sen motoro kaj kvar difektitajn motorsledojn kun mankantaj partoj. Mi flaris dum Sonya rigardis al la pordo.


"Eble ni povas fari ion per skoteroj," mi diris. “Du el ili aspektas kvazaŭ ili laboras. Eble mi povas kunmeti trian el partoj de la aliaj du."


- Sed kio okazis ĉi tie, Noĉjo? - demandis Sonya.


"Mi ne scias," mi konfesis. Mi enŝovis Wilhelminan en ŝultran pistolujon. -Vi ne havas pafilon, ĉu?


Ŝi levis la manojn; ŝiaj oraj makulitaj okuloj ekbrilis. - Ĉu vi serĉos min?


Mi ridis. - Mi kredas vian vorton. Ni iris eksteren. Mi rigardis la parton de la tendaro, kiun ni ankoraŭ ne serĉis, kaj diris: “Bone, vi prenu la bangalon maldekstre, kaj mi prenos tiun dekstre. Eble ni trovos indikon pri kio okazis ĉi tie.


Dum ni estis forironta, ŝi demandis: "Nick, kial vi demandis min ĉu mi havas pafilon?"


- Nur pro scivolemo.


"Vi agas tiel strange ekde kiam ni forlasis la tendaron."


"Ho, vi rimarkis tion," mi diris. - Nu, pri tio ni parolos poste. Mi montris al la bangalo trans la vojo. "Mi kredas, ke tie estas via."


Ŝi forkuris de mi. Mi atendis, ke ŝi eniru, poste mi eniris la plej proksiman bangalon miaflanke. La konstruaĵo estis malplena. Kiam mi eliris, Sonya eliris el la alia. Ŝi levis la ŝultrojn kaj iris al la sekva.


Ni estis en la lastaj du bangaloj. Mi ĵus eniris la konstruaĵon miaflanke kiam mi aŭdis Sonya krii. Mi eliris eksteren kaj rigardis alian bangalon, el kiu Sonya stumblis kun unu mano super la buŝo. Ŝi preskaŭ falis laŭ la ŝtuparo. Marŝante sur la glacion, ŝi falis sur la genuojn. mi kuris. Ne daŭris longe antaŭ ol mi estis kun ŝi. - Kion vi trovis, Sonya?


Ŝiaj okuloj estis plenaj de teruro. Ŝi daŭre diris: "Jen, ĉi tie."


Mi forkuris de ŝi kaj denove kaptis Wilhelminan. Malrapide mi supreniris la ŝtupojn de la bangalo kaj rigardis tra la malfermita pordo.


La unua afero, kiu frapis min, estis la odoro. ..kaj tiam mi vidis ilin. Verŝajne ĉiuj viroj kiuj enloĝis la bazon. .. tridek aŭ kvardek. Ili estis mortigitaj, nudigitaj kaj amasigitaj en la bangalo kiel ŝtipoj.


Ĉapitro 7


Mi ne retrorigardis la kadavrojn. ... Mi eĉ ne havis la ilojn por ilin enterigi. Iel mi devis sendi mesaĝon al la ĉefa bazo por rakonti al ili, kio okazis ĉi tie. Mi eliris eksteren kaj fermis la pordon.


Sonya estis ankoraŭ surgenue, farante sufokajn sonojn. Mi staris antaŭ ŝi kaj rigardis malsupren. Ŝia vizaĝo estis blanka.


“Venu,” mi diris, helpante ŝin leviĝi. — Vi estas sperta rusa agento, ĉu ne? Vi ne aparte ĉagreniĝis, kiam vi vidis plurajn usonajn kadavrojn, ĉu?


Ŝi kriegis. "Kia persono vi estas? Ĉu vi tute ne kompatas viajn samlandanojn?


"Je ĉi tiu punkto, mi nur havas multan malamon al kiu ajn faris tion."


Ŝi ŝanceliĝis, sed la koloro revenis al ŝia vizaĝo.


“Se ni bonŝancas, ni povas fari tri moviĝantajn skoterojn el tiu rubaĵo en la garaĝo,” mi diris, penante deturni ŝian menson pri tio, kion ŝi vidis. Mi kaptis ŝin je la kubuto kaj kondukis ŝin.


- Kion... kion ni faru kun ili? — ŝi demandis malforte.


mi levis la ŝultrojn. "Ni nenion povas fari."


Estis malpeza venteto blovis nun, blovis la neĝon kiel sablo sur plaĝo, sed la ĉielo estis klara kaj la suno brilis kiel nova arĝenta dolaro. Mi rigardis por Aku kaj vidis lin marŝi de la alia flanko de la bazo al la garaĝo. Tri el ni atingis la garaĝon.


"Daŭris longan tempon," Aku komencis, tiam li vidis la nekutime palan vizaĝon de Sonya kaj rigardis de ŝi al mi. 'Kio okazis?'


Sonya diris al li en la rusa. Kiel ŝi klarigis, mi serĉis ilojn por provi ripari la skoterojn. La du aparatoj aspektis sufiĉe bone. Mi purigis la sparkilojn, arkivis la konsiletojn, poste ekfunkciigis la motorojn. Ili ekiris. Nun mi devis fari trian skoteron el la restaĵoj de la aliaj du.


Mi turnis min al Aku, kiu rigardis min. "Iru al niaj aferoj," mi diris. "Tiuj, kiuj detruis ĉi tiun bazon, eble ankoraŭ estas ĉi tie, kaj ni bezonas ilin."


Dum fraŭdo de sekundo li rigardis min malklare, kunpreminte la dentojn, kaj mi pensis, ke li denove kontraŭos. Sed, kun rapida rigardo al Sonya, li turnis sin kaj foriris.


Du el la motorsledoj, pri kiuj mi laboris, estis parte malmuntitaj. Mi komencis per la aŭto, kiu estis la malplej malmuntita. Mankis skio kaj pluraj motorpartoj. Sonya sidis kaj rigardis min labori.


"Io okazis, Nick," ŝi subite diris. "Vi ŝanĝiĝis de kiam ni forlasis la tendaron."


"Ne ĉiutage rusaj trolŝipkapitanoj ŝteliras en mian ĉambron por provi mortigi min."


"Sed tio ne klarigas vian malamikecon kontraŭ mi." Kion mi faris?'


Mi sidiĝis apud la skotero pri kiu mi laboris, ŝlosilo en la mano. Mi demandis: “Ĉu vi nenion volas diri al mi, Sonya? Iom da konfeso vi volas fari?


Ŝi aspektis konfuzita. 'Kompreneble ne. Kial vi pensas, ke mi havas ion por konfesi?


"Kial ne," mi diris kaj reiris al la laboro. Ĝi daŭris pli longe ol mi pensis. Kiam mi finis, miaj manoj estis malvarmaj eĉ sub la dika tavolo de graso, kaj mi skrapis kelkajn fingrobazartikojn, sed ni nun havis trian uzeblan skoteron.


Sonya kaj mi prenis du aliajn skoterojn kaj veturis ilin al Aku, kiu promenis tien kaj reen por aferoj kun pafilo sur la ŝultro. Mi resendis ĝin al la skotero, kiun mi riparis.


Post kiam ni kunmetis ĉiujn tri skoterojn, ni ŝargis kun nia ilaro, inkluzive de du dudek-galonaj gasujoj kiujn mi trovis en la garaĝo. La vento plifortiĝis, kaj la klara, velure blua ĉielo fariĝis milde blua.


Jam estis malfrue kiam ni benzinumis la skoterojn. Mi ŝanĝis mian opinion kaj decidis preni la flikitan skoteron, ĉefe ĉar Sonia kaj Aku ne povus ripari ĝin se io misfunkcius. Ili ambaŭ estis tre trankvilaj dum ni ŝarĝis aferojn. Nun ili sidis sur siaj skoteroj kaj rigardis min rimenigi la lastan el mia ilaro.


Mi rektiĝis kaj tiris miajn mufojn. “Ni havas sepdek kvin kvadratajn mejlojn por serĉi,” mi diris. "Aku, vi veturos kruce kaj kovros tiom da grundo kiel vi povas dum ĝi ankoraŭ estas malpeza."


Aku kapjesis kaj ekigis sian skoteron, dum Sonia kaj mi faris same.


"Unu post la alia," mi kriis super la muĝado de la motoroj. "Unue Aku, poste vi, Sonya." Mi ne forlasos iun el ili kun tio, kion ili preparis por mi.


Mi laste rigardis la fantoman bazon dum la aliaj ekiris. La vento pelis la neĝon densa, kiel nebulo. En la fantoma krepusko la baza tendaro ŝajnis kvieta kaj malvarma kiel morto.


Mi sekvis la aliajn. Mia skotero sonis obtuze kompare kun la aliaj du. La vento jam hurlis, kaj de tempo al tempo la neĝo falis tiel densa, ke mi apenaŭ vidis Sonya antaŭ mi.


Se ŝi kaj Aku volus mortigi min nun, ĝi estus la perfekta ŝanco. Ĉio Aku devis fari estis iomete deturni, iom rapidi por ke li povu halti kaj atendi ke mi alvenos tien kaj poste pafu min. Sed nun ne estis la momento, se Sonya volis diri kion ŝi diris. Ili vivos min sufiĉe longe por ekscii, kion faras la ĉinaj komunistoj.


Ni estis kaptitaj en forta ŝtormo. La hurlante vento blovis neĝon dolore en mian vizaĝon.


La neĝo malklarigis la sunon kaj estis malfacile por mi determini kiun direkton ni iris. Sonya sur la skotero estis neklara antaŭ mi.


Sed la ŝtormo ne ĝenis min tiom, kiom tio, kion ni trovis en la tendaro. Ili estis ekstermitaj ĝis la lasta persono, kaj la tendaro estis senigita je ĉio utila. Tio signifis du aferojn: sufiĉe granda grupo trudeniris la bazon, kaj tiu grupo devis esti tie por treni ĉion tien.


Eble la ĉinaj komunistoj ne estis tiel malproksime. Kaj kion ajn ili faris tie, devis esti grava, ĉar la kompleta detruo de la usona bazo estis nemalgranda.


Ĉi tio signifis ke mi devis preni decidon baldaŭ. Dum mi ŝancelis post Aku kaj Sonya, mi pensis pri mortigi ilin ambaŭ nun kaj iri sola. Estis bona argumento favore al ĉi tiu decido. Estus sufiĉe malfacile konservi trakon de kio okazas antaŭ mi sen zorgi pri tio, kio povus aperi malantaŭ mi. Sed estis same bona argumento por atendi—almenaŭ por iom da tempo. Mi ne povis veturi tri skoterojn, kaj mi ne povis porti ĉiujn eksplodaĵojn kaj aliajn aferojn sur unu skotero. Ne, mi devas atendi. ..kiu ne gravis tiom longe kiom mi mortigis ilin antaŭ ol ili mortigis min.


La ŝtormo nun estis klare forta, kun vento kaj neĝo vipis nin. Mi komprenis, ke ni ne antaŭeniros. La skoteroj komencis balanciĝi tien kaj reen, pelitaj de la vento. Mi vidis, ke Sonya kaj Aku jam malrapidiĝis kaj mi estis rapidonta por preterpasi ilin kaj diri al ni, ke ni kovru vin kaj atendu, ke la ŝtormo pasos, kiam mi aŭdis pafon. Eĉ en la hurlanta vento ĝi estis nedubebla.


Mi vidis la skoteron de Sonya puŝi kontraŭ lia dekstra skio, devigante ŝin turni maldekstren. Mi rigardis kien ŝi iras. Estis kruta deklivo ĉirkaŭ tridek metrojn for. Ŝajnas, ke la skotero estis trafita. Dum mi rigardis, la aŭto saltis alte kaj minacis renversiĝi.


mi kriegis. - Sonja! — Rigardu la krutaĵon...! Sed mia krio malaperis en la vento.


Ŝi veturis per sia skotero rekte al la klifo, ŝanceliĝante kaj balanciĝante ĉar ŝi perdis kontrolon de la stirilo. Mi anhelis, kvankam mi neniel povis atingi ŝin ĝustatempe. Tiam mi vidis, ke se mi turnos maldekstren, mi povus kapti ŝin. Mi turnis min al la abismo. Se kiu ajn pafis tiun pafilon, volus pafi denove, ŝi estus ĝuste en liaj okuloj.


Dum mi kuregis post Sonya, venis al mi en la kapon, ke la ĉinoj eble postlasis kelkajn virojn por observi la bazan tendaron kaj forigi iun ajn, kiu venis tien. Ĉi tio klarigas la ĉeeston de la pafisto. La nura alia klarigo, pri kiu mi povis pensi ĉi-momente, estis Aku. Li povis sufiĉe antaŭen sub la kovrilo de la ŝtormo por embuski nin. En ĉi tiu kazo, la pafo devus esti destinita al mi. En la konversacio, kiun mi aŭdis inter li kaj Sonya, Aku ne ŝajnis tre feliĉa, ke ŝi prokrastas ataki min. Sonya nun estis proksime al la abismo. Mi donis sufiĉe da rapideco por proksimiĝi al ŝi. Ŝia aŭtomobilo ĉesis zigzagi, sed ŝi ŝajnis havi problemojn kun la gaspedalo. La skioj de mia skotero bruis tra la neĝo dum mi kuregis al ŝi por kapti ŝin. Nun ni estis sur koliziokurso, ambaŭ direktiĝis al la deklivo.


Mi alvenis tien unue. Mi veturis ĝis la abismo du metrojn for, poste turniĝis kaj veturis laŭ la rando, al kiu nun alproksimiĝis Sonya. Ŝia vizaĝo estis griza nebulaĵo en la neĝo, enkadrigita de la kapuĉo de ŝia parko.


Ŝi batos min de la flanko. Mi levis miajn genuojn por meti miajn piedojn sur la sidlokon, poste malrapidiĝis kaj vidis la skoteron de Sonya rapidi al la mia. Momenton antaŭ la efiko, mi saltis.


Mi saltis al Sonya, kaptis ŝin je la ŝultroj, kaj kune ni faligis ŝian skoteron sur la malmolan neĝon. Ni glitis laŭ la tero. Mi aŭdis la sonon de metalo tordiĝanta kaj ŝiriĝanta. Aŭdiĝis laŭta kriego, kiam ambaŭ skoteroj ŝlosis kune kaj ŝancelis sur la rando de la abismo. Sonya kaj mi glitis en ĉi tiu direkto. Mi provis turni min por meti miajn piedojn antaŭ mi kaj fini nian gliton. Mi ne plu tenis Sonyan je la ŝultroj, nur la ŝtofon de ŝia parko.


Mi unue batis la skoteron. Sonya ruliĝis en min kaj mi sentis, ke ni estas glitontaj trans la randon. La skoteroj falis unue. Mi turnis min kaj kaptis la neĝon. Mi aŭdis Sonya krii. Tiam ni kune glitis trans la randon.


Ni estis savitaj de larĝa, glacikovrita kornico ĉirkaŭ dek futojn malsupre. Mi surteriĝis sur la piedojn kaj batis miajn kalkanojn sur la kornico. Mi ŝanceliĝis, penante fali antaŭen, sed la impeto tiris min malantaŭen. Unu el la skoteroj — ĝi montriĝis mia — kolapsis sur la kornicon. Alia glitis de kornico en senfundan kanjonon de glacio. Mia skotero kuŝis flanke sur la rando de la kornico. Ĝi savis min. Mi falis sur la skotero kaj tuj plonĝis antaŭen.


Mi kuŝis sur la stomako en la neĝo dum longa tempo por respiriĝi. Miaj pulmoj doloris. Mi malrapide tiris miajn krurojn sub min kaj genuiĝis.


Mi rigardis en la vento-vipitan neĝon. Mi vidis, ke ĝi estas granda kornico. Mi ne sciis kiom forta li estas. Sed nun Sonya maltrankviligis min. Ŝi kuŝis senmove kontraŭ la glacimuro. Mi rampis al ŝi. Kiam mi alvenis al ŝi, ŝi moviĝis.


'Ĉu vi estas bone?'


Nun ŝi provis starigi kvarpiede.


Mi etendis la manon por helpi ŝin. mi demandis. - "Ĉu vi batis vin? Ĉu vi rompis ion?"


Ŝi balancis la kapon. Poste ŝi ĉirkaŭvolvis mian kolon per siaj brakoj kaj premis sin kontraŭ mi. Dum sekundo mi forgesis, ke ŝi volas mortigi min. Ĉio, kion mi sciis, estis, ke mi sopiris ŝin. Tiam mi rigardis malsupren kaj vidis ŝian pafilon kuŝanta en la neĝo, kaj mi forturnis min.


Mi forigis la tendon de la renversita skotero. Intertempe ni devis resti ĉi tie. Ne estis senco zorgi pri Aku. Se li trovos lokon por atendi la ŝtormon, ni vidos lin poste. La eskimo-gvidisto verŝajne eltenis multajn similajn ŝtormojn.


Je ĉi tiu punkto ni havis niajn proprajn problemojn. La vento ŝajnis sufiĉe forta por forblovi nin de la kornico, kaj mallumiĝis rapide. Kiam ni finfine sukcesis starigi la tendon, mi enpuŝis Sonyan kaj grimpis post ŝi.


En la tendo estis sufiĉe da loko por du, kondiĉe ke ili ŝatis unu la alian.


Mi vidis, ke Sonya prenis la fusilon enen. Mi havis la mian kun mi, plus bulon da ŝnuro, kiun mi havis. En la tendo, ni povus almenaŭ paroli per normala tono.


"Mi... mi estas malvarma," Sonya diris, tremante, ŝia vizaĝo proksime al la mia.


"La sola maniero por resti varma estas generi korpan varmon," mi diris. - Sed ĉio havas sian tempon. Mi kaptis ŝian fusilon kaj ĵetis ĝin ekster la tendo.


Ŝi rigardis min. 'Kial vi faras ĝin?'


Mi kisis la pinton de ŝia nazo. "Ni devos atendi, ke ĉi tiu ŝtormo pasos, kaj mi ne volas pafi en la kapon, se mi endormiĝos."


- Noĉjo, kion vi volas diri? Ŝi ŝajnis vere konsternita. Ŝi ludis belan komedion.


Mi ja ne intencis respondi la demandon, sed subite mi decidis diri ĉion sincere.


Mi ankaŭ decidis fari ion alian. Mi detiris la kapuĉon de ŝia parko de ŝia kapo, karesis ŝiajn longajn silkecan hararon, poste komencis malfermi ŝian jakon. Ankaŭ mi ekparolis.


Mi diris: “Mi diros al vi, kion mi volas diri. En nia lasta nokto en tendaro, mi finis prepariĝi frue, ĉirkaŭrigardis la komfortan ĉambron kaj trovis ĝin tre malplena sen mia amatino. Do mi iris al ŝi. Mi estis konduki ŝin al mia ĉambro. Ni trinkus antaŭ la granda kameno kaj babilus, aŭ eble silentus. Vi scias, ili nur rigardus en la fajron.


'Niĉjo, mi...'


"Lasu min fini."


Ŝi portis malglatan sveteron sub sia parko. Mi pasigis mian manon laŭ ŝia talio kaj karesis la molan haŭton sub ŝia svetero. Tiam mi malrapide levis la manon.


“Do mi iris al mia fianĉino. Mi surmetis miajn pezajn botojn kaj parkon kaj iris eksteren al ŝia domo. Sed kiam mi alvenis tien, mi aŭdis ŝin paroli kun iu. Mi haltis ĉe la fenestro por aŭskulti.


Sub mia mano mi sentis ŝian korpon streĉita. Grizbluaj okuloj rigardis min, kaj oraj makuloj brilis kiel zekinoj.


"Kion vi opinias, ke vi aŭdis, Noĉjo?" — ŝi demandis per egala tono.


Mia mano trovis la molecon de ŝia brusto. Mi prenis la bruston en la mano, tiel ke la cico milde karesis mian manplaton. Ŝia korpo estis streĉita. Ekstere, la vento hurlis ĉirkaŭ la malgranda tendo. Li huluis kaj fajfis kaj ĵetis neĝerojn al la tolo.


"Mi aŭdis mian amatinon paroli kun Aku," mi diris senpripense. “Mia amatino diris al li, ke ĉiuj murdistoj senditaj kontraŭ Nick Carter malsukcesis ĉefe ĉar ili estis viroj. La sama voĉo, kiu rakontis al mi pri ĉiuj ĉi mirindaĵoj en Korsiko, nun diris al Aku, ke virino povus proksimiĝi al mi... sufiĉe proksime por mortigi min. Ŝi diris al li, ke ŝi trejnis dum du jaroj kaj ke tuj kiam ni ekscios, kion faras la ĉinoj, ŝi mortigos min."


Sonya longe kuŝis senmove kun la okuloj fermitaj kaj la manoj ĉe la flankoj. Tiam ŝia buŝo streĉiĝis. "Forprenu viajn manojn," ŝi diris akre.


Mi ridis. - Ho ne, sinjorino.


"Ni ne devas ŝajnigi, ke ni amas unu la alian plu."


"Do ĝi estis komedio."


"Vi estas alloga, ne estis malfacile ludi ĉi tiun rolon."


- Kio pri la ringo, kiun vi portas, la ringo, kiun la ŝipanaro de la submarŝipo donis al vi? Kiel vi foriris en larmoj ĉar ĝi fariĝis tro por vi? Mi supozas, ke anka?


Ŝi metis la manojn sur mian bruston kaj provis forpuŝi min. - Deprenu viajn manojn, Noĉjo.


“Diru al mi, ke ĝi ankaŭ estis komedio. Diru al mi, ke tiuj larmoj estis scenejaj, kiel kiam vi ridis sur la submarŝipo. Diru al mi, ke ĝi estis sceno. Diru, ke tio tute ne ĝenis vin.


Ŝi luktis. - "Ni ne plu havas kialon por fiki."


Mi tiris ŝin al mi. 'Ho jes. Mi volas vidi ĉu ĉi tio ankaŭ estis ludo. Mi volas scii, ĉu vi ŝajnigis tion fari. Vi ĉion donas kiam vi ludas, Sonya. Vi tute implikiĝas en ĝi, kvazaŭ vi ĝuas ĝin. Mi ne kredas, ke vi estas tiel bona aktorino. Mi volas ekscii nun.


— Ne por vi. ..'


Miaj lipoj premis la ŝiajn. Unue ŝi turnis la kapon kaj provis liberiĝi. Ŝi premis siajn manojn al mia brusto. Mia dekstra mano tenis ŝin proksime al mi, kaj per mia maldekstra mi senvestigis ŝin.


Ŝi luktis. Ŝi puŝis kaj piedbatis kaj tordiĝis kaj mi vere kredis, ke ŝia koro estas en ĝi. Sed mi ne lasis tion haltigi min. Iagrade, mia vivo dependis de ĝi. Se ŝi vere estus tiel bona aktorino, mi estus en granda problemo.


Sed la sola, kiu nun havis problemojn, estis Sonya. Ŝi kontraŭbatalis min. Ŝi premis la dorson kontraŭ la tolo de la tendo, sed mi estis tiel proksime, ke ŝi devis kunporti min. Svingante, ŝi luktis kun mi ĝis mi penetris ŝin. En tiu momento, ŝia spiro ŝajnis kaptiĝi en ŝia gorĝo. Ŝiaj ungoj fosis en la manikojn de mia jako.


"Mi malamas vin," ŝi siblis tra kunpremitaj dentoj. "Mi malamas vin pro la aferoj, kiujn vi igas min senti kaj la aferoj, kiujn vi igas min fari."


Mi puŝis nun. - Sed ĉu vi ŝatas ĝin?


Ŝi provis konservi sian distancon fleksante la kubutojn kaj premante la manojn al mia brusto. Mi apogis min sur ŝiaj brakoj ĝis ŝiaj kubutoj finfine fleksiĝis, tiam mia brusto premis ŝian nudan bruston. Miaj lipoj glitis laŭ ŝia vango, malpeze tuŝante ŝian orellobon.


"Diable, virino," mi flustris akre. "Diru al mi, ke vi ŝatas ĝin!"


— Jes! — ŝi subite ekkriis. Ŝi ĉirkaŭvolvis mian kolon per siaj brakoj. — Jes! Jes!'


Ŝi moviĝis al mi. Ĝi estis kontraŭvola movado super kiu ŝi havis neniun kontrolon. Ŝiaj kruroj disvastiĝis por preni min eĉ pli profunden.


Miaj lipoj estis proksime al ŝia orelo. "Sonya," mi flustris, "neniam diru al mi, ke tio estas komedio."


"Ne," ŝi diris. "Ĉi tio estas tiel bongusta."


La vento ankoraŭ hurlis ĉirkaŭ la malgranda tendo. Mi ne aŭdis. Sed mi aŭdis la pezan spiradon de Sonya kaj ŝiajn ĝemojn. Mi aŭdis ĉiun treman spiron.


Mi ekstaris por rigardi ŝian vizaĝon. Estis sufiĉe da lumo por vidi ŝin. Ŝia vizaĝo ruĝiĝis. Ŝi sulkigis la brovojn, palpebrumis, ŝia spirado estis maltrankvila kaj rapida. Ŝi fermis la okulojn, sed subite ili malfermiĝis, kiam io eksplodis en ŝi. Ŝi komencis ĝemi. La anheloj fariĝis pli kaj pli laŭtaj, fariĝantaj sonoj de torturo, timo, sed bongusta hororo.


Kiel infano kaptante trezoran ludilon, mi tiris ŝin al mi. Mi ignoris ŝiajn luktojn dum ŝi provis spiri. Mi tenis ŝin pli forte ol necese. Mi tenis ŝin tiel forte, ke mi povus rompi ŝian dorson dum mia propra korpo reagis.


Ŝi sveniĝis ĉar mi tenis ŝin tro forte, aŭ kio okazis en ŝi estis tro multe por ŝi elporti. Ŝi malstreĉiĝis sub mi. Mi malstreĉiĝis, rigardis malsupren kaj vidis ŝvitojn sur ŝia supra lipo. Ni ne frostiĝus nun. Tiel kunfandiĝante, ni restis varmaj.


Ŝi proteste ĝemis dum mi sidiĝis.


"Mi malvarmas," ŝi kriis. Tiam ŝiaj okuloj malfermiĝis pro surprizo. 'Kion vi faras?'


Mi ĉirkaŭvolvis la ŝnuron ĉirkaŭ ŝian maleolon kaj mian maleolon antaŭ ol ŝi povis moviĝi. Mi ligis striktajn nodojn en ĝi, poste tiris la malfiksan ŝnuron sub la korpon.


Mi ridetis al ŝi. "Se vi fariĝos somnambulo, mia kara."


Ŝi rezistis momenton, kiam mi tiris ŝin reen al mi. "Mi malamas vin!" ŝi mordis mian orelon. "Mi malestimas vin pro tio, kion vi igis min fari."


"Eble," mi diris. "Sed mi pensas, ke vi pensas, ke la plej malbona afero pri ĝi estas ke ĝi bongustas."


"Vi vidas, ĉi tio nenion ŝanĝos," ŝi klakis. - Mi ĉiuokaze mortigos vin.


Mi forte brakumis ŝin al mi. "Vi povas provi, kaj mi haltigos vin se mi povas."


"Mi malamas vin," ŝi kriis.


Mi metis ŝian kapon sub mian mentonon. "Iru dormi," mi diris. "Mi eble volas vin denove matene."


Ĉapitro 8


La sekvan matenon ŝi eĉ malpli ŝatis min, kvankam ŝi ŝajnis ĝui ĝin eĉ pli. Mi prenis ĝin kun la unuaj sunradioj. Kio konfuzis ŝin estis ke mi vekis ŝin por fari ĉi tion.


Mi malligis nin, vestis min kaj eliris. Estis nekredeble malvarme, tiel malvarme, ke eĉ la klara blua ĉielo ŝajnis kovrita de glaciaj kristaloj.


Starante sur la kornico, mi sentis min kvazaŭ sur fremda planedo. Kontraŭ mi mi vidis alian muron de la intermonto. Ŝi aspektis kiel giganta glacibloko tranĉita en duono. Ĉio estis blanka kaj tiel hela ĉie, ke mi ŝajnis esti ĉirkaŭita de speguloj. Mi surmetis miajn sunokulvitrojn kiam Sonia eliris.


Mi rikanis al ŝi. "Vi ne aspektas tiel malbone frumatene." Kun viaj haroj ĉiuj taŭzitaj kaj pendantaj en viaj okuloj, vi vere aspektas sekseca kiel infero. Se vi ne trankviligus min, mi verŝajne trenus vin reen al tiu tendo.


Mi etendis la manon por helpi ŝin. Ŝi kaptis min, sed kiam ŝi leviĝis, ŝi forpuŝis mian manon.


"Vi sentas vin kiel idioto," ŝi diris.


Mia rideto malaperis. - Ankaŭ vi, fraŭlino Treŝĉenko. Ne kredu, ke estos facile mortigi min. Ĝi estos la plej malfacila afero, kiun vi iam faris... se vi eliros vivanta."


Ni staris kaj rigardis unu la alian, kiam dika ŝnuro falis sur la tendon. Mi rigardis supren kaj vidis Aku rigardi la rando de la abismo.


"Ĉu vi batis vin mem?" - li demandis maltrankvile.


"Ne, ni fartas bone, Aku," Sonya respondis. Ili parolis en la rusa.


Mi rigardis trans la rando de la kornico. Estis proksimume kvindek futojn malsupre kie la akvo muis. Estis pli da krestoj pli malsupre, sed ne tiom larĝaj kiel tiu, sur kiu ni surteriĝis. La skotero de Sony disfalis. Ni povis vidi fragmentojn sur iuj kornicoj.


Kiam mi vidis la vrakaĵon, mi sciis, ke ni havas problemojn. Kelkaj el la troa fuelo estis ŝarĝita sur mia skotero, sed la plej granda parto estis sur la skotero de Sony. Pli grave, ŝi portis ĉiujn manĝaĵojn sur sia skotero. Ne estus tiel bone, se ni malsatus.


Sonya kliniĝis kaj etendis manon al la fusilo. Mi metis mian piedon sur la barelon kaj elŝiris la pafilon el ŝia mano. Mi eltiris la revuon el la fusilo kaj metis ĝin en mian poŝon kaj redonis ĝin al ŝi. Ŝi rigardegis min sed ne ĝenis.


Aku atendis. Mi ligis ŝnuron al mia skotero kaj uzante sian propran skoteron por tiri lin supren ni levis lin. Ni kaptis la tendon kaj la reston de la ilaro kaj, kun la skotero supren, ligis ilin al la ŝnuro kaj Aku tiris ilin supren.


Tiam venis la tempo de homa ŝarĝo. Mi sciis, ke mi devas agi saĝe, alie mi facile povus trovi min en malfacila situacio. Malgraŭ la aliaj talentoj de Sonya, mi ne fidis ŝin pli ol mi povis fidi Boeing 747. Aku havis la saman konfidon.


Kiam la aferoj estis supre kaj la ŝnuro denove malsupreniris, Sonya alproksimiĝis al ŝi.


Mi staris antaŭ ŝi. "Mi ŝatus pozi kiel nobla sinjoro, sed mi pensas, ke mi iros unue, Sonya." Vi komprenas, ĉu ne, karulino? Mi malamas vidi vin du tie supre kun ŝnuro kaj min ĉi tie malsupre sen nenio.


Ŝi retiriĝis. “Venu,” ŝi diris.


Mi grimpis trans mian ŝultron kun la fusilo sur mia zono. Mi havis mian armilon ŝarĝita por ke mi povus uzi ĝin se Aku decidus iom amuziĝi. Li ne ŝercis, kaj dum mi grimpis trans la abismon, mi rikanis al li.


"Mi metos vian pafilon sur la skotero," li diris senkulpe. Ankoraŭ ridetante, mi donis ĝin al li. Mi atente rigardis kiel li marŝis al la skotero. Tiam mi aŭdis Sonya leviĝi. Mi turnis mian dorson al Aku kaj etendis mian manon por helpi ŝin.


Mi volis scii ĉu Aku pafos min en la dorson.


Mi brakumis Sonya kaj tiris ŝin trans la randon. Ne estis pafo. Kiam Sonya ekstaris, mi turnis min kaj rigardis al Aku. Li havis timidan esprimon sur sia vizaĝo.


Mi iris al la skotero de Aku kaj kaptis lian pafilon. Li rigardis, kiel mi elprenis la revuon kaj metis ĝin en mian parkan poŝon.


"Ĝi ne estas inteligenta," li diris.


"Ni vidu."


Li balancis la kapon. "Kaj se ni renkontos homojn kaj ni bezonas ĉiujn niajn armilojn?"


Mi remetis la pafilon sur la skotero. "Estus sufiĉe malfacile por mi konservi trakon de kio okazis antaŭ miaj okuloj por ankaŭ zorgi pri pafo en la dorso."


Mi komencis forigi kelkajn aferojn de la skotero de Aku. Mi ĵetis kelkajn el la vestaĵoj kaj eksplodaĵoj sur la glacion apud la skotero. Poste mi turnis min reen al Aku.


Mi demandis. - Kiu pafis Sonya?


Aku rigardis ŝin. Li diris al mi: “Ĝi estis ĉina soldato. La neĝoŝtormo blovis, sed mi nur povis vidi ĝin. Mi vidis teamon kun hundoj. Li rigardis min demande. 'Kio estas ĉi tio?'


Mi iris al mia skotero. - “Mi scias, ke vi kaj Sonya estas rusaj agentoj. Mi scias, ke Sonya planas mortigi min tuj kiam ni ekscios, kion ni bezonas.


Ĉi tio ne ŝajnis surprizi lin. Li kaj Sonya rigardis unu la alian dum sekundo. Ŝi malrapide kapjesis. Aku levis la ŝultrojn kaj ridetis. Li frotis sian nazon kaj apogis sin al la skotero.


Li demandis. - 'Kion do nun?'


Mi translokigis la aferojn, kiujn mi prenis de mia skotero al lia. Dum mi formetis ilin, mi diris: "Nun Nick Carter estos tre singarda. Mi havas revuojn por viaj fusiloj. Eble mi restos viva dum kelka tempo, se mi tenos vin antaŭ mi." Mi jam ligis aferojn. Mi rigardis la obtuzan, malvarman pejzaĝon. Malpeza venteto blovis, kaj kvankam la suno brilis, ĝi ne donis varmon.


"Kial vi ligis ĉion al mia skotero?" - demandis Aku.


mi klarigis. “Laŭ mi, la ĉinoj ne povas esti malproksime de ĉi tie. Ĉar vi venis kiel gvidisto, vi povas gvidi nin ĝis ni atingos vilaĝon aŭ setlejon. Tiam mi daŭrigos memstare. Dume, vi antaŭeniras sur via skotero. Mi kunportas Sonya.


Mi devis purigi la sparkilojn sur mia skotero antaŭ ol ni povis trairi la vojon. Mi diris al Ak, ke li iru en la direkto, kie li vidis la ĉinojn. Mia skotero bruis, sed ĝi moviĝis. Mi lasis Sonya sidi antaŭ mi kaj restis malantaŭ Aku.


Ni haltis unufoje kaj kaptis postvivan sakon el la aĵoj sur la skotero de Aku. Ĝi enhavis fiŝŝnuron kaj logilon, same kiel borilon por bori truon en la glacio. Ni malsatis kaj ni ne bezonis longe por purigi kaj friti la du belajn fiŝojn, kiujn ni kaptis. Post kiam ĉio estis purigita, mi dividis la lastan el la gaso inter la du skoteroj. Mi kalkulis, ke ni havis pli ol ducent kilometrojn por iri, antaŭ ol ni devis forlasi ilin. Ni denove trafis la vojon.


Mi ne fidis Aku. Kiel mi devis scii ĉu li vere iris en la direkton, kie li vidis la ĉinojn? Eblas, ke li veturis ronde por gajni tempon. Piede, li kaj Sonya havus avantaĝon, precipe se la vojaĝo daŭris pli longe ol unu aŭ du tagojn. Mi bezonis dormon; ili povis laŭvice dormi.


La malgaja pejzaĝo aspektis pli malgaja ol iu ajn dezerto kiun mi iam vidis, kaj la vento blovis konstante. La skoteroj daŭre ĝemis kaj la sola sono estis la fajfado de la skioj sur la neĝo.


Poste ni atingis iun montetan terenon. La montoj ŝajnis leviĝi malantaŭ li. Mi ne sciis, ĉu ili estas efektive montoj aŭ altaj pintoj de amasoj da glacio kaj neĝo. Sed ili estis ĝuste antaŭ ni. Alie ĝi estis plata, dezerta, vento balaita, glacia ebenaĵo ĉirkaŭe.


Ni grimpis malgrandan deklivon. Ne estis mojose, sed mia skotero preskaŭ rezignis. Mi devis halti ĉiujn du horojn por purigi la malpurajn sparkilojn. Mi estis tuj malantaŭ Aku. Li ĵus transiris la supron de la deklivo, kiam mi komencis alproksimiĝi. Mia skotero faris laŭtajn bruojn kaj ĝuste kiam mi atingis la supron kaj rajdis kelkajn futojn sur ebena tero, miaj sparkiloj denove malsukcesis.


Estis kvazaŭ iu turnus la ŝaltilon. La skotero ĵus haltis. Aku turnis sian skoteron kaj haltis. Li malŝaltis la motoron, demetis la mufojn kaj ekbruligis cigaredon. Sonya eliris de la skotero kaj staris apud li. Ŝi silentis la plej grandan parton de la tago.


Ĉi tiu monteto aspektis kiel ŝtuparo. Ni estis sur la unua paŝo. Estis tri ŝtupoj entute, proksimume dudek metrojn larĝa kaj proksimume la sama longo. Sonya kaj Aku rigardis kiel mi kaptis la ilarkeston, eltiris la sparkilojn kaj purigis ilin. Mi genuiĝis en la neĝo. Malpeza venteto blovis. Post kiam la sparkiloj estis purigitaj kaj ŝraŭbitaj, mi forigis la ĉapon de la gasujo kaj sekigis miajn manojn. Kiam mi sekigis ilin, mi vidis fumon.


La tutan tagon la ĉielo estis hele velurbluo, kaj la suno similis rondan glaciiĝintan diskon. Nun estis kelkaj malhelaj spiregoj de fumo alte sur la ĉielo.


Mi prenis la binoklon. La fonto de la fumo ŝajnis esti ie sur la alia flanko de la monteto. "Atendu ĉi tie," mi diris al Ak kaj Sonya.


Mi grimpis la duan ŝtupon de la monteto, poste la trian. De tie mi povis vidi, ke estas nur unu fumkolono. Proksime al la tero ĝi estis dika kolono, sed pli supre sur la ĉielo ĝi ventumis. La montoj estis dekstre de mi, la dezerta ebenaĵo maldekstre. Mi rigardis per binokloj al la fumkolono.


Mi vidis, ke ĝi estas vilaĝo, setlejo proksimume dudek mejlojn for. Laŭ kio mi povis konstati, ĝi estis malgranda vilaĝo. La fumo ŝajnis veni el barako, kie eskimoj fumas fiŝojn aŭ viandon. Tie estis kelkaj malgrandaj konstruaĵoj, sed ĝi estis tro malproksime por vidi ĉu tie estas igluoj.


Mi demandis min, ĉu Aku intence venigis nin ĉi tien. Ni ĉiam estis tiritaj en ĉi tiu direkto. Mi ne sciis. Eble mi estus falinta en kaptilon. Aliflanke, Aku eble eĉ ne scias pri la ekzisto de ĉi tiu vilaĝo. Tiam mi povas trakti lin kaj Sonya. Kaj estis ebleco, ke iu en ĉi tiu setlejo vidis aŭ aŭdis ion nekutima en la areo. Mi estis certa, ke la ĉinoj estas proksime.


La vento skuis mian parkon, kaj mi streĉis miajn krurojn, studante la ĉirkaŭan pejzaĝon. Mi turnis la binoklon 360 gradojn super la plata tereno, kiun ni ĵus postlasis. Kiom mi povis vidi, mi vidis la spurojn de niaj skoteroj forkuri kiel reloj. Tiam mi vidis ion alian.


Ĉar ili estis samkoloraj kiel la neĝo, mi preskaŭ maltrafis ilin. Tri blankaj ursoj sekvis la spurojn de la skoteroj. Ili estis du plenkreskuloj kaj juna viro. Ili ne deflankiĝis nek maldekstren nek dekstren de la spuroj de la skoteroj, sed sekvis rekte malantaŭ ili. Ili ŝajnis mallertaj kaj letargiaj, kiel la urso en la filmo, kiun D-ro Perska montris, kaj ŝajnis senĝene marŝi. Jen kiam mi faris mian unuan eraron. Ili ŝajnis malproksimaj, kaj mi ne kredis, ke ni devus tro zorgi pri la estaĵoj.


Aku rekte rigardis min dum mi iris malsupren de la monteto. Li daŭre rigardis min dum mi metis la binoklon en la ujo.


Mi turnis min al li kaj bruligis cigaredon.


Mi demandis, "Ĉu vi sciis, ke tie estis loĝloko?"


"Jes," li diris, "mi sciis tion."


- Kial vi kondukas nin tien?


Li ne respondis. Sonya rigardis nin ambaŭ, unue lin, poste min.


"Ne gravas," mi diris. - Ni tamen iros tien. Mi lasos vin du tie kaj iros solaj.


Mi montris mian dikfingron al mia dekstra ŝultro. "Ho, kaj kelkaj blankaj ursoj kaj urso sekvas nin."


Aku streĉiĝis. "Kiom for ili estas?"


“Kelkaj mejloj. Mi pensas, ke ni povas venki ilin per skoteroj. Se ne, mi pafos ilin." Li faris paŝon al mi. - Vi devas doni al mi la revuon de mia fusilo. Vi devas.


"Neniel," mi diris decide. "Starigu vian rajdĉevalon kaj ni iru."


Ni veturis de dek kvin ĝis dudek kilometroj hore. Sonya sidis ĝuste antaŭ mi, penante eviti ajnan fizikan kontakton. Sed de tempo al tempo ni trapasis truon kaj ŝi atakis min. Ĉirkaŭ unu horo poste miaj sparkiloj denove malsukcesis. Ni ripetis la saman riton denove: Aku fumis, kaj Sonya rigardis min preni la ilarkeston.


Mi laboris rapide kaj aŭtomate. Kiam mi finis, mi lavis miajn manojn kaj formetis miajn ilojn. Tiam mi ekstaris kaj rigardis antaŭen al la horizonto. Nun mi povis vidi la konstruaĵojn per la nuda okulo. Poste mi rigardis en la direkton, el kiu ni venis.


Mi estis surprizita de la rapideco kun kiu ĉi tiuj polusaj ursoj moviĝis. Ili estis pli ol duonmejlon for kaj proksimiĝis rapide. Ili ankoraŭ aspektis ridindaj dum ili ŝvelis antaŭen.


Aku, kiu staris apud mi, ankaŭ vidis ilin. Li kriegis kaj kaptis mian jakpoŝon.


Mi forpuŝis liajn manojn. "Iru al via skotero!" "Mi traktos ilin."


'Ne!' Liaj okuloj estis sovaĝaj. “Mi bezonas revuon por mia fusilo. Mi devas povi pafi. Bonvolu! Vi devas doni al mi ĉi tiun vendejon!


Mi rigardis lin. Mi vidis, ke eĉ Sonya ŝajnis surprizita de lia konduto. Mi diris denove: "Reiru al via skotero. Mi traktos ĉi tion.


Mi forpuŝis lin kaj prenis la malmolan diskon el la ujo sur mia skotero. Aku kriegis kaj forkuris de la skoteroj. Mi ne atentis lin. La ursoj alproksimiĝis kun nekredebla rapideco. Ili estis nun malpli ol cent metrojn for.


Mi faris kvin paŝojn malantaŭ la skoteroj, zorge forigis la uzon de la amplekso, kaj ĉirkaŭvolvis la rimenon mian maldekstran pojnon. Mi atendis kun la kruroj disigitaj.


La ursoj estis tiel proksimaj, ke mi povis vidi iliajn langojn pendantajn el iliaj buŝoj. Ili kuris preskaŭ zigzage, kaj la junulo estis inter ili. Mi vidis, ke ilia felo ne estis tiel neĝe blanka kiel ĝi ŝajnis de malproksime, sed estis malpura kremkoloro. Ili ne aspektis minacaj, nur iom stultaj. Sed ili daŭre moviĝis al ni zigzage. Ili estis nun proksimume kvindek metrojn for.


Mi premis la pugon de la Winchester al mia ŝultro. Mi sciis, ke la peza fusilo donos multe da regreso, se mi pafos - ĉi tiu afero estis desegnita por elefantoj. Mi premis mian vangon kontraŭ la glata trunko. La ursoj estis foje dudek kvin metrojn for, foje dudek.


Mi tenis ambaŭ okulojn malfermitaj kaj rigardis tra la amplekso. Mi decidis unue pafi la idon. Ĉi tio povas konfuzi la aliajn du sufiĉe longe por celi unu el ili.


Mi havis la bruston de la ido en la kruchaloj de la vido. Mi ĝemis kaj tenis ĝin. Mi aŭdis, ke la ursoj spiras peze. Ili aspektis proksime al mi. Tiam mi aŭdis Aku. Li ekkriis histerie dekstre de mi. Sed la ursoj estis tro proksimaj por pensi pri io alia. Ili estis dek metrojn for kaj kuris al mi.


Mi malrapide tiris la ellasilon. Mi preparis min por la regreso kiam la pafilo pafis kaj ektiris la ellasilon la tutan vojon.


Ekzistis neniu regreso ĉar la pafilo ne pafis. Ĉio, kion mi aŭdis krom la anhelado de la urso, estis malsaniga klako.


La pertiflo trafis la malplenan kartoĉon.


Ĉapitro 9


La ursoj grumblis. Mi elĵetis la malplenan kartoĉon kaj malrapide tiris la ellasilon denove. La sama malplena klako. Kaj tiam mi rimarkis, ke ne utilas denove provi maldikiĝi.


Mi devis kuri kiel eble plej rapide. Sonya kaj Aku jam konsciis. Sed la ursoj estis tro proksimaj. Ni neniam povus preterpasi ilin. En malespero, mi faligis la malmolan diskon kaj elkaptis Wilhelminan el sub ŝia parko. Mi ne havis tempon ĝuste celi. Krome, mi sentis, ke mi povus mortigi bebon per Luger. Mi pafis du pafojn. La eĥo de la pafoj resaltis sur la montodeklivoj kun tia muĝado, ke mi estis certa, ke ĝi aŭdeblas en la vilaĝo.


Sen eligi sonon, la ido falis kaj faris kapriolon. Li glitis sub la piedojn de la maldekstra urso. Ambaŭ ursoj haltis por rigardi la idon. Unu el la du rapide ĉirkaŭpaŝis la sangantan idon. La alia daŭre kuris, sed nun malrapidiĝis. Mi pafis lin. La kuglo trafis lin en la kolon. La besto mallevis la kapon, maltrafis unu paŝon, sed daŭrigis marŝi. Mi denove pafis kaj vidis pecon de la granda kapo forflugi. Sed la urso nur balancis la kapon, kvazaŭ forpelante muŝon. Nun mi retropaŝis kaj rigardis la beston fascine, pafante la Luger denove kaj denove. Ĉiufoje, kiam li estis trafita en la brusto per kuglo, li hezitis, poste kolektiĝis kaj daŭrigis.


Sango ŝprucis el la kapo kaj brusto de la besto. Li stariĝis sur la malantaŭaj kruroj kaj malleviĝis reen. Liaj antaŭaj piedoj kapjesis kaj li falis, la kapo glitis sur la glacio. Mi daŭrigis marŝi malantaŭen, tenante mian dekstran pojnon per mia maldekstra mano por subteno. Mi levis la Luger dum la urso revenis kvarpiede.


La besto kuris al mi. Mi neniam aŭdis tian grumblon. La besto stumblis kaj vagis al mi kvazaŭ ebria, mallevis la kapon, poste relevis ĝin. Mi pafis denove kaj la urso haltis. Tiam mi pafis la lastan kuglon de Wilhelmina. La antaŭaj piedoj de la urso denove tremis. La granda kapo sinkis en la glacion. Li estis tiel proksima, ke mi sentis lian varman spiron. La okuloj fermiĝis, poste denove malfermiĝis, poste denove fermiĝis. La grumblado malpliiĝis, turniĝante al glugla sono dum la grandega korpo balanciĝis tien kaj reen kaj finfine renversiĝis. La besto kuŝis senmove krom tremanta malantaŭa kruro.


Mi aŭdis Aku krii. Mi rapide ĉirkaŭrigardis. Sonya estis sufiĉe for por esti ekster danĝero. Sed la dua urso iris post Aku. La besto rapide ekkaptis lin per siaj teksaj paŝoj. Aku turnis sin kaj kuris.


Mi rekuris al la skoteroj kaj metis la manon en mian parkan poŝon malantaŭ la Sony-fusila revuo. Mi elŝiris la pafilon el la skotero kaj enigis la revuon. ..ĝuste kiam la urso estis apud Aku. La urso alkuris lin kaj kaptis lin, dentoj fulmantaj. Aku tenis tranĉilon en la mano kaj frapis la beston furioze.


Mi kuris tien. El la okulangulo mi vidis Sonyan rigardi en fascinita hororo. La urso ŝajnis boksi kun Aku. La besto batis lin kaj balancis la kapon. Aku ne plu kriegis. Li ŝajnis malstreĉiĝi dum la urso mordis lin kaj turnis sian grandegan kapon.


Mi premis la fusilon de Sonya al mia ŝultro. Mi pafis kaj la pugo trafis mian ŝultron. La urso turnis sian kapon flanken, poste denove marŝis antaŭen. Li turnis sin kaj mi vidis gapan truon kie lia maldekstra okulo devus esti. Nun la besto forgesis pri Aku; li kuŝis senmove ĉe la piedoj de la urso.


Grandega besto marŝis al mi. Mi faris paŝon kaj denove pafis. La dua pafo elblovis lian nazon. Mi frapis la martelon kaj rapide pafis trian fojon en tion, kion mi esperis, estis pulmo. La urso kriegis, turnis sin kaj sidiĝis. Poste li stariĝis kaj denove alproksimiĝis al mi.


Mi batis lin per la kvara pafo. Li streĉiĝis kaj staris tute senmove, la kapo malsupren, kiel bovo prepariĝanta por ŝargi. Li balanciĝis tien kaj reen sur malfortaj kruroj. Mi retiris la riglilon kaj aŭdis klakon kiam la ŝelo elĵetis. Mi sentis la varmon de la barelo. Mi antaŭenpuŝis la riglilon kaj denove pafis, preskaŭ sen celi.


La urso volis fari alian paŝon. La piedo leviĝis kaj estis metita antaŭen, kiel la piedo de granda lanuga hundo, kiu estas kuŝonta. Kaj tiam la urso simple falis kiel faligita arbo. Lia grandega korpo disfendis la glaciiĝintan neĝon.


Mi staris tenante la pafilon, rigardante la beston. Poste mi malrapide mallevis la armilon. Mia koro tiel forte batis, ke mi sentis doloron en mia brusto. La silento estis tiel kompleta, ke miaj oreloj sentiĝis blokitaj. Mi vidis, ke la glacio kaj neĝo ĉirkaŭ mi estas ŝprucitaj per sango. Mi rigardis supren kaj vidis fumnubojn blovatajn de la vento.


Mi aŭdis paŝojn. Sonya kuris antaŭ la skoteroj direkte al Aku. Mi ne pensis, ke li povus vivi, li estis kovrita de sango.


Mi havis strangan senton. Mi sentis nekredeblan pacon. Ne estis tempo por pensi pri tio. Ĉio, kion mi faris, estis pure instinkta. Sed nun kiam ĝi finiĝis, mi havis tempon por pensi.


Ĉi tiuj estis belaj bestoj, ĉi tiuj polusaj ursoj. Mi mortigis tri homojn kaj neniam spertis ion similan. Mi rigardis de unu grandega kadavro al alia kaj komprenis, kiel devas senti ĉasisto. Estos io por rakonti al viaj genepoj. Mi sciis, ke jarojn poste, pensante pri tio, mi ankoraŭ sentos la saman eksciton.


Mi faligis la fusilon kaj malrapide marŝis al Sonya, kiu genuiĝis apud Aku. "Kiom malbona li estas?"


Sonya malbutonumis sian dikan jakon. “Li estas en tre malbona formo, Noĉjo,” ŝi diris sen rigardi min. “Kiel vi povas vidi, lia vizaĝo estis disŝirita kaj li estis forte mordita sur lia maldekstra ŝultro. Mi pensas, ke lia dekstra kruro ankaŭ estas rompita."


- Sed li ankoraŭ vivas.


"Jes," ŝi diris, "li ankoraŭ vivas."


Aku ekmoviĝis. Liaj okuloj malfermiĝis kaj tuj pleniĝis de timo. - N-ne!


"Estas en ordo," Sonya diris trankvilige. “La ursoj estas mortaj. Nick mortigis ilin kaj savis vian vivon.


Aku rigardis min. Li ŝajnis malfacile koncentriĝi.


— Kial? - li demandis per malforta tono. "Vi sciis, ke ni mortigos vin." Kial?'


Sonya rigardis min. - Jes, Noĉjo, kial? Hieraŭ, kiam mi glitis en ĉi tiun abismon, vi ankaŭ savis min.


Mi rikanis al ŝi. "Eble mi ŝatas defii aferojn," mi diris. — Venu. Ni iru ricevi helpon por Aku. Ni iru al ĉi tiu setlejo!


"Mi faris ĝin," Aku murmuris. Mi devis atente aŭskulti ĉar liaj vortoj estis neklaraj. "Estas mia kulpo, ke via pafilo ne funkciis." Kiam ni atingis la usonan bazan tendaron, mi ne restis kun miaj aĵoj. Ankaŭ mi serĉis. Mi trovis revuon, kiu taŭgas por via fusilo. Mi elprenis la kartoĉojn kaj elverŝis la pulvon, poste enŝovis la revuon en mian parkon. Mi atendis interŝanĝi ĝin kontraŭ plena revuo. Ĉi tiu ŝanco venis kiam vi helpis Sonya leviĝi. Vi donis al mi vian pafilon. .. memoras? Salivo gutis el la angulo de lia buŝo.


Mi memoris kaj komprenis, kial li tiom fervoris resendi siajn kartoĉojn. Li sciis, ke mi ne povas malhelpi ĉi tiujn ursojn. Sonya elprenis unuahelpilon. Dum ŝi bandaĝis Aku kiel eble plej bone, mi ŝargis la ekipaĵon sur la skoterojn. Mi ĵus finis ĝin, kiam Sonya venis al mi. Sur la manikoj de ŝia parko kaj sur la genuoj de ŝia pantalono estis sango.


Ŝi flaris la malvarmon kaj frotis sian nazon per la dorso de sia mufo. "Vi ne vere respondis mian demandon," ŝi diris. "Vi nur evitis lin." Kial vi savis mian vivon, kiam vi sciis, kion mi faras? Kaj kial vi savis Aku nur nun?


Mi ne povis respondi al ŝi. Mi ne povis diri al ŝi ĉar mi ne konis min mem. Estis ĉar, negrave kiu ŝi estis, mi ne povis simple ĵeti ŝin en tiun abismon sen provi savi ŝin, same kiel mi ne povis stari kaj rigardi Aku esti manĝita de urso.


Tion mi diris al ŝi. Ŝi staris aŭskultante kaj rigardis min malklare. Se ŝi ne komprenis min, tiam ankaŭ mi certe ne komprenis ŝin. Estis pasio en Korsiko, kaj ŝi ploris sur la submarŝipo. Mi rigardis la klasikan belecon de ŝia vizaĝo, enkadrigita de ŝia parko, ĉe la pinto de ŝia nazo kaj ŝiaj vangoj ruĝaj pro la malvarmo. Mi ankoraŭ sentis ian rilaton inter ni, kaj mi ne povis kredi, ke ĝi estas nur unudirekta. Ŝi certe sentis ĝin ankaŭ.


mi suspiris. “Ni metos Aku sur mian skoteron. Vi sidas sur ĝi kaj stiras dum mi tiras vin. Mi pensas, ke ĉi tio estas la plej bona maniero.


- Kiel vi deziras, Noĉjo. Ŝi turnis la dorson al mi kaj marŝis al Aku. Mi rigardis ŝin.


Bone, mi diris al mi, ŝi estas malforta adoleskanto. Ŝi estas rusa agento en misio. Ŝi estis ordonita alproksimiĝi al mi - kion ŝi sukcesis - kaj mortigi min. Nu, se ŝi provus, mi unue mortigus ŝin.


Ni portis Aku sur mia skotero, kaj kiam Sonya veturis, mi trenis ilin al la vilaĝo.


Ĝi estis dolore malrapida. La skotero apenaŭ havis sufiĉe da potenco por treni tiun tutan ilaron plus tri homojn.


Mi decidis rakonti al la vilaĝanoj pri la mortintaj ursoj. Laŭ mia kompreno de la eskimoj, ili proponos al ni preskaŭ ĉion, kion ni bezonas, se ni donos al ili ĉi tiujn ursojn.


Ni estis survoje dum ĉirkaŭ unu horo, kiam mi vidis ion venantan el la vilaĝo en nia direkto. Mi haltis kaj reiris al la dua skotero, al kiu Aku estis ligita. Mi metis la manon en lian poŝon kaj eltiris la ĝustan revuon por mia fusilo. Kun ŝarĝita Winchester kaj la revuoj de du aliaj fusiloj en miaj poŝoj, mi apogis min al la skotero kaj atendis, kio estis okazonta.


Alvenis tri hundosledoj. Ĉiu sledo havis eskiman virinon sidantan sur ĝi kaj viron stiranta. La sledo haltis maldekstre, la dua dekstre. La tria haltis tuj antaŭ ni.


La sledisto maldekstre de mi havis fusilon en la kruro de sia brako. Li malforte ridetis per sia larĝa, plata vizaĝo. Poste li eliris el la glitveturilo kaj venis al mi. La hundoj bojis kaj grumblis unu la alian. La virinoj rigardis Sonya kun scivolemo.


La viro, kiu alproksimiĝis al mi, portis peltan jakon. Mi vidis, ke lia fusilo estis malnova Enfield 303. Lia malhela vizaĝo estis malplena dum li ekzamenis kaj la skoterojn kaj la ekipaĵon antaŭ ol turni al mi siajn migdalformajn okulojn.


Li demandis: "Usonano?" Li havis profundan voĉon.


Mi kapjesis. - La vundito estas kun ni.


Li grumblis kaj respondis. "Ni aŭdis pafadon." Mi denove kapjesis. “Tie estas tri blankaj ursoj. Mortinta. Vi povas akiri ilin. Ni volas nur helpi la vunditon."


Nun li larĝe ridetis kaj montris siajn ĉevalajn dentojn. Li havis vizaĝon, kiu neniam maljuniĝis. Li povus esti inter 26 kaj 66-jaraĝa. Li bumis ion al la aliaj en lingvo, kiun mi neniam antaŭe aŭdis.


Tri virinoj saltis el la sledo. Ili ŝancelis peze direkte al Aku sur la dua skotero kaj prizorgis lin.


Kun la helpo de la eskimoj, ni liveris Aku sur unu el la sledoj. La ŝoforo turnis la teamon kaj veturis reen al la vilaĝo. Sonya kaj unu el la virinoj iris kun ili.


La viro kun la dentoj de la ĉevalo montris malantaŭ mi. -Ĉu vi kondukas nin al la ursoj?


“Jes,” mi diris. La viro aspektis miregigita, kiam mi startigis la skoteron. Sed la sono de la motoro baldaŭ dronis la bojado de hundoj. Dum mi prepariĝis foriri, mi rigardis al la montoj. .. kaj streĉita.


Ĉe la supro de la monteto mi vidis la silueton de viro kontraŭ la ĉielo. Li havis kun si hundsledon. La viro rigardis nin per binokloj.


Tiam mi rimarkis, ke ne nur ursoj sekvas nian spuron.


Ĉapitro 10


Kiam la kadavroj de ursoj atingis la vilaĝon, jam estis mallume. Mi eksciis, ke la ĉefo de ĉi tiu tribo nomiĝis Lok. La cetera tribo estis la filoj de Lok kun siaj edzinoj kaj iliaj filoj kun siaj edzinoj. La setlejo estis por ili nur provizora loĝloko vintre.


Proksime de la fumejoj estis ok igloj. Unu el la igloj estis pli granda ol la meza familia hejmo. Ĝi estis speco de komunuma centro kie infanoj ludis kaj viroj kaj virinoj interŝanĝis klaĉojn. Tie mi renkontis Lok.


Li aspektis esti cent kvindekjara. Li ne parolis la anglan, sed lia filo, kiu gvidis la grupon kiu venis al ni, agis kiel tradukisto.


Estis kaj varme kaj humide ene de la igluo. Brulantaj kandeloj disponigis la nuran lumon. Maljunulinoj sidis laŭ la muroj kaj ronĝis la haŭtojn por moligi ilin.


Ili proponis al mi balenan oleon kaj krudan fiŝon, kaj mi manĝis. La eskimoj rigardis min kun iometa, moka scivolemo.


Ĝenerale la igluo odoris je muŝa ŝvito, kandela vakso kaj ursa graso. La kandeloj ĵetis dancantan, flagrantan lumon. Sidante kruckrure sur la felo apud Lok, mi observis la virinojn. La dentoj de la maljunuloj estis preskaŭ tute eluzitaj pro maĉado de la haŭtoj.


Dum mi manĝis, mi aŭdis du aferojn. Aku ricevis la plej bonan prizorgon, kiun ĉi tiuj homoj povis provizi. La kruro estis fiksita, la mordoj estis bandataj, kaj la vizaĝo estis kudrita. Kompreneble liaj vundoj resaniĝos kaj Aku resaniĝos. Mi ankaŭ aŭdis, ke Sonya estis tiel laca, ke ŝi ekdormis en unu el la igloj.


La filo de Lok nomiĝis Drok. Li sidiĝis kontraŭ mi kaj atente rigardis min. Li estis tiel scivolema kiel infano, sed estis nenio infana ĉe li, kaj li ŝajnis fiera pri tio, ke li parolas la anglan.


"Mi estis en Anchorage," li diris, levante sian bruston. "Mi iris al Anchorage kun kelkaj membroj de mia familio".


Mi metis ankoraŭ iom da kruda fiŝo en mian buŝon. "Kiom longe vi estas ĉi tie?"


Li levis siajn malpurajn fingrojn. 'Ses monatoj. Sufiĉe longe por lerni la usonan, ĉu ne?


Mi ridetis kaj kapjesis. - Vi bone lernis ĝin.


Li rikanis kaj denove montris siajn ĉevalajn dentojn. Li ĉirkaŭrigardis. Sen halto, ĉiuj virinoj rikanis kaj kapjesis.


Tiam Locke parolis. Drok atente aŭskultis, ankoraŭ ridetante. Kiam lia patro finis paroli, Gorse denove ĉirkaŭrigardis la kudrilon. Fine li turnis sian rigardon al la juna knabino sidanta ĉe la fino de la vico de maĉantaj virinoj. Ŝi estis bela, ĉirkaŭ deksesjara, mi pensis, kun glata haŭto kaj gaja rideto. Ŝi vidis Drok rigardi ŝin kaj klinis la kapon timide.


Gorse denove turnis sin al mi. “Mia patro havas tri filinojn. Ne estas favoratoj ankoraŭ. Li montris al la juna knabino. "Ŝi estas la plej juna." Li batis min je la mano. - Ili ŝatas vin. Ili ridas pri vi. Vi elektas kiun vi volas, sed estas pli bone esti juna."


Mi rigardis la knabinon. Ŝi ankoraŭ timeme mallevis la kapon, sed rapide ĵetis rigardon al mi. Ŝi tiam levis sian montran fingron al siaj lipoj kaj ridis. Ankaŭ la virinoj ambaŭflanke de ŝi ridis, same kiel ĉiuj aliaj en la igluo.


Mi volis ofendi iun ajn, precipe post la gastamo montrita de la eskimoj. Ili ŝirmis nin, traktis la vundojn de Aku, nutris min, kaj nun proponis al mi unu el iliaj knabinoj.


Mi diris: “Dankon pro la tributo, Gorse. Bonvolu danki vian patron nome de mi. Sed mi devas rifuzi. Mi jam havas iun.”


Li levis la brovojn. - Magra kun vi? Mi kapjesis, rigardis kaj atendis ke Drok elsendos la respondon de Lok. La maljunulo silente aŭskultis, rigardante min. Tiam li sulkigis la brovojn kaj grumblis ion ĉe Drok.


Drok denove ridetis al mi. "Mia patro ne komprenas kial vi elektis esti tiel pala kaj maldika." Ne manĝas viandon. Li kapjesis al la juna knabino. - Ŝi havas multe da viando. Varmigos vin en malvarma nokto. Ŝi donas al vi multajn infanojn.


Ŝi estas juna, multajn jarojn antaŭen.


Dankon denove pro la oferto, sed mi jam elektis."


Li levis la ŝultrojn.


Gorse havis Enfield-fusilon, lia mano daŭre sur la pugo. Nun mi demandis: "Drok, kiom da pafiloj estas en la vilaĝo?"


"Ne unu," li diris fiere. - Mi havas fusilon. Mi estas bona pafisto. Mi estas la plej bona pafisto en tuta Frozen Land.


- Mi ŝatus kredi ĝin. Mi ne bezonis peti ion plian. La nura maniero preni la pafilon el liaj manoj estas tra lia kadavro.


Lok diris ion al Drok denove. Estis longa silento antaŭ ol Drok donis al mi la mesaĝon.


- Mia patro, li estas maltrankvila. Vi donas al ni du ursajn felojn, kaj la viando de la junaj bestoj estas bona, sed vi ne prenas la filinon. Li ne scias kiel pagi por donacoj.


Mi sidiĝis, elprenis paketon da cigaredoj kaj proponis po unu al patro kaj filo. Ili ambaŭ prenis ĝin kaj ekbrulis cigaredon kondescende. Drok tusis post la unua remizo, sed persistis.


Mi diris, "Diru al Lock, ke li povas pagi al mi, se li volas." Mi ŝatus scii ĉu li, aŭ vi, aŭ iu ajn alia en via setlejo vidis iun alian ol ni dum la lasta semajno aŭ monato. .. Fremduloj.


Drok tradukis ĝin al sia patro. Estis longa silento. La maljunulo sulkigis la brovojn. Gorse atendis respekte. Fine la maljunulo balancis la kapon kaj ion murmuris.


"Li vidis nenion," diris Drok, "sed li estas tre maljuna." Li ne plu povas bone vidi. Mi vidis fremdulojn.


Mi klinis min antaŭen. - 'Jes?'


Drok mallevis la okulojn. Li tenis la duonfumitan cigaredon antaŭ si kaj rigardis ĝin tra la nazo. Li sciis, ke lia patro kaj mi atente observas lin. Li estis la centro de atento kaj ĝuis ĝin. "Jes," li fine diris. “Mi vidas virojn. Ĉiam kun sledoj kaj hundoj. Ĉiam malproksime.


- Kion ili faris, ĉi tiuj homoj?


Li kunpremis la lipojn kaj daŭre rigardis la brulantan cigaredon. 'Nenion.'


"Ili certe faris ion," mi kontraŭis. 'Kio?' Drok alportis la cigaredon al siaj lipoj kaj enspiris la fumon. Li elblovis la fumon sen enspiro. - Mi pensas, ke ili estas en la montoj. Kaj ili rigardis per binokloj al la kudrilo.


"Tiam ili observis la setlejon."


— Jes. Mi kredas.'


— Kiel ili estis vestitaj? Ĉu ili portis ian uniformon?


Denove Gorse atendis longe antaŭ ol respondi. Li elsendis sian malsupran lipon kaj tenis la okulojn duonfermitaj. "Mi ne vidis ĝin," li diris fine. Li levis la ŝultrojn. “Ili staras sur monteto kaj rigardas tra binokloj. Ili estas tro malproksime por vidi kion ili portas.


Mi estingis la cigaredon. - Gorse, ĉu vi povus demandi vian patron, ĉu estus bone, ke mi alportu unu el la ursaj feloj? Mi volas prunti ĝin por iom da tempo, sed mi redonos ĝin.


Drok tradukis ĝin al sia patro. Lok kapjesis kaj tondris ion al unu el la virinoj. Ili alportis ursan felon kaj metis ĝin antaŭ mi.


Gorse demandis: "Kien vi iras?"


"Mi forlasos la vilaĝon por iom da tempo." Sed estas io, kion mi devas fari unue." Mi ekstaris kun la felo en la brakoj. - Dankon pro via gastamo, Drok. Ĉu vi povus danki vian patron nome de mi?


Mi forlasis la igluon kaj marŝis al kie la skoteroj kaj ilaro estis parkumitaj. La pistoloj de Sonya kaj Aku estis tie. Mi bezonis duonhoron por forigi ĉiujn revuojn el miaj dorsosakoj kaj malplenigi la pulvon el la kartoĉoj. Post kiam tio estis farita, mi enigis la revuojn kiujn mi portis en la pafilojn. Nun restis nur du pafiloj, kiuj povis pafi. Mia Winchester kaj la maljuna Enfield de Gorse.


Mi forigis la Wilhelminan el la pistolujo, eltiris la malplenan revuon Luger kaj anstataŭigis ĝin per plena revuo. El unu el la dorsosakoj mi elprenis rezervan revuon por la malmola disko kaj metis ĝin en mian poŝon. Mi tiam malplenigis unu el la dorsosakoj kaj plenigis ĝin per eksplodaĵoj kaj detonaciiloj. Supre mi surmetis kroman parkon kaj unuahelpilon. Mi tiam surmetis la dorsosakon kaj alĝustigis la rimenojn por komfortigi ĝin.


Mi prenis mian malmolan diskon kaj forlasis la setlejon, ĵetante la binoklon super mian maldekstran ŝultron. Mi celis la finan celon. Mi iris al la monteto, kie mi vidis viron kun sledo.


Mi estas duonvoje. Mi supozis, ke mi bezonos preskaŭ unu horon por atingi tien. Ĉiujn dek minutojn mi haltis, levante la binoklon por ĉirkaŭrigardi.


Se ĉi tiu persono ankoraŭ estis ĉirkaŭe, mi ne volis esti embuskita.


Kion ajn la ĉinoj kaŝis, ĝi estis tie — mi sentis ĝin. Kial alie monitori la setlejon? Kial oni sekvis la skoterojn? Kial la usona bazo estis detruita?


La polusa felo estis ĉirkaŭvolvita ĉirkaŭ mia talio. Pro tio kaj la pezo de la tornistro, mi ofte devis ripozi. Daŭris pli longe ol mi pensis por atingi la unuan monteton. Daŭris preskaŭ tri horojn.


Mi malrapide supreniris la monteton. Pli plu estis du pliaj montetoj irantaj en la montojn. Ne estis kruta grimpado, sed ĉio, kion mi portis, laciigis ĝin. Kiam mi finfine atingis la supron de la monteto, mi ripozis. Mi sidiĝis kaj apogis mian kapon en miaj manoj.


Malpeza venteto blovis, malvarma kiel la spiro de morto, dum mi ekstaris kaj ekzamenis la areon. La vento ne sufiĉis por kaŝi ĉiujn spurojn. La viro kun sia hunda teamo devis lasi spurojn. La piedsignoj montros al mi kien li iris kiam li forlasis la monteton.


Mi iris duoncirkle, studante la teron. Kaj ĉi tiuj ne estis la piedsignoj, kiujn mi unue vidis, sed hundaj fekoj. Tiam mi vidis la spurojn de la sledo. Mi kalkulis la direkton kaj denove kuris.


Mi kuris inter la spuroj de la sledoj. Ili kondukis al la alia flanko de la sekva monteto kaj ĉirkaŭ la tria monteto al la montoj. La spuroj sekvis facilan vojon inter la montoj, tra mallarĝa intermonto kaj ĉirkaŭ la piedo de mallarĝa monto. Kaj tiam mi eniris longan valon ĉirkaŭitan de montoj tiel altaj, ke la pintoj ne estis videblaj.


Ĝi aspektis kiel Kristnaska karto. Jen kaj jen kreskis glaciaj pinoj. Rivereto bobelis meze de la valo; ŝajne, la altaj montoj ne permesis al la mortigaj arktaj ventoj penetri. Ĉi tie estis almenaŭ tridek gradoj pli varme.


La glitvojoj iris tra la valo kaj subite haltis. Mi trarigardis ilin kaj revenis por kontroli ĝin. Mi genuiĝis, sulkigante la brovojn. La spuroj haltis kaj malaperis. Estis kvazaŭ la sledo, hundoj kaj homo malaperis de sur la tero.


Glacia Bombo Nulo komencis varmiĝi.


Ĉapitro 11


Mi ĉirkaŭrigardis mirigite. La montoj estis altaj, sed ne profundaj. Preter tiuj ĉi montoj kuŝis la Arkta Maro kun ĝia konstanta glacio, la plej granda glaĉero en la mondo, kiu senĉese moviĝis kaj fandiĝis. Sed ĉi tiu valo estis seka tero. Frosta, jes, sed tamen ĝi estis tero, ne glacio.


Iel tiu ĉi sledo malaperis. Mi prenis mallarĝan lanternon el mia poŝo kaj genuiĝis kie la spuroj finiĝis. Mi bone rigardis ĉirkaŭen. Estis kvazaŭ ili estus laŭvorte fortranĉitaj.


"Ni!" - mi diris laŭte.


Mi ne sciis, kion tio signifas, sed mi devis ekscii. Mi malvolvis la ursan felon de mia talio kaj faligis ĝin en la neĝon. Mi sentis, ke mi devos atendi, se mi volas malkovri ion ajn. La sledo subite malaperis kaj same subite denove aperis. Se ĉi tiu miraklo okazus, mi estus tie.


Mi skuis la ursan felon por kovri miajn spurojn kaj foriris de kie finiĝis la sledovojoj. Mi marŝis iom, poste haltis. Mi deprenis mian fusilon kaj binoklon de mia ŝultro, alligis mian dorsosakon kaj etendis min sur la stomako sub la ursa felo.


Mi atendis, enfokusigante miajn binoklon sur la loko, kie finiĝis la sledvojoj. Pasis horo. Estis sufiĉe varme sub la ursa felo. Nun mi komprenas kiel blankaj ursoj povas naĝi en la glaciaj akvoj de la Arkta Maro. Alia horo pasis. Mi preskaŭ sufokiĝis. Kaj tiam finfine io okazis.


Kvankam mi observis la miraklon per binokloj, mi apenaŭ povis kredi ĝin. La loko kie la spuroj finiĝis estis la rando de la luko. Sed ĉi tio ne estis ordinara luko. Terpeco leviĝis, malkaŝante gapantan kavernon. Mi rigardis kun la buŝo malfermita. La grandega pordo, knarante kaj muelanta, pli kaj pli leviĝis, kunportante glaciiĝintajn neĝon kaj glacion, turniĝante en gapantan makzelon kvar metrojn alta kaj almenaŭ duoble pli larĝa. El la truo venis sonoj, sonoj de marteloj kaj batoj. .. la mekanismoj kiuj estis konstruitaj tie. Mi vidis longan glacian deklivon kondukantan malsupren de la truo. Ĝi ne estis kruta, eble je angulo de 30 gradoj, sed ĝi kondukis en mallumon kaj mi ne povis vidi ion alian.


Varma aero blovis el la truo, mi sentis ĝin sur mia duonfermita vizaĝo. La neĝo ĉirkaŭ la truo komencis degeli, sed kiam la grandega pordo estis denove fermita, la neĝo rapide denove frostiĝis kaj helpis kaŝi la randon de la pordo.


Tiam, mi aŭdis laŭtan muelantan sonon super la bruo subtera. Mi kliniĝis reen en la protekton de la ursa felo, rigardante tra mia binoklo. La knarado venis de sledo tirata de naŭ hundoj. Ili fariĝis videblaj sur la deklivo kaj momenton poste glitis trans la neĝon. Kun freŝa muelado kaj knarado, la grandega pordo komencis fermiĝi. Aŭdiĝis laŭta ĝemo, kiam la pordo klakfermiĝis, sigelante ĉiujn fendojn. Mi ĵetis la binoklon de la pordo sur la sledon.


Estis nur unu persono sur la sledo. Li direktiĝis al valo inter altaj montoj, ĉirkaŭ ducent metrojn for. Li atingis la valon kaj haltigis la hundojn. Mi vidis lin kapti sian binoklon kaj ekmarŝi supren laŭ la deklivo.


Mi estis jam surpiede, ankoraŭ kovrita per la ursa felo. Mi kuris, kliniĝis, al la sledisto. Mi povis vidi lin klare kaj rimarkis, ke li estas ĉino, portanta brunan uniformon de la Popola Armeo. Mi ne plu dubis. Mi trovis ĉinan komunistan bazon. Nun mi devis nur atingi tien.


Mi singarde ŝteliris al la hundoj. La du bestoj grumblis unu al la alia. La aliaj atendis sen intereso. La ĉina soldato nun staris sur la monteto, rigardante per binokloj la eskiman setlejon malproksime malsupre.


Mi ĉirkaŭiris la hundojn kaj grimpis la monteton. Ĉirkaŭ duonvoje mi deĵetis la ursan felon kaj prenis la dorsosakon de miaj ŝultroj. Mi zorge metis la malmolan diskon sur la neĝon.


Mi tiris per mia ŝultro kaj Hugo, mia stileto, glitis en mian manon. Mi rampis kvarpiede. Kiam mi atingis la supron, mi estis okulnivela kun la genuoj de la soldato. Li portis kruĉojn. Mi estis tiel proksime, ke mi povis vidi la ringojn, tra kiuj la laĉoj estis fadenigitaj. Mi tiris miajn krurojn sub min kaj silente plonĝis malantaŭ li.


La hundoj aŭdis aŭ flaris min kiam mi alproksimiĝis al la soldato. La grumblado ĉesis kaj la tuta aro komencis boji. La soldato turnis sin.


Mi estis tuj malantaŭ li, Hugo en mia mano. Mi planis atingi lin kaj tranĉi lian gorĝon. Mi brakumis lian kolon, sed li falis sur la genuojn, ruliĝis sur la dorso kaj palpadis por serĉi sian servorevolveron. Neniu el ni diris ion, sed li gruntis pro peno, kiam li malligis la ledan klapon de la pistolujo.


Mi falis sur lin kaj kaptis la manon, kiu serĉis la revolveron. Mi levis la stileton kaj celis lian gorĝon. Li turnis sin kun paniko en la okuloj. La klingo de Hugo trapikis lian ŝultron. Mi denove eltiris la tranĉilon. La ĉinoj pro doloro kriegis kaj turniĝis. Lia mano evitis mian tenon kaj li nun havis la klapon de sia pistolujo malfermita.


Mi prenis Hugon en la manon, levis mian manon kaj rapide mallevis la tranĉilon. Ĉi-foje mi trafis la gorĝon. Liaj okuloj ŝvelis el siaj kavoj kaj liaj manoj falis. Unu el la hundoj subite hurlis malgaje, levante la nazon. La aliaj sekvis la ekzemplon. La korpo sub mi ektremis dum momento, poste frostiĝis.


Tro multe da sango estis liberigita. Ĝi daŭris tro longe. Estis malzorga morto. Mi ekstaris kaj viŝis Hugo'n sur la pantalono de la soldato. Mi ne volis senvestigi mian korpon, sed mi sciis, ke mi bezonas ian uniformon por trairi tiun lukon. Mi finfine decidiĝis je la gaŝoj de la viro kaj lia jako. Kiam mi finis, mi prenis la ursfelon kaj kovris lin per ĝi. Poste mi prenis mian dorsosakon, binoklon kaj malmolan diskon kaj ruliĝis malsupren al la maltrankvilaj hundoj.


La ĉefo, forta rako, mordis mian kruron kaj provis kapti mian gorĝon. Mi batis lin je la kapo.


— Ĉesu! Reen! - mi bojis al li.


Li faris paŝon malantaŭen, poste atakis min denove, grumblante, penante atingi mian tibion. Ni batalis por potenco, ĉi tiu Husky kaj mi. Sledhundoj estas kutime duonsovaĝaj; Oni scias, ke ili foje atakas kaj mortigas homojn amase.


Mi piedbatis la hundon tiel ke ĝi trafis en la sledon. Mi vangofrapis pliajn tri hundojn, kiuj provis mordi miajn manojn.


Mi mendis. - "En vico!" — Rapidu!


Granda huskio sidis apud la sledo kaj grumblis al mi per nuditaj dentoj. Mi sciis, ke aliaj bestoj sekvos lin ĉar li estas la plej forta.


Mi iris al li kaj kaptis lin je la kolo. Li grumblis kaj provis turni la kapon por mordi min.


Mi mendis. - 'Trankvila!' Mi puŝis lin antaŭ la pako. Li glitis tra la neĝo kaj provis reveni al mi. Unu el la aliaj hundoj provis mordi la tendenon de lia malantaŭa kruro. La granda huskio atakis lin kaj mordis la alian hundon tiel forte sur la ŝultron, ke ĝi komencis sangi. La alia hundo hurlis kaj retiriĝis.


"En vico!"


Kontraŭvole, la granda huskio alproksimiĝis al la kapo de la tornistro. De tempo al tempo li turnis la kapon, nudigis la dentojn kaj grumblis. Sed nun li sciis, ke mi estris. Li malamis ĝin, sed li sciis.


Kiam li estis surloke, mi iris al li kaj etendis mian mallevitan manon. Liaj potencaj makzeloj fermiĝis ĉirkaŭ ŝi kun grumblemo. Mi puŝis mian manon pli kaj pli en lian buŝon. La forto de lia mordo doloris min. Mi atendis ĝis mi sentis liajn muskolojn malstreĉiĝi. Li havis siajn dentojn disigitaj kaj mi havis mian manon en lia buŝo. Li forturnis sian masivan kapon kaj la grumblado fariĝis milda grumblado. La grumblado fariĝis ĝemado.


Mi ridetis kaj frapetis lian dikan, molan kolon. "Bona knabo," mi diris mallaŭte. 'Bona knabo.'


Poste mi revenis al la sledo. Mi prenis la vipon. "Rapide!" 'Rapidu! rapidu!'


La hundoj ekmoviĝis. Ili volis iri rekte, sed mi kondukis ilin ronde, direktante al la luko. Ili bojis, grumblis kaj faris ĉiajn bruojn, sed ili kuris.


Mi klinis min antaŭen por kovri mian dorsosakon per la ursa haŭto, kiu kuŝis sur la sidloko de la sledo. Dum mi faris tion, mi vidis ion sub la felo: malgranda nigra skatolo grandeco de pako da cigaredoj. Estis butono elstaranta kaj flava lumo estis ŝaltita. Nenio pli. Mi tenis ĝin en unu mano kaj per la alia mi vipis ĝin super la kapojn de la hundoj.


Mi alproksimiĝis al la loko, kie la luko malfermiĝis. Mi tute ne sciis kiel malfermi la malbenitan aferon, sed mi supozis, ke la nigra skatolo devas havi ion rilatan al ĝi. Ĝi eble estis elektronika aparato kiu signalis iun ĉe la alia flanko de la pordo aŭ malfermis la pordon. Ĉiuokaze, tio estis ĉio, kion mi havis. De nun mi devis ludi ĉion per tuŝo.


Mi metis la skatolon antaŭ mi kaj premis la butonon. La flava lumo ekbrulis kaj preskaŭ tuj mi aŭdis la sonon de glacirompiĝo, sekvita de kraŝo kaj krakado kiam la grandega luko malfermiĝis.


La hundoj, senhezite, plonĝis rekte en la gapantan kavernon. Mi ĵetis la vipon sur la sidlokon de la sledo kaj tiris la kapuĉon de la soldatjako kiel eble plej malsupren super mian vizaĝon. La sekvan momenton, mi sentis en mia stomako la senton de rula fervojo, kiu atingas sian plej altan punkton kaj komencas sian malsupreniron.


La kuristoj de la sledo skrapis laŭ la deklivo dum ni malsupreniris. Mi vidis, ke iu malsupre atendas nin.


Mi turnis la kapon iomete. Ĉina soldato staris ĉe granda levilo. Mi vidis lin mallevi la levilon. La luko knaris kaj brue fermiĝis malantaŭ mi. Tuj kiam la pordo fermiĝis, la flava lumo sur la skatolo ĉesis palpebrumi. Kiam mi preterpasis la soldaton, li ridetis kaj mansvingis al mi. Ni venis al eta turniĝo dekstren kaj trovis nin en glacikaverno, kies muroj estis plifortikigitaj per ŝtalaj traboj. La kurbo etendiĝis, kaj la hundoj trenis min plu. Ankoraŭ estis tro mallume por vidi ion, sed antaŭ mi, en la arkaĵa koridoro, mi vidis brulantan lumon, poste pliajn sledojn kaj hundojn. Miaj hundoj ekbojis kiam ni alproksimiĝis.


Mia antaŭa husky sciis kion fari. Li kuris rekte al la aliaj hundoj kaj la sledo. Kiam ni alproksimiĝis, li malrapidiĝis kaj tiris mian sledon inter la aliaj du. Ĉiuj hundoj laŭte bojis salutante. Mi malsupreniris de la sledo kaj vidis pleton kun kruda viando dekstre. Mi kaptis kelkajn pecojn por la hundoj kaj ĵetis ilin al ili, certigante, ke la plej granda peco iru al la gvidanto de la Husky.


Manĝinte ili trankviliĝis. Mi kaptis la dorsosakon kaj metis miajn manojn en la rimenojn. Poste mi prenis la malmolan diskon kaj marŝis laŭ la mallarĝa koridoro dekstren.


Mi denove aŭdis la sonojn de agado en la kavernoj. La sonoj estis malfacile identigeblaj; Mi aŭdis la bruadon kaj frapadon de aŭtoj. Kion ajn faris la ĉinoj, ili certe bezonis sufiĉe longan tempon por starigi ĝin. Ili ne bonvenigus entrudulojn. Sed estis unu afero en mia favoro. La lumoj en la koridoroj, kiujn mi eniris, ne estis tre helaj.


La tuta areo ŝajnis esti reto de tuneloj kaj kavernoj. Mi trairis tri kavernojn, kiuj enhavis grandajn verdajn maŝinojn, kiuj eble aŭ ne estis generatoroj. Tiam mi aŭdis nekutiman sonon proksime: la kvieta plaŭdo de akvo. Mi iris tien.


Kiom mi povis vidi, estis nur unu afero, kiu distingis min de aliaj en la kavernoj - mia dorsosako. La viroj kiujn mi renkontis estis bone armitaj kaj ili ĉiuj ŝajnis hasti. Plejparto de ili estis soldatoj de la Ĉina Popola Respubliko. Ili preskaŭ ne ŝajnis rimarki min. Tamen mi provis kaŝi mian vizaĝon kiel eble plej multe en la kapuĉo de mia parko.


La milda plaŭdado iĝis pli klara. Mi marŝis de unu koridoro al alia en la direkto de la sono. La malfortaj lumoj sur la plafono estis ĉirkaŭ dek futojn inter si, kaj mi preskaŭ maltrafis la enirejon al la kaverno.


Ĝi estis la plej granda, kiun mi iam vidis, tiel granda kiel magazeno kaj plenplena de soldatoj. Enirante, mi preparis la malmolan diskon kaj premis min al la muro apud la pordo.


La lumo estis pli hela ĉi tie, sed, feliĉe, la plimulto de la lampoj ne brilis al mi, sed de ligna moleo, kiu etendiĝis ĝis kie plaŭdis la akvoj de la Arkta Maro. Du ĉinaj submarŝipoj estis alligitaj ĉe la moleo, kaj du vicoj da homoj malŝarĝis erojn de la boatoj. Grandaj skatoloj estis amasigitaj ĉirkaŭ la kaverno.


Mi antaŭeniris, for de la muro, ŝteliris al la skatoloj kaj plonĝis malantaŭ ili. Mi volis vidi kiel la submarŝipoj eniris la kavernon. Estis facile. Subakvaj lumoj povus esti viditaj laŭ la muroj de granda subakva kaverno borita en la frostan grundon. La submarŝipoj eniris la akvon. Kiam ili estis pretaj foriri, ili plonĝis kaj eliris el la kaverno en la sama maniero.


Mi provis determini la lokon de la valo rilate al kie mi nun estas. Se mi pravus, ĉiuj ĉi tiuj kavernoj kaj trairejoj estus ĉizitaj el la montoj protektantaj la valon. Tiu ĉi kaverno laŭsupoze estis ĉe la alia flanko de la montoj, ne malproksime de la marbordoj de la Arkta Oceano. Sed kial? Kio estis la celo de ĉi tiu kompleksa organizo? De ĉiuj ĉi kavernoj kaj armitaj soldatoj? Kion faras la ĉinoj? La laŭtparolilo bruegis kaj mia kapo leviĝis. La anonco venis laŭte kaj klare en la ĉina lingvo: “Atentu! Atentu! Estas du invadantoj inter ni! Ili devas esti trovitaj kaj detruitaj!


Ĉapitro 12


Sonya. La reklamo parolis pri du atakantoj, kaj la dua povus esti nur Sonya. La eskimoj el la setlejo ne havis kialon veni ĉi tien, kaj Aku estis tro grave vundita. Ne, ĝi devis esti Sonya.


Ŝi certe sekvis min. Ŝi eble trovis mortan ĉinan soldaton kaj iel malkovris alian enirejon al la kavernoj. Kaj eble ŝi ne sekvis min. Eble hieraŭ ŝi ankaŭ vidis viron sur la monteto. Ĉiukaze, la ĉinoj estos sur sia gardo nun. Mi ne povis fidi resti longe nerimarkita.


La soldatoj ĉirkaŭ mi ĉesis labori kaj staris atentaj kiam la anonco estis farita. Poste ili rigardis unu la alian, kaj ĉirkaŭ dudek homoj marŝis laŭ unu el la koridoroj. La ceteraj reiris al la laboro.


Mi zorge eliris el malantaŭ la kestoj kaj ŝteliris al la enirejo. Mi premis mian dorson kontraŭ la muro. Mi reiris ĉirkaŭ la angulo de la koridoro, turnis min kaj staris vizaĝ-al-vide kun la juna ĉina soldato. Ni estis tiel proksime, ke ni preskaŭ koliziis.


Lia buŝo malfermiĝis. Li komencis levi la fusilon kaj volis voki helpon. Sed mi jam havis Hugo'n preta. Mi enigis la longan klingon en la gorĝon de la soldato. La kriego estingiĝis. Mi eltiris la stileton, forpuŝis la mortintan soldaton kaj rapide foriris.


Mi turnis la angulon kaj premis min al la muro, penante eviti pliajn renkontojn. Mi ne volis foriri tiel, kiel mi venis; Mi volis scii, kion faras la ĉinoj. Submarŝipoj kutimis transporti varojn. Krom transporto ili havis nenion komunan kun tio, kio okazis tie. Ĉi tiuj provizoj estis uzataj por io.


Mi promenis tra kaverno post kaverno kaj preterpasis aliajn kavernojn, ne tiom grandajn kiel tiu kun la doko. Kiam la soldatoj pasis, mi restis en la ombro inter du lampoj. La koridoroj ne estis labirinto; ŝajnis esti certa ŝablono al tio. Mi venis al la konkludo, ke ili ĉiuj devas konduki al centra ĉambro aŭ kaverno. Do anstataŭ iri de unu koridoro al alia, mi iris laŭ unu koridoro ĝis la fino. Eble la respondo, kiun mi serĉis, estis tie. Mi daŭre promenis proksime al la muroj, tenante mian malmolan diskon preta.


La koridoro, en kiu mi estis, fakte finiĝis en kaverno. Kiom mi povis vidi, ĝi estis pli granda ol kaverno kun haveno. Mi estis enironta, kiam kriego venis de mia dekstro. Pafo eksonis.


La kuglo ĵetis ŝtonetojn rekte super mian maldekstran ŝultron. Mi turnis min kun la malmola disko ĉe talia nivelo. La pafanta soldato puŝis la riglilon de sia fusilo antaŭen al ĉambro duan raŭndon. mi pafis unue; kuglo de Winchester trafis lin ĝuste inter la okulojn. La forto de la kuglo forĵetis lian kapon, sekvita de lia korpo. Lia dorso estis arkigita kiam li falis teren.


Mi rapide eniris la kavernon kaj ĵus komencis ĉirkaŭrigardi, kiam mi aŭdis ion. Mi turnis min kaj surprizis alian soldaton, kiam li eniris la grandan ĉambron. Li volis levi la fusilon, sed mi tenis la Winchester sur mia ŝultro kaj martelis la martelon. Mia pafo trapikis lian frunton kaj reĵetis lin. Li estis morta antaŭ ol li trafis la teron.


Mi denove ĉirkaŭrigardis. Estis malvarme en la kaverno. Kiel la haveno, ĝi estis bone lumigita, sed mi ne povis vidi kio ĝi estas. ..ĝis mi rigardis supren.


Kvar raketoj estis instalitaj en la plafono de la kaverno sur la lanĉplatformoj. Kiam mi rigardis preter ĝi, mi vidis grandegajn lukojn kiuj malfermiĝis por lanĉi misilojn. Ili devis esti bone kamuflitaj de ekstere. La lanĉplatformo por la kvina raketo estis konstruata.


Dum mi pliprofundiĝis en la kavernon, mi rimarkis, ke la temperaturo altiĝas. Mi malkovris kvin grandegajn benzinujojn. Mi iris al unu el la tankoj kaj malfermis la rondan valvon iomete tiel ke iom da la likvaĵo falis sur miajn manojn. Mi flaris ĝin kaj trovis, ke ĝi estas ia brulaĵo, eble por submarŝipoj.


Mi iris pli en la kavernon. Ĝi estis la grandeco de stadiono. Ĉe la fino estis granda nuklea reaktoro. Mi kontrolis la tubojn irantajn al kaj el ĝi. La generatoroj, kiujn mi antaŭe vidis, ŝajnis esti funkciigitaj per ĝi. Tio signifis ke tiu reaktoro estis la nura fonto de energio en la kavernoj. Krom funkciigado de la generatoroj, la reaktoro ankaŭ devis generi elektron por ventolado, lumigado kaj maŝinaro. Estis kaverno, kiun mi devis malmendi. Ĉi tio estis la koro de Ice Bomb Zero, la kialo de mia misio.


Mi demetis mian dorsosakon kaj eklaboris. Mi faris faskojn el tri bastonoj da dinamito kaj detonaciilo kaj alfiksis ilin al la benzinujoj. Mi tiam fiksis ilin al ĉiuj kvar lanĉplatformoj. Mi starigis la detonacilojn dum unu horo — ŝajnis al mi, ke mi povos foriri ĉi tie post unu horo. Jen kion mi pensis.


Mi bezonis ĉirkaŭ dek kvin minutojn por plenumi la taskon. Mi surpriziĝis, ke pli da soldatoj ne eniris la kavernon. Post kiam ĉiuj eksplodaĵoj estis alfiksitaj, mi ĉirkaŭpromenis kaj ŝaltis la tempigilojn por certigi, ke ĉiuj eksplodaĵoj eksplodis samtempe.


Mia tornistro nun estis malplena. Mi faligis ĝin sub unu el la stokujoj kaj prenis mian malmolan diskon. Ankoraŭ ne estis soldatoj. Mi vidis ok laŭtparolilojn en la kaverno, sed eĉ unu vorto ne aŭdiĝis de ili. Mi sentis min maltrankvila, kvazaŭ io okazos.


Kun la malmola disko enmane, mi zorge foriris de la kaverno al la trairejo, kiun mi eniris. Ĝi ŝajnis forlasita. Kio estis eĉ pli rimarkinda estis la silento. La aŭtoj estis haltigitaj, la generatoroj ne funkciis - ili bezonis bateriojn por funkciigi la lumojn kaj la krizan elektran sistemon. Mi klinis la kapon kaj aŭskultis. Nenio. Sensona. Nur silento.


Mi eliris en la koridoron kaj ekmarŝis. Miaj botoj knaris je ĉiu paŝo. Mi havis la senton, ke mi estas rigardata, sed mi ne sciis de kie. Mi paŝis sub la unua lampo sur la plafono. La dua lampo pendis rekte antaŭe. Tiam mi kredis aŭdi sonon. Mi haltis kaj rigardis malantaŭen. Nenio. Mi ektremis kvazaŭ malvarma vento blovus ĉe mia dorso. Kaj tiam mi pensis scii. Mi estis kaptita kaj ne estis elirejo.


Mi rememoris ĉi tion eĉ antaŭ ol mi vidis la unuan soldaton. Li eliris el unu el la flankaj koridoroj ĉirkaŭ sep metrojn antaŭ mi, tenis pafilon ĉe sia ŝultro kaj celis min. Tiam du pliaj soldatoj venis antaŭen. Ĉiuj pafiloj estis direktitaj al mi.


Mi turnis min kaj vidis tri pliajn soldatojn. Du el ili estis proksime, kaj iliaj armiloj apogis sin al la muro. La tria staris dek futojn malantaŭ mi, rigardante min. Li havis pafilon sur sia ŝultro.


Mi ridetis, rimarkis, ke ĝi estas malsana rido, kaj poste faligis la malmolan diskon sur la plankon. Tiam mi levis la manojn.


"Mi rezignas," mi diris.


La soldato diris nenion. Li simple tiris la ellasilon.


Mi saltis flanken kaj sentis kuglon trapiki mian dekstran brakon. Mi sentis obtuzan doloron, poste akran pikon, kiu ekbrulis mian tutan brakon. La kuglo maltrafis la oston, sed trafis multe da muskolo kaj haŭto.


Mi turnis min kaj falis sur unu genuon. Mi sciis, ke mi mortos post sekundoj, se mi provos kapti Wilhelminan. Mi instinkte etendis manon al mia vundita mano. Ŝi multe sangis. Mi sidiĝis kaj apogis mian dorson al la muro. Mia mondo griziĝis. Estis kvazaŭ iu trapikis min per pingloj. Miaj vangoj estis malvarmaj kaj ŝvito bildiĝis sur mia frunto.


Estis ŝoko kaj mi rezistis ĝin. Nigra senkonscio provis transpreni min, sed mi rezistis. Tra la griza nebulo mi vidis la vizaĝon de la viro, kiu pafis al mi. Li staris ĝuste antaŭ mi kun malvarma rideto. Unu el la aliaj soldatoj demandis lin, ĉu ili pafu min. Sed la soldato, kiu pafis al mi, ne respondis; li nur daŭre rigardis min.


"Ĉi tiu estas Nick Carter," li fine diris. Li genuiĝis apud mi kaj palpis miajn flankojn. Li trovis ŝultran pistolujon kaj eltiris Wilhelminan.


- Ĉu ni mortigu lin ĉi tie? — demandis unu el la soldatoj.


- Kion ni faru kun li, serĝento? - demandis alia.


La serĝento ekstaris kaj rigardis min. "Mi pensas, ke kolonelo Cheng volos paroli kun li." Metu lin sur liajn piedojn.


Ili ne estis mildaj. Ili kaptis min je la brakoj kaj devigis min surpiedi. La brulado foriris kaj nun mi sentis kapturnon. Mi dubis, ke mi povos marŝi. Mi staris


kruroj kaj apogis sin al la muro. Varma sango gutis sur mia mano kaj gutis el miaj fingroj.


"Marŝu antaŭen!" — ordonis la serĝento.


Mi ekmarŝis, kaj miaj paŝoj estis malfirmaj kaj stumblante. Du soldatoj venis ambaŭflanke de mi kaj kaptis miajn brakojn. Mi hurlis pro doloro, sed tio ne malhelpis ilin. Mi perdis multe da sango kaj sentis min malforta, sed tamen mi pensis: ili ne trovis nek Hugon nek Pierre, mian mortigan gasbombon.


Oni kondukis min laŭ unu el la flankaj koridoroj. Jen kaj jen estis pordoj en la muroj. Oficejoj, mi pensis. Ni piediris kelkajn antaŭ ol ili haltis. Ni staris antaŭ pordo kun ĉinaj signoj. Kvankam mi komprenas kaj parolas la lingvon iagrade, mi ne povas legi ĝin. La serĝento ordonis al kvin soldatoj gardi min, poste malfermis la pordon kaj eniris.


Kvin fusiloj estis direktitaj al mi. Mi preskaŭ falis — miaj genuoj sentis min kiel kaŭĉuko. Mi flankenpuŝis la du kofrojn kaj apogis min al la muro. La pordo denove malfermiĝis kaj mi estis puŝita enen. Mi estis en malgranda oficejo kun skribotablo, seĝo kaj dosierujo. Estis neniu sur la seĝo. La serĝento malfermis la duan pordon kondukantan al granda oficejo. Du soldatoj puŝis min enen.


La unua, kiun mi vidis, estis Sonya, ligitaj manoj kaj piedoj sur seĝo. Ŝi tiris siajn ligojn, kiam ŝi vidis min. Estis dua seĝo dekstre de ŝi. La soldatoj premis min kontraŭ li. Mi sidis sur la rando, mia dekstra brako pendis malforte, tiel ke la sango gutante el miaj fingroj formis flakon sur la planko. Mi pensis, ke mi faru ion kun ĉi tiu sango. Mi etendis mian maldekstran brakon antaŭen kaj trovis preman punkton sur mia vundita brako. Mi forte premis. Mi prenis du aŭ tri profundajn spirojn. La soldatoj forlasis la ĉambron kaj estis silento. Mi levis la kapon kaj ĉirkaŭrigardis.


Sonya rekte rigardis min. Mi vidis sangospuron ĉe la angulo de ŝia buŝo kaj ŝia parko estis ŝirita antaŭe. Ŝia maldekstra mamo estis elmontrita preskaŭ al la cico.


Mi ankoraŭ profunde enspiris kaj ĉirkaŭrigardis la oficejon. Mia kapo fariĝis multe pli klara. Antaŭ mi estis skribotablo, kaj sur la muro malantaŭ ĝi pendis portreto de la gvidanto de komunista Ĉinio. Estis dika tapiŝo sur la planko. Estis tria seĝo en la ĉambro, kaj alia ĉe la skribotablo.


Ambaŭflanke de la pordo de la oficejo staris serĝento kaj soldato. Ili havis fusilojn sur siaj dekstraj gamboj, kun la barelo supren. Ili ne rigardis nin, sed alian pordon, malantaŭ kiu mi suspektis necesejon aŭ eble dormoĉambron. Kaj tiam la pordo malfermiĝis.


La viro, kiu eniris la ĉambron, viŝante la manojn per mantuko, portis la uniformon de kolonelo de la Ĉina Popola Armeo. Li ne havis brovojn kaj lia kranio estis kalva. Tamen li havis grandajn kaj bone polurajn lipharojn. Liaj okuloj aspektis kiel krajonmarkoj sub lia brila kranio. Li estis malalta; mi taksis, ke Sonya estis almenaŭ du colojn pli alta.


Li ĵetis la tukon sur la seĝon malantaŭ la tablon kaj ĉirkaŭiris la tablon. Dum kelka tempo li staris rigardante min. Poste li kapjesis al la serĝento kaj la soldato ĉe la pordo. Ili venis kaj staris ambaŭflanke de mia sidloko. La Kolonelo rigardis Sonya kaj ridetis.


"Sinjoro Carter," li diris per neatendite peza kaj mallaŭta voĉo, "ni estas honoritaj ke AH sendis sian ĉefan agenton al nia etulo." ..ni diru ŝirmejon. Li parolis la anglan. “Sed mi estas iom konfuzita. Eble vi povas helpi min eltrovi ĝin?


Mi vidis, ke la fingroartikoj de lia dekstra mano estas gratitaj. Mi rigardis la sangon en la angulo de la buŝo de Sonya, sed diris nenion.


La kolonelo marŝis al la tablo. - "Sinjoro Carter, mi klarigos mian konfuzon." Li staris senmove. “Jen mi havas belan rusan agenton, kiu enrompis en nian institucion. Kaj en via persono mi havas la ĉefan usonan agenton, kiun ni... ni diru tiel. ..ili kaptis sian duan hejmon. Ĉu tio estas koincido? Mi ne kredas ĝin. Ĉu rusaj kaj usonaj agentoj kunlaboras? Li ridetis. "Mi lasos la respondon al vi, sinjoro."


"Ni laboris kune," Sonya subite diris. — Sed ne plu. Mia tasko estas mortigi Nick Carter. Mi devis certigi, ke li mortis antaŭ ol reveni al Rusio. Li eksciis pri tio kaj post tio ni ne kunlaboris denove."


Kolonelo Ĉiang alproksimiĝis al ŝi. "Ĉi tio estas tre ekscita, mia kara." Li staris antaŭ ŝi, kruroj apartigitaj. Tiam, sen averto, li saltis per la maldekstra mano kaj batis ŝin en la vizaĝon per la dorso de la mano. La efiko eĥis tra la ĉambro. La forto de la bato kapturnis Sonyan. Ŝia mentono falis al ŝia brusto. Miaj haroj kovris mian vizaĝon.


La Kolonelo turnis sin al mi. "Ĝi estis la sama rakonto, kiun ŝi jam rakontis." Li apogis sin al la tablo, tuj antaŭ mi. "Vi estas strange trankvila, Carter." Kie estas tiu bonega humuro pri kiu mi tiom aŭdis?


Mi diris: "Mi trovis viajn ludilojn, kiujn vi kolektas en via "dua hejmo". Kvar nukleaj misiloj, verŝajne celitaj kontraŭ Usono. Ĉi tio estas ĝusta?'


- Ho, do vi povas paroli. - La Kolonelo rikanis. “Misiloj por via lando, Carter, kaj por Sovetunio. Ĉu vi volas scii kien ili iros kiam ili lanĉos?


- Kun plezuro.


Kolonelo Ĉiang estis fiera kiel simio. Mi rigardis al la du gardistoj, poste al Sonya.


"La itineroj estis planitaj al Vaŝingtono, Los-Anĝeleso, Houston kaj Moskvo. Ni laboras pri alia lanĉejo por raketo destinita al Leningrado."


"Estas sufiĉe danĝere diri al ni ĉion ĉi, ĉu ne?" mi diris kvankam mi sciis pli bone.


La lokoj kie liaj brovoj devus esti aspektis kiel du kurbaj cikatroj. — Danĝera? Mi ne pensas tiel. Li rigardis al Sonya. "Vi ne bezonas zorgi pri via tasko, mia kara." Mi zorgos, ke ĝi fariĝas. Sed, bedaŭrinde, vi mortos kun sinjoro Carter.


Sonya levis la kapon kaj skuis la harojn el siaj okuloj. Ŝia vango, kie li batis ŝin, estis brilruĝa.


“Ne utilas al vi, Chiang,” ŝi diris. “Antaŭ ol veni ĉi tien, mi raportis mian pozicion al miaj superuloj. Ili atendas min.


La Kolonelo ridis. "Tio estis stulta deklaro, mia kara." Ni havas tre senteman elektronikan gvatan ekipaĵon funkciigitan de nuklea rektoro. Ni povas aŭskulti ĉiun radiostacion ene de sepdek kvin mejla radiuso. Vi ne sendis mesaĝon. Vi ne havas dissendilon. La nuraj homoj, kiuj scias, ke vi estas ĉi tie, estas la homoj en la eskima setlejo, kiujn ni ekstermos, same kiel ni ekstermis la usonan bazkampadejon."


Sonya suspiris kaj fermis la okulojn.


La Kolonelo denove turnis sin al mi. - Kio pri vi, sinjoro? Kiel via amatino, ĉu vi spektis tro multajn filmojn? Ĉu vi donos al mi stultan kialon, kial mi ne povas mortigi vin?


mi levis la ŝultrojn. "Ĉiu ĉi tiu babilado estas akademia, Chiang." Ni ĉiuj mortos post kvardek minutoj. Mi trovis tiujn misilojn kaj kaptis ilin per eksplodaĵoj."


Kolonelo Ĉiang denove ridis kaj staris malantaŭ sia skribotablo. Mi sentis, ke Sonya rigardas min. Kiam mi rigardis ŝin, mi vidis ion en ŝiaj okuloj, kion mi ne povis kompreni. Chiang malfermis unu el la grandaj skribotablaj tirkestoj. Kiam mi rigardis lin, mi vidis Wilhelminan, mian Winchester kaj la rusan fusilon de Sonya sur la tablo. Chieng tiam eltiris malgrandajn paketojn da dinamito, kiujn mi metis en la raketkavernon. Mi kalkulis la nombron, kiun li metis sur la tablon. Kvar.


“Vi vidas, Carter,” li diris, “ni ne estas tiel stultaj kiel vi pensas. Ni sciis, ke vi estas en tiu kaverno... ni atendis vin, ĉu vi scias? Ni ne pensis, ke vi vizitadis. Miaj homoj trovis eksplodaĵojn alkroĉitajn al la misiloj. Do vi malsukcesis.


Mi ridetis al li. "Vi estas vere stulta, Chiang." Mi sciis, ke vi trovos ĉi tiujn eksplodaĵojn - tio estis la plano. Sed tio estas nur duono de tio, kion mi uzis. La ceteraj ne estos facile troveblaj, kaj estas sufiĉe da ili, por ke la tuta malbenita monto falu sur vian kalvon. Mi rigardis mian horloĝon. "Mi dirus post ĉirkaŭ dudek ok minutoj."


Estis silento en la ĉambro. Mi preskaŭ povis aŭdi Ĉiang pensi dum li staris ĉe la tablo kaj rigardis min. Konsiderante la dinamiton kiun li trovis, li sciis kion atendi. Li sciis, kio estas la detonaciiloj kaj la momenton, kiam ĉio flugos en la aeron.


Li sidiĝis sur seĝon kaj metis la manon sub la tablon. Kiam li revenis, li havis mikrofonon en la mano. En la ĉina, li ordigis serĉon por eksplodaĵoj ĉie en la kaverno. Lia voĉo eĥis laŭ la koridoro el ĉiuj parolantoj. Li ripetis la ordonon dufoje. Pendigis la mikrofonon, li rigardis unue al mi kaj poste al Sonya. Sed lia vizaĝo estis malplena.


Mi tiris per mia maldekstra ŝultro kaj Hugo glitis en mian manon. Mi tenis miajn fingrojn sur la stileto por kaŝi ĝin. La soldatoj ĉirkaŭantaj min komencis malkomforte kompreni sian pozicion. Mi sciis, kion ili pensas: se la tuta monto suprenirus en la ĉielon, ili volus esti aliloke. Kolonelo Cheng eliris el malantaŭ sia skribotablo. Li staris proksime, la mano sur la tenilo de la skatolo. Poste li sidiĝis sur la rando de la tablo kaj ekbruligis cigaredon. Li ŝajnis pripensi decidon.


Nun mi pensis pri kiel forigi la du gardistojn. Mi sciis, ke mi devas esti rapida, diable rapida.


La Kolonelo kliniĝis malantaŭen kaj malfermis la tirkeston. Li ridetis al mi. ' Sinjoro Carter, mi certas, ke vi povas elteni multe da doloro sen fari sonon. Mi faros etan eksperimenton. Mi scivolas, kiom da malamo vere estas inter vi kaj ĉi tiu mirinda rusa agento. Li kapjesis al Sonya. "Mi scivolas kiom da doloro vi povas vidi en ŝi."


Li ekstaris de la tablo kun io en la mano. Li ridetis. "Mi volas scii kie la resto de la eksplodaĵoj estis plantitaj," li diris. Poste, tenante cigaredon en unu mano kaj lanceton, kiujn li elprenis el la skribotabla tirkesto, en la alia, li alproksimiĝis al Sonya.


Ĉapitro 13


Kolonelo Cheng kaŭris antaŭ Sonya tiel ke mi ne povis vidi ŝin. Ŝi eligis mallaŭtan, angoran ĝemon de doloro. Aŭdiĝis sibla sono kiam la bruligita cigaredo de la Kolonelo tuŝis ŝin. Kaj tiam la odoro de brulanta ledo atingis min.


Kiu ajn ŝi estis kaj kion ajn ŝi planis por mi, mi ne povis lasi ĝin okazi. Mi svingis mian maldekstran manon arke antaŭ mi. Hugo fosis profunde en la bruston de la serĝento staranta dekstre de mi. Mi kaptis lian brakon, tiris lin al mi kaj frapis lin en alian gardiston. Mi uzis mian maldekstran manon. Tuj kiam la mortinta serĝento trafis la alian gardiston, multaj aferoj komencis okazi.


Kolonelo Ĉiang rektiĝis kaj turnis sin. La dua gardisto prenis sian fusilon de la tero. Mi rapidis antaŭen al la tablo kaj mia maldekstra mano fermiĝis al Wilhelmina. Tiam mi turnis min kaj Luger-pafo eksonis en la ĉambro. Mi celis unue la duan gardiston. Li ĵus levis sian fusilon kiam kuglo trafis lian nazon kaj li falis kapo unue teren.


La Kolonelo etendis manon al sia revolvero. Mi pafis lin dufoje, en la kolo kaj en la brusto. Li stumblis kaj falis sur la seĝon de Sonya. Tiam la pordo malfermiĝis kaj la soldato enŝovis la kapon enen. Mi pafis lin kaj lia dekstra vango estis forblovita. Kiam li falis sur la dorson, mi ŝancelis al la pordo, fermis kaj ŝlosis ĝin. Mi turnis min al Sonya. Grizbluaj okuloj ridetis al mi.


Ŝi demandis. "Ĉu vi ankaŭ pafos min?"


Mi apogis min al la ŝlosita pordo. Mia mano komencis sangi denove kaj la brulado revenis. Mi metis mian manon sur la tenilon de Hugo kaj tiris la maldikan stileton el la brusto de la serĝento.


Poste mi iris al Sonya. Mi staris malantaŭ ŝia seĝo kaj tranĉis la ŝnurojn ĉirkaŭ ŝiaj brakoj kaj kruroj. Estis brulmarko sur ŝia nuda maldekstra mamo. Mi premis la ankoraŭ varman barelon de la Luger al ŝia vango. "Se vi estas malbona, mi pafos vin," mi diris.


“Ni provu foriri de ĉi tie, Noĉjo,” ŝi diris simple. "Ni havas malmulte da tempo".


"Mi ne fidas vin," mi murmuris.


Mi prenis pecon da ŝnuro kaj ĉirkaŭvolvis ĝin ĉirkaŭ mian dekstran brakon, uzante la stileton por streĉi la ŝnuron.


“Lasu min helpi vin, Noĉjo,” Sonya proponis.


Mi malglate forpuŝis ŝin. Mi ŝancelis for de ŝi al la tablo. Mi prenis la Winchester kaj metis mian maldekstran manon tra la zono, tenante Wilhelmina en mia maldekstra mano. Subite mi falis sur la genuojn. Mi ne farus ĉi tion. .. Mi perdis tro da sango.


Sonya sidiĝis apud mi. "Venu, Noĉjo," ŝi petegis, "lasu min helpi vin."


Tiam mi konstatis, ke mi devas fidi al ŝi, almenaŭ sufiĉe longe por forlasi tiujn kavernojn. Mi ekstaris kaj kaptis ĝin. Poste mi kapjesis al la pafilo.


"Mi fidas vin," mi diris. Mi sciis, ke ŝi ne povas mortigi min per malplena pafilo. Kaj se ŝi povus teni min, mi povus fari ĝin.


Sonya prenis la pafilon. Estis frapado kaj piedbato sur la pordo. Mi prenis unu el la pakaĵoj da dinamito kaj deŝiris la glubendon per miaj dentoj. Mi havis la Luger en mia mano kiam la pordo malfermiĝis.


Mi celis kaj pafis dufoje. La oficejo tremis pro la pafoj. Tiam mi genuiĝis apud la korpo de la kolonelo, kie la cigaredo ankoraŭ brulis. Mi premis la fuzeon de bastono da dinamito kontraŭ ĝi kaj forĵetis la vergon. Mi kaptis Sonya je la mano kaj preskaŭ trenis ŝin en la banĉambron. Tuj kiam mi fermis la pordon, ĝi falis de ĝiaj ĉarniroj.


La forto de la eksplodo iom malpliiĝis, kiam la aerpremo atingis nin. Mi apogis min al la pordo, kaj la aerpremo ĵetis min, kune kun la pordo, en la lavujon. Sonya flugis en la bankuvon kaj peze alteriĝis.


Mi etendis mian manon al ŝi. 'Ĉu vi estas bone?'


Ŝi kapjesis, prenis la pafilon denove, kaj ni eliris tra la rompita pordo. Kio iam estis oficejo, nun estis malordo de falintaj ŝtonoj kaj pecoj da glacio. Restas ankaŭ malmulto de la frontoficejo. La homoj frapantaj sur la pordon estis mortaj, iliaj korpoj disĵetitaj. Ni eliris en la koridoron kaj mi rigardis mian horloĝon. Restis al ni nur dek kvin minutoj.


- Kiel vi venis ĉi tien? - demandis Sonya. Ni iris laŭ la koridoro en direkto kiu estis nova por mi.


Ŝi demandis. "Ĉu estis mensogo pri tiuj eksplodaĵoj?" - Aŭ ĉu vi vere minigis ion?


Mi kapjesis dum ni kuris plu. — Stokujoj. Fuelo por submarŝipoj. Mi denove sentis iom kapturniĝon.


La soldato eliris el unu el la flankaj koridoroj. Li saltis antaŭ ni kaj levis sian fusilon. Mi pafis la Wilhelminan kaj metis kuglon en lian tempion. La pafo eĥis tra ĉiuj koridoroj. Iasence, tio estis utila - estus malfacile por ili determini nian lokon.


"Tien ĉi," diris Sonya. Ŝi turniĝis maldekstren en flankan koridoron. Mi kuris kelkajn paŝojn kaj stumblis. Mi stumblis trans la muro kaj apogis min al ĝi. Sonya venis al mi.


Du soldatoj aperis malantaŭ ni. Unu el ili pafis kaj la kuglo trafis la muron ĝuste super mia kapo. Mi prenis la Luger, kiu subite fariĝis tre peza, kaj pafis trifoje. Du pafoj trafis la soldatojn. La trian fojon estis neniu pafo, nur klako. Wilhelmina estis malplena. Mi serĉis en mia parko rezervan vendejon. La ĉinoj prenis ĝin de mi.


"Ni iru," diris Sonya. Ŝi moviĝis maldekstren kaj helpis min supreniri de la muro. "Ne plu estas malproksime."


Pezo estis levita de mia maldekstra ŝultro. Mi malklare rimarkis, ke Sonya prenis de mi la malmolan diskon. Mi rapidis antaŭen. Sonya ĵetis la malmolan diskon sur sian ŝultron; ŝi havis sian propran pafilon en la mano.


Ni alproksimiĝis al la ŝtuparo. Sonya prenis mian manon kaj helpis min supreniri la ŝtupojn. Ĉiu paŝo ŝajnis pli alta ol la antaŭa. Mi daŭre pensis, ke la eksplodo devus esti jam okazinta en la kaverno. Ĉu ili trovis la dinamiton, kiun mi metis en ĉi tiujn tankojn? Kiam ni atingis la supron de la ŝtuparo, Sonya premis butonon en la muro apud la granda ŝtala pordo. La pordo komencis malfermiĝi. Vento de malvarma aero trafis nin. Estis kvazaŭ iu verŝis sitelon da glaciakvo en niajn vizaĝojn. Ni estis en malgranda kaverno kondukanta eksteren. Tuj kiam ni paŝis antaŭen, la ŝtala pordo aŭtomate fermiĝis malantaŭ ni. Ni marŝis laŭ la ŝtonplanko ĝis la kaverna enirejo.


Estis preskaŭ neeble vidi la kavernon aŭ de la aero aŭ de la tero. Ni paŝis en la tagmeza lumo inter du rokoj kiuj estis proksimaj unu al la alia. Ni estis ĉirkaŭ dek futojn super la valfundo kaj la grundo estis kovrita de neĝo kaj glitiga.


Mi komencis malfortiĝi. La sangoperdo malfaciligis ĉiun paŝon, kiun mi faris, kaj Sonya atingis la valon antaŭ mi.


Dum mi glitis malsupren la lastajn piedojn, mi aŭdis kio sonis kiel tondro. La tero sub mi ektremis, kaj poste tremis forte. Mi rerigardis de kie ni venis. La tondro fariĝis pli kaj pli forta.


— Ni kuru! - ekkriis Sonya.


Mi genuiĝis kaj falis antaŭen. Mi denove pene leviĝis kaj kuris post Sonya. La muĝado fariĝis pli laŭta kaj plenigis la valon per bruo. Kaj subite la supro de la monto flugis en la ĉielon. Unu el la malsupraj pintoj ŝajnis leviĝi kiel krono. La flamoj ekbruis. La ŝtala pordo, tra kiu ni ĵus trapasis, krakbatis dufoje, rapidis rekte antaŭen kaj glitis malsupren de la monto al ni. Estis silento dum sekundo, poste la muĝado denove komenciĝis, sed ne tiom laŭta. Fumo elverŝis el fendoj kie la muroj de la monto estis deŝiritaj de la eksplodo.


Ice Bomb Zero estis morta.


Mi rigardis la inferan fajron dum iom da tempo starante apud rivereto en la valo. Poste mi turnis min kaj rigardis al Sonya.


Ŝi estis ĉirkaŭ dek futojn for de mi, tenante la fusilon al sia ŝultro kaj celante mian bruston.


Ĉapitro 14


Mi balanciĝis tien kaj reen, preskaŭ tro malforta por stari pro sangoperdo. Ŝi estis tiel malproksime kaj estis tiom malmulte da lumo. Mi vidis nur la ombrojn de ŝiaj okuloj, kaj ŝia vango premis al la pugo de la fusilo.


"Estas tempo," ŝi diris kviete.


Mi pensis, ke mi havas unu ŝancon. Mi sciis, ke ŝia pafilo ne pafos. Eble mi povas kontakti ŝin antaŭ ol ŝi ekscios. Mi faris paŝon antaŭen. .. kaj falis sur la genuojn. Ĝi ne havis sencon. Mi ne havis la forton. Sur miaj manoj kaj genuoj, mi rigardis ŝin. Malpeza venteto flustris tra la valo, kaj la bruego de eksplodoj daŭris en la profundo de la montoj.


"Mi devas fari ĉi tion," diris Sonya, sed ŝia voĉo tremis. "Ĝi estis parto de mia tasko." Oni instruis al mi ĉi tion. Ŝi lekis siajn lipojn. “Ne gravas nun, Noĉjo. Kaj nun ŝia voĉo tremis. “Ni devis ekscii, kion la ĉinoj faras ĉi tie. Ĝi funkciis. Vi detruis la misilojn. Sed ĉi tio... ĉi tio estas parto de mia tasko.


Mi ripozis por savi min. Estis tri metroj inter ni, kaj mi devis superi ĉi tiujn metrojn kiel eble plej rapide. Mi ne starus ĉi tie kvarpiede kaj lasus ŝin mortigi min.


Sed estis kvazaŭ ŝi legis miajn pensojn. Ŝi mallevis la fusilon de la ŝultro kaj balancis la kapon. - Noĉjo, mi scias, ke ĉi tiu pafilo ne pafos. Kial vi opinias, ke mi prenis la pafilon de vi? Ĉu vi pensis, ke mi dormis tie en tiu vilaĝo? Mi observis vin. Mi vidis vin paroli kun la vilaĝestro. Mi vidis vin malplenigi la kuglojn de la fusiloj de Aku kaj mia. Kaj mi vidis vin forlasi la setlejon.


Ĵetinte la fusilon en la neĝon, ŝi rapide forigis sian manon de la zono de la Winchester kaj levis la fusilon al sia ŝultro. Ŝi rigardis min de sub la barelo sen uzi la optikan vidon. "Mi ankoraŭ ne estis certa, ke vi faris ĝin, Nick," ŝi diris. "Ne antaŭ ol mi provis pafi en unu el la kavernoj."


Mi rigardis ŝin. Tia virino. Tiom da pasio. Kaj se mi havus unu ŝancon, ĉi tio estus.


Mi diris, "Sonya, antaŭ ol vi pafos, mi volas, ke vi elprenu ion el via kapo."


Ŝi sulkigis la brovojn. — Kiuj aferoj?


— Korsiko, ekzemple. Forgesu Calvi Palace. Forgesu la bluajn montojn. Forgesu mian ĉambron kun ĉi tiu freneza banĉambro. Kaj neniam trinku Harvey Copstut denove.


'Faligi ĝin!' - ŝi diris akre.


"Kaj dum vi estas ĉe ĝi, forgesu pri ĉi tiu kameno en mia tendara kabano, pri tiuj noktoj, kiam vi venis al mi." Kaj tiam estis tiu nokto en la tendo, kiam ni falis.


"Mi diris: 'Ĉesu!' Ŝi denove premis la fusilon al sia ŝultro. - Ĉu vi pensas, ke mi estas emocia idioto? Mi estas rusa agento. Bona agento. Mi ne lasos vin.'


Ŝi balancis la kapon kaj celis la Winchester. "Mi trejnas dum ses monatoj nun. Mi ne povas malsukcesi. Mi estis tiel malforta. .. tiel malforta. Mi ne povis pensi... estis io... tiam mi rememoris, ke mi havas alian armilon: Pierre, mia mortiga gasbombo estis enŝovita en mia maleolo. Miaj brakoj kaj kruroj enprofundiĝis en la mola neĝo. Mi antaŭenpuŝis miajn krurojn kaj leviĝis por sidi sur miaj kalkanoj. Mi etendis la manon malantaŭen, metis mian manon en mian boton kaj fermis miajn fingrojn ĉirkaŭ Pierre. Mi ne volis fari ĉi tion, sed Sonya ne lasis al mi elekton. Mi pensis, ke tio, kion ni faris kaj kion ni signifis unu por la alia, signifas ion por ŝi. Mi malpravis.


Mi diris: "Bone. Poste pafu. Sed se mi devus morti, mi kunportus ŝin.


Ŝi tenis la pafilon senmove, la fingro sur la ellasilon. Tiam mi havis lastan penson. "Sed antaŭ ol vi pafos, mi volas, ke vi forĵetu unu aferon."


Ŝi aspektis surprizita. 'Kiu?'


Mi malrapide tiris Pierre antaŭen en la neĝon. “Kelkaj uloj de usona submarŝipo donis al vi ringon. Mi volas, ke vi deprenu ĝin antaŭ ol vi pafos min. Vi ne meritas porti ĉi tiun ringon.


Dum momento mi pensis, ke mi faris nenian impreson al ŝi. Tiam mi vidis ŝin rigardi la ringon, preta tiri la ellasilon.


Tiam mi komprenis, ke ŝi ne pafos al mi. Winchester falis en la neĝon. Sonya kovris sian vizaĝon per la manoj kaj falis sur la genuojn. 'Mi ne povas fari ĝin!' ŝi ekkriis. 'Mi ne povas fari ĝin!'


Mi lasis Pieran en la neĝo kaj rampis al ŝi. Mi forte brakumis ŝin kaj lasis ŝin plori sur mia ŝultro.


"Ili... ili diris, ke vi estas senkompata murdisto," ŝi singultis. "Manulo. Ili — ili mensogis! Vi savis la vivon de Aku. ..kaj ankaŭ mia vivo. Kaj vi ĉiam traktis min per... kun... Kiel mi povus rezisti al tia tenero?


'Kial vi?' - mi demandis flustre. Mi forpuŝis ŝian densan hararon de ŝia frunto kaj milde kisis ŝian brovon.


Mi diris: “Kiam vi havis tiun pafilon, vi sciis, ke mi ne povas vidi viajn okulojn. Kaj mi volis revidi ilin. ...kiel ili brilas per tiuj etaj oraj makuletoj.


Ŝi ĉirkaŭvolvis mian kolon per siaj brakoj. - Ho, Noĉjo! ŝi ekkriis. "Mi nun ne povas reiri al Rusio. Kion mi devus fari?' Mi tiris ŝin eĉ pli proksimen al mi. "Mi pensos pri io," mi diris.


Ni ankoraŭ kroĉiĝis unu al la alia, kiam la eskimoj trovis nin.


Ĉapitro 15


Sonia kaj mi komencis konstrui nian igluon la sekvan tagon. Ĉar la kuglo en mia mano ne trafis la oston, la eskimoj simple bandaĝis la vundon firme. Kruda fiŝo, ripozu, kaj baldaŭ mi sentis min preskaŭ normala. La brako estis rigida kaj dolora, sed mi travivis pli malbone. Post du tagoj ni preskaŭ finis la igluon. Locke kaj lia familio proponis helpi nin, sed ni volis fari ĝin mem. La ceremonio, kiel kutime, estis ĝuste la malo. Anstataŭ inviti ĉiujn al la pionira, ni kolektis ĉiujn ĉirkaŭ ni dum ni eltranĉis la lastan neĝpecon por nia malgranda igluo kaj starigis ĝin. Estis Lok, Gorse kaj Aku, kiuj havis sian brakon ĉirkaŭ la talio de la knabino, kiun mi vidis en la ĝenerala igluo, kaj la plej multaj el la aliaj eskimoj de la setlejo.


La homamaso ĉirkaŭ mi ridis kaj kapjesis dum Sonya kaj mi metis la lastan blokon sur la kudrilon. Mi devis uzi mian maldekstran manon, do Sonya devis fari la plej grandan parton de la laboro. Ni trenis la blokon kaj metis ĝin en la loko, kaj poste ni apogis nin al nia malgranda ŝirmejo, ridetante. La eskimoj aprobe ridis. Aku venis al mi, apogante sin sur malglata lambastono kiun la eskimoj faris por li. Duono de lia vizaĝo estis kovrita per bandaĝoj. "Mi ĝojas, ke ĝi funkciis tiel," li diris.


"Ankaŭ mi," mi diris kun rido kaj palpebrumante.


Li subite aspektis timema. "Mi fakte ne dankis vin pro savi mian vivon." Mi faris ion stultan.


"Mi mem faris ion stultan, Aku." Sed nun ĝi estas finita. La misio estis sukcese kompletigita. Mi rigardis Sonya. "Nu, almenaŭ la plej grava parto."


Juna eskimanino venis kaj staris apud Aku. Ŝi tiris la manikon de lia parko. Aku ridetis al ŝi, poste turnis sin kaj lamis for, la knabino ĉe ŝi. Ankaŭ la aliaj komencis foriri.


Sonya prizorgis Aku. Ŝi aspektis iom melankolia. "Nick," ŝi demandis, "ĉu vi pensas, ke vivo en Ameriko konvenus al mi?"


"Vi ŝatos ĝin".


— Sed . .. kiel estos?


Mi kisis la pinton de ŝia nazo. "Ni povas paroli pri ĝi ĉi-vespere kiam ni ridas."


Ŝi sulkigis la brovojn. - Se ni ridos?


- Mi klarigos ĝin al vi ĉi-vespere. Ni manĝas kelkajn krudajn fiŝojn, prenas ursajn felojn kiel kovrilojn, ekbruligas kandelojn kaj... ...lol.


Kaj tiun nokton ni estis solaj en la malgranda igluo. Alia ŝtormo komenciĝis. La vento hurlis kaj fajfis ĉirkaŭ la malgranda konstruaĵo. Ie husky hurlis.


Ni kuŝis nudaj kaj proksime inter du ursaj feloj. Ni jam amindumis dufoje. Du malgrandaj kandeloj disponigis mildan, flagrantan lumon. Mi apogis min sur mia maldekstra kubuto kaj rigardis ŝin.


“Mi sentas min tiel malbela,” ŝi diris, “kun ĉi tiu terura brulvundo sur mia brusto. Kiel vi eĉ povas rigardi min?


Mi klinis min antaŭen kaj malpeze kisis la malhelan makulon sur ŝiaj belaj mamoj. Miaj lipoj glitis al ŝia cico kaj poste for. "Mi ŝajnigos, ke ĝi estas tache de beauté," mi diris.


Ŝiaj okuloj studis mian vizaĝon. — Niĉjo? - Ŝi diris kviete, pasante sian fingron laŭ mia dekstra brovo.


"Mmm?"


“Kial oni nomas ĝin rido? Mi volas diri, mi ne komprenas kiel eskimoj povas nomi ĝin tiel. Kiam tiu supera momento venas por mi, mi ne ridas. Mi krias kaj poste ploras."


"Mi rimarkis," mi diris. "Sed eble kion ili volas diri estas, ke vi ridetas interne kiam vi estas kun iu kun kiu vi volas esti."


Ŝi palpebrumis per siaj belaj longaj okulharoj. “Mi pensas, ke mi scias, kion vi volas diri. Ĉu vi vidis la knabinon kun kiu Aku estis?


'Jes.'


"Ĉi tiu estas unu el la filinoj de Lok." Laŭ mia kompreno, li aranĝis ĝin.


- Tute eble. Ili havas multajn kutimojn, kiujn ni ne komprenas.”


"Vi ridas pri mi?"


Mi kisis la pinton de ŝia nazo. - Ne, mi ridas pri mi mem. Ŝi rigardis la igluan plafonon. "Ĉio finiĝis. La ĉinoj uzis tiujn submarŝipojn por transporti kargon por konstrui subteran misilbazon. Sed kiel ili konstruis ĉi tiujn kavernojn en la unua loko?


“Verŝajne la sama. La submarŝipoj alvenis kun elkavatoroj kaj la viroj kiuj funkciigis ilin. Ili nur fosis tunelojn. Ĉi tio certe okazis antaŭ longe.


- Sed kial neniu vidis ilin?


“Ĉi tiu setlejo ne estis ĉi tie tiam. Eskimoj estas nomadoj kaj multe vojaĝas. Radaro ne funkcias tiom malalte. Eble skolto el tiu usona bazkampadejo ion malkovris kaj raportis tion, kaj tial ili estis detruitaj.


- Ĉu vi pensas, ke ili lanĉus ĉi tiujn misilojn? mi levis la ŝultrojn. 'Eble. Sed estas pli verŝajne ke ili uzus ilin kiel ilon de ĉantaĝo kontraŭ Sovet-Unio kaj Usono." Mi komencis mordi ŝian gorĝon.


— Niĉjo? — ŝi demandis dormeme.


"Mmm?" Mi karesis ŝian platan stomakon.


"Kiom longe vi diris, ke la mesaĝo estos transdonita?"


- Nu, por atingi la plej proksiman radiostacion, oni bezonas tri tagojn sur hundosledoj. Kiam ĉiuj formalaĵoj estas plenumitaj kaj helikoptero estas sendita por ni, alia tago, eble du, pasis. Mi dirus kvar aŭ kvin tagoj entute. Mi mallevis la kapon kaj kisis ŝian bruston.


Ŝi iomete tremis kaj metis sian manon sur mian kolon. "Nick, karulo," ŝi flustris. "Ĉu vi ne pensas, ke ni devus... sendi mesaĝiston... tre baldaŭ?" Nun?


"Ni ankoraŭ havas tempon," mi murmuris al ŝia mola haŭto. Mi levis la kapon kaj rigardis en ŝian ridetantan vizaĝon. Post eta puŝo, ŝi lasis tiujn nudajn kurbojn malaperi en mian korpon.


- Ni havas... tempon... multe. .. - Mi diris.


Pri la libro:


La ĉinoj konstruis misilbazon ie en la plej malvarma kaj plej dezerta loko de la planedo, kio prezentas minacon al la potenc-ekvilibro...


La misio de Nick Carter: trovu kaj detruu la bazon! Por fari tion, li devas formi teamon kun ina malamikagento, Killmaster, en malfortika ekvilibro inter sia devo kaj la allogeco de perfida aliancano. Sed kiom ajn bela ŝi estas, li scias, ke ŝi ne hezitos mortigi lin!


Carter Nick


Signo de Cosa Nostra


Komentarioj


Supozinte la identecon de malvarmsanga Cosa Nostra murdinto, Nick Carter trovas sin survoje al Palermo por infiltri la mafion. Uzante falsajn identigilojn, realajn kuglojn, kaj la helpon de AX-trejnita blondulino nomita Tanya, lia misio estas ĉesigi la fluon de heroino en Saigon - ĉinan intrigon por demoraligi amerikajn soldatojn en Vjetnamio same kiel kontroli organizitkrimon en Usono. Sed estas grandaj malavantaĝoj ludi kiel Mafia Dono, kiel esti malkaŝita. Kaj kiam tio okazas al Nick, li estas markita por certa morto per la makabra kodo de venĝo de la mafio.


* * *


Nick Carter


Unua ĉapitro


Ĉapitro du


Ĉapitro Tria


Ĉapitro Kvar


Ĉapitro Kvin


Ĉapitro Ses


Ĉapitro sep


Ĉapitro Oka


Ĉapitro Naŭ


Ĉapitro dek


Ĉapitro Dek Unu


Ĉapitro Dek Du


Ĉapitro Dek Tri


Ĉapitro dek kvar


* * *


Nick Carter


Killmaster


Signo de Cosa Nostra


Dediĉite al membroj de la Usona Sekreta Servo


Unua ĉapitro


Por mi, ĝi komenciĝis ĉe malgranda feriejo proksime de Flagstaff, Arizono. AX havas unu el la trejnlernejoj. Ne estis multe da aktivado ĉirkaŭ la feriejo mem ĉar estis printempo kaj la agadoj en la ĉirkaŭaj montoj komenciĝis nur post la unua neĝo. Ĝi estis loko por skiado, neĝhomoj kaj varma rumo, kamenoj en lignaj kajutoj kun neĝeroj flosantaj en la fenestroj kaj la odoro de bakantaj marshmallows.


Sed estis printempo, kaj la neĝuloj ankoraŭ ne komencis sian vojaĝadon al la montara urbo Flagstango. La AX Resort estis preskaŭ unu mejlon alta kaj rigardis malproksime al la urbo.


Surbaze de la foto donita al mi, oni diris al mi, ke mi alivesti min tuj kiam mi alvenis. Mi rigardis la pentraĵon en mia ĉambro dum mi atendis la ŝminkiston. La nomo de la persono estis Thomas Akasano, kaj mi bone konos lin dum la venonta semajno.


Ĝi estis interesa vizaĝo. La okuloj estis metitaj malantaŭen ĉe la dorso de la kapo. Dikaj brovoj, kiel densa liphararo kaj la sama dika hararo, estis la koloro de salo kaj pipro. La nazo estis romia, la lipoj estis malĉastaj kaj plenaj. Ĝi estis la vizaĝo de viro, kiu ŝajnis koni la manierojn de ĉi tiu mondo kaj preni vivon nur laŭ siaj propraj kondiĉoj. Ne estis tia vizaĝo, kiun oni trovus ĉe tablo. Kaj vi ne trovos lin ridetanta al infano ludanta. Oni atendus, ke li rigardu la kadavron de la viro, kiun li ĵus mortigis. Ĝi estis malvarma vizaĝo, alkutimiĝinta al la vido de armilo. Mi estis portonta ĉi tiun vizaĝon.


La sekvan semajnon mi eksciis pri viro kun ĉi tiu vizaĝo. Mi bezonis du tagojn por aspekti precize kiel li. Niaj korpoj estis proksimume la samaj, sed la dorsoj de miaj brakoj kaj kolo bezonis iom da sulkiĝo, kaj mi devis kutimi porti kontaktolensojn kiuj estis preskaŭ brunaj koloroj. Ĉar mi ne estis asociita kun iu ajn, kiu konis intimajn detalojn pri ĉi tiu viro, mi rajtis konservi mian personan armilon: la Wilhelmina, mia nudigita Luger, en pistolujo sub mia maldekstra brako; Hugo, mia svelta stileto, en sia speciala ingo alkroĉita al mia maldekstra mano, por ke kiam mi levis la ŝultrojn, ĝi falu el sia ingo kaj en mian manon, preta por uzi; Pierre, mia eta gasbombo, nestis inter miaj kruroj kiel tria testiko, preta liberigi sian supermortigan gason ene de kvin sekundoj post kiam mi tordas la du duonojn kaj forigos ĝin. Pierre neniam donis al mi multe da tempo por eliri la inferon, sed lia laboro estis subita kaj konstanta.


Montriĝis, ke Thomas Akasano estis la gvidanto de klano en Cosa Nostra. Kial mi devis fariĝi mafiestro, mi ankoraŭ ne sciis, eĉ post unu semajno da studado de la viro. Mi lernis la fonon de Akasano, vidvo, kiu ekstaris de bukmekro al sia nuna pozicio kiel familia estro en antaŭurba Novjorko. En Cosa Nostra li estis konata kiel deca viro. Li ne vundus sian amikon. Li havis egalan temperamenton kaj ofte agis kiel arbitro en aliaj familiaj kvereloj. Onidiroj cirkulis ĉirkaŭ la mafio ke Akasano iam atingos grandecon kiel familia gvidanto. Sed nun, je kvardek ok, li estis konsiderata tro juna por alpreni multe da potenco.


Mi tuŝis mian italan kaj ene de semajno mi sciis tiom pri Tomas Acasano kiel mi sciis AX. Sed tiam mi ne sciis kie li estas, kaj mi ne sciis kial mi fariĝis li. Oni diris al mi, ke Falko klarigos ĉiujn ĉi aferojn dum nia venonta renkontiĝo.


Mi devas klarigi, kia estas la situacio kun ĉi tiuj AX-lernejoj. Kelkfoje ili


kutimas prepari spertan agenton por venonta misio, sed ilia ĉefa funkcio estas trejni novajn AX-agentojn. Verŝajne estas centoj da ili, disigitaj tra la tuta mondo. Sed ili ne longe restas en unu loko. Lokoj konstante ŝanĝiĝas pro evidentaj kialoj. Ĉiu permanenta establado krom AX-ĉefsidejo en Washington povus esti malkovrita kaj infiltrita fare de malamikaj trupoj.


Trejni novajn agentojn estas laboro 24/7. Ili devas ĉiam gardi ĉar ili neniam scias, kiam iu ĵetos kurbbulon al ili. Same estis kun spertaj agentoj, kiuj akceptis novan taskon; ili devis esti pretaj por surprizoj kaj atakoj. Ĝi estis refleksa testo.


Jen kiel mi renkontis Tanjan.


Mi estis ĉe la Flagstaff-loko dum preskaŭ unu semajno kaj havis ĉiujn informojn, kiujn mi povis pri Akasano. De la unuaj du tagoj, mi konstante alivestis min kiel Akasano. Se iu konus Nick Carter, ili malfacile rekonus miajn harojn. La areo ĉirkaŭ miaj ĉambroj estis verda kaj abunda. Mesquite ŝajnis kreski ĉie. Ili estis plenaj de malgrandaj verdaj kudriloj. Ĉiuj vojetoj estis vicitaj per tiuj ĉi arbustoj, kaj iom malproksime malantaŭ ili staris pinarbaro.


Mi ĵus forlasis mian ĉambron post mia lasta informkunveno pri la manĝkutimoj de Tomas Akasano. Tiu ĉi informkunveno estis surbendigita per mia propra magnetofono. Mi lasis la pordon ŝlosita kaj marŝis laŭ la meskite-liniita pado, enspirante la freŝan montan aeron. La aero iomete mordis; ĝi ŝajnis preskaŭ kraki pro kristala klareco. Pluraj nuboj kiel lanugaj kusenoj flosis trans la profunda blua ĉielo. Antaŭe mi vidis grupon de dek du knabinoj, vestitaj per pantaloneto kaj bluzoj, formacie moviĝantan al granda verda kampo malproksime dekstren. Fizika trejnado estis unu el la plej gravaj aspektoj de agenttrejnado. Mi rigardis kun rideto, kiel ili kuris.


La alivestiĝo komencis ŝajni oportuna. Mi eĉ alkutimiĝis al la dikaj lipharoj. Survoje mi pensis pri Tomas Akasano kaj lia rolo en Cosa Nostra. Kaj mi antaŭĝojis renkonti Hawk kaj ricevi miajn demandojn responditajn.


Mi sentis la movadon prefere ol aŭdis ĝin. Elektra ŝargo rapidis trans miajn ŝultrojn kaj mi aŭtomate identigis de kie ĝi venas. Nun mi povis aŭdi ĝin. La mezquitarbusto malantaŭ mi kaj dekstre moviĝis. Necesis sekundo. Tiam mi aŭdis, ke iu rapide alproksimiĝas al mi.


Mi estis preta. Mi ne haltis aŭ ĉesis marŝi. Mi daŭre marŝis senĝene ĝis kiu ajn venis sufiĉe proksime por ke mi faru ion. Tiam mi rapide rapidis.


Mi saltis maldekstren kaj turnis min. La du brakoj, kiuj estis ĉirkaŭvolvontaj ĉirkaŭ mia kolo, elflugis antaŭ mi. Mi etendis la manon kaj kaptis ambaŭ maldikajn pojnojn, poste retropaŝis kaj tiris. Tiam mi rimarkis knabinon kun ĉi tiuj manoj.


Kiam mi tiris, ŝi ekkuris por daŭrigi la forton, sed ŝi estis tirita pli rapide ol ŝiaj kruroj povis porti ŝin. Ŝi ekmoviĝis antaŭen kaj falus, se mi ne tenus ŝiajn pojnojn.


Mi tute turnis min, tirante ŝin kun mi. Kiam mi haltis, mi elpuŝis ŝiajn manojn kaj lasis ilin iri. Dum ŝi marŝis laŭ la vojeto, ŝi turnis sin dufoje kaj poste marŝis rekte en la akrajn kudrilojn de mezkita arbusto. Ŝi mallaŭte ekkriis kaj malaperis malantaŭ arbusto.


Ĉio estis kvieta. Ie en la arbaro mi aŭdis bluan garolon. Ĉirkaŭ mi estis ankoraŭ sugesto de la parfumo de la knabino. Mi movis al la arbusto, sulkante la brovojn. Ĉu ŝi forflugis al loko, kie mi ne vidis ŝin? Eble ŝi suferis.


Mi rememoris, kion ŝi portis. Blanka bluzo, malhelbruna jupo, brunaj moksuloj. Kiel ŝi aspektis? Juna, tre juna, ĝis dudek unu jaroj. Longa brila bruna hararo, vigla suprenturnita nazo, verdaj okuloj, ne tro altaj, ĉirkaŭ kvin futoj kvar, larĝaj kurboj, tre belaj kruroj. Memoro estis bona praktiko por agentoj, ĝi bruligis grashiston de cerbaj ĉeloj. Sed kien ŝi iris?


Mi paŝis al la arbusto kaj komencis ĉirkaŭpaŝi ĝin.


"Hjaa!" ŝi kriegis kaj atakis min de maldekstre, levante sian brakon por karateo, kiun mi supozis, rompos mian klavikon.


Mi pacience atendis ŝin. Ŝi estis malgranda, kiam la bato trafis, mi kaptis ŝian pojnon. Jen kiam ŝi surprizis min.


Ŝi haltigis la svingon meze de la aero, tordis la talion, kliniĝis kaj pafis per la maldekstra piedo. Tiu ĉi bato trafis min ĝuste en la stomakon. Ŝi tiam rapide sekvis kun alia karateokotleto kiun mi devis apenaŭ rompi. Li venis al mi de la flanko laŭ longa arko. Eble ŝi volis detranĉi mian kapon per bato al la kolo. Mi ankoraŭ resaniĝas de la bato al la stomako


kiam mi vidis veni la baton.


Mi eniris, brakumis ŝin kaj tenis ŝin. Ni turnis nin dufoje kaj poste malsupreniris en la molan herbon apud la vojo. Mi kaptis ŝin ĉirkaŭ la talio kaj firme tenis ŝin. Mia vango premis la ŝian. Ŝi tuj ĉesis ataki la supervirinan agenton kaj reiris al tio, kion ŝi plej bone sciis: la kutiman virinan kutimon piedbati, pugnobati kaj grati.


Ŝi diris. - "Lasu min, vi rampanta aĉulo!"


Mi tenis ŝin ĝis ŝi trankviliĝis. Dum ŝi malrapidiĝis en miaj brakoj, mi movis mian vangon sufiĉe for de ŝia por klare vidi ŝian vizaĝon.


"Ĉu vi volas paroli pri ĝi?" Mi demandis.


"Malbenita vi!" ŝi respondis.


Mi tenis ŝin. "Se vi konfesas, ke via atako estis malsukcesa, mi forlasos vin."


"Faru morti!"


"Ore bone. Ni restas la samaj. Ĝi fakte ne estas tiom malbona por mi. Vi estas facile tenebla kaj vi ankaŭ bonodoras."


Ŝi elpuŝis sian malsupran lipon. "Diable," ŝi diris. "Mi ne pensis, ke mi atakus la faman Nick Carter."


Mi levis la brovojn, kvankam ili estis dikaj. "Kiel vi sciis, ke mi estas Nick Carter?"


La paŭdo revenis. Lia lango elstaris nur suficxe por malsekigi liajn lipojn. Incitema rigardo aperis en la verdaj okuloj. Kiam ŝi parolis, ŝia voĉo malpliiĝis.


"Konduku min al via loko kaj mi diros al vi," diris la knabino.


“Ĉu vi povas marŝi? Aŭ ĉu vi volas, ke mi portu vin?”


"Kaj se mi diras, ke mia maleolo doloras?"


Mi prenis ŝin kaj portis ŝin reen laŭ la pado. Ŝi estis pli malpeza ol ŝi aspektis. Ne estis ke ŝi aspektis peza, sed ŝi ja aspektis pli plena ol ŝi efektive estis. Komence mi pensis, ke eble estas ĉar ŝi havas ŝaŭman kaŭĉukon por plenigi tiujn kurbojn, sed nia malgranda lukta matĉo montris al mi, ke ŝi ne bezonas aŭ ricevas tian helpon.


"Vi aspektas pli maljuna ol mi pensis," ŝi diris. Ŝi metis sian kapon sur mian ŝultron kaj rigardis en mian vizaĝon.


"Mi portas alivestiĝon."


“Mi scias tion, stulta. Sed tion mi ne volas diri."


Mi iris al la pordo kaj diris al ŝi meti siajn brakojn ĉirkaŭ mian kolon dum mi eniris. Post kiam ni estis interne, ŝi mallevis la piedojn al la planko, ĉirkaŭvolvis la brakojn mian kolon kaj kuris siajn lipojn laŭ mia makzelo ĝis ŝi trovis miajn lipojn. Ŝia lango enflugis kaj eksteren dum ŝi daŭre premis sian etan korpon kontraŭ mi. Kiam ŝi haltis, estis apenaŭ plumo inter ni.


Mi demandis. - "Via maleolo tute ne doloras, ĉu?"


"Amu al mi, Nick," ŝi respondis. "Bonvolu."


“Via problemo estas, ke vi estas tro timema kaj malfruiĝinta. Vi devas lerni aserti vin. Estu kuraĝa."


"Amu kun mi. Senvestigu min kaj enlitigu min."


"Dankon, sed ne," mi diris. “Eĉ se mi ne havas specialan senton por la sinjorinoj kun kiuj mi enlitiĝas, almenaŭ mi preferas scii kiuj ili estas. Kaj mi vere elektas ami ilin."


"Ĉu vi ne ŝatas min?" La malsupra lipo denove elstaris.


“Vi atakas min. Vi nomas min bastardo. Vi diras al mi, ke mi mortu. Vi diras, ke mi estas pli maljuna ol vi pensis. Kaj tiam vi staras tie kaj demandas min, ĉu mi ŝatas vin. Jes mi ŝatas vin. Sed mi eĉ ne konas vin. "


"Mia nomo estas Tanya. Nun amu al mi.”


Per ĉi tiuj vortoj ŝi premis sin pli proksime kaj denove kisis min. Ĉar ni estis subite malnovaj amikoj, mi decidis, ke mi same bone portu ŝin en la liton.


Dum ŝi kuŝis surdorse kaj rigardis min per siaj longaj okulharoj, aspektante tro senkulpa, ŝi diris: "Niĉjo?"


Mi malbutonumis ŝian bluzon. "Jes, Tanja."


"Vi amindumis multajn virinojn, ĉu ne?"


La bluzo estis malbutonita. Ŝi portis blankan puntan mamzonon kun eta rozkolora rubando en la centro kie la du tasoj renkontiĝis. "Estis unu aŭ du, jes."


"Kiom?"


mi sulkigis la brovojn. “Mi neniam pensis pri tio. Mi ne konservas poentaron."


"Mi vetas, ke vi eĉ ne povas memori la vizaĝojn aŭ nomojn de la plej multaj el ili."


"Ĝuste. Ĉu vi volas foriri?"


Ŝi eligis trankvilan ĝemon. "Ne. Kion vi faras al mi?"


Mi traktis ŝin bone. La mamzono estis forigita kaj ankaŭ la bluzo. Miaj lipoj trovis belajn prunajn cicojn. Ŝi surhavis ŝtrumpojn, kiujn mi zorge forigis, kunportante ŝiajn mokasinojn. Kaj poste la jupo. Estis facile.


Ŝiaj manoj moviĝis super mia brusto. Ŝi daŭre fosis siajn kalkanojn en la liton ĝis ŝi ĝemis.


"Bonvolu!" ŝi ĝemis. "Nick, karulo, mi pensas, ke mi ne povas atendi multe pli longe."


Ŝi portis belan paron da pulvorbluaj puntaj bikinkalsonoj. Mi enŝovis miajn dikfingrojn en mian zonon. Mi jam komencis senti brulan senton en mia malsupra dorso.


Mia dikfingro estis sub la zono kaj mi komencis malsuprentiri mian kalsonon. La rando jam pasis la mola velura pajlo inter ŝiaj kruroj, kiam mi vidis ion alian.


Ĝi estis metalo. Kiam mi malsuprentiris mian kalsonon plu, mi vidis la kanon de pafilo. Li kuŝis plate sur ŝia haŭto kaj dum mi tiris la kalsonon preter li, li elsaltis kaj celis rekte al mi.


Kaj tiam li laŭte pafis. Instinkte mi ekstaris kaj rigardis min. Nenie estis kuglotruo.


Tanja ridis. "Se vi povus vidi vian vizaĝon," ŝi diris. Poste ŝi eksidis sur la liton kaj prenis la telefonon. Ŝi markis la numeron kaj atendis.


Mi metis miajn manojn sur miajn koksojn kaj rigardis ŝin. La fajro, kiun mi sentis en miaj lumboj, nun estingiĝis.


Tanja balancis la kapon al mi. "Mi estas nova agento kun AX," ŝi diris. "Estas bone, ke mia pafilo estis ŝarĝita per blankaĵoj, alie vi estus tute morta."


Ŝi turnis sian atenton al la telefono. "Jes? Ĉi tiu estas Tanya. La kalsonpafilo estis provita kaj funkcias bonege."


Mi elprenis cigaredon kaj ekbruligis ĝin.


Tanja pendigis kaj tuj markis la numeron denove. Ŝi atendis, elblovante sian bruston, frapante la ungojn kontraŭ la dentoj. Nun ŝi ne rigardis min. Tiam ŝi diris: “Jes, sinjoro. Mi kontaktis sinjoron Carter."


Dua ĉapitro.


Kiam Tanja pendigis la telefonon, la cigaredo estis preskaŭ finita. Ŝi atingis sian mamzonon kaj ĉirkaŭvolvis ĝin, kroĉante ĝin en la dorson.


"Mi laboros kun vi pri ĉi tiu tasko, Nick," ŝi diris, farante lastminutajn ĝustigojn por plenigi la mamzonajn tasojn.


Mi diris. - "Ho?" Mi sentis, ke mi estas uzata. Mi ne ofte havis ĉi tiun senton. Kaj ĉi tiu sento ne vere ĝenis min.


Mi diris, "Mi pensas, ke ni havas nefinitajn aferojn ĉi tie."


Ŝi palpebrumis dum ŝi surtiris sian bluzon kaj komencis butonumi ĝin. "Fakte?"


"Kion ni komencis antaŭ ol via pafilo trafis min."


"Ho." Ŝi grimpis de la lito kaj komencis tiri siajn ŝtrumpojn. “Vi estas bela kaj ĉio, Noĉjo. Sed finfine mi estas nur deknaŭjara. Kaj vi... estas pli ol tridekjara, laŭ mia kompreno, ĉu ne? Vi vere estas tro maljuna por mi. Neniam fidu al iu ajn pli ol tridekjara kaj ĉio tio. Mi vere preferas pli junajn virojn." Ŝi ridetis rapide. "Ne ofendo?"


Mi estingis mian cigaredon. “Ne ofendo, Tanya. Sed Falko devas havi diable bonan kialon parigi min kun iu tiel juna kaj nesperta kiel vi.”


Ŝi frostiĝis kaj rigardis min kun fajro en la okuloj. "Mi pensas, kio ĵus okazis montras, ke mi ne estas tro malsperta."


Mi iom pensis — ŝi pravas.


Mi ridetis al ŝi. "Bone, sed komencu iomete respekti viajn maljunulojn."


Komence ŝi nur rigardis min, ne sciante kiel preni ĝin. Tiam la anguloj de ŝia buŝo kurbiĝis en sian propran rideton. Ŝi mallonge riverencis al mi.


"Kion ajn vi diras, sinjoro."


"Ni iru vidi Falkon."


Tanja kondukis min laŭ la vojo al la trejna kampo. La knabinoj, kiujn mi vidis pli frue, saltis. Atinginte la randon de la kampo, ni deturnis la padon kaj marŝis laŭ la mola herbo. Mi povis vidi Hawkon malproksime antaŭe. Li staris apud la trejnaj knabinoj, la manojn en la poŝoj de sia bruna mantelo. Li turnis sin por rigardi nin promeni.


"Jen li, sinjoro Falko," diris Tanja.


"La alivestiĝo aspektas tre bone, Carter," diris Hawk.


Lia ledeca vizaĝo aspektis strange hejme ĉi tie en la monta sovaĝejo. La okuloj ekzamenis min zorge, poste rigardis al Tanja kaj denove turnis sin al kie la knabinoj trejniĝis. Li eltiris unu el siaj nigraj cigaroj el sia ĉemizpoŝo, senŝeligis la celofanon kaj metis unu finon inter la dentoj. Li ne lumigis ĝin.


"Sinjoro," mi diris. “Kial Tomaso Akasano? Kial tia juna knabino kiel Tanja?


Hawk daŭre rigardis la knabinojn. “Heroino, Carter. Kion vi scias pri li?


Antaŭ kelkaj monatoj estis mallongaj informoj pri tio. Sekaj faktoj. Ĝis ĉi tiu punkto, mi supozas, ke mi sciis tiom aŭ tiom malmulte pri ĝi kiel ĉiuj aliaj. Mi demandis min, ĉu Hawk provas min, provante ekscii, ĉu mi efektive legis la raportojn senditajn de ĉefstabejo.


Mi fermis la okulojn ĝis ĉiuj faktoj kaj formuloj estis en mia kapo. "La kemia konsisto de heroino estas C21, H23, NO5," mi diris. "Ĝi estas senodora, kristala amara pulvoro derivita de morfino kaj uzata kurace por malpezigi bronkiton kaj tusojn. Sed ĝi estas dependiga; ĝi povas esti snufita kiel neĝo aŭ injektita rekte en la sangocirkuladon kiel solvo. Ĝi estas solvebla kaj en akvo kaj alkoholo. ." Kiel mi fartas?"


"Ĉu vi faris vian hejmtaskon?


Carter," Hawk diris. Li turnis sin ĝuste por rigardi min. La nigra pugo de la cigaro estis ankoraŭ kroĉita inter liaj dentoj. La knabinoj ŝanĝis al push-ups.


"Dankon, sinjoro," mi diris. Se Hawk testis min, mi evidente trapasis.


"Bone," li diris. “Tio estas heroino. Nun mi diros al vi, pri kio li kapablas. Kiel vi sendube scias, niaj soldatoj en Vjetnamio misuzas drogojn."


"Sinjoro?" - interrompis Tanja. "Ĉu heroino ne estas vendita malkaŝe en Saigon?"


Hawk kaj mi rigardis Tanjan. Ŝi mallaŭte ridetis al ni.


Hawk daŭrigis. "En Saigon, kiel Tanya notis, heroino estas facile havebla. Pura heroino aĉeteblas kontraŭ tri dolaroj po botelo; la sama botelo ĉi tie en Usono kostus tricent dolarojn. Kiel rezulto, estas pliiĝo en morteco. inter soldatoj pro superdozoj.Kaj ĉi tiu materialo estas ne nur vendita en mallumaj stratetoj kun sekretaj interkonsentoj; ĝi povas esti aĉetita petante ĝin en la superplenaj merkatoj de Cholon aŭ blokoj for de la USO sur la Strato de Floroj en la centra Saigon. "


Hawk turnis reen al kie la knabinoj faris profundajn genufleksojn. "La Subkomitato pri Junula Delikteco komencis enketon pri ĉi tiuj GI-mortoj. En unu 30-taga periodo, en Saigon sole, enketistoj identigis tridek tri superdozajn mortojn. Kaj kiam la enketo estas finita, la mortokvanto estas atendita atingi kvindek. monate."


Hawk tiris la cigaron el siaj dentoj. Li zorge studis ĝin serĉante alumetojn en siaj poŝoj. Li eltiris alumeton, ekbruligis ĝin kaj tuŝis la finon de la cigaro. La aero ĉirkaŭ ni nebuliĝis pro la odoro de la cigarfumo de Hawk. Kiam li eklaboris, li diris, "La drogproblemo en Vjetnamio atingis nekredeblajn nivelojn. Ĉiuj sekcioj laboris pri la problemo: Army- kaj Mararmea inteligenteco, la CIA, la FBI kaj Senato-subkomisionoj. Ĉiuj kolektitaj informoj estis transdonitaj per kanaloj. en AX. Ĝi kostis al ok agentoj iliajn vivojn, sed ni spuris la materialon. Ni scias, ke ĝi venas el Turkio. Spurante ĝin, ni eksciis, ke ĝi venas al Saigon el Mandalay en Birmo. Ni iris reen al Calcutta kaj poste de Nov-Delhio en Hindio, al Karaĉio en Pakistano, per ŝipo trans la Golfon de Omano, tiam trans la Persan Golfon, supren laŭ la Tigriso al Bagdado en Irako, tiam per aviadilo al Istanbulo, Turkio." La akcipitro subite eksilentis.


Mi rimarkis, ke la knabinoj kuŝas surdorse, tordante la krurojn kiel pedalojn sur biciklo. Mi demandis al Hok, "Ĉu vi pensas, ke la fonto de la heroino estas en Istanbulo?"


Hawk balancis la kapon. "Kvin el la ok agentoj, tri CIA-agentoj kaj du mararmeaj spionoficiroj estis mortigitaj en Istanbulo. Eble de ĉi tie venas heroino, sed la rilato venas de aliloke. Ĉiuj agentoj nomis unu personon. Rosano Nicoli. Sed kiam ajn la agento komencis demandi demandojn pri ĉi tiu viro, li baldaŭ estis trovita flosanta vizaĝo malsupren en la Nigra Maro. La mortokaŭzo estis ĉiam la sama - dronado. Kaj la nekropsio ĉiam malkaŝis superdozon de heroino."


Mi turnis la nomon. Rosano Nicoli. Akcipitro blovis fumon super li. Tanja silente staris apud mi. Mi diris, “Do kiu estas Thomas Akasano? Li devas esti ligita al ĉio ĉi ie."


Akcipitro kapjesis. “Vi akceptis la rolon de Akasano ĉar vi infiltros la mafion. Ni scias ke Cosa Nostra estas la organizo malantaŭ la liverado de heroino al Saigon."


"Mi komprenas," mi diris. "Kaj mi pensas, ke mi iros kien la provizo efektive komenciĝas."


"En Sicilio," Hawk diris. “Vi ne devos zorgi pri malkovro de la fonto de via alivestiĝo; Thomas Akasano estas tute morta. Kiel por kiu li estas, li estas la nura persono kiu estas konsiderita proksima amiko de Rosano Nicoli."


Tria ĉapitro.


Hawk turnis sian dorson al la trejnaj knabinoj. Li rigardis norden, kie la montopintoj estis kovritaj de neĝo. La nigra pugo de la cigaro estis ankoraŭ kroĉita inter liaj dentoj.


"Ni lernis ion pri Rosano Nicoli," li diris. “Unue, ĝi regule veturas per aviadilo de Palermo en Sicilio tien kaj reen al Istanbulo. Antaŭ ol niaj agentoj estis mortigitaj, ĉiu el ili devis raporti la samon. Nicoli estas la estro de la "familio" aŭ "branĉo" de La Cosa Nostra en Sicilio."


Tanya diris, "Do li devas esti malantaŭ ĉi tiu heroino venanta en Saigon."


Akcipitro daŭre rigardis la montojn. “Estas tre verŝajne. Antaŭ iom da tempo li pasigis kvin jarojn en Ameriko. Estis raportite ke li iam estis altranga membro de la maljuna Capone-familio en Ĉikago, tiam li estis asociita kun Raul (Kelnero) Dicka, kiu sekvis Frank. Clitti kiel estro kiam Capone iris en malliberejon." Li paŭzis sufiĉe longe por rigardi min, lia sulkiĝinta leda vizaĝo senesprima. "Kelkaj el ĉi tiuj nomoj nenion signifas.


ĉu vi aŭ Tanja. Ili estis antaŭ via tempo."


Li elprenis la cigaredon el sia buŝo kaj tenis ĝin proksime dum li parolis. Liaj okuloj rerigardis al la montopintoj.


“Ĉi tiu Nicoli iris kun Joseph Boranko de Broklino al Fenikso, Arizono. Boranco fermis la plej grandan parton de la Sudokcidento, kaj Nicoli pensis, ke li ricevos pecon de ĝi. Li estis tre seniluziigita. Estis ambicia juna viro en la organizo nomita Carlo Gaddino kiu pritraktis dek naŭ kontraktojn por Cosa Nostra. Li funkciigis el Las Vegas kaj estis tiu kiu alportis la vivon kaj karieron de Boranko al fino. Dutuba ĉaspafilo estis uzita, unu pafo forigante la frunton kaj maldekstran okulon, la alia forigante la mentonon kaj duonon de la kolon."


La verdaj okuloj de Tanjo tremis iomete.


"Gaddino klarigis siajn celojn," Hawk daŭrigis. "Li transprenis ĉiujn operaciojn en Ameriko, kaj li postkuris Nicoli ĉar Nicoli estis ligita al Boranco. Nicoli kredis ke la klimato en Ameriko fariĝis tro varma. Li foriris al Sicilio la tagon post la granda kaj abundega entombigo de Boranco. Lia ideo estis resti tie sufiĉe longe por slutte pacon kun Gaddino."


"Kaj li de tiam ne estis en Ameriko?" Mi demandis.


Hawk balancis la kapon. "Ne. Post kiam li foriris, Gaddino vere ekmoviĝis. Li lasis spuron de korpoj ĉie en Ameriko. Kontraktoj estis subskribitaj kun familiaj estroj en Los-Anĝeleso, Broklino, Filadelfio, Ĉikago kaj preskaŭ ĉiu grava grandurbo en la lando. Hejma. por du. jarojn li estis la senkontesta gvidanto de la nacia La Cosa Nostra. Li povis havigi esti malavara, do li ne puŝis la kontrakton kontraŭ Rosano Nicoli. Ĉiuj prosperis, inkluzive de Nicoli."


Estis paŭzo. Mi rimarkis, ke la knabinoj finis siajn ekzercojn kaj forkuras la kampon. Akcipitro daŭre rigardis la montojn. Tanja rigardis min.


La cigaro estis faligita sur la herbon kaj frotita sub la ŝuon de Akcipitro. Li turnis sin al mi. Estis profunda zorgo en liaj okuloj.


“Multaj homoj ne rimarkas, Carter, kiom vere larĝa estas la atingo de La Cosa Nostra. La metodoj, kiujn Carlo Gaddino uzis por kapti potencon, simple ne funkcios hodiaŭ.


Mi kapjesis konsente. “Estus tro da diskonigo nun, se la estro de ĉiu grava urbo estus mortigita. La FBI venintus al li tiel rapide ke li ne scius kio trafis lin."


"Ĝuste. Estas unu plia afero. Kvankam Cosa Nostra disetendiĝis en la plej multaj lokoj, ekzistas unu en kiu ili retiriĝis. Narkotaĵoj. La Narkotika Oficejo fariĝis malmola kontraŭ drogkomercistoj familioj. Do, kvankam ili kontrolas la plej grandan parton de la heroino. importado, familioj ĉiam pli forlasas la pograndan drogmerkaton en Ameriko en favoro de nigruloj kaj la puertorika submondo."


Tanja sulkigis la brovojn. "Do kial ili liveras heroinon al Saigon?"


"Ne ili, mia kara, sed nur Nikoli."


Ĉapitro Kvar


Akcipitro staris meze de herba kampo kaj eltiris alian cigaron el sia poŝo. Liaj okuloj renkontis la rigardon de Tanja, kiun mi ne tute komprenis. Li malrapide kapjesis.


Ŝi ridetis al mi. "Se vi sinjoroj pardonos min, mi havas rendevuon."


"Kompreneble," mi diris.


Ni rigardis ŝin foriri kaj ĝi estis pli promeno ol promeno. Mi demandis min, ĉu tio estas por mi avantaĝo aŭ ĉu ŝi ĉiam estis tia. Ne vere gravis, mi estis pli ol tridekjara kaj verŝajne tuj ĉirkaŭ la angulo.


"Ĉarma fraŭlino," Hawk diris. “Brila menso. Ŝi estos utila asistanto en ĉi tiu tasko, Carter."


"Jes sinjoro." Mi ankoraŭ ne komprenis, kian taskon mi povus havi. "Ŝi ŝajnas tamen tre juna."


“Nepre, Carter. Ĉu vi matenmanĝis?


"Ne, sinjoro."


Li prenis mian manon. "Do ni iru al la komisariato kaj vidu, kion ili povas akiri por ni."


Ni promenis sur la herbo. Li tenis la nelumigitan cigaron inter la dentoj. La malhelaj nuboj supre tute blokis la sunon. Ni ambaŭ levis niajn jakkolumojn dum ni marŝis sur la padon.


Ĉe la pordo de la Komisaro, Yastreb lasis instrukciojn, ke Tanja bezonas sciigi kie ni estas. Ni prenis la pletojn kaj marŝis tra la vico, ŝarĝante la pletojn kun kirlitaj ovoj, terpomoj, kolbaso kaj poto da nigra kafo.


Dum ni sidiĝis por manĝi, Hawk verŝis tason da kafo. "Kie estis Nikoli?" - li subite diris.


Mi devis pensi. "Rosano Nicoli" Li komencis buterumi la rostpanon. “Dum Cosa Nostra disvastiĝis tra Usono, Rosano Nicoli restis en Palermo. Li ankaŭ prosperis, sed neniam faris pacon kun Carlo Gaddino. La aferoj iris bone dum kelkaj jaroj kaj poste antaŭ du semajnoj io okazis. "


Mi demandis. - "Nikolo revenis al Ameriko?"


Li balancis la kapon. "Carlo Gaddino estis tre mistere trovita en la saŭno de sia privata klubo. Estis dek naŭ kuglotruoj en lia kapo. Kompreneble, neniu aŭdis la pafojn. Antaŭ naŭ tagoj okazis granda kaj grandioza entombigo.”


La manĝaĵo estis bona. Mi ne bezonis longe por engluti ĝin. "Ŝajnas, ke Nicoli provas malbari la vojon por sia reveno," mi diris.


"Tre eble." Li etendis al mi sian forkon. “Carter, ni jam havas ok mortintajn agentojn. Mi ne volas, ke vi estu numero naŭ. Mi rakontos al vi kion tiuj ok agentoj donis al ni antaŭ ol ili estis mortigitaj."


Mi sidiĝis, trinkante mian kafon.


“Kiel mi diris, Nicoli vojaĝas inter Palermo kaj Istanbulo. Kaj li faris kelkajn interesajn amikojn. Dum en Istanbulo, li konservis firmaon kun bonkonata turka komunisto nomita Konya. Li ankaŭ havas konstantan kunulon kie ajn li iras, ĉinan viron nomitan Tai Sheng, kiu estas altranga membro de la Ĉina Popola Respubliko. Fakte, li estas unu el iliaj aspilotoj kaj estas moknomita la Flugila Tigro. Ni pensas, ke li havas grandan influon al Nicoli, kaj krome, Akasano, kiun vi nun personigas, estas la plej proksima amiko de Nicoli.”


Ni finis manĝi. Krom ni ĉi tie estis du belaj fraŭlinoj. Ili estis en la malproksima angulo, flustrante. La Komisariato estis la sama kiel ĉiuj aliaj en la AX-instruejoj. Pale verdaj muroj, kirurgie puraj, glataj kahelaj plankoj, malgrandaj rondaj tabloj kun molferaj seĝoj. Knabinoj kaj virinoj elektitaj por trejnado estis postulataj por labori kiel servistinoj, kuiristoj kaj vazlaviloj. Ĝi estis parto de la disciplino.


Falko kaj mi sidiĝis, trinkante nian kafon. Li eltiris trian cigaron kaj metis ĝin inter la dentoj. Li ekbruligis ĉi tiun. Mi eltiris unu el miaj orpintaj cigaredoj.


Dum ni fumis, mi diris: "Ĉu ni scias ion pri ĉi tiu Tai Sheng: lia fono, kial li estas tiel altranga membro de la Popola Respubliko?"


La vizaĝo de akcipitro restis pasiva. “Ni scias kelkajn aferojn. Li verŝajne organizis la Ĉinan Komunistan Aeran Forton, kiu helpis movi Ĉiang Kai-ŝek de kontinenta Ĉinio al Tajvano. Supozeble, li ofte parolas kun neniu krom Mao Tse-tung mem."


Fajfilo eskapis miajn lipojn. Tai Sheng komencis impresi min.


"Post ricevi la plej altan medalon de Ruĝa Ĉinio de Mao Tse-tung, Sheng helpis organizi la fabrikan produktadon de ĉasaviadiloj kaj, en postaj jaroj, misiloj." Akcipitro blovis nubon da cigarfumo al la plafono. “Kiel Nicoli, li aĝas ĉirkaŭ kvindek kvin jarojn kaj havas grandajn ambiciojn. Ni pensas, ke li persone reĝisoris la heroinvojon de Istanbulo ĝis Saigon. Nicoli disponigis la ĉefurbon kaj ricevis la plej multajn el la avantaĝoj."


Mi studis lin, sulkante la brovojn. “Kun heroino vendata por tri dolaroj botelo en Saigon, la profitoj de Nicola ne povas esti tiom grandaj. Li devus esti maltrankvila, ke li povas ricevi centoble pli en Usono.”


“Kredu min,” Hawk respondis, “ĝi ĝenas lin. Sed eĉ je tri dolaroj po botelo, li faras 100-procentan profiton."


Mia nekredemo ŝajnis iom distri lin. Kiam li denove parolis, venis al la menso la raporto pri heroino.


“En Usono, unu unco da heroino alportos sep mil dolarojn. La plej multaj heroinsendaĵoj venantaj ĉi tien originas de Turkio, aŭ rekte aŭ tra Meksiko kaj Kanado. Kompare kun tio, kion ili pagas por ĉi tiu produkto en Turkio, ĝi povas esti vendita en Usono por profito de tri mil procentoj. Tio estas la ĉefkialo kial drogkontrabando estas tiel enspeziga por multaj."


Ĉio estis en la raporto. Akcipitro elfaris negravan riton, uzante la randon de la cindrujo por puŝi la cindron de la pinto de la cigaro. Li ŝajnis profunde enpensita.


"Ok agentoj, Carter," li diris mallaŭte, rigardante la cindrujon. “Iliaj vivoj estis pagitaj pro via tasko. Mi diros al vi, kiajn informojn oni akiris je tia kosto. Ni kredas, ke La Cosa Nostra en Ameriko nun estas sengvidanto. Organizita krimo estas preskaŭ neaktiva lastatempe; ĉio ŝajnas trankvila. Mi pensas, ke Rosano Nicoli donis la ordonon mortigi Carlo Gaddinon, kaj tiu ordono estis plenumita de iu asociita kun la Ĉina Komunista Partio en Usono, laŭ la ordoj de Tai Sheng. AX ankaŭ kredas ke Rosano Nicoli intencas transpreni organizitan krimon en la Ŝtatoj, kaj jam komencis provi eltrovi kiu subtenos lin kaj kiu kontraŭos lin. Tai Sheng uzis amerikajn insidmurdistojn de la Ĉinkvartaloj de grandaj grandurboj por mortigi iujn ajn kontraŭulojn de Nicola. Nicoli estas miopa; li povas nur vidi kiom grandegaj estas la profitoj el heroinkontrabandado en Usonon. Li vere kredas, ke li uzas Tai Sheng kaj la ĉinajn komunistojn por helpi lin transpreni la Ŝtatojn.


kiel disponigado de itinero por heroino de Istanbulo ĝis Saigon. Sed kio efektive okazos estas, ke Nicoli fariĝos marioneto de la ĉina komunisto, se li ne estas jam tia. Estas evidente ke la Chicoms volas demoraligi amerikajn soldatojn en Vjetnamio, sed preni kontrolon de organizita krimo en Usono utiligante Nicoli kiel fronton estus kiel transpreni General Motors en Pekino."


"Do mia tasko estas malhelpi ĉi tion okazi," mi diris.


"Parte. Vi devas proksimiĝi al Nicoli por maldaŭrigi lin, mortigante lin se necese, kaj la fluo de heroino de Istanbulo ĝis Saigon devas ĉesi."


Mi kapjesis. “Do kial la alivestiĝo? Kiu estas tiu Thomas Akasano, kiu mi asertas esti? Kiel li mortis?


"Via imito de Akasano estas nia sola ŝanco," Hawk diris, studante la brilan pinton de sia cigaro. “Thomas Acasano estis la lojala aliancano de Nicoli sur la Orienta marbordo. Li havis multe da pezo super Nikola, kion Tai Sheng ne ŝatas. Kiom ambaŭ de ili estas koncernaj, Akasano estas supozeble daŭre vivanta."


"Mi komprenas. Kaj kiel li mortis?"


Jen kion Hawke malkaŝis.


AX-agentoj observis ĉiujn eĉ malproksime ligitajn al Nicoli ekde kiam Gaddino estis pafita en tiu saŭno. La agento asignita al Akasano estis bona viro nomita Al Emmett. Al intencis fari pli ol nur observi sian viron. Li bezonis alproksimiĝon al Nikoli, kaj li decidis ke ĝi estis Akasano. Tial li tro alproksimiĝis.


Li certe pensis pri tio tiutempe multe. Li verŝajne revenis en la lastaj tagoj kaj provis eltrovi kie li faris sian eraron. Tiam oni devis fari decidon. Ĉu li diru al AX HQ ke li estis malkovrita? Ĉi tio signifus, ke li estus tirita de la kazo kaj alia agento transprenus. Kaj ĝuste kiam li estis tiel diable proksima.


Al Emmett estis bona. Kio apartigis usonajn agentojn de tiuj de la komunista mondo estis sendependa agado. Agentoj kiel Al ne sekvis iujn ajn instrukciojn. Ĉiu kazo estis individua, kaj li traktis ĝin kiel li mem vidis ĝin. Tial, li ne informis ĉefsidejon ke li estis malkovrita. Li daŭre sekvis Akasano'n.


Kiam Tomas Acasano eksciis, ke oni lin sekvas, li tuj sendis kodigitan telegramon al Palermo demandante kion fari pri tio. La respondo venis en unu frazo. Agento AX devus esti mirita.


Kutime, post kiam persono atingis la altecon de Akasano, la proceduro estis simpla. La murdinto estos kontaktita kaj kontrakto estos finita. Sed ĉi tiuj ne estis normalaj tempoj. Gaddino estis morta kaj ankoraŭ ne frostigita en sia tombo. Organizita krimo estis, almenaŭ provizore, sengvidanto. Sendube estos potencbataloj ene de familioj por vidi kiu eliras super. Kiel rezulto, neniuj murdintoj povus esti fiditaj. Gaddino mem komencis kiel Las Vegas dungomurdisto, kaj ĉiuj en la organizo sciis ĝin. Estis multaj ambiciaj junuloj, kiuj pensis, ke ili povas preni la gvidan pozicion same kiel li.


Akasano sciis ke Nicoli laboras tro forte, farante tro multajn planojn, kaj estis preskaŭ preta reveni al la Ŝtatoj. Neniu fia AX-agento povas krevigi ĉion. Kaj ĉar neniu povus esti fidinda, Akasano devus trakti la agenton memstare.


Al-Emmett sciis kiam la telegramo alvenis ordigante sian propran ekzekuton. Kaj li sciis, kion ĝi diras. Sed lia ĉefa zorgo estis la kodo. Se AX-ĉefsidejo havus kaj la telegramon senditan de Akasano kaj la telegramon resendita al Nicola, la kodo povus esti rompita, kio estus utila estonte kiam mesaĝoj estus senditaj inter bandaĉestroj.


Tri noktojn post kiam Acasano ricevis la telegramon de Palermo, Al foriris al Long Island. Akasano havis grandegan domon, same kiel luksan apartamenton en Novjorko, kiun li prizorgis por sia amatino. Do Al iris tien nokte. Li estis ricevonta telegramon ordonantan sian propran ekzekuton, kaj ankaŭ kopion de tiu sendita de Akasano.


Neĝis tiun nokton. Li parkis unu blokon for kaj marŝis, aŭskultante la krakadon de siaj botoj en la neĝo. Li alportis ŝnuron kun tribranĉa hoko ĉe la fino. Kun tio, estis facile grimpi la dekdu-futan altan betonmuron kiun Akasano konstruis ĉirkaŭ la domego.


Dum Al kuris trans la grandan korton, li sciis, ke li lasas spurojn en la neĝo. Ili estos malkovritaj poste. Ĝi ĝenis lin ĝis la malantaŭa pordo de la domo. Tiam li trankviliĝis vidante, ke denove neĝas. Freŝaj neĝeroj kovros liajn spurojn.


Li eniris la domon kaj direktis sin al la kaverno kun krajona fulmo. Trovi la du telegramojn ne estis malfacile. Tro facila. Ili estis en la tria tirkesto de la skribotablo, ĝuste tie supre. Nur kiam Al enŝovis ilin en la poŝon de sia manto, li rimarkis, ke li estis kaptita.


Akasano, kompreneble, atendis lin.


lia. Li atendis en la proksima biblioteko. Dum Al enpoŝigis la telegramojn kaj direktiĝis al la pordo, Akasano eniris la apudan pordon kaj ŝaltis la lumon.


Li demandis. "Vi trovis tion, kion vi serĉis?"


Al ridetis. "Estis pli facile por mi, ĉu ne?"


Akasano tenis .38-kalibra Smith & Wesson. Li signis Al al la pordo. “Mia aŭto estas en la garaĝo, kamarado. Vi veturos la aŭton."


"Ĉu vi timas malpurigi la domon?"


"Eble. Ni iru al".


La du viroj piediris eksteren kaj direkte al la varmigita garaĝo kie brila nova Lincoln Continental estis parkumita. Akasano direktis .38 kalibron revolveron al Al kaj donis al li la ŝlosilojn.


"Kie?" - demandis Al kiam la Kontinenta ekfunkciis. Akasano sidis en la malantaŭa sidloko, .38-kalibra pistolo premita al la malantaŭo de la kapo de la agento.


“Ni faros ĉi tion klasika sukceso, amiko. Ni veturu laŭ la marbordo de Nov-Ĵerzejo. Mi metos dampilon sur ĉi tiun vergon, por ke mi ne ĝenu la najbarojn. Ĝi estos kuglo al la templo, iom da pezo kaj malvarma Atlantiko."


Al veturis la Kontinentalon. Ĝis nun Akasano ne provis resendi la telegramojn. Eble li volis, ke ili iru al Atlantiko kun Al.


Kiam ili atingis malhelan kaj dezertan areon sur la Nov-Ĵerzeja marbordo, Akasano ordonis al Al ĉesi.


"Estas betonaj blokoj en la kofro," li diris. “Kaj rulo da drato. Vi trovos la ŝlosilon sur la sama ringo kiel la ŝaltilo."


Al malfermis la kofron. Akasano staris apud la bathalto, .38 ankoraŭ celis la agenton. Tiam estis nur unu afero en la kapo de Al. Kiel li povus liveri telegramojn al la ĉefsidejo de AX? Estis grave ke AX havis ĉi tiun kodon. Kaj Akasano ne povis resti viva por rakonti pri tio ĉi al Nikoli. Se tio okazus, la kodo simple estus ŝanĝita.


Kiam Al levis la kovrilon de la kofro, la lumo ekbrulis. Li vidis kvin betonajn blokojn kaj bobenon da drato. Li sciis, ke ne estos facile kun Akasano. Li grimpis internen kaj kaptis la betonan blokon.


"Unue draton, kamarado," diris Akasano.


Per rapida movo, Al ĵetis la blokon de la kofro al la kapo de Akasano. Akasano balanciĝis flanken. La bloko glitis de lia kapo. Sed li sukcesis elpremi du pafojn el la .38-subpremanto. La pafoj sonis kiel aerpistolpafoj. La betonbloko trafis kun sufiĉe da forto por frapi Akasano'n de ŝiaj piedoj.


Sed la pafoj estis faritaj sukcese. Al-Emmett duobliĝis kiam ambaŭ kugloj trafis lin en la stomakon. Li kaptis la ŝipon de la Continental por subteno.


Akasano forte batis la neĝon. Nun li provis eksidi. Al, tenante sian sangantan stomakon per ambaŭ manoj, stumblis pro la gangstero kaj falis sur lin. Liaj manoj palpis ĉirkaŭ lia kovrita brako ĝis li trovis la pojnon de la pistolo.


Akasano subite viviĝis. Ili luktis kaj ruliĝis en la neĝo. Al provis formeti la pafilon. Akasano provis genuigi la agenton en la vundita stomako.


Ree kaj ree Al pugnobatis la gangstron en la vizaĝon kaj kolon. Sed li malfortiĝis; ne estis forto en liaj batoj. Li koncentriĝis sur la pojno de la pistolo, frapante ĝin senutile en la neĝon. Akasano ne sidis senlabore. Li daŭre batis la flankojn kaj bruston de Al, provante ricevi evidentan trafon en la stomako. Kaj la batoj komencis preni sian paspagon.


Tiam Al enprofundigis la dentojn en la pojnon de la pafilo kun la tuta forto, kiun li restis. Akasano kriegis pro terura doloro, kaj la .38 falis sur la sangomakulita neĝa bordo. Al rapidis al li kaj kaptis lin en la brakon dum Akasano piedbatis lin en la stomakon.


Aŭdiĝis neniuj sonoj krom la peza spirado de la viroj kaj la krakado de la neĝo dum ili ruliĝis tien kaj reen trans ĝi. Ĉar la horo estis malfrua kaj la strato malofte estis uzata, neniuj aŭtoj pasis preter la parkumita Kontinenta.


Al-Emmett kuŝis surdorse, svingante per .38-kalibra revolvero. Akasano eksaltis kaj stumblis al la agento, ŝvebante super li kiel grandega urso. Al pafis unufoje, poste denove. Ambaŭ kugloj eniris la bruston de la bandito. Li staris tie kun la okuloj kaj la buŝo malfermitaj, ne kredante, kio ĵus okazis. Tiam liaj okuloj malklariĝis kaj li falis.


Al tiris la doloran, sangantan korpon sur la piedojn. Li faligis la .38 en sian mantelon poŝon. Kaptante la banditon je la brakoj, li sukcesis treni lin en la malantaŭan sidlokon de la Kontinenta. Li puŝis Akasano'n enen, poste fermis la kovrilon de la kofro kaj stumblis en la konduksidlokon.


Li sciis, ke li mortas. La kugloj estis zorge metitaj en ĝi. Kaj tro multe da sango perdiĝis. Li sukcesis komenci la Kontinentan kaj veturis rekte al la AX-filio en Nov-Ĵerzejo.


Akasano estis morta antaŭ ol Al alvenis tien. Ili devis eltiri Al el la aŭtomobilo, en kiu li falis sur la stirilon. Neniu scius ke li


estus vundita, se li ne trafalus sur la ŝtupojn de la konstruaĵo kaj falus sur la sojlon. Li tuj estis portita al proksima hospitalo.


Eĉ tiam, li ne lasus ilin trankviligi lin aŭ konduki lin al la operaciejo. En murmuranta voĉo, li rakontis al ili lasi lin vivanta ĝis li povus paroli kun Hawk. Telefonvoko estis farita kaj Hawk estis sur speciala luita aviadilo de Washington, D.C. Kiam li alvenis al la hospitalo, li estis rapidis al la litrando de Al Emmett.


Anhelante, Al diris, ke tio estis la unua vera sukceso en la kazo. Li rakontis al Hawk pri la du telegramoj kaj kiel la kodo devis esti rompita. Tiam li eksilentis.


Falko staris kaj legis la telegramojn. Poste, kiam la kodo estis finfine deĉifrita, li eksciis, ke unu el tiuj telegramoj enhavas multe pli ol nur aliron al la kodo. Rosano Nicoli donis al Acasano certajn instrukciojn. Li devis fari liston de tiuj familianoj, kiuj prenos la flankon de Nikola, kaj liston de tiuj, kiuj ne farus. Ĉar tio estis tre sekreta listo, Akasano liveris ĝin persone al Palermo.


Akcipitro staris super Al-Emmet kiam la agento kolektis siajn fortojn. Al tiam signis ke Hawk klinu sin pli proksimen.


"T-estas... knabino," diris Al per tre malforta voĉo. “Ŝi estas tro juna... por Akasano, ŝi apenaŭ havas dek naŭ jarojn. Li... provis impresi ŝin per sia propra loĝejo. Pagita de li. Ŝi... rifuzis. Ŝi jam havis koramikon. Tiam... la ulo trafis trafikakcidenton. Ambaŭ kruroj estas rompitaj. Akasano translokiĝis kun... knabino. Li superŝutis ŝin per dolĉaĵoj kaj floroj. Filmis ĝin... la plej bonajn lokojn. Ŝi ne estas... tre saĝa. Impresa. Ŝatis la loĝejo kiun Akasano havis por ŝi. Ses semajnoj... kortuŝitaj.” Al-Emmet denove eksilentis.


"Kiel estis ŝia nomo, Emmett?" - Falko demandis mallaŭte. "Diru al ni ŝian nomon."


Per eĉ pli malforta voĉo, Al diris, “Sandy...Catron...hela blonda. Mola mamzono. Multe da ŝminko. Li kombas siajn harojn por aspekti pli maljuna. Maĉas maĉgumon. Amoj...” Al Emmett mortis antaŭ ol li povis fini sian punon.


* * *


Hawk kaj mi finis nian kafon. Li levis la manon, kaj bela knabino en verda, kun rufa hararo kaj brilantaj bluaj okuloj, iris por pli.


"Do kion faris AX kun ĉi tiu Sandy Catron?" Mi demandis. "Mi pensas, ke ŝi estus la unua kiu ne sopiris Akasano'n, estante lia amatino kaj ĉio."


La cigaro estingiĝis. Li kuŝis en la cindrujo kaj aspektis malvarma kaj abomena. "Ni kidnapis ŝin," Hawk diris. “Ŝi estas nun en norda Nevado. Ni tenas ŝin sur glacio en izolita kabano ĉe la bordo de Lago Tahoe.”


Mi ridetis, kiam la ruĝharulo alportis al ni freŝan kafon. Ŝi demetis la poton, ridetis al mi kaj malproksimiĝis, movante sian kokson.


"Tio ne estas ĉio, kion ni faris, Carter," Hawk daŭrigis. "Uzante la nomon Acasano, ni sendis alian telegramon al Palermo, informante Rosano Nicoli, ke la spionagento estis traktita."


"En kodo, kompreneble."


"Jes. Ni rompis la kodon. Ni ankaŭ demandis Nicoli kiam li volis ke Acasano flugu al Palermo kun la listo."


"KAJ?"


Li balancis la kapon. "Ankoraŭ neniu respondo."


Kafon ni trinkis silente dum kelka tempo. Mi pensis, ke oni rakontis al mi preskaŭ ĉion. Mia misio estis sufiĉe klara. Sub la kovrilo de Akasano, mi flugis al Palermo kaj provis alproksimiĝi al Nicoli. Tiam mi devus haltigi lin. Kaj ankaŭ Tai Sheng.


"Ni scias tre malmulte pri Akasano," Hawk diris. “Li ne havas polican registron; li neniam havis problemojn, kiuj povus esti pruvitaj. Vi devos ludi laŭore, Carter."


Mi kapjesis. Sed unu afero ankoraŭ konfuzis min. Kiel Tanja kongruis en ĉio ĉi?


"Ne eraru, Carter," Hawk diris, montrante sian fingron al mi. “Kvankam Nicoli kaj Akasano estas proksimaj, Nicoli fidas absolute neniun. La du viroj fakte ne vidis unu la alian dum preskaŭ dek jaroj. AX havas fotojn de Rosano Nicoli de antaŭ dek jaroj, sed ili ne faris fotojn de li lastatempe. Li estas tute ĉirkaŭita de korpogardistoj. Kaj krom tiuj regulaj flugoj al Istanbulo kun tiu turka komunisto Konya, li malofte forlasas sian vilaon. Eĉ tiam, li suriras privatan jeton, Lear-aviadilon posedata kaj pilotata fare de neniu krom Tai Sheng. . Estas flugilhava tigro pentrita sur la vosto, kaj ĝi ĉiam alteriĝas sur herba kampo proksime de Istanbulo."


"Ĉu virino povas atingi Nikolaon?" Mi demandis.


Falko ridetis al mi malklare. “Rosano Nicoli estas edziĝinta al la sama virino dum tridek unu jaroj. Kiom ni scias, li neniam trompis."


"Nu, mi supozas, ke tio temas pri..." Mi haltis kiam mi vidis ŝin marŝi al ni tra la pordo de la magazeno.


Estis Tanya, sed ne estis. Ŝi ridetis, kiam ŝi alproksimiĝis al nia tablo. Ĉia senkulpeco malaperis. Ŝi aspektis ruĝa kun vejnoj,


blondaj haroj, remburita mamzono, multe da ŝminko, haroj sur la kapo por ke ŝi aspektu pli maljuna, kaj ŝi maĉis gumon. La jupo kaj bluzo estis preskaŭ tro streĉaj por ŝi.


Kiam ŝi alproksimiĝis al la tablo, mi ridetis al ŝi kaj diris, "Sandy Catron, mi supozas?"


Kvina ĉapitro.


La sekvan tagon je la sepa vespere, Tanya kaj mi eniris taksion antaŭ la Internacia Flughaveno Kennedy en Novjorko. Mi donis al la ŝoforo la adreson de la loĝejo de Thomas Acasano, tiu, kiun li luis por Sandy Catron.


Neĝis kaj ni veturis silente, perditaj en niaj propraj pensoj. Estis neeble scii pri kio Tanja pensas. Sed mi rigardis tra la kabana fenestro al la falantaj neĝeroj, kaj vizioj de sangomakula neĝo kaj du viroj batalantaj por pafilo venis en la menson.


Dum ni forveturis, Tanya rerigardis al Kennedy International. "Ĉiufoje kiam mi venas ĉi tien, mi pensas pri kiel la mafio kontrolas la tutan kargon."


"Ne ĉio," mi diris. "Estas neeble diri kiom ili efektive regas."


Mi rigardis ŝin, kun ŝia dika ŝminko kaj falsaj okulharoj. La palpebroj estis helbluaj kaj ŝi aspektis tre bone.


La flugo de Flagstaff estis senokaza. Ni vojaĝis kiel Thomas Akasano kaj Sandy Catron. Kaj ni spektis spionfilmon ĉefrolan Dean Martin.


Mi havis falsan liston, kiun AX studis kaj kompilis por ke mi donu al Rosano Nicoli. Ĝi estis verŝajne tre proksima al tio, kion donus la vera Akasano. Niaj instrukcioj estis simplaj. Ni devis atendi en la loĝejo de Akasano respondon al la telegramo de Hawk.


La antaŭaj viŝiloj brue klakis dum la ŝoforo veturis la aŭton tra Novjorka trafiko. La loĝejo estis sur Orienta Kvindek-oka Strato. Niaj kajutlumoj lumigis preskaŭ nenion, nur sennombraj flokoj flosantaj antaŭe.


Mi kunpremis min en mia mantelo kaj sentis Tanya, aŭ Sandy kiel mi nun nomus ŝin, premita kontraŭ mi.


Ŝi frapis la kaŭĉukan rubandon al mi kaj ridetis. "Estas malvarme," ŝi flustris. "Pli malvarme ol la fundo de puto en Klondike."


"Vi vere ĵetas vin en ĝin, ĉu ne?"


"Aŭskultu, Buster," ŝi diris per malmola, knabineca voĉo. “Mi pasigis dek kvin horojn legante kaj rigardante filmojn pri ĉi tiu virino. Mi konas ŝin same bone kiel mi konas min mem. Damne, mi estas ŝi." Ŝi klakis la kaŭĉukan rubandon ankoraŭ unu fojon por pruvi ĝin.


La taksiisto haltis ĉe la trotuaro antaŭ nova etaĝkonstruaĵo. Mi pagis la ŝoforon kaj sekvis Sandy en la neĝon. Ŝi staris tie tremante dum mi elprenis nian pakaĵon el la kofro. Poste ni iris tra la neĝo al arko kun fera pordego.


Interne estis korto kun trietaĝaj ferbalkonoj. Blankaj feraj tabloj kaj seĝoj kovritaj per neĝo estis disĵetitaj ĉirkaŭ ni.


"Kia apartamento estas ĉi tiu?" - demandis Sandy.


Mi kontrolis la ŝlosilon. Ĉar Akasano estis en la manoj de AX kiam li mortis, ni havis aliron al ĉio, kion li havis sur li. "Abelo, unu-kvin," mi respondis.


La apartamentoj situis en kvar konstruaĵoj, ĉiu el kiuj havis korton. Sandy kaj mi trairis la pordon al Konstruaĵo B. La pordoj al la ĉefa etaĝo situis ambaŭflanke de la koridoro. Ŝajnis ne multe da lumo.


Ni iris kaj kontrolis la pordonumerojn. Ili iris de 1 al 99.


"Dua etaĝo," mi diris.


Ni prenis la lifton ĉe la fino de la halo. Kiam ni atingis la duan etaĝon ĝi aspektis pli malklara ol malsupre. La tapiŝo estis tiel dika, ke oni sentis, ke ni estas en hotelo aŭ teatro.


“Jen ŝi estas,” diris Tanja, aŭ Sandy.


Mi iris al la pordo apud ŝi. “Kiel mi nomos vin kiam ni estos solaj? Sandy aŭ Tanya?


"Voku min por vespermanĝi, aĉulo." Mi malsategas."


Mi ricevis la ŝlosilon en la seruro per kelkaj klakoj. "Mi deziras, ke estu pli da lumo," mi murmuris.


"Estas varme, sinjoro," ŝi diris. "Mi bezonas varmon." Ŝi ektimis por pruvi tion.


La klinko klakis. Mi turnis la pordon kaj puŝis la pordon. Mi tuj sentis, ke io misas. Estis odoro, nekutima aromo, simila al incenso. Mi scius certe, tuj kiam estos iom da lumo.


Atinginte la pordon, mia mano palpis laŭ la muro, serĉante la lumŝaltilon. Fortaj fingroj forte kaptis mian pojnon. Mi sentis min tirata en la apartamento.


"Niĉjo!" - ekkriis Tanja.


La mallumo estis absoluta. Mi paŝis antaŭen, surprizita de la forto de la mano tenanta mian pojnon. La normala reago de iu ajn kiu estas tirita estas retiriĝi kontraŭ la forto. Por iu, kiu faras karateon, estas la malo. Se iu kaptas kaj tiras, ili atendas ian reziston, eĉ simbolan. Kion ili ne atendas, estas por vi


vi rapidos al ili kapantaŭen.


Kion mi faris. Unufoje en la loĝejon, mi rapidis al tiu, kiu trenis min. Estis viro, kaj li falis.


Miaj piedoj forlasis la plankon; ili leviĝis ĝis la plafono kaj poste pasis super mi. Mi alteriĝis surdorse sur seĝon.


"Hjaa!" - kriis voĉo. Ĝi venis de la alia fino de la ĉambro kaj la bato iris rekte al mia stomako.


Mi duobliĝis, poste ruliĝis. Tanja ŝaltis la lumon. La apartamento estis en malordo, mebloj estis renversitaj, lampoj estis rompitaj, tirkestoj estis eltiritaj. La plafonlumo super mi ekbrulis.


Estis du el ili, ambaŭ orientaj. Dum mi premis min al la muro kaj leviĝis sur miaj piedoj, unu el ili rapide marŝis antaŭ mi. Li eligis mallongan grunteton dum lia mano arkiĝis supren, trafante la pilkon de la plafonlumo kaj frakasante ĝin en pecojn.


Mallumo plenigis la loĝejon, kaj ĉar Tanja lasis la pordon malfermita, malforta lumo eniris el la koridoro. Antaŭ ol la lumo malfortiĝis, mi vidis la duan viron eltiri tranĉilon.


Mi marŝis laŭ la muro ĝis la angulo kaj eningigis Hugo'n en mian atendantan manon.


— Sinjoro Akasano? - diris la voĉo. “Ĉi tiu perforto ne estas necesa. Eble ni povas paroli." La voĉo venis de mia maldekstro.


Li provis distri min de la konversacio por determini mian pozicion. Ne gravis, ke mi sciis kie li estas, li havis helpon. Mi ne sciis ĉu mi havas ilin.


"Vi ne estas sinjoro Akasano, ĉu?" — demandis la voĉo. “La sinjorino nomis vin Nick. Ŝi... Ahh!” La bato trafis lin en la flankon kun obtuza bruo.


Ili vere helpis min.


La voĉo ne ĝenis min. Dum li parolis, li donis al mi sian pozicion. Estis alie. Li ĝenis min.


Li ankaŭ aŭdis Tanja nomi min Nick kaj sciis ke mi ne estas Akasano. Mi ne povis lasi lin forlasi la loĝejon viva.


Nun miaj okuloj alkutimiĝis al la krepusko. Li marŝis laŭ la muro, kaŭris, rapide moviĝante, la ponardo estis antaŭ li. Ĉi tiu akra klingo estis direktita rekte al mia gorĝo.


Mi saltis el la angulo, svingante Hugon en flanka arko. Ekzistis "klango" sono kiam ambaŭ klingoj glitis unu kontraŭ la alian. Per unu salto mi deiris de la muro kaj returnis min. Hugo estis preta.


"Malantaŭ vi!" - kriis Tanja.


"Hjaa!" - kriis alia voĉo.


La bato estus unu el tiuj kie la fingropintoj estas fleksitaj kaj la fingrobazartikoj estas frapitaj kun la tuta forto kiun la atakanto havas. Ĝi celis mian dorson kaj estus rompinta mian spinon.


Sed mi falis sur la genuojn tuj kiam Tanja kriis sian averton. La bato tuŝis mian maldekstran orelon, kaj tiam mi atingis ĝin.


Li perdis la ekvilibron kaj venis antaŭen. Ambaŭ miaj manoj estis malantaŭ mia kapo, kaptante. La alia vidis la avantaĝon kaj paŝis antaŭen kun ponardo preta por ĵeti.


Mi kaptis lin je la hararo, kiu estis sufiĉe bona, kaj leviĝis sur miaj piedoj, tirante ĝin super lian kapon. La odoro de lia kolonio aŭ postrasado estis tre forta dum momento.


Li estis alte super mi. Tiu, kiu havis la ponardon, vidis lin veni kaj malfermis la buŝon. Ambaŭ viroj koliziis kun grunto kaj iliaj dorsoj trafis la muron. Estis miraklo, ke unu el ili ne estis tranĉita per ponardo.


Dum kelkaj sekundoj ili fariĝis miksaĵo de brakoj kaj kruroj. Mi uzis la tempon por alproksimiĝi, tenante Hugon kaj celante rekte antaŭen.


Tiu kun la ponardo ruliĝis for de la muro kaj saltis sur la piedoj per unu fluida movo. Li marŝis alte, la ponardo malsupreniris.


Ne estis malfacile tiam. Mi evitis dekstren, turnis min, plonĝis kaj marŝis al Hugo. La stileto eniris tuj sub lian torakon, la klingo trapasis lian maldekstran pulmon kaj trapikis lian koron. Preskaŭ tuj mi eltiris la klingon kaj saltis maldekstren.


La potenco estis elĉerpita antaŭ ol la ponardo tute falis. Lia libera mano kaptis lian bruston. Necesis nur fraŭdo de sekundo, sed dum tiu tempo mi vidis la viron, kiun mi mortigis. Rekta nigra hararo duone kovranta ŝian vizaĝon. Kostumo, bone tranĉita kaj tajlorita. La vizaĝo estas larĝa kaj plata, proksimume dudek jarojn aĝa.


Li stumblis reen, kaj la ponardo falis silente sur la tapiŝon. Ambaŭ manoj premis lian bruston. Kiam li falis sur la genuojn, liaj okuloj rigardis rekte tra mi. La fronto de lia ĉemizo estis skarlata pro sango. Li falis vizaĝo antaŭen.


Ĉi tio lasis la alian en la malplimulto, kaj li sciis ĝin. Li puŝis min kaj direktis sin al la pordo.


"Tanya!" Mi kriegis kaj rimarkis, ke mi faris la saman eraron, kiun ŝi faris antaŭe.


Ŝi estis ĝuste tie. Ŝi moviĝis kiel punto en la vento trans la ĉambron, la brako ĵetita malantaŭen. Tiam la mano pafis antaŭen kaj premis la kolon de la viro. Liaj kruroj eliris flanken, kiam li glitis antaŭen kaj falis.


Tiam Tanja trovis sin inter li kaj la pordo, kaj mi eniris. Mi vidis lin balanci la kapon. Palpebrume li rimarkis la situacion: Tanja baris lian fuĝon, mi rapide alproksimiĝis de lia dekstro. Li estis kvarpiede.


Tro malfrue mi vidis la ŝvelaĵon sur lia vango kaj komprenis, kion ĝi signifas. La denta ĉapo estis levita kaj la cianidkapsulo estis liberigita.


Mi proksimiĝis al li surgenue. Mi kaptis lin je la gorĝo kaj provis malfermi lian buŝon. Damne lin! Estis demandoj, kiujn mi volis demandi. Kiu sendis ilin? Kial ili elektis la loĝejon de Akasano? El kie ili estas?


Unu kvieta buŝosono, skuo de lia korpo, kaj li mortis kun mia mano ankoraŭ sur sia gorĝo. Lia korpo ŝajnis delikata kaj maldika.


Tanja eliris maldekstren. “Pardonu, Nick. Mi devis akiri lin."


"Ne Noĉjo," mi diris mallaŭte. “Tomaso aŭ Tom. Kaj vi estas Sandy, negrave kio."


"Bone, Tom."


Mi frapetis la poŝojn de la viro, sciante, ke mi nenion trovos. Ne estas markoj sur la jako. Farita laŭmende en Honkongo. Angla stilo. Neniu nomo de tajloro, neniu identigilo. La alia viro ankaŭ portis nenion.


"Ĉu ni voku la policon?" - demandis Tanja dum mi staris meze de la kaoso kun miaj manoj sur miaj koksoj.


Mi atente rigardis ŝin. “Ni ne devus fari ĉi tion. Forigu kovrilojn aŭ littukojn de la dormoĉambro. Ni devas forigi la korpojn."


Ŝi staris tie heziteme, aspektante senkulpa kaj tenera sub sia ŝminko kaj striktaj, incitetante vestaĵojn. Mi sciis, kion ŝi pensas. Eĉ kun sia tuta trejnado, ekde kiam ŝi povis memori, kiam ajn io okazis, vi vokis la policon. Vi lasas la leĝon decidi ĉion.


Mi ridetis al ŝi. “Jen kion ni ludas laŭore, Sandy. Nomu ĝin neatendita, neplanita. Nia misio tute ne ŝanĝiĝis. Ni ankoraŭ devas atendi ĉi tiun telegramon.” Mi kapjesis al la korpoj. “La du serĉis ion de Akasano. Ŝajne ili hastis trovi ĝin. Iu scias, ke ili estas ĉi tie kaj atendos ilin. Bone, ili estas mortaj. estus mortinta, se Akasano estus trovinta ilin. Ni ankoraŭ estas sekuraj. Ni forigos ĉi tiujn korpojn kaj agos kvazaŭ ĉi tiuj du neniam estus ĉi tie."


Ŝi rigardis ilin, poste al mi. "Mi ricevos la kovrilojn," ŝi diris.


Kun ŝia helpo, mi envolvis la paron aparte en kovrilojn. La stileto ne lasis multe da sango. Ŝi purigis, dum mi portis la kadavrojn unu post la alia en la neĝon.


Malantaŭ la apartamentoj mi trovis grandan rubujon, kiel rubkamionojn kiuj nur alkroĉas, Dempsey rubujojn aŭ ion similan. Estis kvar el ili proksime de la strateto. Du estis duone plenaj de rubo, la aliaj du estis preskaŭ malplenaj.


Mi portis la korpojn unuope, ĵetante ilin sur mian ŝultron kiel sakon da terpomoj, kaj portis ilin laŭ la betona ŝtuparo de la malantaŭa elirejo. Antaŭ ol ĵeti ilin en grandajn rubujojn, mi forigis iom el la rubujo, kaj post kiam ambaŭ korpoj estis interne, mi metis gazetojn, bierskatolojn kaj plastajn skatolojn super ilin.


Tiam Tanya kaj mi purigis ĉi tiun lokon. Estis neeble diri kiom longe ni devos atendi – tagon, semajnon aŭ eĉ monaton. Ni rektigis la meblojn kaj resendis la paperojn al iliaj lokoj. Ŝi jam purigis la malgrandan sangoflakon sur la tapiŝo.


"Malsata?" - ŝi demandis, kiam la loko estis sufiĉe prezentebla.


Ni staris en la kuirejo, kie ni trovis rezervajn ampolojn por la rompitaj lampoj. Mi kapjesis kaj rigardis kiel ŝi iris serĉi manĝaĵon en la kuirejaj ŝrankoj.


La jupo fariĝis pli streĉita ĉiufoje kiam ŝi genuiĝis aŭ kliniĝis. La blankigitaj haroj aspektis bone, kaj ĉar la vera Sandy Catron ankaŭ havis verdajn okulojn, ne necesis doni al Tanja kolorajn kontaktlensojn.


Mi certe povis senti ŝian ĉeeston en la mallarĝaj limoj de la kuirejo. Ĝi estis ŝia fizika konscio. Ŝi eble estis nur dek naŭ, sed ŝi estis plene evoluinta, matura virino.


Ŝi turnis sin kun ladskatolo da io en la mano. "Jes!" ŝi ekkriis. "Rigardu." Ĝi estis ladskatolo da spageto por la tuta familio. “Nun, sinjoro, vi vidos la magiajn aferojn, kiujn mi povas fari per unu malgranda kruĉo. Ĉu vi vidas? Nenio en la maniko, neniuj kaŝitaj vergoj aŭ magiaj pocioj. Antaŭ viaj okuloj, mi transformos ĉi tiun humilan kruĉon da bonaĵoj en gastronomian ĝojon."


"Ne povas atendi."


Verdaj okuloj mokis dum la resto de ŝi incitetis. “Jen. Mi tuj komencos klaki potojn kaj patojn.”


Dum ŝi estis okupata en la kuirejo, estis ankoraŭ io por fari. Mi komencis en la dormoĉambro, trairante kestojn kaj gladante vestaĵojn en la ŝranko.


La apartamento estis unuĉambra, bonguste meblita. Ni havis la impreson ke


ĉiu loĝejo en la domo estis ekzakte la sama kaj meblita per la sama meblo. Estis reĝgranda lito; Akasano estis granda viro, kiel mi. Kaj toleto kun spegulo, kompleta kun blanka molfera seĝo kun rozkolora tegaĵo. Sandy havis multajn belecajn produktojn por ludi kaj ili estis metitaj sur la lavujon.


La ŝranko enhavis jupojn, bluzojn kaj robojn kun malaltaj antaŭoj kaj dorsoj. Estis ŝuskatoloj sur la supra breto.


Mi rimarkis, ke Akasano havis malmultajn vestaĵojn: paron da kostumoj, unu tirkeston en sia komodo dediĉita al siaj aĵoj kun freŝa ĉemizo, tri subvestojn, tri ŝtrumpetojn kaj plurajn poŝtukojn.


Kion faris Akasano estis universala. Vi komencas kun tranoktado unu aŭ dufoje. La vetero estas malbona. Vi estas laca kaj ne volas iri hejmen. Ne gravas. Ĉi tio daŭras tri aŭ kvar noktojn en vico. Vi vere bezonas havi ian razilon, por ke vi ne havu la kvinan stoplon je la oka matene. Tiam vi sentos vin iom malbone portante la samajn subvestojn post duŝado, kiun vi prenis antaŭe, tio estas freŝaj subvestoj. Ĉu makulo sur via kostumo dum la vespermanĝo? Ĉiaokaze, prenu rezervan kun vi. Vi ne volas ripozi en kostumo la tutan tempon. Kelkaj hazardaj vestaĵoj estas enmetitaj. Tiam vi pasigas ĉiun nokton tie kaj vidas ĉion en ĝia loko.


"Venu preni ĝin antaŭ ol mi sendos ĝin al Ruĝa Ĉinio," kriis Tanya.


Mi ĵus finis trarigardi ŝuskatolojn. Ne estis ŝuoj en tri skatoloj. Du el ili tenis knabinajn rubaĵojn, revuotondaĵojn de filmsteluloj, butonojn, pinglojn, vestaĵojn, ŝtofpecojn. La tria enhavis du pakaĵojn da leteroj.


"He, mi ne laboras en la kuirejo ĉar rigardi gasflamojn ŝaltas min." Tanja staris en la pordo de la dormoĉambro. Estis antaŭtuko ligita ĉirkaŭ ŝia talio.


Mi montris al ŝi la leterojn. Ŝiaj brovoj leviĝis pro intereso. "Post la manĝo," mi diris. "Ni esploros ilin kaj ekscios, kia knabino vere estas Sandy Catron."


Ŝi prenis min je la mano kaj kondukis min al la manĝoĉambro. Ie ŝi trovis panon kaj botelon da roza Chablis.


Ĉiuj lumoj estingiĝis. Du kandeloj flagris sur la tablo. Tanja malaperis en la kuirejon, poste revenis sen antaŭtuko, kun kombitaj haroj, freŝa lipruĝo kaj vaporantaj pladoj.


Ĝi estis bona. Ĝi tute ne gustis kiel ladskatolo; fakte, ŝi sufiĉe spicis ĝin, ke ĝi gustumis same kiel la restoracio. Kiam ŝi prenis sian glason, ŝi alportis ĝin al mi.


"Al la sukceso de nia misio," ŝi diris.


Ni tuŝis okulvitrojn. “Kaj ĉi-vespere,” mi aldonis, kio igis ŝin sulki la brovojn. Ŝi ne sciis ĝin, sed mi faris decidon. Mi estis ricevonta ĝin. Ĉi-nokte.


Kiam ni finis, mi helpis ŝin forigi la telerojn de la tablo. Ni stakigis ilin sur la kuirejan lavujon. Pro ĉiuj batalantaj kaj brulantaj kandeloj, ni apenaŭ vidis unu la alian.


Ni estis proksime, starante ĝuste antaŭ la lavujo. Ŝi etendis la manon antaŭ mi por preni sian antaŭtukon. Miaj brakoj ĉirkaŭvolvis ŝian talion kaj turnis ŝin tiel ke ŝi rigardis min. Tiam mi tiris ŝin al mi.


"Niĉjo!" ŝi anhelis. "Mi..."


"Trankvila". Mi iomete kliniĝis kaj mia buŝo trovis ŝian.


Komence ŝiaj lipoj estis malmolaj kaj necedeblaj. Ŝiaj manoj malpeze premis mian bruston. Nur kiam mi lasis miajn manojn gliti sub ŝia malsupra dorso kaj tiris ŝin proksime al mi, ŝiaj lipoj malstreĉiĝis. Mi lasis mian langon moviĝi en kaj eksteren kaj poste malpeze kuris ĝin tien kaj reen trans la buŝtegmenton. Ŝiaj manoj moviĝis al miaj ŝultroj, poste ĉirkaŭ mia kolo. Dum mi malrapide kuris mian langon inter ŝiajn lipojn, ŝi forpuŝis de mi.


Ŝi retropaŝis, peze spirante. "Mi... mi pensas, ke ni devus..."


"Kio, Tanja?"


Ŝi klarigis la gorĝon kaj glutis. Ŝiaj verdaj okuloj palpebrumis rapide. "Io simila. Ni devas…"


Mi ridetis al ŝi. "Via bolpunkto estas malalta," mi diris mallaŭte. “Mi sentis vian korpon malstreĉiĝi. Kaj vi sentis varmon. Tre varma".


"Ne. Estis nur... mi volas diri..."


"Vi volas diri, ke ĝi ne estis tia, kiam vi ĵus kontrolis vian kalsonpafilon kaj povis koncentriĝi pri io alia."


“Jes, mi volas diri, ne. Vi nur iom... kaptis min senpripense."


Mi tenis ŝin ĉe brako. "Kion ni faros pri ĉi tio?" Mi demandis.


Ŝi denove glutis. "Nenion," ŝi diris, sed ĝi ne estis konvinka. "Plasta sako. Leteroj." Ŝia vizaĝo lumiĝis. "Ni rigardos ĉi tiujn leterojn de Sandy."


Mi foriris de ŝi, ridetante. "Kiel vi diras. Ili estas en la dormoĉambro."


"Ho. Nu, eble..."


Sed ĉi tiu


iam mi prenis ŝian manon kaj kondukis ŝin tra la salono, laŭ la koridoro al la dormoĉambro. Dum ni staris ĉe la piedo de la reĝgranda lito, ŝi rigardis min. Estis scivolemo en ŝiaj verdaj okuloj.


Mi ridetis al ŝi, poste kapjesis al la lito. "La leteroj estas en tiu ŝuskatolo."


Ŝi turnis sin al la skatolo sur la lito. "Ho." Ŝi tiam marŝis al la rando de la lito kaj sidis sur la rando. Ŝi malfermis la skatolon kaj eltiris unu stakon da leteroj. Ili estis tenitaj kune per paro da kaŭĉukaj rubandoj. Per iomete tremantaj fingroj, ŝi eltiris la unuan leteron el la koverto kaj komencis legi ĝin. Ŝi ŝajnigis ne rimarki, kiam mi sidiĝis apud ŝi kaj eltiris alian stakon da leteroj.


Kelkaj el tiuj leteroj estis sufiĉe varmigitaj. Multaj el ili estis de eksterlande, sed plejparte ili estis skribitaj de iu nomita Mike, kiu mi supozas estis ŝia koramiko antaŭ ol Akasano venis sur la scenon.


Dufoje mi rimarkis, ke Tanja ruĝiĝis dum legado. La plej multaj el la leteroj estis de Mike. Sed ŝajne Sandy trovis iom malfacile resti fidela al Mike. Juĝante laŭ la tono de kelkaj el la aliaj leteroj, ŝi multe dormis kun li, eĉ post kiam Akasano metis ŝin en ĉi tiun loĝejon.


Kaj tiam mi trovis foton. "Lasu min vidi," diris Tanja kiam ŝi vidis, ke ĝi falis el la letero, kiun mi tenis.


Ĝi estis malbona Polaroid de Sandy kaj juna viro. Juĝante laŭ la maniero kiel la mano de la viro moviĝis ekstere de atingo, estis evidente ke li prenis la foton post moviĝado inter la kruroj de Sandy. Dum li koncentriĝis sur ŝiaj malgrandaj, elstaraj mamoj, ŝi ridetis al la fotilo.


"Ŭaŭ!" - diris Tanja. "Mi scivolas, ĉu Mike sciis pri la aliaj?" Ŝi turnis la foton. "Sur la dorso ĝi diras: 'Kara Sandy, mi deziras, ke ni povus resti en ĉi tiu pozicio la tutan tempon." Vi estas la plej bona, kiun mi iam havis. Mike. Do jen kiel Mike aspektas." Ŝi levis la brovojn. “Hmmm. Ne malbona".


"Juĝante laŭ la tono de la noto, Sandy ankaŭ ne estas malbona," mi diris. Mi fotis kaj zorge studis la vizaĝon de la junulo en ĝi.


La kvalito estis malbona, sed estis sufiĉe da detalo por diri kiel ĝi aspektis. Li estis en siaj fruaj dudekaj jaroj, kun blonda hararo, altaj vangostoj, volupta buŝo, neniu brusta hararo, sed multe da muskolo. Li estis bela infano. Mi estis frapita de la frapa simileco de Tanya al la vera Sandy. Ŝi povus pasi por ĝemelo.


Mi ne rimarkis tion, sed Tanja rigardis min dum mi rigardis la foton. Kiam niaj okuloj renkontiĝis, mi legis ion tie. Ŝi ne plu havis la embarasan timidecon, kiun ŝi montris en la kuirejo.


“Ĉu vi pensas, ke la vera Sandy estas tiel bona? Ĉu ĝi estas tiel bona kiel Mike diras?”


"Mi ne scius, Tanya."


Mi tiris ŝin al mi kaj milde puŝis ŝin sur la liton. Mia mano malpeze kovris ŝian bruston dum mi rigardis ŝin, centimetrojn de ŝia vizaĝo.


"Mi volas vin, Nick," ŝi flustris.


Mi malrapide senvestigis ŝin, ĝuante kaj gustumante ĉiun parton de ŝi, kiun mi malkovris. Miaj lipoj mallaŭte moviĝis de la kavo de ŝia gorĝo laŭ la kurbo de ŝiaj mamoj al ŝiaj prunkoloraj cicoj. Mi restadis tie, lasante la pinton de mia lango moviĝi malpeze super ĉiu malmoliĝinta cico. Ŝi faris la sonojn de preteco, kiujn virino faras kiam ŝi cedas tute al siaj emocioj.


La sonoj plifortiĝis kiam miaj lipoj glitis super la kresto de ŝia torako kaj ekloĝis sur la plateco de ŝia stomako. Ŝia haŭto estis glata kaj senmakula. Ŝi komencis fari movojn por kongrui kun la sonoj.


Kaj tiam mi haltis. Mi iris al la rando de la lito kaj staris rigardante ŝin. Ŝia korpo ankoraŭ moviĝis, nur nun ŝi sciis, ke mi rigardas ŝin. Ne plu estis embaraso. Kiel plej multaj virinoj, kiam ŝi estis nuda kaj la okuloj de viroj rigardis ŝin, ŝi fariĝis senhonta kaj malfermita.


Mi rigardis ŝin dum mi senvestiĝis. Laŭ ŝia insisto, mi estingis la lumon. Tiam mi atendis ĝis la kompleta mallumo pasis kaj la ĉambro pleniĝis de la formoj de la aferoj. Jen kiam mi aliĝis al ŝi.


La unua fojo estas ĉiam malglata. La ago de amo neniam komenciĝas glate. Estas du freŝaj kaj malsamaj homoj nekonataj unu al la alia. Manoj interplektitaj. Nazoj eniras la vojon. Glateco venas kun praktiko.


Ŝi estis tre juna kaj, laŭ sia propra agnosko, ne havis multe da sperto. Mi gvidis ŝin zorge, permesante al miaj lipoj daŭrigi la kurson, kiun ili komencis. Estis io nova ĉe ŝi, kion mi delonge ne sentis.


Komence ŝi estis tro senpacienca, tro fervora por plaĉi. Ŝi volis fari tiom multe por mi, kaj ŝi volis fari ĉion samtempe. Nur post kiam mi konvinkis ŝin, ke estos tempo por preni aferojn malrapide, ŝi malstreĉiĝis. Ŝi timis kaj ne konis siajn kapablojn. Mi diris al ŝi flustre, ke estos aliaj tempoj. Ĉio, pri kiu ŝi iam pensis, estus farita.


Estis multe da tempo. Kaj ĉi tio estis la unua por ŝi.


Nur kiam ŝi petegis kaj petegis, mi eniris ŝin. Mi ĝemis, kiam mi sentis, ke ŝi moviĝas pli proksimen al mi. Tiam ŝi reviviĝis, moviĝante kun antikva saĝo, parte lernita, parte instinkta.


Ni estis tre malrapidaj. Estis nenio sovaĝa, saltanta aŭ krianta. Estis la kunfandiĝo de du korpoj: kisado, tuŝado, esploro, dum ni moviĝis iom post iom, kune kaj poste dise. Kaj per ĉiu movo mi provis igi ĝin malsama por ŝi, ne malsama.


La unuan fojon ĝi okazis al ŝi, estis la rigideco de ŝiaj membroj, la teno de miaj haroj, ŝiaj okuloj fermitaj, ŝiaj lipoj iomete disigitaj. Kaj longa, malalta, bela ĝemo, finiĝanta per eta knabina ĝemado.


Tiam ŝi ne povis sufiĉe kisi min. Ŝiaj lipoj glitis sur miajn okulojn, vangojn, lipojn, poste super miajn lipojn. Ŝi forte tenis min, kvazaŭ ŝi timus, ke mi foriros.


Mi tenis ŝin proksime al mi kaj silentis dum kelka tempo. Kiam ŝi falis sur la kusenon, mi denove ekmoviĝis. Ŝi balancis la kapon sur la kusenon.


Ŝia kapo haltis. Ne malferminte la okulojn, ŝi permesis al siaj manoj tuŝi mian vizaĝon. “Mi... ne povis... denove...” ŝi suspiris.


"Jes," mi diris mallaŭte. "Vi povas. Lasu min montri al vi."


Kiam mi denove ekmoviĝis, mi sentis, ke ŝia korpo reviviĝas sub mi. La ĉambro ne plu estis malluma. Mi povis vidi ŝin klare.


Kaj la duan fojon ŝi kviete kriegis kaj kriegis. Ŝiaj kalkanoj fosis profunde en la matracon. Najloj gratis miajn flankojn kaj dorson.


La trian fojon ni ambaŭ estis tute engaĝitaj al la ago. Kiam tio okazis al ni ambaŭ, ĝi estis hakado, disbatado, kaptado, kaptado unu al la alia, neniu el ni povis sufiĉe teni unu la alian. La sonoj estis kvietaj ĝemoj, kaj neniu el ni konsciis pri la bruo, la lito, ĉio alia, kaj la malpleniga, blindiga plezuro, kiun ni spertis.


Ĉapitro ses.


Mi diris al mi, ke mi nur ripozos kelkajn minutojn. Sed kiam mi malfermis miajn okulojn, mi trovis la unuan sugeston de taglumo eniranta la ĉambron. Mi kuŝis sur la dorso. La blankigitaj haroj de Tanja kuŝis sur mia ŝultro.


Mi scivolis, kial la korpo de virino ĉiam estas tiel varma kaj glata matene ol la antaŭa nokto.


Sed io vekis min. Io ekscitis mian subkonscion por konsciigi min pri tio, kio estis ĉirkaŭ mi. Mi sufiĉe levis mian maldekstran manon por rigardi mian horloĝon. Iom post la kvina.


Tiam la sono denove venis. La konstanta frapado de la enirpordo, sufokita de la aero fluanta tra la salono kaj koridoro. Ĝi eĉ ne estis frapo aŭ rapida frapo. Ĝi estis malrapida kaj neregula, kiel laŭta, mortanta korbato. Mi moviĝis kaj Tanja vekis min.


Ŝi levis la kapon sen malfermi la okulojn. "Niĉjo?" ŝi murmuris. "Kio estas ĉi tio?"


"Iu frapas nian pordon."


Ŝia kapo revenis al mia ŝultro. "Ili foriros," ŝi diris dormeme.


Mi skuis ŝian ŝultron. "Sandy," mi flustris laŭte. "Ĉi tio estas via loko kaj mi volas scii kiu ĝi estas."


Ŝi lekis siajn lipojn sen malfermi la okulojn. "Ili foriros," ŝi murmuris. "Mi ne volas scii."


"Mi volas scii. Eble pli similas al niaj du amikoj hieraŭ vespere.”


Ŝiaj verdaj okuloj malfermiĝis. Ŝi ekstaris, kiam denove venis la frapo. Nun ne estis dormo en tiuj okuloj.


"Nick," ŝi diris laŭte. "Iu frapas la pordon".


Mi kapjesis, ridetante al ŝi. "Kial vi ne povas vidi, kiu ĝi estas?"


Ŝi retiris la kovrilojn kaj dum kelkaj sekundoj mi ĝuis la movojn de ŝia nudeco dum ŝi traserĉis sian valizon. Ŝi trovis malgrandan pulvorbluan skimpan negliĝon kompletan kun kongruaj kalsono.


Ŝi trakuris la fingrojn tra siaj haroj, alĝustigante sian noktoĉemizon en la lasta momento. Estis sufiĉe klare por vidi la koloron de ŝiaj cicoj. Kun rapida rideto al mi, ŝi forlasis la dormoĉambron kaj iris laŭ la koridoro al la ĉefpordo.


Mi rapide ellitiĝis, genuiĝis kaj malfermis mian valizon. Estis nigra kovrita robo, kiun mi surmetis. Poste mi traserĉis sub la pantalono, kuŝante sur la planko apud la lito, ĝis mi palpis la malvarman ŝtalon de Wilhelmina, mia Luger.


Kun la pafilo en la mano, mi iris al la malfermita pordo de la dormoĉambro. Mi povis vidi tra la koridoro kaj trans la salono al la frontpordo. Tanja atendis ĉe la pordo, rigardante min. Mi fermis la pordon, lasante nur breĉon por trarigardi. Tiam mi kapjesis al ŝi.


"Kiu estas ĉi tiu?" — ŝi demandis timeme.


La grunto de la alia flanko de la enirpordo estis vira, sed mi ne povis distingi la vortojn. Tiam la batoj denove komenciĝis.


Antaŭ ol Tanya malŝlosis la pordon, mi iris al la lito


Mi prenis la tablon kaj kaptis cigaredojn kaj fajrigilon. Mi ekbruligis unu, rigardante kiel ĝi klakas la klinkon.


Estis Mike, la blonda ulo de la foto. Kaj li estis ebria. Li mallerte eniris dum Tanja falis, poste ekstaris, balanciĝante tien kaj reen. Li metis la plej grandan parton de sia pezo sur la bastonon; la du rompitaj kruroj certe ankoraŭ ne plene resaniĝis.


Tanja estis severa. "Mike!" - ŝi diris kun ŝajnigita surprizo. "Kion vi faras ĉi tie?"


"Kie estas tiu ĉi bastardo?" — li muĝis. “Mi pasigis damne longan tempon serĉante ĉi tiun lokon. Kie li estas, Sandy?


Ŝi iomete malantaŭen paŝis por ne interpuŝiĝi inter mi kaj la ulo. Mi ekbruligis unu el miaj orpintaj cigaredoj kaj blovis la fumon al la plafono.


En plena taglumo, se Mike estus malebria, li facile povus rimarki, ke li ne parolas kun Sandy. Sed la horo ankoraŭ estis frua; la suno ankoraŭ ne leviĝis, kaj Tanja bone ludis sian rolon.


"Mike, vi estas ebria," ŝi diris. "Se vi vekos lin, li faros pli ol nur rompi viajn krurojn."


"Jes!" - Mike kriis. “Sciis, ke tiu bastardo kaŭzis la akcidenton. Prenu viajn vestojn. Ni foriras ĉi tie."


Tanja retroiris en la halon. “Ne, Mike. Mi restas. Mi ŝatas ĝin ĉi tie".


Li staris balanciĝanta, rigardante ŝin. "Ĉu vi... volas diri, ke vi preferus resti kun tiu maljuna bastardo?"


"Li faras por mi aferojn, kiujn vi neniam povus."


"Revenu al mi, Sandy."


"Ne. Mi diris al vi, mi ŝatas ĝin ĉi tie."


Liaj lipoj tremis. “Estas nenio alia simila. Ne ĉio estas la sama sen vi. Bonvolu... revenu,” li petegis.


"Mi pensas, ke vi devus foriri," ŝi diris.


Mi rimarkis, ke li havas tre belan vizaĝon. La blondaj haroj estis tranĉitaj por ke li aspektu kiel knabeto, kaj mi certas, ke li sciis ĝin. Se Tanjo ne povos forigi lin, mi devos. Nun ŝi retiriĝis laŭ la koridoro.


"Sabla," li kriis. “Ĉi tiu bastardo ne estas bona por vi. Vi estas tiel juna, ke vi ne komprenas. Kion li faris al mi, rompante miajn krurojn, signifis nenion. Li estas krimulo. Li mortigis homojn, sciu. Li estas parto de la mafio."


"Mi ne kredas vin". La rapida menso de Tanja faris ĉiam pli grandan impreson al mi.


"Estas vere," mi kontrolis. Sandy, ĉu li havas ion sur vi? Ĉu li devigas vin resti ĉi tie?


Ŝi balancis la kapon. "Ne. Mi diris al vi dufoje, mi estas ĉi tie ĉar mi volas esti."


"Mi ne kredas vin". Li etendis la manon al ŝi. "Bebo, mi vere bezonas vin."


Tanja estis foriranta. Ŝi nun estis proksime al la pordo de la dormoĉambro. "Mike," ŝi diris per trankvila voĉo. "Mi ĝentile petis vin foriri."


Tiam li haltis. Li staris kaj rigardis ŝin, liaj fingroartikoj blankiĝis dum li tenis sian bastonon. "Li faris vin tiel," li kriis. “Akasano faris ĝin. Mi mortigos ĉi tiun bastardon!"


Poste mi malfermis la pordon de la dormoĉambro kaj eniris la antaŭĉambron. Mi puŝis la nazon de la Luger al lia. Per kiel eble plej malmola voĉo, mi diris: “Nun estas via ŝanco, punkulo. Kion vi volis fari?


Liaj sangaj brunaj okuloj palpebrumis. Li faris tri paŝojn reen al la salono kaj lekis siajn lipojn per la lango. “Mi...” li murmuris. “Vi estas sufiĉe mojosa kun tiu pafilo. Mi... scivolas kiom rezistema vi estas sen ŝi."


"Vi ne scios, punko, ĉar vi foriras."


Li staris rekte. "Mi ne iros ĝis Sandy diros al mi."


Tanja apogis sin al la muro kaj rigardis nin. Ŝiaj cicoj premis kontraŭ la maldika materialo de ŝia noktoĉemizo. “Tion mi klopodas diri al vi de kiam vi alvenis, Mike. Mi volas, ke vi foriru."


Lia bela knabeca vizaĝo kuntiriĝis pro doloro dum li rigardis ŝin. “Ĉu vi volas diri ĉi tion? Ĉu vi preferas ĉi tiun... maljunulon... homon ol mi?”


Mi alproksimiĝis al Tanja. Etendante per mia libera mano, mi malpeze frapetis ŝin sur la maldekstra flanko de ŝia brusto. Ŝi ridetis.


"Kion vi pensas pri tio?" Mi diris. Tiam mi faris minacan paŝon al li. “Nun vi aŭskultu min, punko, kaj aŭskultu bone. Sandy estas mia avino nun, ĉu vi scias? Foriru el ĉi tie kaj restu for. Mi denove vidas vian malbelan vizaĝon, mi pumpos ĝin ĝis ĝi pleniĝos, vi aspektos kiel plonĝzono.” Por aldoni iom da gusto al mia minaco, mi batis lin en la vizaĝon per mia libera mano.


La vangofrapo sonis laŭte en la kvieta matena aero. Li turnis sin kaj kaptis unu el la seĝoj en la salono por ne fali. La kano falis sur la plankon.


Tanja alkuris al li. Ŝi prenis lian bastonon kaj donis ĝin al li. Tiam ŝi turnis sin al mi. “Vi ne devis bati lin tiel forte. Vi povus simple diri al li."


Mi staris silente, kaj Wilhelmina libere pendis en mia mano, montris al la planko. “Mi volas lin for el ĉi tie,” mi diris mallaŭte.


Mike ŝancelis al la pordo. Kiam Tanja malfermis ĝin al li, li atente rigardis ŝin. "Kaj vi estas ĉi tie ĉar


ĉu vi volas esti ĉi tie? "


Ŝi kapjesis. Li eliris en la koridoron kaj turnis sin al mi.


Mi prenis la Luger. "Ion alian vi deziris, punko?"


"Jes. Mi scivolis kiom interesiĝos la polico pri kiel mi rompis miajn krurojn."


"Kiam vi laciĝos de la vivo, demandu ilin."


Tanja fermis la pordon. Dum kelkaj sekundoj ŝi kaptis la tenilon kaj premis la kapon kontraŭ la pordo. Tiam ŝi turnis sin por alfronti min. Ŝi forte ĝemis. "Kion vi pensas?"


mi levis la ŝultrojn. “Mi pensas, ke li aĉetis ĝin. Se iu estus demandinta lin, mi pensas, ke li estus dirinta, ke li vidis Sandy kaj Akasano'n."


Ŝi deturnis sin de la pordo kaj iris en la kuirejon. Mi aŭdis ŝin preni glason el la ŝranko kaj plenigi ĝin per akvo. Mi ĵetis Wilhelminan en mian robpoŝon kaj staris en la pordo.


Ŝi apogis sin al mi kun la dorso kontraŭ la lavujo. "Mi pensas, ke io okazas, Noĉjo."


"Kio?"


"Mi sentas min malbone pri tio, kion ni faris al Mike." Ŝi turnis sin por alfronti min. “Akasano estis la plej malalta speco de estaĵo pri kiu mi iam aŭdis. Kaj, Nick, mi komencas pensi, ke vi estas li."


Mi ridetis al ŝi. "Do mi certe faras sufiĉe bonan laboron."


Ŝi kuris trans la kuirejon kaj ĉirkaŭvolvis per siaj brakoj mian talion. “Mi neniam volas malami vin, Nick. Neniam".


La telegramo alvenis posttagmeze.


Sepa ĉapitro.


Miaj oreloj ekblovis kiam la aviadilo el Romo alteriĝis ĉe la flughaveno en Palermo, Sicilio. Malsupre estas ĉifonaĵo de vinberejoj, kiel kovrilo, etendiĝanta al la konstruaĵoj de Palermo.


Tanja, sidanta apud mi, premis mian manon. Ni ambaŭ sciis, ke ĉi tio estas. Ni konvinkis Mike en la matena lumo kiam li estis ebria, sed tio estis la finfina provo. Nick kaj Tanja certe ne plu ekzistus. Unu slipo ĉi tie kaj ni estos naŭ agentoj kaj aldonos dek al la listo.


La instrukcioj en la telegramo estis rektaj kaj precizaj. Mi devis rezervi min pri la unua disponebla flugo de JFK rekte al Romo. De tie mi povis ekflugi al Palermo. La hotela limuzino atendis por konduki min rekte al la Hotelo Corini, kie mi enregistriĝis kaj poste atendis esti kontaktita.


Neniu en Palermo vidis Acasanon dum dek jaroj. Ĉi tiu fakto funkciis por mi. Ankaŭ Sandy ne estis problemo ĉe mi. Ŝi estis mia virino. El mia esplorado, mi eksciis, ke ĉi tiuj viroj ofte kunportis siajn virinojn dum komercaj vojaĝoj.


La DC-10 glitis laŭ la startleno, ebeniĝis, tiam estis ektiro kiam la radoj tuŝis malsupren kaj kriis. Tanya kaj mi malligis niajn sekurzonojn.


Ŝi portis malpezan komerckostumon kiu estintus tro okulfrapa por Tanya, sed taŭga por Sandy. La bluzo sub la mallonga jako havis la suprajn tri butonojn malfaritaj, rivelante decan kvanton da deklivo. Ŝia jupo estis unu grandeco tro malgranda, kaj sufiĉe mallonga por plaĉi al ĉiu vira paro en la aviadilo. Estis esprimo de juneca koleremo sur ŝia vizaĝo. Maturaj, plenaj lipoj, pentritaj kaj frostaj; tro da ŝminko por bluaj okuloj; makzeloj, elŝirante gingivojn, funkcias ĝis la limo; la iluzio estis malmultekosta kaj nescio pri stilo.


Troevoluinta Lolita, junega AH-agento, Tanya havis talenton por portretado de ambaŭ.


Ŝi apogis sin al mia ŝultro, premante mian manon.


La aviadilo taksis al la terminalo kaj ni atendis dum la ŝtupoj estis puŝitaj supren al la pordo. Rigardante tra la fenestro, mi rimarkis plurajn taksiojn atendantajn, kaj ankaŭ kvar Fiat-mikrobusojn kun hotelnomoj sur la flankoj.


Mia rigardo moviĝis de la aŭtoj al la vizaĝoj de la atendanta homamaso. Ĉiu vizaĝo estis zorge studita. Mi supozas, ke ne ekzistas kialo por ĉi tio. Sed dum miaj jaroj kiel agento ĉe AX, mi faris multajn malamikojn. Mi akiris la kutimon kontroli individuojn en iu homamaso. Vi neniam sciis de kie eble venis la kuglo de murdinto. Sed ĉi tiu homamaso ne povis atendi saluti tiujn, kiuj forlasas la aviadilon.


Metante mian manon sur la kubuton de Tanja, mi malrapide moviĝis laŭ la koridoro. La dolĉa, ridetanta stevardino esperis, ke ni ĝuis nian flugon kaj ke ni amuziĝos en Palermo. Tanya kaj mi eliris en la helan sunbrilon kaj varmon. Ĉe la fundo de la ŝtuparo, taksiistoj kaj busŝoforoj petis nian protekton.


La pasaĝeroj de la aviadilo moviĝis trans la liberan spacon de la aviadilo al la dratbarilo, ne atentante la kriojn de la ŝoforoj. Estis brakumoj kaj kisoj kiam ni salutis familion kaj amikojn.


Flanke de unu el la mikrobusoj estis skribita "Hotelo Corini". Ankoraŭ tenante la kubuton de Tanja, mi paŝis tra la malhelhaŭtaj komercistoj al la buso. Pluraj homoj sekvis ilin kaj ĉiuj diris al mi, ke ili havas la plej bonan taksion en la tuta Sicilio. Sed kiam ni atingis


buso, ĉiuj viroj reiris, krom unu.


Li marŝis al ni, ne lasante siajn malhelajn okulojn forlasi la lokon kie la cicoj de Tanja devus esti. - Ĉu vi volas esti kondukata al la hotelo Corini, signore?


"Jes," mi diris mallonge. "Se vi pensas, ke vi povas deturni viajn okulojn de mia virino sufiĉe longe por trairi la vojon."


Li embarasite kapjesis kaj forturnis sin. "Ĉu vi havas pakaĵkontrolojn, sinjoro?"


Mi transdonis ilin al li kaj rigardis kiel li trotis al la terminalo. Ni jam estis liberigitaj doganoj, kiam ni surteriĝis en Romo.


"Mi pensas, ke li estas bela," diris Tanya, rigardante lin.


“Mi certas, ke jes. Kaj mi certas, ke li opinias, ke vi estas pli ol nur bela."


Li revenis dek minutojn poste kun niaj pakaĵoj kaj ni ĉiuj eniris la Fiat-buson. Nia ŝoforo estis same sovaĝa kaj laŭta kiel ĉiuj aliaj. Tanja kaj mi ne havis multe da ŝanco vidi la vidindaĵojn; necesis ĉion, kion ni havis nur por pendigi. Nur en unu loko, krom Romo, mi vidis pli da sovaĝaj maniuloj survoje: Meksikurbo.


Fine, ni krie haltis antaŭ antikva, zingibrpano disŝutita, diseriĝanta strukturo, kiu, se juĝante laŭ la brilanta signo super la enirejo, nomiĝis Hotelo Corini. Nia knabo portis niajn sakojn internen kaj ne tiel milde faligis ilin antaŭ la tablo.


"Ĉu vi mendis apudajn ĉambrojn por Thomas Akasano kaj Sandy Cutron?" - mi demandis al la oficisto.


Li kontrolis la libron per siaj dufokusoj. "Ha, si." Li tiam batis la sonorilon per sia mano, farante inferan bruon. En la itala, li diris al la sonorilo liveri niajn sakojn al ĉambroj kvara, dek naŭ kaj dudek.


Kiam mi deturnis min de la tablo, mi sentis, ke iu frapas min sur la ŝultron. Mi turnis min kaj vidis orientan viron starantan malantaŭen tri paŝojn kaj tenante fotilon. Lia kapo kliniĝis malantaŭ la fotilo kaj mi tuj estis blindigita de hela fulmo. Tro malfrue mi levis la manon al mia vizaĝo.


Dum la viro turnis sin por foriri, mi iris al li kaj kaptis lian brakon. "Mi ŝatus aĉeti ĉi tiun foton, amiko."


“Ne parolu usonan. Ne komprenu! Li provis malproksimiĝi.


"Lasu min vidi vian fotilon." Mi kaptis ĝin.


Li retiriĝis de mi. "Ne!" - li kriis. “Ne parolu usonan. mi ne komprenas".


Mi volis scii, kiel diable li sciis, ke mi estas usonano. Kaj kial li volis mian foton. Estis pluraj homoj en la vestiblo de la hotelo. Ĉiu unuopa el ili rigardis kio okazis kun intereso. Mi ne bezonis ĉi tiun tutan atenton. Tanja staris ĉe la tablo, sed anstataŭ rigardi min, ŝi rigardis la vizaĝojn en la homamaso.


"Vi lasis min iri!" - kriis la viro. Por iu, kiu ne komprenis usonan, li faris bonegan laboron.


"Mi volas vidi vian fotilon, jen ĉio." Estis rideto sur mia vizaĝo, sed mi provis konservi ĝin. La homamaso moviĝis al ni. Li ankoraŭ ne fariĝis malamika. Estis ĉirkaŭ dek du homoj en ĝi.


La viro liberigis sian manon. "Mi iras. Lasu sola".


Mi movis al li, sed li turnis sin kaj kuris trans la vestiblon al la frontpordo. La homamaso staris kaj rigardis min kun milda scivolemo. Mi turnis mian dorson al ili, prenis Tanjan je la mano kaj direktiĝis al la lifto kun la malfermita kaĝo.


"Kion vi pensas pri ĉi tio, T-Tom?" - demandis Tanja, kiam ni alvenis al la etaĝo, kie troviĝas niaj ĉambroj.


"Mi ŝatus scii. Iu volas mian foton. Kaj nun ŝajnas, ke ili havas ĝin." mi levis la ŝultrojn. "Eble Nicoli volas certigi, ke vere Tomas Acasano eniras la hotelon."


Nia busŝoforo sekvis nin, helpante la sonorilon pri niaj pakaĵoj. Mi bone donis al ili ambaŭ pinton, kiam ni estis en mia ĉambro kaj ŝlosis la pordon malantaŭ ili.


La ĉambro havis altan plafonon kaj kvar fenestrojn kun vido al la lazurblua haveno. Estis kvarafiŝo latuna kadra lito, unu komodo, du remburitaj seĝoj, kaj skribotablo kun kvar rektadorsaj seĝoj. Ĝi odoris muŝa kaj estis varmege, do mi malfermis la fenestron. Tiam mi povis flari la maron. La fiŝkaptistaj boatoj aperis blankaj kontraŭ la profunda bluo de la haveno. Preter la ankritaj kaj alligitaj boatoj mi povis vidi la supron de la lumturo. La pilastroj estis ĉirkaŭitaj de kanaloj kondukantaj en kaj eksteren de la haveno.


La stratoj malsupre estis mallarĝaj, zigzagaj, tra kanjonoj de kunpremitaj konstruaĵoj kiel stakigitaj ovoskatoloj.


Viro en Lambretta pasis malsupre, krajon-maldika vosto da fumo fluanta malantaŭ li. Li havis flavan sveteron sed ne portis ĝin; ĝi estis sur lia dorso kiel mantelo, kun la manikoj ligitaj ĉirkaŭ lia kolo. Mi rigardis lin rapidi laŭ la pavimŝtonaj stratoj, la suno reflektanta de lia brilruĝa skotero. Ambaŭflanke de la strato estis sescent Fiatoj, plejparte skarlataj.


La pordo liganta mian ĉambron kun Tanina malfermiĝis kaj ŝi trairis min.


"Ĉu ĝi ne estas bela?" - ŝi diris kun larĝa rideto.


Ŝi iris al la fenestro kie mi staris kaj rigardis eksteren. Ŝia mano etendis la mian kaj premis ĝin al mia brusto. Tiam ŝi rigardis min.


"Amu al mi."


Mi etendis la manon al ŝi kaj tiris ŝin al mi. Ŝi volonte brakumis lin. Ŝi estis tiu, kiu trenis nin al la lito kaj ŝi turmentis kun mi por demeti miajn vestaĵojn. Ŝi havis nenion sub la jupo aŭ bluzo. Kaj ni ne bezonis longe por etendi nin sur la flankoj, nudaj, sin tenante unu la alian.


Mi kisis ŝian suprenturnitan nazon, poste ĉiun okulon, poste ŝian buŝon. Ŝia korpo sentis sin varma kaj glata. Mi esploris ĉiun centimetron de ŝia korpo, unue per miaj manoj, poste per mia buŝo.


Mi sentis ŝiajn lipojn sur mi, heziteme esplorante. Ĉiufoje, kiam ŝi provis ion, ŝi paŭzis, kvazaŭ necerta.


"Estas bone," mi flustris. “Ne ekzistas reguloj. Ĉio estas en ordo. Lasu vin iri. Faru ion, pri kio vi aŭdis, sonĝis aŭ pensis, sed neniam havis la ŝancon provi."


Ŝi faris ĝemajn sonojn. Mi revenis al ŝia gorĝo, poste levis min por rigardi ŝin en la sunlumo.


Ŝi estis maldikosta kaj fragila. Ŝiaj mamoj estis amasoj da moleco kun malmolaj cicoj indikante supren. Ŝi tiam kliniĝis ĝis ŝi havis platan stomakon kaj tre mallarĝan talion. Mi sciis, ke mi povus ĉirkaŭvolvi ambaŭ manojn ĉirkaŭ tiu talio kaj tuŝi mian dikfingron kaj mezan fingron. Tiam estis ronda ekbrilo de femuroj kaj gluteoj, kiuj altiris tiom da paroj da viroj per sia movo. La kruroj estis bone formitaj kaj kunligitaj per malgranda haŭto el kaŝtanveluro. Ĝi estis agrabla korpo, plena de fervoro kaj juneco.


Ŝiaj okuloj rigardis mian vizaĝon dum mi rigardis ŝin. "Prenu ĝin," ŝi diris per raŭka flustro. "Prenu ĝin kaj ĝuu."


Mi faris. Mi movis mian buŝon al ŝia kaj mia lango komencis kongrui kun la movoj de mia korpo. Per unu movo mi estis super ŝi kaj poste ene de ŝi. La ĝemoj fariĝis ĝemoj, kaj preskaŭ neniu sono eskapis ŝian gorĝon.


Dum mi movis al ŝi, mi permesis al mia lango movi laŭeble laŭ ŝia lango. Tiam mi tiris malantaŭen kaj tiris mian langon malantaŭen. Fakte, tio estis du agoj de amo, du penetroj. Kaj ŝi montris al mi, kiel ŝi ŝatas la movojn de sia korpo.


Ĝi okazis al ŝi subite, kaj ŝia korpo eksplodis pro tio, kio okazis. Ŝi alkroĉiĝis al mi, tordiĝis sub mi kaj eligis plorantajn, ĝematajn sonojn.


Mi ne povis reteni. Mi estis varmaera balono, plenigita de akvo, ruliĝanta tra longa, plata dezerto. Granda pikilo elstaris de veteranta tabulo antaŭe. Mi sentis min tiranta kaj premi kaj resalti ĝis mi finfine trafis la pikilon kaj la tuta likva akvo elverŝis el mi.


Ĝi denove okazis same.


Kaj tiam ni kuŝis surdorse, nudaj, dum la suno varmigis nin, lavante la liton. Kun duonfermitaj okuloj, mi rigardis la venteton movi la punton kurtenon, kunportante la odorojn de la maro, freŝaj vinberoj, fiŝoj kaj vino.


Mi moviĝis sufiĉe por preni miajn cigaredojn kaj ŝalti ilin. Tanja premis sin kontraŭ mi, serĉante kaj poste trovante kavon sur mia ŝultro por sia kapo.


“Jen bonas,” mi diris. "Kaj ankaŭ vi."


Ĉi tio igis ŝian premon eĉ pli proksima. Post iom da tempo ŝi diris: "Vi pensas pri la tasko, ĉu ne?"


"Tro da neresponditaj demandoj," mi diris. “Kial ili ĉiuj estas orientaj? Estis du en la apartamento, poste tiu malsupre en la vestiblo. Kion li faris prenante mian foton? Por kiu li pafis ĝin? Kaj kial?"


Tanja malproksimiĝis de mia ŝultro kaj sidiĝis. Ŝi turnis sin al mi serioze. "Ĉu vi havas ideon, kiel ili kontaktos nin?"


Mi balancis la kapon. “Sed mi pensas, ke ni pli bone estu sur la piedfingroj de nun. Neniuj mankoj, nenio eĉ proksima. Mi havas senton pri ĉi tiu tasko, kiun mi ne ŝatas."


Ŝi kisis la pinton de mia nazo. “Nutru min, mia bela viro. Via virino malsatas. Mi iros vestiĝi.”


Dum ŝi forpuŝis sin de la rando de la lito, ni aŭdis laŭtan sonon. La telefono estis sur la nokta tablo apud la lito. Tanja eksilentis.


Kun la cigaredo ankoraŭ pendanta de la buŝangulo, mi prenis la telefonon. "Jes, Akasano estas ĉi tie."


“Sinjoro Akasano,” diris la oficisto. “Oni diris al mi, ke aŭtomobilo atendas vin ĉi tie. En la vestiblo staras viro. Ĉu mi povas diri al li kiam vi alvenos."


"Kiu sendis la aŭton?" Mi demandis.


Lia mano ripozis sur la buŝpeco. Kiam li revenis, lia voĉo saltis ĉirkaŭ dek poentojn. ”La aŭto apartenas al sinjoro Rosano Nicoli, sinjoro.


"Mi venos tie post dek kvin minutoj."


"Gracio." Li pendigis.


Mi rigardis Tanjan. "Estas li, Sandy, bebo."


li krucis ŝiajn fingrojn super mi, poste kliniĝis por levi ŝian bluzon kaj jupon. Ŝi glitis en sian ĉambron.


Mi estingis mian cigaredon kaj elruliĝis el la lito. Dum mi vestis min, mi kontrolis mian malgrandan personan arsenalon. Mi intencis porti malferman kolan sportĉemizon, pantalonon kaj malpezan jakon. Antaŭ surmeti mian pantalonon, mi kontrolis Pierre kaj metis etan gasbombon inter miajn krurojn. Poste mi surmetis mian pantalonon kaj ŝuojn, prenis la Hugo-ingon kaj kunligajn rimenojn, kaj tondis la maldikan stileton al mia maldekstra mano. Poste mi surmetis mian ĉemizon kaj butonumis ĝin. Hedero-ĉemizo, butono malsupren kolumo, griza, longaj manikoj. Post kiam ĝi estis ŝaltita, mi enŝovis mian manon en la ŝultran pistolujon, kiu tenis Wilhelminan. La nudigita Luger kuŝis rekte sub mia maldekstra akselo. Surmetinte malpezan sportjakon, mi estis preta.


Tanja renkontis min en la halo. Ni silente marŝis al la lifto kun la malfermita kaĝo. La bela vizaĝo de Tanja estis senpasia dum ni veturis. Mi serĉis en la vestiblo la viron, kiu estis sendita por preni nin.


Ni alproksimiĝis al la vestiblo. Mi levis la levilon kaj puŝis la metalbaritajn pordojn de la lifto. Tanja faris du paŝojn en la vestiblon. Mi estis unu paŝon malantaŭ ŝi kaj ĵus alproksimiĝis al ŝi, kiam mi vidis lin.


Kreski en filmoj pri gangsteroj donas al vi certan ideon pri kiel devus aspekti gangstero. Plejofte ĉi tiu bildo estas malĝusta. La hodiaŭa kapuĉo aspektas kiel la hodiaŭa sukceso. Ili memorigas vin pri advokatoj, kuracistoj aŭ bankistoj. Sed bandito estas bandito. Tempoj kaj metodoj ŝanĝiĝas, sed la organizo neniam superis la bezonon de torpedoj aŭ, kiel ili foje estis nomitaj, muskoluloj. Ili faris strangajn laborojn. Ili estis tiuj kun betonblokoj alkroĉitaj al siaj maleoloj, la vizaĝoj super la kanono de pafilo elstaris el preterpasanta aŭto, tiuj kiuj diris al vi ke Mike aŭ Tony aŭ Al volas vidi vin. Mandataj knaboj.


Rosano Nicoli sendis torpedon post ni.


Li pene al ni eliris el la lifto, liaj grandegaj ŝultroj same larĝaj kiel la pordo. Li portis blankan tropikan kostumon kiu ĉirkaŭbrakis liajn muskolojn. Liaj brakoj pendis preskaŭ ĝis liaj genuoj, liaj fingroartikoj estis kontuzitaj kaj deformitaj pro trafo de tro da homoj, lia vizaĝo estis kovrita de vundoj kaj makuloj kaj la malĝusta angulo de tro da samspecaj batoj.


Iam, li estis specialisto pri la ringo. Oni povis konstati laŭ la krispa karno kiu antaŭe estis liaj oreloj kaj la kurba z-formo de lia nazo. Liaj okuloj estis preskaŭ kaŝitaj malantaŭ du tavoloj de golfpilka karno. Kaj estis multaj cikatroj. Dikaj cikatroj super ambaŭ brovoj, aĉa kie la vango tratranĉis la haŭton; la vizaĝo aspektis senforma, mola kaj bulema.


Kaj mi rimarkis alian baton. Bulego sub maldekstra akselo en tropika kostumo.


— Sinjoro Akasano? - li diris kun mallaŭta naza siblo.


Mi kapjesis.


Liaj stultaj okuloj kuris de mi al Tanjo. "Kiu ŝi estas?"


"Mia virino."


"Uh... ho." Li palpebrumis multe kaj rigardis de malproksime, kvazaŭ li sonĝus. "Vi pensas, ke vi venos kun mi."


Mi prenis Tanjan je la kubuto kaj sekvis lin tra la zingibra vestiblo. Kiam ni alproksimiĝis al la ĉefpordo, li haltis kaj turnis sin al ni.


"Mi estas Rapida Willie," li diris. "Mi scias, ke vi estas Tomas Akasano, sed mi ne scias ŝian nomon."


Mi demandis. - "Vi devas scii?"


Li palpebrumis ĉe tio dum kelkaj sekundoj. “Jes. Laŭ la konto, mi devas prezenti ĝin.”


"Por kiu?"


"Jes, la ulo estas en la aŭto." Li turnis la dorson kaj eliris sur la trotuaron. Ni sekvis lin.


Nigra Mercedes 300 serio atendis apud la vojo. Kiam ni alproksimiĝis al ĝi, mi vidis ĉinon sidantan sur la antaŭa pasaĝera seĝo. Li rigardis nin alveni sen ajna esprimo sur sia vizaĝo.


Willie rapide haltigis nin prenante mian manon. "Mi devas serĉi vin," li diris.


Mi levis miajn manojn kaj lasis lin karesi mian bruston. Li etendis la manon enen de la malpeza sporta jako kaj eltiris Wilhelminan. Poste li frapetis miajn flankojn kaj krurojn. Tre malmultaj serĉantoj iam malkovris Pierre aŭ Hugo'n.


Poste li turnis sin al Tanjo, kaj unuafoje ekde nia renkontiĝo, liaj malgrandaj obtuzaj okuloj ekbrilis. "Ankaŭ mi devas serĉi ŝin."


"Mi ne pensas," mi diris mallaŭte.


La okuletoj de Willie boris truon ĝuste en mian kapon. Eĉ la ĉinoj sufiĉe klinis sin por rigardi. Estis silento.


Sangruĝa Fiat sen dampilo preterveturis. Poste alia. Tiam tri Lambrettaj preterpasis, iliaj motoroj farante konstantan dutaktan bruon. Mallarĝaj stratoj serpentumis en ĉiuj direktoj. Maldikaj varmegaj fluoj leviĝis de la hela suno de la stratoj kaj trotuaroj. La haveno estis tri blokoj malantaŭ ni, sed eĉ ĉi tie ni flaris la maron.


"Mi devas serĉi ŝin," diris Willie. "Mi ricevis mendojn


La ĉinoj zorge observis min. Li estis senmakule vestita per tajlita sunbruna ŝarkhaŭta kostumo. La ĉemizo estis blanka, la kravato havis brunajn kaj flavajn striojn. Estis kurioza esprimo de amuzo sur lia vizaĝo. Liaj okuloj estis, kompreneble, oblikvaj, liaj vangostoj estis altaj, lia vizaĝo estis glata. Li eligis memfidan rigardon, kvazaŭ li havus plurajn problemojn, kiujn li ne povis bone trakti kaj trakti. Li ŝajnis kiel la speco de homo, kiu respondecas kaj meritas specon de terura respekto de aliaj. Ankaŭ en ĉi tio estis malkompatemo. Sidante tie kun tiu surprizita rigardo, li rememorigis al mi sunbanan krotalon. Mi ne dubis, kiu estas tiu ĉi viro.


"Vi ne povas serĉi ŝin, Willie," mi diris.


Eble mi ruinigis ĉion. Rifuzante permesi al Tanja esti serĉata, mi eble kreis nenecesajn problemojn. Mi supozas, ke Nicoli havis la rajton lasi sian torpedon forigi ĉiujn armilojn antaŭ ol ni alvenos al la vilao. Sed Tanja ellasis min de la hoko.


Ŝi malpeze tuŝis mian brakon. "Ĉio estos en ordo, karulo," ŝi diris. "Ne ĝenas min".


"Mi ne volas esti tuŝita de tiu bastardo."


"Li ne longe serĉos." Ŝi faris du paŝojn antaŭen kaj preskaŭ renkontis Willie. Levante la manojn iomete, ŝi rigardis en la kripla vizaĝo de Willie. "Bone, granda knabo, serĉu min," ŝi diris el la buŝangulo.


Li faris. Li frapetis ĉie, kaj kvankam la serĉo estis rapida kaj montris nenion, Rapida Willie klare ŝatis ĝin.


"Bone," li diris finfine. Li malfermis por ni la malantaŭan pordon de la Mercedes. "Vi ankoraŭ ne diris al mi ŝian nomon."


Mi ridetis al li. “Ĝuste, Willie. Mi ne sciis certe.”


Ni sidis sur la malantaŭa sidloko kaj ekmovis, kiam Willie klakis la pordon. Kiam li stariĝis malantaŭ la stirado, la ĉinoj turnis sin sur sia sidloko por alfronti nin. Lia mano kuŝis sur la malantaŭo de la seĝo. Li portis oran horloĝon kaj tre grandan rubenan ringon sur sia etfingro. Li ridetis al ni, malkaŝante perfektajn dentojn, brile blankajn.


Tiam li etendis sian dekstran manon al mi. “Sinjoro Akasano, mia nomo estas Tai Sheng. Mi aŭdis multon pri vi."


Mi prenis vian manon. La teno estis forta. “Kaj mi estas ĉi tie por vi, sinjoro Shen. Ĉi tiu estas Sandy Catron."


"Jes mi komprenas. Estas plezuro, fraŭlino Catron."


Nun ni ĉiuj estis tre bonaj amikoj. Willy rapide ronronis la Mercedes, kaj ni glate aliĝis al la trafiko de Fiats kaj Lambrettas.


Shan kapjesis al Sandy kaj ŝi resendis la geston kaj dum ni ruliĝis li donis al mi grandan rideton.


"Ĉu mi povas nomi vin Tomaso?" — li demandis nun.


"Kompreneble, mi petas."


La rideto fariĝis pli larĝa. "Kompreneble vi alportis la liston."


"Certe."


Li etendis sian manon. "Rozano sendis min preni lin.


Mi ridetis reen al li, poste klinis min antaŭen, apogante miajn kubutojn sur miajn genuojn. "Sinjoro Sheng, mi ne estas stulta," mi diris, tenante mian voĉon ebena sed firma. "Mi ne scias, kia estas via rilato kun Rosano, sed li kaj mi disiĝis antaŭ pli ol dek jaroj. Ni bone konas unu la alian. Liaj instrukcioj estis klaraj; mi devis doni la liston al li persone. Vi insultas min. petante la liston. Farante tion, vi pensas, ke mi estas stulta, kaj sinjoro Sheng, mi ne estas stulta."


Per voĉo milda kiel verŝado de olivoleo, li diris: “Mi certigas al vi, sinjoro, ke mi ne volis diri, ke vi estas... stulta. Mi nur…"


“Mi bone scias viajn intencojn, sinjoro Shen. Vi volas aspekti pli granda en la okulojn de Rosano por ricevi specialajn favorojn. Nu, mi diru al vi, Rosano kaj mi reiros. Ni estas tre proksimaj. Vi kaj mi povas batali por lia dekstra mano, sed sinjoro, kiam temas pri lia amikeco, vi restas en la ombro."


Li pensis pri tio dum kelkaj sekundoj. "Mi iom esperis, ke ni povus amikiĝi."


Mi sentis koleron bolantan en mi. Mi sciis kia homo li estas kaj kion li volas. “Dum longa tempo, Shen, vi provis misfamigi min en la okuloj de Rosano. Kaj nun vi insultas mian inteligentecon petante liston. Vi kaj mi ne povas esti amikoj. Ni konkuras unu kun la alia kaj nur unu el ni venkos."


Li levis la brovojn. "Ĝuste por kio ni konkuras?"


"Teritorio. La organizo en la Ŝtatoj estas en kaoso. Ni bezonas gvidanton, kaj tiu gvidanto estos Rosano. Ni konkuras por loko apud li, por granda peco de la torto."


Lia voĉo iĝis pli intima. “Mi ne konkuras kun vi, Tomaso. Mi havas aliajn planojn..."


"Mi ne kredas vin". Kun ĉi tiuj vortoj mi kliniĝis malantaŭen en mia sidloko. "Sed ĉi tio estas ĉio akademia," mi diris. "Rozano ĉagreniĝos kontraŭ vi ĉar vi submetis min kaj mian virinon al serĉado."


"Ni estis ordonitaj."


"Ni vidos. Mi donos al vi liston


Rosano, kaj neniu alia."


Li kunpremis la lipojn kaj rigardis min. Mi pensas, ke en tiu momento, se la cirkonstancoj estus ĝustaj, li volonte mortigis min. Li tiam turnis la dorson al ni kaj trarigardis la antaŭan glacon.


Rapide, Willie forpelis la Mercedes de la konstruaĵoj de Palermo. Nun ni preteriris sunblankigitajn barakojn kie malhelaj infanoj ludis en malpuraj kortoj. Kelkaj el la barakoj estis paliĝintaj lignaj bariloj ĉirkaŭ ili. La infanoj estis vestitaj per ŝiritaj vestaĵoj, same malpuraj kiel ili estis. De tempo al tempo mi vidis maljunulinon balaantan la malpuran plankon de kabano, paŭzinte por trapasi sian manon sur ŝian ŝvitstriitan frunton.


Mi sentis odoron de malvarmeta aero kiam Quick Willie ŝaltis la klimatizilon en la Mercedes.


Kaj ĉie estis vinbergxardenoj. La tero estis plata, kaj bonordaj vicoj da vitoj ŝajnis etendiĝi super ĉiu monteto.


La mano de Tanja glitis trans la sidlokon, palpante la mian. Mi prenis ĝin kaj trovis, ke ŝia manplato estas varma kaj malseka. Ni transiris la limon. Ĝis ĉi tiu punkto, ni povus eniri aviadilon kaj flugi reen al Usono. Se io okazis neatendite, Hawk povus kontakti nin kaj aŭ prokrasti aŭ nuligi la mision. Ĉio estus finita por ni. Sed nun ni preterpasis la punkton de nereveno. AH kaj Hawk estis ofsajdo. Ĉu ni pluvivus aŭ ne dependis tute de niaj kapabloj.


La vojo malrapide grimpis tra S-kurboj kiuj iĝis severaj kaj turniĝis al reversoj. Rapida Willie veturis malrapide kaj lerte. Mi scivolis kiom da fojoj li pelis gangsterojn laŭ iliaj taktoj. Niaj oreloj komencis krevi dum ni grimpis al la sennuba ĉielo.


Ĉe la supro de alta monteto ni alproksimiĝis al la unua armita gardisto. Li staris ĉe la pordego kun feraj stangoj. Alta betona barilo iris ambaŭdirekten.


Krom la pistolo, la viro havis maŝinpafilon pendantan sur sia ŝultro. Dum la Mercedes ĉirkaŭiris la lastan angulon kaj veturis malrapide al la pordego, li sufiĉe kliniĝis por vidi nin ĉiujn, kaj samtempe eltiris sian maŝinpafilon preta.


Willie rapide klaksonigis sian kornon kaj komencis malrapidigi. La gardisto puŝis la pordegon kaj malfermis ĝin. Li ridetis kaj mansvingis dum ni eniris la vilaon. Mi rimarkis, ke li portas brunan supertuton.


Unufoje tra la pordego, ni trovis nin ĉirkaŭitaj de riĉaj verdaj gazonoj kun olivarboj disĵetitaj jen kaj jen, kaj preter ili estis eĉ pli da vinberĝardenoj. La domego estis rekte antaŭen.


Laŭ tio, kion mi povis vidi, ŝajnis, ke la pinto de la monteto estis razita. La vilao kovris areon de preskaŭ kvarono de mejlo. Dum ni veturis en granda duoncirklo laŭ la buterglata asfalta vojo, ni preterpasis surteriĝon kun Lear-jeto ligita. Estis multaj konstruaĵoj ĉirkaŭ la domego. Promenante ĉirkaŭ la domego, ni preterpasis tri tenisejojn, naŭ-truan golfejon kaj grandegan naĝejon kovritan de ses belulinoj en malgrandaj bikinoj. Kaj poste ni ĉirkaŭiris la ĉefan domegon al la fronto.


Ĉiu fenestro estis kovrita per drato reto. Estis stangoj super ĉiu enirejo, verŝajne pretaj fermi ĉiujn malfermaĵojn per la tuŝo de butono. Estis sep blankaj kolonoj antaŭ la longa brika verando. La enveturejo ĉirkaŭiris la domegon. Rapida Willie haltis antaŭ unu el la kolonoj. Estis kvar brikaj ŝtupoj kondukantaj al la verando de la enveturejo.


La domego mem ne estis malpli impona. Ĝi estis tri etaĝoj alta, konstruita el ruĝbriko kun kahela tegmento. La fenestroj estis frontonhavaj kaj fermitaj, kaj ĉiu iel havigis vidon al la profunde blua Mediteranea Maro.


Willie rapide eliris el la aŭto kaj ĉirkaŭpaŝis antaŭ la Mercedes. Unue li malfermis la pordon de Tai Sheng, poste la nian.


Shen komencis supreniri la ŝtupojn, etendante al la masiva frontpordo. “Tien ĉi, mi petas, sinjoro Akasano.” Ne estis varmo en la olea glateco de lia voĉo, la vortoj estis severaj kaj fortranĉitaj ĉe la finoj.


Mi prenis Tanjan je la kubuto kaj sekvis lin. La domego aspektis iel konata, kvazaŭ mi antaŭe vidis ĝin ie. Ne, tio ne estas la afero; Mi vidis aliajn tiajn nur en Nov-Orleano. Malnovaj plantejdomegoj de la Profunda Suda. Nepre kostis al Nicola riĉaĵon movi ĉiujn tiujn brikojn kaj kolonojn ĉi tien.


Shen sonorigis la pordon, kaj preskaŭ tuj ĝi estis malfermita de grandega nigrulo.


"Mikaelo," diris Shen. "Ĉu sinjoro Nicoli estas disponebla?"


La nigrulo portis flavan rulkolokon kaj grizan pantalonon. Lia kapo estis razita kalva. "Li parolas kun sia edzino, sinjoro."


Ni marŝis sur la marmoran plankon, polurita ĝis brilo pli hela ol miaj ŝuoj. Estis granda lustro ĉirkaŭ dek du futojn super ni. Ĝi aspektis kiel vestiblo. Tra la arka pordejo mi povis vidi la marmoran plankon kondukantan al kio ŝajnis esti halo.


Kontraŭe estis tapiŝita ŝtuparo.


"Mi montros al vi vian ĉambron," diris Shen. Li direktiĝis al la ŝtuparo. Tanya kaj mi sekvis, kun Rapida Willie alportanta la malantaŭon.


"Mi ŝatus vidi Rosanon kiel eble plej baldaŭ," mi diris dum ni grimpis.


"Sed kompreneble," Shen respondis. Ne estis sento en liaj vortoj.


Kiam ni atingis la lokon, li iris dekstren. Estis tapiŝita koridoro kun pordoj ĉiuflanke. Kion mi ne povis venki estis la tuta amaso de la loko. Ĉiuj plafonoj ŝajnis esti almenaŭ dek du futojn altaj, kaj la pordoj ŝajnis dikaj kiel monŝrankoj. Estis senfina nombro da ĉambroj.


Ni daŭrigis promeni. Tiam, sen ŝajna kialo, Shen haltis antaŭ unu el la pordoj. Li eltiris ŝlosilojn el sia poŝo kaj klakis la pordon.


“Via ĉambro, sinjoro Akasano,” li diris senpripense.


"Kion pri mia virino?"


Li staris kaj dormeme rigardis mian bruston. Mi ne rimarkis, kiel malgranda ĝi estas. La supro de lia kapo estis ĉirkaŭ du colojn sub mia mentono.


"Ni havas alian ĉambron por ŝi."


"Mi ne ŝatas ĉi tion," mi diris kolere. "Mi ne ŝatas ion ajn pri ĉi tio."


Nur tiam liaj oblikvaj okuloj leviĝis al mia vizaĝo. "Sinjoro Akasano," li diris per laca voĉo. “Mi nur plenumas la dezirojn de Rosano. Bonvolu atendi interne."


Lia mano montris al la ĉambro. Mi havis malagrablan senton en mia malsupra ventro. "Mi devas aŭdi tian ordon persone de Rosano."


Li ridetis, montrante al mi tiujn perfektajn dentojn. "Ordo?" - li diris, levante la brovojn. “Ĉi tio ne estas ordono, Tomaso. Rosano volas nur, ke vi ripozu de via vojaĝo kaj pensu pri via reunuiĝo kun li. Estas tempo por virinoj, ĉu ne? Kaj tempo por trankvila pripensado."


"Mi diros al vi, kion vi povas fari per via pripensado."


"Bonvolu." Li levis la manon. “Ŝi estos en ĉambro simila al via. Ŝi estos sufiĉe komforta."


Tanja prenis mian manon. "Ĉio estos en ordo, kara." Ŝi tiam rigardetis flanken al Shen. “Mi estas certa, ke sinjoro Sheng estas viro de sia vorto. Se li diras, ke mi estos komforta, tiam mi pravos."


mi suspiris. "Bone. Venu ĉi tien kaj kisu min, bebo." Ŝi faris ĝin, kaj ni faris ĝin bone por spektaklo, kaj tiam mi frapetis ŝin sur la dorson. "Kondutu vin."


"Ĉiam, kara."


Ĉiuj ridetis. Mi eniris la ĉambron. La pordo klakis malantaŭ mi. Kaj ĝi estis ŝlosita.


Oka ĉapitro.


Estis senutile bati la pordon. Estas kiel frapi brikan muron. Mi turnis mian dorson al li kaj rigardis ĉirkaŭ la ĉambro. Estis komforta lito, komodo, tablo kun du seĝoj, kaj pejzaĝo de la Granda Kanjono sur la muro. Du fenestroj rigardis rekte al la Mediteranea Maro.


Mi povis vidi la blankigitan urbon Palermo malproksime malsupren de la montoflanko, kaj la velŝipojn moviĝantajn silente tien kaj reen preter la haveno. Pli proksime estis vinberejoj, olivarboj kaj alta muro. Sed la plej proksima afero al mi estis la dratmaŝo super la fenestro.


Aldone al la masiva ĉefpordo, ekzistis pli malgranda pordo kondukanta al la banĉambro.


Mi marŝis tien kaj reen. Ili havis Wilhelminan, sed mi ankoraŭ havis mian gasbombon kaj stileton. Mi atendus, se ili volus ĝin, sed mi ne atendis longe. Mi ne povis kredi, ke Rosano Nicoli efektive lasis instrukciojn por enŝlosi sian malnovan amikon Akasano. Ĉi tio pli similis al la ideo de Sheng.


Mi ne havis alian elekton ol tra ĉi tiu pordo. Do ĝis ili malfermis ĝin, mi nur povis atendi. Mi iris al la lito kaj etendiĝis.


Multaj pensoj trakuris mian kapon. Okazis informfluo. Iel Nicoli konis mian veran identecon. Eble la vera Akasano iel parolis pri sia morto post sia morto. Li eble lasis koverton kun instrukcioj: "Malfermu nur se mi ne estas en certa loko por mia kutima kafo ĉiumatene." La malferma letero tiam klarigus ke li estis morta kaj agento AX estis la lasta se temas pri spuri lin.


Aŭ eble ĝi rilatas al tiu orienta fotisto, kiu fotis min en la vestiblo de la hotelo. La bildo estis klara. Nicoli suspektas ke lia maljuna amiko Akasano estis mortigita fare de registaraj agentoj. Ial, agentoj volas enfiltri lian organizon. Ili sendas unu el siaj agentoj sub la alivestiĝon de Akasano. Sed Nicoli ne certas. Eble Akasano ne vere mortis. Estas unu maniero esti certa. Petu unu el la kuirejaj dungitoj fari foton de Akasano kiam li eniras la hotelan vestiblon. Komparu la bildon kun la malnova reala Akasano kaj vidu ĉu estas diferencoj.


Kamuflaĵo povas esti kiel eble plej proksima al perfekta. Sed neniu alivestiĝo iam povas kompari kun vera provo. Sur pli proksima inspektado, la alivestiĝo estas perdita ĉiufoje. Kaj eble ĝuste tio okazis nun. Nicoli komparis mian foton en la halo kun foto de la vera Akasano antaŭ dek jaroj. Kiom ŝanĝiĝos viro en dek jaroj? Ne sufiĉas.


Ĉio ĉi, kompreneble, estis pura spekulado miaflanke. Interkonsiliĝoj manĝis parton de la tago. Se tio, kion mi pensis, estis vera, tiam mi devis eliri el tie. Kaj mi devis trovi Tanjan. Ne estis maniero scii en kiun ĉambron ili metis ŝin. Mi povus serĉi ĉi tiun malnovan lokon dum semajno kaj ankoraŭ ne trovi duonon de la kaŝmemoroj.


Mi havis unu manieron eliri. Ĝi estis malzorgema kaj povus esti mortiginta min, sed ĝi estis la elirejo.


Fajro.


Se mi ekbruligos pecon da littukoj apud la fenestro kaj ekkrios, la bruo kaj fumo eble igos iun malfermi tiun pordon. Hugo kaj mi atendos. Ĝi estis la sola maniero.


Kompreneble, la tuta ĉambro povus esti sonrezista, tiukaze mi brulus ĝismorte aŭ miaj pulmoj pleniĝus per fumo. Por supre, mi ekbruligis unu el miaj orpintaj cigaredoj.


Mi bruligis cigaredon kaj rigardis la markezon super mi. Unue mi devas malsekiĝi. La duŝo en la banĉambro prizorgos tion. Tiam, kuŝante sur la planko, kovrante mian vizaĝon per malseka tuko, la fumo ne ĝenis min dum kelka tempo.


Mi ruliĝis al la rando de la lito kaj ĵus pendigis miajn krurojn trans la flanko kiam mi aŭdis la seruron klaki sur la pordo. Mi levis la ŝultrojn kaj Hugo falis en mian manon. Mi eliris el tiu ĉambro kaj mi ne zorgis tra kiu mi devas iri por fari ĝin. La porda seruro klakis kaj la pordo svinge malfermis. Mi vekiĝas.


La pordon malfermis Michaels, nigra viro. Li puŝis ĉaron. Kun la ĉaro apud mi, li forigis la kovrilon de la plado. La bifsteko aspektis dika kaj bongusta. Estis ankaŭ bakitaj terpomoj kaj verdaj fazeoloj. Apud la ĉefplado estis flanksalato kaj malgranda botelo da Chablis.


Michaels ridetis. "Sinjoro Nicoli pensis, ke vi eble malsatas, sinjoro."


Mi ne rimarkis tion, sed mi komprenis. "Ĉu li ankoraŭ parolas kun sia edzino?" Mi demandis.


"Jes sinjoro." La Chablis estis en sitelo da glacio. Michaels enŝovis korktirilon en la supro de la botelo. Li eltiris la korkon per iometa popo kaj verŝis iom da blanka vino en la glason. Li donis al mi la glason. "Ĉu ĉi tio renkontas vian aprobon, sinjoro?"


Mi trinkis la vino kaj lasis ĝin ĉirkaŭi mian langon. Ĝi gustis tre banala.


"Sinjoro Nicoli pardonpetas pro ŝlosi la pordon, sinjoro," diris Michaels. “Ĉi tio estis necesa, por ke vi ne sciu, kie la knabino estas tenata. De nun la pordo estos malfermita, sinjoro."


mi sulkigis la brovojn. “Tenante? Kial fraŭlino Catron estas tenita?”


Michaels daŭre ridetis. Li riverencis, retiriĝante tra la pordo. "Sinjoro Nicoli klarigos ĉion."


"Ĉu vere kiam?"


— Baldaŭ, sinjoro. Li turnis sin kaj foriris. Ne nur li ne ŝlosis la pordon, sed li lasis ĝin malfermita.


La manĝaĵo malvarmiĝis, do mi manĝis. Estis agrable scii, ke mi ne devis forbruligi la lokon. Mi manĝis kolere, parte ĉar mi ne sciis kion atendi kaj parte ĉar mi ne ŝatis la manieron kiel oni traktas min.


Kiam ni alfrontas obstaklon, pri kiu ni scias, ke ne ekzistas espero venki, ni sentas tre realan timon. Sed la neatendita estigas timon, kiu staras memstare. Ĝi estas terura, profunda paniko, kiu influas vian inteston.


Mi estis tiel streĉita, ke mi ne povis manĝi pli ol du aŭ tri pecojn. Kial ili kaŝis Tanjan? Ĉu vi provas tiri ion sur min? Eble ili turmentis ŝin por ke ŝi diru al ili, kiu mi vere estas.


Hugo estis denove eningigita. Mi malglate forpuŝis la ĉaron kaj forlasis la ĉambron. Trovi la ŝtuparon kondukantan malsupren ne estis malfacile. Sed antaŭ ol forlasi la retejon, mi ĉirkaŭrigardis la koridorojn. Mi ne sciis, kion mi atendis trovi. Tanja, mia nomo estas?


Estus pli facile, se mi povus vidi la tutan domegon. Tiam estos pli facile decidi kie estas plej bone meti la knabinon.


Mi malsupreniris la tapiŝitajn ŝtupojn po po po. Kiam mi atingis la malsupran ŝtupon, Michaels estis malpleniganta la cindrujojn. La cindrujoj aspektis kiel en kinejoj. Li kapjesis kaj ridetis al mi dum mi preterpasis.


"Ĝuu vian vespermanĝon, sinjoro Akasano?" li demandis.


"Iom." Mi eniris la oficejon kaj ĉirkaŭrigardis.


Ĉi tio estis la vira ĉambro; libroj kovris ĉiun muron. Estis multe da malhelaj ligno kaj nigraj ledaj seĝoj. Estis grandega kverka tablo en la centro de la ĉambro. Alia pordo kondukis


al la flanko.


Mi eniris alian koridoron kun malhelaj lignaj muroj kaj daŭrigis al alia pordo. Ĉi tio kondukis al grandega kuirejo. Kio surprizis min estis la fumo en la aero, la cigaro, la cigaredo kaj la pipo. La kuirejo mem estis insula afero; la lavujo, forno, forno kaj labortablo estis vicigitaj en oblonga formo meze de la planko. Estis alia pordo, kiu certe estis la servoverando. Tie ili estis.


Kvin viroj sidas ĉe karttablo kaj ludas pokeron. Kiam mi eniris, ili levis la okulojn, salute kapjesis kaj reiris ludi. La fumo ĉi tie estis multe pli forta. Ili ĉiuj aspektis kiel mafiuloj. Ili havis difektitajn orelojn, torditajn kaj makulitajn vizaĝojn, kaj rompitajn nazojn. Iliaj jakoj estis forigitaj kaj ili ne provis kaŝi la ŝultro-pistolujojn pendantajn sub la maldekstraj brakoj.


"Ĉu vi volas sidi por kelkaj ludoj?" — demandis unu el ili.


Mi balancis la kapon. "Ne, dankon. Mi pensas, ke mi nur rigardos iom se tio estas en ordo."


"Certe." La viro disdonis kartojn. "Jacks aŭ pli bone," li diris al tiuj ĉirkaŭ li. Tiam li rigardis min. "Vi estas la maljuna kamarado de Rosano, ĉu?"


Mi bruligis unu el miaj cigaredoj. "Jes. Ni reiros longan vojon."


"Mi malfermos ĝin," diris la alia viro. Dum li ĵetis du ruĝojn, la plastaj blatoj tintis.


“Por mi,” diris tiu, kiu estis apud li. "Tro por mi," diris la sekva viro. Li marŝis ĝis li atingis la komerciston.


Li ĵetis du ruĝajn blatojn en la bankon. “Enspezu al vi pencon. Kartoj".


Kiam li disdonis la kartojn, li donis al si du kartojn.


"Ĉu konservi la piedbatulon?" - demandis la malfermilo.


"Kostos al vi ekscii, Ludoviko."


Ludoviko ĵetis du ruĝajn blatojn. "Nek unu denaro."


“Ankoraŭ dek cendoj,” diris la komercisto. Tiam li rigardis min dum Ludoviko rigardis siajn kartojn kaj pensis. "Do Rosano multe ŝanĝiĝis dum la jaroj?"


"Mi ne scias," mi diris. “Mi ankoraŭ ne vidis lin. Li parolas kun sia edzino de kiam mi alvenis."


La viro kompreneme kapjesis. “Alia batalo. Ĉi tio povas daŭri horojn. Mi diras al li la tutan tempon: "Rozano, mi daŭre ripetas ĝin." Kion vi devas fari estas kuraĝigi iun belan junulinon, tiam estos pli facile por vi preni ĉi tiun vian edzinon. . Sed ĉu li aŭskultas min? Ne. La nura, kiun li aŭskultas, estas la malbenita afero. Ĉi tio ne similas al la malnova tempo, ĉu? "


"Tio certe ne veras," mi diris. "Viro kutimis havi iom da respekto por siaj amikoj."


"Jes."


"Mi vokas," Ludoviko diris, ĵetante du ruĝajn blatojn. "Ni vidu pri kio vi estas diable fiera, Al."


Al ridetis kaj turnis siajn kartojn vizaĝo supre antaŭ Ludoviko. “Vi plenumis la telegramon de la komenco mem, Ludoviko. Tri kugloj."


"Mizeraj fantoj kaj dekoj," diris Ludoviko kun abomeno. Li ĵetis malsupren siajn kartojn dum Al rastis en la poton.


Mi diris: "Do kial Rapida Willie ne estas kun vi?"


Al balancis la kapon. “Tiu goko saltas Willie. La kompatinda Willie ne ŝatas ĝin, sed kion li povas fari? Rosano diras, "Faru tion, kion Tai Sheng diras al vi, aŭ reiru al Usono kaj fritu por ĉi tiu seksperfortmurdo. La manoj de Willie estas ligitaj. . "


"Mi pensas, ke mi aŭdis pri ĝi," mi diris. “Lerneja instruisto, ĉu ne? Li tenis ŝin sur la boato dum tri tagoj."


Al kapjesis. “Li ankaŭ ne faris multon kun ŝi. Ankaŭ juna, eble dudek du aŭ... tri. Li tiel forte batis ŝin, ke li ektimis. Do mi supozas, ke li decidis, ke la sola maniero estis terenbati ŝin. malŝaltu tute."


Mi uzis unu el iliaj cindrujoj por estingi mian cigaredon. "Kiel li ricevis nomon kiel Rapida Willie?"


Al atente rigardis min. “Ne subtaksu Willie, amiko. Li eble ne estas psika giganto, sed li estas tre rapida. Li ricevis la nomon Rapida ĉar li prenas la pafilon tre, tre rapide kaj pafas tiujn unuajn tri pafojn. "


"Komprenu." Mi staris kun miaj manoj malantaŭ mia dorso dum la viro apud Al ordigis aferojn.


"Sama ludo," li diris. "Jacks aŭ pli bone."


Estis reto kondukanta en la malantaŭan korton. Mi ĉirkaŭiris la pokeran tablon kaj foriris. La naĝejo estis ĉirkaŭ kvindek metrojn antaŭ mi. Ŝajne la knabinoj eniris.


Manukuritaj gazonoj fluis sub olivarboj ĉiudirekten ĉirkaŭ la naĝejo. Malproksime maldekstre estis la tenisejoj; preter la oazo de arboj, herboj kaj konstruaĵoj etendiĝis vinberejoj.


Mi forlasis la domegon, preteriris la lageton kaj iris laŭ la unua vico de vinberejoj. La vitoj estis purigitaj de vinberoj. La tero inter ili estis mola kiel pulvoro. Promeninte ĉirkaŭ dudek futojn laŭ la vico, mi rerigardis al la domego.


Ĝi staris majeste kaj similis al malnova Virginia plantejdomo. Ĉiu, kiu ĵus estis prenita tien, ne kredos, ke li


ne en Ameriko. Sed io estis malĝusta.


Ĉi tio estis la unua fojo, kiam mi efektive rigardis la tutan flankon de la domo. La domo estis unuflanka. Ne estis fenestroj sur la maldekstra flanko de la ĉambro. Tri etaĝoj altaj, la fenestroj estas egale interspacigitaj krom larĝa strio ĉe la fino. Ĝi ne estis tiom larĝa, eble nur sufiĉe granda por konveni liftostangon. Sed certe ne tiom granda kiel la domo mem.


Mi ekiris tra la vicoj de vitoj, direktante al la maldekstra angulo de la domo. Se vi rigardas la domegon de la fronto, ĝi estos sur la dekstra flanko. Kiam la flanko aperis, mi frostiĝis. Neniuj fenestroj. Ne estis eĉ unu fenestro sur la tuta dekstra flanko de la domo.


Ili provis kaŝi ĝin malantaŭ vico da olivarboj kaj kaprifoj, kreskantaj en la domo mem. Sed la muro estis malplena — nek fenestroj, nek pordoj, nenio.


Rosano Nicoli havis parton de ĉi tiu domo, male al la resto. Ĉu ĉi tio estis sekreta sekcio? Kie ili havis Tanjan? Klininte la kapon en pensoj, mi reiris al la naĝejo. Mi preskaŭ ne rimarkis, ke Rapida Willie alproksimiĝas al mi.


Li ŝancelis, liaj longaj brakoj svingiĝis kiel akvotuboj. Sed ĉi tiuj manoj estis pli proksime en grandeco al fajrotuboj elirantaj el hidrantoj. Li sulkigis la brovojn sur la vizaĝo dum li strabiĝis al la suno.


Mi atendis lin, malstreĉante miajn manojn. Mi ne sciis, kion li volas. Eble li koleris ĉar mi forlasis la ĉambron.


Li ne iris kvin futojn antaŭ ol mi aŭdis lin pufi. Li levis la manon amike. "Sinjoro Akasano," li diris, peze spirante.


"Daŭre moviĝu tiel, Willie, kaj vi ricevos koronarion."


“Hehe. Jes, ĉi tio estas bona kazo. Iskemia malsano. Jes. Ĝi estas koratako, ĉu?


"Jes, Willie."


Li staris antaŭ mi, rekte rigardante la vinberejojn. Li viŝis sian vizaĝon kaj frunton per poŝtuko. Estis koncentrita esprimo sur lia kripla kaj cikatra vizaĝo.


"Mi devas diri ion al vi," li diris.


"Kio, Willie?"


Li rigardis malproksimen, al la vinberejoj, palpebrumante kaj sulkante. Liaj sibiloj kaj spiromanko estis nazaj. Verŝajne estis al li tre malfacile spiri.


Tiam lia vizaĝo subite heliĝis. "Jes. Rosano diras, ke mi sekvos vin. Li estas preta vidi vin nun."


Mi kapjesis kaj ni reiris al la domego. “Kion pri mia virino, Willie? Ĉu ŝi estos tie?


Se li aŭdis min, li ne rimarkis ĝin. Li simple daŭrigis antaŭeniri. Por la momento oni ne povis konfuzi ĝin kun tiaj malfacilaĵoj, kiaj miaj demandoj prezentis; li koncentriĝis nur pri unu afero – atingi la pordon de la domego. Dum li stumblis, mi preskaŭ povis aŭdi lin pensi. Dekstra kruro, poste maldekstra, poste dekstra. Ne malproksime nun. Kie post malfermi la pordon?


La pordo malfermiĝis kaj mi sekvis lin. Kvankam fumo ankoraŭ pendis en la aero, ĉiuj pokerludantoj estis foririntaj. Juĝante laŭ la kartoj kaj blatoj sur la tablo, ili verŝajne foriris haste.


Willie pluiris. Tra la kuirejo kaj laŭ la mallonga koridoro najbara al la oficejo. Kiam li atingis la ŝtuparon, li haltis por respiriĝi. Poste ni grimpis ilin unu post la alia. Michaels estis nenie videbla.


Ĉe la surteriĝo li turniĝis maldekstren anstataŭ dekstren al la ĉambro en kiu mi estis. Ni preterpasis plurajn pliajn pordojn, kiuj aspektis same dikaj kiel tiu, kiu fermis la ĉambron en kiu mi estis. Kaj tiam ni venis al malplena muro. Ĝi estis tapeta kaj aspektis kiel la fino de iu halo. Willie haltis.


"Kio estas ĉi tio?" - mi demandis, sulkigante la brovojn.


Li malrapide turnis sin, liaj stultaj okuloj traserĉante la plankon. "Jes, la butono estas ĉi tie ie." Tiam la sulkiĝo malaperis kaj lia malbela vizaĝo denove lumiĝis. "Jes," li diris mallaŭte. Ĝi estis malkovro, kiun li dividis nur kun si mem.


Lia piedfingro tuŝis malgrandan kvadratan pecon da baztabulo kaj subite aŭdiĝis zumado. La muro ekmoviĝis. Ĝi malrapide glitis flanken kaj kiam ĝi malfermiĝis, ĝi malkaŝis alian koridoron ĉe la alia flanko kun duoblaj pordoj ĉe la fino.


Ĉi tiu ĉambro estis bone lumigita. Mi sekvis Willie al la duoblaj pordoj, aŭdante obtuzajn voĉojn kiam ni alproksimiĝis al ili. Willie malfermis unu, eligis pli da fumo, poste flankenpaŝis por enlasi min.


Ne povis esti dubo pri kie mi estis. Senfenestra parto de la domo. Mi vidis homojn ludi pokeron sube. Ili staris en grupo, ĉiu kun trinkaĵo en la mano. Kaj tiam mi vidis Rosano Nicoli.


Li estis dorso al mi, sed mi spektis sufiĉe da filmoj pri li por rekoni lin unuavide. Michaels ĵus faris al li trinkaĵon kaj donis ĝin al li.


Li turnis sin kaj vidis min. La vizaĝo estis multe pli malnova ol en la filmoj kiujn mi vidis, sed la jaroj estis afablaj al ĝi. Li portis la perfektan


eleganta kostumo farita el multekostaj materialoj. Fizike, Nicoli estis fortika, kun mallongaj, stupaj kruroj kaj larĝa ventro. Li estis preskaŭ tute kalva, krom grizaj haroj sur ĉiu orelo. Lia vizaĝo estis ronda kiel melono kaj havis proksimume la saman haŭtoteksturon. Lakte grizaj okuloj rigardis min tra senrindaj dufokusoj; la nazo estis malgranda kaj perta, la buŝo rekta, tuj super lia duobla mentono.


Ĉi tiu estis la viro, kiu transprenis organizitan krimon en Usono. Li marŝis al mi, brakoj etenditaj, starante ĉirkaŭ kvin futoj naŭ, kun rideto montranta siajn orajn plenigaĵojn.


"Tommy!" li kriis. "Tommy, vi maljuna hundilo!"


Mi kurbigis mian vizaĝon en la rideton, kiun mi vidis en fotoj de vestaĵoj de Acasano. Kaj tiam ni saltis unu sur la alian, brakumante, plaŭdante sur la dorso kaj gruntante.


Nicoli frapetis mian platan stomakon. “Kiel vi faras ĝin, ĉu? Rigardu vin, diablo, vi havas kvindek sep jarojn, same kiel mi. Kaj rigardu vin. Plena hararo, kaj rigardu tiun malbenitan ventron!”


Ridetante mi frapetis lin sur la poton. "Vivo estas bona por vi, Rosano, ĉu?"


Li havis larmojn en la okuloj, tiu ĉi vireto, kiu aspektis kiel la estro de la kredita fako de la banko. Lia brako ĉirkaŭvolvis mian ŝultron kaj lia ajla spiro alproksimiĝis al mia orelo. “Vi scias, estas bone havi aliancanon ĉi tie. Tomi? Viro prenas mian lokon, li ne plu scias al kiu fidi,” lia voĉo flustris.


"Vi ne ŝanĝas, Rosano," mi diris. "Ĉiam suspektinda."


Li levis sian montran fingron al mi. “Mi havas kialon. Kredu min, Tommy, mi havas kialon. Hej! Sed kio ĝi estas? Veki? A?" Lia mano batis min sur la dorson. "Hej infanoj! - li kriis al la aliaj viroj. - Mi volas, ke vi renkontu mian plej bonan amikon en la mondo! Michaels, damne, la manoj de Tommy estas malplenaj! "


"Prizorgu ĝin nun, sinjoro," diris Michaels kun rideto. Li rigardis min. “Sinjoro Nicoli diras, ke vi prenas burbonon rekte el la akvokaptilo. Ĉu ĉu?"


Mi kapjesis, memorante, ke ĝi ŝatis Akasano.


"Tommy," Nicoli diris dum li kondukis min al la grupo, "tio estas Al, Louis, Rick Vint, Trigger Jones kaj Martino Gaddillo, la plej bona viro en la komerco."


Mi sciis, ke unu viro kun bastono traktis eksplodaĵojn, plejparte dinamiton kaj nitrilon, por bankoj aŭ federaciaj agentraportoj.


Rapida Willie venis malantaŭ ni. "He, estro," li diris per naza voĉo. "Mi ne serĉis lin kiam li eniris."


Nicoli levis sian manon al la vizaĝo de Willie. “Kio estas al vi, stultulo? A? Ĉu vi havas pafilon? Donu al mi! Venu, venu! Donu ĝin al mi. Serĉi lin? Li estas mia amiko. Ni revenas al la momento, kiam via vizaĝo estis frakasita dum la konflikto. "Kiam li havis Wilhelminan, li donis al mi la Luger. Li denove frapetis min sur la dorson dum Michaels ŝovis glason da akvo en mian manon.


"Dankon," mi diris al Nicola. Reveninte la Luger al sia pistolujo, mi trinkis, poste lavis mian buŝon per akvo.


Nicoli ridetis. "Bonaj aferoj, ĉu? Bone?"


"Bonege."


"Nenio krom la plej bona por mia amiko, ĉu?"


Ni ĉiuj ridetis unu al la alia. La ĉambro ne estis multe malsama de la aliaj ĉambroj en la domo, sed ĝi estis verŝajne la plej granda. Ĉirkaŭe estis disaj mebloj de salono kaj kio ŝajnis esti elektronika ekipaĵo laŭ unu muro.


Nikoli kondukis min al komfortaspekta kanapo. “Ni iru,” li diris. "Ni sidu kaj parolu kie aliaj ne povas aŭdi ĉiun vorton."


Estis televidilo ĝuste antaŭ kie ni sidis. Mi rimarkis, ke Tai Sheng mankas el la ĉambro.


"Rosano," mi diris, ĉirkaŭrigardante. “Tiel sekura. Kaj tiel forta, ĝi estas mirinda. La formiko ne povas trairi."


Li ridetis modeste. "Krado kaj kokiddrato estas nenio." Klininte pli proksimen al mi, li mallaŭtis la voĉon. “Diru al mi, Tomi, ĉu mi eraras? Ĉu mi transdonu la administradon de la organizo al iu alia?


Ĝi estis stulta demando kaj mi sciis ĝin. Se mi dirus jes, li suspektus pri mi. Sed tion mi ne volis.


“Kiu alia povas fari ĉi tion, Rosano? Neniu. Nur vi havas la gvidajn kvalitojn por transpreni nun."


Li suspiris. “Sed estas tiom da homoj kontraŭ mi. Mi ne plu scias, kiuj estas miaj amikoj. Ĝuste la pasintan semajnon iu provis pafi min, unu el miaj dungitoj. La flankoj viciĝas, mia malnova amiko. Kaj estas tempo por kalkuli la nazojn. "


"Vi scias kie mi staras."


Li frapetis mian genuon. “Jes, Tomi. Mi scias". La televidilo antaŭ ni restis malplena. "Ĉu vi prizorgis ĉi tiun agenton?" - li subite demandis.


"Agento?" Tiam mi komprenis, ke li celis la AX-agenton, kiu observis la veran Akasano. "Jes. Iom da betono, drato kaj Atlantiko. Li estis bone prizorgita."


"Kie vi kaptis lin?"


"En mia domo. Iel li enrompis kaj ŝtelis la telegramojn, kiujn vi kaj


sendis"


"Ho?" Liaj brovoj kvietiĝis. "Nur telegramoj, nenio alia?"


"Kio alia..." mi kaptis min. "Mia amiko Rosano, mi ne estas sufiĉe stulta por konservi liston, kie registara agento povus trovi lin."


Li ridetis. "Kompreneble ne. Sed, Tomi, eĉ vi devas esti singarda. Estas malamikoj tre proksimaj al vi."


mi sulkigis la brovojn. Eble Akasano sciis, kion li celis, sed mi certe ne sciis.


Tiam li kapjesis antaŭen per sia brilanta vizaĝo. “Ĉu vi vidas ĉi tiun televidilon? Ĉi tio estas videogvata unuo. Estas fotilo sekrete instalita en ĉiu ĉambro de la domo." Li prenis malgrandan kontrolunuon. "Per ĉi tiu teleregilo mi povas vidi ajnan ĉambron, kiun mi volas."


"Kiel mi diris pli frue, Rosano, mia amiko, via sekureco estus la envio de ĉiu viro en la Ŝtatoj."


"Ĉu vi scias, por kiu registara agentejo laboris la sekvanta vin?"


Jen denove, alia neatendita ruza demando. Nicoli provis min? Se jes, kial? Mi trovis min komencanta ŝviti.


"Mi diris, ne. "Mi ne eksciis."


Nicoli marŝis al la kanapo. "Ĉu vi ne serĉis lin post la bato?"


"Jes... kompreneble, sed li havis nenion sur si, neniujn dokumentojn, neniun identigon."


"Hm". Li denove kliniĝis malantaŭen, aspektante pensema: “Kompreneble li nenion alportus al via domo.


“Kial ĉiuj ĉi demandoj? Rosano? Ĉu vi suspektas min?


"Ha!" - li kriis, frapante min sur la dorson. "Kio estas al vi, mia malnova amiko, ĉu? Ĉu vi havas konsciencon?"


Mi mallaŭte ridetis kaj rimarkis, ke dum la aliaj viroj ankoraŭ parolis, almenaŭ unu el ili observis nin la tutan tempon.


"Mia konscienco estas pura. Mi estis fidela al vi, Rosano."


Li brakumis min. Kaj kiam li rigardis min, estis denove larmoj en liaj okuloj. “Mia malnova amiko, mi scias. Vi kaj mi venis tro malproksimen por perfido, ĉu ne? Sed mi tre kompatas vin."


"Bedaŭri?" - mi demandis, sulkigante la brovojn. "Sed kial?"


"Rigardu." Li levis la kontrolkeston de ĝia stando apud la sofo kaj premis butonon.


Miaj okuloj estis gluitaj al la televidilo kiam ĝi komencis brili. Ondlinioj ekbrilis tra la ekrano, poste aperis bildo.


Estis ĉambro. Ne estis mebloj, krom unu seĝo kun rekta dorso. La knabino sidis sur seĝo kun la kapo klinita tiel ke mi ne povis vidi ŝian vizaĝon. Kiam mi komencis paroli, Tai Sheng aperis sur la ekrano.


Ĝi perdis iom da sia brilo. Eĉ en nigra kaj blanka, mi povis vidi ke li ŝvitas. Surportante ĉemizon kun manikoj, malfermita kolumo kaj kelkaj fadenoj da hararo pendantaj super la frunto, li alproksimiĝis al la knabino.


Nicoli sidis kviete apud mi. Se mi spiris, mi ne rimarkis tion. Tai Sheng kaptis la knabinon je la haroj kaj levis la kapon, por ke ni povu vidi ŝian vizaĝon.


Estis Tanya. Ŝia vizaĝo estis kontuzita kaj sanganta. Mi rigardis nekredeme. Kaj dum ni rigardis, Tai Sheng batis Tanja en la vizaĝon. Li tiam kunpremis sian pugnon kaj forte batis ŝin sur la vangon. Per klako, la ekrano mallumiĝis.


Mi turnis min al Nikolao. "Vi devas havi diable bonan kialon por ĉi tio," mi siblis. "Jen mia virino estas batata de goko."


Li levis la manojn, manplate al mi. “Bonvolu, mia amiko. Mi povas kompreni vian ŝokon. Imagu kiom ŝokaj ni estis kiam ni eksciis pri tio."


"Mi lernis tion? Pri kio diable vi parolas? Miaj intestoj brulis pro kolero. Mi volis disŝiri la bastardon; fari malferman korkirurgion aŭ forŝiri lian piedon.


Sed li sidis kaj kompate ridetis al mi! Tiam li kapjesis. "Mi vidas, ke ŝi trompis vin, Tomi, kaj ankaŭ ĉiujn aliajn."


Ĉio iris tro rapide por mi. Mi provis eltrovi, kie ni eraris. Certe estis embarasita sulkiĝo sur mia vizaĝo.


"Tommy, ĉu vi iam aŭdis pri registara organizo nomata AX?"


Ie en mia kapo, parto de mi kaptis mian atenton. Estis al mi facile panikiĝi. Anstataŭe, tiu parto de mi faris du paŝojn malantaŭen kaj rigardis ĉion objektive tra miaj okuloj.


Tanja estis torturita. Ne pro tio, kion ŝi sciis pri mi. En la fino, Rosano simpatiis kun mi. Li diris, ke mi ankaŭ estis trompita. Tio signifas, ke ili eksciis ne pri mi, sed pri Tanjo. Kaj Nicoli volis scii ĉu mi iam aŭdis pri AX.


Mi levis la ŝultrojn, poste diris singarde, "Eble mi povus legi pri ĝi en la gazeto aŭ spekti ion en televido."


Nicoli ŝajnis kontenta, ke mi ne sciis multon pri la organizo. Li klinis sin al mi, liaj okuloj brilis malantaŭ liaj dufokaj. "Tommy,


mia bona amiko, estas kiel la FBI aŭ la CIA. Ĉi tiu HAKILO estas registara agentejo, kiu volas disbati nin."


"Ĉi tio estas neebla."


“Por vi kaj mi, bona amiko, ĉi tio vere ŝajnas neebla. Ĉi tiu nia afero, ĉi Cosa Nostra, estas tro granda kaj potenca por esti disbatita. Sed la registaro daŭre provas, ĉu?”


"Kion do mia virino devas fari kun ĝi?"


La oraj plenigaĵoj ekbrilis. "Via virino ne estas la Sandy Catron, kiun ŝi ŝajnigas esti." Ŝi fakte estas inkognita AX-agento sendita ĉi tien al Palermo por mortigi min! "


Mia buŝo malfermiĝis. "Mi ne povas kredi ĉi tion," mi diris en rapida flustro.


"Shen ankoraŭ ne povis eltrovi sian veran identecon, sed li havas manierojn. Ĝi bezonas tempon".


Mi trakuris la mandorson tra miajn lipojn, poste mi rektigis la faldon de mia pantalono. Li atente observis min, kaj mi tion sciis. Por montri ion alian ol ŝokon, li dirus ion. Mi certigis, ke mia mano tremas dum mi bruligis unu el la cigaredoj.


"Rosano," mi diris trankvile. "Mi ne estas tia por salti al konkludoj. Mi konas Sandy delonge, eble ne tiom longe kiom mi konas vin, sed sufiĉe longe. Estas profunda ŝoko aŭdi ion tian pri ŝi. Kiom mi admiru vin, mia amiko, mi ne povas akcepti ĉi tion sen ajna pruvo."


Li metis sian manon sur mian ŝultron. “Estas senco, Tommy, tial mi ĉiam admiris vin. Logika. Kompreneble vi devas havi pruvojn, kaj mi ĝin donos al vi. Ja por kio estas amikoj, a? Mi malfermos viajn okulojn al ĉi tio."


"Eble vi eraras."


"Ne," li diris, balancante la kapon. Lia mano estis ankoraŭ sur mia ŝultro. “Sheng pruvis sin esti bona aliancano. Liaj homoj estas ĉie."


"Shen estas persono por rigardi," mi diris sen iaj sentoj. "Li iros malproksimen."


Nicoli kapjesis. “Foje mi pensas, ke li iras tro malproksimen. Sed ĝi estas utila, tre utila. Aŭskultu atente, Tomi. Antaŭ proksimume semajno estis ĉina kuiristo ĉe unu el la grandaj kazinaj restoracioj en Lago Tahoe. La viro raportis vidi Sandy Catron veni de la montkabano. Li ankaŭ vidis tri virojn. Ĉar la kuiristo estis bona persono laboranta por Sheng, li decidis fari etan kontrolon. Demandinte ĉiujn, li eksciis, ke ĉi tiuj homoj estas novuloj. Li jam sciis, ke Sandy Catron estas via virino, do li kontrolis la ĉinan komunistan usonan ĉefsidejon en la Ĉinkvartalo de San Francisco. Je lia surprizo, li lernis ke Sandy laŭsupoze estis kun vi en sia Novjorka loĝejo. Se ĉi tio estas vera, kiu do estis la ĝusta duplikato tie en Lago Tahoe? "


Mi fumis kaj aŭskultis. La bildo fariĝis tre klara al mi.


Frapante min sur la ŝultron por emfazi ĉiun frazon, Nicoli daŭrigis. "Ĉi tiu kuiristo priskribis al sia ĉefsidejo tri virojn en kabano. Venis mesaĝo el San Francisco, ke unu el la viroj estis en arkivoj en Pekino kiel agento de registara organizo nomita AX. Ĉar unu viro estis AX-agento, ĝi havas sencon. ke anka la du aliaj estus.Kial ili havis knabinon, kiu aspektis kiel Sandy Catron?Kiam Sheng rakontis tion al mi, mi pensis, ke tiuj AX-agentoj plantis trompanton en Novjorko kaj kidnapis la veran Sandy Catron.Kaj mi pensis la kialon. estis por ke la inkognita agento povu ricevi de vi liston aŭ iel ricevi informojn de vi. Ĉi tiuj virinoj povas esti tre konvinkaj, ĉu, Tomi?"


"Tre. Do unue vi pensis, ke ŝi persekutas min. Kio igis vin ŝanĝi vian opinion?"


Li levis la ŝultrojn. “La knabino venis kun vi al Palermo. Ĉi tio signifis, ke ĝi servis al malsama celo. Kaj tiam fariĝis tiel evidente, ke mi malbenis min pro mia stulteco. Ŝi estis sendita por mortigi min, por ke mi ne kaptu potencon en la Ŝtatoj."


Mi klinis min maldekstren kaj estingis la cigaredon en la cindrujo. Ĉi tiu afero donis al mi iom da tempo por kompreni kiel mi reagus al ĉio ĉi.


"Do?" - diris Nicoli. "Kion pensas mia maljuna kamarado Tommy Akasano pri ĉio ĉi?"


Mi rigardis lin, kunpreminte la lipojn kaj sulkigante la brovojn. "Kiel ĉi tiu kuiristo, ĉi tiu fremdulo, kiun mi neniam renkontis, sciis, ke Sandy Catron estas mia virino?"


Lia vizaĝo ruĝiĝis. Li palpebrumis, demetis siajn senrandan okulvitrojn kaj komencis viŝi ilin per pura poŝtuko. Poste li klarigis la gorĝon kaj atente rigardis min.


“Tommy, vi kaj mi estas amikoj dum pli ol dek jaroj. Ni vidis multajn ŝanĝojn en ĉi tiu nia afero. Ni vidis junajn punkojn leviĝi kaj maljunajn majstrojn fali. Ŝanĝo estas konstanta, eĉ en komerco. same stabila kiel la nia. Ni ne vidis unu la alian de dek jaroj. Eble iu el alia familio gajnis vian lojalecon."


"Rosano!"


Li levis la manojn kaj balancis la kapon. "Ne, estas vera. Ĉi tio povus okazi."


"Ne al ni."


Lia mano revenis al mia ŝultro.


“Nun mi scias ĝin. Sed kiel mi devis scii, ke vi estas kun vi trans la tuta oceano, ĉu?” Li levis la ŝultrojn. “Mi estas unu paŝon for de la supro. Mi ne povas permesi fidi al iu ajn. Ĉiu persono en mia teamo estis ekzamenita kaj monitorita senĉese dum pluraj monatoj. Eĉ vi, mia amiko."


"Komprenu." Li rigardis kiel mi klinis min malantaŭen kaj krucis miajn krurojn.


"Pardonu min," li diris per preskaŭ ĝema voĉo. "Sed mi sentis, ke tiaj mezuroj estas necesaj."


"Mi povas kompreni tion."


"Kompreneble, ĉiuj informoj estis filtritaj kaj resenditaj al mi en strikta konfido. Mi sciis ĉion pri vi kaj Catron, pri la akcidento, kiu rompis ambaŭ krurojn de la ulo, pri la loĝejo, kiun vi donis al ŝi, pri kiel vi elspezis multe da tempo tie parto de la tempo, ĉio. Ĉio estas en la San Francisco-arkivo." Li kompate rigardis min. "Vi estis ludita por suĉulo, Tomi."


Mi klinis min antaŭen, frapante mian pugnon en mian malfermitan manplaton, “Tiu hundino! Ĉi tio estas ambigua aĉaĵo! Certe. Ŝi senĉese ŝajnigis kapdolorojn aŭ faris senkulpigojn por eviti enlitiĝi kun mi. Mi devus esti suspektema tiam. "


Nicoli ridetis kvazaŭ li ĵus konvinkiĝis pri io. “Tommy, mi estas kortuŝita. Vi tute ne scias, kiel mi ĝojas aŭdi vin diri tion. Se vi amorus kun knabino, ŝi ne povus trompi vin. Vi devas scii, ke ŝi estas malsama, ke ŝi ne estas Sandy Catron, kaj tio signifus, ke vi estis en konspiro kun ŝi. "


"Neeble."


"Jes. Neeble. Nun mi scias ĝin. Sed por pruvi vian sindediĉon al mi, mia amiko, ĉu mi rajtas havi la liston?”


"Sendube." Mi malbuĉis la zonon kaj eltiris ĝin sufiĉe por malkaŝi la sekretan zipon interne. Li atente observis min, kiam mi eltiris falditan paperpecon kaj senhezite transdonis ĝin al li. "Mi faros pli ol tio," mi diris. "La knabino igis min aspekti kiel malsaĝulo. Ŝi devas pagi por tio. Neniu viro respektos min sciante, ke mi estis trompita de mia avino. Ŝi bezonas esti batata kaj batata forte. Kaj, Rosano, mi sentas, ke mi estas la sola. tiu, kiu havas tion, pravas."


Nicoli zorge malfaldis la paperpecon. Tenante ĝin sub la nazo, li rigardis ĝin tra la malsupra duono de siaj dufokusoj.


Fakte, sen deturni la okulojn de la listo, li diris: “Ne, Tomi, tio ne estas necesa. Mi havas aliajn planojn por vi. Tai Sheng prizorgos la knabinon."


Naŭa ĉapitro.


Miaj pensoj kuregis dum Nicoli daŭre legis la liston. Mi ne povis lasi Shen mortigi Tanjan, sed mi eĉ ne sciis kie ŝi estas. Nicoli kaŝis la skatolon apud li, por ke mi ne povu vidi, kiun ĉambrobutonon li premas. Tamen, iel mi devis malhelpi ilin mortigi ŝin. La televidilo estis malŝaltita. Laŭ mia scio, Shen jam povus mortigi ŝin.


Nicoli klarigis sian gorĝon kaj singarde faldis la paperon denove. "Jes, ĉi tio estas ĝuste tio, kion mi atendis." Li ridetis al mi. "Vi faris bonan laboron, Tomi." Li tiam suspiris, klinis sin malantaŭen kaj mansvingis al la aliaj viroj en la ĉambro. "Vi povas iri nun."


Ili unuvoĉe kapjesis, tuj mallevis la okulvitrojn kaj sekvis Michaels ĝis la pordo. Michaels foriris kun ili.


“Ĉi tio funkcios por ni, Tommy. Mi longe atendis por reveni hejmen. Nun mi estas preta. Vi baldaŭ fariĝos tre riĉa viro, mia amiko.”


"Mi estas ankoraŭ riĉulo."


"Ha! Nutraĵo de kokido. Kion vi gajnas, ĉu? Okdek, cent mil jare?


“Cent tridek mil. Ĉi tio inkluzivas mian intereson pri ŝargo kaj mafiismo."


Li klinis sin antaŭen, liaj grizaj okuloj dancis pro ekscito. “Kaj, mi parolas milionojn! Kiel vi ŝatus gajni unu aŭ du milionojn jare, ĉu?”


"Tio estus bona."


“Ĉu vi pensas, ke vi povas vivi per ĉi tio, ĉu? Naŭdek naŭ procentoj de ĝi estas senimposta? Mi malfermos larĝe la Ŝtatojn. Ni forpuŝas punkojn de importado de heroino kaj kokaino. Ĝi estos nia. . Ĉio estos plifortigita: prostituado, mafiismo, jukebox kaj vendiloj. Kaj ni havos pli da tirado en Vaŝingtono. Mi havas du senatanojn kaj tri kongresanojn, kiuj volas ludi pilkon kontraŭ prezo. Ili finiĝos en la ĝustaj komitatoj. Tiam kiam ajn la registaro provos veni post ni aŭ iu nove elektita senatano volas fari nomon por si atakante organizitan krimon, niaj knaboj komencos puran enketon kiel kelkaj knaboj faris. kiam ili postkuris asekurkompaniojn. Paro da dubitaj punkoj estos arestitaj, jen ĉio. Kaj denove agadlibereco."


"Vi parolas facile, Rosano."


Li sulkigis la brovojn. “Kio okazis, Tomi? Vi ne havas entuziasmon. Ĉu vi ankoraŭ maltrankviliĝas pri ĉi tiu stulta virino? A? Vi havos cent virinojn.


Vi laciĝos elekti el ili ĉar ili ĉiuj estos belegaj."


Mi balancis la kapon. “Tio ne estas la afero, Rosano. Jen tiu Shen. Mi ne ŝatas lin. Ĝenas min, ke li estas kun ni. Kiel vi scias, ke vi povas fidi lin? Li estas malbenita komunisto, ĉu ne?"


"Tai Sheng multe helpis min," diris Rosano kun rideto. "Li estos eĉ pli utila kiam ni venos al potenco."


"Eble. Sed inter tiuj familianoj kiuj subtenas vin, estis onidiroj. Neniu el ili ŝatas ĉi tiun Shen. Ni neniam bezonis malamikojn de nia lando. Kial nun? Nia formo de registaro estas kio permesas al ni agi. Ni ne farus." Oni ne povas gajni eĉ unu denaron en komunisma lando. Do kial li? La familianoj opinias, ke la orienta grupo estas tre forta en la Ŝtatoj. Ili estas bone organizitaj en ĉiu geto kaj Ĉinkvartalo. Eble kun Shen kiel sia gvidanto ili planas transpreni la familion kaj elpuŝas vin en la malvarmon. Memoru, ke li estas kun vi dum sufiĉe da tempo. Li scias multon pri kiel funkcias ĉi tiu nia afero."


"Fabeloj!" Rosano preskaŭ kriis. "Kio mi estas? Du-bita funkciigisto? A? Mi ne konas virojn? Ĉu mi ne kontrolis tiujn, kiuj venas al mi?


“Mi ne diris tion. Ĉio, kion mi estis..."


“Sensencaĵo, Tomi. Tion vi diras. Mi laboras ne por flustro, sed por produktiveco. Sheng jam pruvis sian valoron."


Mi klinis min malantaŭen kaj levis mian genuon. Estis unu aso, kiun mi ankoraŭ ne ludis. “Rosano, ni estas bonaj amikoj. Mi ne intencis diri tion al vi.”


"Diru al mi, tion? Ĉu ĉi tio estas pri Tai Sheng?"


Mi kapjesis. “Tio estis kiam li venis al la hotelo por preni nin. Tuj kiam mi eniris, li diris al mi, ke mi donu al li la liston. Li estis tre ĉagrenita kiam mi diris al li, ke neniu ricevos ĝin krom vi."


Li sulkigis la brovojn kaj frotis sian mentonon penseme. "Ĉi tio estas stranga. Li sciis, ke vi devus alporti la liston ĉi tien al la vilao. Kial li farus ĉi tion? Nicoli ekstaris kaj iris al la malgranda kontrolpanelo. Li premis la butonon.


Preskaŭ tuj la pordo malfermiĝis kaj Michaels eniris. "Jes sinjoro?"


"Diru al Ludoviko, ke li alkonduku Sheng al mi."


Michaels riverencis kaj foriris. Nicoli paŝis tien kaj reen, de tempo al tempo kontrolante sian horloĝon. Baldaŭ li revenis al la sofo.


"Tommy," li diris gaje. "Ĉu vi ŝatus vidi, kion mi faras ĉi-flanke de la lageto?"


"Tion mi tre ŝatus."


"Bone! La aviadilo estos preta baldaŭ; fakte, ĝi estas ŝarĝita nun. Alia aro iras al Istanbulo."


"Aro de kio?"


"Heroino."


La pordo malfermiĝis kaj Nicoli ekstaris. Shen eniris kun sia perfekta rideto. Li ne rigardis min. Mi rimarkis, ke li surmetis sian mantelon, rektigis sian kravaton kaj kombis siajn harojn. Estis nek laceco nek Tanjo.


"Ĉu vi volis vidi min, Rosano?" - li diris per olea voĉo.


"Tommy diris al mi, ke vi deziras liston de li, kiam vi prenis lin en la hotelo."


La rideto ŝanceliĝis dum momento, sed Shen rapide resaniĝis. "Kaj vi kredis al li?"


“Kompreneble mi kredis al li. Kial mi ne kredis al li? Ĉu vi neas ĝin?


La rideto fariĝis pli larĝa. "Ne, tio estas tute vera. Mi ja petis la liston. Mi intencis liveri ĝin persone al vi, Rosano. Mi ne fidas ĉi tiun Akasano'n, mi neniam fidis lin. Estas malfacile kredi, ke li estis tute senscia pri la knabino. estante agento."


“Ĉi tio estas ekster la afero. La knabino trompis multajn bonajn homojn.”


“Kiel vi deziras, Rosano. Sed mi pensas, ke ĉi tiu Akasano turnas familiojn en la ŝtatoj kontraŭ vi, ne por vi.”


Nicoli faris paŝon al la ĉinoj. “Eble mi ne estas tiel saĝa kiel vi, Shen. Sed vi pli bone pruvu tion, alie vi pagos por tia deklaro sur la tombo de mia patrino.”


La rideto sur la vizaĝo de Shen malaperis. “Rosano, mi neniam diras ion, kion mi ne estas preta pruvi. Mi havas personon en Istanbulo, kiu havas informojn pri Akasano. Ĉi tiu persono estis ordonita kontroli lin. La foto estis farita kiam Acasano eniris la Corini Hotelon en Palermo. estis pligrandigita kaj studita tre zorge. Mia viro komparos ĝin kun la fotoj faritaj en Akasano antaŭ dek jaroj.”


Nicoli sulkigis la brovojn. “Kion vi volas diri, Shen? Ke Tommy ne estas Tommy? Ke li estas iu alia?


"Ĝuste. AX-agento laboranta kun knabino."


Rosano Nicoli eligis bonegan "riveron de profunda ridado". Li malantaŭeniris al la kanapo, ankoraŭ ridante, kaj preskaŭ falis en sidpozicion. Li batis min sur la ŝultron. “Ĉu vi aŭdas tion, Tomi? Vi ne estas vi! "


La vizaĝo de Shen estis streĉita pro kolero. "Mi ne kutimas ke oni ridu pri mi, Rosano."


"Pardonu min. Sed ĝi aspektas kiel iu malbenita filmo." Li premis mian manon. "Ĉi tiu estas Tommy Akasano


, mia malnova amiko. Mi scias tion."


Mi deziras, ke mi povu ridi pri ĉio same facile kiel Nicoli. Sed mi maltrankviliĝis. Neniu alivestiĝo en la mondo eltenus ekzamenadon kompare kun reala ekzamenado. Tai Sheng certe najlis min kaj Tanjan, kaj kiom ĝisfunde estis ĉi tiu viro tremegis min.


"Mi montros al vi la pruvon, Rosano, tuj kiam ni alvenos al Istanbulo," diris Shen.


Tiam estus facile por mi mortigi Nikoli kaj Shen. Mi povus falsi la sendon kaj havi la agentojn interkapti ĉiujn kontaktojn inter ĉi tie kaj Saigon. Sed dum mi sidis tie kaj rigardis Shen, mi konstatis, ke io nova estis aldonita al la tasko. Estis tro da kontaktoj kun la ĉinaj komunistoj en la ŝtatoj. Tro multaj por ke unu viro memoru. Ie en la atingo de Sheng devis esti iu alia listo montranta ĉiujn ĉinajn agentojn funkciantajn en Usono, mi devis ricevi tiun liston.


"Bone," diris Nicoli, denove stariĝante. “Evidente vi du ne interkonsentos. Vi malamas unu la alian kaj tio estas malbona por la familio. Vi ambaŭ estas gravaj en malsamaj manieroj. Sed mi ne faras decidojn nun. Kiam ni alvenos en Istanbulon, ni vidos kio estas kio, ĉu? "


"Kiel vi diras, Rosano," diris Shen. Li iris al la drinkejo kaj komencis prepari al si trinkaĵon. Li neniam rigardis min.


"Ni havas ŝarĝon por sendi, kiu estas pli grava ol io ajn persona." Rosano rigardis min, balancante la kapon. “Vi vidas, Tommy, jen kial ni devas kontroli ĉiujn drogojn venantajn en Usonon. Estas tiom malmulte da avantaĝo fari ĉi tion sendante ilin al Saigon. Ŝajnas, ke ĉiuj survoje havas sian fingron sur la pulso. "


Oni frapis la pordon. Michaels eniris. "Sinjoro," li diris. "Ili ĵus diris al mi, ke la aviadilo estas preta."


"Bone, bone," Nicoli kapjesis.


La voĉo de Shen aŭdiĝis el la drinkejo. Li staris kun la dorso al ni. "Kion vi volas, ke mi faru kun la knabino?" li demandis.


“Prenu ŝin kun vi. Ni traktos ŝin same kiel ni traktos aliajn.” Tiam li ridetis al mi. “Tommy, mia malnova amiko, vi venos kun mi en la aviadilo kaj sidos apud mi, ĉu ne? Estos multe por priparoli survoje al Istanbulo."


Ĉapitro dek.


La flugo daŭris du horojn kaj duonon. Ni ekflugis de la startleno kaj, levinte, rondiris. Daŭre akiri altecon, Lear flugis super Palermo kaj la Ionia Maro. Kiam ni estis super Grekio, la alteco estis tiel alta, ke mi ne povis vidi iun ajn el la ruinoj. Sed Olimpo, hejmo de la mitaj dioj, restis sufiĉe longe ĉe la rando de nia maldekstra alo. Kaj tiam ni flugis super la Egea Maro kaj komencis malsupreniri al Istanbulo. La Bosforo kuŝas malsupre.


La aviadilo estis nova Lear-jeto, modelo 24C, kun deteriĝopezo de 12,499 funtoj. Dum ni sidiĝis, mi rimarkis flugilan tigron pentritan sur la vosto. Tai Sheng, kompreneble, estis ĉe la stirilo.


Mi sidis apud la fenestro, Nicoli apud mi. La suno preskaŭ subiris kiam ni faris nian finan alproksimiĝon proksime de Istanbulo. Ni estis alteriĝontaj en malgranda herba kampo. Preter ĝi mi vidis havenon kun unu alligita krozŝipo kun kajutoj.


Ni finfine kunmetis tutan grupon. Feliĉe, Tanya estis unu el ili. Krom ŝi, mi, Nicola kaj Shan, estis Quick Willie-torpedo en la kajuto; kalva turko kiu estis prezentita kiel Konya kaj kiu mi pensis estis Istanbula heroinkontakto; kaj unu el la knaboj de Sheng, kiun mi rekonis kiel la homon, kiu faris mian foton en la vestiblo de la hotelo. Ni ne estis prezentitaj.


Nicoli parolis dum la vojaĝo, rakontante al mi kiel li planas labori ĉe La Cosa Nostra kiam li revenos al Usono.


"Tiel mi planas dividi ĝin, Tommy," li dirus. "Ni uzos Vegas kiel nian centran ĉefsidejon. La nacia kaj tutmonda reto funkcios de tie. Ni ne volas, ke iuj lakeoj venu kaj iru el Vega, tio altirus tro da atento. Nur ĉefoj de familioj kaj distriktaj administrantoj. Via Tommy-areo nature estos tute okcidente de Ĉikago. Nun ni bezonos iun en la listo por prizorgi la Orienton. Kelkaj el la knaboj estas sufiĉe bonaj, sed..."


Mi aŭskultis per duono de mia orelo. Tanja sidis ie en la malantaŭo de la aviadilo. Mi ne povis vidi ŝin sen turni sin kaj ĝi estus tro evidente. Ŝi estis puŝita surŝipe de la viro de Shen, kaj mi nur ekvidis ŝin. Ŝia kapo estis malsupren kaj ŝi havis problemojn kun siaj kruroj, la ĉinoj devis subteni ŝin.


"... Do tio estas lia problemo," diris Nicoli. Tiam li paŭzis. "Ĉu vi estas kun mi, Tomi?"


Mi palpebrumis kaj rigardis lin. "Kompreneble, Rosano, mi aŭdas ĉiun vorton."


"Bone. La Oriento estas vaste malfermita, estas grandega potencialo tie. elektante bonan personon por... "


La vortoj kunfandiĝis en konstantan zumon, miksante kun la fajfado de jetmotoroj kaj la vento rapidanta tra la aviadilo. La horizonto estis skarlata de la subiranta suno. Iom malantaŭ kie ni malsupreniris estis Istanbulo. La herba kampo aspektis kiel parto de privata bieno, apartenanta aŭ al la turko Konya aŭ al Nikoli mem.


Mi havis multon en mia menso kiam mi sentis miajn orelojn krevi. Krom la zorgo, kiun mi sentis por Tanja, mi scivolis, kion diros la viro de Sheng en Istanbulo. Rigardante tra la fenestro, mi vidis objekton malsupre - fakte du objektojn. Ili aspektis kiel aŭtoj, sed estis tro mallume por diri.


Se Shan havus aliron al la dosieroj kiuj havis la registradon de ĉi tiu AX-agento en Lago Tahoe, eble li povus ricevi la dosieron pri Nick Carter.


“... Mi pensas, ke li estus bona kandidato por la Orienta marbordo. Tommy, ĉu vi aŭskultas?


Mi ridetis, balancante la kapon. “Pardonu, Rosano. Mi pensas, ke la alteco kapturnigas min.”


Li sulkigis la brovojn. "Vi neniam antaŭe havis problemon kun altecoj."


"La aĝo ŝanĝas nin ĉiujn, mia amiko."


"Jes estas vero." Li moviĝis en sia sidloko kaj atente rigardis min. “Mi pensis pri Frank Cook Desmond. Estas vere, ke li ne estas unu el ni, mi volas diri ne el itala deveno, sed li estas lojala al mi kaj inteligenta. Kiel vi pensas?"


Mi ankoraŭ ne plene aŭskultis. "Mi ŝatas Frank," mi kapjesis. La nomo signifis nenion.


"Mi komprenas," diris Nicoli mallaŭte. Li ŝajnis enlokiĝi en sia sidloko, liaj dikaj brakoj krucitaj sur la genuoj.


"Rosano," mi diris. “Mi havas strangan senton pri ĉi tiu Tai Sheng. Antaŭ ol mi ricevis vian telegramon, du orientanoj enpenetris en mian loĝejon kaj plene serĉis ĝin. Ili disŝiris ĝin renverse, serĉante ion.”


"Ho?" Liaj brovoj leviĝis. “Kaj vi pensas, ke Shen sendis ilin?


"Diable prave. Mi kaptis ilin kaj ili provis mortigi min."


Li sidiĝis rekte kaj rigardis min kelkajn sekundojn antaŭ ol paroli. “Kion vi ŝatus, ke mi faru kun ĝi, ĉu? Ĉu li batis vin nur ĉar vi ne ŝatas lin?"


“Kontrolu ĝin ĝisfunde. Eksciu pri liaj ambicioj kaj kio estas pli grava por li: lia lojaleco al lia Komunista Partio aŭ lia lojaleco al vi."


"Mi faris ĝin, Tomi."


“Bone, mi diros al vi kion mi pensas. Li serĉas liston. Ĉi tiuj du orientaj homoj en mia loĝejo serĉis ion specifan. Ili deziris ĉi tiun liston laŭ la ordoj de Sheng."


Nicoli ne aspektis imponita. Li iomete kapjesis, poste lasis ŝin fali. Subite el nenie li diris: "Estas tiel, ke homo ne povas fidi tiujn, kiuj laboras en sia propra organizo." Tio estas ĉio.


Io estis malĝusta ĉi tie. Li perdis intereson pri mi. Ĉu mi glitis ien? Ĉu li diris la malĝustan aferon? Mi rememoris tion, kion oni ĵus diskutis. Sed la unu afero kiu elstaris estis ke li diris ke li ne povas fidi tiujn kiuj laboris en sia propra organizo.


Nun li agis kvazaŭ mi ne estus tie. Lia duobla mentono falis sur lian mallarĝan bruston, kaj liaj palpebroj ektremis kvazaŭ li ekdormus.


Lear-jeto preterflugis kaj nun rondiris por alteriĝi sur herba kampo. La suno fariĝis brila ruĝa bulo ĉe la horizonto. Mallumiĝos post malpli ol unu horo.


"Rosano?" Mi diris.


Li levis la manon por silentigi min. “Mi aŭdis ĉion, kion vi diris. Nun ni atendu kaj vidu."


Ĉapitro Dek Unu


Estis tre malmulte da skuado kiam la Lear-jeto alteriĝis sur la herba kampo. Li iris en resaltan rulon, rapide preterpasante du aŭtojn. Mi povis vidi, kio ili estas nun: nigra Mercedes kaj Volkswagen-buso.


Kiam la aviadilo sufiĉe malrapidiĝis, Tai Sheng malrapide turnis ĝin kaj taksiis reen al la atendantaj aŭtoj. Du turkoj eliris el la Volkswagen kaj rapidis por pafi kaj ligi la aviadilon.


Mi vidis ĝin de la fenestro kiam la aviadilo haltis. Aŭdiĝis hurlado, kiam la aluminia ŝtupa pordo estis eltirita kaj fermita.


Konya estis la unua, kiu stariĝis. Li preterpasis nin, lia kalva kapo brilis pro la supra lumo, kaj li eliris la pordon kaj malsupreniris la ŝtupojn. La aliaj du salutis lin kaj ĉiuj tri komencis paroli turke.


Tai Sheng eliris el la fiakro kaj, sen rigardi Rosano'n aŭ min, saltis de la ŝtuparo kaj rapide direktiĝis al la Mercedes. Tiutempe, la malantaŭa pordo de nigra Mercedes malfermiĝis, kaj lerte vestita orienta viro elpaŝis. Li salutis Shen per manpremo kaj mallonga kapjeso. La du viroj parolis.


"Ni iru," Nicoli diris al mi.


Mi esperis, ke mi povus turni sin kaj almenaŭ rigardi Tanja dum ni stariĝis por eliri de la aviadilo.


. Sed Nicoli eliris en la koridoron kaj staris ĉe la malantaŭo de la sidlokoj dum mi ekstaris. Estus tro evidente por mi rigardi super lia kapo kaj vidi Tanjan. Ŝi montriĝis mallojala. Mi devis rezigni ŝian ekziston.


La viro de Sheng, kiu estis en la aviadilo kun ni, la sama kiu faris mian foton en la vestiblo de la hotelo, puŝis preter ni kaj rapidis malsupren la ŝtuparon. Nur Tanja kaj Rapida Willie restis.


Kiam Nicoli kaj mi eliris el la aviadilo, mi vidis tri homojn - Shen, la viro kiu eliris el la Mercedes, kaj nun alia orienta viro - ĉiuj el ili serioze konversacii kun siaj kapoj kune. Shen tiam diris ion al la persono kiu faris mian foton. La viro nelonge riverencis al li kaj marŝis al la Volkswagen-buso. Li stariĝis malantaŭ la stirado kaj atendis.


Nikoli kaj mi marŝis laŭ la aviadilo. La ĉielo alprenis la malhelgrizan koloron de krepusko. Etaj moskitoj tiklis mian vizaĝon, penante eniri miajn okulojn. La aero estis varma kaj sufoka. Mi sentis miajn manplatojn ŝviti. Estis tro multe en ĉi tiu sceno, kiun mi ne ŝatis.


Subite Nicoli turnis sin al la aviadilo dum la pezaj piedoj de Rapida Willie klakis laŭ la kavaj aluminiaj ŝtupoj. Mi turnis min kun li. Kvankam estis preskaŭ mallume, mi vidis Tanjan pli bone ol mi de kiam ni disiĝis.


"Kion mi faru, estro?" - demandis Willie.


En mi kreskis furiozo. Ŝi trovis la forton por iomete levi la kapon. Ambaŭ okuloj estis ŝvelintaj kaj havis flavviolan nuancon. Ankoraŭ estis sekigita sango sub lia malsupra lipo. Ŝia makzelo estis ŝvelinta.


"Lasu min prizorgi ŝin, Rosano," mi diris.


Li balancis la kapon. “Ne, tio estas la specialaĵo de Willie. Forigu ŝin ĉe la doko. Forigu ŝin, kiel aliaj, de superdozo de heroino en la Nigra Maro. HAKILO povas aldoni alian mortan agenton al sia nomlisto."


"Bone estro". Willie kaptis Tanja malglate je la mano kaj trenis ŝin, stumblante kaj ŝanceliĝante, malsupren la ceterajn ŝtupojn kaj preter ni ĝis la Volkswagen-buso.


Ni rigardis kiel la ĉinoj startis la buson kaj veturis al ili. La flanka pordo malfermiĝis kaj Willie puŝis Tanja enen.


"Ĝi devus esti mi," mi diris al Nicoli. "Mi devis zorgi pri la virinoj."


Li ignoris min. Ĝi estis ankoraŭ malvarmeta. Ni marŝis tra la maleolo-longa herbo al la Mercedes, kie Shen kaj lia amiko ankoraŭ parolis.


La buso estis preskaŭ nevidebla, direktante al la moleo. Mi memoris, ke mi vidis la dokon de la aero. Estis krozŝipo kun kajutoj. Verŝajne tie Willie gvidis ŝin.


Kiam ni alproksimiĝis al la Mercedes, Shen kaj la alia orientalisto subite eksilentis. Nicoli tiam komencis ridi al si mem.


“Rapida Willie ĝuas ĉi tiun parton de sia laboro. Li iom amuziĝos kun ĉi tiu virino antaŭ ol li finfine mortigos ŝin." Li balancis la kapon, ankoraŭ subridante. "Jes, Rapida Willie vere amas siajn virinojn."


Mi sciis, ke mi devas iel atingi ĉi tiun boaton. Ĉiu listo, kiun Sheng havis, devus atendi. Mi taksis distancon kaj tempon. Nicoli estis la plej proksima. mi estus mortiginta lin unue. Sed tiam Shen kaj lia amiko atingis siajn armilojn. Ĉu mi povas ricevi ilin ambaŭ antaŭ ol venos Konja kaj la aliaj du turkoj?


Nun estis sufiĉe krepusko por vidi. Ni staris en grupeto. Estis tro mallume por vidi vizaĝajn esprimojn; la okuloj estis nur malhelaj ombroj. La populacio de moskitoj duobliĝis kaj ili ŝajnas ŝati niajn kapojn.


La kofro de la Mercedes estis malfermita. Konya, kalva turka viro, helpis du aliajn porti simplajn kartonskatolojn de la kofro al la aviadilo.


Tai Sheng rekte rigardis min. Sen movi la kapon, li diris: "Rosano, mi ŝatus paroli kun vi sola."


Nikoli faris paŝon for de ni. "Por kio?" li demandis.


"Mi volas paroli kun vi pri via amiko el Ameriko."


En la mallumo la movo estis tiel rapida, ke nenio estis videbla. Sed subite Rosano Nicoli eltiris sian revolveron kaj staris for de ni, celante ĝin al mi.


Mi demandis. "Kio ĉi tio estas nun?"


Eĉ Shen aspektis iom surprizita, sed rapide resaniĝis. Li staris silente kun la manoj kunpremitaj antaŭ si. Konya kaj du turkoj estis en la aviadilo.


"Mi ne plu povas fidi iun ajn," diris Nicoli. "Eĉ tiuj, kiujn mi konsideris plej proksimaj, perfidis min." La pafilo moviĝis de mi al Shen por momento.


Li streĉiĝis. "Kio!" - li diris per raŭka flustro. "Rosano, ĉu vi faras ĉi tion al mi?"


"Jes," Nicoli kriis. "Kun vi. Mi estis trompita de ĉiuj, eĉ de vi. Unue mi ekscias, ke vi volas la liston. Vi diru al Tomi, ke mi sendis vin por ricevi ĝin.


Estis mensogo. Kaj tiam, en la aviadilo, mi aŭdas, ke du ĉinaj uloj traserĉis la loĝejon de Tommy serĉante ion. Li diris al mi, ke li pensis, ke ili serĉas liston. Mi pensas, ke ili estis via popolo, Tai Sheng."


“Jes, ili estis mia popolo,” diris glata, olea voĉo.


“Jes! Tiam vi konfesas, ke vi estis post la listo."


“Mi konfesas nenion. Kiel vi kuraĝas pridemandi min! Se ne estus mi, vi ŝtelus fruktojn el la stratmerkatoj de Palermo. Mi starigis heroinvojon. Mi havas rilatojn en Ameriko. Per tio mi riĉigos vin."


— Kontraŭ kio?


“Mi havas nenion krom la saman respekton al vi.


Nicoli iomete levis la pistolon. “Vi ankoraŭ ne respondis al mi. Ĉu ĉi tiuj viaj homoj serĉis la liston?"


"Kompreneble ne". Ne estis paniko aŭ eĉ maltrankvilo en la voĉo de Shen. Estis kvazaŭ li babilus pri la rizrikolto aŭ la vetero. “Kial mi zorgu pri via listo? Ĝi signifas nenion por mi."


"Sed vi konfesas, ke la du viroj, kiuj prirabis la loĝejon de Tommy, laboris por vi?"


"Nerekte jes."


"Kion ili serĉis se ne liston?"


“Pruvo, Rosano. Kiun mi havas. Ĉu via bona amiko Akasano diris al vi, ke li mortigis tiujn du kaj ĵetis ilin en rubujojn?”


"Ili volis mortigi min," mi diris. "Unu el ili eltiris tranĉilon."


“Ĉu vi ambaŭ pensas, ke mi estas malsaĝulo? A? Ĉu vi pensas, ke mi ne scias, kiam mi estas ponardita en la dorson?" Rosano raŭkiĝis pro kolero.


Konya kaj la du turkoj estis en la aviadilo, ekstere de la vido, verŝajne stakigante skatolojn. Mi vidis la Volkswagen-buson reveni, ĝiaj lumturoj pli helaj. Tanya kaj Quick Willie ne estos interne. Mi komencis imagi, kion Willy povus fari nun. Mi devis ŝanĝi al ĉi tiu boato.


Shen levis sian olean voĉon nur iomete. “Rosano, vi staras tie kun pafilo direktita al mi. Kio okazas al ĉi tiu Akasano? Kiajn akuzojn mi faris kontraŭ li? Ĉu ili restos neresponditaj? Mi konsentas, vi estis perfidita. Sed ne mi".


"Mi fidas neniun el vi," kraĉis Nicoli. "Se mi havus ian prudenton, mi mortigus vin ambaŭ ĝuste ĉi tie kaj nun."


Kaj Sheng kaj lia orienta amiko ŝajnis malstreĉiĝi. Iliaj brakoj pendis loze ĉe iliaj flankoj. Shen faris duonan paŝon antaŭen.


"Tio estus malprudenta, Rosano."


Estis silento dum kelkaj sekundoj. Ĉiu el ni havis siajn proprajn pensojn. Mi povis konjekti kion Nicoli pensas. Li ne sciis al kiu el ni fidi. Lia organizo estis kohezia. Mortigi iun same altnivelan kiel mi mem aŭ Shen lasus breĉon, kiun estus malfacile plenigebla. Krome, li ne havis ajnan konvinkan pruvon, ke iu el ni perfidis lin. Shana, mi ne sciis legi. Estis neeble kolerigi ĉi tiun viron.


La Volkswagen-buso alproksimiĝis. Mi aŭdis la mekanikan tiktakadon de ĝia motoro. La lumoj komencis lumigi la kvar el ni starantaj apud la Mercedes. La turkoj estis ankoraŭ sur la aviadilo ekster vido.


Mi havis nur unu penson: foriri kaj atingi la boaton antaŭ ol Rapida Willie havis sian unikan amuzon kun Tanya kaj ŝtopis ŝin per heroino.


Nicoli tiam direktis la pafilon al mi. “Mi kredas ke mi fidas al vi la plej malgrandan, Tomi. Estas io pri tio, kion diras Tai Sheng. Li diras al mi, ke li pensas, ke vi turnas familiojn kontraŭ mi, ne por mi."


"Ĉi tio estas sensencaĵo," mi diris laŭte. “Rosano, mia malnova amiko, ni retroiris tro multajn jarojn por ĉi tio. Ni kreskis kune en la organizo. Kiu pli bona por gvidi ĉiujn familiojn, ĉu? mi?" Mi premis mian manon. “Ne, mi lertas pri numeroj kaj libroj, sed mi ne scias kiel organizi. Familioj ne amasiĝos al mi kiel gvidanto. Ne, mia amiko, vi estas la sola, kiu prenos respondecon. Ni estas amikoj. Ni reiras delonge. Kion mi ricevas eltranĉante vin? Nenio. Nun demandu vian amikon Shen, kion li ricevos se vi estas devigita eliri."


"Amikeco ne plu estas bona!" - kriis Nikoli. "Nia komerco estas en danĝero, ŝi ne havas gvidadon." Larmoj fluis en liaj okuloj. “Tommy, Tommy, vi estis mia plej kara kaj dolĉa amiko. Sed estis vi, kiu perfidis min.”


Mi sulkigis la brovojn nekredeme. “Vi eraras, mia amiko. Ĝi ne estis mi."


Li kapjesis malgaje, larmoj ankoraŭ fluis sur liaj vangoj. “Jes, Tomi, estis vi. Ĉi tio estis kiam ni parolis en la aviadilo. Mi demandis vin, kiu laŭ vi estus bona kandidato por la Orienta marbordo. Vi konsentis, ke Frank Cook Desmond taŭgus. Mi trompis vin, Tomi. Estis malbone, sed mi sentis, ke mi devas. Vi vidas, la Kuiristo estis mortigita pasintsemajne en Las Vegas. Ngo estis kontraŭveturita de taksio.”


Mia menso kuregis. Tie mi glitis. Sed mi ankoraŭ ne mortis. “Ĝi ne signifas, ke mi perfidis vin


. La kuiristo estis en la listo, vi konsideris lin por la Orienta marbordo. La viroj de Sheng verŝajne mortigis lin. Mi vetas, ke la taksiisto estis de la oriento."


Sed Nicoli ankoraŭ balancis la kapon. La larmoj sur liaj vangoj brilis sur la fono de la proksimiĝanta Volkswagen-buso. “Tio ne estas la afero, Tomi. La fakto estas, ke mi eksciis pri la morto el eksterlando telefone – de mia bona amiko Thomas Akasano.


"Kiu vi estas, kamarado?"


Ĉapitro Dek Du.


La buso alproksimiĝis, kaj ĝiaj antaŭlumoj lumigis ĉion ĉirkaŭe. Li estis haltonta. La turkoj ankoraŭ ne estis videblaj en la aviadilo.


Tai Sheng ridetis vaste kaj kontenteme. "Rosano, mi lernis ion alian pri via bona amiko, Tomas Akasano. La foto farita en la vestiblo de la hotelo estis pligrandigita kaj poste komparita kun la foto farita antaŭ dek jaroj. Miaj homoj uzis lupeojn por trovi la diferencojn. Estis multaj. . Se vi rigardas atente, vi vidos, ke la osta strukturo de la nazo estas tute malsama.Ankaŭ la kurbo de la makzelo.La distanco trans la ponto de la nazo de pupilo al pupilo estas preskaŭ kvaroncolo inter la du fotoj. . Ĉi tiu viro estas trompanto, Rosano."


“Jes,” la vireto kapjesis. La pafilo neniam deviis de mia stomako. “Sed bonvolu daŭrigi, Shen. Ĝi estas ĉarma."


La perfektaj dentoj de Shen brilis en la lumturoj. Li estis kontenta pri si mem. “Ĉar ni sciis, kiu ajn ĉi tiu persono estas, ni decidis ekscii kiu li estas. Li trinkis unu glason ĉe via vilao, ŝajnas kiel rekta burbono. Mia viro prenis presaĵojn el la vitro. Kiam ni sendis ilin kun foto transdonita per kodita drato al spionĉefstabejo en Pekino, la rezultoj estis tre interesaj."


Nicoli paŝis antaŭen. "Do? Do? Ne ludu kun mi, Shen. Kiu li estas?"


“Pekino havas tre grandan interkonsenton kun li. Ho, mi kredas, ke viro en via pozicio neniam aŭdis pri li, sed mi. Vi vidas, Rosano, la knabino ŝajnigante sin Sandy, ne laboris sole. Ŝi laboris kun alia AX-agento, tre bona agento, kiun ni nomas Killmaster. Lia nomo estas Nick Carter."


Ĉia malĝojo forlasis la vizaĝon de Nikolao. Li faris paŝon al mi. “Vi prenis min por malsaĝulo, ĉu? Ĉu mi estas tiom stulta, ke mi ne povas travidi tian alivestiĝon? Bone, sinjoro Carter, vi trompis min. Sed respondu al mi unu demandon. Kie estas mia malnova amiko, Tomas Akasano?


“Mi timas, ke li mortis,” mi diris.


"Bastardo!" La pistolo ekmoviĝis en lia mano, el la barelo elfluis fajrofluo, kaj laŭta sono sonoris en la aero.


Kaj eĉ kiam ĝi okazis, mi ne povis kredi ĝin. Forta mano kaptis mian karnon per ĉiuj kvin fingroj kaj pinĉis senkompate. Tiam estis kvazaŭ varma pokero estis premita kontraŭ mi kaj iu malrapide puŝis ĝin tra mi.


La forto de la kuglo turnis min kun tia rapideco, ke miaj brakoj suprenflugis al miaj flankoj. Mia dekstra mano trafis Shen en la bruston, sed la bato ne haltigis min. Kun miaj maleoloj kune, mi falis vizaĝe unue sur la ŝipon de la Mercedes, poste malrapide glitis malsupren kaj kurbiĝis kontraŭ la stirilo.


Ĉio ĉi daŭris frakcion de sekundo. Mi ne mortis, mi eĉ ne perdis konscion. Miaj genuoj estis premitaj al mia brusto, miaj manoj estis premitaj al mia stomako.


Peco da viando estis elŝirita de mia flanko. Miaj ĉemizo kaj jako jam estis trempitaj en sango.


Tuj post la pafo, Nikoli ne plu interesiĝis pri mi. Li direktis la pafilon al Shen.


Doloro trapikis min. Mi sentis, ke ĝi moviĝas supren laŭ mia spino. Mia dorso estis premita kontraŭ la pneŭo de la Mercedes. La Volkswagen-buso jam alvenis al ni. Ĝi preskaŭ ĉesis.


Malrapide, mi movis mian manon supren laŭ mia brusto ĝis mi atingis la fendon de mia sporta jako. Mi povis senti la solidan varmon de la Luger en mia mano sub mia mantelo. Tenante miajn okulojn sur la grupon super mi, mi zorge tiris Wilhelminan de ŝia pistolujo kaj tenis ŝin kontraŭ mia stomako. Per ambaŭ manoj li estis kaŝita de vido.


"Ĉiuj trompis min," Nicoli kriis. “Mi pensas, ke Nick Carter pravis, Shan. Vi bezonas liston. Vi sendis du el viaj viroj al ĉi tiu loĝejo por trovi lin. Tiam vi provis trompi lin kiam vi prenis lin en la hotelo.”


"Tio ne estas vera, Rosano."


La ĉino kun Sheng estis parte kaŝita malantaŭ li. Malrapide lia mano komencis malrapide movi al lia brusto. Li moviĝis iom pli malantaŭ Shen.


Nicoli kapjesis. "Jes, ĝi estas vera. Mi povas fidi neniun el vi! Mi devos fari ĉion nun, komencante de nulo."


Alia pafo eksonis, alia kuglo eliris el la barelo. Nicoli faligis la pafilon kaj kaptis lian stomakon. Li klinis sin kun tia forto, ke liaj dufokaloj estis senringaj.


falis de lia kapo. En la lumo de la lumturoj de la buso, li aspektis kvazaŭ li estas surgenue kaj petegante Sheng. Li levis unu genuon por provi starigi kaj restis tie, rigardante Shen.


Sango tralikiĝis inter liaj fingroj kaj la dorso de lia mano. Li pli forte premis sian stomakon.


La Whitian, kiu paŝis de malantaŭ Sheng por pafi la pafon, faris du paŝojn flanken, tenante sian revolveron direktita al Nicoli. Kiam li atingis la falintan pistolon de la bandaĉestro, li ĵetis ĝin flanken. Kaj antaŭ tiu tempo, Sheng havis sian propran pafilon en sia mano. Li celis ĝin al la vizaĝo de Nicola.


"Vi estas malsaĝulo!" - kriis la olea voĉo, nur parto de lia flatado malaperis. “Vi estas pompa, stulta bastardo. Ĉu vi pensis, ke mi efektive lasos vin preni ion ajn? Ĉu vere? Vi estis tiel plenblovita de via egoo, ke vi efektive kredis, ke vi povus fariĝi gvidanto."


“K-Mortigu... vi...” Nikoli murmuris.


"Idioto!" - Shen diris akre. “La sola, kiun vi mortigis, estis vi mem. Vi povus havi la mondon ĉe viaj piedoj. Jes, mi pretis lasi vin esti la ĉeffiguro. La riĉeco estus via. Pli ol eĉ tia stultulo, kiel vi povus imagi.”


Nicoli lekis liajn maldikajn lipojn per la lango. Li malfermis la buŝon por diri ion, sed ne diris eĉ vorton.


“Sed vi ne respondecus pri io ajn. Per vortoj vi estus la gvidanto, sed mi respondecus pri operacioj. Ĉiaokaze estos tiel, sed vi ne plu estos parto de ĝi. Mi uzos la liston por trovi homojn, kiujn mi ŝatas kaj fari ilin figuroj. Mi ankoraŭ ne planis mortigi vin kaj transpreni, sed iuj aferoj simple ne povas esti helpitaj."


"M-mia organizo... mia..."


"Via nenio," Shen ronkis. “Vi estis marioneto, vi faris tion, kion mi aranĝis por vi. Nenio ŝanĝiĝis. La interveno de Carter nur prokrastis la neeviteblan. Mi nur trovos iun alian."


Nicoli forigis sian manon de sia stomako por atingi Shen. La fortostreĉo devigis lin kvarpiedi.


"Jes," Shen ridis. “Tie vi staras, kvarpiede, kiel hundo. Rigardu vin kuŝanta ĉe miaj piedoj. Vi estas dika kaj malzorgema kaj la vivo estis tro bona por vi."


Nicoli provis ekstari. Sed liaj brakoj cedis kaj li falis sur la kubutojn. Estis nun sangoflako sur la herbo sub lia stomako.


Shen movis la pafilon al la malantaŭo de sia kalviĝa kapo. “Supoze, la Ĉina Popola Respubliko transprenos Usonon. Jes, eble daŭros jaroj, sed estos multe pli facile labori de interne ol batali militon. Via Cosa Nostra respondos al Pekino. La profito helpos nin konstrui nian armeon kaj aĉeti en Ameriko tiujn, kiujn oni vendas: senatanoj, kongresanoj... estis multaj, se juĝante laŭ la maniero kiel vi parolis.


“Ĝi postulos nur paciencon, pro kio ni ĉinoj estas famaj. Sed kiam venos la tempo por Mao Tse-tung veni al Ameriko, la transpreno estos kompleta."


Denove Nicoli provis ellitiĝi. Li perdis multe da sango. Sheng staris super li kun revolvero celita al lia kapo, liaj kruroj iomete apartigitaj, kaj la ombro de rideto sur lia vizaĝo. Nicoli kaptis lian manon en la herbo kaj provis leviĝi.


"Vi usonanoj estas tiaj malsaĝuloj," diris Sheng. La revolvero ektremis en lia mano. Ekbrilo de fajro erupciis el la nazo de la pistolo en la kalvan kapon de Nicola, kiel elektra malŝarĝo. Tiam parto de lia kapo ŝajnis balanciĝi tien kaj reen. Ĝi estis kiel uraganforta vento levante ŝtonetojn de la tegmento. La peco balanciĝis tien kaj reen kaj poste rapide disiĝis, postlasante spuron de rozkolora nebulo kaj skarlataj pecetoj.


Nicoli rektiĝis kaj balanciĝis sur siaj genuoj. Poste li klinis sin antaŭen, batante sian vizaĝon forte sur la herbon. La sono de la pafo perdiĝis sur la malferma, plata herbo. La akra odoro de bruligita pulvo plenigis la aeron.


Mi nun povis aŭdi la laŭtajn mekanikajn sonojn de la Volkswagen-buso kiam ĝi alproksimiĝis al mi. Li estis preskaŭ super mi. Iom post iom mi komencis rektigi miajn krurojn.


Tri turkoj elŝovis la kapon el la aviadilo por vidi pri kio temas la tuta tumulto. Tai Sheng mansignis reen.


"Rapidu," li diris al ili. “Daŭre faru vian aferon. Restas malmulte da tempo."


Mi ne povis kuŝi tie. Tai Sheng nun observis la turkojn, sed kun la tempo li turnis sin al mi. Lia orienta amiko jam montris novan intereson pri mi. Kun Wilhelmina en la mano, mi rektigis miajn krurojn kaj svingis antaŭen.


La unua, kiu vidis min, estis la ĉino kun Tai Sheng. Li kriegis mallonge kaj komencis grati sian bruston sub la mantelo. Shen komencis turni sin. Mi direktis la Luger rekte al lia orelo. La Volkswagen-ŝoforo jam bremsis.


En la mantopoŝo de Nicola estis tio, kion mi volis.


st. Kaj mi sciis, ke Shan ankaŭ deziris ĝin. Por ke mi ricevu ĉi tion, li devis esti mortigita.


Mi pafis la Luger, sentante, ke ĝi skuas mian brakon supren kaj reen. Sed la amiko de Shen saltis en la vojo por protekti siajn kuglojn. La kuglo de Wilhelmina traŝiris lian vangon, rivelante densitan cirklon de blanka karno. Li tiam rapide ruĝiĝis kiam lia kapo ektiris flanken kaj frapis Shen.


La du implikiĝis unu kun la alia dum kelkaj sekundoj. Denove mi provis pafi Shen klare. La ŝoforo de la Volkswagen-buso komencis eliri. Lia korpo aspektis kiel ombro en la lumturoj. Sed estis sufiĉe da lumo por vidi, ke li havas pafilon en la mano.


Mi pafis lin unufoje kaj vidis lian kapon trafi la malantaŭon de la sidloko. Li falis antaŭen, trafis la supron de la pordo suben angulo, poste falis malantaŭen. Mi helpis lin eliri sur la herbon kaptante lian kolumon kaj tirante. Du pafoj eksonis malantaŭ mi. Sheng pafis de malantaŭ la kovrilo de la Mercedes.


Mi pafis unufoje, desegnante stelbildon sur la malantaŭa fenestro de la nigra aŭto. Tiam mi rememoris.


Mi ne bezonas liston. Jen kion AX havis antaŭviditan por mi doni al Nicoli. Sed mi sciis, ke Shen deziris ĝin, kaj mi scivolis ĉu li deziris ĝin sufiĉe por sekvi min por ĝi.


La korpo de Nicola kuŝis du futojn de la buspordo. Shen ankoraŭ rondiris malantaŭ la kofro de la Mercedes. Mi elrampis el malantaŭ la buso kaj falis sur la genuojn apud la korpo de Nikola. Shen pafis alian pafon tuj kiam mi prenis la liston. Estis sufiĉe proksime, ke mi sentis fluton de aero sur la dorso de mia kapo. Mi faris unu rapidan pafon super mia ŝultro dum mi rekuris sur la buson.


Kiam mallumiĝis, la aero fariĝis pli freŝa. La odoro de fuko venis al mi el la Nigra Maro. La unua afero, kiun mi faris, estis estingi la busajn lumojn, poste turni sin kaj direkti sin al la albordiĝejo.


Nun ĉio revenis al mi. Mortiginte tri turkojn dum ili eliris el la aviadilo, Sheng pafis min dum mi forveturis, la sangado de mia flanko kapturnis min, ilarkesto en la malantaŭo de la buso kun maniloj, pensis, ke Sheng aŭ venos sekvi min por listo aŭ forgesu pri mi kaj daŭrigu liveradon de heroino.


Kaj mi ankoraŭ memoris viziojn de Rapida Willie kun lia tordita nazo, rompita pli multe da fojoj ol li povis memori, liaj torditaj viandaj oreloj, ŝvelintaj okuloj, sulkiĝintaj kaj sulkitaj manoj tuŝantaj kaj etendantaj al la karno de Tanjo. Kiel diris Nicoli, Rapida Willie volos amuziĝi unue.


Fine ni atingas la boaton. Malŝalti la motoron kaj moviĝi per inercio al la ligejo de la jaĥto - krozŝipo kun kvindek-futa kajuto, akvo mallaŭte plaŭdante kontraŭ ĝiaj flankoj, krio de mevo en la malproksimo, varmeco de la lumoj trarompanta la rondon. haventruoj, steloj brilantaj sur la akvo. la spegulo de akvo en la haveno, la obtuza sono de mallaŭtaj voĉoj venantaj el unu el la kajutoj.


Mi stumblis super la Volkswagen kaj falis sur la asfalton, striante la lignan moleon. Poste mi rampis, lasante sangospuron sur la prua ferdeko de la kabana krozoŝipo. En la babordo, proksime al la pruo, kapturnaj sorĉoj venas kaj foriras, mi trovas havenlon apud la ferdeko, premante min en la mano por klopodi ĉesigi la sangadon, Wilhelmina en mia mano... fariĝas peza... rigardas. el la haveno kaj vidas la blankan ventron de Rapida Willie rigardas malsupren al Tanja.


Kaj... Tanja... sur la liteto; blondaj haroj enkadrigis ŝian junan, kontuzitan, belan vizaĝon; manoj ligitaj super kapo, pojnoj kune; ŝtrumpojn, bluzon, mamzonon sur la ferdeko apud la liteto... Willie rapide subridis pri kiel bona ŝi estus, kiam li malsuprentiris sian jupon, poste etendis la manon al la zono de ŝia kalsoneto.


Nur... bezonis iom... ripozo. Mia menso forlasis min kaj mi foriris. Kelkaj sekundoj da ripozo fariĝis minutoj. Mia kapo kuŝis sur mia mano. Nun mi levis ĝin, kaj per ĝi mi levis la komercan finon de mia Luger. La kabano estis malklara. Mi frotis miajn okulojn ĝis mi povis vidi ĉion tre klare. Mi revenis.


Dek tri


La interno de la neklara kajuto malrapide iĝis pli klara. Mi kuŝis sur la stomako, rigardante tra la fenestro. La krozŝipo kun kajutoj milde balanciĝis ĉe la parkejo. Krom la milda plaŭdado de akvo ĉe la flankoj, regis silento. La ploranta mevo trovis kunulon. Mi levis la barelon de Wilhelmina kaj montris al Rapida Willie.


Li ĵus detiris la jupon de Tanja kaj komencis alĝustigi ĝin al ŝiaj maleoloj. Kiam li malŝaltis ĝin, li faligis ĝin sur la ferdekon. Poste li rektiĝis kaj rigardis ŝin.


"Vi junuloj certe aspektas bone," li diris, iomete senspira. “Mi vere amos ĉi tion, bebo. Vi estas tre bone konstruita."


Tanja silentis. Ne havis


timo en ŝiaj okuloj, kaj kvankam ŝia vizaĝo estis tranĉita kaj kontuzita, oni ankoraŭ povis vidi la belecon. Ŝi kuŝis kun unu genuo iomete levita kaj la manoj malantaŭ la kapo.


Rapida Willie kroĉis siajn dikfingrojn en la talion de sia bikinkalsoneto. Malrapide li komencis malaltigi ilin. Li iomete klinis sin, sur lia stulta vizaĝo aperis ruza, ŝveca rideto.


La verdaj okuloj de Tanjo mallarĝiĝis iomete. Ŝi lasis sian levitan genuon fali kaj eĉ iomete levis ŝian malsupran dorson por helpi lin malsuprentiri ŝian kalsonon.


Lia vizaĝo nun estis rekte super ŝia ventro kaj mallevis dum li suprentiris ŝian kalsonon. La supro de la triangula, kaŝtan-velura pajlo estas rivelita. Willie malrapide demetis sian kalsonon.


Kun la brakoj de Tanja alte tenitaj, ŝia brusto aspektis kiel renversita mola bovlo da lakto, kovrita per duondolaraj kupraj moneroj. Memorante la guston de tiuj mamoj, mi povis kompreni la fervoron de Willie. Ĉi tio igis min eĉ pli deziri mortigi lin.


Kiam aperis duono de la kaŝtana pajlo, Rapida Willie vidis la finon de malgranda kava cilindro. Ĝi ŝajnis kreski dum li malsuprentiris sian bikinfundon.


Willie sulkigis la brovojn, buŝo malfermita. "Kio diable estas tio ĉi?" - li diris per naza grunto.


Li tiris la bikinon pli kaj pli malsupren, kiam la cilindro malfermiĝis. Lia brovo sulkiĝis pro scivolemo. Dum li tiris la kalsonon super la koksojn de Tanja, la muzelo de la malgranda pistolo klakis supren. Estis mallonga, laŭta BANG kaj la fino de la barelo komencis elsendi etajn fumfluojn.


Rapida Willie streĉiĝis. Lia sulkiĝinta, ŝvelinta mannuka mano provis atingi lian frunton, sed nur atingis lian bruston. Li turnis sin flanken, ankoraŭ sulkante la brovojn. Nun li rigardis mian havenon. La sulkiĝo malaperis de lia vizaĝo kaj estis anstataŭigita per esprimo de kompleta nekredemo. Meze de lia frunto estis eta truo de la grandeco de groŝo, kiu ĵus komencis sangi.


Li vidis min kaj lia buŝo larĝe malfermiĝis. Tio estis la lasta afero, kiun li iam vidis. Kun la brakoj etenditaj, li marŝis al la haveno. Liaj manoj batis lin unue, sed ili ne havis forton. Mi iomete ektimis kiam lia vizaĝo trafis la havenon. Dum frakcio de sekundo li estis premita kontraŭ la vitro, liaj okuloj larĝaj kaj fluoj da sango fluis ambaŭflanke de lia mistraktita nazo. Lia frunto premis la havenon, plenigante ĝin per sango. Li estis tiel proksime, ke mi povis vidi la etajn ruĝajn arteriojn en la blankuloj de liaj okuloj, reton de mapoj nun kovritaj de morto.


Rapida Willie forflugis de la haveno kaj falis sur la ferdekon kiel sekigita argilo trafita per martelo. Tiam ĉio, kion mi povis vidi, estis sango surŝmirita sur la vitro.


Ankaŭ Tanja vidis min.


Premante la fingrojn de mia maldekstra mano al la vundo, mi stariĝis kvarpiede kaj moviĝis laŭ la glata ponto al la ĉefa luko. Ne estis malfacile malsupreniri la ŝtuparon. Mi nur kaptis la balustradon kaj lasis miajn krurojn fali antaŭ mi. Ĝi estis kvin futoj alta glitado. Sed mi estis disĵetita sur la ferdeko malsupre kiel amaso da vestaĵoj. Ne estis forto en miaj kruroj: ŝajnis, ke ili ne povas teni min.


Mi malrapide iris laŭ la ŝtupetaro en sidpozicio, dolore direktante mian vojon al la ĉefa kabana pordo. Ĝi estis malfermita.


"Niĉjo?" Kiam mi eniris, Tanja vokis. "Nick, ĉu vere vi?"


Enirante la kabanon, mi paŝis al la piedo de la etaĝo kaj sufiĉe levis min por rigardi ŝian vizaĝon. Mi ridetis al ŝi.


Ŝia malsupra lipo kurbiĝis inter ŝiaj dentoj. Larmoj plenigis ŝiajn okulojn. “Mi... fordonis ĝin, ĉu ne? Estas mia kulpo, ke ili trovis nian kovrilon. Se vi havus iun pli spertan, la misio estus sukcesa. Kiel ĝi fartas, Nick? Kien mi glitis?"


Mi leviĝis ĝis mi sidis sur la rando de la lito ĉe ŝiaj piedoj.


"Niĉjo!" ŝi ekkriis. “Vi sangas! Ili…"


“Trankvile,” mi diris per raŭka voĉo. Wilhelmina estis ankoraŭ en mia dekstra mano. Mi suspiris kaj frotis la nazon per la dekstra mano. "Mi nur... volas iom ripozi." La sento de kapturno revenis.


“Mielo,” Tanja diris, “se vi malligas miajn manojn, mi povas ĉesigi ĉi tiun sangadon. Ni devas haltigi lin. Via tuta flanko estas kovrita de sango, eĉ via maldekstra pantalonkruro.”


Mia mentono falis al mia brusto. Ŝi pravis. Se ŝi povus ĉirkaŭvolvi ion ĉirkaŭ mian talion, eble la kapturno forirus.


"Venu, karulo," ŝi persvadis. "Provu atingi miajn pojnojn."


Mi klinis min flanken kaj sentis mian vizaĝon fali sur ŝian glatan ventron. Tiam, puŝante per miaj manoj, mi levis mian kapon supren laŭ ŝia torako kaj poste super la molajn amasojn de ŝiaj mamoj. Miaj lipoj tuŝis ŝian gorĝon. Tiam mi ĵetis mian kapon super ŝian ŝultron kaj sentis la kovrilon sur ŝi


lito La flanko de mia kolo ripozis kontraŭ ŝia mano.


Ŝi turnis la kapon kaj turniĝis tiel, ke niaj vizaĝoj estis malpli ol unu colo inter si. Ridetante al mi, ŝi diris: "La knabino povus tre koleriĝi pro tia manovro."


La kapturno revenis kaj mi devis ripozi. Mi sentis ŝiajn lipojn tuŝi mian vangon mallaŭte, moviĝante malsupren, serĉante. Levante la kapon iomete, mi permesis al miaj lipoj tuŝi ŝiajn.


Ne estis kiso de pasio aŭ volupto. Ŝi diris al mi, ke mi povas fari ĝin. La tuŝo de niaj lipoj estis mola, milda kaj plena de emocioj, kiuj iris preter la fizika.


Palpante per miaj manoj, mi aŭdis sonon, kiam Wilhelmina falis sur la ferdekon. Tiam miaj manoj estis sur ŝia maldekstra mano. Mi malrapide eltiris ilin, etendante super mia kapo ĝis mi sentis la nodon ĉirkaŭ ŝiaj pojnoj. Ŝajnis, ke necesas eterne por malligi la malbenitan aferon.


Sed mi sciis, ke mi faris ĝin, kiam mi sentis ŝiajn brakojn ĉirkaŭvolvi mian kolon. Ŝi premis mian vizaĝon al la dezira osto tuj sub sia gorĝo kaj brakumis min. En tiu momento mi sentis, ke mi povas resti tie por ĉiam.


"Karulo," ŝi flustris. "Aŭskultu min. Mi forlasos vin por momento. Devus esti unuahelpilo ie sur ĉi tiu boato. Mi revenos tuj kiam mi trovos ŝin. Nur ripozu."


La kapturno revenis kaj mi nur konsciis pri la malvarmo, kiun ŝi postlasis dum sia foresto. Aldone al la loko, la kabano enhavis rulsupran tablon, tablon kun kvar seĝoj, glitantan ŝrankopordon, kaj plafonlampon kiu daŭre svingiĝis iomete tien kaj reen. La foto pendis sur la muro kontraŭ la liteto. Ĝi montris Konya, pli juna kaj kun hararo. Ĝi certe estis lia jakto kaj la startvojo devis esti sur lia tereno.


Miaj okuloj fermiĝis kaj mi pensis pri Tai Sheng, kiu flugis per la Lear-aviadilo por liveri sendon de heroino. Li ne foriros sen la listo. Ĉu li? Ni supozu, ke li havas la tutan helpon, kiun li bezonas el sia persona listo de ĉiuj ĉinaj agentoj en la Ĉinkvartaloj de Usono. Tiam li ne bezonus la liston de Nicoli nek min. Sed mi volis, ke li venu al mi. Ĉiuj estis mortaj krom li. Li bezonis ĉi tiun liston.


Ili kortuŝis min, sed miaj okuloj restis fermitaj. Estis kvazaŭ kokono estis premita ĉirkaŭ mia talio. Diable doloris, sed post la sesa aŭ sepa puŝo mi ekkutimiĝis. La litkovrilo pasis malantaŭ miaj okuloj kaj mi denove foriris. Tiam mi sentis mian ŝultron tremi.


"Niĉjo? Mielo?" Tanja parolis. “La sangado ĉesis. Mi donis al vi injekton. Jen, prenu ĉi tiujn du pilolojn.”


La talio estis forte ligita per bandaĝo. Kiam miaj okuloj malfermiĝis, mi palpebrumis ĉe la severa lumo superkape. La paŭtaj, obtuzaj okuloj de Tanjo ridetis al mi.


"Kiom longe mi estas for?" Mi demandis. Mi kredis aŭdi sonon kiel fajfilo de polica londona. Ĝi ne estis laŭta; fakte mi apenaŭ povis aŭdi ĝin. Ial la nomo aperis en mian kapon. Flugila tigro.


“Ne pli ol kvin minutojn. Nun prenu ĉi tiujn pilolojn."


Mi metis ilin en mian buŝon kaj trinkis la glason da akvo, kiun ŝi donis al mi. La kapturno kaj malpezeco forlasis min. Mi estis vigla, sed mi suferis. La sono estis ĝena – alta, krianta sono de malproksime.


"Niĉjo?" - demandis Tanja. "Kio estas ĉi tio?"


Palpebrumante al ŝi, mi diris: “Kajlo, forgesu, ke vi malsukcesis ĉi tiun mision. Ni ambaŭ eble iom malboniĝis survoje, sed niaj kovriloj estis krevigitaj de io neatendita. Bone?"


Ŝi kisis mian frunton. "Bone. Sed kio ĝenis vin? Vi aspektis kvazaŭ vi atingis ion kaj ne povis trovi ĝin."


“Mi ankoraŭ ne povas trovi lin. Shen mortigis Nicoli. Sed antaŭ ol li faris, li diris, ke li havas la liston de Flugila Tigro, poste li laŭte ridis. Mi vidis ion, kio devus esti farinta ĉi tiun tutan scenon grava por mi. Eble estas la aferoj, kiujn vi donis al mi, kiuj fuŝis mian pensan procezon."


"Tio devus klarigi vin," Tanya rebatis.


Tuj kiam mi ekstaris, ondo de naŭzo traflugis min. Mi falis sur la liton, sed restis surpiede. La sento pasis.


Tiam mi klakis miajn fingrojn. "Kompreneble! Jen ĉio!"


Tanja staris antaŭ mi, rigardante en miajn okulojn. "Kio estas ĉi tio?" ŝi demandis.


"Estas listo de la kontaktoj de Shen en Usono. Mi sciis, ke ĝi ekzistas, sed mi ne sciis kie. Certe. Li mem diris al mi. Flugila tigro. Nun mi scias kie li estas.


"Nick, aŭskultu!" Ŝia kapo estis klinita flanken. Ŝi vestiĝis. Nun ŝi sidis sur la lito kun la jupo alte tirita kaj tiris la ŝtrumpojn. Ni ambaŭ aŭdis altan kriantan sonon.


"Jen Shen," mi diris. "Li havas Lear-jeton." Eble mi povas haltigi lin."


Ŝi vokis al mi, kiam mi alproksimiĝis al la pordo. "Niĉjo? Atendu min".


"Ne, vi restu ĉi tie."


"Ho, pu!" Ŝia malsupra lipo elstaris, sed tiam mi havis Wilhelminan en mia mano.


kaj estis ekster la pordo.


Mi supreniris la ŝtuparon du ŝtupojn samtempe. La krispa nokta aero trafis mian nudan torson tuj kiam mi atingis la ĉefferdekon. La sango ĉe miaj piedoj estis memorigo pri kiel mi alvenis tien.


Estis tro mallume por vidi la Volkswagen-buson. Mi grimpis trans la flankon al la ligna fingro de la doko. La kriego de la jeto fariĝis pli laŭta. Sed kial li ne forflugis? Kial li nur sidis tie kaj ekfunkciigis la motorojn?


Tuj kiam mi atingis la asfalton, mi konstatis, ke io misas. Du aferoj okazis samtempe. De ĉi tiu distanco mi facile distingis Volkswagen-buson kontraŭ la brilanta haveno. Malantaŭ li estis pli malhela, pli malgranda ombro. Nigra Mercedes. Tiam mi aŭdis Tai Sheng ronroni mallaŭte malantaŭ mi.


"Venu, Carter," li diris per olea voĉo. Estis iom da amuzo en ĉi tio. Li kaptis min en stulta kaptilo.


Wilhelmina kolapsis sur la asfalto kiam mi ellasis ŝin.


“Mi pensis, ke la sono de aviadilo forigos vin el la boato. Ne, estas neniu ĉe la stirilo. Li ankoraŭ estas ligita kaj plenigita, atendante min.”


"Ne lasu min konservi vin."


“Ho, vi ne faros. Mi iros tuj post kiam mi mortigos vin. Sed vi vidas, Carter, vi havas ion, kio apartenas al mi. la listo de Nikola. Vi estus povinta ŝpari al ni ambaŭ multajn problemojn, se vi estus transdoninta ĝin al mi ekster la hotelo.Mi havis specialan fotilon, kiun mi uzos por foti ĝin, kaj poste mi donus la liston al Nicola.


“Ne rigardu malantaŭen, Carter. Eĉ ne pensu pri tio. Ĉu vi havas liston?


"Ne."


Li suspiris. “Mi vidas, ke estos malfacile por vi. Mi esperis nur pafi vin kaj poste preni la liston. Carter, mi ne havas multe da tempo. Ĉe la sekva renkontpunkto estas homoj atendantaj por heroino. Kaj mi estas tridekjara. minutoj malfrue. Ĉu vi kaŝis ĉi tion ie sur la boato? "


Miaj brakoj pendis ĉe miaj flankoj. "Eble. Kion vi faros pri ĝi?”


La olea glateco de lia voĉo parolis pri malpacienco. “Vere, Carter, ĉi tio estas ĉio akademia. Vi ankoraŭ estos morta kiam mi foriros ĉi tie."


“Diru, ke mi volas malsupreniri plena de scio. Ĉar mi mortas pro la listo, ĉu vi ne pensas, ke mi rajtas scii por kio ĝi estos uzata?"


“Vi ne havas rajtojn. Ĉi tio estas stulta, mi ne...” Li paŭzis kelkajn sekundojn. Tiam li diris: "Turnu vin, Carter."


Mi malrapide turnis min por alfronti lin. Li certe kaŝis sin sub la buso. Ne estis dubo, ke li havis pafilon kaj ĝi estis direktita al mi. Sed mi ne vidis la esprimon sur lia vizaĝo. Ĝi estis nur senvizaĝa ombro.


"Vi provas akiri tempon, Carter," li diris. "Por kio?"


Se mi ne povus vidi lian vizaĝon, li ne povus vidi la mian. Mi premis miajn manojn al miaj flankoj kaj iomete levis la ŝultrojn. Hugo, mia maldika stileto, falis en mian manon.


"Mi ne scias, pri kio vi parolas, Shen."


"Willy!" li kriis. "Willy, ĉu vi estas surŝipe?"


Ni ambaŭ aŭskultis la plaŭdon de akvo kontraŭ la jakto kaj la malproksiman akran kriadon de aviadilo.


"Ĉu vi ne timas, ke vi restos sen fuelo sur ĉi tiu aviadilo dum ĉi tiu tempo?" Mi demandis.


“Ne ludu kun mi, Carter. Willie! Respondu al mi!


“Li ne respondos al vi, Shen. Li respondas al neniu."


“Bone, vi mortigis lin. Vi vidis kion li faris al la knabino kaj vi batis lin. Tiom por Willie. Kie estas ĉi tiu listo nun?


“Se vi mortigos min, vi neniam trovos lin. Kaj mi ne transdonos ĝin ĝis mi scios por kio vi uzas ĝin." El la okulangulo mi vidis Tanjan rampi colo post colo laŭ la prua ferdeko de la jakto. Kiam ŝi atingos la randon, ŝi estos rekte super Shen. Mi scivolas, kio retenis ŝin.


"Bone," diris Shen, denove ĝemante pro senpacienco. Multoblaj kopioj estos faritaj kaj unu kopio estos sendita al ĉiu branĉoĉefsidejo en Ameriko. Ĉiu nomo en ĉi tiu listo estos rigardata kaj rigardata. Personaj informoj estos kolektitaj kaj konservitaj. Ajna disponebla metodo estos uzata: kaŝaŭskultado, hazardaj kontroloj de vizititaj lokoj, serĉoj de domoj dum ili estas for. Vi povas diri, ke ni agos tre kiel via federacia registaro."


"Kaj kio estos la celo de ĉio ĉi?" Mi demandis. Tanja preskaŭ atingis la antaŭan randon. Ŝi moviĝis tre malrapide kaj singarde. Ŝi sciis pri kio Sheng kapablas, verŝajne multe pli bone ol mi.


"Informoj, Carter. Iuj el ĝi estos uzata kontraŭ tiuj, kiuj decidas, ke la nova mafio ne prenu la potencon. Via agentejo ĝoju. Ni provizos pruvojn, por ke multaj krimuloj estu arestitaj. Tiuj, kiuj venos kun ni, estos malavaraj. rekompencita.Sed unue ni uzos ĉi tiun informon por trovi la personon kun


la ĝusta kombinaĵo de stulteco, avideco kaj ambicio. Estos malfacile trovi alian Rosano Nicoli. Li estis vere perfekta kaj ĉio estintus bona se vi ne enmiksiĝis."


Tanja nun estis sur la rando de sia nazo. Ŝi malrapide turniĝis sur la flanko, la fingroj super la rando. Mi sciis kian atakon ŝi faros - brakojn flanken, falu kaj puŝu, piedbati per ambaŭ kruroj al la kapo de Shen. Ŝi estis preskaŭ preta. Mi nur devis aĉeti ankoraŭ du minutojn.


"Kion pri la listo de Flugilanta Tigro?" Mi demandis. "Por kio vi uzos ĉi tion?"


Liaj ŝultroj leviĝis kaj falis en senpacienca gesto. “Carter, vi komencas enuigi min per ĉi tiuj senĉesaj demandoj. Ne plu parolas. Kie estas la listo?


“Estas iom stulte, ĉu ne, Shen? Mi scias, kion vi volas diri. Kiam mi diros al vi, kie ĝi estas, mia vivo estos senutila.”


“Ĉu ĉi tio vi provas aĉeti? Pli da tempo ĝis la kvina?”


"Eble."


Li levis la pafilon. "Enturnu viajn poŝojn eksteren."


Mi faris tion tenante Hugo'n en la manplato. Kun miaj du antaŭaj pantalonpoŝoj eltiritaj kaj malsupren, mi sentis min pli komforte tenante la stileton. Tanja nun estis preta salti. Ĝi estis okazonta baldaŭ, la unua estis en mia malantaŭa poŝo kaj mi sciis, ke Shen demandos poste.


"Bone," li diris. “Nun turnu vin kaj elprenu viajn malantaŭajn poŝojn. Vi ne havis tiom da tempo por kaŝi ĉi tiun aferon. Ĝi devus esti facile trovebla se vi ne havas ĝin kun vi."


Mi staris senmove, ne moviĝante.


“Unue mi pafos viajn genuojn, poste ambaŭ kubutojn, poste viajn ŝultrojn. Faru kiel mi diras." Li faris paŝon antaŭen kaj iomete kliniĝis, rigardante min kvazaŭ li ĵus vidis min la unuan fojon. "Atendu momenton," li flustris. “Vi ne prenas tempon por vi mem. Vi havas bandaĝon ĉirkaŭ via talio. Kiel kiu..."


Jen kiam Tanya saltis. Ŝiaj kruroj eliris kaj malleviĝis, sekvitaj de la resto de ŝia korpo. La flugo estis tiel mallonga, ke mi preskaŭ maltrafis ĝin en la mallumo. Ŝi aspektis kiel raketo, falantaj piedoj unue, dum ŝiaj brakoj kaj manoj leviĝis super ŝi.


Sed Shen ne estis tute nepreparita. Tuj kiam li vidis mian bandaĝon, li rimarkis, ke Tanja ne estas mortigita, ke ŝi vivas kaj aŭskultas nian konversacion. En ĉi tiu momento li faris paŝon malantaŭen, kio ne permesis al ŝi temporigi ĝin; li levis la pafilon al ŝia direkto, forturnante de mi.


Tiam mi ekmoviĝis. Nun Hugo estis en mia mano ĉe talia nivelo. Shen estis ses aŭ sep paŝojn for de mi. Mi mallevis la kapon kaj sekvis lin, Hugo antaŭ mi.


La tempigo de Tanya estis forĵetita, sed ne tute. Ŝia dekstra kalkano kaptis la kolon de Shen, turnante lian kapon flanken. Li ne tute direktis la pafilon al ŝi. Sed tiam ĉio alia trafis lin.


Dum momento ĝi implikiĝis ĉirkaŭ liaj kapo kaj ŝultroj. Li ankoraŭ ne faligis la pafilon, sed liaj brakoj freneze svingis dum li provis depreni ĝin.


Mi estis preskaŭ sur ĝi. La tuta sceno ŝajnis malrapide, kvankam mi sciis, ke nur frakcioj de sekundo pasas. Mi dubis, ke pasis du sekundoj de la momento, kiam Tanya faris la salton ĝis nun, sed ŝajnis, ke mi bezonos eterne por atingi lin.


Li iris malsupren, kaj Tanja ankoraŭ estis super li. Nun li estis kvar paŝoj for, poste tri. Kiam lia dorso trafis la asfalton, li devigis sin transiri, levante la krurojn alte ĝis la kapo. Lia maldekstra genuo trafis Tanjan en la kapo, kio sufiĉis por ke ŝi leviĝu kaj trafis lin malantaŭ lia dorso. Ŝi trafis la asfalton kaj ruliĝis.


Shen falis tute kvarpiede. Li metis sian dekstran kruron sub lin, preta stari, kaj levis la pafilon al mi.


Sed tiam mi atingis lin. Mi movis Hugon al mia dekstra mano kaj nun li puŝis min antaŭen. Mi forpuŝis lian manon per la pafilo per mia maldekstra mano kaj batis malsupren, metante mian tutan pezon en ĝin.


Li vidis ĝin veni kaj kaptis min je la pojno kaj falis dekstre de ĝi. La pinto de la stileto estis celita al lia gorĝo. Rekliniĝante, li kaptis lin en la ŝultro.


Mi sentis lin eniri. La pinto facile trapasis la ŝtofon de lia mantelo, paŭzis dum mikrosekundo kiam ĝi komencis trapiki la haŭton, kaj poste glitis internen kun mia plena pezo malantaŭ ĝi. La ŝultro de Shen falis malantaŭen kiam li turnis sin flanken.


Li hurlis pro doloro kaj kaptis mian pojnon. Nun li provis rehavi la pafilon. Mi provis eltiri mian stileton por denove bati lin, sed li forte tenis mian pojnon.


Ni estis proksimaj unu al la alia. Mi vidis la doloron en liaj okuloj, la fadenon de rekta nigra hararo sur lia frunto, la malstreĉiĝon de lia kravato, la sangon ŝprucantan el la vundo, trempi lian bone tajloritan jakon.


Per sia libera mano li batis min


sur la vundita flanko.


Mi kriegis, kiam doloro tute trafis min. Estis kvazaŭ likvaĵo estis verŝita el sitelo. Ĝi iris rekte al la osta medolo, difektante ĉion survoje.


Mi ankoraŭ povis vidi kelkajn aferojn. Mi malsupreniris, turniĝis dufoje maldekstren. Shen nun turnis la pafilon al mia kapo. Iel la stileto estis ŝirita de lia ŝultro. Ĝi estis ankoraŭ en mia mano. La doloro malfortigis mian cerbon, malrapidigante miajn refleksojn al elefantina ritmo.


Shen estis sur siaj piedoj. Tanja kuŝis flanke, senmove. Mi sidis kun mia mano premita al mia sanganta flanko. Mi tiam metis ambaŭ krurojn sub min, kiam mi vidis lian pafilon direktitan al mia vizaĝo. Forgesinte pri la doloro, mi levis min kaj plonĝis.


Ĝi estis aerfrapo ĵus super la genuoj, kiu igas profesiajn ricevistojn grimpi ŝtuparojn tre malrapide kaj lami dum la unua horo post grimpado. Kiam mi estis certa, ke miaj ŝultroj trafis lin, mi premis liajn bovidojn, maleolojn kaj piedojn al mia brusto kaj daŭre moviĝis.


Li ne povis paŝi ien. Dum li falis, liaj manoj leviĝis kaj revenis, penante rompi lian falon. Sed li ankoraŭ forte batis. Tiam li komencis skui la krurojn. Nur ĝis mi komencis rampi super ĝi al lia vizaĝo, mi ekkomprenis ke li perdis la pafilon en la aŭtuno. Mi ĵus ekvidis, ke ĝi resaltis de la ligna doko lastan fojon kaj poste kraŝis en la havenon.


Mia dekstra mano kun la stileto leviĝis alte. Sed li kaptis ĝin antaŭ ol mi povis pugnobati lin en la stomakon. Ni restis tiel, ambaŭ streĉaj. Mi tenis Hugon per ĉiuj miaj fortoj, premante lin. Lia tuta forto estis aplikita al mia pojno, penante forigi la pinton de la stileto.


El la okulangulo, mi rimarkis, ke Tanja ekmoviĝis. La dua provo rigardi ŝin estis eraro. Shen premis sian genuon en mian dorson. Mi kriegis kaj retiriĝis. Tiam li frapis la stileton el mia mano. Tro malfrue, mi kaptis ĝin kaj rigardis ĝin ruliĝi trans la asfalton.


Sangado de lia ŝultro igis lian brakon ŝajni senutila. La alia batis min en la gorĝon per forto, kiun mi ne pensis, ke li posedas. Ni rajdis denove kaj denove. Mi provis atingi liajn okulojn. Li provis genuigi min en la ingveno, sed mi sukcesis eviti.


Tiam ni trovis nin sur glata ligna doko, ne malproksime de la akvorando, muĝante kaj spirante peze. Neniu el ni parolis nun. Ni estis io malpli ol homoj, tiel simplaj kiel la tempo mem.


Mia mano estis sur lia vango, ankoraŭ tuŝante liajn okulojn. Tiam mi rimarkis, ke li frapetas mian malantaŭan poŝon. Mia pugno revenis kaj batis lin sur la nazon. Mi denove batis lin kaj ĉiufoje li gruntis pro doloro.


Sango fluis el la nazo. Ĉi-foje mi ekstaris kaj frakasis lian buŝon. Tiam mi etendis la manon malantaŭ mi kaj provis eltiri lian manon el mia poŝo. Ĉio iris bone. Li forte trafis mian malfermitan vundon.


Ondo da naŭzo denove superfluis min. La tuta forto forlasis miajn manojn. Malklare, mi sentis lian manon atingi lian poŝon kaj eltiri liston.


Mi devus haltigi lin. Se li eskapos, ĉio, kion li planis, funkcios. La misio estintus fiasko. Grincante la dentojn, mi devigis la forton reveni al mia korpo.


Li provis forpuŝi de mi. Mi elprenis la jakan manikon, poste la pantalonkruron. La kruro liberiĝis, poste turniĝis al mi. Li revenis kaj rapide revenis al la fronto. La piedfingro de la ŝuo de Sheng kunliĝis kun la sanganta bandaĝo ĉe mia flanko.


Nigreco enkuris kiel fluo de inko. Mi ruliĝis dufoje, pensante, ke li daŭre provos. Ĉio, kion vi devas fari por eviti foriri, ekbrilis tra mia kapo. Mi luktis kun ĉio en mi. Post kiam ĉi tiu aviadilo ekas kun Shen interne, li malaperos por ĉiam.


Enspirante kaj elspirante, mi sukcesis forskui sufiĉe de la nigreco por malfermi miajn okulojn. Shen estis kvin futojn for de mi, unu brako pendis senutile ĉe lia flanko, sango gutas el liaj fingroj.


Li decidis por stileto. Iom paŭzinte, li rigardis ŝin, poste al mi. La listo estis en lia bona mano, moviĝanta tien kaj reen inter liaj fingroj.


La eskapo certe estis pli grava, ĉar li lasis la stileton surloke kaj paŝis al la Mercedes. Liaj paŝoj eĥis trans la asfalto kun la krianta Lear-jeto en la fono.


Kiam mi sidis, Tanja jam estis kvarpiede. Wilhelmina estis tro malproksime. La pordo de la ŝoforo de la Mercedes malfermiĝis.


Kiam mi genuiĝis, Tanja staris kaj proksimiĝis al mi. La Mercedes-pordo brue fermiĝis. Ĝi estis solida ĈEFA sono, kiel sekura fermo. Tuj aŭdiĝis la zumado de la startigilo, poste la ronronado de la granda V8. La pneŭoj sonoris sur la asfalto kiam Shen rapide malaperis de vido.


Mi stariĝis kaj retropaŝis


kaj plu.


"Ho, Noĉjo!" Tanja ploris kiam ŝi venis al mi. “Resangado. La bandaĝo estas malseka."


Mi forpuŝis ŝin, levis mian stileton kaj, ŝanceliĝante, moviĝis al Wilhelmina. Prenante la pafilon, mi remetis Hugon en ĝian ingon. Nuda, sangtrempita bandaĝo, pistolujo sub la brako, ingo sur la brako. Ne sufiĉis.


"Niĉjo, kion vi faras?" - demandis Tanja.


"Ni devas haltigi lin."


“Sed vi sangas. Lasu min ĉesigi ĉi tion, tiam ni povos..."


"Ne!" Mi profunde enspiris.


Menso super materio. Mistikaj, nekonataj fortoj de la Oriento. Jogo. Ferminte miajn okulojn, mi vokis ĉion en mi. Same kiel jogo helpis min malstreĉiĝi sennombrajn fojojn, mi nun petis ĝin por forto. Ĉio, kion mi iam estis instruita, estis vokita. Mi volis, ke mia menso purigu la doloron. Restas nur unu afero por koncentriĝi pri: haltigi Shen kaj ĉi tiun Lear-aviadilon. Kiam mi malfermis miajn okulojn denove, ĝi estis farita – aŭ farita sufiĉe por movi min.


"Mi iras kun vi". Tanja paŝis.


"Ne." Mi vojaĝis per Volkswagen-buso. Kaj mi rapide moviĝis. Super mia ŝultro mi diris: “Ĉi tiu kabana krozoŝipo devas havi ian ŝip-albordan radion. Trovu lin kaj voku Hawk. Diru al li kie ni estas."


Min venkis stulta trankvilo, freneza silento, kiu havis nenion komunan kun la realo. Mi sciis ĝin. Kaj tamen la sola penso, kiu venis en mian kapon, estis: "La Marko de la Fluganta Tigro... La Marko de la Fluganta Tigro." Sheng havis liston, kiun nia registaro bezonis. Mi devis ricevi ĝin. Kaj ne estis la listo, kiun li prenis de mi - tiu, pri kiu ni ne interesiĝis - estis tiu, kiun li kaŝis: la signo de la Fluganta Tigro.


Tanja malaperis tra la luko kiam mi ekveturis la buson kaj moviĝis al "U". Super la mekanika klako de la aermalvarmigita kvarcilindra motoro, mi aŭdis la muĝadon de la Lear-jeto pliiĝanta en tonalto kaj volumeno.


Mi ne estingis la lumon dum veturado sur la asfalto. Luger-pistolo, stileto, gasbombo kaj agento, kiu perdis multe da sango, ne povis kompari kun la Lear-aviadilo. Sed mi havis ideon, kiun mi pensis, ke eble funkcios.


La fulmantaj ruĝaj kaj verdaj kurlumoj nun estis malproksime antaŭ mi. Mi povis vidi ilin klare. La aviadilo ruliĝis. Venante de la kontraŭa fino de la herba kampo.


Je la naŭa horo la asfalta vojo turniĝis maldekstren. La rivereto ruliĝis je la dekdua. Mi tranĉis la busan pneŭon kaj forveturis de la vojo en maleol-altan herbon oblikve dum ĉirkaŭ du horoj.


La flamoj de la jetoj etendiĝis malproksime malantaŭ la aviadilo kiel noktaj artfajraĵoj en la Kvara de Julio. Nun ĉi tio estis vere kortuŝa. Mi veturis la buson ĝis la limo en tria rapido, poste mi ŝanĝis en la kvaran.


Juĝante laŭ la angulo, kiun mi prenis, la jeto alproksimiĝis je la deka kaj mi direktiĝis je la dekdua. La grundo estis multe pli plata ol mi pensis. Mia rapidometro variadis inter kvindek kaj sesdek. La muĝado de la jetmotoroj fariĝis tondra muĝado. La lumlumoj resaltis, la aviadilo ruliĝis pli kaj pli rapide.


Baldaŭ li leviĝos en la aeron. La herberoj fariĝis malklara mallumo. Miaj okuloj neniam forlasis la ruliĝantan aviadilon. La distanco inter ni rapide malpliiĝis dum la du ruliĝantaj metalaj masoj iris sur kolizion.


Mi demandis malklare, ĉu li vidis min. Ne gravis. Ni ambaŭ preterpasis la punkton de nereveno. Pri ĉi tiu aviadilo li povis fari nenion krom flugi. Ĝi ne akiris sufiĉe da rapideco por ekflugi, ĝi ne povis bremsi ĝis halto, kaj ĝi ne povis turniĝi sen renversiĝi. Estis same ĉe mi.


Atinginte malantaŭ la sidlokon, mi palpis la malvarmajn metalajn objektojn ĝis mi trovis pezan martelon. Mi prenis lin kaj metis lin sur mian genuon.


La aviadilo alproksimiĝis, la bruego de la motoroj estis tiel laŭta, ke ili droniĝis, la radoj turniĝis en nigra maso, la kajuto estis lumigita nur sufiĉe por ke mi ĝin vidu. Lia hararo estis ankoraŭ iomete malorda. La oksigena masko pendis maldekstre de li. Li estis sperta piloto kaj ricevis la plej altan medalon de Ruĝa Ĉinio.


Eble ne estas sufiĉe da tempo. Mi devis rapidi. La distanco estis manĝita tro rapide. Mi prenis la martelon kaj lasis ĝin fali al la planktabulo. La buso iom malrapidiĝis, kiam mi deprenis la piedon de la gaspedalo kaj metis la martelon sur ĝin. Dum momento mi havis senton de ekstrema malgrandeco, io kiel tio, kion viro sur tagvelisto devas senti, kiam li preterpasas pli maldikan oceanon.


Mia mano estis sur la porda seruro. La buso veturis je konstanta kvindeko. Sed la aviadilo ekrapidis. Necesis multe da penado por malfermi la pordon kontraŭ la ventoblovo. Kaj mi povis aŭdi la mallaŭtan muĝon de ambaŭ motoroj je plena akcelilo. Mi turnis la radon iomete maldekstren. La buso direktiĝis rekte al la aviadilo. Mi puŝis la pordon kaj saltis.


Komence estis flugsento, sentempa krepuska regiono, kie oni tuŝas nenion sur ĉi tiu tero. Tiam, rigardante malsupren, la tero moviĝis tro rapide. Mi estis vundita.


Mi pensis pri bati la teron kurante. Tial mia piedo unua frapis. Sed la forto de rapideco ĵetis mian kapon malsupren kaj mian alian kruron supren al mia dorso. Mi ne plu povis kontroli kien mi iras. Ĉio, kion mi povis fari, estis malstreĉi mian korpon.


Mi frapis mian kapon, poste mian dorson, poste mi estis denove en la aero. Ĉi-foje mi falis sur mian ŝultron kaj daŭre saltis kaj ruliĝis, kunpreminte la dentojn pro doloro.


Mi haltis preskaŭ same rapide kiel mi komencis. Mi ne povis respiriĝi, mi estis trafita de la vento, kaj estis blindigita por momento. Estis multe da oranĝa lumo kaj varmo.


Mi sentis ĝin prefere ol vidis ĝin ĉar mi povis nur ekvidi kio okazis dum mi resaltis kaj ruliĝis. Eble ĉi tio helpis min malstreĉiĝi, koncentriĝi pri tio, kio okazis kun la aviadilo.


Shen vidis la buson lastminute. Li klakbatis la maldekstran bremson, penante iom deflankiĝi. La Lear-jeto renversiĝis sur sia dekstra rado, faligante sian dekstran flugilon pli malalte. La buso trafis la pinton de la flugilo. Kun kriado de rompiĝa metalo, la flugilo kliniĝis kaj rompiĝis. Tiam, la nazo de la jeto montris al la grundo malantaŭ la buso kaj ĝia vosto montris supren.


Kun la motoroj muĝante, la aviadilo klinis unu radon, rompante la dekstran flugilon al la nazo, de la maldekstra al la vosto. Ĉe tiu punkto, Shen malŝaltis la motorojn.


Dum momento la aviadilo frostiĝis sur sia vosto, simple flosante laŭ la herba strio kun la vosto malpli ol unu piedon de la tero, puŝante la herbon al la flankoj kiel la pruo de ŝipo disiganta la akvon.


Kiam li falis, li renversiĝis. La pilotejareo estis forte trafita kiam la tuta aviadilo komencis turniĝi kaj turniĝi, farante metalajn muelantajn bruojn.


Kaj tiam li eksplodis.


La flugiloj de la tankoj flugis al la fuzelaĝo, kiu disfalis kiel forlasita enigmo. Oranĝaj kaj ruĝaj flambuloj bolis pro muĝantaj eksplodoj. La ĉielo fariĝis pli hela, kiam flamoj ekbrulis en ĉiuj direktoj.


La ŝrapnelo alteriĝis malpli ol dudek futojn for de mi. La flugilsekcio altiĝis kaj alteriĝis proksime al kie mi saltis. La tuta vostsekcio estis forŝirita de la fuzelaĝo. Ĝi flugis supren kiel futbala pilko kaj disiĝis malproksime maldekstren.


Oranĝa ardanta lumo montris ruliĝantan Volkswagen-buson. Ĝi ne eksplodis. Trafinte la flugilon, ĝi ekstaris sur siaj malantaŭaj radoj kiel sovaĝa virĉevalo, poste falis antaŭen, ruliĝis sur sian flankon, kaj ruliĝis kvar fojojn antaŭ ol veni renversiĝi.


La aero estis plenigita de la odoroj de degelanta aluminio kaj magnezio, brulanta kaŭĉuko kaj plasto. Ne sentis odoro de brulanta karno de Sheng; ĝi estis tro malforta kompare kun la aliaj flamantaj elementoj. Dum la kabano degelis kaj fluis, lasante cikatrojn sur la herbo, mi vidis kio eble estis lia korpo, aŭ kio povus esti karbigita, kurba ŝtipo aŭ ŝrumpinta nigra bovino. La rado estis ankoraŭ fiksita al la krusto. De tempo al tempo la flamo lekis ĝin, sed ne ofte, ĉar ĝi jam estis trabruligita.


La oranĝa lumo ankaŭ montris, ke Tanja kuras al mi tra la herbo. Estis ankoraŭ trankvilo. Mi sciis kion fari nun. Ŝi venis kun alta jupo, belaj kruroj balancantaj tiun mola karnon. Io pendis de ŝia ŝultro sur zono.


Mi forgesis, kion signifas ne vundi. Krom la vundita flanko, kiu estis la plej malbona, mi havis multajn kontuziĝojn. Per ia feliĉa turniĝo de la sorto, eĉ ne unu osto rompiĝis, aŭ almenaŭ neniu, kion mi povis diri. Kiam mi enspiris, mi havis doloron en la fundo de mia brusto, sed ĝi ne estis pli malbona aŭ pli bona ol aliaj.


Tanja atingis min senspira. Mi sukcesis starigi. Starante tie, kie la tuta mondo estis lumigita de ondaj oranĝaj kaj ruĝaj flamoj, mi atendis, ke Tanja alproksimiĝu al mi.


Ni staris en la oranĝa lumo dum longa tempo, nur tenante unu la alian. Ŝia delikata korpo tremis pro singulto. Ial mi ridetis.


Tiam ŝi forpuŝis min kaj rigardis en mian vizaĝon. "Ni perdis?" ŝi demandis. "Mi scias, ke li mortis... sed la misio... ni... malsukcesis?"


Mi kisis ŝian frunton. “Ni vidu. Mi havas divenon. Se mi pravas, ni sukcesis."


Tiam ŝi denove kaptis min, kaj mi preskaŭ perdis konscion pro la doloro. "Ho, Noĉjo!" - ŝi ekkriis. "Kiam mi vidis la buson ruli kaj ruli, mi pensis, ke vi estas interne..."


“Ŝŝŝ. Ĉio estas en ordo. Kion vi havas en via valizo?


"Unua helpa kit. Mi vokis sinjoron Hawk. Li estas survoje. Nick? Kien vi iras?"


“Mi ŝancelis al la renversita buso. Ŝi kuris apud mi." Mi volas rigardi la Flugilan Tigron


uh,” mi diris.


La aviadilo ankoraŭ brulis, sed la flamoj iomete malpliiĝis. Mi sentis la varmegon dum mi rondiris por atingi la buson. Metalo fluis el ĝi kiel fandita arĝenta lafo, elfluanta el fendoj kaj malfermitaj kavoj.


Alproksimiĝante al la buso, mi malfermis la grandan flankan pordon. Estis forta odoro de malseka gaso interne. Tanja atendis ekstere, dum mi traserĉis la disĵetitajn ilojn. La skatolo estis sufiĉe forte piedbatita kaj kelkaj ŝlosiloj trarompis la fenestrojn. Uzante oscilan flamon por lumo, mi trovis du ŝraŭbturnilojn, Phillips ŝraŭbturnilon, kaj rektan fendo. Mi ne estis certa, kiujn ŝraŭbkapojn mi forigos.


Kiam mi elbusiĝis, Tanya humile kaj silente promenis apud mi. Ŝi ne faris demandojn; ŝi sciis, ke se ŝi silentos kaj rigardos, ĉiuj respondoj estus tie. Kiam ni alvenis al kie mi vidis la vostosekcion alteriĝi, mi metis mian brakon ĉirkaŭ ŝiajn ŝultrojn. Ŝi premis sin proksime al mi, tuŝante min per ĉiu paŝo.


Estis laŭta eksplodo malantaŭ ni, kiu erupciis en alian flamnubon.


Tanja rigardis trans sian ŝultron. "Kio vi opinias, ke ĝi estis?"


“Verŝajne oksigenujoj. Jen li estas, dekstre."


La vostosekcio de la Lear-jeto denove derompiĝis kaj kuŝis ĉirkaŭ unu futon alta en la herbo. Mi transsaltis la pecojn, kiuj estis deŝiritaj de la ĉefpeco kaj haltis kiam mi trovis la ĉefpecon.


"Flugila tigro," mi diris.


Genuiĝante apud Tanja, mi viŝis herbajn makulojn, malpuraĵon kaj nigran fulgon de la glata surfaco. La vizaĝo kaj korpo de flugilhava tigro estis desegnitaj. La ŝraŭbkapoj tenis la panelon fluan, proksimume ok colojn kvadrate. Mi forĵetis la platkapan ŝraŭbturnilon kaj uzis Phillips. En malpli ol kvin minutoj mi havis la panelon libera kaj pendigis ĝin sur malgranda ĉeno.


"Kio estas tie?" - demandis Tanja dum mi palpis la internan kavon.


"Ĉi tio." Ĝi estis malgranda pakaĵo da brila aluminia folio, proksimume kvar colojn de du. Tre zorge mi komencis malvolvi la folion. Interne estis pluraj folioj da faldita papero kungludita.


Tanja rigardis tra mia mano. "Nick," ŝi diris. "Jen ĝi, ĉu ne?"


Mi kapjesis kaj donis al ŝi la tranĉitajn paperojn. “Listo de la Fluganta Tigro. Ĉiuj la komunistaj kontaktoj de Sheng en Ameriko." La vortoj venis aŭtomate ĉar mi trovis alian paperpecon envolvitan en folio.


"Kial vi ridetas?" - demandis Tanja.


"Ni havas gratifikon, kiun mi ne atendis. Ĉi tiu listo listigas la nomojn kaj lokojn de ĉiu kontakto de Palermo ĝis Saigon kie heroino moviĝas." Mi donis ĝin al ŝi kaj kisis la pinton de ŝia nazo. “Rigardu, karulino. Nomoj, lokoj kaj datoj de antaŭaj kunvenoj.”


"Niĉjo, do..."


Mia rido fariĝis rido, kiu doloris. "Jes, Tanya, ni povas diri, ke nia misio estis sukcesa."


Ĉapitro dek kvar.


Du tagojn poste mi estis en Vaŝingtono, en la oficejo de Hawke, ankoraŭ kokonita. La malgranda oficejo odoris je malfreŝa cigarfumo, kvankam li momente ne havis cigaron. Li sidiĝis ĉe sia skribotablo rekte kontraŭ mi. Lia ledeca, sulkiĝinta vizaĝo estis konstante sulkigita pro maltrankvilo, sed liaj okuloj estis kontentaj.


"La Ĝenerala Prokuroro ordonis al mi meti dankon en vian dosieron, Carter." Li ridetis pro iu persona ŝerco. "Se ni povas trovi lokon por ĝi."


"Kion pri Tanjo?" Mi demandis.


Akcipitro kliniĝis malantaŭen en sia seĝo kaj krucis siajn brakojn super sia plata stomako.


"Mi certigos, ke ŝi havas dankon en sia rekordo," li diris.


Dum li eltiris unu el siaj cigaroj el sia mantopoŝo, mi eltiris orpintan cigaredon. Ni lumigis ilin kune per mia fajrilo.


"Kiel fartas via flanko?" — li demandis per milda voĉo.


"Ĝi doloras iomete, sed ĝi ne estas tro malbona."


La rezulto estis disŝiraĵoj kaj kontuzoj, tri fenditaj ripoj kaj peco da viando elŝirita de mia flanko. Iun tagon sufiĉis teni min en la hospitalo, por ke mi ne volis eliri.


Hawk tiris la cigaron el siaj dentoj kaj komencis studi ĝin. "Nu, almenaŭ unu fonto de heroino venanta en Saigon estis ĉesigita."


Mi kapjesis. "Ĉu vi iam eksciis, kiu pafis tiujn dek naŭ kuglojn kontraŭ Carlo Gaddino?"


“Jes, la samajn du vi kaptis dum serĉado de la loĝejo. Ili kompreneble agis laŭ la ordonoj de Shen. Ŝajnas ke ili eniris la domon de Gaddino per ŝajnigado kolekti lavotaĵon. Unufoje enen, ili iris rekte al la saŭno kaj malfermiĝis. pordo, kaj li ricevu ĝin de maŝinpafilo kun dampilo — .38. Dek naŭ fojojn. Poste ili prenis la lavejon kaj foriris."


"Poste, mi pensas, ke ili ricevis ordonojn de Shen ricevi la liston de Asasano."


.


"Ĝuste. Kaj ili devis mortigi Akasano'n trankvile, per ponardo.”


"Do kio okazas kun la flugilhava tigrolisto?"


“Ĝi jam okazas, Carter. Ĉiuj komunistoj estas nuntempe arestitaj. Ni trovis, ke la plej multaj el ili estas en ĉi tiu lando kontraŭleĝe, do ili estos deportitaj reen al Ĉinio."


Mi klinis min antaŭen kaj estingis la cigaredon. “Sinjoro, kio okazos al La Cosa Nostra? Kun Nicoli, Akasano kaj Sheng ĉiuj mortaj, kiu fariĝos la nova estro de la submondo?"


Akcipitro levis la ŝultrojn, poste dispremis sian cigaron en la cindrujo. “Ili verŝajne trovos iun pri kiu neniu aŭdis. Mi certas, ke la submondo daŭre funkcios kaj prosperos. Kriziniciatoj verŝajne jam estas prenitaj."


Kio venis al la menso estis foto de Lago Tahoe kaj kabano sur la lago. “Kion pri la vera Sandy Catron? Vi ne havas ion por teni ŝin, ĉu?”


“Ne, ni ne faras tion. Vi scias, ŝi estas ĉi tie en Vaŝingtono. Parolinte kun ŝi dum longa tempo, ni konvinkis ŝin, ke ŝi eble havos rekompencan karieron ĉe ni."


Mi klinis min antaŭen. "Kio?"


Sed Falko eĉ ne palpebrumis. “Ŝi konsentis resti proksima al la amikoj de Akasano kaj raporti iliajn agadojn al ni. Kiu scias? Eble iun tagon la nove elektita estro de la amerika submondo iĝos inkognita agento laboranta por la registaro."


Li ekstaris kaj klinis sin antaŭen, metante la manplatojn sur la tablon. “Vi havas liberan semajnon, Carter. Du, se vi volas. Ĉu iuj planoj?


"Bone," mi diris starante. "Temas pri teni la veran Sandy Catron en la kabano donis al mi ideojn. Mi daŭre pensas pri tiuj montoj norde de Flagstaff, la kabano sufiĉe alta ke la neĝo ankoraŭ estas ĉirkaŭ ĝi, sidante antaŭ la ŝtona kameno, eble malgranda fiŝkaptado dum la tage, kaj nokte..."


* * *


Homoj en vilaĝeto tri mejlojn de la kabano diris, ke estas tro malfrue por ke ĝi neĝu. Tanya diris, ke la neĝeroj estas la bonveniga komitato.


Ni luis sledon kaj ĝin tiris golfevalino. Kaj kiam ni ŝarĝis ŝin per manĝaĵoj kaj provizoj, ni grimpis sub dikan kovrilon kaj direktis la ĉevalinon al nia kabano. Tanja premis sin proksime al mi.


Estis sonorilo sur la sledo, kiu elkondukis homojn el ĉiu kajuto, kiun ni preterpasis. Ili staris sur la verando kaj mansvingis dum ni preterpasis.


La odoro de pino estis en la aero. Kaj la arboj staris kiel amasoj da altaj, maldikaj soldatoj vicantaj nian vojon. La rivereto tordis kaj kurbiĝis ĉirkaŭ kvar futojn de la mallarĝa vojo, laŭ kiu ni veturis.


"Bonŝancon fiŝkaptado," mi komentis.


"Se vi havas tempon."


Mi rigardis la knabinon sidantan apud mi, portanta jakon, kun eta makulo ĉirkaŭ la verdaj okuloj, ĉe la pinto de ŝia renversita nazo, ruĝa pro la malvarmo. Kaj la rigardo, kiun ŝi rigardis al mi, estis la aspekto de virino, ne de knabino.


* * *


Kiam ni malŝarĝis la sledon kaj prizorgis la ĉevalinon, jam estis mallume. Ni manĝis, lavis la telerojn kaj bruligis fajron en la kameno.


La interno ne estis luksa. Ĝi havis tri ĉefajn ĉambrojn. La granda salono havis kuirejon kaj manĝotablon ĉe unu fino kaj kamenon ĉe la alia. Krom la antaŭo kaj malantaŭo, estis du pordoj kondukantaj eksteren, unu al la banĉambro kaj la alia al la dormoĉambro. Ĉiuj mebloj estis manfaritaj el pino. Antaŭ la kameno kuŝis granda ursfelta tapiŝo.


Sidante antaŭ la kameno kaj fumante, mi rimarkis, ke la lumoj en la salono estingiĝas. Tanja estis en la banĉambro. Kiam la sola lumo venis el la flagrantaj flamoj de la kameno, mi sentis, ke ŝi estas apud mi.


Ŝia mano malpeze tuŝis la nukon, poste glitis trans mian ŝultron kaj laŭ mia brako al mia mano. Ŝi staris malantaŭ mi. Nun ŝi venis kaj genuiĝis antaŭ mi.


Ŝi portis buton-antaŭan trikitan sveteron kaj mallongan glitkurantan jupon. Kiam mi komencis malbutonumi mian sveteron, mi rimarkis, ke estas nenio malsupre.


"Kie estas la mamzono," mi flustris.


"Ĝuste al." Ŝi kuŝis reen sur la ursfelta tapiŝo, ŝiaj mamoj glataj kaj ruĝaj en la fajrolumo.


Mi genuiĝis apud ŝi. Miaj fingroj trovis la zipon kaj butonon ĉe la flanko de ŝia jupo.


"Vi ne havos multe da tempo por fiŝkapti, Noĉjo karulo," ŝi diris per raŭka voĉo.


"Kion vi pensas, ke mi nun faras?"


Dum mi tiris la jupon malsupren, ĝi leviĝis por ke mi povu gliti ĝin laŭ la longo de ŝiaj maldikaj kruroj. Ŝi portis bluajn bikinfundojn kun blankaj puntaj randoj. Mi ridetis, kiam miaj dikfingroj kroĉiĝis en la talion.


La fajrolumo karesis ŝian glatan haŭton kiel dancantaj fingroj. Ŝi estis tre juna kaj tre bela. Mi kisis ŝian firman, glatan ventron, deprenante ŝian kalsonon. Tiam mi surprizite ekstaris.


La eta kanono de la pafilo estis direktita rekte al mi. Sur la lipoj de Tanja aperis rideto. Aŭdiĝis laŭta klako, sed la kuglo ne trafis min. Malgranda flago saltis el la kanono de la pafilo.


Estis du vortoj sur ĝi: AMU VIN.


Carter Nick


Kairo aŭ Kairo Mafio


Nick Carter


Killmaster


Kairo


aŭ Kaira mafio


* * *


Unua ĉapitro


Ĉapitro du


Ĉapitro Tria


Ĉapitro Kvar


Ĉapitro Kvin


Ĉapitro Ses


Ĉapitro sep


Ĉapitro Oka


Ĉapitro Naŭ


Ĉapitro dek


Ĉapitro Dek Unu


Ĉapitro Dek Du


* * *


Dediĉite al membroj de la Usona Sekreta Servo


Unua ĉapitro.


La policejo de Arusha estis malgranda blankkalkita ĉambro kun muroj senŝeligantaj farbon kaj kelkaj cikatrigitaj lignaj mebloj kaŭrantaj malantaŭ la akceptejo. Bambuaj kurtenoj kovris la du fenestrojn kaj permesis al la posttagmeza sunlumo trafiltri kaj krei flavajn striojn sur la planko kaj kontraŭa muro. La malrapida plafona ventolilo pigre puŝis la pezan, gluecan aeron en la ĉambron, sed ŝajnis ne movi ĝin. La pordo al la malpura strato estis malfermita sen vando, kaj grandaj brunaj muŝoj obtuze zumis en la malbonodora aero. En la malproksima angulo, blato singarde grimpis el fendo en la muro kaj poste revenis al sia malhela sekureco.


Mi staris mankatenita antaŭ la vendotablo, mia safara ĉemizo ŝirita kaj sango sekiĝanta sur miaj subvestoj. Du grandaj nigraj afrikaj policanoj ĉirkaŭis min per bastonoj pretaj bati min. Ili arestis min pro batalado en drinkejo, kaj nun min prilaboris ilia serĝento, maldika, malgrasa viro, kiu sidis ĉe malnova tablo malantaŭ la vendotablo kaj studis la falsajn paperojn, kiujn mi donis al ili.


"Mi komprenas, vi estas kanada, sinjoro Pryor," diris la serĝento angle. "Profesia ĉasisto" Li malrapide balancis la kapon. "Ni havas multajn problemojn kun la usonanoj kaj kanadanoj. Nu, vi trovos, ke vi ne povas transiri la limon de Kenjo kaj kaŭzi problemojn ĉi tie sen sekvoj."


Mi kriegis al li. - 'Nani diyesema hivii!' “Mi ne kreis problemojn! Ne estis mi, kiu komencis la sangan batalon!


Li rigardis min senpasie, alĝustigante siajn okulvitrojn sur sia malhela vizaĝo. - Vi povas diri vian opinion al la juĝisto. Li montris al la du viroj starantaj apud mi. "Prenu lin kaj enŝlosu lin."


Ili malglate trenis min tra pordejo en longan ĉambron, kiu estis granda ĉelo kun koridoro sur la tuta longo. La koridoro estis apartigita de la ĉelo per pezaj ferstangoj. La pordo en la krado estis instalita proksimume duonvoje. Kiam ili kondukis min al la pordo, mi vidis tri virojn en la ĉelo, sidantaj kaj kuŝantaj sur la malseka planko. Du estis afrikaj kaj la tria estis blanka.


Dum la pli alta el la du oficiroj komencis malŝlosi la ĉelan pordon, mi momente evitis la tenon de la alia viro. En la svahila mi diris: "Oni diris al mi, ke mi povas kontakti advokaton."


"Hapana!" li alkuris min, denove kaptinte mian brakon. 'Ne nun!'


— Vere ne! mi kriis.


La alta policisto turnis sin al mi, forgesinte pri la pordo, kiun li malŝlosis. -Ĉu vi provas kaŭzi problemon, sinjoro Pryor?


"Mi volas miajn sangajn rajtojn!" - mi diris laŭte. Mi denove retiriĝis de lia kunulo.


Tiam ambaŭ viroj kaptis min, iliaj malmolaj, muskolaj brakoj krude kaptis miajn brakojn kaj kolon. Mi kontraŭbatalis ilin, penante liberiĝi. Ni turniĝis ronde kaj forte batis la stangojn, skuante ilin.


La viroj en la ĉelo montris intereson pri la batalo kaj ĉiuj turnis sin por rigardi.


Mi sukcesis eskapi el la teno de la pli malalta gardisto, sed la alta koleregis kaj batis per sia klabo. La bato tuŝetis mian kapon kaj elspezis la plej grandan parton de sia forto sur mia brako kaj ŝultro.


Mi gruntis sub la batoj de la bastono, poste kubutis la viron supren kaj reen trans la gorĝon. Li faris mallaŭtan sonon kaj stumblis sur la plankon.


Kiam alia policisto levis sian bastonon por bati, mi frapis lin rekte en la vizaĝon. Li falis sur la stangojn kaj sango eliris el lia buŝo. Sed ĉi tiu viro estis virbovo, kaj la bato ne skuis lin. Li forte batis per sia bastono. Mi kaptis la bastonon kaj forte tiris, forĵetante lin. Mi deŝiris ĝin de la kradoj, svingis ĝin arke preter mi kaj premis ĝin kontraŭ la muron de la koridoro.


"Hatari!" La alta gardisto kriis al la ĉambro, el kiu mi estis prenita kaj baraktis leviĝi.


Lia forta amiko jam resaniĝis kaj kontaktis min. Mi rapide genuigis lin en la ingvenon. Li kriegis pro doloro kaj duobliĝis, kroĉante sin, faligante la klabon.


Mi turnis min reen al la alta policisto, kiam li ekstaris. Mi svingis lin, sed maltrafis. Li enŝovis sian bastonon en min kaj ne maltrafis - li batis min en la vizaĝon kaj la kolon. Doloro eksplodis en mia kranio. Okazis mallonga momento de nigreco, kaj tiam mi frapis la plankon per akra bruo. La alta policisto staris super mi kaj denove levis sian bastonon. Mi kaptis liajn krurojn kaj, per kia malmulto da forto mi restis en miaj manoj, mi forte tiris. Liaj kruroj cedis kaj li falis sur la plankon duan fojon.


Sed lia kunulo jam resaniĝis kaj levis sian bastonon. El la angulo de la okulo mi vidis la bastonon malsupreniri. Mi kliniĝis, sed ŝi batis min en la dorso de mia kapo kaj kolo. La ŝanceliĝanta mallumo denove frapis kaj mi kolapsis sur la plankon sur la dorso, fermante la okulojn, apenaŭ konsciante. Kiam mi malfermis miajn okulojn, la skribotabla serĝento staris super mi kun pafilo direktita al mia kapo.


"Tio sufiĉos," li diris al la aliaj du en milda svahila.


La virbovo, kiu estis ankoraŭ preta frapi per la klabo, moviĝis, malaltigante la bastonon. La serĝento rigardis min morne.


"Io diras al mi, ke daŭros iom da tempo antaŭ ol via kazo atingos la magistraton," li diris kviete.


"Iru al la infero," mi diris al li.


Li montris al la du aliaj. Ili malglate kaptis min kaj trenis min en ĉelon. Poste ili turnis sin kaj foriris, ŝlosante la pordon post si, kaj mi restis sola kun tri aliaj kaptitoj.


Mi malrapide rigardis iliajn vizaĝojn, doloro palpita en mia kapo. Miaj okuloj fokusiĝis al la alia blankulo, moviĝante de li al la rikanta vizaĝo de la afrika viro kaŭranta apud mi. Mi respondis al la rideto per grimaco kaj iomete malstreĉiĝis. La unua etapo de mia tasko estis sukcese finita. Mi venis por mortigi la blankulon, kaj jen mi — enfermita en la sama ĉelo kun li.


"Bwana estas tro malsana pro la kluboj," diris la ridetanta afrikano apud mi. "Granda askari, li uzas sian klubon multe la tutan tempon." La viro estis vestita per okcidentaj vestoj, disŝirita pantalono kaj ĉemizo, sed portis fetiĉan braceleton sur sia dekstra pojno, kaj estis fajne desegnitaj cikatroj sur liaj vangoj kaj ŝultroj kie la manikoj finiĝis. Li havis nur unu bonan okulon.


"Mi fartos bone," mi diris.


"Vi estas sangavida idioto por komenci ion per ili," la blankulo diris al mi malestime. Poste, kvazaŭ tio estus la nura rimarkinda afero, li indiferente deturnis sin.


Mi ne respondis, sed turnis sin, estas pli bone rigardi lin. Li estis iom pli aĝa ol mi, alta kaj maldika, kun malmola vizaĝo kun rektaj linioj kaj stoplo. Li portis malpuran vestokompleton kaj ŝiriĝintajn blankajn ŝuojn. Liaj okuloj estis malvarmaj kaj penetraj. Lia nomo estis Brian Sykes, kaj li estis profesia murdinto.


Mi penegis sidiĝi apud li ĉe la malantaŭa muro de la ĉelo. La unuokula afrikano venis al la trinkejoj kaj sidiĝis apud ni, ĉirkaŭ dek futojn de la tria kaptito en la ĉelo. Ĉi tiu tria viro estis primitiva afrikano, kikuja militisto, vestita per triba vestaĵo el ruĝa okra kotono kaj kupraj brakbendoj. Li sidis kun la dorso senmova kaj la kruroj krucitaj kontraŭ la kradoj kontraŭ mi, rigardante min senesprime.


Mi forturnis min de ili ĉiuj kaj fermis miajn okulojn. Mi bezonis ripozon — la nokto promesis esti longa. La batalo kun la polico ne helpis, sed mi devis konvinki Sykes ke mi estas laŭleĝa kaptito. La ĉelo odoris je urino, kaj mi provis ne atenti ĝin. Mi rememoris mian konversacion kun David Hawke en Najrobo pri Sykes kaj la planoj de la rusa Novigrom I.


"Ĉi tiu estos la plej rapida batalanto iam konstruita, Nick," Hawk diris al mi. “Sed feliĉe ni ŝtelis la planojn. Agento John Drummond estos en Kairo baldaŭ kun la mikrofilmo kaj poste alportu ĝin ĉi tien. Li liveros la filmon al vi, kaj via tasko estos certigi, ke ĝi sekure venos al Vaŝingtono."


'Jes sinjoro.'


Sed estas muŝo en la ŝmiraĵo. Niaj fontoj opinias, ke la rusoj scias pri nia rendevuo ĉi tie. Estas kredite ke ili dungis Brian Sykes, profesian pafiston, por mortigi Drummond kiam li alvenis en Najrobo kun la filmo. Ili kaptos lin kaj ni revenos kie ni komencis. Do...'


"Do mi mortigos Sykes antaŭ ol li mortigos nin," mi diris.


Tio estas ĉio. Li estas nuntempe en Arusha kaj estas atendita flugi ĉi tien por ĉi tiu lastminuta tasko. Sekvu lin, N3.


Sed kiam mi alvenis en Arusha, mi malkovris ke Sykes estis enŝlosita en la loka malliberejo pro ebrio kaj senorda konduto kaj estos liberigita ĝustatempe por flugi al Najrobo. Estis tro riske atendi lian liberigon. Krome mi ne havis tempon. Do ili jxetis min kun li en malliberejon.


Mi devigis min iom dormeti. Kiam mi vekiĝis, mi estis tute sensenta kaj sentis, ke mi bezonas semajnon en hospitala lito. Mi rigardis tra la kradoj de la ĉelo al la kradoj de la fenestro en la koridoro kaj vidis, ke ekstere estas mallume. Mi aŭdis la pluvon frapi sur la metala tegmento de la domo.


La lumo estis malforta, venante de malaltvata ampolo en la koridoro. Akvo eniris unu finon de la kamero de ekstere, formante malprofundan flakon. Krome, la fetoro de urino venis de ĉi tiu fino de la ĉelo. Mi ĵetis rigardon al la maldorma Kikuju trans mi kaj supozis, ke li verŝajne estas tiu, kiu trankviligis sin. Ĝuste nun li rigardis malsupren al la kontraŭa fino de la ĉelo. Sekvante lian rigardon, mi vidis, ke li rigardas du ratojn serĉantajn tie manĝaĵon.


Sikes moviis kaj grumblis sub sia spiro. Ne malproksime de Kikuyu, alia afrikano profunde dormis kaj ronkis.


"Diable malbonodora malliberejo," diris Sikes. - Metu blankulon ĉi tien. Malbenitaj sovaĝuloj.


Unu el la ratoj kuraĝe alproksimiĝis al Kikuju. Li zorge rigardis sen turni la kapon. La rato venis pli proksimen. Subite, la mano de Kikuyu pafis kaj kaptis lin. La rato kriis laŭte, sed nur unufoje, kiam la kikuju rompis sian kolon per unu mano. Tiam, dum liaj kruroj ankoraŭ svingiĝis, li ŝiris la karnon el la ventro de la rato kaj prepariĝis por manĝi ĝin. Liaj okuloj renkontis la miajn kiel rekono de lia ĉasukceso kaj mi iomete ridetis al li. Tamen, Sykes furioze ekstaris.


Li kriis. - Diable sovaĝulo, ĉu vi provas kolerigi min? Li marŝis al la kikuju kaj batis la afrikanon je la brako, forigante la mortintan raton el liaj manoj. "Lasu tiujn damnajn fibestojn en paco, vi nigra aĉulo, aŭ mi ŝovos vian kapon inter la kradojn malantaŭ vi."


Li staris minace super Kikuyu. Li estis same alta kiel la afrikano kaj havis pli da karno sur li, sed la kikuju ne montris timon. Li ankaŭ ne moviĝis kontraŭ li, kvankam mi povis vidi la malamon en liaj migdalformaj okuloj. Mi rigardis la alian afrikanon kaj vidis, ke li dum la tuta tempo dormis. Mi memoris ĝin en mia menso.


Sikes alproksimiĝis al mi kun kolera rigardo. - Kaj vi, Yank, sidas sur la sola seka loko en ĉi tiu loko. Movu pli laŭ la linio."


Mi rigardis lin. "Mi venis unue," mi diris.


Sykes moke ridetis kaj atingis sian kostumon. Li elprenis malgrandan tranĉilon kaj ekbrilis ĝian klingon. Li diris. — Ĉu vi volas ion? La rideto malaperis.


mi levis la ŝultrojn. "Bone, ne necesas esti malĝentila pri ĉi tio," mi diris. Grumblante, mi moviĝis ĉirkaŭ dek kvin futojn kaj rigardis kiel Sykes prenis mian sekan lokon. "Furluda Turniĝo," mi diris.


Li abomene ridetis. “Tie estas la maniero rigardi ĝin, kamarado,” li diris, metante la tranĉilon en sian poŝon. "Nun vi sangantaj homoj, provu silenti dum mi dormas."


Kikuyu kaj mi interŝanĝis rigardojn dum Sykes malŝvelis kaj fermis la okulojn. Mi ĵetis rigardon al la horloĝo, kiun la serĝento permesis al mi konservi. Restis nur dek kvin minutoj antaŭ la sekva kontrolo. Mi aŭskultis la pluvon sur la tegmento kaj rigardis kiel nigra kaj oranĝa draklacerto sur la rando de la muro postkuris brunan tineon. La maldikaj kruroj moviĝis singarde, malrapide, kiel leonino surgrimvanta gazelon. Ĵus antaŭ ol la lacerto povis bati, la tineo forflugis kaj la ĉaso finiĝis. Mi pasigis mian manon super miajn lipojn kaj rigardis la dormetantan Sykes. Ne necesas multe da tempo.


Kelkajn momentojn poste, la deĵoranta policisto eliris en la koridoron el alia ĉambro. Li portis mallongtuban revolveron en pistolujo sur sia zono. Kiam li alproksimiĝis, mi fermis la okulojn, ŝajnigante dormon. Mi aŭdis lin paŭzi momenton ĉe la pordo de la ĉelo, poste, kontenta, li turnis sin kaj iris en alian ĉambron. Mi malfermis la okulojn kaj vidis, ke la kikujuo rigardas min kun scivolemo. Mi palpebrumis al li kaj rigardis Sykes kaj la alian afrikanon. Ambaŭ ŝajnis dormi. La afrikano laŭte ronkis; la sono dronigus multajn aliajn bruojn.


Mi trankvile ekstaris kaj denove rigardis la kikuyu. Mi ne pensis tion


li intervenus kaj necesus bombo por veki la alian afrikanon. Estas tempo fari movon.


Mi trankvile alproksimiĝis al Sikes. Li movis la lipojn kaj balancis la kapon. Mi ne havis armilon, do mi devis fidi al miaj nudaj manoj. Mi kaŭris antaŭ li. En tiu momento, la dormanta afrikano eligis laŭtan bojantan ronkon, kaj la okuloj de Sykes malfermiĝis. Kiam li vidis min genui antaŭ li, la dormema rigardo tuj forlasis liajn okulojn.


— Saluton! Kio diable vi estas...?


Mi etendis la manon, kaptis lin je la kolo per ambaŭ manoj kaj tiris lin for de la muro. La sekvan momenton li kuŝis surdorse sur la planko, miaj fingroj premis lian gorĝon. Lia vizaĝo estis ruĝa kaj liaj okuloj ŝvelis. Liaj nervozaj manoj provis eskapi de mia teno. Mi rimarkis, ke li estas multe pli forta ol li aspektis. Sed nun lia aroganteco malaperis. Sur lia vizaĝo aperis timo, kaj poste kompreno. Li provis paroli, sed ne povis.


Subite, kun kaŝita forto de malespero, li rompis sian tenon sur min kaj frapis min en la vizaĝon per sia antaŭbrako. Kiam mi retiriĝis de la bato, li metis sian genuon inter nin kaj abrupte forĵetis min de li.


Mi alteriĝis sur mian dorson kaj Sykes rapide leviĝis sur unu genuon. "Do jen," li spiris.


Mi ne respondis. Mi piedbatis kaj mia boto frapis lian tibion, terenbati lin. Li eligis dolorkrion — feliĉe ne laŭtan. Mi alkuris lin, sed li ruliĝis for de la atako kaj denove genuiĝis. Ĉi-foje li tenis malgrandan tranĉilon.


Li etendis la klingon antaŭ si, la malbona rido revenanta al lia malmola vizaĝo. "Ŝajnas, ke vi ŝparis al mi tempon kaj penadon," li diris. Tiam li saltis sur min.


Mi moviĝis maldekstren, evitante la tranĉilon en la stomako, kaj per la sama movo mi kaptis lian manon per la tranĉilo. La forto de lia puŝo faligis nin ambaŭ sur la plankon, kie ni ruliĝis dufoje, penante kapti la tranĉilon.


Sykes grimpis sur min dum momento kaj mi trovis min senespere dezirante ke mi povu kunporti mian Hugo-stileton en la ĉelon. Sed Hugo estis intence postlasita, kune kun Wilhelmina, mia 9mm Luger. Sykes perforte forpuŝis mian manon kaj denove batis per la kvarcola klingo. Mi denove kaptis lian brakon, sed ne antaŭ ol li donis al mi malprofundan vundon en la ŝultro. Kiam li vidis la sangon sur mia safara jako, revenis la terura rido.


- Mi kaptis vin, Janko. Mi tuj eltranĉos vian hepaton.


Mi premis mian manon per la tranĉilo pli forte, streĉiĝante. Mi devis senarmigi lin, alie li pli-malpli frue trovos sian vojon al la klingo. Mi ellasis lian alian manon kaj pugnobatis lin en la vizaĝon.


Sykes ne estis preta por kontraŭatako. Li perdis la ekvilibron kaj falis sur sian flankon. Tiam mi falis sur lin, kaptante la tranĉilmanon per ambaŭ manoj kaj forte tordante. Li kriegis. La tranĉilo glitis trans la plankon de la ĉelo, neatingebla.


Li forte batis min je la kapo. Mi falis sur mian flankon kaj li saltis sur la genuojn, preta iri por la tranĉilo. Sed mi plonĝis en lin de malantaŭe, kaj li falis sub min.


Kikuyu rigardis ĉion ĉi malvarme kaj trankvile de sia loko ĉe la trinkejoj. La alia afrikano, kvankam ne ronkis, tamen dormis. Ne estis pruvoj, ke la servisto en la alia ĉambro aŭdis ion alian.


Mi forte batis Sykes en la kolo dum genuigante lin en la reno. Li subridis, kaptis min kaj ĵetis min sur la plankon antaŭ si. Mi rapide ekstaris kaj vidis la timon sur lia vizaĝo denove. Li turnis sin, malfermante la buŝon por voki la deĵoranton.


Mi frapis mian manon sur lian Adaman pomon, detranĉante la krion antaŭ ol ĝi povis eskapi lian gorĝon. Li retiriĝis, anhelante kaj sufokiĝante.


Mi fermis la distancon, evitis la frenezan rajton, kiun li ĵetis al mi, kaj kaptis lin de malantaŭe, miaj manoj forte fiksitaj super liaj buŝo kaj nazo.


Li senespere tiris miajn brakojn, sed mi tenis kiel buldogo. Li piedbatis kaj draŝis. Lia vizaĝo malheliĝis kaj la vejnoj sur lia kolo ŝvelis. Liaj manoj tratranĉis la aeron, penante trovi min. Sufokaj sufokaj sonoj eskapis de lia gorĝo. Lia dekstra mano glitis laŭ mia dorso, liaj ungoj makulitaj per sango.


Lia mano kunpremis dufoje en konvulsia pugno, kaj tiam lia tuta korpo malrapidiĝis.


Brian Sykes jam ne estis minaco al agento Drummond aŭ iu ajn alia.


Mi rigardis la Kikuyu kaj vidis, ke li silente ridetas. La alia afrikano ankoraŭ dormis, sed moviĝis sentrankvile. Eĉ ne aŭdiĝis sono el la ĉambro ĉe la fino de la koridoro, kie troviĝis la deĵoroficiro.


Mi prenis la tranĉilon de Sykes, viŝis la presaĵojn de ĝi kaj remetis ĝin en mian poŝon. Poste mi tiris mian korpon al la muro kaj metis ĝin en sidpozicion, fermante miajn okulojn.


Nun venis la parto de la operacio, kiu povus esti pli kompleksa ol la elimino de Sykes. Mi devis eliri el ĉi tiu orientafrika parodio de malliberejo. Mi malfermis mian safaran jakon kaj ekzamenis mian sangantan ŝultron. Kiel mi pensis, la vundo ne estis profunda. Mi etendis la manon sub mia akselo, senŝeligis pecon da karnokolora plasto, kaj forigis la malgrandan metalpecon, kiun ĝi kaŝis. Ĝi estis ĉefŝlosilo.


Mi ĵus direktiĝis al la ĉela pordo kiam mi aŭdis sonon el la ĉambro preter la koridoro. Mi rapide revenis al la muro apud la kadavro kaj kaŝis la metalan glavon. Mi fermis la okulojn dum la deĵoranto trairis la pordon kaj moviĝis laŭ la koridoro.


Ne malferminte la okulojn, mi aŭskultis la paŝojn. Ili haltis kaj mi sciis, ke la gardisto staras ĉe la pordo de la ĉelo. Estis longa paŭzo. Mi demandis min, ĉu Sykes aspektis dormanta – aŭ morta. Alia penso trafis min. Supozu, ke la deĵoroficiro volus paroli kun Sykes pri io? Mi eble havas problemojn.


Mi tenis miajn okulojn fermitaj. Tiam mi aŭdis, ke la gardisto tiris la ŝnuron de malforta ampolo, kaj paŝoj retiriĝis laŭ la koridoro.


Mi singarde ekstaris kaj iris al la pordo de la ĉelo. La nura lumo nun venis de la koridora fenestro kaj la oficejo pordo ĉe la malproksima fino. Komence estis malfacile vidi la seruron, sed fine mi enigis la majstran ŝlosilon en ĝin. Kikuju rigardis kun intereso. La seruro estis tro granda por mia elekto kaj komence mi ne povis movi ĝin. Mi malbenis subspire post kvin minutoj da malsukcesaj klopodoj. Mi ne havis la tutan nokton. Baldaŭ la polico raportos pri siaj patroloj, kaj tio malfaciligos la aferojn.


Mi viŝis miajn ŝvitajn manojn sur miaj pantalonoj kaj denove provis, laborante pli malrapide. Mi zorge sentis la baskulon, metis la majstran ŝlosilon en la deziratan pozicion kaj akre turnis ĝin. La seruro malfermiĝis.


Mi malfermis la pordon nur kelkajn centimetrojn kaj metis la majstran ŝlosilon en mian poŝon. Kikuyu atente observis min. Mi kapjesis al li kaj silente gestis al li, se li volas foriri kun mi. Li komprenis kaj rifuzis per movo de la kapo. "Santa sana," mi diris mallaŭte, esperante ke li parolis sufiĉe svahilan por scii, ke mi dankis lin pro tio, ke li zorgis pri siaj propraj aferoj. Li kapjesis.


Mi trairis la pordon de la ĉelo kaj staris en la koridoro. Ĉi tiu tuta afero de Sykes estus malbona ludo, se mi ne estus elirinta de ĉi tie. Se mi ne estus farinta tion, mi sendube putrus en afrika malliberejo dumvive.


Estis nur unu elirejo — tra la oficejo, kie sidis la armita deĵoranta gardisto. Mi moviĝis al ĝia lumo, pripensante mian sekvan movon kiam mi alproksimiĝis. Kiam mi alproksimiĝis al la pordo, mi ŝteliris en la oficejon. La gardisto sidis ĉe tablo legante kio ŝajnis esti komikso. La pafilo sur lia kokso aspektis granda kaj malbela.


Mi reenfalis en la ombron apud la pordo. Nu, estas nun aŭ neniam. Mi deturnis min de la pordo kaj kriis, lasante mian voĉon porti tra la koridoro.


— Sekureco!


La seĝo skrapis sur la plankon kaj mi aŭdis viron grunti. Tiam la paŝoj alproksimiĝis al la pordo. Mi paŝis reen en la ombrojn dum la gardisto preterpasis min.


Mi rapide batis, detranĉante la bazon de la kranio de la viro. Mia celo estis iomete malŝaltita kaj mi trafis ĝin pli forte ol planite. La viro subridis kaj falis sur la genuojn, konsternite.


Antaŭ ol li rekonsciiĝis, mi kunpremis miajn manojn kaj forte frapis ilin sur lian dikan kolon. Li laŭte gruntis kaj etendis sin senmove sur la plankon.


Mi kaptis lian pafilon, metis ĝin en mian zonon kaj ekstaris lace. Estis tre longa vespero. Mi rapide marŝis tra la helaj oficejaj lumoj al la pordo en la malantaŭa muro. Mi malfermis ĝin kaj zorge trairis ĝin. Ekstere estis malvarme mallume kaj la griloj vokis. Nur unu bloko for estis ŝtelita Land Rover, kiu post kelkaj horoj kondukos min laŭ la malantaŭaj vojoj al la landlimo.


Mi rapide moviĝis en la mallumon...


Akcipitro maĉis sian mortan cigaron penseme, rigardante la malgrandan tablon inter ni. Mi ĵus aliĝis al li en Thorntree-korto en Nova Stanley kaj tuj sentis, ke io estas malĝusta.


Li elprenis la cigaron el siaj maldikaj lipoj, turnis al mi siajn glaciajn grizajn okulojn kaj elpremis malfortan rideton.


“Estis bonega laboro en Arusha, Nick. Sykes enmiksiĝis kun AX kaj la CIA dum iom da tempo.


Mi studis la maldikan, lacan vizaĝon sub la ŝoko de grizaj haroj.


mi sugestis. - "Sed io misfunkciis, ĉu ne?"


Akcipitro rigardis min kvazaŭ li povus vidi tra vi. “Ĝuste, Noĉjo. Mi bedaŭras diri tion al vi post via sukcesa ekskurso en Tanzanion, sed... John Drummond mortis.


Mi rigardis lin nekredeme. — Kie?


"En Kairo. Antaŭhieraŭ. Ni ĵus ricevis la novaĵon. Lia malgrasa, laca korpo ŝajnis fariĝi eĉ pli maldika.


Mi demandis. - Ĉu ankaŭ la rusoj havis mortiginton tie?


"Eble jes eble ne. Ni scias nur, ke Drummond estis trovita en hotelĉambro kun la gorĝotranĉo. Kaj la mikrofilmo ne plu estas."


Mi balancis la kapon malrapide. "Diable, Drummond estis bona homo."


Akcipitro ŝtopis la estingitan cigaron en la cindrujon. — Jes. Kaj ni bezonas ĉi tiun filmon, N3. La Novigrom I estas la plej progresinta batalanto iam kreita, multe pli bona ol ĉio, kion ni havas en la planadstadioj. Kiam li agos, ĝi donos al la rusoj neelteneblan militan avantaĝon super la libera mondo. Mi ne bezonas diri al vi, ke ŝteli la planojn por ĉi tio estis nia plej bona spionmovo en jaroj. Kaj nun ni perdis la planojn antaŭ ol Drummond povis alporti ilin al ni. La prezidanto ne estos feliĉa..."


Mi diris "Ne".


Falko rigardis min. “Mi sendas vin al Kairo, mia knabo. Mi ne volas fari ĉi tion al vi tiel baldaŭ post Arushi, sed mi ne havas elekton. Vi estas nia plej bona espero, Nick. Eksciu precize kio okazis al John Drummond kaj la mikrofilmo. Kaj se vi povas, resendu la filmon."


"Ĉu vi pretas elspezi monon por ĉi tio?"


Akcipitro grimacis. "Se tio necesas."


— Bone. Kiam mi flugos? '


Li diris preskaŭ pardonpete, "Estas BOAC-flugo forveturanta ĉi tie malfrue ĉi-vespere." Li metis la manon en sian poŝon, elprenis flugbileton kaj transdonis ĝin al mi.


"Mi estos sur ĝi." Mi komencis enŝtopi la bileton en mian jakon kiam li kaptis mian manon.


“Ĉi tio estas malfacila demando, Noĉjo,” li diris singarde. - Rigardu super via ŝultro de tempo al tempo.


Mi metis la bileton en mian poŝon. "Se mi ne konus vin pli bone, sinjoro," mi diris al li, "mi ĵurus, ke mi ĵus rimarkis la intereson de mia patro pri mia bonfarto."


Li ekmovis. - Kion vi rimarkis estis poseda intereso, ne patra. mi ne povas havigi perdi mian tutan stabon en unu operacio."


Mi ridis kaj ekstaris de la seĝo. "Nu, mi devas ordigi kelkajn aferojn antaŭ ol mi foriri."


"Mi povas imagi," li diris seke. "Kiu ajn ŝi estas, salutu ŝin."


Mia rideto plilarĝiĝis. 'Mi faros ĝin. Kaj mi kontaktos vin tuj kiam mi povos trakti ĉi tion."


Akcipitro permesis al malgranda rideto skuiĝi ĉe la buŝangulo kaj iomete ridetis dum li faris unu el siaj plej ŝatataj adiaŭaj paroladoj: "Mi vidos vin kiam mi vidos vin, Nick."


Mi iris rekte al mia hotelĉambro, pakis la valizon, kiun mi ĉiam portis kun mi, kaj informis la administradon, ke mi kontrolos poste. Mi tiam prenis taksion al Norfolk, kie tre bela belga kolonio nomata Gabriel havis loĝejon. Kiam ajn mi estis en Najrobo, mi provis pasigi kelkajn libertempojn kun ŝi kaj ĉiam adiaŭis kiam mi povis. Ĉi-foje ŝi estis tre ĝenita pro mia subita foriro.


"Sed vi diris, ke vi estos ĉi tie dum longa tempo," ŝi kontraŭdiris. Ŝi havis ĉarman francan akĉenton.


Mi kolapsis sur la longan sofon en la mezo de la ĉambro. "Ĉu vi komplikos kaj ruinigos nian adiaŭon?"


Ŝi paŭĉis momenton. Ŝi estis knabineto, sed ŝi havis elekton. Ŝia hararo estis bruna, tranĉita en piksintondon, kaj ŝiaj okuloj estis grandegaj, larĝaj kaj revemaj. Ŝi loĝas en Afriko preskaŭ ekde naskiĝo, migrante de Kongo al Kenjo kun siaj gepatroj kiam ŝi estis adoleskanto.


Kiam ŝiaj gepatroj estis mortigitaj fare de la Mau Mau, Gabrielle havis malfacilan tempon. Por mallonga tempo ŝi estis tre pagita prostituitino en Mombasa. Sed tio estis ĉio en ŝia pasinteco, kaj nun ŝi havis respondecan postenon en registara agentejo. Feliĉe por mi, ŝi ankoraŭ ŝatis virojn.


"Vi nur venas ĉi tien tiel malofte," ŝi diris malrapide. Ŝi turnis al mi siajn grandajn okulojn. "Kaj mi ŝatas esti kun vi dum kelka tempo." Ŝi portis mallozan sveteron kaj minijupon. Nun ŝi hazarde tiris la sveteron super sian kapon kaj ĵetis ĝin sur la plej proksiman seĝon. Ŝi aspektis impresa en mamzono.


"Vi scias, mi restus se mi povus," mi diris, rigardante ŝin takse.


"Mi scias, kion vi diras al mi," ŝi diris, ankoraŭ paŭtante. Ŝi malfermis sian mallongan jupon kaj lasis ĝin fali sur la plankon, poste elpaŝis el ĝi. La blankaj puntaj bikinkalsonoj kovris preskaŭ nenion. Ŝi forturnis sin de mi por momento, forpuŝante sian jupon de si kaj montrante la bongustajn kurbojn de siaj postaĵoj. "Kaj tio, kion vi diras al mi, estas tre malmulte, mia amanto."


Mi rikanis al ŝi kaj sciis, ke mi tre ŝatas Gabrielle. Eble mia rapida foriro estis por la plej bona. Ŝi demetis siajn ŝuojn kaj pigre marŝis al mi, turnante la dorson al mi.


"Helpu min kun mia mamzono."


Mi ekstaris, malligis la hokojn kaj lasis la mamzonon gliti sur la plankon. Super ŝia ŝultro mi povis vidi ŝiajn plenajn mamojn puŝi eksteren en sia nova libereco. Mi brakumis ŝin kaj malrapide pasis miajn manojn sur ŝian bruston. Gabrielle fermis la okulojn.


"Mmmm," ŝi spiris. "Mi supozas, ke mi devos pardoni vin." Ŝi turnis sin al mi. Ŝia malsata buŝo trovis la mian.


Kiam la kiso finiĝis, ŝi klinis sin kaj tiris sian kalsonon laŭ siaj ŝvelintaj koksoj. Ŝi premis sian nudecon kontraŭ mi, kaj miaj manoj karesis la molecon de ŝia haŭto.


— Nu? - ŝi diris al mia orelo. - Ĉu vi ne pensas, ke vi devus demeti viajn vestojn?


Ŝi helpis min demeti miajn vestaĵojn kaj ŝajnis ĝui ĝin. Ŝi denove premis siajn lipojn al miaj kaj mi feroce kisis ŝin, esplorante per mia lango. Mi tenis ŝin proksime al mi malpeze dum la plezuro kaj sensualeco de amorado kreskis.


Ŝi anhelis. - “Ho, Noĉjo! Noĉjo!'


"Ni iru al la dormoĉambro," mi diris raŭke.


— Mmm. Ne, ĝuste ĉi tie. Mi ne povas atendi ". Ŝi sidiĝis sur la dikan tapiŝon ĉe niaj piedoj kaj tiris min al ŝi. — Ĉu ĉio estas en ordo? Ŝi kuŝiĝis sur la maton, ŝiaj plenaj mamoj montris al mi. — Ĉu ĉio estas en ordo? — ŝi ripetis.


Mi ne respondis. Mi rapide alproksimiĝis al ŝi. Subita akra suspiro eskapis de ŝiaj lipoj. Mi prenis ŝin brutale, kruele, sen pensi pri graco, ĉar ŝi vere kaptis min, kaj ne estis alia maniero. La sonoj en ŝia gorĝo fariĝis pli kaj pli laŭtaj. Mi palpis ŝiajn ungojn, sed mi ne atentis la doloron. Ni eksplodis kune en brila, blindiga kulmino.


Mi kuŝis malforte sur ŝi. Ŝiaj okuloj estis ankoraŭ fermitaj, sed ŝiaj lipoj disiĝis en rideto. "Mon Dieu," ŝi diris mallaŭte.


Estis mirinda maniero adiaŭi. Kaj pri Kairo mi tute ne pensis.


Ĉapitro du


Kairo ne estas civilizita urbo. Almenaŭ ne laŭ okcidentaj normoj. Mi sentis tion, kiel en antaŭaj vizitoj, ĉe la unua kontakto kun ĉi tiu loko en la flughaveno. La araboj krude puŝis unu la alian kaj turistojn - premante la kubutojn en ripojn, kriante obscenan lingvon, batalante por lokoj ĉe la akceptejo.


Mi bezonis du horojn por kontroli, sed miaj falsaj dokumentoj pasis la kontrolon. Mi iris en la urbon per taksio. Ni promenis tra la malnova urbo kaj la merkata areo, kie la stratoj estis plenigitaj de dragomen, prostituistoj kaj turistoj kun siaj gvidistoj. Estis ankaŭ malhelaj vualoj kaj kefieh'oj kaŝantaj malgajajn vizaĝojn, kaj senkruraj almozuloj petantaj por la amo de Alaho. Antaŭ ĉio ĉi leviĝis persista militkrio, alarma kaoso. Mi memoris, ke vi ne promenas sur la stratoj de Kairo nokte, sed tage vi tenas vian manon sur via monujo.


En la Hotelo New Shephards, mi eniris mian ĉambron kaj poste vizitis la kvinan etaĝon. Drummond estis mortigita en ĉambro 532. La koridoro estis kvieta. Mi forigis la Wilhelmina de la ŝultro-pistolujo, kontrolis la Luger por municio, kaj remetis ĝin. Mi alproksimiĝis al la ĉambro 532. Aŭskultante la pordon, mi alvenis al la konkludo, ke ene estas neniu.


Mi prenis la ĉefŝlosilon el mia poŝo, enigis ĝin en la seruron kaj turnis ĝin. La seruro klakis kaj mi puŝis la pordon. Silente, mi eniris kaj fermis la pordon malantaŭ mi.


La ĉambro estis duonmalluma pro la tiritaj kurtenoj sur la fenestroj. Mi iris al ili kaj malfermis ilin, enlasante helan sunlumon. Tiam mi turnis min kaj rigardis ĉirkaŭ la ĉambro. La hotelo ŝajne decidis ne lui ĝin por nun. La polico eble ne finis sian esploron. Mi iris al la reĝgranda lito, kie Hawk diris, ke la korpo estis trovita. Mi grimacis, kiam mi vidis, ke ankoraŭ estas malhela sangomakulo sur la tapiŝo. Mi ne ŝatas malpurajn mortigojn.


La ĉambro ŝajnis estinti lasita tre sama kiel kiam polico trovis ĝin. La kovriloj estis tiritaj malantaŭen, kvazaŭ Drummond estus preta nomi ĝin nokto. Mi rimarkis plurajn lokojn sur la lignaĵoj kaj pordoj, kie la polico provis preni fingrospurojn. La rektangula seĝo apud la lito estis renversita, sed ne estis aliaj signoj de lukto.


Mi memoris la lastan fojon kiam mi vidis John Drummond ĉe Langley antaŭ nur kelkaj monatoj. Li estis alta, sablohara kaj atletika aspekto. Unu el la lastaj aferoj, kiujn li diris al mi, estis: "Neniu ricevas A en ĉi tiu komerco por ĉiam, Nick." Sed starante tie ridetante al mi en la suno, sunbrunigita kaj tonigita, li aspektis kvazaŭ li povus esti escepto.


Mi forte ĝemis kaj malrapide moviĝis tra la ĉambro. Estis tiaj tagoj, kiuj devigis la agenton rigardi tion, kion li faris por vivteni. Ĝi igis vin rigardi la probablecon, ion, kion vi ne ŝatis fari tre ofte.


Mi iris al la malnova skribotablo kontraŭ la muro kaj eltiris la longan mezan tirkeston. Ĝi estis sensignifa gesto. La polico estus trovinta ion indan, sed mi ne povis iri al ili. Mi gapis al la malplena skatolo. Kiu mortigis John Drummond? Ĉu li suspektis problemojn antaŭ ol li estis atakita? Se jes, tiam li povus


provis lasi ian mesaĝon por ni, se li havis la ŝancon. Mi kontrolis nian nuran sakstraton kaŝejon en Kairo kaj venis kun malplenaj manoj. Sed Drummond eble ne alvenis tien ĝustatempe.


Tiam mi rememoris ion. Drummond legis ke la agento lasis noton glubendita al la malantaŭo de sia skribotabla tirkesto. Li opiniis ke ĝi estis sufiĉe sprita, kvankam Hawke malkonsentis kun li. Mi denove rigardis la skatolon. Sentante min iom stulta, mi eltiris ĝin tute eksteren kaj inspektis la dorson.


Mia buŝo malfermiĝis. Jen ĝi estas, la papero glubendita al la malantaŭo de la tirkesto. Ĉi tio devas esti la mesaĝo lasita de John Drummond!


Mi deŝiris la bileton kaj repuŝis la tirkeston en la lokon. Mi sidiĝis ĉe la tablo, ekscito kreskis en mi.


La mesaĝo estis en la kodo, sed Drummond uzis la Keybook-kodon sen iuj komplikaĵoj aŭ ŝanĝoj. Mi metis la manon en mian jakpoŝon kaj eltiris poŝlibron nomitan La Malhela Kontinento, Oka Eldono. Ĉar Drummond uzis paĝon 30 en sia lasta mesaĝo al AX, mi saltis antaŭen 25 paĝojn kaj rigardis la kodigitan mesaĝon denove.


Ĝi estis kolekto de senrilataj nombroj, vicigitaj unu linion post alia en la rapida skribaĉo de Drummond. Mi rigardis la unuajn du nombrojn kaj kombinis ilin en unu nombron. Mi iris al la supra linio de la paĝo, komencis ĉe la maldekstra marĝeno, kaj kalkulis la literojn kaj spacojn, aldonante al mia unua numero la ĝustan literon, kiu estis la unua litero de la unua vorto de la mesaĝo. Mi tiam daŭrigis en la sama maniero sur la dua linio de la paĝo. La mesaĝo daŭris.


La transskribaĵo legis:


Kazo kun filmo prenita en la flughaveno. Mi konsideras ĝin hazarda ŝanĝo de pakaĵo. Trovis ĝin ĉi tie en la hotelo. La anstataŭiga kazo enhavas nediluitan heroinon. Mi kontaktis la lokan submondon kaj esperas solvi nian kazon ĉi-vespere. N.T.


Mi ĵus finis legi la mesaĝon kiam mi aŭdis sonon en la koridoro ekster la ĉambro. Mi aŭskultis, sed ĝi ne okazis denove. Mi zorge faldis la bileton de Drummond kaj enŝovis ĝin kaj la poŝlibron en mian jakon. Leviĝinte de la tablo, mi etendis la manon al Wilhelmina, starante. Mi marŝis silente al la pordo kaj staris tie dum momento, kverelante kun mi en momento de nedecidemo.


Se estus hotela dungito aŭ polico kaŝanta en la vestiblo, mi ne volus esti kaptita ĉi tie. Sed supozu, ke ĝi estas iu, kiu sciis ion pri la morto de John Drummond kaj la ŝanĝo de pakaĵo? Mi ne povis lasi lin foriri.


Mi estis ĵus malfermonta la pordon, kiam mi aŭdis paŝojn ekstere, rapide retiriĝantajn laŭ la koridoro. La rompŝtelisto aŭdis min aŭ eble vidis mian ombron sub la pordo. Mi kaptis la tenilon, malfermis la pordon kaj eliris en la vestiblon.


Rigardante maldekstren, en la direkto de la sono de paŝoj, mi vidis figuron malaperi ĉirkaŭ la angulo de la koridoro. Mi ne ricevis sufiĉe da tempo por identigi min; Mi sciis nur, ke ĝi estas viro. Ferminte la pordon malantaŭ mi, mi rapidis laŭ la koridoro.


Kiam mi turnis la angulon, mi vidis alian ekvidon – sed mi ne vidis pli ol la unuan fojon. La viro rapidis malsupren laŭ la ŝtuparo.


mi kriis al li. - 'Atendu minuton!'


Sed li foriris. Mi kuris laŭ la koridoro al la ŝtuparo kun Wilhelmina en la mano kaj komencis malsupreniri tri ŝtupojn samtempe. Mi aŭdis paŝojn klaki laŭ la ŝtuparo kelkajn flugojn antaŭ mi, sed mi ne plu vidis la viron forkuranta. Kiam mi alproksimiĝis al la unua etaĝo, la pordo kondukanta al la vestiblo ĵus fermiĝis. Mi paŭzis momenton por teni Wilhelminan, poste eniris la kahelitan vestiblon de la malnova hotelo.


Pluraj turistoj muelis ĉirkaŭ la tablo, sed mia viro estis nenie videbla. La turnpordoj ĉe la enirejo iomete malfermiĝis. Mi rapide marŝis al ili tra la vestiblo. Ekstere, mi ĉirkaŭrigardis la okupatan straton, sed ĝi estis senespera. Mi perdis ĝin.


* * *


Tiun nokton mi vizitis malnovan amikon. Hakim Sadek estis loka universitata profesoro kun nesatigebla soifo je ekscito kaj aventuro. Li laboris por AX kelkfoje. Mi sciis, ke li havas ian scion pri la subtera mondo de Kairo, do mi iris al li, armita per mia deĉifrita noto.


"Nikolao!" li varme bonvenigis min al sia moda hejmo sur Sharia Fuad el Awal. "Ĝi estis antaŭ longa tempo. Assalam alaikum.


“Wa-'alaikum as-salaam,” mi diris. "Ankaŭ paco estu kun vi, maljuna amiko."


"Bonvolu," li diris, invitante min sidi sur la malalta sofo.


Kiam mi sidiĝis, li vokis serviston kaj mendis al ni du mentajn teojn. Mi ne povis decidi min diri al Hakim, ke mi ne ŝatas mentan teon. Li pensis, ke ĝi estas unu el miaj plej ŝatataj trinkaĵoj.


"Do, kio alportas vin al mia humila hejmo?" - li diris ridetante. Li estis maldika


preskaŭ kurba viro kun vizaĝo de sklavkomercisto. Liaj vangoj estis pikmarkitaj kaj liaj maldikaj lipoj aspektis kruelaj eĉ kiam li ridetis. Sed li estis ege klera viro, lia angla estis pli bona ol la mia.


"Vi kaj mi rabos la Muzeon de Antikvaĵoj," mi diris.


Li rigardis min atendante, liaj okuloj ekbrilis, kaj tiam li vidis, ke mi ŝercas. "Ho, vi estas amuza ulo, Nikolao!" Li laŭte ridis, sed konspire klinis min al mi: "Vi scias, ĉi tio ne estas tiel malbona ideo."


Mi rikanis al li. Hakim estis unu el la plej elstaraj figuroj dungitaj de AX en la lastatempa pasinteco. En sia ruĝa fezo kaj djellaba robo, li tre aspektis kiel perfida dezerta bandito.


"Se mi havus tempon, mi ŝatus provi kun vi," mi diris al li. "Sed mi timas, ke mi havas problemon, Hakim."


Liaj okuloj mallarĝiĝis kaj li tuŝis sian fingron al sia karamelnazo. — Ho. Mi diru al vi, kio estas via problemo, Nikolao. Pasintsemajne, usonano estis trovita morta en sia hotelĉambro. Li estis AX-agento, ĉu ne?


"Bone," mi diris. Mi eltiris la deĉifritan noton kaj donis ĝin al Hakim. "Li lasis ĝin al ni."


Hakim zorge studis la noton, poste rigardis min. “Se la ŝaltita kazo efektive enhavis heroinon, Nikolao, la ŝaltilo certe estis eraro. Kaj se ĝi estis eraro kaj via viro provis korekti ĝin, kial li estis mortigita?


"Bona demando," mi diris. “Eble la rusoj trovis Drummond kaj la anstataŭiga kazo estas nur ruĝa haringo por konfuzi nin. Sed se la submondo estas vere implikita, povus ekzisti dekduo da klarigoj por la morto de Drummond. Estas grave resendi la filmon kiun li portis al la kazo de la ataŝeo."


Maldika servistino kun bruna avela vizaĝo alportis al ni teon. Hakim servis al ni verdajn mentfoliojn en glasoj. Mi rezignis dolĉaĵojn kiel eble plej afable. Kiam la servisto foriris, Hakim rigardis min.


- Do ĉi tiu mikrofilmo estas grava?


“Tre grave, Hakim. Se vi ankoraŭ havas konektojn al la Kaira submondo, mi dankus vian helpon. Mi devas eltrovi kiu mortigis Drummond kaj kial. Tio eble kondukos min al ĉi tiu mikrofilmo."


Hakim malrapide kirlis la teon. “Mi devas konfesi, Nikolao, ke dum la lasta jaro mi perdis kontakton kun la krima elemento ĉi tie. Mia helpo estus vere sensignifa. Sed okazas, mia amiko, ke mi konas agenton de Interpol, kiu povus helpi vin.


"Neniu el ĉi tio eniru la oficialajn rekordojn," mi diris. - Ĉu li scias teni sian buŝon fermita?


Hakim ridetis, rideto kiu, se mi ne konus lin, estus konvinkinta min, ke li tranĉos mian gorĝon. “La agento estas knabino kaj ŝi estas tre agrabla. Ŝi estas araba kun iom da franca sango. Ŝia nomo estas Fayeh Nasir. En la araba, Fayeh signifas "Flamo de Deziro". La rideto larĝiĝis en degeneritan ridon. “Ŝi laboras kiel distristo ĉe la noktoklubo Ŝeherazade sur Alpha Bay Street. Ekzotika dancisto. Vi, kompreneble, devas juĝi ĝin mem. Sed eble ŝi povas helpi."


Mi trinkis teon kaj provis ne grimaci. "Bone, mi vidos ŝin," mi diris. "Mi devas komenci ie." Mi leviĝis de la malalta sofo, kaj ankaŭ Hakim. 'Nun mi devas iri.'


"Vi devus veni kiam ni povos paroli, Nikolao," diris Hakim.


— Estus mirinda. Kaj dankon pro la iniciato.


Li balancis la kapon. “Mi ŝatus esti pli persona. Restu en kontakto. Kaj ne lasu min trovi vian nomon en nekrologoj."


Allah Akbar, mi diris. "Estu farita la volo de Alaho."


La kurba rido de Hakim denove montriĝis. "Vi devus esti naskita arabo."


Estis preskaŭ noktomezo kiam mi forlasis la domon de Hakim. Mi prenis taksion kaj revenis al la urbocentro. Survoje tien, tra la mallumaj stratoj, mi povus ĵuri, ke oni sekvas nin. Dum ni eniris Sharia Maspero, kun ĝiaj helaj lumoj kaj pli peza trafiko, mi forsendis la taksion, planante piediri al la hotelo. La aŭto, kiu ŝajnis sekvi nin, preterpasis, kiam la taksio haltis kaj turnis la angulon. "Mi certe imagis ion," mi diris al mi.


Mi marŝis, senkonscie puŝante Wilhelminan per mia maldekstra mano. Eĉ sur ĉi tiu larĝa strato - kun Neil dekstre - ĉiuj konstruaĵoj maldekstre ŝajnis kiel mallarĝaj, malhelaj pordoj, kaj mi iris laŭ pluraj malgajaj stratetoj.


Mi preteriris senbraka almozulo, kiu kantis por almozo. Mi paŭzis kaj ĵetis kelkajn piastrojn en la ujon inter liaj kruroj. Li signifoplene dankis min, rikanante senpenten, kaj mi trovis min suspektema eĉ pri ĉi tiu kompatinda senhelpa homo. Mi marŝis al mia hotelo, ne povante skui la senton, ke ĉio ne estas en ordo kun mia mondo. Mi marŝis alian blokon kiam mi aŭdis paŝojn malantaŭ mi.


Ili estis mildaj tiuj paŝoj kaj la plej multaj homoj maltrafis la sonon.


Sed ili estis tie, kaj ili atingis min. Mi ne turnis nek rapidis. Mi mense bildigis la almozulon malantaŭ mi. Li eltiris la manojn el sub la djellaba kaj forte tenis en sia pugno la longan kurban tranĉilon.


Sed ĉi tio estas sensencaĵo. Se la paŝoj ja sekvis min, kiel ili ŝajnis esti, la kulpulo malantaŭ la postkuro estis sendube de la nigra aŭto, kiu sekvis la taksion de Hakim.


La paŝoj estis proksimaj nun. Mi decidis halti, turni sin kaj alfronti mian persekutiston. Sed antaŭ ol mi povis, mi atingis alian malluman strateton. Mi tiom zorgis pri la paŝoj malantaŭ mi, ke mi ne atentis la strateton kiam mi preterpasis ĝin.


Mano elflugis el la mallumo de la strateto, forte kaptis min je la brako kaj frapis mian ekvilibron en la mallumo. Mi estis kaptita sengardema kaj memoras, ke mi koleris min pro tio, ke mi estis tiel senzorga, kiam mi ĵetis min sur la trotuaron super mia elstaranta kruro. La sekvan momenton mi rigardis el kuŝanta pozicio la vestitan figuron, kiu kaptis min. Li estis vestita per maleolo-longa striita djellaba, kaj lia kapo estis kovrita per dezerta kefijo, kiu kaŝis lian vizaĝon. Tiam mi vidis aperi silueton en la buŝo en la strateto, alian grandan figuron en robo, kaj mi konstatis, ke estas la persono, kiu postkuras min. Li tenis malbelan pistolon kun peza dampilo, kaj lia kamarado, staranta super mi, havis ponardon kun larĝa klingo.


'Kio estas la problemo?' Mi diris. - Kion vi bezonas - mian monon?


Sed ili ne intencis diskuti aferojn kun mi. Dum la viro kun la tranĉilo tenis la armilon direktitan al mi minace, la viro kun la pafilo levis la muzelon, celante mian bruston.


Estis malmulte da tempo por pensi. Tuj kiam li ekpremis la ellasilon, mi forturnis min de la fajrolinio al la muro de la konstruaĵo maldekstre. Mi aŭdis la trankvilan klakon de silentigita pistolo kaj sentis fajron trapiki mian dekstran brakon. La kuglo trafis min.


Mi alteriĝis apud ligna skatolo kun multe da rubo en ĝi. Mi kaptis la skatolon per unu mano kaj puŝis ĝin en arko al la pafisto. La kesto kaj ĝia enhavo trafis lin en la vizaĝo kaj brusto, igante lin perdi sian ekvilibron.


Sed tiam alia viro estis super mi. Li alkuris min, la tranĉilo eniris mian bruston. Mi turnis min, sukcesante kapti la manon per la tranĉilo. Lia korpo forte batis min kaj mi preskaŭ perdis mian tenon sur mia brako. Lia vizaĝo estis apud la mia, malgrasa kaj kruela, dum li luktis por enŝovi la tranĉilon.


Mi kolektis miajn fortojn kaj perforte puŝis la vestitan figuron. Ĝi forflugis de mi, trafante la pavimon kelkajn futojn for. Sed nun la alia pafanto resaniĝis post la kolizio kun la skatolo kaj direktis sian pafilon al mi denove. Mi malbenis kaj ruliĝis for de la muro kiam li pafis. Ĉi-foje la kuglo trafis la pavimon apud mia kapo.


Dum mi ruliĝis, mi premis mian dekstran antaŭbrakon kaj Hugo glitis en mian manplaton. Kiam mi renkontis la pafanton, Hugo estis preta. Mi svingis la manon supren, kaj la stileto silente elglitis el mia mano. Li unufoje ruliĝis kaj silente enterigis sin en la malsupran bruston de la arabo.


Eĉ en la mallumo, mi vidis la okulojn de la bandito plilarĝiĝi, kaj tiam li stumblis al mi, unu mano kroĉante la tenilon de la stileto, kaj la pistolo pendis loze de la alia. Kiam li trafis la muron, la pafilo pafis dufoje, du obtuzaj frapoj, la kugloj saltis de la pavimo ĉe miaj piedoj kaj la muro, de kiu mi ĵus forpaŝis. Tiam la viro falis. Ĝi falis malrapide, kiel arbo, kaj frapis Hugon en la vizaĝon kaj bruston per bruego.


La bandito kuŝis senvive inter mi kaj alia arabo. La postvivanto rigardis sian mortintan kamaradon, poste turnis sin. La kruelaj okuloj fermiĝis al malbelaj fendoj. Subite li alkuris min.


La tranĉilo estis ĉe mia gorĝo. Mi provis mian eblon teni ĝin for. Unu bato tranĉis la jugulan vejnon. La mano de mia atakanto tremis dum li provis atingi min. Mi movis mian piedon inter liaj kruroj kaj piedbatis dekstren, puŝante liajn brakojn kaj ŝultrojn maldekstren. Li defalis de mi, grumblante. Mi ruliĝis sur lin kaj pli bone ektenis la manon per la tranĉilo, provante turni ĝin. Li batis min per sia maldekstra mano kaj mi perdis la ekvilibron. Post momento li estis sur la piedoj.


Mi eksaltis, kiam li ĉirkaŭiris min. Nun li estis singarda kaj atendos ĝis li povus atingi la mortigon. Li vidis ŝancon kaj alproksimiĝis, svingante larĝan tranĉilon ĉe mia stomako. Mi retiriĝis kaj la klingo trapikis mian jakon kaj ĉemizon. Mi forte glutis. Li estis tre bona kun tranĉilo.


Ni denove ĉirkaŭiris la rondon. Nun miaj okuloj alĝustigiĝis al la mallumo kaj mi povis vidi tion, kion mi faras pli bone. Mi ne rigardis la tranĉilon, mi rigardis la vizaĝon de la viro. La okuloj ŝanĝiĝis


li planis duan atakon kaj mi estis preta. Mi kaptis la manon per la tranĉilo kaj tiris ĝin al mi, preter mi mem. Samtempe, mi turnis min, ĵetis la viron trans mian ŝultron kaj ĵetis lin perforte. Li laŭte batis la trotuaron per sia dorso kaj kapo, perdante sian tranĉilon.


Mi tiris lin sur liajn piedojn. Li luktis por vekiĝi kaj barakti, sed mi pugnobatis lin en la vizaĝon, resendi lin kontraŭ la stratmuron. Mi movis al li, frapis rekte en lian stomakon kaj aŭdis lin anheli dum li duobliĝis, tenante sian stomakon.


Mi levis ĝin akre kaj zorge rigardis la malmolan, maldikan vizaĝon. Mi neniam antaŭe vidis ĉi tion; Mi demandis min, ĉu li estas la viro ĉe la hotelo apud la ĉambro de Drummond.


Mi diris. - 'Kiu vi estas?' 'Kion vi volas?'


Li rigardis la viron sur la tero, anhelante, "Niaj fratoj - ili trovos vin." Li parolis la anglan kun forta akcento.


Li tiam liberiĝis kaj kuris eksteren. Mi lasis lin iri; Mi sciis, ke mi ne havas multe da ŝanco akiri pli el li.


Mi iris al la mortinto kaj renversis lin. Lia vizaĝo ankaŭ estis nekonata. Kaj ĉi tiu vizaĝo aspektis pli hispana ol araba. Mi eltiris la Hugon de lia brusto, viŝis ĝin sur la djelab, kiun la viro portis, kaj resendis la stileton al ĝia ingo. Mi tiam ekzamenis la vestaĵojn de la mortinto por identigo. Tie estis nenio.


Mi apogis min al la muro apud li, penante reakiri miajn fortojn. Tiuj ĉi du estis senditaj de iu, kiu sciis, ke mi estas en Kairo por esplori la morton de Drummond. Kaj se mi ne estus tiel bonŝanca, kiam la mortinta murdisto ekpafis tiun pafilon, mi aliĝus al Drummond en la vicoj de mortintaj AX-agentoj. Estis malagrabla penso.


Peze marŝante en la straton, mi singarde elrigardis kaj vidis, ke preskaŭ ne estas piedirantoj sur la bulvardo. Mi paŝis sur la trotuaron kaj reiris al New Shephards.


Mi devis rapide veni al la Interpol-knabino, tio estas certa.


Tria ĉapitro.


La noktoklubo havis malfortan lumon, incenson kaj pezan drapaĵojn, kaj kordensemblo sub siringaj lumoj ludis tre senmelodian egiptan kanton. Cigareda fumo pendis akre kaj dense super la kapoj de la patronoj ĉe la malgrandaj, malaltaj tabloj.


En la centro de la kahela planko, knabino faris ian ventran dancon. Ŝi estis svelta kaj malhelhaŭta, kun longaj rektaj haroj falantaj super ŝiaj bronzaj ŝultroj. Ŝiaj malhelaj okuloj estis kovritaj per ŝminko por igi ilin aspekti eĉ pli grandaj kaj pli malhelaj. Sub ili estis akvilina, fajne difinita nazo kaj diketa buŝo kun plenaj lipoj. Ŝi estis maldika, sed ŝi havis multe da karno. Ŝiaj kruroj estis longaj kaj perfektaj. Ŝi portis mamzonon, kiu kovris la cicojn de ŝiaj mamoj per malgranda triangulo el ŝtofo, kiu servis kiel la resto de ŝia kostumo; de ŝiaj bikinstilaj fundoj pendis ĝis maleol-longa pura vualo. Malgrandaj sonoriloj estis ligitaj ĉirkaŭ ŝiaj maleoloj, kaj ŝi tenis etajn metalajn platojn en ĉiu mano.


La cimbaloj faris metalan, ritman sonon dum ŝi moviĝis trans la plankon laŭ la malklara muziko, igante la malmolajn muskolojn de ŝiaj belaj femuroj vibri, saltante de unu tablo al alia. Ŝi alproksimiĝis al mia tablo ĝuste kiam la muziko atingis sian pinton. Ŝi movis siajn koksojn al mi, nervoze skuis ilin kaj skuis la ŝultrojn tiel, ke ŝiaj mamoj ekscitite moviĝis en ŝia malforta mamzono. Dum la tuta tempo ŝi ridetis, rideto kalkulita por diri al la viro, ke ŝi komprenis lian deziron al ŝi.


La muziko subite finiĝis kun eksplodo de sono, kaj Fayeh Nasir, la Flamo de Deziro, agnoskis la disigitan aplaŭdon de la patronoj. Tiam ŝi venis kaj sidiĝis kontraŭ mi ĉe la tablo. La ĵonglisto eliris sur la plankon por kontroli ŝiajn agojn.


Ŝi ridetis al mi, malkaŝante perfektajn dentojn. — Ĉu vi ŝatis mian dancon? ŝi demandis.


Antaŭ ol mi povis respondi, alvenis turbanita kelnero kaj ni mendis du glasojn da loka vino. Mi trovis min rigardi kiel la mamoj de Faye ŝajnis klopodi eskapi tiun etan mamzonon. "Jes," mi finfine sukcesis. 'Vi estas tre bona.'


Ŝi estis kontenta. “Dankon,” ŝi diris. "Estas pli grave por mi esti bona dancisto ol esti bona policisto."


Mi ridis. "Iu policisto," mi diris. "Ĝoje renkonti vin, Faye."


- Kaj mi estas kun vi, sinjoro Carter. Oni diris al mi, ke mi atendu vin.


La kelnero alportis la vinon. Mi provis ĝin kaj ĝi rezultis surprize bona. La knabino ridetis al mi super sia glaso, kaj tiam ŝiaj brilantaj malhelaj okuloj malgajiĝis. "Mi vere bedaŭras pri via kolego," ŝi diris.


Mi rigardis mian glason. "Li estis tre juna." Mi prenis alian trinketon da vino. "Kaj tio, kion li portis, estis tre grava."


"Hakim Sadeq ne menciis kio ĝi estis."


Mi rigardis ĉi tiun belan vizaĝon. Mi devis iagrade fidi ŝin, alie ŝi tute ne povus helpi.


l. "Hakeem ne scias, pri kio Drummond parolis," mi diris malrapide kaj intence.


'Mi komprenas.'


“Mi diros al vi, sed mi volas, ke vi komprenu, ke ĉi tio estas en la plej strikta konfido. Vi ne devas ripeti ĉi tion al iu ajn, eĉ al Hakim." Mi atente rigardis ŝian vizaĝon.


'Mi komprenas.'


Mi profunde enspiris. "Ĉi tio estas mikrofilmo. Drummond tenis ĝin en la tenilo de sekureca razilo. La razilo estis en la razkompleto en lia valizo." Mi rakontis al ŝi pri ŝanĝado de valizoj kaj nediluita heroino.


"Sinjoro Drummond ŝajnas esti viktimo de neantaŭvidebla akcidento," ŝi diris penseme.


Mi subpremis rideton. Subite ŝajnis malkonvene al mi sidi kaj diskuti pri krimo kun araba dancisto kvazaŭ ŝi estus inspektisto de Scotland Yard.


"Mortigi lin ne estis parto de la operacio," mi diris. “Kiu venis al sia ĉambro por preni tiun kroman valizon, evidente ne intencis resendi la valizon de Drummond. Kompreneble, li nun povas esti ĉe la fundo de Nilo kun la mikrofilmo, ĉar ĝi ŝajnas havi nenian valoron por la ŝtelisto. Sed mi ne pensas tiel. mi pensas, kiu ajn mortigis Drummond havas mikrofilmon kaj scias ĝian gravecon."


"Kio estas tre mojosa?"


Mi rigardis ŝin serioze dum momento. Ŝi devus scii. — Jes. Ni ŝtelis la skizojn por rusa aviadilo, tre speciala aviadilo. Scio estas esenca por la libera mondo. Mikrofilmo temis pri tiuj planoj kaj mi atendas ke ĝi estos resendita."


Ŝi kapjesis. "Se la submondo havas tagordon, Noĉjo, mi povas helpi vin," ŝi diris. “Mi havas kontaktojn. Mi konas iliajn nomojn kaj operaciojn. Ĉu vi havas ion por fari?


'Tre malmulte.' Mi menciis la atakon kontraŭ mi la antaŭan nokton. "Mi eĉ ne scias ĉu mi rekonas iun el la vizaĝoj en la arkivaj fotoj." Sed unu el ili diris ion strangan — tiu, kiu eskapis. Li menciis ion pri siaj fratoj - aŭ iliaj fratoj - tio kaptis min.


Ŝi aspektis konsternite. — Certe! Tio havas sencon, Nick. Li ne celis familiajn rilatojn. Li parolis pri partneroj en nova impona submonda sindikato - la Nova Frateco.


"Nova Frateco"? - mi ripetis. "Aspektas kiel mafia branĉo."


Ŝi mallaŭte ridis. “Unu el la gvidantoj estas siciliano. Sed la grandulo, Pierre Beauvais, estas franco el Parizo. Ili fakte estas sufiĉe kosmopolita grupo. Kaj ni komencas pensi, ke ĉi tiu estas la plej senkompata krima organizo, kiun ni iam devis trakti. Iliaj agoj kaŭzis publikan malkontenton eĉ en Kairo. Ili estas grandaj drogkomercistoj. Sed ĝis nun ni ne povis akiri ajnan pruvon kontraŭ ili. Ni eĉ ne scias kiel aspektas Beauvais."


"Ili sonas timigaj," mi diris.


Ŝi pripense sulkigis la brovojn. “Se la Nova Frateco partoprenos en ĉi tio, vi havos malfacilan tempon. Ĉu vi bezonas helpon de Interpol?


"Ne," mi diris rapide. “Se vi povas uzi la registradojn sen levi suspekton, bone. Sed vi ne devus fidi iun ajn. Vi nun estas en la etato de AX kaj nur diskutos ĉi tiun taskon kun mi."


Ŝi levis siajn belajn bronzajn ŝultrojn. — Vi estas la estro. Mi faros kion ajn vi diros."


Mi etendis la manon kaj kovris ŝian manon per la mia. — Tio estas bone scii. Do kie ni komencu?


Ŝi hezitis momenton, poste demandis: "Ĉu vi povas pagi?" Kiam mi kapjesis, ŝi daŭrigis, “Mi konas viron, iaspecan informanton, nomatan Maldika Homo. Mi kredas, ke ankaŭ Hakim Sadek konas lin. Li vivtenas movante informojn tien kaj reen inter la leĝo kaj la submondo. Ne estas facile pluvivi en ĉi tiu komerco, sed li povis sukcese moviĝi inter la du mondoj dum pluraj jaroj ĉar li havas valoron por ambaŭ partioj."


- Kaj li scias kiel kontakti ĉi tiun Novan Fratecon?


- La maldika viro scias pli pri ĉi tiu organizo ol iu policisto. Ne demandu min kiel li sciis ĉi tion. Mi certas, ke li scias aferojn, kiujn li neniam dirus al ni. Sed pro mono li povas ligi nin kun ili. Ili decidos ĉu ili volas paroli kun vi."


"Se hieraŭ nokte estis ia indiko, ili ne estas en humoro paroli," mi diris morne.


"Estis raporto ke membro de la Nova Frateco-bando estis mortigita la saman nokton kiam via agento mortis," ŝi diris, "kvankam la polico ne kontrolos ĉi tiun rakonton. Se tio estas vera, la Nova Frateco eble pensos, ke Drummond mortigis ilian viron, kaj eble decidis, ke ankaŭ vi pagu por la morto. Aŭ eble ili ne ŝatus, ke vi estu ĉi tie.”


"Nu, ili ne scias, ke mi ankoraŭ havas monon por pagi," mi diris. "Eble ĉi tio igos ilin vidi min en pli amika lumo."


Kiam Faye finis sian vesperan prezentadon, ŝi vestis sin kaj forlasis la vestĉambron aspektante kiel lernejanino en blanka svetero kaj blua minijupo,


ŝiaj longaj malhelaj haroj falis sur ŝiajn ŝultrojn. Plejparto de la ŝminko malaperis kaj forigi ĝin plibonigis la naturan belecon de ŝia vizaĝo.


"Tre bone," mi diris.


Ŝi ridetis kaj prenis mian manon, forkondukante min de tie. Ni havis taksion ekstere kaj Fayeh donis al la ŝoforo adreson en areo, kiun mi ne konis. Ni veturis tra Kairo en la malnovan parton de la urbo, kie la stratoj estis mallarĝaj kaj figuroj kaŝatendis ĉe ĉiu angulo. Ŝi ordonis al la taksio halti meze de bloko da kadukaj malnovaj konstruaĵoj.


Mi pagis la ŝoforon kaj rigardis lin forveturi. Kiam la sono de la aŭtomobilo malaperis, li subite ŝajnis tre soleca. La knabino kondukis min al la fino de la bloko al kaduka etaĝkonstruaĵo, kaj ni eniris.


Estis pli malbone interne ol ekstere. Malforta ampolo pendis ĉe la piedo de putranta ligna ŝtuparo. Ni supreniris la ŝtuparon, preter senŝeliĝanta farbo kaj murgrafitio, al ĉambro sur la tria etaĝo. Faye frapis trifoje, hezitis, poste denove frapis.


Momenton poste la pordo malfermiĝis kaj viro staris tie. Li estis fragmento de homo, ne nur maldika, sed osta, kiel skeleto. Lia vizaĝo estis longa kaj flaveca, liaj vestaĵoj estis iom pli bonaj ol ĉifonoj, kaj li malbonodoris.


Li rigardis flanken al la knabino kaj faris sonon en lia gorĝo. — Jes?


"Ĉi tiu estas Fayeh Nasir," ŝi diris.


'Ho jes.' Li rigardis preter ŝi al mi. Liaj okuloj estis vitraj, kvazaŭ li descendus de iu alteco. Li longe studis min, poste denove rigardis la knabinon. 'Kion vi volas?'


"Informoj," ŝi diris.


— Kiu? Li gratis sian kruron.


"Ni volas fari kontakton kun la Nova Frateco," ŝi diris.


Kelkaj el la glazuro forlasis liajn okulojn, kaj timo enŝteliĝis en ilin. "Vi estas freneza," li diris. Li komencis fermi la pordon en niaj vizaĝoj.


Mi apogis mian piedon sur ĝi. “Ni ne kaŭzos problemojn,” mi diris. “Ni nur volas iun kun kiu paroli. Mi povas bone pagi al vi.


Li denove studis mian vizaĝon. "Eniru por minuto," li fine diris.


La ĉambro, en kiu li loĝis, estis sternita de paperoj, restaĵoj kaj diversaj litaĵoj. Ŝajne li dormis sur malalta matraco en malluma angulo, en malpura kaj grasa malordo, sed ĉie estis malpura litotuko. Ĉie estis vinboteloj, kaj la dolĉa odoro de haŝiŝo pendis en la muka aero.


Li kolapsis sur rektadorsan seĝon ĉe malgranda tablo en la mezo de la ĉambro. "Sidiĝu kaj parolu," li diris. Lia akĉento ne estis ĝuste brita.


Ni preferis stari. "Mi volas kontakti Pierre Beauvais," mi diris.


Li rigardis min, poste ridis malbele. "Kial vi ne petas ion pli facilan, kiel respiri vivon al Reĝo Tut?"


Mi ne ridis. "Mi ne ludas," mi diris al li. “La knabino diris, ke vi povus helpi. Se ne…'


"Neniu vidas Pierre Beauvais," li diris. "Vi ne scias, kion vi petas."


Tiam Fayeh parolis. "Ni pensis, ke ni unue povus konvinki iun proksiman al li," ŝi klarigis. "Vi ligas nin kun la Nova Frateco, kaj ni daŭrigos nian laboron."


Li frotis sian mentonon kaj pripensis momenton. "Kiom kostas tio por mi?" — li fine demandis.


Mi eltiris mian monujon, elprenis plurajn biletojn kaj metis ilin sur la malpuran tablon. Li rigardis ilin kaj ridis. Mi aldonis tri pliajn biletojn. Li rigardis ilin avide, poste min. "Kion mi diros al ili, kion vi volas?"


"Ke mi volas aĉeti ion."


— Drogoj? Mi povas doni al vi ĉion, kion vi volas."


"Ne drogoj," mi diris.


Li denove rigardis min flanken, poste etendis la manon kaj prenis la monon. Li zorge kalkulis. — Ĉio estas en ordo. Mi faros ĉion, kion mi povas. Kie mi povas voki vin?


Mi rakontis al li.


- Mi alvokos vin morgaŭ matene. Estu tie.'


“Mi estos tie,” mi diris. "Nur ne forgesu telefoni"


La vizito finiĝis. La knabino kaj mi eliris el la porkejo, kiun Stanulo vokis hejmen. Ni trovis taksion ekstere.


Mi vidis Fayh hejme. Ŝi luis malgrandan loĝejon proksime de Sharia El-Abdel. Ŝi petis min leviĝi, sed mi rifuzis kaj forlasis la taksion. Morgaŭ estis okupata tago, kaj kiom ajn mi volis esti sola kun ŝi, kaj kiom ajn ŝi celis la inviton, la misio venis unue... kiel ĉiam.


La sekvantan matenon, tuj post la deka, ili vokis. La voĉo de la Maldika Viro ĉe la telefono sonis same necerta kiel li. Li havis instrukciojn por mi.


"Vi devas havi aŭton," li diris. - Ŝajnas, ke la knabino havas tian.


'Ĉio estas en ordo.'


"Vi eliros ekster la urbon laŭ Ŝaria Ĥedive Ismail. Sekvu ĝin en la dezerton ĝis vi atingos malnovan karavanan vojon. Dekstren turnu vin kaj veturu dek kilometrojn en la dezerton. Tiuokaze


Maldekstre estos pli malgranda vojo kun signo indikanta forlasitan puton nomatan Ŝarko. Li demandis. - Ĉu vi legas la araban?


"Sufiĉas," mi diris.


— Bone. Veturu laŭ ĉi tiu aŭtovojo ekzakte tri kilometrojn, haltigu la aŭton kaj atendu. Vi estos renkontita".


'Monda Organizaĵo pri Sano?'


"Membro de la Nova Frateco."


— Kiel li nomiĝas? Kiel ĝi aspektos?


Estis kvieta rido. "Vi scios ĝin kiam vi alvenos tien." La telefono klakis en mia orelo.


La kunveno estis planita por tagmezo, ĝuste je la dua. Mi vokis Faye al ŝia loĝejo, kaj kiel la Maldika Viro sugestis, ni iris en ŝia aŭto. Ŝi havis malforton por brilaj, brilaj aĵoj kaj veturis brilbluan Citroën SM-kabrioleton.


"Vi ŝatas veturi," mi diris al ŝi dum ni veturis tra la Ĥedive Ismail sharia, la bonodora aero blovis tra ŝiaj longaj haroj.


"Mi ŝatas veturi belajn aŭtojn," ŝi korektis min. "Ili diras al mi, ke ĝi havas Maserati DOHC V6-motoron, kion ajn tio signifas."


Mi ridetis dum mi studis la multekostan instrumentpanelon. "Tio signifas, ke vi bonŝancas havi du laborojn por subteni lin," mi diris. Mi ĵetis rigardon al la horloĝo sur la panelo kaj al la horloĝo. Mi klinis min antaŭen kaj alĝustigis la montrilojn de mia horloĝo. “Via horloĝo funkcias, sed jam preskaŭ unu horon postrestas. Vi devus atenti pli da tempo en via komerco."


"Kial tempo estas grava por dancisto?" - ŝi diris ridetante.


Mi ridetis reen. Sidante sur la sidloko apud mi, kun la plej belaj kruroj en Mezoriento elmontritaj en minijupo, ŝi ne ŝajnis taŭga por esti policisto. Ŝi povus esti sekretario en Novjorko dum la semajnfinoj.


Baldaŭ ni estis en la dezerto. Ni trovis la karavanan vojon kaj turnis dekstren. Ĉi tie la irado estis pli malrapida dum ni daŭre batis la molan sablon. Tiam, kun nenio ĉirkaŭ ni krom sablo, ĉielo kaj brilantaj ondoj de varmo, ni vidis ŝildon montrantan Ŝarkan Puton laŭ malklara vojo.


-Ĉu ni povas iri laŭ ĉi tiu vojo? — ŝi demandis dube.


“Se vi estas singarda. Malrapidiĝu.'


Ni veturis sur la ŝoseon, la aŭto veturis malrapide. Mi atente observis de ĉiuj flankoj dum ni veturas, ĉar mi ne fidis nek al la Nova Frateco nek al la Subtila. Ĉi-lasta ŝajnis tre evitema ĉe la telefono. Mi rigardis la odometron sur la instrumentpanelo, ĉar ni devis veturi ĝuste tri kilometrojn laŭ tiu ĉi vojo. Ĉe unu poento, Fayeh preskaŭ restis blokita en profunda sablo, sed tiam la aŭto liberiĝis. Je distanco de du poento kvin kilometroj, mi diris: "Haltu."


Ŝi malrapidigis la aŭton. Mi stariĝis sur la sidloko kaj komencis rigardi la varman sablon antaŭe. La varmo leviĝis de la dunoj ĉirkaŭ ni kaj distordis la pejzaĝon. Alte en la kobalta blua ĉielo, silente rondiris vulturo.


Mi sidiĝis denove kaj rigardis mian horloĝon. “Estas preskaŭ la dua matene, sed neniu videblas. Eble la lasta distanco estu marŝita...


Mi haltis, rigardante la horloĝon sur la panelo. Ili ŝajnis kuri – mi aŭdis tiktakan sonon – sed la manoj estis en la sama pozicio, kiel mi metis ilin antaŭe. Tiam ĝi venis al mi.


Mi kriegis al ŝi 'Eliru!' . "Eliru rapide kaj kuru al tiu duno tie!"


'Kio…?' Ŝi estis konfuzita de la subita ŝanĝo.


'Faru tion!' - mi diris akre. Mi preterpuŝis ŝin, malfermis la pordon kaj elpuŝis ŝin. Poste mi saltis trans la rando de la aŭto sur la sablon apud ĝi.


Mi diris. -'Jen!' Mi kaptis ŝian manon kaj tiris ŝin kun mi sur sablan monteton ĉirkaŭ kvindek metrojn for. Mi tiris ŝin trans la kreston kaj puŝis ŝin sur la varman sablon ĉe la kontraŭa flanko. Tiam mi denove rigardis la aŭton. "Estas tiktako tie," mi diris, "sed via horloĝo ne moviĝis."


Ŝi rigardis min malklare, poste rigardis larĝe okulojn al la Citroen SM, brilanta kaj bela sur la trako en la hela suno.


Kaj tiam ĝi okazis. La aŭto ŝajnis erupcii en blua brilo, akompanita de surda muĝado, kaj tuj estis englutita de flavaj flamoj kaj nigra fumo. Mi denove puŝis Fayeh sur la teron dum torditaj metalpecoj preterflugis niajn kapojn, ĵetitaj de potenca eksplodo.


Dum la flugantaj derompaĵoj alteriĝis, ni suprenrigardis. La aŭto hele brulis en la dezerta suno. Montriĝis, ke ne multe restis de la antaŭa seĝo, kie ni sidis antaŭ kelkaj minutoj. En alia momento aŭdiĝis dua eksplodo – benzinujo – kaj la flamoj eĉ pli altiĝis.


Ni longe rigardis silente antaŭ ol mi turnis min al Fayeh. "Bonaj homoj," mi diris.


— Ho mia Dio! - Ŝi diris, kaptante mian manon kaj alproksimiĝante al mi.


"Mi pensas, ke la Nova Frateco provas diri al mi ion," mi diris, rigardante la nigran fumon flui al la ĉielo.


"Sed, Maldika..."


Io diras al mi


"Li sciis, kion ili celas," mi diris. "Li starigis nin."


"Sed kial li farus tion?"


"Ĉar li timas ilin - kaj eble la problemon ni kaŭzos al li."


Subite ŝi ridis. "Mi ankoraŭ devas pagi dek kvin mil por la aŭto."


Mi ridetis kaj rigardis ŝin. Ni kuŝis unu apud la alia sur la sablo. - Lasu vian asekurentreprenon prizorgi ĝin. Kiel ni povas reveni al la urbo?


Ŝi suspiris kaj ruliĝis al mi tiel ke ŝiaj sveltaj kurboj tuŝis min la tutan vojon laŭ miaj flankoj kaj femuroj. Ŝia jupo suprenrajdis ĉirkaŭ ŝiaj koksoj, malkaŝante triangulon de blankaj kalsono.


La buso iros laŭ la ĉefa vojo – tie, ĉe la vojkruciĝo – ĉirkaŭ la tria kaj duono.


"Nu, ĉi tiu estas nia reveno," mi diris.


Ŝi komencis ekstari, sed mi kaptis ŝian manon kaj tiris ŝin tiel, ke ŝiaj plenaj mamoj estis premitaj kontraŭ mia brusto.


'Kien vi iras?'


"Nu, vi diris..."


“Mi diris, ke ni prenos la buson. Sed tio estas post unu horo kaj duono, ĉu ne?


Ŝi ridetis, kaj ĉi tiu rideto faris ŝian vizaĝon eĉ pli bela. "Jes," ŝi diris mallaŭte. "Ni havas tempon. Kaj estus stulte stari atendante la buson. Krome, vi savis mian vivon...


"Ĝuste," mi diris. Mi demetis la malpezan jakon, kiun mi portis, malkaŝante la Luger. Ŝi ĵetis rigardon al la pafilo, poste turniĝis por ke mi povu disvastigi mian jakon sub ŝi. “Estas venteto ĉi tie kaj ĝi estas sufiĉe komforta. Ni forgesu pri la brulanta aŭto kaj la Nova Frateco kaj restu ĉi tie."


Ŝi premis sin proksime al mi. "Tion mi ŝatus, Noĉjo."


Ŝi atendis kison, kaj mi konsentis. Ŝiaj lipoj estis varmaj kaj malsekaj, kaj ŝia buŝo malsate respondis al mia. La brusto, kiun ŝi tiel bone movis en la danco, nun premis min. Mi pasigis mian manon super la plej atingeblan.


Mia mano glitis sub ŝian bluzon, malligis ŝian malgrandan mamzonon kaj glitis sur ŝian varman, silkecan haŭton. Ŝi ruliĝis sur la dorson, fermante la okulojn al la hela, sennuba ĉielo. Ŝia korpo ekmoviĝis sub mia tuŝo, kaj mildaj sonoj venis el ŝia gorĝo.


Per unu movo, mi tiris la bluzon super ŝian kapon kaj liberigis ŝiajn mamojn de la mamzono. Ili estis rondaj kaj plenaj de grandaj brunaj cicoj. Mi klinis min kaj kisis ĉiun. Ŝi anhelis ĉe la tuŝo de miaj lipoj.


Dum mia buŝo moviĝis super ŝiaj mamoj, miaj manoj esploris tiujn belajn femurojn. Mi atingis la randon de la mallonga jupo kaj palpumis kun ĝi dum momento. Ŝi iomete levis la koksojn kaj tiris sian jupon ĝis la talio sen malfermi la okulojn. Mi etendis mian manon laŭ la interno de mia femuro kaj sentis plian varmon tie, kaj ŝi iomete etendis siajn femurojn.


"Ho jes," ŝi spiris, movante siajn koksojn kaj torson sub mia tuŝo.


Mi denove trovis ŝian buŝon kun la mia kaj ŝi malfermis ĝin por akcepti min. Ni malrapide studis unu la alian. Mia mano atingis miajn puntajn kalsonojn. Mi tiris ilin super la oliv-bronzan ŝvelaĵon de ŝiaj koksoj kaj ventro, super ŝiajn longajn krurojn, kaj ŝi forĵetis ilin. Tiam mi sentis ŝian manon sur miaj pantalonoj. Ŝi iris post tion, kion ŝi tiel senespere deziris. Post momento ŝi ricevis ĝin kaj venigis min al ŝi. Kaj tiam estis mirinda momento, kiam ni konektiĝis.


Ĉapitro kvar.


Mia piedo trafis la pordon kun furioza forto, ĝi kraŝis internen en la malhelajn angulojn de la ĉambro, fragmentoj disĵetitaj sur la planko. Mi eniris la ĉambron kaj ĉirkaŭrigardis por la Maldika Homo. Li nur provis eliri el sia malpura paleta lito.


mi grumblis al li. - 'Malbenita vi!'


Li klinis sin for de mi dum mi rapide preterpasis lin, kaptis la malpuran kurtenon sur la fenestro kaj deŝiris ĝin, ĵetante ĝin amase sur la plankon. La ĉambro estis inundita de sunlumo. La maldika viro strabigis lin kaj levis manon por protekti liajn okulojn.


— Kio ĝi estas? - li diris stulte. 'Kio estas la problemo?'


Mi iris al li, kaptis lin je la antaŭo de lia makulita ĉemizo kaj terenbatis lin, forte frapante lin en la muron malantaŭ li. Liaj okuloj larĝiĝis kaj lia buŝo malfermiĝis.


"Vi sendis nin en la dezerton por esti mortigitaj," mi grumblis al li.


Li lekis siajn sekajn lipojn. 'Kompreneble ne! Mi scias pli bone ol tio. Ili diris, ke ili parolos. Ĉi tio estas vera!'


Mi batis lin en la vizaĝon. “Vi sciis, kion ili faros. Sed vi pensis, ke tie estas kelkaj policanoj, pli-malpli. Ĉi tio estas vera.'


"Mi ne sciis pri la bombo - mi ĵuras."


Mi rigardis lin. "Kiu diris al vi ion pri la bombo?"


La konstato, ke li faris eraron, estis klara sur lia vizaĝo, kaj li forturnis sin de mi. — Bone. Ili menciis ĉi tion. Sed kion mi povus fari?


Mi deŝiris lin de la muro, turniĝis kun li kaj pugnobatis lin rekte en lian flavecan vizaĝon. Estis krakado de ostoj


kaj li bruetis kaj falis sur la plankon. Li kuŝis tie, ĝemante, sango fluis el lia buŝo kaj nazo. Li rigardis min per obtuzaj okuloj.


"Vi povus diri al ni," mi diris. - Vi prenis mian monon, ĉu vi memoras?


"Rigardu, ili faras tion, kion ili volas," li anhelis. - Ĉu vi volas, ke mi estu mortigita?


Mi kliniĝis kaj krude tiris lin sur la piedojn.


- Pli bone ni ol vi, ĉu? - mi diris amare. Mi akre levis lian kapon per unu mano, devigante lin rigardi en miajn okulojn. — Atente aŭskultu min. Mi bezonas nomojn kaj informojn. Se mi ne ricevas tion, kion mi volas, mi mortigos vin."


Li rigardis min, studante mian vizaĝon, perpleksa. Li diris. - 'Kiu vi estas?' "Vi ne agas kiel policano."


Mi batis lin per alia pugno, ĉi-foje pli malalta, proksime de lia stomako. Li kriegis kaj falis sur la genuojn. "Ĉi tio estas por demandi," mi diris. "Nun diru al mi kiel kontakti la Novan Frateco sen ke mi forblovu la kapon."


"Ili ne interesiĝas," Tonic anhelis, lia vizaĝo kuntordita pro doloro. "Mi ne povas fari ion ajn".


Mi piedbatis lin en la kapon, faligante lin. Li kuŝis senmove, farante ĝemsonojn en sia gorĝo. Mi genuiĝis apud li kaj lasis Hugo'n gliti en mian manplaton.


Mi demandis. - 'Ĉu vi vidas ĉi tion?'


Lia rigardo koncentriĝis al la brila stileto.


"Mi mortigos vin iom post iom," mi diris al li, "se vi ne tre haste reakiras vian memoron."


'Kion vi volas?' - li diris fine.


“Kiu plantis la bombon? Ĉu ĉi tio estas mendo de Beauvais?


Li balancis la kapon. “Verdire, mi ne scias. Mi parolis kun unu el liaj tri helpantoj, viro nomata Selim el-Bekri, egipto. Eble El Bekri agis memstare. Lia frato, lia kuzo, estis ĵus mortigita. Oni diras, ke li estis mortigita de usonano, eble de la CIA. Kompreneble, nun El Bekri ne estos amika kontraŭ iu usona spionado.


Mi ridis. Tio denove estas referenco al la morto de Brother dum la Drummond-murdo. Sed Drummond mencius la bezonon mortigi la viron en la noto kiun li forlasis.


"Kiuj estas la aliaj asistantoj de Pierre Beauvais?" Mi demandis.


“Mi diris al vi ĉion, kion mi povis. Pro Dio!'


Mi movis Hugo'n al punkto tuj super la dekstra okulglobo de Tonic. "Eble mi unue blindigos vin," mi diris. "Ĉu vi scias kiel facile maldika klingo penetras la okulglobon?" Mi movis la stileton al lia okulo.


Li enspiris. Li kriis. - 'Ĉio estas en ordo!' "La aliaj du estas italo nomata Carlo Mazzini el Sicilio kaj viro konata kiel Reynaldo."


La maldika viro finfine diris la veron. La siciliano estus la persono Fayeh menciita. La antaŭdemandado finiĝis.


"Bone," mi diris. "Do, se mi volus aĉeti drogojn de la Nova Frateco en signifaj kvantoj, kiel mi farus ĝin?" La maldika viro denove lekis siajn lipojn, ŝvito brilis sur lia frunto kaj la supra duono de Ap. “Mi konas periston, kiu vendas al vendistoj. Li ricevas siajn aĵojn rekte de sia frato."


— Kiel? mi insistis.


La maldika viro ekmovis pro mensa agonio kaj ĵetis rigardon al la malfermita pordo, kvazaŭ Frato povus kaŝi sin ekstere. “Li agas kiel kolportisto ĉe la piramidoj. Ĉiumerkrede li sidas kontraŭ la muro, ne malproksime de la Sfinkso, kaj atendas sian kontakton. Ĉirkaŭ matene, Brother envenas, aĉetas sakon da basboussa kaj forlasas sakon da rekta heroino. La pago por la heroino estas en saketo da basbusa bombonoj."


Nun mi iris ien. "Kiel mi povas identigi ĉi tiun kolportiston?"


Stanulo forte suspiris. Mi alportis la stileton al lia vizaĝo. “Li ĉiam portas bluan striitan djelabon kaj malhelruĝan fezon. Li havas malgrandan cikatron sur sia dekstra vango. Vi ne povas miksi ĝin. La frato kiu faras la interkonsenton nomiĝas Abdullah."


Mi tiris Hugo'n for de la vizaĝo de Tonic. “Vi scias, Maldika, vi scias kiel amikiĝi kun homoj. Kaj la lasta demando, kie estas la ĉefsidejo de ĉi tiu sekretega Nova Frateco?


Li fikse rigardis min. - Ĉu vi pensas, ke mi tion scius? Li balancis la kapon. - Nur membroj de la Frateco scias. Kaj paroli signifas morton.”


Mi decidis, ke ĉi tio verŝajne estas vera. 'Bone.' Mi enŝovis la harpinglon en mian zonon kaj ekstaris. La maldika viro iom malstreĉis. Mi piedbatis lin je la flanko kaj li gruntis pro surprizo kaj doloro.


Ĉi tio estas nur memorigilo, mi diris, pri tio, kio okazos al vi, se vi rakontos al iu ajn pri ĉi tiu konversacio.


Mi iris al la malfermita pordo, haltis kaj ĉirkaŭrigardis la ĉambron. "Vi vere devus purigi ĉi tiun lokon," mi diris. 'Estas malordo.'


La sekva tago estis merkredo. Mi diris al Fayeh kien mi iras kaj prenis taksion sole al la piramidoj. Ni veturis laŭ la Ŝario de El Giza preter la Egipta Universitato kun ĝiaj verdaj ĝardenoj, kaj poste ni trovis nin ĉe la rando de la dezerto.


La Piramidoj de Gizo planis rekte antaŭen, la Piramidoj de Keops kaj Khafre elstaris kontraŭ la klara matena ĉielo.


Kiam ni alproksimiĝis, aperis nekomprenebla sfinkso ĉe la bazo de la piramido de Khafre, personigante la dion de la leviĝanta suno Harmachis. Sed la serenecon de ĉi tiu sceno jam ĝenis kamelistoj kun siaj muĝantaj bestoj, ĉiaj komercistoj kaj turistoj.


La ŝoforo demetis min proksime de la Sfinkso, kaj pluraj gvidistoj tuj alproksimiĝis al mi. Konvinkinte al ili, ke mi ne volas turneon, mi ĉirkaŭrigardis por la viro, kiun Tonic priskribis al mi. Mi duone atendis novan kaptilon, sed mi devis riski.


Proksime de la Sfinkso ekzistis pluraj komercistoj kiuj kutime vagis ĉirkaŭ la areo, vendante ĉion de egipta brec-simila pano ĝis sekvaroj kaj suveniraĵoj. Sed la persono, kiun mi serĉis, ŝajnis ne esti tie. Kompreneble, li ne estus tie, se la Maldika Viro estus avertinta lin.


Mi preskaŭ decidis, ke mia viro ne aperos, kiam mi vidis lin veni. Li havis helbluan striitan djelabon sur sia kapo kun malhelruĝa fezo, kaj kiam mi rigardis pli proksime, mi povis vidi malfortan cikatron sur lia dekstra vango. Li iris ien.


Ĝi portis faldeblan standon kiu, kiam fermite, formis lignan skatolon kun tenilo. Mi supozis, ke interne estas basboussa. Mi staris malproksime kaj rigardis lin sidiĝi. Li lasis preterpasi plurajn turistojn sen provi vendi al ili siajn dolĉaĵojn. Jes, tio estis mia viro. Mi alproksimiĝis al li.


"Vi havas dolĉaĵojn por vendo," mi diris en la araba.


Li rigardis min indiferente. Li estis alta, maldika arabo kun iom malhela haŭto kaj granda, osteca nazo. 'Kiom vi volas?'


"Mi preferus vendi ol aĉeti," mi diris al li.


Liaj okuloj nun serĉis la miajn suspektinde. 'Kion vi celas?'


Mi ĉirkaŭrigardis por certigi, ke ne estas turistoj proksime. "Mi volas diri, mi havas ion vendeblan, pri kio vi tre interesiĝos."


Li rigardis min dum momento, poste grimacis kaj rigardis sian pleton da varoj. “Mi pensas, ke vi miskomprenis. Mi estas malriĉa vendisto de sukeraĵoj. Mi ne aĉetas varojn de riĉaj angloj."


Li estis unu el la dezertaj araboj, kiuj nomis ajnan blankulon anglo ĉar ĝi estis la plej malbona insulto en lia mondo.


“Aŭskultu, ili sendis min al vi. La vendo ricevis ilian aprobon. Mi parolis kun Abdullah."


Liaj okuloj ŝanĝiĝis ĉe la mencio de la nomo de lia kontakto. Li malrapide rigardis min denove. "Mi ne scias, pri kio vi parolas."


Mi klinis min pli proksimen. “Mi havas grandan pakaĵon da plenrajta haŝiŝo. Mia prezo estas nevenkebla. Ĉu vi vere volas, ke mi foriru?


Liaj okuloj malrapide leviĝis por renkonti la miajn. Li rapide ĉirkaŭrigardis antaŭ ol paroli. - Abdullah sendis vin?


'Ĝuste.'


"Kie estas ĉi tiu haŝiŝo?"


Mi ridetis al li. “En sekura loko. Venu kun mi al la strato dum minuto, for de ĉi tiuj turistoj, kaj mi rakontos al vi pri tio. Via pleto estos sekura.


Li hezitis momenton. "Bone, anglo," li diris kviete. "Sed tio, kion vi diras, devas esti vera."


Ni kune malsupreniris al la strato, mi akompanis lin al la strateto kaj proponis, ke li iru tien. Li kontraŭis, sed kiam mi diris malpacience: "Venu, mi ne havas tempon," li moviĝis. La resto estis facila. Du rapidaj karateokotletoj falis lin. Mi demetis lian djellabon kaj surmetis ĝin, kaj metis la fezon sur mian kapon. Mi lasis lin ligita kaj buŝoŝtopita en strateto kaj fariĝis komercisto.


Mi revenis al lia vendotablo kaj sidis kruckrure apud li kaj atendis. Mi esperis, ke Abdullah aperos antaŭ ol iu trovos la veran kolportiston en la strateto. Mi atendis proksimume dek kvin minutojn kiam kontakto estis farita.


Granda, kvadrata arabo en neta okcidenta komerca kostumo hazarde alproksimiĝis al la pleto. Ŝajnis, ke li rigardas dolĉaĵojn. Mi tenis mian vizaĝon malsupren, kaj li ankoraŭ ne havis tempon por vidi min.


"Kilogramo da basboussa," li diris. En la dekstra mano li tenis malgrandan pakaĵon. La ŝvelaĵo de pistolo estis videbla sub la streĉa jako.


Mi kaptis ion el la pleto kaj plenigis ĝin en malgrandan sakon. Kiam mi donis ĝin al li, mi rigardis supren kaj li vidis mian vizaĝon. Liaj okuloj larĝiĝis. Li diris. - 'Kio estas ĉi tio?' 'Vi ne…'


Tiam li vidis Wilhelminan en mia mano sub la sako. La muzelo de la Luger estis montrita al lia brusto. Mi malrapide ekstaris.


"Ne faru scenon," mi demandis.


Li fikse rigardis la pafilon, kaj mi timis, ke li nur nomus ĝin blufo.


Li diris. - "Ĉu vi estas policisto?"


Mi diris. - “Ne, nun venu kun mi al la Keops-piramido kaj aĉetu al ni du biletojn por eniri. La Luger ĉiam estos sub ĉi tiu djellaba, montrita al via dorso.


Li observis min


metis Wilhelmina en robon. "Se vi volas la literon 'H', ricevu ĝin nun," li diris.


"Mi ne volas ĉi tion," mi diris al li. "Kaj mi perdas mian paciencon."


Li hezitis, poste levis la ŝultrojn kaj enŝovis la pakaĵeton da heroino en sian jakpoŝon. Li turnis sin kaj direktis sin al la piramido. Mi sekvis lin. Ĉe la enirejo, li aĉetis du biletojn de la dormema servisto, kaj ni supreniris la monton el tranĉita ŝtono.


Estis malseke kaj malvarme ene de la antikva tombo. Ankoraŭ preskaŭ neniuj vizitantoj estis. La New Brotherhood brutulo kaj mi malsupreniris sole laŭ ŝtona tunelo en subteran ĉambron, tomboĉambron, kiun Keops neniam uzis. Estis du turistoj tie. Ni iris malsupren al la bazo de la ŝakto, al ĝia malhela fino, kaj turniĝis dekstren en pli malgrandan pasejon kie ni devis duobliĝi por marŝi. Ni baldaŭ alvenis en ĉambreton, kie venis malmultaj vizitantoj. Ĝi estis malklare lumigita per unu nuda ampolo. Ni estis tute solaj.


Mi eltiris Wilhelminan el ŝia robo. "Ĉio estos en ordo," mi diris.


Liaj malhelaj okuloj ekbrilis kolere. "Kion vi volas?"


"Mi volas vidi Pierre Beauvais," mi diris.


— Ho. Do vi estas tiu usonano.


“Mi estas tiu, kiu ankoraŭ vivas kaj sanas. Kaj ne en la humoro por ludoj. Mi volas, ke vi iru al Bova kaj faru rendevuon kun mi. Vi ne diskutos ĉi tiun aferon kun iu ajn krom Beauvais, precipe kun el-Bekri.


Lia vizaĝo esprimis surprizon, ke mi konas la nomojn. "Beauvais ne interesiĝos pri vi."


"Li decidu mem."


Li kliniĝis. — Ĉio estas en ordo. Se vi tiel volas.


Li faris movon kvazaŭ li volus atingi la flankan poŝon de sia jako, kaj subite lia mano kunpremis en pugnon kaj trafis mian manon per la pafilo. Mi estis surprizita. La pugno forte batis min sur la pojno kaj la Luger falis sur la plankon.


Mi movis al la armilo sur la planko, sed Abdullah estis tie, inter mi kaj la Luger. Li estis tre memfida. Li estis instruonta al mi lecionon... Mi povis vidi ĝin en lia vizaĝo.


Mi forte ĵetis mian maldekstran al tiu kvadrata vizaĝo, sed ĝi malmulte efikis al tiu virbovo. Li faris paŝon malantaŭen, sed ne estis vere ŝokita. Fakte, li ankoraŭ ridetis.


Antaŭ ol mi povis fini, li resendis la baton per sia pugno. Mi provis deturni ĝin, sed ĝi trafis min en la vangon kaj makzelon kaj terenbatis min. Mi sterniĝis sur la planko, miregigita. Mi malrapide leviĝis sur la piedojn. Mi estis okuponta Hugon en la ludon, kiam la granda pugno denove trafis min sur la mentonon. Mi estis certa, ke li rompis mian makzelon dum mi stumblis reen kontraŭ la ŝtonmuron.


Mi forte batis la muron. Antaŭ ol mi rekonsciiĝis, li batis min per alia pugno en la bruston, sub la koron, kaj mi kliniĝis pro akra, sufoka doloro. Mi falis sur la genuojn.


Li staris triumfe super mi. Li diris: "Efektive, Pierre Beauvais!" Li forturnis sin de mi kun malestimo kaj marŝis trans la ĉambron al Wilhelmina.


Mi enspiris kaj kurbigis miajn krurojn sub mi. Mi ĵetis min al liaj piedoj. Li peze falis, forte batante la ŝtonplankon. Li ruliĝis kaj mi vidis la koleron sur lia vizaĝo. Li piedbatis furioze, batante min en la kapon. Poste li denove ekstaris.


"Mi paŝas sur vin kiel elefanto paŝas formikon," li grumblis al mi arabe.


Li denove pugnobatis min en la kapon. Sed ĉi-foje mi estis preta. Mi kaptis lian manon kaj tiris, tordante mian korpon samtempe. Ĝi flugis trans mian ŝultron kaj trafis la rokojn. Mi povis aŭdi liajn pulmojn anhelantajn por spiro.


Sed Abdullah ne rezignis. Li malfacile leviĝis sur la genuojn. Mi ne atendis vidi kion li volis diri. Mi batis lin en la vizaĝon kaj aŭdis oston rompiĝi. Mi proksimiĝis kaj batis la dikan kolon. Li ridis. Mi kolektis ĉiujn miajn fortojn kaj denove batis. Abdullah sterniĝis vizaĝo malsupren.


Mi movis lace al Wilhelmina. Kiam mi returnis min, Abdullah ĵus metis la manon en sian jakon por trovi la ŝvelaĵon sube. Mi celis la Luger al lia kapo.


"Ne provu," mi diris.


Li rigardis min kalkuleme, poste mallevis la manon. Kiam mi alproksimiĝis al li, li peze moviĝis en sidpozicion kontraŭ la muro.


"Leviĝu," mi diris.


Unue li hezitis, poste malfacile li stariĝis. Mi celis Wilhelminan al lia vizaĝo.


"Nun aŭskultu ĉi tion," mi diris. “Mi scias, ke la Nova Frateco estis implikita en la morto de John Drummond. Mi scias, ke kiam li estis mortigita, li havis certan ataŝe-kazon, kiu estis anstataŭigita per lia. Mi volas reen lian kazon kaj mi pretas pagi bonan monon por ĝi. Diru tion al Bova.


Abdullah koncentriĝis pri mi. "Bone," li diris. "Mi diros al Bova"


"Diru al li, ke Nick Carter volas vidi lin," mi diris. - Kaj vi diras, ke mia pacienco estas limigita. Faru rendevuon ene de kvardek ok horoj. Vi scias kiel kontakti min."


Estis certa respekto sur lia vizaĝo: "Bone, mi faros ĝin," li diris.


"Vi prefere faru ĝin," mi diris.


Kvina ĉapitro.


Fayeh diris: "Sed Nick, vi ne povas iri sola!" Ni manĝis ĉe la Tegmenta Ĝardena Restoracio ĉe la Nilo Hilton; malantaŭ ni malgranda bando ludis araban muzikon.


Mi forigis la viandon kaj legomojn de la ŝafida kebabo el la varma kraĉo, sur kiu ĝi estis servita. - Kion vi proponas - prenu polican gardiston?


"Lasu min veni kun vi."


— Ne utilas. Vi estas pli valora en sekura loko, do vi povas transdoni mesaĝon al Hakim Sadeq se mi ne aperos denove.


Estis vera zorgo en ŝiaj malhelaj okuloj. “Mi esperas, ke vi scias, kion vi faras, Nick. Tiuj homoj estas ekstreme danĝeraj."


"Estas nur unu maniero por ekscii ĉu Bove havas mikrofilmon," mi diris al ŝi. - Nur demandu lin. Vizaĝo al vizaĝo.'


Mi rigardis la tablon en la malproksima angulo kaj vidis viron, kiun mi rekonis. Li estis ĉino, alta, svelta junulo kun inteligenta vizaĝo kaj ŝoko de nigra hararo, vestita per griza komerca kostumo. Ĝi estis Kam Fong, agento de la timita L5 spionservo de Pekino. La lastan fojon mi vidis lin en Kinŝaso, en Kongo, kie li preskaŭ estis mortigi min. Li rigardis nian tablon kaj ankaŭ rekonis min. Nun li rigardis sian teleron.


— Kio ĝi estas? - demandis Fayeh.


- Mia malnova amiko estas tie. Agento Chicom. Se li estas en Kairo, io granda okazas. Mi scivolas ĉu la Nova Frateco jam traktas la ĉinojn kaj rusojn."


"Ĉu vi volas foriri?"


Mi balancis la kapon. “Ne, li vidis min. Aŭskultu, mi estos okupata de la Nova Frateco ĉi-vespere. Se vi volas helpi, malkovru kie loĝas Kam Fong."


"Mi pensas, ke mi povas trakti ĉi tion," ŝi diris.


“Li estas tre saĝa, Faye,” mi avertis ŝin. “Kaj efika. Se li rimarkos vin, via Interpol-kariero rapide finiĝos."


“Mi estos singarda,” ŝi promesis.


Mi ridetis kaj prenis ŝian manon. Mi esperis, ke ŝi faros.


Ni rapidis kun la manĝaĵo kaj veturis malproksime antaŭ Kam Phong. Mi ne agnoskis vidi lin kaj kaŝis la vizaĝon de Fay dum mi piediris inter ŝi kaj Kam dum ni foriris.


Mi lasis Fayeh en la vestiblo de la hotelo kaj revenis al mia ĉambro ĉe New Shepheards. Mi sekvis la instrukciojn de la Nova Frateco. Pli frue tiun tagon, sennoma viro vokis min kaj petis min forlasi la hotelon je la deka vespere. spica. Ili estus salutintaj min. Estis preskaŭ la deka. Mi demetis mian Wilhelmina kaj ŝultro-pistolujon kaj lasis ilin en mia ĉambro. Hugo restis sur mia mano.


Mi demetis mian ĉemizon kaj etendis manon al la valizo, kiun donis al mi Hawk kiam mi forlasis Najrobon. Ĝi estis alia el tiuj nekutimaj donacoj de la knaboj en la fako de specialefektoj kaj redaktado en Vaŝingtono. Mi malfermis ĝin kaj glitis la sekretan panelon. Mi eltiris du platajn, rektangulajn metalajn skatolojn, unu la grandecon de malgranda fajrilo kaj la alia la grandecon de sufiĉe granda viskio-flakono.


La malgranda kesto havis plurajn butonojn sur ĝi kaj estis elektronika detonaciilo por eksplodaĵoj, enpakita en granda metala ujo. Ili ambaŭ estis ligitaj al malpeza elasta zono, kiu taŭgas ĉirkaŭ miaj kolo kaj talio. La du aparatoj pendis trans mia brusto kun apenaŭ ŝvelaĵo sub mia ĉemizo, en pozicio kiun nur sperta serĉanto povis trovi. Post surmeti ĉi tiun aparaton, mi remetis mian ĉemizon kaj ligis mian nigran kravaton. Kiam mi surmetis la jakon, estis neniu indiko, ke mi surhavas ion nekutima.


Dek minutojn poste mi staris sur la malluma trotuaro ekster la hotelo, atendante kontakton. Pasis dek horoj; dek ĝis kvin. Tiam paro da lumturoj turnis la angulon al la bulvardo kaj malrapide marŝis al mi. Se ili ankoraŭ mortigus min, mi estus facila celo. Sed granda nigra Mercedes haltis ĉe la trotuaro apud mi. Interne mi vidis tri kapojn, du antaŭe kaj unu malantaŭe. Tiu antaŭ, plej proksima al la trotuaro, eliris kaj mansignis al mi. Mi iris al la aŭto.


La viro, kiu eliris, estis maldika arabo kun longaj densaj haroj kaj tre malgaja esprimo sur sia vizaĝo. Li portis malhelan kostumon. “Sidiĝu,” li diris. Li montris al la malantaŭa seĝo.


Mi eniris la aŭton apud malhelharulo. La aŭtopordoj brue fermiĝis kaj la aŭto muĝis de la trotuaro. Dum ni promenis laŭ la bulvardo, la viro apud mi metis sur min okulbendon kaj firme ligis ĝin. Ŝajne ili kondukis min al sia ĉefsidejo.


"Abdullah diris, ke vi ne estas policisto," diris la viro apud mi. Li parolis la anglan kun itala akĉento. - Sed al mi vi aspektas kiel policisto.


"Beleco estas nur haŭtprofunda," mi diris.


Ili diris al mi nenion alian dum la veturo, kiu daŭris ĉirkaŭ dudek minutojn. Kvankam mi ne povis vidi, sed


, mi mense registris la maldekstrajn kaj dekstrajn turnojn, sonojn kaj odorojn laŭlonge de la itinero. Ekzemple, ni preterpasis la vendotablojn de du vendistoj kun bakitaj terpomoj. Kaj tuj antaŭ ol ni turniĝis sur la gruzan vojon, mi aŭdis bruadon de malgranda motorfabriko – aŭ io simila – trans la vojo. Kelkajn minutojn poste la aŭto haltis kaj oni kondukis min supren laŭ la ŝtuparo. Estis kvar ŝtupoj. Supre oni frapis kvarfoje kaj la pordo malfermiĝis. Oni puŝis min antaŭen. Kiam la pordo fermiĝis malantaŭ ni, mi sentis manojn malligi mian okulbendon kaj subite mi povis vidi denove.


Mi staris en la vestiblo de kio klare estis tre multekosta hejmo. Ĉi tiuj estis ĉiuj internaj kolonoj, orientaj kaheloj kaj potplantoj. Sur la plafono estis fresko prezentanta biblian araban vivon.


"Tre impona," mi diris. La tri viroj, kiuj akompanis min, staris apud mi kune kun la kvara viro, kiu certe enlasis nin. Mi pensis, ke ili ĉiuj estas subuloj.


"Vi devas esti freneza," diris al mi la kvara viro. Li aspektis hispana sed parolis la anglan kun brita akĉento. - Sed vi volis vidi Beauvais kaj vi vidos. Venu.'


Ili kondukis min al malgranda lifto. Dum ni eniris, mi provis memori la lastan fojon, kiam mi estis en privata konstruaĵo kun lifto. Ni supreniris al la tria etaĝo kaj eliris en helan koridoron. Tie, la viro, kiu parolis al mi malsupre, haltigis min kaj serĉis min. Li faris sufiĉe bonan laboron. Li trovis Hugo'n, sed neniujn eksplodaĵojn.


"Ni redonos ĝin al vi," li diris, akceptante la tranĉilon.


Mi kapjesis. Mi direktis sin al la pordo ĉe la fino de la koridoro, sed ili ne venis. La italo, kiu sidis apud mi en la aŭtomobilo, nun serĉis min. Li ankaŭ sopiris la eksplodaĵojn.


"Bone," diris la unua persono, kiu serĉis min. Ni venis al granda pordo ĉe la fino de la koridoro kaj li malfermis ĝin. Ni kune eniris la ĉambron.


Mi estis devigita strabi en la brilego de potenca lumo muntita ĉe kapnivelo proksimume du trionojn de la vojo trans la ĉambro. Malantaŭ la lumturoj estis longa tablo. Tri viroj sidis sur ĝi, iliaj torsoj kaj kapoj nur siluetoj malantaŭ la helaj lumoj.


“Sidiĝu,” diris la viro staranta sub mia kubuto. "Ne proksimiĝu al la tablo ol al seĝo." Li montris rektan seĝon en la centro de la ĉambro, antaŭ la tablo sed malproksime de ĝi. Kiam mi sidiĝis, mi vidis eĉ malpli da viroj ĉe la tablo. La lumoj brilis rekte en miajn okulojn. La pordo fermiĝis malantaŭ mi, kaj mi sentis, ke la plej multaj aŭ ĉiuj viroj, kiuj akompanis min en la ĉambron, estas ankoraŭ tie.


"Ĉu ĉio ĉi vere estas necesa?" - mi diris, strabante kontraŭ la lumo.


La viro en la centro de la tablo parolis. "Persono en via komerco ne devus fari tiun demandon, sinjoro Carter." Lia angla estis bona, sed li havis francan akĉenton. Verŝajne estis Pierre Beauvais. “Mi estas nur nomo por la polico. Ili ne scias, kiel mi aspektas kaj mi volas, ke ĝi estu tiel. Estas same kun miaj kamaradoj ĉi tie."


La varmego de la batalo ŝvitis mian supran lipon. Ĝi estis kiel sceno de 1984. Mi demandis. - "Ĉu vi vere estas Pierre Beauvais?"


— Ĝuste. Kaj vi estas usona agento kun problemo. Kial vi alportas ĉi tiun problemon al mi?


“Iu el la Nova Frateco mortigis nian viron, John Drummond,” mi diris malakre.


"John Drummond mortigis sian fraton," diris Beauvais. "Kiam li kontaktis nin pri sia ataŝeca kazo, ni pensis, ke li estas sincera, ke li nur volis interŝanĝi kazojn kaj ricevi sian propran kompenson. Do ni iris al li. Li mortigis unu el niaj viroj, Juan Maspero, kaj ni devis mortigi lin. Ĉio estas ekstreme simpla."


Mi demandis. - Kial Drummond mortigus vian viron?


Mi vidis lin levi la ŝultrojn. "Ĝi estas nekonata, mia amiko."


-Ĉu vi ordonis ke Drummond estu mortigita?


Mallonga paŭzo. “Unu el niaj Fratoj plenumis la taskon memstare. Sed mi ordonus ĝin, sinjoro Carter, laŭ la cirkonstancoj.


Mi denove kalkulis la kapojn ĉe la tablo. Nur du, krom Beauvais. Tongman diris, ke estas tri leŭtenantoj. Mi scivolas, kiu mankas kaj kial. Mi ankaŭ scivolis, ĉu unu el tiuj siluetaj kapoj apartenas al la viro, kiu lastatempe provis mortigi min, Selim el Bekri. Mia scivolemo baldaŭ kontentiĝis. La kapo moviĝis al Beauvais. La viro dekstre de li flustris ion tre ekscitite.


"Selim scivolas kial oni vidas vin kun agento de Interpol se vi ne laboras kun Interpol pri la enketo de la Nova Frateco?"


Kaj mi demandis min, ĉu estas Selim, kiu prenis la decidon mortigi Drummond, ĉar li sendube ordonis ekzekuton de mi kaj Fahey. Li certe havis motivon, kiel Tonman atentigis, se Maspero estis lia kuzo.


"Mi bezonis knabinon por kontakti vin," mi diris.


“Kaj por kia celo? — demandis la kapo maldekstre de Beauvais. Mi rimarkis sicilian akcenton; ĝi estis Mazzini. Do leŭtenanto Reynaldo mankas.


"John Drummond neniam ricevis sian tekon," mi diris. "Estis io tre grava por la sekureco de la usona registaro en ĉi tiu afero."


El Bekri mallonge ekridis.


Beauvais estis pli civilizita. "Nia lasta zorgo, sinjoro Carter, estas la bonfarto de la usona registaro."


"Kiel mi diris al via viro en Gizo, mi havas la monon por pagi por la redono de la valizo kaj ĝia enhavo," mi diris. 'Multe da mono.'


Beauvais paŭzis. Kiam li denove parolis, lia konduto estis singarda. - Kaj se ni havus ĉi tiun valizon, kiu aĵo el ĝia enhavo estus tiel grava por vi?


Mi restis nekomprenebla, sed surpriziĝis. Ĉu ĉi tiu demando signifas, ke ili ne trovis la mikrofilmon? "Se vi havas kazon, vi devus scii la respondon al ĝi," mi respondis.


"Se vi volas ludi, vi venis al la malĝusta loko," diris al mi Beauvais malvarme.


Mi ekpensis, ke li vere ne sciis, kion mi bezonas. Li povis, kompreneble, trakti sen trovi la filmon. Estis nur eble.


"Bone," mi diris. - Mi diros al vi, ĉar se vi havas valizon, vi tamen trovos ĝin. Ĉi tio estas mikrofilmo de ŝtelitaj dokumentoj. Ĝi estas kaŝita en la tenilo de la sekureca razilo.


Ree estis silento, pli longa ĉi-foje. Mi subite havis la senton, ke Beauvais ne komprenas, pri kio mi parolas. Aŭ li ludis la ludon ĉar li jam vendis la filmon al la rusoj. Aŭ al Chicoms.


"Ni ne havas komercon," finfine diris Beauvais. "Kiam la ŝaltilo okazis, ni tute ne sciis, ke ĝi faris ajnan diferencon, do la enfermaĵo estis forigita."


Mi forte glutis. Se tio estus vera, la planoj de Novigrom I estus perditaj por ni. Sed kiel mi povus esti certa?


— Kiel? Mi demandis. “Kiel la kazo estis fermita?


Beauvais turnis sin al Mazzini, kaj iliaj siluetoj tuŝis momenton malantaŭ la lumo. Tiam Beauvais turnis sin al mi. "Ni kredas, ke la afero estas ĉe la fundo de Nilo," li diris. "Bedaŭrinde, ni ne povis fari komercon."


Mi kolapsis sur seĝon. Ĉu Bove mensogis aŭ ne, tio estis malbona afero. “Jes,” mi diris. 'Ĉi tio estas tre malbona.'


Silento regis. Mi aŭdis malpaciencan miksadon de piedoj malantaŭ mi. Fine Bove diris: “Sinjoro Carter, mi esperis, ke ĉi tiu renkontiĝo iel alportos reciprokan profiton. Ĉar li ne estas tie, vi estas iom da problemo por mi."


El Bekri gruntis.


Mi divenis pri kio li pensas. "Mi ne estas danĝero por vi," mi diris. “Viaj homoj blindigis min por venigi min ĉi tien. Kaj viaj vizaĝoj estas kaŝitaj antaŭ mi."


- Tamen vi estas saĝa homo, sinjoro Carter. Vi certe lernis informojn, kiuj nur povas esti malutilaj al ni. Sincere, mi ne vidas kialon, kial mi lasu vin foriri de ĉi tie viva.


Tion mi timis. Ĉar interkonsento inter ni estas neebla, Beauvais klasifikis min kiel foruzebla. Mi etendis la manon al mia ĉemizo kaj eltiris malgrandan detonan aparaton. Du viroj malantaŭ mi antaŭeniris kun maŝinpafiloj, kaj la ombro de Mazzini leviĝis de la tablo.


"Eble ĉi tio povus esti la kialo," mi diris al Bovet.


Unu el la militistoj atakis min. Mi tenis la ilon for de mi, montrante al ili la butonojn. "Mi dirus al li, ke li retenu, se mi estus vi!" - mi diris laŭte.


Beauvais mansignis la viron for. Li klinis sin antaŭen al la tablo. - Kion vi havas tie, sinjoro Carter? Iu inteligenta usona aparato?


"Vi povas nomi ĝin tiel," mi diris. “Sed fakte ĝi estas simpla eksploda aparato. Tre potenca. Se mi premas ĉi tiun butonon, ni ĉiuj supreniros, kune kun la tuta konstruaĵo."


La tri homoj ĉe la tablo murmuris ion.


"Mi pensas, ke vi blufas," finfine diris Beauvais. "Vi mortos unue."


"Ĉu ne tion vi pensas pri mi?" Ne, ĝi ne estas blufo, Beauvais. Mi montros al vi la eksplodaĵojn, se vi volas.


Tiam mallonga hezito: “Tio ne estas necesa, sinjoro Carter. Mi kredas, ke vi estas ĝuste tia homo, kiu pro erara idealismo transformos vin en homan bombon. Formetu viajn armilojn, sinjoroj.


La viroj malantaŭ mi kaŝis siajn armilojn. Mazzini denove sidiĝis ĉe la tablo tre malrapide. Mi ankaŭ malrapide leviĝis de la seĝo, etendante etan kontrolunuon antaŭen, por ke ĉiuj povu ĝin vidi.


"Mi iros en la aŭton kun unu viro," mi diris al Bovet. Unu estas ĉi tie.' Mi montris la viron, kiu kondukis min supren. “Vi povas fermi la aŭtajn fenestrojn anticipe. Mi sidos fronte al la malantaŭo de la aŭto ĝis ni eliros sur la bulvardon."


Beauvais ekstaris de la tablo. Lia voĉo sonis streĉite.


Forigu lin de ĉi tie.'


Post kiam la ŝoforo de granda Mercedes demetis min en la hotelo, mi iris ĝis la balustrado laŭ Nilo. Jen mi kvietigis la eksplodilon kaj ĵetis la tutan aparaton en la riveron. Mi ne plu bezonos ĉi tion. Mi jam resendis Hugon al ĝia ingo. Mi insistis redoni la stileton, kiam mi forlasis la sidejon de la Nova Frateco.


La hotelo estis trankvila en ĉi tiu horo de la nokto. Mi prenis mian ŝlosilon de la antaŭtablo kaj prenis la lifton supren al mia ĉambro, sentante min malplena kaj seniluziigita. Kiam mi malŝlosis la pordon, surprizo atendis min.


La bato trafis min sur la dorso de mia kapo antaŭ ol mi povis ŝalti la lumon. Mi falis sur kvar piedoj kaj estis piedbatita en la maldekstra flanko, terenbati min. Mi kuŝis tie kaj ĝemis — kaj pensis, ke la bato estis frapita de la dua viro. Du kontraŭ unu.


Kiam la kruro denove venis al mi, mi kaptis ĝin kaj turnis ĝin. Lia mastro kriegis kaj peze falis sur la plankon surdorse. Mi vidis lian vizaĝon en la lumo de la malfermita pordo. Li estis arabo. Mi supozis, ke ankaŭ la alia viro faris. Nun li kaptis min de malantaŭe, kovris mian vizaĝon kaj tiris min al la planko. Mi lasis lin — poste mi renversiĝis, levis miajn krurojn super mia kapo kaj kliniĝis malantaŭen. Mi aŭdis obtuzan krion kaj mia atakanto lasis min foriri. Mi eksaltis, lasante Hugon fali en mian manon. Nun mi estis preta por ĝi.


- Bone, Carter. Jen la fino.


La voĉo venis de la lumŝaltilo. Mi turniĝis ĝuste kiam la lumo ekbrulis, malkaŝante trian personon. Li ne estis arabo. Li estis alta, muskolforta, kun kvadrata vizaĝo kaj blonda hararo. Li staris iomete ridetante, tenante maŝinpafilon Mauser 7.65 Parabellum en sia brusto.


"Malbenita min," mi diris. Jurij Lialin. Unue Kam Fong ĉe la vespermanĝo, kaj nun vi estas en mia ĉambro. Estas bonege kunigi la malnovan bandon,” mi aldonis sarkasme.


La rideto de Lyalin iom plilarĝiĝis. Li estis impona kontraŭulo, unu el la plej bonaj en la KGB. Pasiginte mallongan tempon en la ĉefstabejo de KGB sur la placo Dzerĵinskij en Moskvo kaj ricevinte multe da atento kiel parenco de generalo Seraphim Lyalin, estro de la kod-rompa fako de KGB, Jurij volontis por la filio de Malseka Dela, moknomita de la "Malseka Dela". Rusoj. Malseka signifis sanga, kaj Lyalin neniam estis ĝenita per la vido de sango. Mi malkovris ĉi tion en Honkongo en alia tasko.


"Mi preskaŭ ŝatus vin, Noĉjo," li diris nun arogante, "se vi estus ruso." Li signis al unu el la araboj, ke li fermu la pordon.


"Se vi estus usonano," mi diris, "mi ne certas, ke mia opinio pri vi multe ŝanĝiĝus."


La rideto paliĝis, sed alie lia vizaĝo montris nenian emocion. Li estis mojosa kaj li estis bona. "Viaj homoj ne devintus ŝteli la planojn de Novigrom," li diris trankvile. “Ĉio ĉi estis malŝparita energio kaj vivo por vi. Ni baldaŭ restarigos la filmon kaj ĉio estos vana."


"Vi perdos," mi diris.


Alvenis unu el la araboj, fortika, terpomvizaĝa karaktero, prenis de mi la stileton kaj ĵetis ĝin en la angulon.


"Ŝajne, vi trovis la filmon en la posedo de la submondo," Lyalin daŭrigis. -Ĉu vi aĉetis ĝin de ili?


Mi hezitis. Se Lyalin devis demandi, tiam, ŝajne, li ne estis kontaktita pri aĉeto de la filmo. "Ili ne havis ĝin," mi diris. "Almenaŭ ili diris ne."


Liaj malvarmaj grizaj okuloj mallarĝiĝis. "Mi ne kredas, ke mi kredas vin," li diris.


Mi ĉirkaŭrigardis la ĉambron. Ili jam renversis ĉi tiun lokon. “Estas vere,” mi diris.


"Ni vidos," Lialin montris al la du araboj. "Serĉu lin."


Restis nenio farenda ol servi al li. La fortika arabo kaptis min malde malantaŭe. Pli svelta arabo, akcipitna junulo, rapide serĉis min. Li malplenigis miajn poŝojn, poste devigis min demeti mian ĉemizon kaj ŝuojn. La ŝuoj estis zorge ekzamenitaj.


"Ŝajnas, ke li ne havas filmon," la svelta arabo diris al Lyalin.


La ruso ridis. - Mi pensas, ke vi kaŝis la filmon ie, Carter. Kie?'


"Mi diris al vi, mi ne havas," mi diris.


La pafilo neniam forlasis mian bruston dum la okuloj de Lyalin studis la miajn. Mi scivolis, kiel li sciis, ke mi estas en Kairo. Kaj kiel li eksciis, ke mi venis al la Nova Frateco?


"Ligu lin al ĉi tiu seĝo," Lyalin diris al siaj dungitaj laboristoj. Li montris al rektadorsa seĝo en la angulo de la ĉambro.


"Ĉi tio estas amuza," mi diris.


Sed ili alportis seĝon kaj firme ligis min al ĝi, miaj manoj malantaŭ mia dorso. Lialin metis grandan maŝinpafilon en sian pistolujon kaj venis al mi. Li prenis alian seĝon kaj interkrurigis ĝin, metante ĝin antaŭ mi.


Li demandis. — Ĉu vi certas, ke vi


ĉu vi volas ion diri al ni?


Lialin ne blufadis. Li estis igi min paroli. Sed mi ne povis, ĉar mi havis nenion por diri al li. Nun ni venas al la malbenita malseka aĵo-parto.


"Iru al la infero," mi diris.


Lia vizaĝo malmoliĝis. Li montris al la araboj. La junulo kaptis min je la ŝultroj, ŝajne por malhelpi la seĝon fali. La huskio venis kaj staris tre proksime al mi. Li eltiris longan kaŭĉukan hoson el sia jako. Nun, ĉe la signalo de Lyalin, li malsuprenigis ĝin sur mian kapon kaj vizaĝon.


La efiko turnis mian kapon dekstren. La haŭto sur mia vango ŝiris kaj sango komencis flui.


Brulanta doloro trapikis mian kolon.


La hoso denove falis sur la alian flankon de mia kapo. Ĉi-foje la ŝoko estis pli forta kaj mi sentis min momente perdi la konscion. Sed Lialin ne volis ĉi tion. La arabo vangofrapis min kaj mi rekonsciiĝis.


"Ne estu stulta, Carter," diris Lyalin. "Ĉiu persono havas rompopunkton. Kiel profesiulo, vi scias ĉi tiun simplan veron. Kial do pruvi al ni kiom vi povas elteni? Kio estas la logiko en ĉi tio?


Mi rigardis lin. Same kiel Kam Fong preskaŭ mortigis min en Kongo, tiel mi pafis Lyalin en Honkongo. Mi volis meti 9mm kuglon en lian koron.


La hoso denove trafis mian kolon kaj kapon. Mi vidis brilajn lumojn en mia kapo kaj aŭdis laŭtan krion. La kriego venis de mi. Tiam venis nigreco.


Malvarma akvo trafis min en la vizaĝon. La malvarmo penetris min kaj revivis min. Mi malfermis la okulojn kaj vidis tri Lialin starantajn antaŭ mi. Tri manoj levis mian kapon.


"Aŭskultu, por inteligenta homo, vi agas ege stulte." La voĉo eĥis en mia kapo.


La peza arabo iris al li, por ke mi povu vidi lin. Ĉio estis triobla. Li tenis ion en la mano kaj mi provis koncentriĝi sur la triobla bildo. Ĝi aspektis kiel tenilo.


"Lasu min daŭrigi," li diris mallaŭte al Lialin. “Li petos sciigi nin kiam mi finos. Ĉi tio estas mirinda ilo. Ĝi povas tiri dentojn, ŝiri karnon, rompi kaj disbati ostojn. Mi montros al vi lian nazon."


Li metis la pinĉilojn al mia vizaĝo. Ie mi trovis la forton nomi lin per malbela nomo. Mi koncentriĝis - provis koncentriĝi - pri Lyalina.


"Vi estas malsaĝulo, Lyalin," mi diris raŭke. — Mi diras la veron. Ili ne donis al mi ĉi tiun malbenitan filmon."


La arabo kaptis miajn harojn per tenilo. "Due pripensinte, eble ni unue rompu kelkajn dentojn?" Li konsilis. Lia vizaĝo diris al mi, ke li ĝuos kripligon.


"Nur minuto," diris Jurij Lialin.


La arabo rigardis lin.


- Eble sinjoro Carter ja diras la veron.


— Li mensogas! "Mi vidas tion en liaj okuloj," kontraŭis la fortika arabo.


'Eble. Sed nuntempe mi supozas alie,” diris Lyalin. Li svingis siajn du amikojn for. Ili retiriĝis al pozicio proksime de la lito.


Lialin klinis min al mi. "KGB daŭre estas civilizita organizo. Ni ne volas vundi iun ajn senbezone. Eĉ niaj malamikoj."


Nun li estis duobla, sed eĉ tiel mi povis vidi la malvarman kalkulon sur lia vizaĝo. Mi sciis, kion li decidis. Li konjektis, ke mi ne havas la filmon, sed esperis, ke mi iel kondukos lin al ĝi. Kaj ĉiam estis ŝanco ke mi havis la filmon, sed ĝi estis kaŝita ie.


"Kiu diris, ke la KGB ne estas civilizita?" - mi diris tra ŝvelintaj lipoj.


Li ridetis sian devigitan rideton. "Malligi lin," li ordonis.


La granda arabo ne moviĝis. La alia kontraŭvole venis kaj malligis min. Lialin ekstaris.


"Ĉar mi ŝparis vian vivon," li diris, "vi devas forlasi ĉi tiun danĝeran ludon, kiun AX desegnis por vi, kaj forlasi la planojn de Novigrom."


Mi nur rigardis lin. Imagu tian idiotan deklaron de alia profesiulo! Li sciis, ke mi ne rifuzos la taskon, kaj mi sciis, ke li scias ĝin.


“Adiaŭ, Nick. Eble niaj vojoj denove kruciĝos, ĉu ne? Se jes, memoru, ke vi ŝuldas al mi.


Alia idiota rimarko. Mi atendis pli de Lyalin. "Ho, mi ne forgesos ĉi tion dum longa tempo," mi diris honeste.


Mi kredis vidi mienon de rido sur lia vizaĝo, kiam li turnis sin kaj eliris el la ĉambro, liaj du murdistaj amikoj ĉe liaj kalkanoj.


Ĉapitro ses.


Ni veturis malrapide laŭ malhela strato en luita Fiat 850 Spider, kun Faya ĉe la stirado. Ni provis eltrovi kie estas la ĉefsidejo de la Nova Frateco. Mi tute ne estis certa, ke Beauvais estas mia egalulo. Do mi decidis reveni al ĉefsidejo – se mi povus trovi ĝin – kaj provi enfiltri ĉi tiun lokon.


Tiun nokton mi rimarkis parte malfermitan pordon en la tria etaĝo survoje al la kongresejo kaj estis certa, ke ĝi estas la privata oficejo de Beauvais. Ĉi tio estus bona loko por serĉi la filmon se Nova Frateco havus tian.


"Mi ne komprenas," mi diris. “Laŭ la sonoj, kiujn mi aŭdis, mi estis certa, ke ĉi tie estas ia fabriko. Eble ni finfine estas sur la malĝusta strato."


“Neniu povis memori ĉiujn tiujn turnojn kaj turnojn, Nick. Ne kulpigu vin, Fayeh diris.


- Sed ni preterpasis ĉarojn kun komercistoj, tio konfirmas. Mi ne komprenas. Mi scias, ke mi aŭdis iun ekipaĵon frapi."


"Ĝi eble estis komerco kiu estis malfermita nur nokte," ŝi diris. "Ni ankoraŭ povas..."


"Atendu," mi diris. — Rigardu. Tiu lumigita konstruaĵo tie.


"Ĝi estas eta gazeto."


Kiam ni alproksimiĝis, mi aŭdis la klakadon de maŝinaro, same kiel tiun nokton. 'Tio estas ĉio!' Mi diris. — Presmaŝinoj. Ili devus kuri ilin nur nokte."


"Do ni estas tre proksimaj," diris Fayeh.


Mi rigardis trans la straton. Jes, flanke de la strato proksimiĝis vico da multekostaj bienoj. La tria estas gruzo.


Ĉi tiu,” mi diris. Trie. Venu ĉi tien.


Ŝi tiris la Fiat al la flanko de la vojo kaj ni rigardis laŭ la malluma vojo kondukanta al masiva domo malantaŭ altaj arbustoj. "Mi certas, ke tio estas," mi diris.


Ŝi etendis la manon kaj tuŝis unu el la du malgrandaj glubendoj, kiujn mi ankoraŭ portis sur mia vizaĝo de la Lyalin-epizodo du noktojn pli frue. -Vi ankoraŭ resaniĝas de via lasta renkonto kun homoj, kiuj agis malĝentile, Noĉjo. Ĉu vi certas, ke vi estas preta por ĉi tio?


Mi rikanis al ŝi. "Mi ofte vundis min pli malbone ol ĉi tiu razado," mi diris. “Rigardu, malstreĉu. Ĉio estos bone. Vi nur daŭre vojaĝas dum unu horo. Se mi ĝis tiam ne foriris, vi povas alvoki la tutan egiptan armeon, se vi volas.


"Bone," ŝi diris, sed dubeme.


Mi forlasis ŝin kaj rapide transiris la straton en la ombron. Kiam mi rigardis malantaŭen, Faye jam foriris de la trotuaro kaj iris laŭ la bulvardo en la Fiat. Mi turnis min kaj iris laŭ la enveturejo al la domo.


Mi ne renkontis reziston. Estis elektra okulo sur la vojo proksime de la domo, kiun mi rimarkis ĝustatempe. Mi rampis sub ĝi kaj trovis min ĉe la domo. Ĝi estis impona ejo kun maŭraj arkes laŭ la fasado sur du el la tri niveloj. La lumoj estis ŝaltitaj sur la unua etaĝo, sed ne sur la sekvaj du.


Mi rapide moviĝis al la malantaŭo de la ĉambro, atendante ke pli elektronikaj alarmoj aperos. Mi trovis alian en la malantaŭa angulo de la domo. Ĝi estis ŝtopdrato kiu devus esti ekigi alarmsonorilojn. Mi evitis tion kaj transiris al la krado, kiu okupis la tutan altecon de la konstruaĵo. Sur ĝi kreskis vinberbranĉo, sed ne dika. Mi kaptis la stangojn kaj trovis, ke ili subtenas mian pezon. Mi grimpis kaj post kelkaj minutoj mi estis sur la tegmento.


De tie estis facile. Mi glitis tra la tegmentfenestro en la triaetaĝan koridoron, kiun mi trairis antaŭ du noktoj. Estis mallume kaj neniu estis tie. Mi aŭskultis kaj aŭdis iun moviĝi malsupren. Ĝi aspektis kiel unu homo. Se la resto de la familio forirus, tio estus trarompo por mi.


Mi trankvile marŝis al la pordo, kiun mi rimarkis parte malfermita kiam mi estis tie pli frue. Kiam mi provis ĝin, ĝi montriĝis blokita. Mi eltiris el mia poŝo ŝlosilŝlosilon kun duondekduo da ĉefŝlosiloj, enigis unu en la seruron kaj sentis, ke ĝi funkcias. Mi malfermis la pordon kaj eniris la malluman ĉambron, fermante la pordon malantaŭ mi.


Mi pensas, ke mi trafis ĝin. Estis longa tablo antaŭ la peze drapitaj fenestroj. Mi iris al la tablo kaj prenis kelkajn paperojn subskribitajn de Beauvais. Sur alia folio estis la subskribo "Henri Perrott", sed la manskribo restis la sama. Tio estas ĉio. Ĉi tie en Kairo, Beauvais pozis kiel legitima komercisto. Ĉi tiu informo povas interesi Interpol.


Mi provis malfermi la skribotablon, sed ankaŭ la skribotablo estis ŝlosita. Mi ne havis ŝlosilon por malfermi ĝin, do mi devis lukti por elekti la seruron per letermalfermilo. Mi trarigardis la tutan tablon, sed ne trovis la mikrofilmon.


Mi pensis, ke devas esti monŝranko aŭ en ĉi tiu oficejo aŭ en alia ĉambro de la domo. Mi marŝis sur la muroj. Mi rigardis malantaŭ kelkajn oleajn pentraĵojn, kiuj ŝajnis esti originalaj, sed trovis nenion krom kaŝita mikrofono. Beauvais mem ludis la spionon.


Fine mi trovis monŝrankon - en la planko. Vi tiras malantaŭen angulon de la tapiŝo, levas la metalan platon sur ĝiaj ĉarniroj, kaj jen ĝi estas, enigita en la dikan betonan plankon. Ĝi estis genie elektita loko, kaj mi eble neniam trovus ĝin, se mi ne rimarkus la eluzitan angulon de la tapiŝo.


Estis malfacile diri ĉu la monŝranko estis ekipita per alarmo. Sed mi devis preni ŝancon, do mi komencis turni la kombinan ciferdiskon, palpante subtilajn hokojn en la movado de la mekanismo. Post kelkaj minutoj, mi ellaboris la kombinaĵon kaj zorge malfermis la sekuran pordon. Mi aŭskultis la alarmon. Nenio.


La enhavo de la monŝranko estus bonaĵo por policano. Estis kompleta listo de membroj de la Nova Frateco, paro da pakaĵoj da nediluita heroino, listo de telefonnumeroj de vendistoj kaj komercistoj kaj multaj aliaj aferoj, sed neniu mikrofilmo. Ŝajnis, ke Beauvais diras la veron.


Mi kaŭris super la monŝranko, scivolante kien mi iros poste. Mi ne plu iris ien. La sola konsolo estis, ke ankaŭ la rusoj ankoraŭ ne trovis la filmon. Sed estis Kam Fong. Li povas ridi pri ni ĉiuj.


La plej logika konkludo, kompreneble, estis ke la Nova Frateco, ne sciante kion Drummond portas, ĵus forĵetis sian valizon en Nilon. Kio povus esti feliĉa fino por Jurij Lyalin, sed iuj homoj en Vaŝingtono estus elŝirante iliajn harojn.


Mi reŝtopis la enhavon en la monŝrankon kaj komencis fermi ĝin, kiam mi vidis etan draton, kiun mi maltrafis, ĝi estis fiksita al la fundo de la interno de la sekura pordo. Estis alarmo! Aŭ trankvila bipo, kiun mi ne povis aŭdi ĉi tie, aŭ eble ia fulmanta lumo. Mi brue fermis la sekuran pordon kaj turnis la ciferplaton, fermante la eksteran platpordon kaj anstataŭigante la angulon de la tapiŝo kiam la pordo de la ĉambro malfermiĝis. Granda viro staris en la pordo kun dika revolvero en la mano kaj sango en la okulo.


Li ekvidis min en la lumo de la koridoro, celis kaj pafis. La pafo bruis laŭte en la ĉambro. Mi premis min al la planko, kaj la kuglo maltrafis, fendante arbon ie malantaŭ mi.


La bandito malbenis subspire kaj etendis manon al la ŝaltilo. La ĉambro subite pleniĝis de lumo, kaj mi trovis min ĝuste en ĝia lumo. La grandulo rigardis min kolere kaj denove celis.


Kiam lia fingro premis la ellasilon, mi ruliĝis al la tablo. La kuglo disfendis la plankon inter miaj kruroj. Alia pafo eksonis kaj mi sentis pikon en mia maldekstra brako. Li intencis tranĉi min en pecojn, se mi ne povus trovi kovrilon.


Mi rapidis al la tablo, kiam sonis la kvara pafo. La tablo krakis ĝuste super mia kapo kiam mi alproksimiĝis al ĝi.


"Sacré bleu!" La grandulo malbenis pro siaj eraroj.


Dum mi falis sur la plankon malantaŭ mia provizora kovrilo, mi kaptis la Luger sub mia jako. Mi tiam etendis la manon kaj rapide pafis trans la tablon. La pafo ŝiris la manikon de la jako de la bandito kaj trafis la muron malantaŭ li.


Li denove ĵuris kaj rapide estingis la lumon. Mi vidis la silueton de mano kapti la pordon, sklami ĝin, kaj la ĉambro denove mallumiĝis.


Mi aŭskultis, ke la grandulo fordonas sian lokon, sed nenion - mi eĉ ne aŭdis lian spiradon. Se tie malsupre estus iu alia, li baldaŭ estus ĉi tie. Sed ne estis sono de la alia flanko, kaj la viro ne vokis helpon. Ŝajne li estis sola.


Ie proksime de mia kapo la horloĝo sur la tablo tiktakadis. Ĝi estis la sola sono en la ĉambro. Hundo bojis ekstere dum iom da tempo kaj poste denove silentiĝis. La tikta horloĝo rememorigis al mi, ke la unuhora tempolimo, kiun mi donis al Faye, rapide elĉerpiĝas.


La bandito sciis kie mi estas, sed mi tute ne sciis, kie li estas en la ĉambro. Mi ne povis resti senmove, alie estus truo en mia kapo. Mi rimarkis paperpezilon sur la rando de la tablo. Mi silente etendis la manon kaj kaptis ĝin, pesis ĝin dum momento, kaj poste ĵetis ĝin en la angulon de la tapiŝo, malantaŭ kiu estis kaŝita la monŝranko. Dum la paperpezilo alteriĝis, malklara metala sonorado aŭdiĝis el la telero sub la tapiŝo.


En la ĉambro aŭdiĝis muĝo — la bandito pafis ĉe la sono, kiel mi esperis. Mi rapide moviĝis en la kontraŭa direkto, kaŭrante malantaŭ mola seĝo ne malproksime de la tablo. Sed mia piedo skrapis la plankon, kaj la pafisto aŭdis ĝin.


Alia pafo. La kuglo trafis la seĝon je la nivelo de mia vizaĝo.


Mia ruzo ne funkciis tiel bone kiel mi esperis, sed almenaŭ nun mi sciis kie estas mia kontraŭulo. Li pafis de alia tablo en la kontraŭa angulo de la ĉambro. Mi kredis vidi ian malklaran movon kaj reveninta fajron. Mi aŭdis obtuzan grumon el alia angulo. Aŭ mi vundis lin aŭ li volis, ke mi tiel pensu.


Mi zorge turnis la angulon de la tablo por rigardi — kaj la kuglo trafis la remburaĵon apud mia kapo. Tiam mi aŭdis konatan klakon. Ŝajne, li elĉerpigis municion, sed mi ne rapidigis lin. Ĉi tio ankaŭ povus esti ruzo. Ĉi tio okazis al mi antaŭe. Mi atendis kaj aŭskultis. Se li mankos municioj, li devos reŝargi, kaj mi aŭdos ĝin.


Mi atendis kaj aŭskultis. Fine mi aŭdis ĝin, sed de alia loko: la nedubebla sono de rondoj glitantaj tra revuo. Mi strabis al la sono kaj distingis ombron ĉe la fino de la mallonga sofo. Mi zorge celis kaj pafis.


Estis alia grunto, laŭta kaj certe dolora. Sonis kvazaŭ ĝi povus trafi la plankon. Mi genuiĝis sur unu genuo kaj aŭskultis. Tiam mi aŭdis gratadon kaj vidis malklaran movon. Li rampis al la pordo, ŝajne grave vundita.


Mi diris. - 'Atendu!' "Movu denove kaj mi mortigos vin!"


La ombro haltis, "a ne fait rien," li spiris. "Ne gravas".


Mi singarde alproksimiĝis al li. De proksime, mi vidis, ke li estis vundita en la flanko kaj brusto.


'Kiu vi estas?' - li demandis, ŝanĝante al la angla.


— Ĉu gravas?


Li anhelis. "Ili mortigos min pro tio, ke tio permesos okazi, se via lasta pafo ne okazos."


Mi rigardis la vundon. “Vi estos bone. Mi dubas, ke Beauvais mortigos vin se vi rakontos ĉion.” Mi celis la Luger al lia kapo. "Sed mi mortigos vin se vi ne respondos kelkajn demandojn."


Li rigardis la Luger, poste mian vizaĝon. Li kredis min. — Kiaj demandoj?


- Ĉu vi scias ion pri la kazo Drummond?


'Malmultaj.'


- Ĉu iu iris kun Maspero al rendevuo kun Drummond?


Li ĝemis pro doloro. — Jes. Maspero volis iri sola, sed li rakontis pri tio al Reynaldo, kaj Reynaldo sekvis lin, timante, ke Maspero faros tion malbone. Li trovis Maspero morta ekster la hotelo. Estas kredite ke Drummond pafis lin kaj Reynaldo venĝis Maspero. Li elprenis ambaŭ sakojn kaj raportis ĉion al Bova.”


"La organizo ne sciis ĉu la kazoj estis hazarde ŝanĝitaj ĝis Reynaldo raportis ĝin post kiam Drummond kaj Maspero estis mortigitaj?"


— Estas prave. Reynaldo diras ke Maspero ne volis konfesi sian eraron al Beauvais. Anstataŭe, li fidis Reynaldon.


"Mi scivolas kial li diris al Reynaldo kaj ne al sia kuzo el-Bekri?" Mi diris pli al mi ol al la viro sur la planko.


"Mi ne povas diri tion al vi."


“Lasu min klarigi ĉi tion. La nura rakonto kiun la Frateco havis pri tio estis tiu, kiun Reynaldo rakontis al Bovet?


Li rigardis en miajn okulojn. Estas prave.'


Mi kunmetis teorion. "Kie estas Reynaldo nun?" Mi memoris, ke li videble forestis tiun vesperon, kiam mi parolis kun Beauvais.


La viro iomete balancis la kapon kaj ekmovis pro doloro. "Mi ne scias," li diris. “Beauvais ofte sendas lin ekster la urbon por komerco. Sincere, ne estas amo inter ili. Reynaldo falis en malfavoron kun Beauvais, kaj Beauvais ne ŝajnas voli Reynaldo ie proksime de li."


Li rigardis min kaj rapide aldonis: "Ĉi tio kompreneble estas nur mia observado."


Mi metis Wilhelminan en pistolujon sub mian jakon kaj ekstaris.


"Vi estas la usonano, kiu venis ĉi tien hieraŭ nokte," subite diris la Frateco.


— Jes. Kaj vi povas diri al Bova, ke nun mi kredas al li. Li evidente ne havas mikrofilmon. Sed mi pensas, ke mi scias, kiu scias."


"Mi ne komprenas," li diris.


Mi ridis. — Bone. Ĝis revido.'


* * *


Faye donis al mi glason duonplenan da brando, verŝis al si glason kaj sidiĝis apud mi sur la sofo en sia loĝejo. Ŝi ĵus venis el noktoklubo, kaj ŝiaj belaj malhelaj okuloj ankoraŭ portis ekzotikan ŝminkon.


"Nun diru al mi vian teorion," ŝi diris.


Mi trinkis brandon. "Ĝi ne estas malfacila. Reynaldo estas la fiulo en ĉi tiu teatraĵo, ne Beauvais. Ni scias nur kion Reynaldo rakontas al Bova. Do ni iom ŝanĝu la faktojn. Ni diru, kiam Maspero rimarkis, ke la kazoj ŝanĝiĝis, li intencis rakonti al Beauvais, sed Reynaldo renkontis lin dum li studis la kazon, kaj tiel Maspero estis devigita rakonti al li kio okazis. Reynaldo - aŭ eble ambaŭ - trovis la mikrofilmon.


Ne favora al Beauvais, Reynaldo decidas ke li ne rakontos al la Nova Frateco pri tiu valora eltrovaĵo, sed profitos el ĝi mem. Se li farus ĉion bone, Beauvais neniam scius, ke Reynaldo retenas lin. Tiel kiam Drummond estingas siajn tentaklojn, Reynaldo kaj Maspero decidas kontakti lin por ricevi la heroinon reen. Reynaldo persvadas Masperon por atendi ĝis ili resendas la aĵojn antaŭ rakontado de Beauvais. Kune ili iras al Drummond, mortigas lin kaj prenas la heroinon. Reynaldo tiam mortigas Masperon kaj metas la kulpigon sur Drummond. Reynaldo donas ambaŭ kazojn al Beauvais, sed la kazo de Drummond jam ne enhavas la mikrofilmon."


"Tio estas interesa ideo," diris Faye. - Sed la evidenta demando estiĝas, Noĉjo. Se Reynaldo volas personan profiton el la vendo de la filmo, kial li ne farus?


Ĉu li iris al la rusoj? Evidente li ne estis kontaktita."


"Eble li iris unue al la ĉinoj," mi diris. “Kaj eble jam nun ili turnis sin al la rusoj. Unu afero estas certa: Reynaldo ne disponeblas nun.


"Do profitu la situacion kaj malstreĉu," sugestis Fayeh. “Pensu pri la enigmo, eble ĝi solvos sin. Intertempe... — ŝi premis sin al mia orelo kaj kisis min, tuŝante mian kolon per siaj lipoj.


Se ŝia celo estis distri min, ŝi sukcesis. Mi rigardis ŝin kaj ridetis. Ŝi estis speciale sekseca hodiaŭ. Ŝia longa malhela hararo estis kaptita en franca buklo malantaŭ ŝia kapo kaj ŝi portis planklongan kaftanon kun femurlonga fendo kiu montris ŝiajn perfektajn krurojn.


"Ĉu vi certas, ke vi estas policisto?" - mi diris, tuŝante ŝiajn lipojn per la miaj.


"Estas nur amuza," ŝi diris. "Dancado kaj amorado estas miaj ĉefaj interesoj."


"Saĝa aliro al la vivo," mi diris. Mi denove kisis ŝin kaj ĉi-foje mi tenis la kison.


Ŝi etendis la manon kaj metis sian manon sur mian femuron. - Ĉu vi volas amori kun mi, Noĉjo? — ŝi incitetis.


"Ĉi tiu penso ankaŭ venis al mia menso," mi diris.


La kaftano estis fiksita per zipo en la fronto. Mi atingis ĝin kaj malrapide tiris ĝin malsupren. La kaftano defalis. Fayeh estis nuda krom siaj mallongaj puntaj kalsono. Mi zorge kuŝigis ŝin sur la malantaŭon de la sofo.


Mi genuiĝis apud ŝi sur la planko kaj deprenis ŝiajn puntajn kalsonojn. Ŝi ŝajnis preskaŭ ĉesi spiri. Mi kisis ŝian ventron, tiu ventro, kiu tiel signife moviĝis en la danco, malsupreniris al ŝiaj koksoj. Mi sentis tremon en ŝi.


Ŝi pasigis la manojn sur mian nudan bruston dum mi demetis mian pantalonon. En alia momento mi trovis min sur la kanapo kun ŝi.


Ni kuŝas unu apud la alia, niaj korpoj varme tuŝante. Ŝiaj molaj formoj premis min, milde kaj insiste. Ni kisis, miaj manoj esploris ŝian korpon, kaj niaj lipoj amindumis. Kaj tiam mi singarde alproksimiĝis al ŝi...


Sepa ĉapitro.


Kiam la Maldika Viro vidis min eniri sian malluman ĉambron kun Fayeh, mieno de timo aperis sur lia vizaĝo. Li ne forgesis nin.


"Mi diris al vi tion, kion mi scias," li diris acide.


"Sinjoro Carter volas demandi al vi kelkajn aliajn demandojn," Fay klarigis. - Ĉu vi respondos al ili?


"Ĉu li uzos la samajn taktikojn kiel antaŭe?" - li diris per sia malbela buŝo.


Faye rigardis min kaj mi levis la ŝultrojn. Mi ne eniris en detalojn pri mia lasta vizito ĉi tie. “Rigardu,” mi diris al Thin. “Savu nin de maljusta indigno. Ĉu vi kunlaboros aŭ ne? Jes aŭ ne.'


"Kion vi volas ĉi-foje?" - li diris sarkasme. - Aŭtografitaj fotoj de Beauvais?


Mi proksimiĝis al li, kaj li maltrankvile ektremis. - Kion vi scias pri Reynaldo? Mi demandis.


Liaj okuloj evitis la miajn. "Mi diris al vi - li estas la ĉefa viro en la Nova Frateco."


'Mi scias. Sed ĉu ne estas problemoj inter li kaj Beauvais?


Li rigardis min surprizite kaj kapjesis. - Jes, ili parolas pri disiĝo inter ili.


"Kio estas la kialo de ĉi tio?"


“Oni diras, ke Reynaldo plurfoje superis sian aŭtoritaton. Li estas ambicia viro."


Mi demandis. - "Kie estas nun Reynaldo?"


Toniko rigardis min. 'Kiel mi devas scii ĉi tion?'


Ne estas vorto, ke li apartigis de la organizo?


La maldika viro rikanis malbelan duonrideton. “Vi ne forlasas la organizon. Krom la fundo de Nilo.


Mi pensis pri tio. Eble eĉ Beauvais ne sciis, kie estas Reynaldo. Ĉi tio povus signifi, ke li estis okupata fari interkonsentojn - kun iu ajn, kiu interesiĝis pri mikrofilmo.


Mi rigardis Maldikan. "Ĉu vi pensas, ke vi povas ekscii, kiel mi povas kontakti Reynaldo?"


"Sinjoro Carter atendas pagi vin," rapide enmetis Fahe. - Ĉu ne pravas, Noĉjo?


Mi ektiris. “Jes, mi atendas pagi. Nu?


Maldika aspektis singarda. “Mi povus helpi. Mi ne povas promesi. Mi vidos, kion mi povas fari.'


"Bone," diris Fayeh.


"Sed ne revenu ĉi tien denove," li diris kolere. "Vi mortigos min".


"Mi renkontos vin kie ajn vi diros," mi diris.


Li pensis momenton. “Kaira Turo, morgaŭ tagmeze. Observejo.


Mi imagis la Maldikan Homon en la Kaira Turo inter gapantaj turistoj. — Bone. Sed ĉi-foje," mi diris kun averto en mia voĉo, "vi pli bone memoru por kiu vi laboras."


Li rigardis min per akvaj okuloj. 'Certe.'


La maldika viro tute ne sciis kiel Reynaldo aspektis, do mi revenis al Hakim Sadek poste tiun tagon. Survoje, mi haltis ĉe sakstrato por kontroli. Ĝi estis malpura trotuara restoracio en strateto en la centro de Kairo.


Mi sidis ĉe la tria tablo en la unua vico kaj mendis turkan kafon. Kiam la kelnero foriris, mi atingis sub la tablon kaj trovis leteron de iu sennoma kuriero. Mi metis ĝin en mian poŝon antaŭ ol la kelnero revenis. La kafo gustis kiel Nila koto. Mi prenis unu gluton, ĵetis kelkajn monerojn sur la tablon kaj foriris.


En la taksio survoje al Hakim Sadek, mi deĉifris la noton. Kiel mi suspektis, ĝi estis de Hawk. Ĝi estis mallonga kaj dolĉa.


Vaŝingtono estas en tumulto. La viro estas tre malfeliĉa. Renovigu varojn aŭ trovu laboron en Kairo.


Poste, kiam mi legis ĉi tion al Hakim, li subridis kaj rikanis la ridon de sia sklavisto.


"Via David Hawke havas bonegan senton de humuro, Nicholas."


Mi ridis. Mi tute ne estis certa, ke Hawk ŝercas.


"Li ne estas la sola kun sia pugo en skarpo," mi diris amare. "Mi havas kiel malamikojn la tutan Novan Frateco post mia sango, la ĉinoj spiras laŭ mia kolo, kaj la rusoj cedis lokon al mi."


Hakim ridetis kaj trinkis vinon. Ĉi-foje mi petis brandon kaj prenis longan gluton.


"Via laboro estas sendanka, maljuna amiko," diris Hakim. Hodiaŭ li estis vestita en komerca kostumo, sed ankoraŭ aspektis kiel viro, de kiu vi devus protekti vian monujon. La ruĝa fezo mankis, malkaŝante densan hararon kombitan super lia glitiga skalpo. Li estis hejme ĉar li havis la posttagmezon libera de universitato, kie li instruis kurson pri La Sep Vivantaj Artoj kaj alian kurson pri Araba Literaturo. Li demandis. - 'Kiel trejnas la knabino?'


"Bone," mi diris. "Ŝi multe helpis min."


— Tio estas bone aŭdi. Ĉi tio estas la unua fojo, ke mi devis oferti ŝiajn servojn. Mi kredas, ke ankaŭ Interpol konsideras ĝin tre valora. Ŝi estas virino kun multaj talentoj."


Mi povus konsenti pri tio. “Multaj,” mi diris. "Sed nek ŝi nek la Maldika Viro scias kiel Reynaldo aspektas kaj ne povas diri al mi ion pri li." Ĉu vi konas ĉi tiun homon?


- Mi kontrolis miajn personajn dosierojn, kiam vi diris, ke vi venos, Nikolao. Li prenis la manilan dosierujon. — Mi trovis ĉi tion. Antaŭ multaj jaroj, vivis ĉi tie kaj en Aleksandrio junulo nomata Rinaldo Amaya, hispana cigano kun deziro al riĉeco kaj potenco. Saĝa, tre saĝa homo — kaj tute senkompata. Antaŭ malpli ol unu jaro, unu el miaj konatoj raportis, ke Amaya estis denove ekvidita ĉi tie en Kairo. Mi nenion aŭdis ekde tiam, sed estas tute eble, ke Rinaldo Amaya kaj via Reynaldo estas la sama homo. Jen malnova foto. Ĝi ŝanĝiĝos iomete, sed ĝi donos al vi iom da ideo."


Mi prenis la foton kaj studis ĝin. Ĝi montris Amaya forlasanta publikan konstruaĵon kun araba paro. Li estis sufiĉe alta, svelta, bela viro, tia, kiun vi atendus danci flamenkon. La vizaĝo estis malglata, la lipoj estis diketaj, la mentono estis tranĉita. Sed estis la okuloj kiuj kaptis mian atenton. Ili estis malhelaj, kun dikaj brovoj, kaj rigardante ilin sendis malvarmon sur mian spinon. Ĝi ne estis malkaŝa malamikeco aŭ militemo, sed io multe pli subtila. Ĉi tio estis la aspekto de vera psikopato, homo, kiu ne zorgis pri moralo, reguloj aŭ homa vivo.


Tiam mi rimarkis trian arabon en la foto, viron kies kapo estis videbla malantaŭ la aliaj. Mi jam vidis ĉi tiun vizaĝon. Estis Abdullah, la Frato, kiu klopodis por mortigi min ĉe la Piramido de Keops.


"Ĉi tiu viro laboras en la organizo," mi montris al Hakim. - Kaj Amaja konis lin antaŭ multaj jaroj. Ili verŝajne rekrutis lin en la Nov-Frateco. Amaya povus esti Reynaldo.


"Ĉi tio povus helpi vin." Hakim frotis sian akran mentonon. “Mi ne povas diri al vi multon krom ke li estas konsiderata ege danĝera. Li estas sperta kun armiloj, kaj anstataŭ ponardo, li portis armilon kiu similis glacipikilon kun dika klingo. Estas dirite ke li povas bati ilin trifoje, dum la malamiko donas unu baton per ordinara tranĉilo."


Jes. Viro kun tiaj okuloj elpensus tian armilon. Mi demandis. - "Ĉu tio estas ĉio, kion vi havas por mi?"


"Mi timas ke jes."


— Bone. Vi multe helpis min, Hakim. Akcipitro estos finance dankema." Mi ekstaris de la flugildorsa seĝo, sur kiu mi sidis.


Hakim rapide stariĝis kun mi. "Ĉu vi certas, ke vi ne havas tempon por rapida ŝakludo antaŭ ol vi foriros, Nikolao?" Eble kun taso da mentoteo?


Mi provis ne pensi pri la terura mentoteo, kiu gutas sur la brando. "Alifoje," mi diris. Mi kaptis lian manon kaj rigardis en tiun longan malbelan vizaĝon. Mi ŝatus vidi Sadek pli ofte.


“Jes,” li diris. 'Alia tempo ie en la estonteco iel alian fojon iam poste.'


La sekvan tagon tagmeze mi promenis trans la Izmailovskij Ponton al la Kaira Turo. Estis agrable promeni laŭ la bulvardo de la insulo, kie staris la Turo. Mi preterpasis la sportan klubon kaj la anglo-amerikan hospitalon kaj ĝardenojn de El Zurya, kaj subite mi estis tie.


La turo akre leviĝis super la riverbaseno proksimume kvincent futojn, prezentante sensacian orientilon. Ĝi havis turniĝantan restoracion, kiel en Seatlo, kaj observferdekon. De la restoracio oni povis vidi la tutan Kairon kaj ĝian ĉirkaŭaĵon, la turnanta platformo sur kiu la restoracio estis konstruita donis al la vizitanto ĉiam ŝanĝiĝanta vidon.


Vidante amason da festaj vizitantoj ĉe la enirejo, rememorante la belecon de la ĝardenoj, kiujn mi ĵus preterpasis, estis malfacile kredi, ke atendas min malbonaŭgura renkontiĝo kun tre malhela karaktero, kun kiu, eble, atendis min murdisto. . Ĝi simple ne kongruis en ĉi tiu serena bildo. Sed la sceno rapide ŝanĝiĝis.


Kiam mi alproksimiĝis al la enirejo de la Turo, mi vidis plurajn homojn rigardi supren al la observoferdeko kaj gestadi ekscitite. La virino kriegis, kaj tiam mi komprenis, pri kio temas la tuta tumulto. La du viroj luktis sur superkonstruaĵo ekster la platformo. Dum mi rigardis, unu sukcesis ĵeti la alian en la aeron.


Kiam la viro falis, streĉa silento regis inter la observantoj sur la tero. Liaj krioj komenciĝis duonvoje kaj haltis subite kiam li trafis la pavimon kvincent futojn malsupre, dek kvin futojn de la plej proksimaj observantoj.


Estis alia momento de miregigita silento. Mi rerigardis al la kajo. La alia viro ne plu estis tie. Mi moviĝis al la senmova figuro sur la tero, streĉiĝo kreskanta en mia brusto. Mi puŝis tra la ekscitita homamaso dum la virino rekomencis krii.


Mi rigardis la korpon. Estis multe da sango kaj ŝi estis sufiĉe bone batita, sed la identeco de la viktimo ne povis esti determinita. Ĝi estis aŭ estis la Maldika Viro.


Mi laŭte malbenis kaj trapuŝis la rigardantojn. Nun estis pli da kriado kaj multe da kriado. Mi aŭdis polican fajfon. La linio por la lifto estis plenigita de ekscito, do mi iris atendi ĝis la lifto malsupreniros. Eble mi rekonos la murdinton de la Maldika Viro.


Sed tiam mi aŭdis la hurlon de sireno venanta trans la Izmailan Ponton. Mi ne volis esti ĉi tie kiam la polico alvenis. Do mi revenis ekster la Turo kaj iris al la Sporta Klubo. Eble mi povas trinki tie bone.


Mi bezonis ĉi tion.


* * *


Mi sciis, ke ĝi estas riska, sed mi devis viziti la ĉambron de Tinman. Eble estas io tie, kio helpos min solvi la misteron de Reynaldo.


Mi alvenis tie frue posttagmeze. La strato estis plenplena de bruantaj infanoj kaj komercistoj, sed interne de la konstruaĵo ĝi aspektis kiel tombo. Mi iris al la ĉambro de Thin kaj eniris. Kiel kutime, la kurtenoj estis tiritaj kaj la ĉambro malbonodoris.


Mi ĉirkaŭrigardis. La maldika viro ne estis la plej saĝa informanto en la mondo, kaj li eble lasis almenaŭ iom da indico pri tio, kion li sciis. Mi kombis la lokon sed trovis nenion. Nenio por helpi min trovi Reynaldon. Tiam, kiam mi estis forironta, mi vidis la pantalonon pendantan sur hoko sur la muro. Ĉu ĉi tio ne estas la paro kiun kutime portis Maldika Unu? La maljuna diablo certe purigis por eliri. Mi deprenis mian grasan pantalonon de la hoko kaj komencis traserĉi miajn poŝojn. En la dekstra malantaŭa poŝo estis papero, sur kiu la Maldika Viro desegnas.


Levante ĝin al la fenestro, mi disigis iomete la kurtenojn, por ke mi povu pli bone vidi. Mi povis distingi majusklan R, sagon indikantan dekstren kaj la vorton "Ĉinio". Sub ĝi denove estis la litero R kaj sago, same kiel la araba vorto "rusoj" kun demandosigno post ĝi.


La Maldika Viro desegnis hieraŭ nokte aŭ hodiaŭ matene, kaj ĝi ŝajnis havi sencon. Reynaldo jam kontaktis la ĉinojn kaj eble la rusojn. Ĉi tio signifis, ke li vere havis mikrofilmon, kiel mi suspektis. Li ne diris al mi kie li kaŝiĝas, sed li donis al mi deirpunkton.


Faye trovis kie Kam Phong kaŝis en Kairo. Ĉar Reynaldo ŝajne estis en kontakto kun Kam, estis klare ke Kam estis mia plej bona veto por trovi Reynaldon.


Mi disŝiris la paperon, iomete levis la fenestron kaj lasis la konfetojn elflui en la freŝan venton. Poste mi turnis min kaj forlasis la ĉambron.


Mi fermis la pordon malantaŭ mi kaj turniĝis kiam mi vidis ilin. Mi konjektis, ke estas tri el ili, ĉiuj sindonemaj membroj de la Nova Frateco, kvankam mi antaŭe vidis neniun el ili. Tiu de mia dekstra en la koridoro havis Smith & Wesson .44 Magnum revolveron direktitan al mia mezo kaj aspektis kvazaŭ li volis uzi ĝin. Tiu maldekstre direktis al mia kapo revolveron Webley .455 Mark IV.


"Kia agrabla surprizo," mi diris.


La tria viro staranta sur la ŝtuparo tenis malgrandan walkie-talkion en sia dekstra mano. Nun mi aŭdis lin diri: “Li estas ĉi tie, sinjoro Beauvais. Ni kaptis lin. Li traserĉis la ĉambron."


Beauvais donis tre lertajn instrukciojn


tiel konservante vian anonimecon. La viro kun la walkie-talkie aŭskultis iom, poste diris:


- Bone, sinjoro Beauvais. Same kiel vi diras. Li rikanis kaj montris la aliajn du.


Ili estis pafantaj kanonojn. Mi pensis pri Hugo kaj Wilhelmina kaj sciis, ke mi ne enirigos ilin ĝustatempe en la ludon. 'Necesas atendi!' Mi diris. - "Beauvais eble volas aŭdi kion mi devas diri."


“Ne ludu kun ni, sinjoro Carter,” kaŭste diris la junulo sur la ŝtuparo.


— Mi ne ludas. Mi scias ion pri Reynaldo, kion Bovet ŝatus aŭdi.


"Al diablo ĉi tio," diris la grandulo kun la Magnum per malglata basa voĉo. Li celis la pafilon al mi.


“Nur momenton,” diris la junulo sur la ŝtuparo. Li denove uzis la walkie talkion. "Li volas paroli pri Reynaldo, sinjoro Beauvais."


Korŝira silento regis. Tiam la radiofunkciigisto rigardis min: "Li diras, faru paroladon."


Mi lekis miajn lipojn, kiuj subite sekiĝis. "Mi diros al Bovet ion tre gravan pri sia bona amiko Reynaldo," mi diris, "kontraŭ paŭzo."


La malhelhaŭta viro maldekstre de mi murmuris ion malestiman en la araba, kaj la radiofunkciigisto ripetis tion, kion mi diris al Bovet. Mi havis eĉ pli longan, haŭt-tikan atendon. Mi sentis, ke la kugloj de tiuj du pistoloj trafis mian stomakon. Fine Beauvais respondis.


'Jes sinjoro? Jes. Bone, mi diros al li. La radiofunkciigisto rigardis min. Li diras: diru al mi, kion vi scias. Se ĝi havas ian valoron por li, vi havas paŭzon. Se ne, tiam vi havas nenion."


Ŝvito fluis laŭ mia flanko sub mia maldekstra brako. Beauvais ne proponis al mi specialan oferton, sed ĝi estis la sola sur la tablo.


"Bone," mi diris. "Donu al mi ĉi tiun aferon."


La radiofunkciigisto iomete hezitis, sed poste transdonis al mi la radion. Mi premis la butonon kaj parolis. - Bove, ĉi tiu estas Carter. Ŝajnas, ke vi tro longe fidis Reynaldon. Li estas ambicia viro, Beauvais. En ĉi tiu kazo estis mikrofilmo. Li trovis ĝin kaj ne diris al vi. Li trompis vin. Estis Reynaldo kiu mortigis Maspero. Maspero estis la nura krom Reynaldo kiu sciis pri la mikrofilmo en la kazo de Drummond. Reynaldo mortigis ilin ambaŭ kaj postlasis la mikrofilmon. Li provas vendi ĝin ĝuste nun al la plej alta proponanto. Tial vi lastatempe ne multe vidis lin. Kiam li estos pagita por tiu filmo, li iĝos potenca viro." Mi paŭzis. - Ĉu ĉi tio valoras paŭzon por vi?


Neniu Respondo. Mi preskaŭ povis aŭdi la radojn turniĝi en la kapo de Beauvais. Fine li demandis. - "Kiel vi scias ĉion ĉi?"


"Mi scias," mi diris al li. "Kaj vi scios la veron kiam vi aŭdos ĝin, Beauvais."


Tiam denove silentu: "Redonu la radion al mia viro."


Mi demandis min, ĉu tio signifas, ke lia decido estis ne, sed mi resendis la radion. "Li volas paroli kun vi," mi diris.


Mi rigardis la brutulojn per pistoloj, kiam la junulo metis la radion al sia orelo. Mi lasis Hugo'n engliti en mian manplaton nerimarkite. Mi ne havis multe da ŝanco, sed mi kunportus almenaŭ unu el ili.


La radiofunkciigisto rigardis min senesprime.


— Jes. Bone, sinjoro Beauvais. Mi diros al ili.


Li malŝaltis la radion. "Sinjoro Beauvais diras, ke oni ne mortigu lin," li diris morne. 'Ni iru.'


'Ĉu vi certas?' - diris la grandulo kun la Magnum.


'Iris!' — akre ripetis la radiofunkciigisto.


Liaj amikoj enmetis siajn pafilojn kiel du knabetoj, kies kristnaskaj donacoj estis ŝtelitaj. Tiu, kiu parolis la araban, plaĉis al mi per sia gepatra lingvo. La granda malglate brosis mian ŝultron, kiam ĝi preterpasis min survoje al la ŝtuparo. Kaj tiam ili foriris.


Ĉapitro Oka


La knabino balancis siajn koksojn, ŝia pelvo signife elstaris eksteren. Malsekaj mamoj streĉiĝis kontraŭ ŝia eta mamzono, longaj malhelaj hararo brosante la plankon dum ŝi kliniĝis reen al la blua spotlumo, moviĝante al la negrava tono de la muziko.


Tiu knabino estis Fayeh, kaj dum mi rigardis ŝin agi, fajro ekbrulis en mia ingveno kaj mi volis ŝin. Ŝi certe malŝparis sian tempon kiel policano.


Kiam la danco finiĝis, ŝi palpebrumis al mi kaj malaperis malantaŭ la kurteno sub la sovaĝa aplaŭdo de ĉiuj ĉeestantaj viroj. Mi atendis ĝis la sekva numero komenciĝis kaj poste iris tra la kurteno en ŝian vestĉambron. Ŝi agnoskis min, ankoraŭ portanta sian kostumfundon sed sen mamzonon.


“Kiel bele,” mi diris, fermante la pordon malantaŭ mi.


Ŝi ridetis, movis la koksojn rapide kaj demandis. — Ĉu vi ŝatis mian dancon?


"Vi scias, kion mi faris."


"Ĉu ĉi tio igis vin deziri min?"


Mi ridetis. - Ankaŭ vi scias tion. Sed nun mi bezonas paroli kun vi.


"Ni povas paroli dum ni amoras," ŝi sugestis, ĉirkaŭvolvinte siajn brakojn ĉirkaŭ mian kolon.


"Poste," mi diris.


ŝi levis la ŝultrojn kaj malproksimiĝis de mi, sidiĝante sur la vestseĝon. "Okazis eventoj," mi diris al ŝi. "La Maldika Viro estas Mortinta."


Ŝiaj belaj okuloj larĝiĝis. — Mortinta?


"Nova Frateco" Kiel vi diris, estas malfacile pluvivi en la informanta komerco. La sorto de Thin finfine elĉerpiĝis.


Ŝi balancis la kapon. "Estas freneze, sed kvankam li forsendis nin en la dezerton por morti, mi tamen sentas min malĝoja." Ŝi ĝemis kaj demandis: "Ĉu vi ricevis informojn de li?"


"Nerekte," mi diris. - Aŭskultu, kio estas la ĝusta adreso de la domo de Kam Fong?


Ŝi donis ĝin al mi kaj demandis. - 'Ĉu vi iras tien?'


'Mi devas. Cam eble estas la nura antaŭeco, kiun mi havas sur Reynaldo.


Ŝi balancis sian belan kapon. “Ĉi tio estas malbona ideo, Nick. Eĉ se vi atingos Kam sen esti pikita en la dorson, li nenion diros al vi. Kompreneble, estas pli bone atendi ĝis Reynaldo proponos al vi.


Mi balancis la kapon. "Li eble ne svatas al mi ĉar li ŝtelis mikrofilmon de mia registaro. Ne, mi devas trovi Reynaldon kaj rapide antaŭ ol li faros interkonsenton. Se Kam scias nenion, mi provos Lyalin.”


Ŝi ekstaris, etendante sian robon. "Mi iros kun vi," ŝi diris.


"Ne estu stulta."


'Mi povas helpi.'


"Vi povas helpi restante vivanta." Mi longe kisis ŝin sur la lipoj. “Restu ĉe via telefono. Mi vokos vin.'


"Bone, Noĉjo."


"Kaj tenu la fajrojn brulantajn hejme."


Ŝi rigardis min, ridetante. "Ĝi estas simpla tasko."


* * *


Starante trans la strato de la senbrida hotelo La Tourelle, mi demandis min, ĉu Kam Phong atendas min. Kiam L5 aŭ la KGB ekscias, ke AX estas sur la kazo, ili emas iomete tordiĝi. Ne ĉar ni estas pli inteligentaj ol la CIA, sed pro la naturo de la organizo. Simple dirite, ni estas ĉikanantoj.


La mielmonato finiĝos kiam AX aperos. La malgrandaj profesiaj ĝentilecoj etenditaj de unu agento al alia en normalaj cirkonstancoj ĉesas. Kiam HAKILO ekaperas, la mortigo komenciĝas, kaj la malamiko scias ĝin. Tial Lialin turmentis min sen bedaŭro. Li nur batis min ĝis la pugno. Li povintus doni al la CIA-ulo kelkajn tagojn por pensi pri tio antaŭ ol fari ion malĝentilan. Sed Lyalin, ŝajne, ne sufiĉe bone konis AX, alie li ne lasus min viva, esperante, ke mi kondukos lin al la mikrofilmo.


Ĉar Kam Fong sciis, ke mi estas en Kairo, li gardos. Mi devis singarde moviĝi. Mi moviĝis trans mallarĝan straton kaj preskaŭ estis trafita de datsuno plena de junaj rajdantoj. Fine mi atingis la enirejon de la hotelo. Ĝi certe ne estis impona loko. Sendube tial Kam elektis lin.


Ne estis lifto. Mi iris kvin ŝtuparojn al la duĉambra aro de Kam.


La malklare lumigita koridoro estis kvieta; estis neniu en la vido. Eble estis tro trankvile. Mi aŭskultis la pordon de Kam kaj aŭdis mallaŭtan orientan muzikon. Bona signo. mi frapis.


Unue neniu respondo, kaj poste la voĉo de Kam Fong postulanta, "Kiu ĝi estas?"


Mi respondis arabe, sciante, ke Kam flue parolis ĝin kaj esperante kaŝi mian voĉon. - Pako por vi, sinjoro.


Estis iom da movado, kaj tiam estis respondo en la araba: "Atendu, mi petas."


Mi aŭdis la seruron turniĝi. La pordo malfermiĝis kaj Kam elrigardis. Mi premis Wilhelminan kontraŭ la aperturo, celante ĝin al ŝia brusto.


"Surprizo, Kam," mi diris.


Li atendis momenton, ke la pafilo pafis. Kiam tio ne okazis, li diris per mallaŭta monotona voĉo: "Kial vi estas ĉi tie?"


"Ĉu ni devus eniri kaj paroli pri ĉi tio?" Mi svingis la Luger.


Li enlasis min kaj mi fermis la pordon malantaŭ ni. Mi rapide ĉirkaŭrigardis la ĉambron por vidi ĉu li embuskis min. Estis fermita pordo al la dormoĉambro kaj malfermita al la banĉambro. Mi promenis laŭ la muroj serĉante cimojn, sed la loko montriĝis pura. Ĝi estis surprize alloga loko konsiderante la hotelon en kiu ĝi estis. Ĝi estis meblita per orienta meblaro kaj kelkaj el la muroj estis kovritaj per bambuo. Tio eble estis la konstanta adreso de la L5-agento, kiun Kam transprenis por la tempodaŭro de sia restado.


Li portis robon. Ne estis ŝvelaĵoj sube. Mi lasis Wilhelmina malsupreniri, sed tenis la Luger. "Estas tiel agrable revidi vin, Kam."


Li ridis al mi. Liaj inteligentaj okuloj brilis pro malamo. Li diris. - "Ĉu ili sendis vin fini la laboron, kiun vi lasis nefinita en Kinŝaso?" "Por mortigi min?"


Mi sidiĝis sur la brakon de la mola seĝo kaj rikanis al li. - Ne flatu vin, Kam. Vi scias kial mi estas ĉi tie."


"Mi ne scias, pri kio vi parolas," li diris malvarme.


— Kontaktis vin


viro nomata Reynaldo. Li volis vendi al vi mikrofilmon. Ĉu vi faris proponon?


"Mikrofilmo?" - Kam senkulpe demandis.


“Pri Novigrom I. Ne ŝercu, Kam. Mi ne estas en humoro.'


— Ho. Ni aŭdis, ke viaj homoj ŝtelis la planojn. Bona laboro por la jankiaj kapitalistoj. Sed kial iu vendus ilin al mi? »


Kam ne havis meriton de mi. Mi denove celis la Luger al li. “Reynaldo venis al vi kaj proponis al vi la filmon – kontraŭ pago. Mi volas scii ĉu vi faris interkonsenton. Kaj se ne, tiam mi volas scii kie estas Reynaldo.


“Vi estas tre persista, Carter. Se vi permesos al mi, mi montros al vi ion, kio povus pliklarigi ĉion ĉi por vi." Li iris al malgranda tablo kaj prenis paperpecon. "Bonvolu legi ĉi tion."


Mi aŭtomate prenis de li la paperon kaj rigardis ĝin. Kiam mi komprenis, ke estas nenio skribita sur ĝi, Kam jam estis sukceso. Li batis min je la dekstra pojno per lerta karateo, sendante Wilhelmina fluganta. La Luger finiĝis sub la sofo trans la ĉambro, perdita por ni ambaŭ nuntempe.


Post la unua bato, Kam batis lin en la kolon. Mi sentis pinglojn de doloro kaj paralizo pafi tra mia kapo kaj ŝultro. Mia dorso forte trafis la plankon.


Mia kapo zumis, sed mi vidis, ke la piedo de Kam direktiĝas al mi. Mi deturnis ĝin, poste kaptis ĝin per ambaŭ manoj kaj tiris, kaj ankaŭ Kam falis sur la plankon.


Iel mi sukcesis unue starigi, sed nun Kam kriis sian nomon kaj rigardis la dormoĉambron malantaŭ mi. Mi devintus kontroli, kiam mi alvenis, sed mi ne faris ĉar Nivelo 5 viroj ĉiam laboris sole.


Kiam mi turnis min al la pordo, ĝi estis malfermita, kaj unu el la plej grandaj ĉinoj, kiujn mi iam vidis, moviĝis tra ĝi al mi. Li estis kelkajn centimetrojn pli alta ol mi kaj certe pezis tricent funtojn—tute muskolo. Li havis kapon de luktisto, blankan ĉemizon kaj pantalonon kun zono. Liaj piedoj estis nudaj.


- Forportu lin, Wong! - Kim diris senbezone de la planko.


La granda ĉino frapis min per mano de la grandeco de kaptganto. Mi evitis ĝin, sed ĝi trafis mian kapon. Mi rapide iris sub la akselon kaj kaptis ĝin per ambaŭ manoj. Lia pezo portis nin ambaŭ antaŭen plurajn futojn, kiam mi batis lin en la kapo. Ĝi ne ĝenis lin.


Nun mi vere havis problemojn. Tiuj brakoj de arbotrunko ĉirkaŭbrakis min kaj li kunpremis siajn pugnojn malantaŭ mi. Li estis tuj dispremi min al morto. Ĉi tio verŝajne ŝajnis al li la plej facila maniero.


Feliĉe, miaj manoj ne estis premitaj. Miaj manoj estis liberaj bati lin sur la kapon, sed ĝi faris tre malmulte da impreso. Liaj okuletoj, premitaj kontraŭ lia larĝa nazo, estis preskaŭ neatingeblaj, kaj la kutime vundeblaj punktoj sur lia kolo estis protektitaj per dikaj, necedeblaj muskoloj.


Sed li havis sufiĉe grandajn orelojn, do mi elektis ilin por labori. Mi enfosis miajn fingrojn profunde en ambaŭ orelojn, en la senteman internan parton, kaj boris ilin. Li ridis kaj lasis min iri, kaptante miajn manojn.


Ĉi tio donis al mi tempon por puŝi mian genuon forte kaj rapide kontraŭ lia bone protektita ingveno. Li denove subridis dum mi faris brutalan baton al la ponto de lia nazo, bato kiu mortintus ajnan alian homon, sed li nur ŝanceliĝis malantaŭen duonpaŝon.


Lia mieno ŝanĝiĝis. Batali ne plu estis por li tasko — nun li volis mortigi min. Li furioze mallevis denove unu el tiuj grandegaj manoj. Mi provis bari la baton, sed mi ne povis. Li batis min je la kapo kaj la kolon, kaj la ĉambro komencis mallumiĝi. Mi ne sentis la plankon kiam mi batis ĝin, mi luktis kun perdo de konscio. Mi nur povis vidi la montviron venantan al mi, sed mi ne povis fokusigi lin. Tiam la monto genuiĝis super mi. Mi vidis du masivajn manojn kunpremitajn. Li intencis bati ilin kaj dispremi mian vizaĝon kiel putran tomaton.


mi ruliĝis. Manoj batadis sur la planko apud mia kapo. Mi piedbatis blinde al la grandega torso kaj batis la maldekstran renon. La granda ĉino kolapsis sur sia flanko.


Mi pene leviĝis. Kam venis al mi kaj mi kubutis lin en la vizaĝon. Li falis malantaŭen kun obtuza kriego, lia vizaĝo estis sanga malordo. Mi revenis al la grandulo, kiu stariĝis, kaj donis brutalan baton al la dorso de lia kapo. Li denove falis, sed poste ekstaris denove, kiel unu el tiuj malbenitaj pezbalancitaj pupoj.


Mi denove batis lin, sed ĝi ne funkciis, kaj li ekstaris, murmurante ĉine. Li svingis al mi sian masivan manon. Mi blokis la baton, sed perdis la ekvilibron. Mi denove falis malantaŭen kaj surteriĝis en sidpozicio kontraŭ la sofo, kie Wilhelmina estis malaperinta. Mi palpis la Luger malantaŭ mi, sed restis kun malplenaj manoj. Ĝis tiu tempo, Granda Wong prenis tabureton el metalo kaj ligno por frakasi mian kapon.


Tiam mi rememoris Hugon. Mi movis la muskolojn de mia antaŭbrako, liberigante la stileton el ĝia sueda ingo. Ĝi glitis en mian manplaton kiel arĝenta serpento. Dum Wong levis la tabureton pli alte, mi puŝis Hugo'n sur lian padon.


La stileto eniris ĝis la tenilo tuj sub la brusto de la giganto. Li rigardis ŝin kun milda surprizo, poste ĵetis la tabureton al mia kapo.


Mi plonĝis maldekstren. La tabureto tuŝis mian ŝultron kaj trafis la sofon. Mi pene leviĝis, kiam la granda ĉino malestime tiris la stileton de sia brusto kaj ĵetis ĝin sur la plankon. Tiam li denove venis al mi.


Nun mi ne havis armilon. Se li denove kaptos min, en mia malfortigita stato, li certe mortigos min. Mi prenis la ceramiklampon de la tablo ĉe la fino de la sofo kaj frakasis ĝin en lian vizaĝon.


Ĉi tio blindigis lin por momento. Li hezitis, murmurante kaj murmurante malbenojn dum li viŝis polvon kaj rompitajn ceramikojn de siaj okuloj kaj vizaĝo. Mi eltiris la dratojn el la restaĵoj de la lampo, tenante ilin en mia dekstra mano per la izolita parto. La vivaj dratoj etendiĝis proksimume colo preter la izolajzo. Wong denove moviĝis. Mi lasis lin proksimiĝi, kapti min kaj premu la dratojn malantaŭ lia dekstra mastoido.


Ekbrilo kaj krako. La okuloj de Wong iomete larĝiĝis dum la fluo trapasis lin. Li ŝanceliĝis malantaŭen, penante teni la piedojn sub si, poste falis peze sur la kaftablon, frakasante ĝin. Li kuŝis tie kaj malklare rigardis la plafonon. La koro de la grandulo certe ne estis tre sana kun ĉiuj tiuj muskoloj tenantaj ĝin malsupren. Li estis morta.


Mi rimarkis, ke Kam alkuris por la Luger sub la sofo. Ĝi certe estis pli komforta ol ajna alia armilo kiun li havis. Mi alkuris lin kaj batis lian jam sangan vizaĝon per mia dekstra pugno. Li ĝemis kaj kolapsis.


Mi movis la sofon kaj redonis ĝin al Wilhelmina. Poste mi alpaŝis kaj prenis Hugon kaj metis lin en mian zonon. Fine mi iris al Kam kaj direktis la Luger al lia vizaĝo.


Li forte glutis dum li rigardis mian fingron premi la ellasilon.


Li diris. - 'Ne, atendu!'


— Kial?


"Mi... mi rakontos al vi pri Reynaldo."


"Bone," mi diris. 'Estas tempo.'


Li ne rigardis min. Li malbone perdis la vizaĝon, kaj ĝi estis preskaŭ same malbona kiel kuglo de Luger. “La viro Reynaldo venis al mi. Li diris, ke li havas filmon kaj demandis, ĉu mi volas aĉeti ĝin. Kiam mi diris ke mi estas interesita, li diris al mi malkaŝe ke li atendis ricevi plurajn ofertojn kaj ke oferto devus komenciĝi je unu miliono da britaj pundoj."


mi fajfis. "Li estas ambicia."


"Mi supozas, ke li alproksimiĝis al la rusoj kun la sama propono," diris Kam. “Mi konsilis lin atendi kaj lasi min konsulti kun mia registaro. Li diris, ke li ekscios post kelkaj tagoj.


Mi kapjesis. 'Kie li estas?'


Kam hezitis, rigardante la Luger. Mi movis lin pli proksimen nur por kuraĝigi lin. - Li flugis al Luksoro kaj atendos novaĵojn tie. Ĝi situas en la Faraonoj-Hotelo, proksime de Sharia El Mahatta."


Mi studis la okulojn de Kam. Ial mi kredis, ke li diras al mi la veron.


"Kiom longe li estos tie?"


Kam skuis la kapon kaj ektremis pro doloro. “Li diris nenion definitivan. Eble li jam revenis al Kairo." Nun mi sentis, ke li mensogas.


“Mi demandis al vi kiom longe Reinaldo restos en Luksoro,” mi diris kviete.


Lia vizaĝo montris lian internan konflikton. “Bone, Carter, damne vi! Li atendas esti tie almenaŭ ĝis morgaŭ."


Ŝajnis, ke tio estas ĉio, kion Kam povis diri al mi, kaj mi sciis kion fari. Kam ne povus esti permesita mortigi min antaŭ Reynaldo aŭ esti bonŝanca kaj mortigi min pli frue. Miaj ŝvelintaj vizaĝo kaj kapo pulsadis. La kontuzoj tra mia korpo doloris, memorigante min, ke Kam klopodas mortigi min.


Mi metis la Luger al la gorĝo de Cam kaj tiris la ellasilon.


Naŭa ĉapitro.


Fayeh kaj mi promenis tra la altplafonaj salonoj de la Egipta Muzeo de Antikvaĵoj proksime de mia hotelo. Ni moviĝis malrapide, rigardante en kazojn de juvelkrustitaj kolĉenoj kaj pendoloj, orinkrustitaj pendaĵoj, incensaj kuleroj, amuletoj, ktp. Ni parolis survoje. Mi pensis, ke ne plu eblas paroli en niaj ĉambroj.


Kam diris, ke Reynaldo estas en Luksoro. Do mi devas flugi tien,” mi diris, studante la medion por la antikva egipta manĝotablo.


"Ni devas flugi tien," ŝi diris, tenante mian manon.


Mi rigardis ŝin. — Kial ni?


“Ĉar mi konas Luksoron,” ŝi diris, “kaj mi konas la homojn tie. Se Reynaldo suspektas, ke vi jam estas survoje, li ne estos facile trovebla. Kaj la tempo estas mallonga - tion vi mem diris. Vi bezonas min, Nick.


— Ŝi pravis; ŝi povus helpi en Luksoro. Tamen...'


Bone, certe, vi povus ŝpari al mi iom da tempo, sed aferoj fariĝos danĝeraj de ĉi tie.


"Vi ĵus forigis vian plej grandan malamikon..." ŝi komencis.


Mi balancis la kapon. “Mi estis tre proksima aĉeti ĝin de Kam. Kaj ne trompiĝu dirante, ke la Chicoms estis la plej grandaj konkurantoj. Estas ankaŭ rusoj kaj tiuj, al kiuj Reynaldo povus proponi la filmon. Kaj estas Beauvais, kiu nun ankaŭ ĉasos Reynaldon kaj, plej verŝajne, atingos lin unue. Se li faros, ni eble neniam scios kie Reynaldo kaŝis la mikrofilmon. Kaj estas eble, ke Beauvais mem povus interesiĝi pri tio.”


"Jes," Faye respondis malrapide. 'Mi komprenas, kion vi volas diri.'


- La afero estas, ke Luksoro povas esti tre varmega - ĉu vi ankoraŭ volas veni?


"Jes, Noĉjo," ŝi diris serioze. — Mi vere volas. Mi volas helpi.'


Mi kapjesis. “Bone, vi povas iri... kun unu kondiĉo. ke vi faros tion, kion mi diros al vi, kaj kiam mi diros al vi.


"Estas interkonsento," ŝi diris, ridetante.


“Do ni iru al la flughaveno. La aviadilo baldaŭ foriras.


La flugo al Luksoro daŭris nur kelkajn horojn. Kiam ni surteriĝis, ni estis en Supra Egiptio, kio signifis, ke ni estis sude de Kairo je kvincent mejloj proksimume. Krom la urbo Luksoro, kiu ne estis metropolo, kaj Nilo, ni estis en la dezerto.


La flughaveno estis malgranda kaj primitiva. Sablo trafis nin en la vizaĝon dum ni marŝis al la difektita terminalo kun ĝiaj zumantaj muŝoj kaj malmolaj benkoj. Kelkajn minutojn poste ni eniris vintage Chevy, kiu estis uzata kiel taksio kun araba ŝoforo, kiu aspektis, ke li povus oferti al ni malpurajn poŝtkartojn. Anstataŭe, li daŭre fajfis malnovajn Sukcesparadajn melodiojn ĝene malagorde ĝis la Vintra Palaco Hotelo en Luksoro, ŝajne por montri al ni kia sekulara li estas. En la hotelo, kiam mi donis al li dekkvin-procentan trinkmonon, li pardonpete memorigis min, ke li devas porti la sakon de la virino. Mi donis al li ankoraŭ kelkajn piastrojn kaj li foriris.


La Vintra Palaco estis malnova sed eleganta loko kie travintris multaj eŭropanoj. Ni enregistriĝis kiel edzo kaj edzino. Faye ŝatis ĝin. Kiam ni ekloĝis en nian ĉambron, kiu rigardas la bulvardon kaj Nilon, ŝi invitis nin profiti de nia nova identeco.


"Estas malfacile por policano koncentriĝi pri komerco," mi diris, mokante ŝin.


Ŝi venis al mi kaj kisis min. "Ĉiu laboro kaj neniu ludado faras Fayeh enuiga kunulo."


“Neniu povus kulpigi vin pro tio,” mi diris, ridante. “Venu, ni havas ĝis tagmanĝo. Ni rigardu la Faraonojn Hotelon en taglumo. Ni eble trovos sinjoron Reynaldo dormetanta.


Ŝi metis la manon en sian monujon kaj eltiris malgrandan .25-kalibra Beretta kun ebura pugokuseneto. Ĝi estis bela pistolo; ĝi aspektis kiel tio, kion ŝi portis. Ŝi tiris la ŝutron malantaŭen kaj ŝargis la fotilon, nun tre aferecan kaj profesian, kompletan ŝanĝon de humoro. Ŝi certe estis mirinda knabino.


-Ĉu vi iam uzis ĉi tiun aferon? Mi demandis.


“Jes,” ŝi diris, ridetante, kaj remetis ĝin en sian monujon.


"Bone, konservu ĝin en via sako krom se mi diras al vi alie, ĉu?"


Ŝi kapjesis, tute ne ĉagrenita. 'Mi komprenas.'


Ni prenis taksion al la Faraonoj Hotelo kaj eliris trans la straton de ĝi. Tio igis La Tourelle en Kairo, kie Kam kaŝis, aspekti kiel la Cairo Hilton. Ni eniris la vestiblon kaj ĉirkaŭrigardis. Estis varme kaj malvaste interne, kaj la polva plafona ventolilo estis ŝaltita dum la lasta tago. Ĝi pendis senmove super la kaduka angula akceptejo. Malgranda, maldika arabo sidis sur rekta seĝo ĉe la tablo, legante ĵurnalon.


Mi demandis. - Ĉu vi havas ĉambrojn?


Li rigardis min, sed ne moviĝis. Liaj okuloj fiksiĝis sur Fayeh. "Nokte aŭ je la horo?" - li diris angle.


Fayeh ridetis kaj mi ignoris la insulton. Li pensu, ke mi estis turisto kaj amuziĝis kun araba malĉastulino, tio estis por nia avantaĝo.


"Mi prenos ĝin por la nokto," mi diris.


Li ekstaris kvazaux tio estus granda peno kaj metis la kotmakulitan libron sur la tablon. "Subskribu la registron," li diris.


Mi subskribis du malsamajn nomojn por ni kaj resendis la libron. Mi serĉis en la antaŭa paĝo nomon similan al Reynaldo, sed ne trovis ĝin.


"Ĉambro 302," diris al mi la akceptisto. "Foriro tagmeze."


Mi ektiris. "Montru al la sinjorino la ĉambron," mi diris, "kaj eklaboru." Mi iros laŭ la strato dum minuto.”


Mi enŝovis kelkajn biletojn en lian manon, kaj li montris la unuan signon de rideto, kurba, malbela. "Bone, Joe," li diris kun ĝena konateco.


Dum li supreniris la ŝtuparon kun Faye, mi foriris de la ĉefpordo.


Mi marŝis al la antaŭskribotablo kaj iris malantaŭ la kasregistrilon. Mi foliumis la paĝojn antaŭajn tiun, kiun mi subskribis, kaj post momento mi trovis: R. Amaya. Rinaldo Amaya, alinome Reynaldo. Estas bone, ke mi parolis kun Hakim. Reinaldo estis en la ĉambro 412.


Mi supreniris la ŝtuparon al la kvara etaĝo antaŭ ol la oficisto ekvidis min survoje. Mi iris al la ĉambro 412, staris ekster la pordo kaj aŭskultis. Ne estis sono de interne. Reynaldo verŝajne ne estus tie en ĉi tiu horo de la tago. Mi enigis la ĉefŝlosilon en la seruron kaj malfermis la pordon kelkajn centimetrojn. Mi povis vidi la plej grandan parton de la ĉambro, sed estis neniu en ĝi. Mi zorge eniris kaj fermis la pordon malantaŭ mi.


En la cindrujo kuŝis estingita sed ankoraŭ varma turka cigaredo. La litotuko sur la fera lito estis ĉifitaj. Eble posttagmeza dormeto? Mi iris al la malgranda komodo kaj trarigardis ĝin. Estis valizo en la malsupra tirkesto. Ĝi havis unu inicialon sur ĝi: R.


Mi zorge malfermis la uzon. Ŝajnis, ke estis nur tualetaĵoj kaj verdaj striitaj piĵamoj. Mi ekzamenis la necesejojn kaj la internon de la ujo mem kaj trovis nenion. Mi ne vere atendis, ke Reynaldo konservos la filmon por si, sed mi tamen devis kontroli la eblecon.


Ĉirkaŭrigardante denove, mi trankvile forlasis la ĉambron kaj malsupreniris al 302. Fayeh atendis senpacience.


Ŝi demandis. -Ĉu vi trovis lin?


"Li estas en la ĉambro 412," mi diris, indikante super niaj kapoj. "Li ne estas en nun. Iru malsupren al la komizo, ŝaltu la ĉarmon kaj diru al li, ke vi ne ŝatas la liton en ĉi tiu ĉambro. Diru al li, ke via amiko lastatempe okupis la ĉambron 411 kaj ŝi ŝatis ĝin. Mi pensas, ke ĉi tio funkcios. Demandu al li, ĉu ni povas havi ĝin. Diru al li, ke ni mem movos niajn aferojn.


Bone, ŝi diris. - Eble li sendos iom da ĉampano? Ĉi tio povus esti sufiĉe longa atendo. Ŝi ridetis. "Kaj laŭ la cirkonstancoj, li konvenas al nia kovrilo."


"Kiam ni translokiĝos al 411, mi kondukos vin al vespermanĝo en la Vintra Palaco," mi diris. "Vi povas mendi botelon de la plej bona tie."


Duonhoron poste ni estis loĝigitaj en ĉambro 411 apud Reynaldo. Li ne povis veni aŭ foriri sen ke ni aŭdu lin. Mi malligis la serurojn sur la valizo de la ataŝeo, kiun mi portis, kaj metis ĝin sur la liton. Mi atingis ĝin kaj prenis la revuon por la Luger. Mi forigis la Wilhelminan de la pistolujo kaj anstataŭigis la revuon per plene ŝargita. Dum mi remetis Wilhelminan en sian pistolujon, Fayeh venis kaj rigardis en la valizon.


'Laŭdo estu al Alaho!' - ŝi diris surprizite. 'Kio estas ĉio ĉi?'


"Ekipaĵo," mi diris al ŝi. Mi elprenis Pierre, la bombon de cianida gaso, kiun mi foje portas alkroĉita al mia kokso, kaj kuŝigis lin sur la liton. Mi tiam elprenis la du plej grandajn objektojn en la skatolo, unu po unu. La unua estis granda Buntline .357 Magnum revolvero kun dekok-cola barelo kiu povus esti malmuntita en du partojn. La dua estis belga pistol-stila forprenebla karabenakcio kun akcioadaptilo de Buntline. Mi tordis la du partojn de la Magnumo kune, fiksis la pugon de la karabeno kaj firme ŝraŭbis ĝin en la lokon.


Mi kontrolis ĉiujn detalojn. Poste mi denove malmuntis la aferon, resendis la tutan ekipaĵon al la ataŝeca ujo kaj turnis min al Fayeh, kiu silente rigardis ĉion ĉi.


"Bone, ni iru preni ĉampanon nun."


La vespermanĝo en la Vintra Palaco estis bonega. Krom la ŝafidaj broketoj, ni havis vichyssoise, malpezan fiŝpladon, dolĉan kukaĵan deserton, kaj poste freŝajn fruktojn kaj fromaĝon. Post la lasta kurso oni elportis latunajn fingrobovlojn, eleganta rememorigo pri la tagoj, kiam ŝtatestroj kaj nobeluloj travintris en Luksoro. Fayeh ekkriis pri la kvalito de la manĝaĵo, sed manĝis malmulte kaj ŝajnis nekutime deprimita. Mi demandis min, ĉu tio estas reago al la vido de ĉiuj miaj armiloj. Sed ŝi estis agento de Interpol kaj ne devus havi iluziojn pri kiom malglata la mondo povus fariĝi.


Mi ne rimarkis ŝian humoron ĝis ni revenis al la malhela ĉambro ĉe la Faraonoj Hotelo. Ni trankvile eniris nian ĉambron, kvankam ne estis lumo en 412. Aŭskultinte dum kelkaj minutoj, mi konvinkiĝis, ke ni ne trovis Reynaldon. Faye kolapsis sur seĝon. Mi sidis sur la rando de la lito kaj rigardis tra la fenestro en la mallumon ekstere.


"Vi estas sufiĉe trankvila hodiaŭ," mi diris. "Ĉu vi bedaŭras, ke vi venis kun mi?"


Ŝi fumis malgrandan brunan cigaredon, markon, kiun ŝi ĉiam tenis kun si. Mi fumis unu el miaj lastaj usonaj cigaredoj. Ŝi profunde enspiris kaj rigardis min. - Estas nur... nu, ĉi tio estas nekutima tasko. Mi supozas, ke mi estas nervoza.


Jen ĉio,” mi rikanis al ŝi. — Saluton! Mi estas ĉi tie dum kelka tempo, ĉu vi memoras? Ni povas trakti ĝin."


Mia rimarko ne konsolis ŝin. Ŝi subite komencis furioze dispremi sian cigaredon sen rigardi min. Mi demetis mian cigaredon kaj iris al ŝi.


Mi kliniĝis kaj kisis ŝiajn varmajn lipojn, sed ŝi ne kisis reen. Mi provis denove... nenion. Mi rektiĝis kaj foriris.


“Vi estas maltrankvila,” mi diris al ŝi. "Mi ne devus venigi vin ĉi tien."


Subite ŝi estingis sian cigaredon, rapide ekstaris kaj metis la brakojn ĉirkaŭ mian talion, forte premante sin kontraŭ mi.


"He, malstreĉu," mi diris.


Ŝi ploris kviete. "Amu al mi, Noĉjo."


Mi kisis ŝian malsekan vangon. "Faye, Reynaldo povus aperi iun ajn minuton."


— Li atendu. Li estos ĉi tie dum kelka tempo, se jes. Ni ne perdos lin. Amu al mi, Nick. Mi bezonas ĝin.'


'Nu...'


Ŝi komencis senvestiĝi. La blua ingo transiris ŝian kapon, ŝia mamzono malsupreniris, ŝiaj ŝuoj estis forĵetitaj, tiam ŝia kalsoneto glitis sur la plankon kaj ŝi estis nuda.


“Ni havas tempon, Nick. "Ni havas tempon," ŝi petegis.


Ŝi premis sin kontraŭ mi, kaj miaj manoj aŭtomate komencis esplori ŝiajn kurbojn. Ŝia buŝo serĉis la mian. Kiam la kiso finiĝis, ŝi komencis senvestigi min. Ŝi demetis mian ĉemizon kaj trakuris siajn sveltajn bronzajn manojn sur miajn bruston, ŝultrojn kaj brakojn. Ĉi-foje ŝi prenis la iniciaton montri al mi la vojon. Mi apenaŭ havis tempon senvestiĝi antaŭ ol ŝi trenis min kun si sur la liton.


Ŝi kovris mian bruston kaj stomakon per kisoj, kaj tiam ŝiaj karesoj iris pluen. Mia buŝo estas seka. Aŭdiĝis sono kaj ĝi eliris el mia gorĝo. Fayeh estis arabo kiu estis bone sperta pri nekutima sekso.


Kaj tiam mi iris al ŝi, kaj ŝi kondukis min al ŝi, streĉante kaj streĉante per siaj plenaj femuroj. Ŝia persisto estis infekta. Mi ne komprenis ĝin, sed mi ne zorgis. Nuntempe estis nur unu en la universo. Ĉi tiu besta virino sub mi estas tordiĝanta, ĝemanta plezuro. Kaj mi plenigis ŝian estaĵon per mia pulsanta deziro.


Post tio, male al aliaj tempoj, kiam ni estis kune, ŝi ne kisis min aŭ eĉ rigardis min, sed kuŝis tie, rigardante malklare al la plafono.


Mi leviĝis kaj malrapide vestis min. Amori ne mildigis tion, kio ĝenis ŝin. Mi volis paroli kun ŝi pri tio, sed nun mi devis koncentriĝi pri Reynaldo.


Dum mi ŝancelis la Luger, Faye ellitiĝis, venis kaj kisis min, ridetante. "Dankon, Nick," ŝi diris.


'Ĉu vi fartas bone?' - mi demandis mallaŭte.


Ŝi respondis ridetante, kaj ŝi efektive ŝajnis la sama kiam ŝi komencis vestiĝi. 'Ho jes. Estas nenio malbona ĉe mi, ke amori kun vi ne povas kuraci."


Baldaŭ post kiam Faye finis vestiĝi, mi aŭdis paŝojn en la halo. Ili preterpasis nian pordon kaj haltis ĉe 412. Mi aŭdis la ŝlosilon eniri la seruron kaj la pordo malfermiĝi kaj fermiĝi.


"Jen Reynaldo," mi flustris.


'Jes.' Ŝi kapjesis, kaj la malnova streĉiĝo ŝajnis reveni al ŝi.


"Mi iros tien kaj parolos kun li," mi diris, tirante mian jakon.


"Lasu min eniri, Nick," ŝi diris.


Mi rigardis ŝian streĉitan vizaĝon. - Ĉu vi restos for de li?


"Mi promesas," ŝi diris.


— Bone. Ni iru.'


Ni eliris en la koridoron. Ĉio estis kvieta ekstere, sed mi povis aŭdi Reynaldon ĉirkaŭpaŝi la ĉambron 412. Mi tuŝis la pordon kaj turnis ĝin malrapide. Li ne ŝlosis la pordon malantaŭ si. Mi kapjesis al Fayeh, poste malfermis la pordon kaj eniris la ĉambron, Fayeh malantaŭ mi.


Reynaldo klinis sin super la noktotablon kaj etendis manon al la botelo da likvoro, kiu staris tie. Li rapide turnis sin al ni kun surprizo sur la vizaĝo.


— Reĝino es? Kio okazis?' - li diris en la hispana. Li estis alta viro, pli maljuna ol en la foto, kiun Hakim montris al mi, sed liaj okuloj aspektis same malvarmaj kaj mortigaj sub dikaj brovoj. Liaj plenaj lipoj nun estis premitaj en streĉan, minacan linion, kaj mi rimarkis cikatron sur lia maldekstra orelo, kiu ne estis tie en la pli frua foto.


Mi montris al li Wilhelminan. "Trankviliĝu," mi diris mallaŭte, fermante la pordon. "Ni volas nur paroli kun vi."


Mi vidis lin pensi pri atingi la pafilon sub lia jako, sed li decidis ne. Li turnis sin al ni, studante niajn vizaĝojn, kaj finfine koncentriĝis al mi. "Vi estas usonano," li diris.


— Ĝuste. Amiko de John Drummond. Mi observis lian reagon. - Vi konas ĉi tiun nomon, ĉu ne?


Li denove rigardis Fayeh kaj liaj okuloj montris, ke li pensis, ke ŝi estas policano. Li rerigardis al mi. — Kial vi estas ĉi tie? Por aresti min? Mi ne mortigis Drummond.


Mi aliris al li, metis la manon en lian jakon kaj eltiris Smith & Wesson .44. Mi enŝovis la pafilon en mian zonon.


"Mi diris al vi, mi estas ĉi tie por paroli," mi diris.


— Paroli pri kio?


— Pri tio, kion vi ŝtelis el la ataŝeokazo de Drummond.


La malhelaj okuloj mallumiĝis. - Ĉu mi ŝtelis ion el lia valizo?


“Ĝuste,” mi diris.


“Mi pensas, ke vi venis al la malĝusta loko, mia amiko. Estis ne mi, sed viro nomita Maspero kiu estis implikita en Drummond kaj lia kazo.


"Mi scias ĉion pri Maspero kaj kiu mortigis lin." Li palpebrumis, sed alie lia vizaĝo montris al mi nenion. "Vi havas mikrofilmon, kiun vi trovis en la ataŝeo de Drummond kaj vi provas vendi ĝin."


Li akre ridis. - Vi prefere diskutu ĉi tiun aferon kun la superuloj de Maspero. Se iu havas filmon, ĝi estas ili."


Fayeh, kiu dum ĉi tiu tempo silentis, nun turnis sin al mi. "Li verŝajne jam jam forigis la filmon, Nick, alie li ne estus tiel kontenta."


Miaj okuloj neniam forlasis la vizaĝon de Reynaldo. "Ne, li ankoraŭ havas ĝin," mi diris. “Aŭskultu, Reynaldo, ĉiuj komprenos vin. Mi scias, ke vi havas filmon, kaj ankaŭ Beauvais.


Nun aperis sur lia vizaĝo ia esprimo – malamo, maltrankvilo. - Bovet?


— Ĝuste. Li scias, ke vi tenis lin kaj mi pensas, ke li ne ŝatas ĝin."


— Kiel vi sciis tion?


Mi ridis. — Ne gravas. Via tempo finiĝas, Reinaldo. Beauvais venos por vi. Vi ne plu povas malrapidigi. Vi havas unu ŝancon - akiru ĉion, kion vi povas por la filmo kaj kuru! »


Liaj okuloj forrigardis de mi dum li provis pensi. Fine li denove rigardis min. “Supoze, ke mi havas ĉi tiun filmon. Ĉu vi venis por proponi al mi?


"Mi pretas aĉeti la filmon de vi por la minimumo kiun, laŭ mia kompreno, vi indikis - miliono da sterlingoj."


Li hezitis. "Se mi havus ĉi tiun filmon, mi povus atendi pli da ofertoj de aliaj fontoj," li finfine diris. “La ĉinoj, ekzemple, kiuj ŝatus havi ĝin. Kaj, kompreneble, ekzistas rusoj.”


"Vi ne ricevos pli bonan oferton de Kam Fong," mi diris senĝene, "pro la simpla kialo ke li ne plu povas fari ĝin."


Se Reynaldo estis ŝokita pro tio, li ne montris ĝin. La rusoj ankoraŭ bezonas ĝin,” li diris. “Kiu scias kiu alia? Tio estas, se mi havus ĉi tiun filmon. Kaj se mi havus ĝin, mia amiko, via propono ne sufiĉus.


Nun mi koleras. Hoke konsilis al mi uzi mian diskretecon por determini kiom ni proponis, sed en tiu momento mi ne estis en humoro pliigi la indicon. Tamen, antaŭ ol mi povis diri tion al Reinaldo, Faye eltiris la Beretta el sia monujo kaj iris al li.


- Rezignu la filmon, avida porko! Ŝi diris. "Rezignu ĝin nun!"


— Faje! Mi kriegis al ŝi. Mi timis ion tian.


Ŝi svingis la Beretta en la vizaĝo de Reynaldo, starante inter li kaj mi. Mi estis dironta al ŝi retiriĝi, kiam Reynaldo faris sian movon.


Li rapide kaptis la Beretta, lia mano moviĝis kiel frapanta kobro. En palpebrumo, li kaptis la pafilon el la manoj de la knabino kaj tiris ŝin al si, tenante ŝin inter li kaj mi kiel ŝildon kaj direktante la Beretta al mi.


"Nun estas via vico, sinjoro Carter," li diris.


Do li sciis kiu mi estas. “Tio ne estas saĝa movo, Reynaldo,” mi diris, ankoraŭ tenante la Luger.


"Via patrino okupiĝis pri kamelo!" Fayeh siblis al li en la araba, piedbatante kaj tordiĝante en siaj brakoj. Ŝi eble estis fia policisto, sed ŝi havis kuraĝon.


"Faligi la pafilon," Reynaldo ordonis, montrante la Beretta preter la knabino kaj al mia kapo.


"Mi ne povas fari ĉi tion," mi diris al li.


"Do mi mortigos vin."


"Eble," mi diris. "Sed ne antaŭ ol mi pafos tiun knabinon kaj vin per tiu Luger."


Ĉi tio haltigis lin. "Ĉu vi mortigus ĉi tiun knabinon?"


"Jes, se mi bezonas ĝin."


Fayeh rigardis min malgaje. Mi sciis, ke ŝi klopodas diveni ĉu mi blufas aŭ ne. Reynaldo dum momento hezitis, poste direktis sin al la pordo en la koridoron. "Bone, ni blufos," li diris. Nun li tenis la Beretta al la templo de Fayeh. "Sed mi certigas al vi, ke se vi provos haltigi min, sinjoro Carter, la knabino iros la unua."


Dum mi rigardis lin ŝteliri al la pordo, mi sciis, ke li havas min en malgranda angulo. Mi ne mortigus Fayeh por ke li ne forlasu la ĉambron kaj li povus vidi ĝin en miaj okuloj. Nun li malfermis la pordon.


"Memoru, ŝi mortos unue."


“Vi agas kiel idioto, Reynaldo,” mi diris, sekvante lin per la Luger. - Vi ne ricevos pli bonan oferton. Vi pli bone pripensu ĝin antaŭ ol vi foriros.


"Mi ne pensas, ke vi pagos al mi por filmo, kiun mi ŝtelis de via registaro," Reynaldo diris sincere, fine faligante la pozon. "La afero estas, ke mi tute ne povas fidi vin." Nun li retroiris en la koridoron, la Beretta ankoraŭ staranta ĉe la kapo de Fay.


"Porko, lasu min iri!" — ŝi kriis.


Ni ambaŭ ignoras ŝin.


"Bone, faru vian manieron," mi diris. "Sed ne diru, ke mi ne provis fari ĝin la facila maniero."


"En ĉi tiu kazo," li diris, "ne estas facila elirejo."


Mi komencis konsenti kun li. “Forlasu la knabinon, Reynaldo. Vi ne plu bezonas ŝin.


"Vi pravas, sinjoro Carter," li diris. "Vi povas havi ĝin." Li subite forte puŝis ŝin. Ŝi reflugis en la ĉambron kaj alteriĝis sur min, ĵetante la Luger flanken.


Reynaldo, dume, malaperis en la koridoro. Mi kaptis Fayeh por malhelpi ŝin fali kaj moviĝis ĉirkaŭ ŝi al la koridoro. Sed ŝi antaŭis min. Ŝi kaptis la .44-kalibran ruson de mia zono, la pistolo de Reynaldo, kaj elflugis en la koridoron kun ĝi.


"Mi prenos lin!" ŝi diris, ŝiaj malhelaj haroj kurbiĝantaj ĉirkaŭ ŝia vizaĝo.


Antaŭ ol mi povis haltigi ŝin, ŝi pafis du pafojn laŭ la koridoro, sekvante Reynaldon, kiam li atingis la ŝtuparon. Ambaŭ pafoj maltrafis kaj li foriris. Mi kaptis la pafilon de ŝi.


"Diablo, Faye!" Mi diris. "Se vi mortigos lin, ni neniam trovos la malbenitan filmon!"


Ŝi rigardis min. “Mi tre bedaŭras, Nick. Mi preskaŭ ruinigis ĉion, ĉu ne?


Mi rigardis ŝin lace. "Reiru al la Vintra Palaco kaj restu tie."


Tiam mi turnis min kaj iris laŭ la koridoro post Reinaldo dum li forkuris.


Ĉapitro dek.


Mi atingis la hotelan vestiblon. La oficisto rigardis la pistolon en mia mano, kaj mi haltis por meti kelkajn piastrojn en lian poŝon.


"Vi aŭdis aŭ vidis nenion," mi diris al li.


Li rigardis la monon, poste al mi. "Jes, sinjoro," li diris.


Mi aŭdis la motoron de la aŭto starti kaj direktiĝis al la pordo ĝuste ĝustatempe por vidi kaŝtanbrunan BMW 2002 foriri de la trotuaro kaj muĝi laŭ la malluma strato. Mi rigardis laŭ la strato kaj vidis viron marŝi al malnova Buick. Mi kuris al li. Li estis arabo en okcidenta vesto.


"Mi prunteprenos vian aŭton por iom da tempo," mi diris al li. Mi donis al li taĉmenton da mono. — Jen. Mi lasos la aŭton kie vi trovos ĝin poste. Donu al mi la ŝlosilojn."


Li ĵetis rigardon al la Luger kaj rapide etendis la manon al la aŭtoŝlosiloj. Mi kaptis ilin kaj saltis en la Buick. Ĝi estis jalopo, sed ĝi havis radojn. Mi metis la Luger en la pistolujon kaj ekfunkciigis la motoron. Li viviĝis. Poste mi bruligis kaŭĉukon por foriri de la vojflanko. Reynaldo jam malaperis ĉirkaŭ la angulo ĉe la fino de la bloko.


Kiam mi turnis la angulon, la aŭtomobilo de Reynaldo estis nenie videbla. Mi forte batis la akcelilon, direktis la malnovan relikvon en la sekvan angulon kaj turnis dekstren. La BMW estis du blokoj antaŭe kaj moviĝis rapide. Ni estis sur sharia el-Karnak kaj ĵus preterpasis la Luksoran policejon. Mi retenis la spiron kaj esperis, ke neniu vidos aŭ aŭdos nin preterpasi. Ni tiam preterpasis la Place du Public Garden maldekstre kaj la Hotel de Famille dekstre kaj trovis nin sur la malnova Avenuo de la Sfinksoj, kondukanta al la vilaĝo Carnac, kie staris la famaj temploj.


Ne estis multaj aŭtoj sur la vojo en ĉi tiu horo de la nokto, kio estis bonŝanca ĉar neniu el ni intencis halti aŭ malrapidiĝi. Kelkaj piedirantoj rigardis post ni dum ni preterpasis, sed alie ne rimarkis la persekuton. Surprize, mi daŭrigis kun la BMW malgraŭ ĝia pli granda potenciala rapideco kaj lerteco. La Buick trafis vojtruojn en la strato kiel akcia aŭto en ruiniga derbio. Mia kapo trafis la tegmenton sur kelkaj truoj. Kaj tiam ni estis en la temploj de Karnak.


Reynaldo komprenis, ke mi estas tro proksima por provi perdi min en la urbo, do li akceptis planon, kiu ne inkluzivis lian burgonjan kabinaŭton. Li abrupte haltis ĉe la pordegoj de la templo. Kiam mi alvenis, mi vidis, ke li direktiĝas al la masiva Suda Pordego de Karnak. Dum la lastaj cent metroj de la palm-liniita Avenuo de la Sfinksoj, virŝafkapaj sfinksoj bordis la vojon, sidantaj kiel antaŭ miloj da jaroj, sed nun en diversaj etapoj de kadukiĝo. La pilonoj de la Suda Pordego staris grandioze en la lunlumo. Mi parkumis la malnovan Buick apud la BMW kaj rigardis Reynaldo kuri preter la nokta reto, dizajnita por teni turistojn ekstere post horoj. Lia malhela figuro malaperis en la korton de la Templo Khonsu, kiam mi eliris el la aŭto.


Mi sekvis lin, kviete moviĝante. Li ankoraŭ havis sian Beretta, kaj kvankam ĝi estis malgranda pafilo, bona pafisto povis mortigi tre efike per ĝi.


Moviĝante zorge tra la antaŭkorto, mi rigardis la profundajn ombrojn ĵetitajn de la dikaj muroj ornamitaj per hieroglifoj kaj la lotuskolonoj leviĝantaj laŭ ili. Mi ne pensis, ke Reynaldo ĉesos tie. Mi trairis la antaŭan korton en la Malgrandan Hipostilan Halon pretere. La tegmento malaperis dum longa tempo, kaj ĉio estis plenigita de malbonaŭgura lunlumo. Subite, kvar mil jaroj magie malaperis, kaj mi trovis min en Antikva Egiptio, ĉe la kortego


Ramzes XII. Ĝia reliefo klare elstaris sur la muro, rigardante nevideble en la jarcentojn. Ankaŭ en ĉi tiu salono estis kolonoj, kaj mi zorge movis ilin tra ili. Tiam mi aŭdis malfiksajn ŝtonojn ruliĝi ie antaŭen.


"Reynaldo!" mi kriegis. “Vi ne povas eliri de ĉi tie. Mi donos al vi plian ŝancon fari interkonsenton."


Dum momento estis silento en la lunlumita templo, poste venis la respondo: “Mi ne bezonas foriri de ĉi tie, sinjoro Carter. Mi povas mortigi vin."


Mi rimarkis la direkton de la sono de lia voĉo kaj direktiĝis al li. Mi faris unu lastan sugeston; Nun estis duelo — li aŭ mi.


Silente mi promenis tra la komplekso de temploj kaj salonoj, la faraonoj kaj iliaj edzinoj rigardante min senbrue de siaj piedestaloj. Malpeza venteto vekis polvon kaj derompaĵojn en la angulo kaj saltegis min. La etoso de ĉi tiu loko atingis min. Eble ĝuste tion Reynaldo kalkulis.


Mi marŝis inter alia paro da masivaj, neoporteblaj pilonoj, minace kunpremitaj en la mallumo. Mia piedo skrapis la ŝtonon kaj subite eksonis pafo. El la angulo de mia okulo, mi vidis ekbrilon antaŭ ol la antikva ŝtono frakasiĝis proksime de mia kapo.


Mi kliniĝis kaj malbenis. En ĉi tiuj cirkonstancoj mi estis en malavantaĝo kiel la persekutisto. Se Reynaldo konservis sian trankvilon, li povus pafi min de ajna nombro da bonegaj pozicioj.


Mi amasiĝis en la mallumo kaj atendis. Tiam mi vidis ombron en la direkto de kiu la pafo estis pafita, rapide moviĝanta de unu kolumno al alia. Mi metis la Luger sur mian manon kaj atendis. Ombro aperis kaj direktiĝis al alia kolono. mi pafis. Reynaldo kriegis kaj falis vizagxaltere.


Sed li ne estis grave vundita. Post momento li denove surpiedis. Mi faris alian pafon, kiam li kliniĝis malantaŭ ŝtonkolono kaj maltrafis.


Nun li estis en eta malavantaĝo al mi. La vundo estis verŝajne nur supraĵa, sed ĝi donis al Reynaldo paŭzon. Tio igis lin ekkompreni ke embusko estas danĝera ludo.


Ni estis nun en la Granda Hipostila Halo, la plej granda en la ruinoj. Ĉi tie ankaŭ la tegmento malaperis, sed 134 kolonoj ankoraŭ staris, interspacigitaj je regulaj intervaloj tra la grandega ĉambro. Ili estis masivaj ŝtonblokoj kiuj turis alte supre, kiel gigantaj mortaj arboj. Kaj Reynaldo estis ie en ĉi tiu arbaro de antikvaj kolonoj, atendante por pafi min en la kapon.


Mi malrapide iris al la plej proksima kolono kaj apogis min al ĝi. Reinaldo ne forlasis ĉi tiun ĉambron kaj verŝajne ne intencis foriri. Kompreneble, ĉi tie li havos la plej bonan ŝancon bati min antaŭ ol mi faros la samon al li.


Rapide glitante al alia kolono, mi ekrigardis la sekvan vicon da kolonoj. Ne estis movado. La luno ĵetis arĝentajn stangojn inter la pezaj ombroj de la kolonoj. Nun la kolonoj ĉirkaŭis min. Ĝi estis kiel fantoma malhela halo de speguloj, kun kolonoj reflektitaj en ĉiuj direktoj.


"Mi venas por vi, Reynaldo." Mia voĉo iomete eĥis. Mi sciis, ke li certe estis iom skuita pro la vundo kaj volis iom labori pri ĝi.


Mi marŝis al alia kolono, intence malrapidigante miajn movojn. La plej rapida maniero trovi Reynaldon estas altiri lian fajron. Kaj ju pli mi estis for de li, des pli bone. Dum mi malrapide moviĝis al la alia kolono, mi vidis Reynaldon eliri el malantaŭ la kolono laŭ la linio. La Beretta denove bojis. La kuglo ŝiris la manikon de mia jako.


Wilhelmina blekis sian respondon. 9 mm. la kuglo eliris de la kolono, malantaŭ kiu Reynaldo ĵus kaŭris. Dum Reynaldo kuŝis tie, mi moviĝis dekstren al alia vico da kolonoj. Mi atente aŭskultis, turnante la kapon. Mi aŭdis sonon maldekstre kaj turnis min por vidi ŝiriĝintan gazeton flirti en la vento. Mi preskaŭ pafis ŝin.


Mi rapide movis al la lasta loko de Reynaldo, al kolono, kiu alproksimigus min al li. Li ekvidis min kiam mi atingis mian novan kaŝejon kaj la Beretta denove ekpafis, trafante la kolonon malantaŭ mi. Mi resendis fajron, du rapidajn pafojn. La unua forflugis de la kolono de Reynaldo, revenis kaj preskaŭ trafis min. La dua trafis Reynaldo'n kiam li revenis por kovri.


Mi aŭdis lin ĵuri en la hispana, poste li kriis al mi:


“Diablo, Carter! Bone, ni eltrovu kaj venu al interkonsento. Vi scias, kie mi estas."


Ĝi iris malsupren al la afero. Mi sciis, ke pli aŭ malpli frue mi devos sekvi lin, kiel blanka ĉasisto, kiu iras en la arbustojn post vundita leopardo. Sed tiam li havos pli bonan ŝancon ataki min.


Mi profunde enspiris kaj eliris el malantaŭ mia kolono. Momenton poste, Reynaldo ankaŭ eliris en la malkaŝon. Li pene marŝis, sed tamen plu marŝis. Kiel mi, li sciis, ke la tempo por singardemo pasis. Li marŝis malrapide al mi laŭ la trairejo inter la altaj kolonoj, la Beretta celis al mi.


Mi ne volis, ke Reynaldo estu morta.


Sed nun ĝi estis lia ludo, kaj li volis interpafadon. Li moviĝis al mi.


"Vi ne povas trompi min, Carter," li diris kiam li alproksimiĝis. “Vi ricevos nenion de mortinto. Vi preferus ne mortigi min. Sed mi ne suferas pro tia manko.”


"Mi mortigos vin se mi devos," mi diris. "Nur diru al mi kie estas la mikrofilmo kaj vi vivos."


"Mi ankoraŭ vivos." Li daŭre moviĝis. Mi ne povis proksimiĝi. Subite li pafis, sed feliĉe mi moviĝis maldekstren. La pafo ankoraŭ iris tra mia dekstra flanko, lasante brulvundon sur mia korpo. Mi premis min kontraŭ la kolono, celis per la Luger kaj pafis.


Reynaldo kaptis sian bruston kaj trafis kolonon, sed ne falis. Li ne rezignis — li vere pensis, ke mi mortigos lin. Li pafis la Beretta denove kaj maltrafis.


Mi ne havis elekton. Mi premis alian rondon kaj ĝi ne mankis. Ĉi-foje Reynaldo estis terenbatita per kuglo kaj malglate ĵetita sur sian dorson. La Beretta elflugis el lia mano.


Mi atendis momenton, rigardante lin. Mi kredis vidi lin movi, sed mi ne povis esti certa. Estis bruo ie dekstre de mi. Mi turnis min, rigardante en la mallumon, sed nenion vidis. La loko denove venis al mi. Mi moviĝis inter la masivaj kolonoj ĝis mi haltis super Reynaldo, mia Luger preta se mi ja devis uzi ĝin.


Reynaldo kuŝis kun unu brako submetita, lia vizaĝo blanka. La lasta kuglo trafis lin en la dekstran flankon de lia brusto. Mi ne vidis kiel li povus pluvivi.


Mi klinis min super li. Denove mi kredis aŭdi bruon proksime. Mi kaŭris kaj aŭskultis. Silento. Mi rigardis Reynaldon.


"Rigardu," mi diris al li. "Vi estos bone, se vi vidos kuraciston." Mi esperis, ke li ne rimarkos, ke mi mensogas. “Mi povas konduki vin tien, se vi parolos al mi pri la filmo. Mi ankaŭ ne rakontos al Bova pri via loko.


Li ridis, guturala rido en lia gorĝo, kiu fariĝis tuso.


"Se vi ne ŝatas la sonon de tiu frazo," mi aldonis, "mi povas promesi al vi, ke vi ne mortos facile."


Miksitaj emocioj montriĝis sur lia vizaĝo. Tiam la mano kaŝita sub lia korpo subite ekbrilis al mi. En la pugno estis la armilo, kiun Hakim Sadek priskribis al mi — glacipiko ponardo kun dika pinto. Ĝi trafis mian stomakon kiam mi retropaŝis. Ĝi ŝiris mian jakon kaj ĉemizon kaj pikis mian karnon. Mi kaptis la manon de Reynaldo, tordis ĝin per ambaŭ, kaj la ponardo falis de lia pugno.


Mi forte batis lin per mia mano kaj li gruntis. Mi kaptis la ponardon kaj alportis ĝin al lia mentono. “Bone, mi estis ĝentila al vi. Ĉu vi volas, ke mi komencu piki ĉi tiun aferon en malsamaj lokoj?


Lia vizaĝo falis. Ne plu estis batalo en li. Li ne havis alian elekton krom la pajlo, kiun mi proponis al li.


"La Valo de la Reĝoj," li grakis. — Tombo de Merenptah. Tombĉambro.'


Li tusis, kraĉante sangon.


mi sugestis. - "Kie en la tomboĉambro?"


Li anhelis. - 'Savu min!' “En Luksoro... estas kuracisto. Apud la faraonoj. Li povas... teni sian buŝon fermita... fermita.


"Bone," mi diris. - Kie en la tomboĉambro?


Li malfermis la buŝon por diri ion. Pli da sango elfluis, kaj tio estis ĉio. Liaj okuloj briliĝis kaj lia kapo falis malantaŭen. Li estis morta.


Mi decidis, ke mi estas bonŝanca. Li povus esti morti sen diri ion ajn al mi.


Malrapide mi reiris tra la Granda Hipostila Halo. Kiam mi alvenis al la enirejo, mi aŭdis ion denove. Ĉi-foje certe estis paŝoj. Mi rigardis en la malfermitan korton kaj vidis arabon tie, rigardantan en la mallumon de la granda halo.


'Kiu estas ĉi tiu?' - li kriis arabe. — Kio okazas tie?


Ŝajne li estis prizorganto, kiu estis atentigita de la pafado. Kiam li trovis la kadavron de Reynaldo, komenciĝis vera tumulto. Mi ne volis esti ĉirkaŭe.


Mi moviĝis silente inter la gigantaj ŝtonkolonoj, evitante la korton, kie la prizorganto staris heziteme, direktante al la Suda Pordego, tra kiu mi eniris.


BMW estis la plej komforta kaj plej rapida. Mi enrigardis kaj vidis, ke Reynaldo lasis la ŝlosilojn en la ŝaltilo. Mi eksaltis, turnis la ŝlosilon kaj enigis la aŭton. Mi glitis sur la gruzo teksante ĉirkaŭ aŭto, kaj kiam mi ekmoviĝis, mi vidis la prizorganton kuri al mi, svingante la brakojn kaj kriante.


Estus malfacile por li bone rigardi la aŭton. Mi ekfunkciigis la motoron kaj la BMW muĝis en la nokton. Post sekundoj la temploj malaperis kaj mi iris reen al Luksoro kaj la Vintra Palaco.


Dum la reveno, mi rememoris la sonojn, kiujn mi kredis aŭdi, kiam Reynaldo mortis. Ĝi certe estis la prizorganto. Se ne... mi ne volis pensi pri eblaj alternativoj. Nu, frue morgaŭ matene mi vizitus la Valon de la Reĝoj.


Kun ia bonŝanco, mi trovos la mikrofilmon, finos ĉi tiun araban koŝmaron, kaj petos al Hawk plialtigon kaj du semajnojn de ferio.


Ĝi sonis tiel simple.


Dekunua ĉapitro.


La sekvanta mateno estis malvarmeta, hela kaj klara, kiel la stelo de Afriko. La Eterna Nilo kuris serene kiel oleita metala bluo. Preter tiu ĉi tordiĝanta rubando de vivo brilis la polurita kupro de la dezerto kaj montetoj.


Estis sur ĉi tiu serena fono ke la tago komenciĝis dum mi veturis laŭ la polva vojo al la Valo de la Reĝoj. Ĝi estis luita Alfa Romeo 1750 kaj Faye sidis apud mi, ne protestante, aŭskultante dum mi kriis al ŝi.


"Vi preskaŭ mortigis nin hieraŭ," mi rememorigis al ŝi, "do bonvolu lasi min pafi ĉi-foje."


Fakte, mi tute ne kunportus Fayeh, sed ŝi diris al mi, ke la tombo de Merenptan estis provizore fermita al turistoj kaj mi bezonis, ke ŝi alvenu tien. Mi konsentis preni ŝin, sed mi ne ŝatis ĝin, kaj ŝi sciis ĝin. Ŝi eniris la aŭton kiel eble plej malproksime de mi, kaj ni diris preskaŭ nenion survoje.


Ni veturis preter la Kolosoj de Memnono kaj la templo de Reĝino Hatshepsut, preter blankigitaj vilaĝoj, persikkoloraj en la frua suno, kie homoj ankoraŭ vivis multe kiel en bibliaj tagoj. Kameloj jungitaj al muelradoj moviĝis en senfina rondo ĉirkaŭ primitivaj muelejoj, kvazaŭ ili farus la saman laboron dum jarmiloj. Nigre vestitaj virinoj, kelkaj kun akvokruĉoj sur la kapo, rigardis nin tra siaj vualoj dum ni preteriris. Fayeh ne komentis. Mi ne ĝenis, ĉar en ĉi tiu klara mateno miaj pensoj estis nur pri unu afero: trovi la mikrofilmon.


Ni alvenis al la Valo de la Reĝoj en malpli ol unu horo da veturo. Kiam ni eliris en la parkejon kaj mi ĉirkaŭrigardis, mi estis seniluziigita. Ĝi tute ne aspektis grandioza. Ĝi estis larĝa intermonto ĉirkaŭita de altaj rokaj klifoj kun sablo ĉirkaŭe. Estis pluraj servokonstruaĵoj, varmegaj en la suno, kaj oni povis vidi la disajn enirejojn al la tomboj – malbelaj truoj en la tero kun biletgiĉetoj, arabo en ĉiu budo.


Mi demandis. - 'Ĉi estas ĝi?


"Ĉio estas subtera," ŝi diris. 'Vi vidos.'


Ŝi kondukis min al arabo en unu el la barakoj, viro, kiu ŝajnis estris la lokon. Ŝi montris sian Interpol-identigilon, rakontis al li historion pri heroinkontrabando kaj petis lin permesi al ni eniri la tombon sen gvidisto.


"Kompreneble, sinjorino," li diris en la araba.


Kiam ni alproksimiĝis al la tombo, mi rigardis ĝin. "Ĉu vi certas, ke la tombo estas fermita al la publiko?"


Ŝi ridetis misteran rideton. "Ĉu vi pensas, ke mi ŝatus trompi vin, amanto?"


Ne estis gardisto ĉe la tomba pordego, do ni nur eniris. Ĝi aspektis kiel la enirejo al minejo. Ni tuj trovis nin irantaj laŭ granda ŝtona tunelo. La muroj ambaŭflanke estis kovritaj per hieroglifaj surskriboj ĉizitaj en ŝtonon permane. Ni iris malsupren kaj malsupren, kaj la hieroglifoj ne finiĝis.


"Surskriboj el la Egipta Libro de la Mortintoj," diris al mi Fayeh dum ni malsupreniris. "Tre grava por supervivo en la Alia Mondo."


"Mi scivolas, ĉu ili havas la potencon pluvivi en ĉi tiu mondo," mi diris. Mi haltis ĉe kurbiĝo de la koridoro kaj eltiris dikan gvidlibron el mia jaka poŝo. Mi foliumis ĝin kaj haltis ĉe la renversita paĝo. "Ĝi diras ĉi tie, ke ekzistas pluraj tomboĉambroj."


Ĝuste. La unua troviĝas ne malproksime de la pasejo dekstren. La ĉefa, kun la sarkofago de Merenptah, situas plu laŭ tiu trairejo, malantaŭ la Tombejo.


— Ĉio estas en ordo. Iru al la pli malgranda ĉambro kaj mi prenos la pli grandan. Se vi trovas tion, kion ni serĉas, kriu."


Mi rigardis kiel ŝi turniĝis kaj marŝis laŭ la malklare lumigita koridoro, poste laŭ la ĉefa koridoro. Mi iris al la ŝtuparo kaj malsupreniris al pli malalta nivelo. Jen mi trovis min en alia tunelo-koridoro. Estis pli da hieroglifoj kaj koloraj murpentraĵoj de Merenptah en la ĉeesto de la dio Harmachis. La koridoro kondukis en sufiĉe grandan ĉambron. Ŝajne tio estis la Tombejo. Alia pasejo kondukis de la kontraŭa flanko en multe pli malgrandan ĉambron: la tomboĉambron.


La sarkofago de Merenptah okupis signifan parton de la ĉambro. La kovrilo de lia ĉerko estis bela kaj malsimpla. Ĉio ĉi staris sur ŝtona podio. Mi ĉirkaŭpaŝis lin, bone ĉirkaŭrigardante. Tiam mi traserĉis la ĉambron. Estis funebraj urnoj sur la bretoj. La mikrofilmo povus esti kaŝita sur unu el ĉi tiuj bretoj, sed tio estus tro evidenta. Mi denove rigardis la kovrilon de la sarkofago. Ŝi staris parte super la vazo, por ke mi povu vidi la malhelajn angulojn de la malplena ĉerko.


Kompreneble, mi pensis, Reynaldo ne ĵetis la filmon en tiun grandan keston, mi apogis mian ŝultron sur la kovrilon. Mi ne povis movi ĝin, do ankaŭ Reynaldo ne povis movi ĝin. Tiam venis al mi ideo — la sama, kiel montriĝis, Reinaldo. Mi grimpis en la sarkofagon kaj palpis la malsupran parton de ĝia kovrilo kiel eble plej bone. Nenio. Tiam mi palpis la internon de la sarkofago. Ankoraŭ nenio. Mi revenis al la kovrilo. Mi etendis sub li kaj etendis mian manon kiel eble plej malproksimen. Kaj tiam mi sentis ĝin.


Ĝi estis malgranda pakaĵo, ne pli granda ol mia dikfingro, kaj ĝi estis gluita al la malsupra flanko de la kovrilo.


Mi liberigis ĝin kaj eltiris mian manon el la sarkofago. Mia koro preskaŭ haltis, kiam mi zorge malvolvis la etan pakaĵon. Jen ĝi. Mikrofilmo. La planoj de Novigrom I. Kaj nun kuŝante en mia mano, ili apartenis al la usona registaro.


Mi permesis al mi rideti kontente. Se Drummond devus morti, almenaŭ tio ne estus vana.


La ŝtono estis gratita de ies piedo. Mi metis la filmon en mian poŝon kaj etendis la manon al Wilhelmina. Mi estas iom malfrue. Tie, en la pordo de la tomboĉambro, staris du brutuloj, ridetante. Mi rekonis la grandulon kun la Magnum kiel la Maldika Homo. Magnum denove rigardis min. Alia viro, malalta, laca, ratvizaĝa arabo, direktis al mi per .32-kalibra eŭropstila revolvero.


"Nu, rigardu kiu estas sur la sarkofago turneo," diris la grandulo.


La vireto ridis, mallonga, saka rido, kiu iomete ŝveligis liajn vangojn.


Mi demandis. - Ĉu estas io malbona kun vidindaĵoj?


Miaj pensoj kuregis malantaŭen kiel filmo rebobenanta. Hipostila Salono hieraŭ nokte. Bruoj, kiujn mi kredis aŭdi. Fine, la prizorganto ne faris ilin. Iu, verŝajne unu el ĉi tiuj du, sekvis Reynaldo kaj min en Carnac kaj trankvile eniris ĝustatempe por aŭdi la finscenon. Sed ili ne aŭdis ĝin, ĉar ili lasis min trovi la mikrofilmon por ili.


"Vi ne estas ĉi tie por la vidindaĵoj," diris al mi la grandulo.


Mi diris. - 'Ne?' Mi ellasis mian jakon.


"Reynaldo diris al vi, kie estas la filmo," la grandulo daŭrigis.


"Beauvais faris interkonsenton kun mi," mi diris.


“Sinjoro Beauvais donis al vi vian vivon por informo pri Reynaldo,” diris la grandulo. 'Tio estas ĉio. Li diras ne mortigi vin nun se vi kunlaboras."


"Kiel kunlabori?" - mi diris, jam sciante la respondon.


Jen denove tiu malbela rido. “Sinjoro Beauvais volas ĉi tiun filmon. Li diras ke li ricevis tion ĝuste ĉar Reynaldo restis for de li. Kompreneble li vendos ĝin al vi je la ĝusta prezo, se vi povas eltrovi ĝin. Eble ekzistas aliaj proponoj."


Mi ĝemis, pensante: jen ĝi. "Mi ne trovis la filmon," mi diris.


La vireto balancis la kapon kaj nomis min mensogulo en la araba.


La filmo estas en via poŝo,” diris la grandulo. “Ni vidis, ke vi metis ĝin tien. Redonu ĝin, kaj ne estos pafado."


Mi ne tuj donos ĉi tiun mikrofilmon, precipe al internacia bando de huliganoj.


"Bone, ŝajnas ke mi ne havas elekton," mi diris.


Ĝuste, sinjoro Carter,” diris la grandulo.


Mi etendis la manon en mian poŝon por la mikrofilmo, farante du paŝojn al ili samtempe. La grandulo etendis sian liberan manon, penante konservi la Magnumon kun la alia en mia brusto. Mi devis marŝi antaŭ la eta arabo por atingi lin.


"Nur donu al mi la glubendon kaj ĉio estos en ordo," certigis al mi la grandulo.


Mi demandis. Ĉiukaze, mi ne intencis ekscii. Mi prenis malplenan sed kunpremitan pugnon el mia poŝo. Mi estis ĝuste antaŭ la malalta arabo, kaj lia revolvero observis ĉiun mian movon. Sed mi devis riski.


Subite mi malfermis mian malplenan pugnon kaj kaptis la malgrandan arabon je la mano per la pistolo, malproksimiĝante de la fajrolinio. La sono de pafo plenigis la ŝtonĉambron dum la kuglo resaltis de la sarkofago malantaŭ mi kaj trafis la muron.


Nun mi forte kaptis la pafilon je la brako kaj terenbatis lin, metante lin inter mi kaj la grandulo kun la magnum. La pistolo de la eta arabo denove ekpafis, la kuglo trafis la plankon. En tiu momento la grandulo pafis, penante bati min en la bruston. La eta arabo kriegis, kiam la kuglo trafis lian maldekstran brakon. La grandulo ĵuris, kiam mi nun puŝis la arabeton en lin, provizore malekvilibrigante lin.


Mi plonĝis al la fino de la sarkofago, esperante uzi ĝin kiel kovrilon. La grandulo pafis du pliajn pafojn dum mi momente eskapis. La unua rompis la sarkofagon, la dua ŝiris la kalkanon de mia dekstra ŝuo.


- Mi prenos vin, Carter! La grandulo celis komercon. Tiutage li estis tre seniluziigita ĉe Tonman kiam Beauvais revokis lin.


Nun li intencis ripari ĝin.


Mi aŭdis liajn paŝojn dum mi ĉirkaŭpaŝis la sarkofagon. Ne estis tempo por Luger. Mi movis mian dekstran antaŭbrakon kaj Hugo glitis en mian manplaton.


Granda viro, masiva kaj kolera, venis ĉirkaŭ la angulo de la sarkofago, tenante magnum en la mano. Li rimarkis min kaj celis, kaj mi premis min al la ĉerko. La pafilo eksplodis kaj mi aŭdis, ke kuglo trafis la plankon apud mi. Li pafis freneze kaj mi bonŝancis. Mi levis mian dekstran manon rekte antaŭ mi, liberigante Hugon. La stileto silente glitis tra la aero kaj trafis en la bruston de la grandulo.


Surprizo aperis en liaj okuloj. Li aŭtomate kaptis la malvarman ŝtalon en si. Magnum muĝis ankoraŭ tri fojojn dum li stumblis kaj peze falis sur la ĉerkkovrilon.


Ĝuste ĝustatempe mi aŭdis sonon malantaŭ mi. Mi turnis min kaj vidis malgrandan arabon, kies vundita brako pendis malforte ĉe lia flanko, kaj li direktis sian revolveron al mi de la alia fino de la sarkofago. Mi ruliĝis for de la ŝtonbazo dum li pafis, ekkaptante Wilhelmina dum mi moviĝis. Mi prenis ĝin kaj pafis.


Mi pafis trifoje. La unua pafo trafis la muron unu piedon super la kapo de la arabo. La dua faris sulkon sur lia maldekstra vango, kaj la tria eniris la bruston. La kuglo trafis lin kaj trafis lin kontraŭ la muro. Li falis sur la plankon, ekster vido.


Aŭdiĝis kvieta murmurado en la araba. Tiam la malgranda arabo ekstaris kaj ekiris al la pordo en la tomboĉambron. Li turnis sin malforte kaj pafis al mi por kovri sian retiriĝon. Sed kiam li alproksimiĝis al la pordo, mi denove pafis la Luger kaj batis lin ĉe la bazo de lia spino. Li ektiris kvazaŭ lin tiras ia nevidebla drato. Mi ĉirkaŭiris la sarkofagon kaj rigardis. La korpo de la eta arabo ekmoviĝis kaj frostiĝis.


Mi revenis al la grandulo kaj eltiris la stileton el lia brusto. Mi viŝis ĝin sur lian jakon kaj redonis ĝin al ĝia ingo. "Vi devus ĉesi fumi dum vi estis antaŭe," mi diris al la kadavro.


Tiam mi aŭdis Fahe voki, "Nick!"


Mi turnis min, kiam ŝi eniris la tomboĉambron. Ŝi preterpasis la unuan kadavron, rigardante ĝin surprizite, kaj alproksimiĝis al mi kaj al mia dua viktimo.


Ŝi demandis. - "Nova frateco?"


Ĝuste. Beauvais iĝis avida kiam li pensis pri la valoro de la filmo."


- Ĉu vi havas ĝin?


Mi eltiris la filmon el mia poŝo kaj transdonis ĝin al ŝi. "Ĉi tio estas mirinda, Nick!" - ŝi diris ridetante.


mi demandis ŝin. -Ĉu vi vidis iun alian el la “Nova Frateco” en la koridoroj?


“Ne, mi tute ne vidis iun. Kaj mi suspektas, ke post tio Beauvais forlasos la filmon. Li ne vere volas eniri batalon kun la usona registaro."


"Se ĉi tio estas vera, tiam ĉi tiu misio komencas aspekti kiel sukcesa," mi diris, kovrante la Luger. "Venu, ni foriru de ĉi tie dum ni ankoraŭ estas bonŝancaj."


* * *


Kiam ni alproksimiĝis al la enirejo de la tombo, strabantaj en la hela suno, ĉio estis kvieta. Ne estis gardistoj proksime, kaj la profundo de la tomboĉambro certe estingis la sonon de interpafado. Ni tuj iris al la Alfa Romeo kaj grimpis enen.


Kiam ni forlasis la Valon de la Reĝoj, mi iomete malstreĉis. Estis malagrabla tasko, sed ĝi finiĝis bone. Mi havis mikrofilmon, kaj ankaŭ mia sano. Mi rememoris la valizon, kiun mi pli frue kaŝis en la pakujo, por ĉiaokaze, kaj ĝojis scii, ke mi nun ne bezonos ĝin.


Mi estis ankoraŭ en ĉi tiu triumfa stato, sentante kontenta pri mi mem kaj kiel mi traktis la malfacilan kazon, klarigante al Fayeh, kiom gravas la filmo por la libera mondo ktp, ktp, kiam ĝi okazis. Ni rondiris ŝtonan kurbon sur tervojo kaj preskaŭ kraŝis kontraŭ nigra Mercedes 350 SL parkumita trans la vojo, igante ĝin neeble eviti.


Frapante la bremsojn, mi tiris en polvan haltejon nur kelkajn futojn de la Mercedes. Kiam la polvo klariĝis, mi vidis tri virojn stari ĉirkaŭ granda nigra aŭto. Mia makzelo iomete falis. Estis Jurij Lialin kaj du arabaj brutuloj, kiujn li kutimis bati min. Lyalin tenis sian Mauser-maŝinpafilon, kaj la araboj ĉiu tenis kanartan revolveron. Ĉiuj armiloj estis celitaj kontraŭ mia kapo.


"Damnu ĝin!" mi murmuris. "Malbenitaj rusoj." Faye simple rigardis la triopon. "Mi tre bedaŭras, Noĉjo."


Lialin kriis al ni, kaj mi sidis kaj decidis kion fari. - Foriru de tie, Carter. Vi ne devas seniluziigi min nun. Jen kial mi konservis vin vivanta."


"Vi prefere faru tion, kion li diras, Noĉjo," diris Faye mallaŭte.


Se mi startus la motoron kaj direktus sin rekte al ili, mi eble ricevos unu, eble du pafojn, sed mi ne povus ĉirkaŭiri ĉi tiun gigantan maŝinon.


Mi subite fariĝis tiel kolera, tiel ĉagrenita, ke mi ne povis pensi rekte. Fine mi malŝaltis la motoron.


"Bone," mi diris al la knabino. "Ni kapitulacu al la KGB."


Ni eliris el la aŭto, kaj Lyalin svingis al ni sian Mauser. Mi rigardis malsupren la barelon de ĝi kaj ĝi estis kiel rigardi malsupren la barelon de mia propra Luger. Mi sciis ĝian potencon kaj efikecon. La arabaj brutuloj firme tenis siajn revolverojn, pretaj uzi ilin. Mi ne vidis eliron.


"Do ĉio iras laŭplane," mi diris al Lyalin.


“Ĝuste, sinjoro AH-ulo,” li diris, forte ridetante. “Vi eksciis kie estas la filmo kaj kondukis nin al ĝi. Ni devus nur atendi kaj lasi vin fari la laboron por ni."


Li ĝojis, kaj mi malamas gajajn homojn.


"Nun la filmon, mi petas."


Mi forte suspiris kaj rigardis Fayeh. Ŝi rigardis la teron. Ŝi kaj mi travivis multon, sed ŝajnis, ke ni perdis la ludon en duobla kromlaboro. Mi metis la manon en mian poŝon por la filmon, laste rigardis la pakaĵon kaj transdonis ĝin al Lyalin.


Li zorge prenis ĝin. Metinte la Mauser en ĝian pistolujon, li malvolvis la filmon kaj ekzamenis ĝin zorge. Mi forte glutis. Nun estis nur du pistoloj celitaj al mi. Kaj Lialin verŝajne mortigos min ĉiuokaze antaŭ ol li foriros ĉi tie. Necesis pensi pri Faja, sed ŝia sekureco ne estis parto de la misio. Eble ŝi povas uzi la Beretta, kiun mi prenis de Reynaldo ĝustatempe, por savi nin ambaŭ.


Mi faris mian movon. Dum Lyalin tenis la filmon en la lumo, mi faris paŝon antaŭen, metante lin inter mi kaj la malproksima militisto kaj mi al la atingo de la plej proksima. Subite kaj furioze mi batis lin je la mano per la pistolo. La pafilo eksplodis super mia kapo, kaj la brutulo stumblis reen kontraŭ la kapuĉo de la Mercedes. Samtempe, mi rapidis al Lialin. Li komencis levi la Mauser, sed ne havis tempon. Mi kaptis lin kaj tiris lin al mi, penante teni lin inter mi kaj la alia arabo.


La unua militisto rekonsciiĝis kaj ankoraŭ tenis la pafilon. La alia moviĝis por pafi min. Lyalin kaj mi estis en mortbatalo, miaj manoj tenis lian gorĝon, kaj liaj fingroj tuŝis miajn okulojn.


mi kriis Fajeh. - "Beretta!"


Mi kaptis Lialin kaj puŝis lin al la bandito provanta gvidi min. Surprizite de nia kombinita pezo, li momente perdis la ekvilibron. Sed la alia viro, mi sciis, nun estis malantaŭ mi. Post proksimume sekundo estus ĉifona truo en mia dorso.


Forte tirante Lyalin je la ŝultroj, mi trenis lin sur la teron sur mi. Nun estos pli malfacile por iu ajn pafisto bati min sen trafi Lyalin.


- Faligu ĝin, diablo! - li anhelis, batante min en la flankon per sia kubuto.


Mi nur batalis por tempo. Se Faye povus uzi Beretta, ŝi povus turni la tajdon en nia favoro. Se ne, tiam ĝi estas finita. Mi vidis ŝin el la okulangulo kaj feliĉe ŝi eltiris pafilon!


mi kriis. - "Pafu ilin!"


Lialin sukcesis paroli, malgraŭ tio, ke mi tenis lin je la gorĝo. "Haltu lin," li diris, rigardante Fayeh.


Kaj Fayeh, tiu malĉasta beleco kun deloga rideto, antaŭeniris kaj direktis la Beretta al mia kapo. "Lasu lin, Noĉjo."


Mi rigardis en ĉi tiun belan vizaĝon. Iom post iom li liberigis Lyalin. Li foriris de mi, frotante sian gorĝon. Mi daŭre rigardis ĉi tiun Beretta.


"Mi vere bedaŭras, Noĉjo," diris la knabino kviete.


Lialin elprenis la mikrofilmon kaj metis ĝin en sian poŝon. “Jes, Carter. Fayeh estas agento de KGB. Ho, foje ŝi ankaŭ laboras por Interpol. Sed antaŭ ĉio ŝi estas lojala al Sovetunio. Ĉu ne ĝuste, Fay karulo?


Malrapide mi ekstaris. Fayeh staris morne, ne respondante al Lyalin. Kelkaj pensoj nun revenis al mi. Ŝi ne estis tro fervora iri post Reynaldo kiam mi diris al ŝi, ke li estas tiu kun la mikrofilmo. Kaj la morto de Kam ne ĝenis ŝin. Nun mi sciis kial, ĉar mi ekskludis la KGB-parton de la konkurso. Estis ankaŭ aliaj aferoj.


"Vi provis mortigi Reynaldon hieraŭ nokte," mi diris al ŝi. "Ĉar vi sciis, ke post kiam li mortos, neniu povos trovi la mikrofilmon."


"Niĉjo, mi..."


Nun alproksimiĝis al mi du solduloj. Tiu, kiun mi kaptis, rigardis Lyalin, kiu estis senpolviganta sian kostumon.


"Lasu min mortigi lin," diris la arabo.


Lialin preskaŭ permesis al si rideti. - Ĉu vi vidas, kiel miaj kamaradoj volas forigi vin? Li venis al mi kaj serĉis min, senigante min de Wilhelmina kaj Hugo. Li ĵetis ilin sur la teron proksime de la Alfa Romeo. Li tiam turnis sin al mi kaj pugnobatis min en la vizaĝon.


Mi falis en la koton, konsternita. Ŝajnis al mi, ke mia nazo estas rompita. Ĉi tiu viro havis bonegan pafon. Mi malamis ĝin.


Mi ankoraŭ kuŝis sur la tero.


“Ĝi estas pro la problemo, kiun vi kaŭzis al mi kaj pro mia dolora kolo,” li diris, tuŝante lian gorĝon kie mi preskaŭ strangolis lin antaŭ kelkaj minutoj. Li tiam venis pli proksimen kaj antaŭ ol mi povis reagi, li piedbatis min en la vizaĝon kaj kapon.


Disŝira doloro eksplodis en mi. Mi provis koncentriĝi pri Lyalina, sed li estis neklara super mi.


Mi aŭdis Fay diri, "Ne!"


Lialin moviĝis for de mi, kaj mia vizio fariĝis iom pli klara. Mi vidis lin malgaje rigardi Fayeh.


"Mortigu lin," li ordonis.


Fayeh rapide turnis sin al li. "Ne," ŝi diris.


Mi pene levis min sur la kubuton, mia kapo ankoraŭ turniĝis.


"Mi diris mortigi lin!" - kriegis Lialin.


"Unu el ili povas fari ĝin." Ŝi montris al la du araboj.


— Ne. Vi devas fari ĝin."


Nun mi povis vidi sufiĉe bone kaj rigardis en stuporo kiel Fayeh malrapide alproksimiĝis al mi, tenante la Beretta antaŭ si. Ŝia vizaĝo estis morna kaj ŝiaj okuloj larĝiĝis. Kaj tiam mi vidis larmojn flui el la anguloj de tiuj okuloj. La larmojn mi vidis la lastan fojon ni amoris. Nun mi komprenas. Ŝi levis la ebur-tenilan pistolon ĝis ĝi direktiĝis rekte al mia brusto.


— Ho mia Dio! Ŝi diris.


Tiam ŝi ekpremis la ellasilon.


Ĉapitro Dek Du.


La kuglo forte trafis min. Mi sentis akran doloron tuj super mia koro kaj trafis la teron. Fayeh pafis min. Ŝi efektive pafis min.


Ne multe atingis min. Estis malvarme mallume kaj aŭdiĝis la sonoj de ili kvar enirantaj en la Mercedes kaj la muĝado de la motoro dum ili forveturis.


La nigreco denove retiriĝis, kaj tio surprizis min. Alia surprizo estis la foresto de varma fajroglobo ene de mia brusto, kiu ŝokis min kaj mortigis min.


Fine mi malkovris, ke mi povas moviĝi. Mi malrapide malfermis la okulojn kaj rigardis la varman sunon. Malbenita miraklo okazis. Mi dolore levis min sur mia kubuto kaj metis mian manon sur mian bruston kie la truo devus esti. Tiam mi konstatis, kio misfunkciis – aŭ pli ĝuste, ĝuste.


Mi metis la manon en mian jakpoŝon, en mian dekstran brustpoŝon, kaj eltiris dikan tomban gvidilon. Ŝirita truo sur la kovrilo trairas la libron. La .25-kalibra kuglo elstaris proksimume kvaroncolon de la dorso de la libro. Mi faligis la libron kaj zorge malbutonumis mian ĉemizon. Estis granda ruĝa velko kie la haŭto estis ŝirita de la elstara rando de la kuglo. Mi estus profunde kontuzita, sed la gvidlibro savis mian vivon.


Mi memoris, kiel Fayeh provis malemigi min aĉeti la libron, dirante, ke ŝi povas diri al mi tion, kion mi bezonas scii. Mi ridis malfortan ridon. Foje ĉio fariĝis tiel freneza.


Mi malrapide leviĝis sur la piedojn. Mia kapo batis pro la bato de Lyalin. Lialin. Malbenita mikrofilmo. Mi devis sekvi ilin. Mi devis trovi Lyalin antaŭ ol li detruis la filmon.


Wilhelmina kaj Hugo kuŝis sur la tero kie Lyalin ĵetis ilin.


Ricevinte la Luger kaj la stileton, mi transiris al la Alfa kaj grimpis en ĝin. Mi kontrolis la Luger kaj ĝi estis plena de sablo. Mi malbenis subspire ĝis mi rememoris la ataŝan ujo en la pakujo enhavanta la kutiman verkon de Buntline. Eble, laŭ la cirkonstancoj, ĝi estus pli bona armilo.


Mi ekfunkciigis la Alfa-motoron kaj enigis ĝin. La malgranda GT muĝis supren per granda polvonubo.


Verŝajne pasis kvin mejloj antaŭ ol mi venis al kruciĝo de la vojo. Unu vojo kondukis al Luksoro, kaj la alia kondukis al la marbordo tra la egipta dezerto. Mi eliris kaj komencis studi la landon; Mi rimarkis Mercedes-pneŭspurojn. Lialin iris en la dezerton. Ĝi celas la havenon de Safaga, kie ĝi verŝajne rendevuos kun rusa kargoŝipo. Sed ne se mi povus enmiksiĝi.


La Alfao muĝis sur la dezertan vojon. Komence la vojo estis bona, sed poste ĝi fariĝis trako, kiu pli kaj pli malboniĝis. Estis profundaj glitoj de sablo, kaj la Alfao, malgraŭ sia malalta surteriĝo, devis treni sin tra ili. Estus malpli da problemoj kun Mercedes. Mi finfine devis ŝanĝi en malaltan ilaron por potenco.


Antaŭ tagmezo, la spuroj de la Mercedes fariĝis pli freŝaj, sed la suno fariĝis neeltenebla. La ekstera metalo de la aŭto estis tro varma por tuŝi, kaj mi povis senti la efikojn de ĉio, kion mi antaŭe travivis. Mi kaptis la ŝvitan pneŭon dum la aŭtomobilo veturis konstante, strabante tra la polvokovrita glaco pro la varmondoj leviĝantaj el la sablo kaj glitigante la pejzaĝon, scivolante, kia devas esti tiu ĉi dezerto somere. Tiam mi rimarkis ion flanke de la ŝoseo.


Komence mi ne povis kompreni kio ĝi estas pro la varmondoj. Ĝi povus esti parto de aŭto aŭ amaso da malnovaj ĉifonoj.


Tiam, kiam mi alproksimiĝis, mi povis pli bone rigardi ĝian formon. Mi spektis. Ne estis io, sed iu. Figuro kuŝanta senmove sur la sablo. Junulino...?'


Alia momento kaj mi atingis ĝin. Mi eliris el la aŭto, marŝis al la vojrando kaj malgaje rigardis la figuron, dolore glutante. Estis Fayeh.


Ili mortigis ŝin. Kelkaj el ŝiaj vestaĵoj estis deŝiritaj kiel rezulto de la brutala lukto, kaj estis disŝirado sur ŝia flanko sub la ripoj. Unu el ili ŝovis tranĉilon tie.


Mi forte suspiris. Mi rememoris ŝian varman korpon moviĝantan subtere, ŝiajn brilantajn okulojn – kaj la manieron kiel ŝi ploris antaŭ ol ektiri la ellasilon sur la Beretta. Nun ŝi aspektis kiel rompita cirkpupo.


Ŝi faris mortigan eraron kun Lyalin. Ŝi montris malemon mortigi min. Ŝi eĉ ploris. Lyalin ne volis homojn ĉirkaŭ li kiuj povis plori.


Reveninte al Alfa, mi trovis min pensanta, ke Fajekh, la bela Fajekh, rememoris la gvidlibron en mia poŝo kaj celas ĝin kiam ŝi pafis. Mi neniam scios. Mi rigardis en la ĉielon kaj vidis, ke la vulturoj jam kolektiĝas kaj silente piruetas. Kaj mi ĵuris, ĉar mi ne havus tempon enterigi ŝin.


Plian duonhoran veturadon kaj mi vidis ondon lokon antaŭe. Dum mi fermis la distancon, la makulo fariĝis flagranta guto, tiam la guto fariĝis aŭtomobilo. Nigra Mercedes.


Mi ekfunkciigis la motoron. "Alfa" ruliĝis trans la sablon. Estis bona okazo antaŭ mi kaj mi intencis fermi la distancon. Kiam mi forte premis la gaspedalon, venis al mi en la kapon, ke Lyalin eble jam detruis la filmon. Sed tio estis neverŝajna. Liaj superuloj sendube bezonus palpeblan pruvon, ke ĝi estis resendita.


Kiam mi atingis je cent metroj de la Mercedes, ĝi haltis. Lyalin kaj du militistoj eliris kaj rigardis min marŝi. Ili verŝajne ne povis kredi siajn okulojn. Kiam mi tiris en polvan parkejon nur okdek metrojn for kaj eliris, mi povis vidi, eĉ je tiu distanco, la nekredeman esprimon sur la vizaĝo de Lyalin.


mi kriis. - Ĝuste, Lialin! Estas mi! De nun, vi prefere mortigu vin!


Ili malfermis la pordojn de la Mercedes por kaŝiĝi kaj staris malantaŭ ili, kvankam ili estis neatingeblaj.


"Mi ne scias kiel vi pluvivis, Carter," Lyalin kriis al mi. "Sed vi havas nenion por gajni ĉi tie krom unu plia kuglo." Estas tri pli el ni. Vi ne povas ricevi la filmon."


Do li ankoraŭ havis ĝin. Kiel mi atendis. Sed la viro pravis. Estis tri kontraŭ unu kontraŭ mi, kaj ili estis profesiuloj. Neniu prudenta homo subtenus miajn ŝancojn.


Mi marŝis al la malantaŭo de la Alfa kaj malfermis la kofron. Ene estis ataŝeca ujo. Mi rapide malfermis ĝin kaj kaptis Buntline. Mi zorge tordis la du pecojn kune kaj alfiksis la piedon kaj duonon longan barelon. Mi tiam kaptis belgan pistolokarabenon, klakigis ĝin sur la tenon de la .357 Magnum revolvero, kaj ŝraŭbis ĝin firme.


La araboj pafis al mi kelkajn pafojn. Unu falis, ŝprucigante sablon, kaj la alia malpeze tuŝis la ŝirmilon de la aŭto. Ili estis tro malproksime kaj nun ili sciis tion.


Lialin svingis la manon al ili. Ili moviĝis al mi, ambaŭflanke de la vojo. Kiam ili proksimiĝos, ili flankos min kaj metos min en la interpafadon. Ili ne sciis pri Buntline.


Mi genuiĝis malantaŭ la malfermita pordo de la Alfa kaj metis la barelon de longa kutima revolvero sur la varman metalon. Ŝvito fluis laŭ mia vizaĝo de mia harlinio. Mi skuis ĝin kaj celis la longan barelon al la arabo dekstre, tiu, kiu tiel volis mortigi min. Mi forte premis la fusilon al mia ŝultro, trovis la pafiston en miaj Buntline-rigardiloj kaj ektiris la ellasilon.


La viro laŭvorte saltis en la aeron, krispiĝis en mallozan cirklon, kaj estis ĵetita severe al la tero kun granda truo en la dorso tra kiu kuglo estis trapasinta. Li jam mortis, kiam li trafis la sablon.


La alia pafanto haltis. Lialin turnis sian rigardon de la mortinto al mi. Ankaŭ la pluvivanta arabo rigardis min, denove Lyalin, kaj poste denove min. Li tiam turnis sin kaj kuris reen al la Mercedes. Li atingis la aŭton antaŭ ol mi povis atentigi lian atenton.


La arabo kaŭris malantaŭ la aŭtomobilo, sovaĝe gestante ĉe Lialin. Nun ili estis bone kovritaj. Mi rimarkis levitan dunon maldekstre de la trako, iom pli proksime al ili. Ĉi tio donus al mi la kapablon pafi de supre. Mi profunde enspiris kaj kuris.


Iliaj pistoloj pafis samtempe


Kugloj fosis en la sablon ĉirkaŭ mi. Sed mi daŭre kuris kaj finfine alvenis tien. Mi plonĝis malantaŭ la duno dum la pafo sendis sablon colojn de mia kapo.


Leviĝinte sur miaj kubutoj, tenante Buntline antaŭ mi, mi rigardis ilin malsupren. Ili moviĝis al la kontraŭa flanko de la Mercedes.


"Venu ĉi tien kaj mi detruos la filmon!" - kriegis Lialin.


Mi grimacis dum mi kuŝis tie. Kian elekton mi havis? La arabo pafis min en la kapon kaj maltrafis. Mi rigardis maldekstren kaj vidis iomete pli bonan sablodunon kun pli kruta deklivo por kovrilo. Mi leviĝis kaj kuris post ŝi. Denove la pafoj superŝutis min per sablo, kaj denove mi sukcesis atingi kovrilon sen unu bato.


Mi denove rigardis. Lyalin pafis al mi kaj maltrafis je unu colo. Instigite de tio, la arabo iomete leviĝis por fari alian pafon mem. Mi trovis lian bruston en la rigardo de la longa barelo kaj pafis. Li kriegis kaj falis sur la dorson, malaperante malantaŭ la aŭto.


Mi vidis Lialin rigardi malsupren al la viro. Poste li denove rigardis min. Mi povis konstati per la mieno sur lia vizaĝo, ke lia lasta gorilo mortis. Li pafis du rapidajn pafojn al mi kaj mi pafis alian. Li ektiris malantaŭen, vundita en la ŝultro.


"Vi diris, ke ĉi tiu estas tiu, kiun mi ŝuldas al vi," mi avertis lin.


Li kriis. - "Malbenita vi, Carter!" "Mi detruos la filmon kaj vi perdos!"


Li grimpis en la alian flankon de la aŭto, poste etendis la manon kaj fermis la pordon ĉe mia flanko. Mi ne sciis, kion li faros tie, sed mi devis agi rapide por haltigi lin.


Mi stariĝis kaj kuris al malgranda sabla monteto ĉirkaŭ duonvoje al la aŭto. Pafo eksonis el la aŭto kaj trafis mian pantalonkruron. Mi batis la sablon; Nun mi povus rigardi en la aŭton.


Estis klare, kion Lyalin faras tie. Li tenis la cigaredfajrigilon sur la instrumentpanelo. Nun li skribos ĝin en filmon.


Mi pafis al la aŭto, sed Lialin restis kvieta kaj mi ne povis bati lin. Mi metis la manon en mian poŝon por Pierre, gasobuso. Nun ĉi tio estis mia sola ŝanco. Mi eltiris la malgrandan granadpinglon, zorge celis kaj ĵetis ĝin tra la malfermita fenestro de la Mercedes. Ĝi formis altan arkon kaj malaperis interne.


La fuma gaso plenigis la aŭton ene de sekundoj. Mi aŭdis Lialin anheladon por spiro. Tiam la pordo malfermiĝis kaj li ŝanceliĝis eksteren, pafante sian Mauser dum li foriris. Li pafis trifoje, kaj ĉiuj tri kugloj fiksiĝis en la sablo antaŭ mi. Mi respondis per pafo de Buntline. Lyalin estis trafita en la brusto kaj ĵetita reen al la aŭto kun forto. Liaj okuloj larĝiĝis pro ŝoko, poste li glitis sur la teron.


Mi zorge eliris el kaŝejo. Alproksimiĝante al Lyalin, mi rigardis kaj konstatis, ke li mortis. Nun la benzino estis forigita de la aŭto, sed tamen ne necesis eniri la Mercedes por akiri la mikrofilmon. Lialin ankoraŭ premis ĝin en sia maldekstra mano.


Mi prenis la filmon el la sufokado de la KGB-oficiro kaj ekzamenis ĝin longe. Mi demandis min, ĉu ĝi valoras, kio ĝi estas.


Enŝtopinte la filmon en mian poŝon, mi malrapide reiris al la Alfa, brilante en la dezerta suno. Mi ankoraŭ havis laboron por fari, la lastan taskon pri ĉi tiu tasko antaŭ ol mi povis konsideri ĝin kompleta. Mi devis reveni al Fayeh. Kio ajn okazis, ĉu ŝi memoris la gvidlibron aŭ ne, kiam ŝi ekpremis la ellasilon sur tiu Beretta, mi estis revenanta por enterigi ŝin.


Mi pensis, ke mi ŝuldas al ŝi.


Carter Nick


Inkaa Morta Taĉmento


Nick Carter


Inkaa Morta Taĉmento


Dediĉite al membroj de la Usona Sekreta Servo


Unua ĉapitro.


Mi envolvis tukon ĉirkaŭ mian talion kaj eniris la sekvan kontraŭsepsan blankan ĉambron. Ĝis nun la nova AX-medicina profesiulo kontrolis miajn okulojn, nazon, gorĝon, sangopremon kaj pedikuron. Mi marŝis supren kaj malsupren sur la ŝtupetaro sufiĉe longe por grimpi la Ĉinan Muron.


"Vi devas havi enorman sanigan rapidecon," li diris, rigardante la rozkoloran cikatron sur mia brusto.


"Mi ankaŭ havas egan apetiton."


"Ankaŭ mi," li respondis, kvazaŭ tio donus al ni komunan rilaton. "Ĝi nur fariĝas graso sur mi."


“Provu forkuri de kuglo unufoje tage. Ĉi tio reduktos vian pezon."


La kuracisto skuis la kapon. "Vi, mastro de murdo, havas la plej teruran senton de humuro."


" Profesia Malsano " .


Li kondukis min en la reagĉambron kaj sidigis min. Mi kutimis al ĝi. La fotilo estas malhela skatolo. La persono en ĝi, mi, tenas ŝnureton kun butono kaj atendas. La lumo ŝaltas kaj vi premas la butonon. La lumo povas aperi rekte antaŭ aŭ sur la flankoj, kaj ĝi aperas je hazardaj intervaloj. Vi ne povas kalkuli la tempon anticipe, kaj ĉar vi ne scias kie ĝi estos, via ekstercentra vizio spertas streĉan trejnadon. Reagtempo - kiom rapide oni premas la butonon post vidado de la lumo - estas legata ekstere de cifereca komputilo en milonoj de sekundo.


Kaj la testinto ne diras: "Ĉu vi estas preta? Iru." La lumo ŝaltas kaj vi premas la butonon kvazaŭ via vivo dependus de ĝi. Ĉar en abomena maniero ĝi estas. Sur la kampo, la lumo pafas reen.


La punktolumo aperis je 80-grada angulo maldekstre. Mia dikfingro jam estis malsupren. Mia menso estis malŝaltita ĉar la pensoj daŭris tro longe. Ĝi estis strikte inter mia retino kaj mia dikfingro.


Alia lumo de alia mallerta angulo, kaj alia. La testo daŭras duonhoron, kvankam ŝajnas kiel ses monatoj, kiam viaj okuloj estas sekaj pro ne palpebrumado kaj la lumoj ŝaltas po du aŭ tri. Vi ŝanĝas manojn sur la butono ĉar uzi unu dikfingron kaŭzas detruon de nervasistemaj aksonoj. Tiam, se vi sentas vin memfida, ili malfortigas kaj malpliigas la lumon ĝis vi streĉas vidi la ekvivalenton de ekvivalento de kandelo tri mejlojn for.


Fine, ĉar mi estis interŝanĝonta miajn okulojn kontraŭ uzita bastono, la nigra tuko ĉe la flanko estis deŝirita kaj la kuracisto metis la kapon tien.


"Ĉu iu iam diris al vi, ke vi havas mirindan noktan vizion?" li volis scii.


"Jes, iu estas multe pli bela ol vi."


Ĉi tio ŝajnis ofendi lin.


“Kompreneble, ĉi tio ne estas tute justa. Mi volas diri, vi mem elpensis ĝin."


Estis vero. Mi kreis la reagĉambron dum mia lasta deviga restado en la AX-malsanejo. Hoke nomis ĝin okupacia terapio.


"Bonvolu sidi. Estas unu plia serio,” diris la kuracisto.


Mi trovis min reen en mia seĝo en la ĉambro, scivolante, kio diable okazas. La kuracisto diris, ke mi devas premi la butonon tuj kiam mi vidos la ruĝan lumon. Mi devis fari nenion, se la lumo estis verda. Alivorte, ne plu estos simpla motora respondo. Ĉi-foje la juĝo kaj reago estis supermetitaj al ĉiuj aliaj


kun aldono de ruĝa por iri kaj verda por halti.


Kiam ĉi tiu torturo estis finita, alia duonhoro pasis, kaj mi brulis, kiam mi trenis min el la malvasta ĉelo.


"Rigardu, Hawk elpensis ĉi tiun etan ideon," mi diris dum mi eliris. "Lasu min diri al vi, kion vi povas fari pri ĝi."


Tiam li retenis la spiron. Mia viro foriris, kaj en lia loko estis tre mojosa, tre impona blondulino. Ŝi ankaŭ portis blankan jakon, sed iel la efiko estis malsama, pli kiel kanvaso super paro de 12-colaj marameaj kanonoj. Kaj se mi rigardis ŝin, ŝi resendis la komplimenton.


“D-ro Boyer pravis. Vi estas mirinda specimeno,” ŝi diris malvarme.


Mi postulis scii. "Kiom longe vi estas ĉi tie?"


“De kiam vi eniris. D-ro Boyer iris tagmanĝi."


Tipe.


Ŝi rigardis sian printaĵon.


"Ĉi tiuj estas nekutimaj tempoj, N3."


Mi ĉiam povas diri, kiam unu el la knabinoj en la agentejo volas teni la rilaton oficiala ĉar tiam ŝi uzos mian Killmaster-rangon. Fakte, nek N1 nek N2 ekzistas plu; ili estis mortigitaj en la linio de devo. Ĉiukaze, la blondulino en la blanka jako estis klare implikita en la amoraj heroaĵoj de Nick Carter – kaj ŝi deziris neniun parton de ili.


“Ekstremaj tempoj: 0.095, 0.090, 0.078 kaj tiel plu. Kaj eĉ ne unu eraro pri la verda lumo. Tre rapida kaj tre memfida. Cetere, vi tute pravas, la koloroj estis ideo de la kuiristo.”


Mi kliniĝis super ŝia ŝultro kaj rigardis la mapon. Se ŝi pensis, ke mi maltrankviliĝas pri la tempo de reago, ŝi eraris.


"Nu, doktoro Elizabeth Adams, se mi scius, ke vi provas min, mi malrapidigus mian reagon por ke ni povu pasigi pli da tempo kune."


Ŝi kliniĝis sub mian brakon kaj ekstaris. La movo estis neta, preciza, sen petoli.


"Mi aŭdis kelkajn aferojn pri vi, N3. Sufiĉe por scii, ke vi estas same rapida kiam la lumoj ne estas ŝaltitaj."


Mi kredis vidi signon de malvolonta intereso. Eble ŝi estis nur timema, ne kutimita al agentoj, kiuj ĉagreniĝis nur en tukoj. Post:


"Ĉu vi faras ekzercojn por resti en forma?" - ŝi demandis, la profesia lamenligno iom krakis.


“Jes, fraŭlino Adams. Elizabeto. Eble mi povos montri ilin al vi iam. Eble ĉi-vespere?


"La regulo estas, ke testantoj kontaktas agentojn."


“Ĉi tio ne estas geedziĝopropono, Elizabeto. Ĉi tio estas propono."


Dum momento mi pensis, ke ŝi povus nomi sekurecon. Ŝi sulkigis la brovojn kaj mordis siajn lipojn.


"La direktoro diris al mi, ke vi estas tre rekta persono," ŝi diris.


"Kion la aliaj knabinoj diris al vi?"


Ŝi silentis, kaj tiam, miraklo de mirakloj, ŝi ridetis. Ĉi tio estis bela.


“Ili uzis vortojn kiel tre rapide kaj tre memfide, sinjoro Carter. Kaj nun," prenante ŝiajn diagramojn, "mi sendos iun kun viaj vestaĵoj." Intertempe mi pripensos nian konversacion.”


La ŝovinisma porko, kiun mi estis fajfita, kiam mi remetis miajn vestaĵojn kaj iris aliĝi al la sardona maljunulo, kiu gvidis la plej efikan spionagentejon en la mondo.


Mi trovis Falkon en lia oficejo, traserĉante sian skribotablon por unu el la malmultekostaj cigaroj, kiujn li ŝatas fumi. Mi sidiĝis kaj ekbruligis unu el miaj orpintaj cigaredoj. Aliaj agentejoj - Centra Inteligenteco, la Departemento de Defendo, la FBI - investas multe da mono en interna ornamado. HAKILO, por paroli milde, ne. Ni havas la plej malgrandan buĝeton kaj la plej malpuran laboron, kaj la oficejoj de Hawk montras ĝin. Persone, foje mi pensas, ke li preferas ĝin tiel.


Li sidis silente dum kelka tempo. Mi ne insistas, ke Hawk iru al la afero. En sia ĉirkaŭvojo, la maljunulo ĉiam estas ĉe morta punkto. Fine li etendis la manon al sia skribtabla tirkesto kaj eltiris pecon da papero. Mi tuj rekonis ĝin pro ĝia malmultekosta grizeca nuanco – ĝi estis la leterpapero de la Komitato por Ŝtata Sekureco, ankaŭ konata kiel la Sovetia Komitato por Ŝtata Sekureco aŭ simple la KGB.


"Unu 'kamarado' prenis ĉi tion el la Politburoa arkivo," Hawk diris, donante ĝin al mi.


Mi fajfis, kiam mi vidis, ke la raporto aĝas nur du tagojn. Kiel mi diris, Hawk ne estis subtaksebla. Tamen, la esenco de la raporto estis vere interesa. Krome, ĉi tio koncernis vian humilan serviston.


"Ĝi ne estas ĝusta. En ĝi, mi estas feliĉa kun la kazo de Kraznoff, sed la eksplodoj de Chumbi estas asignitaj al la nova Killmaster.


"Ĝuste. Mi havis aliajn raportojn de la sama fonto. Vi interesiĝos scii, ke la rusa takso de AX-forto estas pli ol duoblo de la reala. Vi mem valoras kvin agentojn.” Sur liaj maldikaj lipoj aperis rideto.


Ili diros, ke mi estas "la plej perversa geniulo ekde Rasputin." Kion mi provas transdoni estas, ke la knaboj en Moskvo ne sukcesis teni la okulojn malfermitaj kiel ili devus.


Li sidigis min sur la rando de la seĝo. Nun mi estis hokita kaj li tion sciis; kaj mi ekkonsentis kun la rusa takso de lia personeco.


"Kiel vi ŝatus tagmanĝi?" Hawk ŝanĝis la temon.


La Komisaro sendis pletojn da rostita bovaĵo kaj doma fromaĝo kun persikaj duonoj. Akcipitro donis al mi la rostitan bovaĵon kaj prenis la doman fromaĝon. Li estis bonvenigita.


"Kion vi opinias pri la rusa analizo?" li demandis.


"Mi pensas, ke ĝi estas signo, ke ni faras bonan laboron."


“Kion pri ili? Kion laŭ vi faras la opozicio? Mi volas neniun politikan abomenon de vi, N3. Mi ricevas ĉi tion ĉiufoje kiam mi estas en lifto kun iu de la Ŝtata Departemento. —dum iom da tempo kun ĉi tiuj homoj. Mi deziras vian takson de la kvalito de la laborforto kiun la Ruĝecoj metas kontraŭ ni."


Estis io pri kio mi ne vere pensis. Nun kiam mi faris tion, kelkaj interesaj aferoj venis en la menson. Kiel la knabo el Chumbi Valley, mi ne havis la kuraĝon mortigi. Kaj la konfuzo, kiu permesis al la rusa baletistino kaj al mi eskapi el la koro mem de Moskvo.


"Diable, sinjoro, ili glitas."


"Jes. N3. Vastigado de operacioj tra la mondo - en Mezoriento, en la hinda subkontinento, ĉe la ĉina landlimo - donis al la rusoj pli da kapdoloroj ol ili iam imagis. Ili nun estas en la grandaj ligoj.” Ili opinias, ke aferoj estas iom pli komplikaj ol ili pensis. Ili havas ĉiajn loĝistikajn problemojn kun siaj novaj flughavenoj kaj ŝipoj kaj, plej grave, kun maldika tavolo de altrangaj agentoj, kiu iĝas pli kaj pli malgranda."


"Sinjoro," mi diris malakre, "ĉu vi povus diri al mi, pri kio vi celas?"


Akcipitro enŝovis novan cigaron en sian streĉan ridon.


"Tute ne. Kiel vi ŝatus la ideon transdoni vin al la rusoj por momento?”


Mi preskaŭ saltis de mia seĝo kaj tiam diris, ke li ŝercas.


“Ne iomete, N3. Eble vi ne scias ĝin, sed de la momento, kiam vi eniris la reagtestĉambron ĉi-matene, vi estis pruntedonita al la KGB."


Ĉapitro du


Ni renkontis la rusojn ĉe forlasita civila flughaveno en Delavaro. Estis tri el ni kaj tri el ili.


Kasoff kaj mi tuj rekonis unu la alian el la dosieroj. Li estis bone vestita, eleganta moskvano, la turneodirektoro de Aeroflot kiam li ne laboris por la KGB. La du banditoj kun li ne estis tiom elegantaj. Ambaŭ aspektis kvazaŭ ili levis pezojn ĉe la sama sanklubo kaj aĉetis kostumojn sur la sama ĉaro.


Krom Hawk kaj mi, la direktoro de specialaj efektoj kaj redaktado de AX, D-ro Thompson, estis de nia flanko. Li portis skatolon kun la nomo "Luksoklasa Formal Vestaĵo".


“La fama Nick Carter. Mi ĝojas renkonti vin". Kasoff diris ĝin kvazaŭ li volis diri ĝin.


La malvarmeta printempa venteto igis la mantelojn de liaj brutuloj alkroĉiĝi al la krestoj sub iliaj brakoj. Pro la grandeco de la ŝvelaĵo, ili portis .32 kalibrojn. Malgraŭ la ĝentila saluto, mi sciis kion fari se io misfunkcias. Mi ne povos atingi la Luger, sed mi povas senigi Kasoff kaj trapasi la tranĉilon tra la gorĝo de la viro maldekstre antaŭ ol iu alia povas atingi la pafilon. Mi riskus. Eble Kasoff legis mian menson ĉar li levis la manojn.


"Nun vi estas ĉe nia flanko," li diris en la rusa. “Bonvolu, mi konas vian reputacion. Tial ni demandis vin specife."


"Antaŭ ol ni ekparolu, ni komfortiĝu," proponis Hawk.


Estis malplena terminalo sur la kampo. Mi estis romponta la pordon, kiam Hawk elprenis la ŝlosilon. Li ĉiam anticipe pensas pri ĉio. Eĉ kruĉo da varma kafo atendis nin, kaj Hawk faris la honoron verŝi la trinkaĵon en paperajn tasojn.


“Vi vidas, ni rusoj kaj vi usonanoj, ni estas agentoj ambaŭflanke, nur peonoj de niaj registaroj. Antaŭ unu tago - ĵuritaj malamikoj. Hodiaŭ, se vi legas la ĵurnalojn, ni havas miliardon-dolaran komercan interkonsenton inter Moskvo kaj Vaŝingtono. Kamionoj, turbinoj, greno. Anstataŭ batali malvarman militon, niaj landoj komencis komerci. Tempoj ŝanĝiĝas, kaj ni malriĉaj agentoj devas ŝanĝiĝi kun ili."


"Vi devas memori, ke mi legas pli ol gazetojn," mi diris kaŭste. "Ekzemple, sekreta raporto pri kiel vi malflugigis usonan aviadilon super Turkio, por ke vi povu registri la falon de informoj de unu el niaj satelitoj."


La okuloj de Kasoff lumis por momento.


"Ĉi tio ne estis planita. La ĉefa afero estas tio en multaj partoj


en la moderna mondo, usonaj kaj sovetiaj interesoj estas identaj. - Li studis siajn bone flegitajn ungojn. - Kiel, ekzemple, en Ĉilio. Mi esperas, ke via hispana estas same bona kiel via rusa? "


"Mia agento parolas duondekduon da hispanaj dialektoj," Hawk notis kaj trinkis sian kafon. Li ne fanfaronis, li nur metis la ruson en sian lokon.


"Kompreneble kompreneble. Ni tre taksas liajn kapablojn,” Kasoff diris rapide. "Tre alte."


Tiam, sen plia prokrasto, li pluiris al sia komerca propono. Ĉilio nun havis marksisman registaron; ĝi estis lando kun strategiaj kupraj rezervoj. La problemo de Moskvo estis la problemo, kiun la rusoj alfrontis tra la komunisma mondo: ilia batalo ĝis morto kun Ruĝa Ĉinio. Nova subtera armeo aperis, konsistante el maoismaj studentoj kaj hejmantoj de Ĉilio. Ili nomis sin "MIRistoj" kaj provis preni kontrolon de la ĉilia registaro. Usono jam perdis Ĉilion al la komunisma mondo, kaj kun ĝi, ĉilia kupro. Sovetunio estis preta disponigi tiun ĉi kupron denove sur la monda merkato kaj samtempe ne promesis iun marksisman renverson de najbaraj sudamerikaj landoj.


"Post la Kuba Misila Krizo, ni scias kiom valoras tiu promeso," mi diris morne.


"Ni ĉiuj lernis nian lecionon," Kasoff respondis trankvile. "Ĉiuj krom la rabiaj ĉinoj."


"Iru al Belkev," Hawk diris al la ruso.


"Ho jes. Eble, sinjoro Carter, vi memoras la turneon de Castro tra Ĉilio. Post du tagoj komenciĝos nova turneo, kiun ĉi-foje entreprenos nia bona kamarado Aleksandro Belkev el la Ministerio de Sovetunio. Ĝia celo estas plifortigi la rusan komercon. interkonsentoj kun la Allende-reĝimo. Ni havas kialon kredi, ke la MIRistoj eble provos interrompi lian viziton per perfortaj rimedoj, kaj tie vi eniras. Ni volas, ke vi liveru ion al Belkev kiam li alvenos en Santiago."


Dirinte tion, D-ro Thompson malfermis sian skatolon, malkaŝante elegantan smokingon. Li montris ĝin kun la fiero de nova gepatro.


“Kiel vi verŝajne scias, N3, Usono produktas la plej bonan malpezan korpokirason en la mondo. La kialo, ke Castro aspektis tiel dika kaj dika kiam li estis en Ĉilio estis ĉar li portis rusan modelon, sen ofendo. La modelo, kiun ni vidas ĉi tie, estis kreita por la Aera Forto-Oficejo de Specialaj Esploroj, kiam ĝi devis protekti kelkajn malgrandajn aziajn gvidantojn. Sentu ĝin."


Mi prenis la jakon en miaj manoj. Malgraŭ la ŝildoj antaŭ kaj malantaŭe, ŝi ne povis pezi pli ol ses funtojn.


"Ni aldonis malantaŭan ŝildon speciale por Belkev. Normala veŝto nur havas unu ĉe la fronto. Interne estas interkovritaj Teflon-tegitaj plastaj platoj. Ili eltenos rektajn pafojn de .45 kalibro aŭtomata pistolo. Fakte, la veŝto eltenos kuglon de iu konata pistolo."


Kasoff rigardis la veŝton kun envio. Mi povis memori kelkajn fojojn, kiam mi povus uzi ĝin mem.


“Kaj vi volas, ke mi transdonu ĉi tion al Belkev? Ĉu tio estas ĉio?


“Liveru kaj metu ĝin sur lin. Bedaŭrinde, nia kamarado estas suspektema,” diris Kasoff kun rekta vizaĝo. "Ni sentis, ke li havus pli da fido je ĉi tiu reciproka interkonsento inter niaj landoj, se ĉi tiu misio estus plenumita de iu tiel altranga kiel vi. Ĉi tio estas malgranda afero demandi, kiu helpos plifortigi la usonan-sovetian kunlaboron kaj konfidon. "


Vento blovis tra la kadukaj muroj de la terminalo, sed ne estis vento sufiĉe forta por iam forporti la odoron de tiu ĉi propono. Tio permesis al iu meti cent mil sur la kapon de Nick Carter. Nur mia fido je Hawk malhelpis min tuj diri al Kasoff, ke li povas ĵeti veŝton sur sian Aeroflot-fuzelaĝon.


"Kiam mi liveras ĉi tiun plastan kostumon al Belkev, ĉu mia laboro estas finita?"


“Ĝuste,” Kasoff murmuris, kiel kato kun kanariaj plumoj sur la lipoj. Li tiam turnis sin al Hawk. “Carter estos en Santiago antaŭ la kvina horo morgaŭ vespere, ĉu ne? Morgaŭ vespere okazos akcepto por kamarado Belkev en la Prezidanta Palaco.”


"Li estos tie," Hawk respondis. Mi vidis, ke Kasoff ne ricevos detalojn.


La ruso akceptis la malakcepton favore, kaj kial ne? Li premis mian manon.


"Bonan sorton, kamarado." Eble ni iam renkontiĝos denove."


"Mi ŝatus tion," mi diris. Mi volis aldoni: "En malluma strateto."


Dum la reveno de la flughaveno mi provis ricevi informojn de Hawk. Ni sidis solaj en lia limuzino. D-ro Thompson estis antaŭ la ŝoforo. La vitra vando estis levita kaj la telefono estis malŝaltita.


"Vi flugos per aerarmea aviadilo al Santiago. Ni ankoraŭ havas bonajn rilatojn kun la ĉilia militistaro kaj vi ricevos de ili la tutan necesan kunlaboron ene de iliaj konstituciaj limoj.


"Mi ankoraŭ ne komprenas, sinjoro, kial vi devas sendi min kiel kurieron."


Falko rigardis tra la fenestro al la delavara kamparo. Malhela tero eliris el la neĝo, kaj pecetoj da pala herbo estis disĵetitaj sur la kampoj.


"Mi scias, ke ĉi tiu parto ŝajnas ne grava," li diris mallaŭte. - Ĉi tio estas multe pli kompleksa afero ol la veŝto de Belkev. Eĉ kun ĉi tiu afero la viro estos vundebla. Li estos rigardata, kaj kiu scias, kion ili atendos por li? Kompreneble, la MYRistoj klopodos por forigi lin, kaj en ĉi tiu kazo, soveti-amerikaj rilatoj vere povus iri en nazmalboniĝon." Li levis la ŝultrojn. "Jen ĉio, kion mi povas diri al vi." Se ĉio iros bone, vi revenos hejmen post du tagoj. Alie vi ricevos la ceterajn instrukciojn en Santiago."


Estis ankoraŭ unu afero, kiun li ne menciis, sed ni ambaŭ komprenis ĝin. Tiel, se mi estus kaptita de la rusoj kaj torturita, mi ne povus rakonti al ili pli pri la misio al Santiago eĉ se mi volus.


"Cetere, mi havas multon por aldoni," Hawk daŭrigis. “Se la rusoj rompas sian promeson, Kasoff ne vivos ĝis alia tago. Se vi memoras, li lasis min uzi sian fajrilon por batali kontraŭ mia cigaro. Nun li havas novan fajrilon. Ĝi aspektas ekzakte kiel sia, sed enhavas radioaktivan sakon da plastaj eksplodaĵoj kaj envolvaĵon de kontraŭpersonaj sagetoj. Ŝi mortigos lin se li estas en la sama ĉambro kun ŝi.


Estas tiu malvarma komforto, kiun Killmaster nomas feliĉo.


Ĉar mi flugis al Santiago per supersona armea aviadilo, restis al mi kelkaj horoj antaŭ la ekflugo. Hawk devis ĉeesti renkontiĝon kun Naval Intelligence, do mi estis sola en mia AX-oficejo kiam estis milda frapo sur la pordo. D-ro Elizabeth Adams malfermis ĝin kaj eniris.


"Mi pensis pri via propono," ŝi diris gaje.


Tiel multe okazis ekde la kunsido en la reakcia ĉambro, ke mi apenaŭ memoris pri kio ŝi parolas. Mi ne devis.


Ŝi ŝlosis la pordon malantaŭ si kaj demetis sian blankan jakon, kaj sekundon poste ŝi estis nuda kaj mallevis siajn longajn blondajn harojn.


Ni amoris sur mia skribotablo, amaso da notoj kaj raportoj kraketas sub niaj korpoj.


Ie laŭ la linio, iu metis blankan jakon sur tiun ĉi virinon kaj diris al ŝi, ke ŝi estas nur senemocia cerbo. Nun kiam la blanka jako estis forigita, ĉiuj ŝiaj inhibicioj malaperis. La memoroj pri Kasoff kaj la veŝto malaperis kiel malbona sonĝo, koŝmaro forlavita de la silkeca haŭto de ŝia pasio.


"Mi aŭdis, ke vi estas bona, sed nenio tia," ŝi flustris.


"Vi mem ne estas tiel malbona, doktoro."


"Elizabeto, mi petas."


"Liz."


Ŝiaj fingropintoj glitis laŭ mia dorso. "Mi volas diri... nu, ĝi estis mirinda." Ŝi kisis mian orelon.


Tiam, kiam ŝi komencis zonon eksteren, Kasoff memoris, kune kun la ekkompreno ke mi malfruis por informkunveno pri la gvidaj Ĉiliaj Ruĝecoj. Mi ĝemis kaj ekstaris.


Elizabeto rigardis min per larĝaj okuloj. Eĉ nuda, mi ankoraŭ portis la malbelan Luger ĉe mia maldekstra flanko, eningitan stileton sur mia maldekstra antaŭbrako, kaj gasbombon glubendita al la kavo de mia dekstra maleolo. Simboloj de aktiva devo.


"Do estas vero," ŝi diris. “Estis onidiroj, ke vi havis novan taskon. Tial mi decidis veni kiam mi eksciis."


"Nu," mi diris, rigardante ŝian belan korpon etendita super la amaso da paperoj sur mia skribotablo, "vi certe faris tion."


Ĉapitro Tria


Santiago estas kiel la plej multaj ĉefaj ĉefurboj en Sudameriko. Ĝi estas vasta urbo de modernaj nefinitaj konstruaĵoj apud sentempaj getoj, larĝaj avenuoj lumiĝantaj en la suno, kaj mallarĝaj stratetoj kie la malhelaj vizaĝoj de indianoj brilas pro la subpremo de jarcentoj. Santiago iam estis montrofenestro por demokratio en Sudameriko, kie eĉ komunisto povis gajni justajn elektojn.


Estas nur dek milionoj da homoj en Ĉilio, sed kvin el ili estas en Santiago. La tuta lando ne estas profunde en la okcidenta rando de Andoj, nur 250 mejlojn larĝa ĉe sia plej larĝa punkto; sed Ĉilio etendiĝas 2.650 mejlojn, kaj formas duonon de la okcidenta marbordo de la tuta kontinento. Vi ne povus trovi pli bonan bazon por subfosado, se vi mem povus desegni la mapon.


La homoj estas lacaj de la Ruĝecoj. Atendu ĝis la venontaj elektoj, kaj tiam vi vidos,” klarigis la ĉilia armea kolonelo, kiu renkontis min en la flughaveno.


"Se estos venontaj elektoj," mi volontulis.


La kolonelo kondukis min al nova neĝblanka hotelo, kiu preteratentis la plej okupatan avenuon en Santiago. Kiel la kolonelo diris al mi, semajnon pli frue ĝi estis transdonita al la registaro de usona posedanto. La Belkev-delegacio kunvenis tiel


esti sola sur la supraj du etaĝoj.


La servistino kondukis min al mia ĉambro. Aspektis kvazaŭ mi estas la unua gasto, kiu iam uzis ĝin, suspekto, kiu estis konfirmita poste kiam mi eksciis, ke la hotelo estis ŝtatigita en la tago, kiam ĝi estis finkonstruita. Mi ŝlosis la pordon kaj malfermis la fenestrojn. Dudek etaĝojn malsupre, aŭtoj rampis laŭ la avenuo, policanoj senespere mansvingis, kaj piedirantoj transiris la vojon. La nura signo de ŝanĝo en Ĉilio, kiun mi povis vidi de kie mi staris, estis granda ruĝa standardo kiu pendis ĉe la flanko de la konstruaĵo trans la strato. Ĝi proklamis: la heroa ĉilia popolo ne ripozos ĝis ĉiuj jankioj mortos aŭ estos forpelitaj el nia lando. Ĝi estis granda standardo.


Mi rigardis mian horloĝon. Restis du horoj antaŭ la triumfa eniro de Belkev en la ĉefurbon, kaj mi estis morte laca pro la flugo. Mi estingis la lumojn kaj eniris dunivelan Zen-trancon.


"Sinjoro."


Mi eliris el mia duonkonscia stato kaj denove rigardis mian horloĝon. Nur dudek minutoj pasis.


"Sinjoro, estas grava mesaĝo por vi," voĉo diris al mi el ekster mia ĉambro.


"Metu ĉi tion sub la pordon."


Osciladoj. La sono de moviĝantaj piedoj. Pli ol unu el ili. Mi ne plu dormis, mi elglitis el la lito kaj iris al la pordo, eltirinte la Luger.


Ĝis nun la konversacio estis en la hispana. Nun mia gasto provis la rusan.


“Mi povas ŝanĝi monon por vi. Rubloj aŭ dolaroj. Multe pli da escudo ol la oficiala tarifo."


"Neniu ideo."


Estas pli da miksado ekstere.


“Ĉi tiu ĉambro estis rezervita por iu alia. Vi devas tuj foriri,” anoncis la voĉo.


Mi provis ĝin per telefono. Li estis mortinta, sed tio nepre signifis nenion, ne en sudamerika hotelo. Samtempe, iu malsukcese turnis la pordon. Liaj klopodoj donis al mi ideon. Estis pordo al la apuda ĉambro. Ĝi estis ŝlosita, sed mi malfermis ĝin per plasta kreditkarto. Alia avantaĝo de kapitalismo. Mi eniris ĉambron, kiu estis identa al la mia. Poste mi zorge malfermis la pordon al la halo.


Estis du el ili, grandaj knaboj, portantaj blankajn ĉemizojn kun malfermitaj kolumoj kaj feraj stangoj, kiujn ili verŝajne kaŝis en siaj zonoj.


"Kio estas la mesaĝo, muchacho?"


Unue ili vidis la Luger, kaj poste min. Ili ne faligis la ferstangojn, mi donas al ili krediton.


"Li estas jankio," unu diris venene. "Li ne pafos."


“Vi ne plu regas nin, porko. Tuŝu nin kaj la homoj surstrate disŝiros vin."


Ili movis al mi trans la halon. Ĉi tio estas unu el la problemoj en komunikado kun amatoroj. Ili neniam scios, kiam vi estas serioza. Ĉiu racia ruso ĝis nun humile zumus "La Volga Remanto".


"Ĉu estas iu sur la suba etaĝo?" - mi demandis, kiam ili alproksimiĝis al mi.


"Neniu. Neniu vin savos,” grumblis la unua.


"Ĉi tio estas bona."


La maldekstra fronto de la boto de la unua viro estis frakasita en pecojn. Li rigardis malsupren en ŝoko al kie liaj du piedfingroj estis. Estis nun truo en la tapiŝo.


"Pozitive estas neniu?" - mi demandis denove kaj celis lian dekstran kruron.


"Atendu!"


La fera bastono falis de lia mano sur la plankon. La dua besto ankaŭ liberigis sian armilon. Mi entenis la pafilon kaj skuis ĝin per mia maldekstra mano. La stileto falis en mian manon. La knabo en la malantaŭo rigardis ĉi tion kaj turnis sin por kuri.


"Bonvolu ne fari ĉi tion," mi demandis.


Ĉi-foje ili ŝajnis kredi min. Almenaŭ ili etendiĝis tre bele sur la muro, kiam mi malpeze tuŝis iliajn korpojn per la pinto de la tranĉilo.


"Vi vidas, vi knaboj faris multajn malbonajn aferojn," mi klarigis pacience dum mi serĉis ilin. “Vi eĉ ne scias kaj vi insultas min. Kiom vi scias, mi estas bonega ulo. Vi proponas interŝanĝi monon, sed vi du eĉ ne havas cent skudojn. Kaj plej malbone, vi vekas min kiam mi dormas. Insultoj, mensogoj kaj malĝentileco, kaj mi eĉ ne estis en ĉi tiu urbo dum unu horo. Nun mi certe esperas, ke vi povas ripari ĉi tion. Mi diris, mi esperas, ke vi povas fari tion por mi."


Unu el ili prenis la aludon.


"H... kiel?"


"Diru al mi kial vi faris ĉion ĉi."


“Ni estas nur laboristoj. Ni scias nenion pri politiko. Nun rigardu min, madre mia, sen fingroj. Kion mi diros al mia edzino? Ni scias nenion, ni nur ricevis iom da mono. Mi sangas, sinjoro. Vi estas freneza."


"Ne, nur profesiulo, kio vi ne estas."


Mi ĝojis scii ĉi tion. Unu malgranda haŭto estis tranĉita, kaj ili komencis babili, kvankam ili sciis malmulte. Mi tiel kompatis ilin, ke mi redonis al ili la ferstangojn kaj rigardis ilin forgliti murmurante ion pri freneza usonano.


La fratoj Garcia estis du malgrandtempaj punkoj kiuj ofte laboris por la Movimiento Izquierdo Revolutionario (MIR). Hodiaŭ, iliaj estroj estis en la flughaveno atendante Belkev, do kiam neatendita sola gasto kontrolis en la etaĝojn de Belkev, la fratoj pensis ke ili faros iun enketon. La plej interesa afero estas, ke ili esperis ekscii la vojon de Belkev tra la lando, horaron, kiun la ĉilia registaro konservis sekreta. Ĝenerale, mi trovis la okazaĵon milde refreŝiga kaj informa. Eĉ pli bone ol dormeti.


Se mi nur scius, kiel belaj estas la garciaj knaboj kompare kun Aleksandro Belkev.


Kamarado Belkev veturis laŭ la avenuo en limuzino kun prezidanto Allende kaj lia ministro pri ekonomio. Antaŭ tiu tempo, la komunista flugilo de la registaro deplojis sufiĉe da ŝtatoficistoj por vici la stratojn kaj mansvingi reen al la ridantaj rusaj vizitantoj. Eble la kialo de la malĝoja aplaŭdo de homoj estis la manko de bona ruĝa viando en naciaj vendejoj.


Tiam Belkev, ĉirkaŭita de korpogardistoj, eliris el la aŭto kaj eniris la hotelon. Kiam la prezidenta limuzino forveturis, pluraj pliaj aŭtoj veturis kun la akompanantoj de Belkev. Mi tuj rememoris la informkunvenon, kiun mi ricevis en la sidejo de AX:


Aleksandr Aleksandroviĉ Belkev, 45 jarojn maljuna, 5 futojn 7 colojn alta, pezas 210 funtojn. Naskiĝis en Volgogrado. Li ricevis sian edukon ĉe la Volgograda Gimnazio kaj la Moskva Minindustria Lernejo. Militservo, asistanto politika instrukciisto 1944-45, malŝarĝita de imposto por partopreno en abomenaĵoj en la Berlina sektoro. Rehabilitado kaj nomumo ĉe la partia kongreso en 1954 kiel juna aparato de la Ĥruŝĉov kliko. Ŝanĝis al Breĵnev post la puĉo. Ruza, kruela burokrato kiu perdis sian nomumon al la Permanenta Politburoo pro siaj ŝokaj seksaj apetitoj.


Ĝi estis unu infero de ironia biografio. Dum la kapto de Berlino, rusaj soldatoj iris sur furiozadon, mortigante kaj seksperfortante la grandurbon. Kion diable Belkev povus fari por elstari lin? Alia stranga momento estis pli komprenebla. La gvidantoj de Kremlo eble planis la mortojn de milionoj, sed ili estis senescepte seksaj prudentoj. Kiom ofte tiuj du trajtoj - murdo kaj sekso - iris man en mano!


Mi kaptis la valizon kun la veŝto de Belkev kaj supreniris al lia ĉambro. La unua afero, kiun mi vidis, pruvis, ke Aleksandro Belkev almenaŭ ne estis prudentulo.


Li sidis sur la sofo, nudnuma, kun bulkoj da graso pendantaj de lia talio. Li havis malbonhumoran, malbone razitan vizaĝon. Lia haŭto estis blanka kiel ventro de rano kaj brilis pro la oleo, kiun la manoj de la bela knabino frotis en ĝin. Kaj estis pli ol unu knabinoj. Tiu kun la butero estis orientgermana, juĝante laŭ ŝia akcento. Du kubaj knabinoj verŝis Johnnie Walker en glasojn ĉe la drinkejo, kaj rusa brunulino ripozis sur troplenigita seĝo, ŝiaj okuloj glatigitaj pro la trinkaĵo aŭ la drogoj.


"La viro, kiun ili nomas Killmaster," grumblis Belkev. "Envenu."


"Mi havas veŝton por vi."


Li ridetis kaj pasigis sian manon laŭ la femuro de la germanino.


"Mi ne havas tempon por veŝtoj nun."


Mi faligis la uzon sur la kaftablon antaŭ li kaj malfermis ĝin.


"Venu, ni finigu ĉi tion."


La mano de Belkev ĉesis karesi. Lia blanka haŭto ruĝiĝis kaj li ekstaris kriante.


“Ni ne povas fini ion ajn ĝis mi faros ĝin. Eble hieraŭ vi estis la fama Nick Carter. Hodiaŭ vi estas nenio alia ol alia soldulo de KGB laŭ miaj ordonoj! Vi estas malpuraĵo por mi, kiun mi povas surpaŝi, se mi volas. Se la veŝto ne konvenas al mi, tiam vi povas reveni al via Ameriko. Mi ne provos ĝin nun. Mi estas okupata ".


Mia mano jukis por kapti ĉi tiun monton da porko kaj ĵeti ĝin trans la ĉambron.


"Kiam vi provos ĝin?" - mi demandis morne.


“Ni rigardos ĝin. Intertempe, vi estas mia persona spiono, sinjoro Carter. Persona murdisto de Aleksandro Belkev."


Ĉapitro Kvar


La Prezidenta Palaco La Moneda estis lumigita kiel kristnaska arbo por la akcepto. Soldatoj de Fuerza Mobil vicis la pordegojn kaj patrolis la palacgrundojn per sufiĉe daj usonaj maŝinpafiloj por estingi malgrandan revolucion. La leŭtenanto haltigis min por serĉi min, kiam mi eliris el la aŭto. Belkev forĵetis la manon.


"Kamarado Carter estas kun mi," li fanfaronis.


Kiam ni eniris, ni preterpasis honoran gardiston portantan plumkaskojn. Forta, liphara viro, kiun mi rekonis kiel D-ron Salvador Allende, Prezidanto de la Respubliko de Ĉilio, salutis Belkev kaj kondukis lin al lia loko en la vico. Mi trenis min kaj mian ataŝeon inter la potitajn palmojn.


Eguloj: Ambasadoroj, ministroj, generaloj kaj la tuta Politburoo de la Komunista Partio de Ĉilio marŝis en vostoj kaj uniformoj por saluti la ruson. La kuba ambasadoro ricevis stelan akcepton, kaj tio ne estas surpriza. Nur ses jarojn pli frue, D-ro Allende estis la gvidanto de la gerilfronto OLAS bazita en Havano. Li estis la viro kiu akompanis la restaĵojn de la gerilunuo de Che Guevara trans la limo en Bolivion.


Mi prenis glason da ĉampano de preterpasanta kelnero kaj apogis min al la marmora muro, sentante min tiel komforta kiel insekto en muŝkaptilo.


"Sinjoro Carter, ĉu vi pensas, ke vi ankaŭ povus alporti al mi glason?"


Ĉi tiu estis unu el la kubaj knabinoj el la haremo de Belkev. Ŝiaj longaj nigraj haroj estis kombitaj reen en kolhararon, kiu atingis ĝis ŝia pugo, kaj iel ĝi estis premita kontraŭ la zekina robo, tiel firme ke ĝi povis doni al viro ekvidi la kurbon. Ŝi havis olivan haŭton kaj malhelajn okulojn, kaj se estis pli ol sekseca virino, kiun mi vidis en la Prezidenta Palaco.


"Kiel fartas la ĉampano?"


Ŝi estis same enuigita kiel mi. Ni kune eniris la balsalonon kaj trovis tablon kun vicoj da seĝoj.


“Mi timas ke Alejandro ne ŝatas vin,” ŝi diris.


“Aleksandra, vi volas diri? Mi pensas, ke ne, kio egaligas nin. Vi ŝatas lin?"


Ne bezonis multe da ĉampano por malligi ŝian langon. Simpatia orelo estis ĉio, kion ŝi vere bezonis.


“Mia fratino kaj mi estis en la virina milico en Havano kiam Alejandro vidis nin. Ni estis ordonitaj igi lin pli komforta."


"Kaj vi?"


Ŝi grimacis.


"Almenaŭ ĝi estas pli bona ol la polico."


Rosa kaj ŝia fratino Bonita estis la filinoj de kuba familio kiu posedis unu el la plej popularaj noktolokoj de Havano kiam Castro fermis la grandurbon. Ĉi tiuj estis nekredeble belaj virinoj, posedantaj ĉiujn necesajn talentojn kaj gustojn por la malferma vivo de Las Vegas, kaj iliaj atributoj estis tre malpliigitaj de la krudaj apetitoj de Aleksandro Belkev.


“Mi havas dudek jarojn, kaj Bonita estas dudek du. Ekde la aĝo de kvin jaroj ni trejnas kiel flamenkdancistoj kaj cante jondo kantistoj."


"Estas malfacile danci."


"Vi ne kredas min. Vi pensas, ke mi estas nur iu Belkev-putinistino, ĉu ne? Venu danci, mi montros al vi.”


Mi montris la ataŝeon en mia mano.


"Bedaŭro."


Dum la tuta tempo, la orkestro ludis intense, ludante plejparte trankvilajn valsojn kiujn eĉ la plej artrita diplomato povis majstri. Rozo, kun fajro en la okuloj, alproksimiĝis al la orkestrogvidanto kaj flustris al lia orelo. La viro kapjesis kaj ridetis, kaj poste turnis sin al siaj muzikistoj.


Kiam la grupo komencis ludi, Strauss estis anstataŭigita per fajra flamenka ritmo. Rozo levis unu manon alte super sia kapo kaj klakis la fingrojn. Ŝia streĉa robo ĉirkaŭbrakis ŝiajn plenajn mamojn kaj kurbigan korpon. Tuj, dancistoj aperis en la homamaso, kaj ili komencis rondiri ĉirkaŭ ŝi, entuziasme aplaŭdante la manojn.


La okuloj de Rozo ne forlasis min, kaj ŝia kalkano subite frapetis la plankon de la balsalono. Ŝia sekseco plenigis la grandan ĉambron, igante ĝin pulsar al la ritmo de la gitaroj. Dum ŝi turniĝis, ŝia longa nigra kolhararo kirlis en la aero, svingante sian vipon. Centoj da okuloj estis fokusitaj al ŝi, kaj ŝi dancis nur por mi. Mi estis ŝia defio. Dum ŝi levis sian jupon por sovaĝa kulmino, mi vidis ŝiajn belajn dancistinojn, maldikajn kaj mallarĝajn kiel tiuj de bela juna ulo. Kiam ŝi finis kun la manoj alte levitaj, la ĉambro aplaŭdis, inkluzive la miajn.


Ĉiu viro tie verŝajne revis fizike kapti ŝin surloke, kaj okuloj sekvis ŝin kiam ŝi revenis al mi. Mi havis malvarman glason da ĉampano atendis ŝin.


"Ĉu vi nun kredas min, Sinjoro Mortigestro?"


“Mi kredas, ke vi kaj mi trinkos. Por Rosa, bellisima bala.”


"Kaj al vi," ŝi levis sian glason, "la unua persono, kiun mi iam volis danci por desnuda."


"Desnuda" signifas "nuda", kaj mi nur povis imagi la efikon, kiun nuda kaj dancanta Rozo havus sur miaj sentoj.


La grupo revenis al la valso. Li haltis abrupte kaj transiris en la nacian himnon de la respubliko. Samtempe ĉiuj turnis sin al la enirejo de la balsalono, kie ĵus eniris la Prezidanto kaj Belkev. Allende akceptis la honoron kun pacienco kaj humuro. La okuletoj de Belkev skanis la balsalonon ĝis ili trovis Rozon, kaj mallarĝiĝis kiam ili vidis, ke ŝi estas kun mi.


Ĉiukaze, la prezidanto estis trankviligita, kiam la ruso forlasis lin. Belkev faris sian vojon tra la dancistoj al Rosa.


"Kion vi faras kun ĉi tiu imperiisma murdinto?" li postulis.


Rozo levis siajn belajn ŝultrojn.


“Vi mem diris, ke li estas via privata spiono, do kial


Ĉu mi ne devus esti kun li? Krome, li estas tre afabla."


"Foriru de ŝi," ordonis al mi Belkev ruse. "Estas ordo."


“Mi ne komprenas. Li estas jankio. Kiel vi povas diri al li kion fari?” - demandis Rozo kun la tuta persisto de viro, kiu trinkis tro da ĉampano.


“Li estas nur dungomurdisto. Mi estas la ministro kaj mi donas ordonojn."


"Metu oran medalon sur porkon kaj vi ankoraŭ havas porkon," mi komentis en la kuba hispana.


Rozo ridis tiel forte, ke ŝi preskaŭ faligis sian glason. Belkev furioziĝis kaj demandis, kion mi diris.


"Li estas malbona viro," ŝi incitetis.


"Rozo, viaj femuroj estas malvarmeta rivero kaj mi tre soifas," mi daŭrigis.


"Tre malice," eksplodis ŝia rido.


Homoj komencis rigardi nin, kaj Belkev apenaŭ povis deteni sin.


"Silentu kaj restu for de mia virino," li ordonis al mi denove.


"Mi efektive lasos vin sola se vi nur prenos ĉi tiun veŝton, kiun mi provis doni al vi." Mi tenis al li la kazon de la ataŝeo.


“Ĉi tio estas stulta afero. Kial mi zorgu pri ĉi tio?


"Belkev," mi diris sen ia humuro en mia voĉo, "se mi ne estus en alia misio nun, mi povus mortigi vin." Subite mia Luger puŝis sian dikan ventron, la movon kaŝita de la ceteraj festoj. "Mortigu vin sen duan penson kaj estas nenio kion vi povas fari pri tio."


"Vi estas freneza!"


“Vi estas la dua persono kiu diras tion hodiaŭ. Ne, mi ne estas freneza, mi nur tedas ludi kun vi. Se vi ne surmetas ĉi tiun veŝton nun, mi foriros." Mi nur diros al mia estro, ke vi rifuzis kunlabori."


Belkev rigardis la metalan bastonon firme premitan al lia stomako. Li malvarmiĝis kaj mi preskaŭ povis vidi lin pensi.


“Bone, Carter, mi provos. Io ajn por forigi vin."


La Luger revenis al sia pistolujo kaj ni eliris la flankan pordon. Belkev prenis per unu rigardo la rusan ambasadoron kaj kelkajn el siaj korpogardistoj. Rozo sekvis.


Tuj kiam ni eniris la koridoron, Belkev demandis la ambasadoron, ĉu la rusoj havas palacon.


"Kion ajn vi volas. Ĉi tio estas la deziro de la prezidanto."


Bonege. Kie ni povas trovi lokon por esti sola? "


La ambasadoro estis maldika viro suferanta de dispepsio. En smokingo, li aspektis kiel ŝirita, ĝenita kadavro.


“Mi komprenas, ke niaj gastigantoj eble estos ofenditaj, se ni invados registaran oficejon. Tamen, sub la palaco ekzistas granda neuzata kelo kie kutimis esti konservitaj politikaj kaptitoj."


"Mi pensas, ke ni ne bezonas ĉi tion," mi intermetis.


"Sed mi pensas ke jes," diris Belkev. “Post nia eta interkonsento, vi povas daŭrigi vian vojon. mi ne plu bezonas vin".


La ĉiliaj palacaj gardistoj lasis nin tra mallarĝa ŝtuparo. La ĉefaj areoj de la Prezidenta Palaco eble estis lumigitaj kaj vivantaj, sed la ŝtuparo kaj la kelo al kiu ĝi kondukis estis rekte el horora filmo. Ampoloj en metalaj kaĝoj lumigis la malbonodoran koridoron. La sonoj de la orkestro estis malaperinta, la tintado de ĉampanaj glasoj malaperis, kaj nur ni povis aŭdi la klakon de niaj kalkanoj kaj la nerimarkita skurĝado de ratoj.


“Jen,” diris la gardisto. Mi rimarkis, ke sur lia kolumo estis la ruĝa emblemo de la Ĉilia Komunista Partio. Ĉi tio signifis, ke li ne estis militisto, kaj mi ne povis atendi kompaton de li. Li malfermis la feran pordon.


Ne estis elektra lumo ene. Anstataŭe, la baterio-funkciigita lampo ĵetis malklaran cirklon. Mi vidis du rustajn mankatenojn pendantajn de ŝtonblokoj sur la malproksima muro. Ĝi ne estis ĉambro, ĝi estis kelkarcero.


Mi demandis. - "Kion diable vi faras?" Kiam mi turnis min, mi eksciis. La korpogardistoj de la ambasadoro direktis pafilojn al mia koro.


"Faru stultan demandon..." mi respondis al mi mem laŭte. “Cetere, mia murdo estas mortkondamno por iuj el viaj propraj knaboj. Ĝi ne igos vin tre populara kiam vi revenos hejmen."


“Vere, sinjoro Carter, mi pensas, ke ni tro volonte interŝanĝus dekduon da kadavroj kontraŭ viaj. Tamen mi ne intencas mortigi vin. Malfermu vian kazon."


Mi devas doni al Belkev krediton por ĉi tiu paŝo. Mi estis la sola persono en la tuta Sudameriko, kiu sciis malfermi la ataŝe-kazon sen eksplodigi min. Ne estis ŝlosilo de la seruro; la aparato estis nenio pli ol elektra kontakto alkroĉita al fragmenta eksplodaĵo. Mi elprenis plastan pinglon kaj metis ĝin sub la kovrilon; la kazo estis malfermita.


“Vi vidas, Rozo, mi vere komprenas la Mastron de Murdo,” li grumblis, signante al la korpogardistoj antaŭeniri. “Li havas pafilon kaj tranĉilon ligitajn al sia maldekstra mano. Ĉio estas en lia dosiero."


Ili demetis mian jakon kaj ĉemizon, demetis miajn armilojn kaj


Ili trenis min al la muro. Ĉiu el ili mankatenis unu el miaj manoj.


"Kiel vi ŝatas ĝin, Killmaster?" — ĝojkriis Belkev. “Ligita kiel kapro? Ĉu eĉ ne povas mortigi KGB-oficirojn anstataŭ via amata Hakilo?"


“Mi pensis, ke vi diris, ke vi ne mortigos min.


“Ho, mi ne faras. Vi devas kompreni, ke mi neniam ŝatis ĉi tiun ideon akcepti korpokirason de vi usonanoj. Mi volas diri, kio se la veŝto ne estus kuglorezista? Kio se mi elirus en la homamason kaj pensus ke ĝi estas tiel, kaj estus mortigita de la unua malsaĝulo kiu venis kune kun pafilo? Ĉu ĉi tio ne estus amuza lertaĵo por AX? Mi estus morta kaj vi estus sekura en via aviadilo. Ne, mi ne estas tiel naiva, sinjoro Carter, vi devos pruvi al mi, kiom bona vere estas via veŝto. "


"Kiel li povas fari tion, kiam li estas katenita al la muro?" - demandis Rozo.


"Tre simple," Belkev respondis. “Se li ankoraŭ vivas, mi prenos la veŝton. Se ne, mi resendos la veŝton kun lia korpo.”


Sento de malvarmo trafis min. Kio se ĉi tiu tuta skemo estus la plano de Hawk? Ĉu li falus Belkev per falsa veŝto? Mi sciis, ke la menso de Hawke ĉiam estas plena de ruzaj ideoj, kaj se ĉi tiu miskarburis, mi estus la unua, kiu scius.


La gardistoj elprenis la veŝton el la ujo kaj ĉirkaŭvolvis ĝin ĉirkaŭ mia brusto. Ĝi ŝajnis eĉ pli forta ol kiam mi tenis ĝin en miaj manoj en la delavara flughaveno. Mi demandis min, ĉu ĝi estas sufiĉe forta por deturni .22-pafon, des malpli pecon da plumbo de maŝinpafilo.


“Konsideru vin usona vendisto, Killmaster. Vendu al mi viajn varojn."


"Mi ne povus interesi vin pri polvosuĉilo, ĉu?"


La gardisto donis al Belkev sian .45-kalibra pistolo. Belkev retiris la riglilon, metinte la unuan kartoĉon en la loko.


"Ĉiam kun sento de humuro," li komentis seke.


Li celis la dikan pistolon al la centro de mia brusto. Neniu diris vorton; eĉ la ratoj subite eksilentis. Mi memoris, ke la .45 estis desegnita por mortigi kun ŝoko kiam la usonaj marsoldatoj trovis, ke iliaj konvenciaj pafiloj ne povis haltigi la frenezajn Huka-tribanojn dum la filipina ribelo. Strangaj faktoj kiel ĉi tiuj venas al la menso kiam vi rigardas malsupren la barelon de .45-kalibra pistolo kaj ĉio, kion vi povas fari, estas resti kiel eble plej trankvila.


Ekbrilis, kaj samtempe giganta pugno batis min kontraŭ la muron. Estis kvazaŭ miaj ripoj brulis kaj mi ne povis spiri. Mia stomako streĉiĝis en mia gorĝo. Tiam aŭdiĝis klako kiam la nova ŝelo glitis en lokon. Mia kapo balanciĝis ebrie.


Ĉi-foje mi ne vidis la pafilon, sed mi vidis nigran stelon eksplodi sur mia jako super mia koro. La koro eksaltis, kaj ne estis sufiĉe da aero en la pulmoj. Kiam mi rigardis Belkev kaj la aliajn, mi ne povis enfokusigi ilin. Mi aŭdis la timigitan krion de Roza kaj malklare vidis la sikofantan ridon de Belkev. Miaj kruroj ektimis kiel marioneto dum mi provis reakiri mian ekvilibron.


"Neniu sango," mi diris al mi. Nur ŝoko kaj manko de aero. Mi estas viva.


"La veŝto ŝajnas plenumi sian laboron," ĝemis Belkev. “Tamen ne estas garantio, ke iu provos mortigi min per pafilo. Mi volas vidi kiel ĉi tiuj vestaĵoj povas elteni maŝinpafadon."


"Kamarado, la interkonsento estis tre preciza," la ambasadoro intervenis. La pasio de Belkev por la grotesko komencis timigi lin. "La usonanoj asertis nenion similan al maŝinpafilo."


"Mitralo", korektis sin Belkev. "Malgranda".


Ĉiliaj gardistoj estis senditaj por preni la armilojn. Belkev prenis unu el miaj cigaredoj kaj metis sian brakon ĉirkaŭ la talion de Rosa.


“Vi ŝatas mian guston pri virinoj; Mi ŝatas vian guston pri cigaredoj."


— Kio okazis en Berlino, Belkev? Mi kraĉas la vortojn kun mia unua spiro. "Kion vi faris en la milito, kiu igis ilin rompi vin?"


Li ne estis surprizita aŭ ĉagrenita. Li estis fiera.


“Ĝi estis nur malgranda ludo, ludo tre simila al ĉi tiu. Sed la kompatindaj malsaĝuloj ne havis korpokirason. Ne estus problemoj, se mi ne estus mortiginta mian kamaradon erare. Mi nur amuziĝis kaj trinkis. Vi komprenas."


"Jes mi komprenas."


"Nature. Kiom da homoj vi mortigis? Cent? Ducent?"


"Ne tiel. Ne la maniero de dika malkuraĝulo."


Li ruĝiĝis, sed poste reakiris sian trankvilon. "Vi scias, estas multe pli malfacile celi maŝinpafilon," li diris.


La gardisto revenis kun la pistolo, kiun Belkev volis. Belkev kontrolis ĝin por certigi, ke la revuo estas plena kaj poste liberigis la sekurecon. "Estos tiel facila, tiel facila," liaj okuloj diris al mi. Eĉ se la veŝto ne rompiĝus dum maljusta provo, la plej eta hezito en la ŝultro kaŭzus plaŭdon de kugloj trafi min en la vizaĝon.


"Bonvolu esti singarda," demandis la ambasadoro


"Ĉi tio estas duoble tiel," mi pensis. Sed mi nenion diris.


Belkev estingis la cigaredon sub la piedo kaj premis la maŝinpafilon al sia stomako. "Kontraŭ iu konata pistolo," eĥis voĉo en mia cerbo. Rozo singultis. Belkev ekpremis la ellasilon kvazaŭ amorante kun li.


La unuaj kugloj trafis la muron dekstren kaj elbatis ŝablonon en mia direkto. Tro alta! Mi pensis. Ŝtonaj fragmentoj tranĉis mian manon. Tiam la plaŭdoj venis ĝuste ĉe la okulnivelo. Mi forturnis min akre de la pafo, kiu trafis min en la orelon. Mi atendis inter milisekundoj la sekvan kuglon, tiu kiu krevos mian kranion al la plafono.


Anstataŭe, la veŝto komencis danci, ektremi kaj streĉi sub la varma hajlo de la maŝinpafilo. Kaj denove la aero elflugis el miaj pulmoj. Miaj kruroj malespere streĉiĝis por eviti frapi mian kapon en la mortiga pluvo. La malstabila ŝablono moviĝis sur la muron maldekstren, disŝirante la ŝtonon.


La fingro de Belkev ne forlasis la ellasilon eĉ unu sekundon, kaj li turnis la maŝinpafilon reen al mi. La ŝtofo de la veŝto estis tute forŝirita de la plastaj platoj, teleroj kiuj nun estis deformaj kaj pikmarkitaj. La pafitaj kugloj kreis sulkojn sur mia kolo. Mi sukcesis kapti la rigardon de Belkev. Ili eĉ ne estis en la okulkavo. Ili revenis al Berlino kaj denove rigardis la skuantajn korpojn de germanaj militkaptitoj, kiujn li mutilis preter rekono. La mitraleto ne plu vagis. Bato post bato pluvis sur min, pli fleksante la platojn, minacante trapiki ilin.


Mi sukcesis malhelpi min fali. Tiam mi konstatis, ke li ne plu estas en mia vizaĝo. Malgrandaj kugloj disŝiris rekte la centron de la veŝto, pasante malsupren de la brusto al la stomako kaj partoj malsupre. Ĉar la veŝto estis farita por kongrui kun la ĉirkaŭo de Belkev, ĝi preskaŭ kovris min ĝis la ingveno. Ĝuste tion rimarkis Belkev, kaj jen kiel li intencis ĉesigi Nick Carter; neniuj ordonoj de supre povis malhelpi lin sperti denove sian plej grandan triumfon. La kugloj jam trafis la malsupran randon de la ĉifona veŝto. Mi sciis, ke ne ekzistas plu protekto – kaj ne plu estas espero.


Belkev mallevis la barelon la lastan centimetron, celante ĝin ĝuste inter miajn krurojn. Lia vizaĝo estis ŝvita kaj brila. Nenio okazis. Li denove ektiris la ellasilon. Poste li deŝiris la revuon.


"Ĝi estas malplena. Alportu al mi alian!" — li grumblis al la gardisto.


La hipnota sorĉo ĵetita en la kelkarcero estis rompita. La ambasadoro akre balancis la kapon. Eĉ la korpogardistoj aspektis malsanaj pro la streĉo.


“Ĝi aspektos tre strange. Unu afero estas prunti pafilon, diris la gardisto, sed peti pli da municio kaŭzos problemojn."


"Kamarado, ni devas reveni al la akcepto," la ambasadoro intervenis. - Ni jam foriris tro longe. Estus insulto se ni malaperus.”


"Mi ne estas finita!" - kriis Belkev.


“Bonvolu, bonvolu memori vin, kamarado Belkev. Vi pruvis vian punkton. La veŝto funkcias." La ambasadoro rigardis min kaj rapide forturnis sin. Mi scivolis, kian spektaklon mi faris. “Nun mi devas insisti, ke ni revenu. La maoismaj brutuloj tro multe atentos vian foreston. Ili verŝajne provas turni la prezidanton kontraŭ vi nun."


La mitraleto falis el la manoj de Belkev sur la ŝtonplankon. Li skuis sin kaj viŝis la ŝviton de siaj vangoj per poŝtuko. Roza komencis alproksimiĝi al mi, kaj la ambasadoro denove puŝis ŝin en la brakojn de la korpogardistoj.


"Venu, kamarado," diris la ambasadoro trankvilige. “Retrovu vian trankvilon. Diru al mi, kion diris al vi la Prezidanto en linio? Rakontu al mi ĉion pri ĝi."


Li kapsignis al unu el la korpogardistoj. La brutulo transiris la plankon kaj demetis mian veŝton.


"Abomena porko," li flustris, lasante min ĉenita al la muro.


Se tio estis ia konsolo, mi sciis, ke li ne parolas pri mi.


Ĉapitro Kvin


Paro da regulaj armeaj oficiroj rekondukis min al mia hotelĉambro en kurtenita limuzino. Ili tumultis ĉirkaŭ mi pardonpete ĝis mi forpelis ilin kaj eklaboris mem.


Miaj brakoj estis krucitaj kun supraĵaj tranĉoj, kaj mia kolo havis plurajn brulvundojn de kugloj haltigitaj de la veŝto. Sed la plej malbela parto venis, kiam mi rigardis mian bruston kaj stomakon. Mi aspektis kvazaŭ mi estis en batalo. Estis cent nigraj kontuziĝoj; Mi milde palpis la rompitajn ripojn. Mi vidis multajn malbone mutilitajn korpojn, kaj dum momento mi havis tute tro vivecan bildon de mia propra korpo mutilita se la veŝto rompiĝis. Mia stomako preskaŭ turniĝis.


Belkev! Se mi iam povus meti miajn manojn sur lin, li estus


mortinta sekretario pri komerco.


Kelkaj skotoj da glubendo restarigis cirkuladon al mia malsana korpo. Ĉiu movo alportis al mi novan angoron kaj novan kialon por senŝeligi la ruson viva. Mi provis dormi, sed sen doloroj estis neeble, do mi vekiĝis, kiam mi vidis la pordotenilon turniĝi. Malgraŭ la protestoj de miaj kontuzitaj muskoloj, mi glitis el la lito kaj al la pordo.


Figuro eniris kun pistolo. Mia mano, kiel hakilo, falis sur la pojnon de la atakanto, kaj la pafilo flugis trans la plankon. Unu brako ĉirkaŭprenis lian kolon, detranĉante lian spiron, kaj la alia ĉirkaŭvolvis lian torson por kapti tion, kion mi atendis de la korpulenta brusto de kamarado Belkev.


Mia mano apenaŭ tuŝis, kiam mi konstatis, ke mi havas malĝustan viron. Fakte, ĝi tute ne estis viro. Mi turnis ŝin kaj kovris ŝian buŝon per mia mano. Ĝi estis Rozo.


"Ĉu vi devis fini min?" - mi demandis kun ioma surprizo.


Ŝi balancis la kapon kaj mi vidis koleron anstataŭ timo. Mi forigis mian manon.


“Vi denove eraras pri mi. Mi maltrankviliĝis pri vi. Mi forglitis de Alejandro kiam li ebriiĝis kaj mi redonis ĝin al vi.”


Mi ŝaltis la lumon kaj klinis min por preni la pafilon. Ĝi estis malplena. Dum mi ekstaris, Rozo tiris longan stileton el ĝia kaŝejo inter ŝiaj mamoj. Ŝi turnis ĝin kun la tenilo eksteren kaj donis ĝin al mi.


"Gracias."


“Rigardu vin, kompatindulo. Vi devas iri al la hospitalo."


Ŝi timeme etendis la manon por tuŝi mian bruston kaj poste rapide fortiris sian manon.


"Besto!" — ŝi siblis kaj komencis pliajn furiozajn taksojn pri la karaktero de Belkev.


“Nu, ni konsentas pri tio. Alex Belkev ne estas Albert Schweitzer."


"Kion vi faras nun? Mortigi lin?"


Ŝi vidis, kiel min tentas ĉi tiu penso. Mi balancis la kapon.


“Ne ĉi-foje. Morgaŭ mi revenos al la Ŝtatoj."


"Prenu min kun vi. Mi kaj mia fratino."


Tiu ĉi frazo igis min palpebrumi.


"Tio ne signifas, ke mi ne konsentas kun la revolucio de Fidel," ŝi diris rapide. “Mi estas nur dancisto, ne milicano. Ĉu vi memoras la orkestran gvidiston? Mi konas lin de kiam li ludis por mia patro. Estas centoj da aliaj homoj, kiujn mi konas en Novjorko. Se nur mi povus akiri lokon tie, mi ne havus problemojn. Mi povus labori nokte kaj fari mastrumon por vi tage."


“Mi havas serviston kiu faras ĉi tion ĝuste nun. mi pensas ke li ne ŝatos la konkuradon."


"Ĉu vi ne prenos min?"


“Mi ne povas. Eble venontfoje".


Ŝajnis, kvazaŭ parto de ŝia spirito forlasis ŝin. Mi verŝis al mi freŝan trinkaĵon kaj preparis ĝin por ŝi.


"Kie estas nun Belkev?" Mi demandis.


"Ĉe la festo. Li opinias, ke estas edzino de unu el la ministroj, kiun li povas delogi. Li estas libertino."


Estis printempo en Usono. Aŭtuno komenciĝis ĉi tie en Ĉilio. Freŝa venteto pasis laŭ Bernardo O'Higgins Boulevard kaj blovis en la ĉambron. Rozo finis sian trinkaĵon kun suspiro kaj demetis ĝin.


"Mi devas iri."


"Ne necesas. Restu ĉi tie ĉi-vespere."


Rideto trapenetris ŝian melankolion.


"Mi ne pensis, ke vi povos fari ion ajn en via nuna stato."


"Vi forgesis. Li estas sen kugloj."


"Jes, li ne faris."


Rozo nun ridetis vaste. Ŝi transiris la ĉambron al la pordo, ŝlosis ĝin kaj ĉesigis la bataladon. En la duonmallumo mi aŭdis ŝian robon susuri sur la planko kaj malklare vidis ŝin eliri el la blanka nebulo de ŝia kalsoneto.


Mi kuŝiĝis sur la littukojn dum Rozo gracie interkrurigis min. Ŝiaj maturaj mamoj balanciĝis kaj trankvile tuŝis mian bruston dum ŝi kliniĝis por kisi min. Niaj buŝoj malfermiĝis kaj ni profunde kisis, nia pasio forpelis la malbelecon de la nokto. La disciplino de danco donis al ŝia korpo unikan muskolkontrolon, kaj ŝi estis erotika miksaĵo de malvarmeta kaj varma, malmola kaj mola.


La tuta enamiĝo de Havano, kiel ĝi iam estis, kuŝis en la beleco kaj lerteco de Rosa. Mia korpo ne plu sentis doloron. Mi havis ĝuste tiun grandegan seksan malsaton, kiu okazas nur kiam vi estas kun virino, kiun vi scias, ke ĝi povas kontentigi. La tuta koŝmaro de la ĉilia misio valoris ekkoni ŝin tiun nokton.


“Ho, sinjoro,” ŝi tremis pro ĝojo.


Mi tenis ŝiajn satenajn olivecajn koksojn dum ŝi kliniĝis al mi.


"Belkev malaperis," mi flustris. “Nek HAKILO, nek KGB. Nur ni. Vi diris, ke vi volas danci por mi. Dancu nun."


La pala lumo de ekster la fenestro kurbiĝis ĉirkaŭ ŝia vizaĝo kaj fluis tra ŝiaj brusto kaj stomako. En miaj manoj, ŝiaj koksoj tordis kaj leviĝis, preskaŭ faligante min de la lito, sed tirante min pli kaj pli profunden en ŝi.


“Igu ĝin konstanta. Faru ĝin eterne,” ŝi petegis.


Ŝiaj femuroj subite kaptis min kaj varmega, brula sento superfluis min. Blinde, mi deĉenigis mian tutan kaptitan koleregon kontraŭ Rozo. Kaj en la ago de amo, la streĉo kaj kolero estis anstataŭigitaj per io alia, io dolĉa kaj soifiga, io, kion ni ambaŭ ege bezonis.


Poste la nokta aero malvarmigis niajn korpojn. Mia kapo ripozis sur unu el ŝiaj femuroj kaj ni dividis glason da skoto ekvilibra inter ŝiaj mamoj.


"Vi ne povas kredi kiom bona tio estis por mi, Noĉjo." Ŝi diris ĝin tiel trankvile, kvazaŭ ŝi parolus al si mem. "Kiam knabino vojaĝas kun viro kiel Belkev..."


Mi turnis mian kapon kaj rigardis preter la kavo inter ŝiaj mamoj, preter la vitro kaj supren al ŝia vizaĝo.


"Vi ne bezonas diri plu, Rozo."


Ŝi kliniĝis por tuŝi mian vangon.


“Mi dancos por vi kiam ajn vi volas. Mi povus ami viron kiel vi."


"Ŝŝŝ."


Ŝi ridis gaje, bonkore.


“Vi estas tre afabla al viro nomata Killmaster. Mi esperas, ke iam vi venos al Kubo."


"Mi ne scias kiam, sed mi trinkos al ĝi."


Mi levis la glason de ŝia brusto. Malseka ringo formiĝis inter ŝiaj mamoj kaj mi kliniĝis por kisi la areon. La brakoj de Rozo brakumis min.


"Ĉu vi povus fari ĝin denove?" ŝi demandis. "Se ĝi kaŭzas al vi tro da malkomforto..."


"Okupa terapio," mi diris. "Mia estro forte kredas je ĉi tio."


Ĉapitro Ses


La aviadilo, kiu atendis min en armea bazo proksime de Santiago, portis stelon de ĉilia aerarmeo. Mi esprimis ian surprizon pri tio, sed ĉar la piloto havis la ĝustan pasvorton, mi prenis la kostumon kaj kaskon kaj grimpis en la malantaŭon de la aviadilo.


"Mi pensis, ke usona aviadilo atendos min," mi komentis super la interfono.


“Estis onidiroj, ke io okazis al usonano en la palaco hieraŭ nokte. Se vi foriros ĉi tiun vojon, neniu rimarkos. Mi devas malkonekti kaj paroli kun la turo."


La abrupta konversacio inter la piloto kaj la kontrolturo sonas same en iu ajn lingvo. Mi aŭskultis sufiĉe longe por konstati, ke ni havas flugvojon por la Pacifika patrolo, kio signifis, ke la aviadilo verŝajne alteriĝos iom super la marbordo, kie mi renkontos mian regulan kontakton.


"Azul Numero Cinco Cinco Tres, permeso havas..."


La lastaj vortoj de la voĉo en la turo estis sufokitaj de la muĝado de la jetmotoroj. La flugiloj de la Falstelo flirtis dum ni ruliĝis sur la startlenon. Kiel la armiloj de ĉiuj latin-amerikaj landoj, kun la escepto de Kubo, ili estis aĉetitaj en Usono kiel uzitaj armiloj je rabataj prezoj. Tamen, male al iuj aliaj nacioj, la ĉilianoj konservis siajn aviadilojn tre poluritaj interne kaj ekstere.


Mia kapo falis malantaŭen kiam la aviadilo ekflugis laŭ la startleno. Dum momento nin tenis la frotado de la tero, kaj poste ni grimpis en la bluan ĉielon, pri kiu kantas la Ĉilia nacia himno. Je 10 000 futoj la premo iomete malpliiĝis kaj la nazo de la aviadilo kliniĝis sufiĉe malalte, ke mi povis vidi, ke ni flugas rekte super la ĉefurbo.


“Kallamps, fungobarakoj,” diris la piloto dum ni alproksimiĝis al la dika, malhela rando de barakoj ĉe la periferio de la urbo. “Ni nomas ilin tiel ĉar ili aperis subite. Kiam Allende fariĝis prezidanto, ĉiuj malriĉuloj el la vilaĝoj venis al Santiago ĉar ili pensis, ke li donos al ili monon kaj teron. Ili vivas tie jam de du jaroj ĉar ne estas mono por doni al ili."


Unu flugilo kliniĝis kaj ni karesis super la malnovmodaj konstruaĵoj de la komerca kvartalo de Santiago.


“Riĉuloj aŭ forkuris kun sia mono aŭ sendis ĝin al Argentino aŭ Urugvajo. Antaŭ sepdek jaroj ĝi estis tre riĉa lando. Ĉu vi scias, kio riĉigis nin? Ni estis la plej granda provizanto de nitratoj en la mondo. Sterkoj. Sterko. Poste artefaritaj. Sterkoj estis inventitaj kaj la merkato kolapsis. Do rigardu nin, dronantajn en nia propra sterko."


La flugilo denove malleviĝis, kaj mi vidis, ke ni estas super prospera superklasa parto de la urbo.


"Nia nova prezidanto diris, ke li rifuzis al si la prezidentan palacon ĉar ĝi estas tro granda por komunista prezidanto. Tial li restas ĉi tie en la Providencia areo.”


Li montris malgrandan, elegantan domegon. Mi rimarkis la renversitajn vizaĝojn de la korpogardistoj strabantaj ĉe la aviadilo. Ni finis flugi ĉirkaŭ la urbo kaj daŭrigis al la oceano, la Pacifika Oceano aspektis tiel trankvila kiel ĝia nomo.


Ni rapidis ĝis la marbordo estis preskaŭ videbla. Fiŝkaptistaj boatoj balanciĝis sub ni. La aviadilo tiam turniĝis akre de nordo al sudo.


Kio okazas? Mi demandis. "Mi pensis, ke vi kondukas min al mia kontakto en la nordo."


"Mi havas aliajn ordonojn."


Mendoj? Mi kontrolis la fuelmezurilon sur la instrumentpanelo. Ĝi estis plena. Almenaŭ li ne povos elĵeti kaj lasi min en fluganta ĉerko.


"Ordoj de kiu?"


“Ne maltrankviliĝu, Sinjoro Carter. Mi ne ludos ludojn en budo kun viro de via reputacio. Ni iras suden ĉar tien volas vin AX. La nura radaro kiu povas kapti nin nun estas la aerarmeo funkcias kaj ni kunlaboras. Mi ne scias kial oni bezonas vin tie, kien mi kondukas vin, kaj mi ne volas scii.”


Mi komprenas. Dum la meza soldato en la ĉilia armeo servis nur unu jaron, pilotoj en la aerarmeo estis profesiuloj. La Ruĝecoj ĵus komencis infiltri siajn homojn en ĝiajn rangojn.


La longa marbordo ŝajnis senfina, sed fine ni komencis perdi altecon, kaj malsupre mi vidis la plej sudan lokon, kiun homo povus iri, krom se li naĝus aŭ en Antarkto; jen la kurba pinto de Sudameriko, kiu nomiĝas Fajrolando. Ni surteriĝis ĉe la Punta Arena Aera Forto-Bazo. Kiam ni eliris el la aviadilo, la malvarma aero tratranĉis niajn kosmovestojn.


La aero mem estis griza pro la malvarmo, kiu verŝis el la polusa ĉapo. La oficiroj ĵetis ŝaffelan mantelon sur miajn ŝultrojn kaj kondukis min per ĵipo al la plej proksima armea ĉefstabejo.


"Bonvenon en la Sudan Divizion," la malgranda, maldelikata generalo salutis min dum oni kondukis min al sia spartana oficejo. En la angulo de la ĉambro estis potventra forno, sed la glaso da brando, kiun li proponis al mi, tuj varmigis min.


"Ĉi tio ne estas ĝuste kie mi planis esti," mi komentis.


“Verdire, ankaŭ mi ne estas tie,” li respondis, “sed Sinjoro Prezidanto decidis sendi kelkajn el ni oficiroj el Santiago al ĉi tiu forlasita fino de la tero. Ni nomas ĝin Siberio,” li palpebrumis. “La sorto de soldato ne estas feliĉa, ĉu? Kaj vintro ĵus komenciĝas.”


La adjutanto eniris kun argila poto da stufaĵo kaj pano.


"Ĉi tio ne estas tre bona manĝaĵo por tiuj, kiuj estis distritaj en la Prezidenta Palaco," sugestis la generalo.


"Sed vi neniam scias, kion vi ricevos," mi diris dum ni sidiĝis ĉe la tablo.


"Mi scias". Li rompis panon en duonon kaj donis al mi duonon. “Pardonu ke mi ne prezentis min, sed mi pensas, ke estus pli bone se ni ne nomus nomojn. Vi ne devus esti ĉi tie. Se vi estus ĉi tie, mi devus aresti vin. Oficiale, kompreneble."


La stufaĵo estis simpla sed bona kaj ni finis ĝin per botelo da ruĝa ĉilia vino.


"Supoze, ke vi efektive diros al mi kial mi estas ĉi tie," mi sugestis ĉe la fino de nia rapida manĝo. "Mi komencas senti kiel piedpilko saltanta de unu fino de la lando al la alia."


"Eble dum sovaĝa anserĉasado," li sugestis. “Sed ĝi povus esti pekina ansero. Oni diris al mi, ke vi estas bona rajdanto."


"Mi povas resti ĉi tie".


“Ni bezonos ĉiun spertan manon disponeblan, kaj oni diras al mi, ke ekzistas neniu pli kapabla ol vi. Konsideru ĉi tiun ekscitan eventon rutina parto de via speciala tasko nome de niaj du landoj. Kiel planite, ni batalos kontraŭ la malamiko kune.


Mi scivolis ĉu Hawk aprobis ĉi tiun etan ekskurson miaflanke. Ĉu li estis aŭ ne, mi povis fari nenion krom fari la plej bonan el la situacio kaj aliĝi.


Ni piediris de la oficejo de la generalo al la radioĉambro. Ĝi estis plena de oficiroj, ilia atento tirita al la raportoj kiuj periode venis de la ricevilo.


"... Direktante al Boca del Diablo... dek kvin, dudek maksimume..."


"La lando estas dividita en kvar armeajn distriktojn. Ĉiu havas nominalan dividon,” diris al mi la generalo. “Kompreneble, ĉiuj dividoj estas subfortaj ĉar la registaro havas tiom da trupoj gardantaj la minojn. Sed neniu estas tiel malsufiĉa kiel ni. La registaro ne opinias, ke ni povas fari ion ĉi tie kun unu kavaleriregimento, sed ni frostiĝos. Eble ni havas surprizon por tio."


"...Malrapidiĝas nun... certe proksimiĝas al ilia tendaro."


"Kio estas la surprizo?" - mi demandis la generaleton.


"Vi vidos."


La adjutanto reaperis kun paro da peltaj manteloj. La generalo surmetis unu kun malferma ĝojo, kaj mi vidis la aliajn oficirojn rigardi min kun envio.


Dum ni kuris en la kazernon, mi vidis olivverdan helikopteron atendi nin, ĝiaj rotoroj malrapide turniĝantaj en la vento. Ni grimpis en ĝin, kaj tuj kiam ni faldis niajn krurojn, la helikoptero ekflugis de la tero, akre tirante malantaŭen kaj supren.


Fajrolando estas roka terkapo taŭga nur por ŝafbredado. Nebuloj flosis rekte super ni.


Ni supreniris al la ĉielo kaj ni tratranĉis ilin, sed neniam pli ol kvindek futojn super la tero. Ni flugis super rokaj klifoj, disĵetante ŝafojn tra la valoj.


"Ni sciis, ke io misas kiam la MIRistoj aperis," la generalo kriis super la bruo de la rotoroj. “Ili okupiĝis pri kapti bienojn tra la tuta kamparo - krom ĉi tie, ĉar kion preni tien? Ĉi tie ĉiuj estas egalaj kaj ricevas sian plenan parton de malvarmo kaj ŝtonoj. Do ni observis ilin, pensante ke ili eble provos eksplodigi kelkajn aviadilojn aŭ provos trudeniri nian armilejon por armiloj. Anstataŭe, ili denove malaperis."


La subfluo portis nin al la klifo. La piloto malvarme permesis al la aviadilo fali sur la ŝtonan surfacon ĝis la natura turbuleco ĉirkaŭ la kabo malfunkciigis ĝin. Ĉi tiu viro sciis siajn aferojn.


“Tiam ni ricevis raporton, ke kargoŝipo estis ankrita ĉe nia marbordo. Ĉi tio estis nenio ordinara, ĉar la ŝtormoj ĉi tie venas tiel rapide, ke la kapitano freneziĝus, se li alproksimiĝus al ĉi tiuj rokoj. Ni spuris la kargoŝipon. Ĝi estis albana ŝipo, ĝia lasta vizithaveno estis Ŝanhajo. Nun kial kargoŝipo el Ĉinio ankris ĉi tien sen sendi danĝersignalon? "


La helikoptero alteriĝis ĉe la fundo de la valo. Tuj kiam ni foriris, el malantaŭ la ŝtonegoj aperis taĉmento da surĉevalaj soldatoj kun maŝinpafiloj rimenitaj al siaj seloj. La spiro de iliaj ĉevaloj pendis en la frosta aero. La altranga kapitano salutis kaj deĉevaliĝis.


"Vi vidas, ke la kavalerio ĉi tie ne estas tankoj," diris al mi la generalo antaŭ ol ni alproksimiĝis al la trupoj.


La kapitano parolis mallonge al la soldato portanta la radion, kaj poste, sen preambulo, al ni.


“Ili estas en sia tendaro, Generalo, ĝuste kiel vi diris. La skolto diras, ke ilia ekipaĵo estas aranĝita, kvazaŭ ili planus foriri frue en la mateno."


“Tre bone,” respondis la generalo. "Demandu al li, kion ni faru por eniri ĉi tiun MIRist-tendaron."


La viro ĉe la radiotelefono elsendis la demandon.


“Li diras, ke estas migrovojo supren laŭ la kanjono kaj ili rigardas ĝin. Sed ili rigardas nek la ŝtonojn malantaŭe, nek la fajran marĉon.”


La generalo kapjesis kontente. Li estis aga viro kaj klare ĝuis ĉiun sekundon.


"Tiam ili estos mortaj," li anoncis.


Ni estis provizitaj per pliaj ĉevaloj. Mi trovis min sur granda golfeto, sendube posteulo de la ĉevaloj alportitaj de la konkistadoroj. La generalo ordonis al unu el la soldatoj forigi la maŝinpafilon de mia zono.


“Mi tre bedaŭras, sed en la plej malbona kazo, mi devos veni al vi kiel observanto. Mi ne povas doni al vi pafilon. Se vi kontraŭas ĉi tiun kondiĉon, vi ne bezonas veni tien."


"Vi ne povis teni min for." Mi ankoraŭ havis ion en la maniko, sed mi ne rakontis pri tio al la generalo.


Ni estis dudek surĉevale grimpantaj tra la grizverda arbustaĵo. La aero, jam frostiĝinta, fariĝis pli malvarma kaj maldensa. Pli frue ol mi atendis, ni trovis nin sur kresto kun mil-futa guto ĉiuflanke, fortaj ventoblovoj klopodantaj forpuŝi nin de la mallarĝa pado. De tempo al tempo ŝtormo pelus tutan nubon en nian mezon, kaj ni devus stari senmove, blindigitaj, ĝis la nebulo klariĝis.


"Kompreneble, estus pli sekure uzi la kanjonajn vojetojn," diris la generalo, feliĉe levante la ŝultrojn, "sed tio forprenus la MIRistojn de la ĝojo de nia surprizo."


Fine ni komencis malsupreniri, kaj viro en paŝtisto eliris sur la padon. Li mallevis la mitraleton en la manojn, kiam li eksciis, kiuj ni estas. Mi vidis radioantenon en lia dorsosako. Ŝajne li estis la skolto de la kapitano.


"Du gardistoj," li diris. “Ĉiuj rigardas la kanjonon. Mi povas montri al vi kiel trairi la rokojn."


"Kiom longe daŭros al ni?" la generalo volis scii.


"La sepa, la oka."


“Ĉi-tempe ili povas foriri. Ĝi estas senutila. Ni prenos alian vojon."


La alia pado kuris tra marĉo, unu el tiuj strangaj fenomenoj, kiuj donis al Fajrolando sian nomon — la Fajrolando. Mi komprenis kial la perspektivo transiri ĝin pli timigis la soldatojn ol la vento, kaj kial la skolto ne proponis ĝin, eĉ se li kondukus nin al la MIRIS-tendaro ene de unu horo.


Antaŭ ni kuŝis kontinua, ŝajne nepenetrebla fumkampo, fantoma elspiro el truoj en la tero. Mejlo post mejlo da mistera pejzaĝo etendiĝis inter ni kaj nia malamiko, senviva minkampo kie unu falsa paŝo plonĝus ĉevalon kaj rajdanton en bobelantan termofonton, el kiu neniu iam eskapus. La ĉevaloj mem dancis nervoze ĉe la vido de la fumbarilo.


"Bonvolu ne pensi, ke la ĉilia soldato estas tiel malkuraĝa, ke li timas varman banon,


- diris la generalo. - Ĉi tio estas nur la komenco de la marĉo. Estas io alia".


Cetere, li ne diris. La skolto rajdis al la ĉefo de la taĉmento sur sia ĉevalo, stabila poneo. Ni ceteraj sekvis unuope, ĉiu provante regi siajn luktantajn ĉevalojn. Unu post la alia ni glitis en la timigan fumkurtenon.


La sono de hufoj perdiĝis en la konstanta siblo de vaporo. La tero iam estis malmola kiel roko, kaj subite ĝi diseriĝis kaj invitis la rajdanton fari fatalan eraron. Tiam mi aŭdis malesperan ĝemon, kiam la soldato tiris la kondukilojn por savi sian vivon. Alifoje la tero tremis pro la elfluo de eskapa vaporo; la rokoj trafus nin, kaj gejsero je cent futoj alta aperus tie, kie nenio estis antaŭ sekundo.


Mi rigardis mian horloĝon. Kvindek minutoj pasis de kiam ni eniris la marĉon. Ni devas esti proksime de la tendaro. Kio alia povus esti?


Tiam mi vidis ĝin. Unue la flagrado de unu blua flamo, poste alia. Kun ĉiu paŝo, tra la vualo de vaporo, mi povis vidi aliajn kvindek rapidajn flamojn leki la teron. "Fajromarĉo," diris la viro kun la radio. Ni estis enirantaj naturgaskampon, gaskampon kiu brulis.


La generalo malgaje rigardis min kaj ligis naztukon ĉirkaŭ la nazo. Ĉiuj faris same, inkluzive de mi. La fumoj estis malsanigaj, akraj kaj alt-tonaj, sed kion vi povus atendi? Ĝi ne plu estis hanta pejzaĝo, ĝi estis malsupreniro en inferon. Anstataŭ gejsero de vaporo, fajra turo de ardanta gaso erupciis tridek futojn de ni, disigante la longajn ombrojn de niaj bredantaj ĉevaloj tra la areo. Nun mi sciis, kion la soldatoj vere timas. Se la MIRistoj estus rigardintaj nin antaŭ ol ni eliris el la fajromarĉo, neniu vivus por rakonti la historion, ĉar ili bezonis nur unu obuson por ke la tuta areo eksplodu kiel vulkano.


Ĉiu minuto estis horo, ĉiu paŝo estis ludo kun la diablo. Malantaŭ ni, nova fajra kolono atingis la ĉielon, kovrante la padon. Ne estis nun returniĝo. La viro antaŭ mi falis sur la selon kaj komencis fali de sia ĉevalo. Mi premis mian kastriĝon kontraŭ li kaj kaptis lin. La fumoj igis lin sveni; lia haŭto estis malsane verda. Tamen ni iris kontraŭ Armagedono kiel kurieroj.


La generalo levis la manon kaj la kolono haltis. Restis nur unu fajrokurteno, kaj plu ni povis vidi la limon de la rokoj kaj la tendaron mem. La konstanta sibla sono de brulanta gaso sufokis la metalajn sonojn de mitraletoj moviĝantaj de seloj al manoj. Per silentaj signaloj, la generalo kaj kapitano dividis la soldatojn en du grupojn, kiuj devis ataki de la nordo kaj sudo por malhelpi fuĝon. Mi donis al mi ordonojn. Se estintus reprezentanto de Ĉinio en la tendaro kaj se li estus vidinta la neeviteblecon de kapto, li estus mortiginta sin; eĉ se li ne farus, la maŝinpafiloj de la generalo povus fari ĝin por li. Mia tasko estas rapidi en la mezon de la surprizitaj MIRistoj kaj kapti la ĉinojn antaŭ ol estos tro malfrue. Mi pensis, ke se iu alia estus doninta al mi tiujn ĉi ordonojn, mi estus dirinta al li iri en inferon.


La surĉevalaj soldatoj tenis siajn armilojn kun malpeziĝo kaj senpacienco. La mano de la generalo falis. La du linioj disiĝis ĉe galopo, pliigante sian rapidecon al galopo kiam ili disiĝis. De kie mi estis, rekte el la marĉo, mi povis vidi la plej proksiman gardostaranton; li nervoze rigardis laŭ la kanjonvojo, penante ekvidi la ĉevalojn, kiuj sonis tiel proksime. Tuj kiam li turnis sin kaj vidis la soldatojn, sonis du mitraletoj kaj li faris nevolan dancon de morto.


La viroj en la tendaro saltis sur la piedoj, pafante dormemajn okulojn al la du ondoj de kavalerio proksimiĝanta de ĉiu flanko. Mi eltiris mian ĉevalon el la flamoj kaj kuris al la centro de la panikitaj MIRISTS. Kiel mi atendis, ili estis tro okupataj pri la ĉefa atako por rimarki, ke la soleca rajdanto alproksimiĝas de tria direkto. Ili estis surprizitaj kaj timigitaj, kaj mi atingis dek metrojn antaŭ ol la unua teroristo direktis sian AK-47 al mi. Mi pafis mian Luger ĝuste kiam li tiris la ellasilon de sia viva maŝinpafilo, kaj tiam mi ĵetis min sur la teron, ruliĝante for de mia morta ĉevalo. Mi kuŝis sur la stomako, preta por dua pafo, sed MIRISTA estis surgenue, apogita per la fusilo, kiun li ankoraŭ tenis. Estis malhela truo meze de lia frunto.


La atako de la generalo alproksimiĝis, kaj la defendantoj disfalis. Almenaŭ duono de ili estis vunditaj aŭ mortis. La ceteraj pafis el kuŝa pozicio. Nur du estis flanke, okupataj ĉirkaŭ la fajro, kaj en la lumo de la fajro mi rimarkis la grandajn, angulajn vangojn de unu el la senditoj de Mao. Li rapide nutris la paperpecetojn en la karbojn de la fajro.


Ne estis tempo por zigzagoj. Mi kuris rekte super la korpojn


teroristoj al la ĉinoj kaj la gvidanto de la MIRistoj. La peza surtuto, kiun la generalo donis al mi, ektremis dum kelkaj pafoj trairis ĝin. La gvidanto de la MIRistoj eksaltis kaj batis min en la kapon per maĉeto. Mi kliniĝis kaj piedbatis lin en la stomakon. Alia viro saltis tra la fajro, levante sian AK-47 alte super sia kapo. Li ne havis ŝancon pafi. Mi pafis lin dum li estis en la aero kaj lia korpo falis en la fajron kiel sako da terpomoj.


La kapo de la MYRists saltis for de la kadavro kaj eltiris .45-pistolon. Mi jam pafis, kiam el la okulangulo mi kaptis la brilon de svingiĝanta ŝtalo. La MIRisto, kiun mi ne vidis, frapis la pafilon el mia mano. La dua svingo de lia maĉeto celis mian kolon. Mi kliniĝis sub la klingo de la sabro kaj tiris la viron al mi. Dum ni rektiĝis, mi regis la maĉeton kaj premis la randon kontraŭ lia Adama pomo, tenante ĝin antaŭ mi kiel homa ŝildo.


"Faligi la pafilon!" - mi kriis al la kapo de MIRISTA.


Li estis granda viro kun ruĝa barbo kaj malgrandaj okuloj. Li faris sian decidon en sekundo, pafante kaj eksplodante la bruston de sia amiko per unu kuglo post alia, penante disŝiri lin ĝis almenaŭ unu kuglo penetris min.


Antaŭ ol tio povis okazi, mi alfrontis la mortinton kun lia superulo. Li evitis la flugantan korpon, sed tiam mi jam estis en la aero, kaptis lin kaj faligis lin meze de la brulanta fajro. Mia kapo klakiĝis malantaŭen de la forto de lia kubuto, miaj haroj ekbrulis kiam li puŝis min pli profunde en la fajron. Liaj fingroj serĉis mian gorĝon dum li laŭte malbenis.


Li ŝajnis ne rimarki, ke mi tenas la reversojn de lia robo. Mi alkuris antaŭen kaj ĵetis lin vizaĝmalsupren en la karbojn. Dum li ekstaris kriante, la rando de mia mano kunligis kun lia nazo kiel malakra maĉeto. Dum sango elverŝis el lia buŝo, mi jam turnis mian atenton al la ĉefa celo.


La ĉina mesaĝisto metis la kanon de pafilo en lian buŝon. Unu el la diroj de Mao, "Ĉia potenco venas de la kanono de la pafilo," venis en menson dum mi agis, kaptante lian manon ne por fortiri ĝin de la pafilo, sed por paralizi la preman punkton sur lia pojno.


Li sidis meze de la batalo, rigardante la pafilon celitan al lia buŝo, scivolante, kial ĝi ne pafis kuglon, kiu defalus de lia kapo. Embarasita kaj patosa, li fiksrigardis min. La lastaj pafoj estingiĝis, kaj la generalo, ruĝiĝinta pro ekscito, kun unu mano ankoraŭ vundita, estis la unua aliĝi al ni. Li milde tiris la pafilon el la paralizita mano de Chicom kaj rerigardis al la korpo de la MIRIST, kiun mi postlasis.


“Vi ne devas esti ĉi tie, Sinjoro Carter. Sed se vi ĉeestus, mi dirus, ke vi estas grandioza militisto."


Reveninte al Punta Arena, ni pridemandis la kurieron en la kazerno. Bedaŭrinde, la pridemandado komenciĝis sen mi, ĉar la ĉilianoj estis tiom ekscititaj pri sia kaptaĵo, ke kiam mi eniris la ĉambron, la tuta atako kaj kvin el dekduo da viroj estis malŝparitaj.


"Mi ne komprenas," diris al mi la deĵoroficiro. "Mi ĵus komencis kiam li fariĝis tia."


La sendito sidis rekte sur seĝo meze de la ĉambro en hela lumo. La unua afero, kiun mi rimarkis, estis, ke li ne palpebrumis. Mi pasigis mian manon antaŭ lia vizaĝo, kaj li ne sekvis ĝin per siaj okuloj. Mi aplaŭdis la manojn malantaŭ lia orelo. Nenio. Mi enŝovis kudrilon en lian brakon. Ankaŭ nenio.


"Li estas en induktita katatona stato," mi diris. “Lia spirado malrapidiĝis, same kiel lia korbato. Ĉu vi diras, ke li ne estis tia kiam li eniris?"


“Ne, li nur timis. Tiam mi demandis lin, kian mesaĝon li portas kaj subite li fariĝis tia. Ĉu vi pensas, ke li falsas ĝin?"


Mi povis bati la kapon de la oficiro kontraŭ la muron, sed ne estis senco kulpigi lin.


"Vi pridemandis lin en la hispana, kompreneble."


"Certe. Neniu el ni parolas la ĉinan. Li devas paroli la hispanan, alie kial oni sendis lin?”


La respondo estis ke Pekino neniam estus sendinta lin se li parolus la hispanan. Ĉi tio estis ĉio parto de iliaj klopodoj kontroli ĉiun subfosan agadon de ilia ĉefsidejo en Ĉinio. La sendito estis kondukota al Santiago, kie la tradukisto ricevos la mesaĝon kiun li alportis. Se iu demandus lin pri lia celo hispane – kiel povus okazi, se li estus kaptita – li tuj falus en posthipnota tranco. Ĉio ĉi estis prizorgita en laboratorio specialigita pri psikologia prilaborado, kaj nur bezonata estis magnetofono ludanta la ellasildemandon en fonetika hispana kaj angla, kaj elektra generatoro por provizi la doloron. Kaj volontulo kiu adoras Mao'n. Se mi estus estinta kvin minutojn pli frue, mi estus piedpinta ĉirkaŭ la tuta cerbo de la sonoristo uzante la Kantonan. Nun ni havis nur homon, kiu ne estis pli bona


mortintoj, kaj mortintoj ne rakontas rakontojn.


"Kiom longe li estos tia?" la humiligita oficiro volis scii.


"Kun resaniĝo de kvalifikita psikologo, li povas eliri el ĉi tiu stato en unu monato. Sen ĉi tio, li estos en komato dum ses monatoj. Ĉiukaze, li ne utilas al ni.”


“Mi vere bedaŭras. Pardonu min, mi..."


Li ankaŭ havis nenion por diri. Mi laste rigardis la mesaĝiston, kiu trenis min tra la infero. Kredu min, se li povus ridi, li ridus.


Ĉapitro Sep


Kvankam la mesaĝisto ne parolis, la atako ne estis kompleta perdo. Mi eksciis pri tio dum la flugo reen al Santiago, kiam mi prenis ne brulintajn paperpecojn. Ili estis skribitaj per ĉinaj literoj kaj karbigitaj, sed mi sciis, ke la Laboratorio de Specialefektoj kaj Redaktado de AX ricevus la informojn de ili se iu povus. Mi ne povis atendi por salti sur usonan aviadilon kaj iri hejmen.


La ĉefurbo aperis malsupre, kaj malantaŭ ĝi la flughaveno. Kiam ni alteriĝis, mi atendis vidi aviadilon de la usona aerarmeo proksime. Anstataŭe, la viro, kiu renkontis min en la fermita limuzino, havis vizaĝon, kiun mi rekonis, ke li estis en la Prezidenta Palaco. Li estis unu el la kabinetministroj de Allende. Mi ne volis aliĝi al li, sed la ŝoforo kun la maŝinpafilo estis tre konvinka.


Mi demandis al la ministro: "Kion nun, komanda prezentado en la palaco?" .


"Ĉu io el la ĉinoj?" — li akre postulis.


Li estis maldika viro kun pala, inteligenta vizaĝo. Nun, kiam mi estis sola kun li, mi scivolis, kial mi ne atentis lin pli multe ol ĉe la antaŭtablo. Mi ankaŭ scivolis, kiel diable li scias pri la mesaĝisto. Liaj sekvaj vortoj respondis ambaŭ demandojn.


"En Ĉilio, sinjoro Carter, la sezonoj iras malantaŭen ĉar ĉi tie la mondo estas renversita."


Ĉi tio estis la pasvorto. Li estis mia kontakto de AX.


"Nur ke li ne povis bruligi," mi diris, atingante la punkton. "Nenio, kio helpos nin ĝis ĝi estos analizita."


“Ne estas tempo por ĉi tio. Legu ĉi tion."


Li transdonis al mi la raporton. Ĉe la malsupro de la paĝo estis skribaĉita inicialo, kiun mi rekonis kiel la nomo de Hawk. La esenco de la raporto sufiĉis por igi min serĉi cigaredon kaj forte mordi la orpinton.


Mi konis la fonrakonton. US Air Force gvatsatelito regule faligis titantubon enhavantan magnetbendon enhavantan informojn pri sovetia misildezajno kiam ĝi transiris la turkan limon. Je difinita alteco malfermiĝis la bremsanta paraŝuto de la tubo, kaj li flosis tien, kie amerika jeto, poziciigita per antaŭa aranĝo, povis kapti lin helpe de aparato kiu ankaŭ estis nenio alia ol ordinara hoko. Nur ĉi-foje li estis forrabita de MiG 23. Nia aviadilo, rompita en mil pecojn, estis faligita de MiG-misiloj super la Kaŭkazo-Montoj. Nature, la Ruĝecoj asertis ke la okazaĵo okazis sur ilia flanko de la limo, sed tiam ili eskaladis sian piratadon. La venontan fojon kiam nia satelito pasis super rusa teritorio, ili spuris ĝin kaj lanĉis Cosmos-interkaptilon de siaj lokoj en Tyuratam. La mortiga satelito postkuris nian spionon tra la ĉielo dum unu orbito kaj tiam ili ambaŭ eksplodis, sendante milionojn da dolaroj kaj rubloj kraŝantaj malsupren al la Tero kaj komencante kio povus estinti tuta milito por kontrolo de la ĉielo.


Du tagojn poste—la tago, kiam mi alvenis en Santiago—ŝajnis, ke tia multekosta milito disvolviĝas. Grupo de CIA-agentoj infiltris la Tyuratam-bazon, kie ili provis kapti la ankoraŭ sigelitan datumtubon. Ili sukcesis preni kontrolon de la transirejo kaj maldaŭrigi la duan Cosmos Killer, sed estis detruitaj antaŭ atingado de la ĉambro kie ilia ĉefa celo, la pipo, estis konservita. Ĉio ĉi okazis sen ke nek la usonanoj nek la rusoj aŭdis vorton pri tio, kaj nun la du registaroj decidis voki paŭzon antaŭ ol ĉiu tute detruos sian spacan programon per tiu ĉi konfrontiĝo.


Kio kaptis mian atenton estis la interkonsento kondiĉanta ke la KGB persone liveros hermetikan datumtubon al la finna landlimo, kontraŭ kiu Usono disponigus personan korpogardiston al altranga sovetia ministro dum turneo de la Respubliko Ĉilio. . La ministro estis A. Belkev, kaj la korpogardisto estis AX Killmaster N3! Nun mi sciis kial Hawk ne volis plu paroli en la flughaveno. La interesoj iris multe preter la ĉiliaj MIRistoj kaj ilia laŭplana puĉo. Falko ludis mallaŭte, pensante, ke li protektas min en la okazo, ke mi estus kaptita. Nun mi ne sciis, ĉu mi aprezas ĉi tiun tutan atenton.


"Ĉi tio devas esti ŝerco," mi diris al mia kontakto. “Belkev klopodis por mortigi min, kaj mi ŝatus redoni la favoron se mi iam havos la ŝancon. Krome, kial ne lasi la rusojn konservi la pipon? Ni povas


prenu novan sateliton kaj ricevu la samajn informojn denove."


"Ĉi tio estas pli ol nur satelito," diris mia kontakto. - AX havas informojn, ke la MIRistoj kunordigis siajn klopodojn kun maoismaj teroristoj en Peruo kaj Bolivio. Samtempa puĉo estas planita en ĉiuj tri landoj. La signalo estu la murdo de Belkev. Tiam kvarono de nia kontinento falos sub ĉina regado."


"Ĉi tio estas frenezo!"


“Mi dezirus, ke tiel estu. Sed niaj tutaj armitaj fortoj, kiom ajn bonaj ili estu, nombras malpli ol kvardek ok mil. La armeoj de Peruo kaj Bolivio estis subfositaj fare de maoistaj agentoj. Se okazos puĉo, kiu helpos nin? Ameriko post Vjetnamio? Apenaŭ. Rusio? Ili estas eĉ pli for ol Ĉinio."


“Tio forlasas Argentinon kaj Brazilon. Ili ambaŭ havas grandajn armeojn kaj ili ne haltos kun prezidanto Mao ridanta sur siaj limoj.”


Li kapjesis kvazaŭ li jam havus la respondon al tio. Sed kiel ĝi rezultas, mi faris ĝin.


“Devas esti iuj informoj en la paperoj kiujn la mesaĝisto havis. Ni ne havas tempon por laboratorioj, sinjoro Carter. Mi komprenas, ke vi povas legi la ĉinan."


La aŭtaj fenestroj estis kunvolvitaj kaj mi tute ne sciis kien ni iras. Kiam la limuzino haltis, mi malkovris, ke ni estas en la kelo de ministerio en la centro de Santiago. Oni kondukis min al nuda ĉambro sen fenestroj, sen eĉ tablo aŭ seĝo. Estis unu fluoreska lumo, kiu plenigis la ĉambron per verdeta lumo. Antaŭ ol foriri, la ministro donis al mi pinĉilojn por manipuli la karbigitajn paperojn.


"Vi pensas pri ĉio, ĉu ne?" - mi komentis.


"D-ro Thompson de AX diris, ke vi bezonos ilin."


Ses horojn poste, mia dorso doloris pro rampado sur la betona planko, sed mi havis tion, kion mi serĉis. Mi povis kunmeti centojn da disĵetitaj ĉinaj signoj sur forte bruligita papero, kaj mi finfine komprenis kial Hawk tiom fervoris sendi min al Ĉilio. Frapinte la pordon kaj dirinte al la gardisto, ke mi estas preta, mi kuŝiĝis sur la malvarma planko kaj fumis merititan cigaredon.


La Ministro ĉirkaŭiris la kvadratojn de nigrigita papero, kiujn mi rekunmetis.


"Mi estas seniluziigita," li diris. "Kiel vi povas fari ion el ĉi tio?"


"Ĉi tio ne estas amletero," mi respondis. "Ĉi tio estas armea analizo, kaj la ĉina armea menso ne multe diferencas de iu ajn alia. Alivorte, ĝi estas sufiĉe specifa kaj ripetema, ke mi povas ricevi la ĝeneralan ideon." Mi klinis sin kaj montris unu karakteron post alia dum mi parolis. “Ĉi tie, ekzemple, estas la ripeto de simbolo indikanta la maron, kun modifo signifanta la sudon. Suda Maro".


"Tre interesa. Mi ŝatus havi tempon por prelego,” li ŝercis.


“Nun atendu minuton. Vi trenis min en ĉi tiun garaĝon por fari en unu tago tion, kion ĝi kutime bezonus teamo de analizistoj kun lumbildoj, pligrandigoj kaj kemiaĵoj por fari en semajno. Nun, kiam mi tion faris, diablo! Nu aŭskultu ĉi tion. Ne necesas multe da tempo. Kiel mi diris, ni havas kelkajn referencojn al la Suda Maro. Tio denove estas referenco al la maro, sed ĉi-foje modifita por ankaŭ rilati al ŝipo naviganta sube."


"Submarŝipo".


"Nun vi komprenas. Ni parolas pri submarŝipo de la Ĉina Suda Mara Floto. Ne estas tiom timiga. Ĝi ne estas nova signo en la ĉina. Ĝi ankaŭ signifas misilon, aŭ pli ĝuste plurajn misilojn. Tamen la modifo estas relative nova. Nuklea Do "Kion ni havas estas armiloj."


“Armiloj por kio? Kion ĉi tio rilatas al Ĉilio?


"Mi ne sciis la respondon al tiu demando ĝis mi alvenis al la lasta paĝo, kie mi trovis la unuan mencion de Ĉilio laŭnome. La submarŝipo troviĝas je ĉi tiu sekundo cent mejlojn for de la ĉilia marbordo. Ĝi alvenis en speciale ekipita. Albana kargoŝipo. Post kiam la murdo de Belkev estas farita kaj la puĉo komenciĝas, la ĉina submarŝipo moviĝas al la ĉilia haveno de Antofagasto."


"Tie ĝi venas."


“Nu, la MIRistoj havas bonajn planojn por ĉi tio. Antofagasta estos la unua urbo kaptita, do la submarŝipo albordiĝos senprobleme. Jen kiam la teroristoj anoncas, ke ili havas nukleajn misilojn celantajn la ĉefurbojn de duono de la aliaj landoj en Sudameriko. Kio estos vera. La raporto ne mencias ĝin, sed mi estas sufiĉe certa, ke ni traktas G-klasan submarŝipon armitan per ĉina versio de la rusa Sark-misilo. Ĉi tiu lasta paĝo montras rondon por teruro kaj distancon de 1700 kilometroj. Ĉi tiu estas la intervalo de la misilo, cirklo de ĉantaĝo kovranta Rio-de-Ĵanejron, Montevideon kaj Bonaeron. Se iu eĉ levas manon kontraŭ la MIRistoj, ĉi tiuj urboj estos igitaj nuklea dezerto.


“Ni diru, ke ni provas interveni. Supozu, ke ni sendas niajn kontraŭmisilajn misilojn por pafi iliajn misilojn. Rezulte, almenaŭ dekduo da nukleaj kapoj ankoraŭ eksplodos super la kontinento, kaj mi diru al vi, unu trajto de ĉina misila teknologio ne estis la disvolviĝo de puraj eksplodiloj. Sudameriko estos radioaktiva de la sudo de la Amazono."


"Se neniu ĉesos ĉi tion?"


"Tiam la tuta okcidenta breto de Sudameriko fariĝos dua Ĉina Maro."


La ministro maltrankvile traserĉis en siaj poŝoj. Mi donis al li unu el miaj cigaredoj kaj ekbruligis ĝin.


"Vi estas tre trankvila," li komentis. "Kiel do ni sukcesas ĉesigi la puĉon?"


“Ne lasu ilin komenci. La signalo estas la morto de Belkev. Kiom ajn mi malamas diri ĝin, ni - mi - devas konservi lin vivanta." Mi aldonis blason en la angla, kiu montris miajn verajn sentojn, sed la ministro ne kaptis ĝin.


"Do nur ni devas fari estas meti lin sub gardadon en armea bazo."


"Ne. Ĉi tio estas la lasta afero, kiun ni volas fari. Post kiam evidentiĝos, ke ni estas sur la vojo al la planoj de la MIRistoj, ili ŝanĝos ilin. Belkev devas resti malfermita, dika celo por iu ajn kiu volas pafi al li."


Mi kolektis la karbigitajn foliojn da papero, faris stakon el ili kaj lumigis ilin. Mi ne volis lasi spurojn. Ministro en pinstripa kostumo genuiĝis sur la planko kaj helpis.


“Memoru,” li diris, “Ĉilio estas demokratio dum cent dudek jaroj, multe pli longe ol la vasta plimulto de landoj. Ni restos tiel, kaj se la Ruĝecoj provos establi diktatorecon, ni batalos per pli ol vortoj."


Mi diris al li, ke se li havas vortojn, li preĝu por la senvalora vivo de Aleksandro Belkev.


Ĉapitro Oka


"Ĉiu tasko havas sian arĝentan tegaĵon," mi pensis, kiam mi vidis Rozan kaj Bonitan moviĝi de ilia balkono al mia. La sceno malantaŭ ili estis unu el la plej mirindaj en la mondo: la Andoj, kovritaj de neĝo kaj brilantaj en la lunlumo. Ni haltis ĉe paradoro, hotelo, en la hinda urbo Aukankilcha, la unua haltejo de la vojo Belkev kaj ne malpli ol la plej alta urbo sur la tero.


"Bonan nokton," la fratinoj diris kune, kiam ili englitis en mian ĉambron. "Belkev dormas kiel plenigita porko."


Nuntempe mi tute ne pensis pri Belkev. Mi estis okupata admirante la pejzaĝojn, kiuj ankaŭ havis nenion komunan kun la Andoj. Rosa kaj Bonita estis preskaŭ ĝemeloj, la nura diferenco estas ke Bonita estis iomete pli mallonga kaj plumpa. Ili ambaŭ portis silkecan bikinan noktoveston, kiu estis preskaŭ travidebla, kaj se mi konfuziĝis inter ili, mi sciis, ke Rozo portis oran kolĉenon kaj Bonita portis arĝentan.


Ili faris sin hejme kaj iris rekte al la drinkejo kie mi havis elekton da rumoj.


"Ĉu vi estas tiel talenta kiel via fratino?" - mi demandis Bonita.


Ŝi kuris sian manon laŭ mia ĉemizo kaj super mia brusto.


"Mi estas kantisto." Ŝi ridis. "Se vi estas tiel talenta kiel mi aŭdis, eble vi povas igi min kanti ion belan."


"Li faros ĝin," Rozo promesis al ŝi. Ŝi faris miksaĵon de rumo kaj disdonis glasojn. “Ĝi estas kiel rumo. Sufiĉe por elteni."


"Ni ne havas multe da tempo," flustris Bonita. "La aliaj knabinoj rimarkos, ke ni estas for."


Mi rimarkis, ke Bonita malŝnudas mian zonon inter siaj ridoj. Rozo brakumis min de malantaŭe, kaj mi sentis la premon de ŝiaj mamoj tra mia ĉemizo. La du flirtis ĉirkaŭ mi kiel paro da ekzotikaj papilioj ĝis ĉiuj miaj vestaĵoj estis sur la planko. Bonita tiam brakumis min, glitante siajn koksojn kontraŭ mi ĝis la Unuiĝintaj Nacioj defiis mian eksciton.


Niaj glasoj estis malplenaj kaj la rumo malvarmiĝis en ni dum ni tri kuŝis nudaj sur la lito. Ili laŭvice kisis min, kaj kiam mi etendis min lukse, ili ĉiu ĵetis siajn koksojn super min, do. Mi pasigis miajn manojn sur iliajn flankojn, pesante la eblecojn.


Kion unu mirinda kuba knabino povas fari, du povas fari pli bone. Dum ni finis niajn botelojn, la luno super la Andoj brilis tra la fenestro.


"Dio, ni estas ĉi tie dum du horoj," mi diris, kiam mi vidis la horloĝon sur la buroo. "Mi pensis, ke vi ambaŭ bezonas reveni."


"Ŝŝ," ili diris kiel unu.


Mi ne komprenis kie estas kiu knabino kaj kiu estas en amorado. Mi nun sciis nur, ke unu havas oran kolĉenon kaj la alia arĝentan. Por simple movi mian manon, mi devis liberiĝi de la maro de varma karno, kiu ree kaj denove provis igi min forgesi la tempon.


"Ĉi tio povus eskaladi al internacia okazaĵo," mi avertis.


"Ni estas internacia okazaĵo," Rozo incitetis. "Vi scias, kun viaj manoj trans la limo."


"Ne per viaj manoj," Bonita korektis ŝin.


"Ĉu vi ne povas esti serioza?"


"Li aspektas kiel Fidel," paŭcis Bonita.


Ŝi turnis min al mi tiel ke mi estis krampita inter iliaj korpoj. Mi sentis lerta mano gliti laŭ mia femuro.


"Ole, kaj mi pensis, ke li estas finita," diris ĝoja voĉo.


"Kiu estas ĉi tiu?" Mi demandis.


"Ĉu gravas?" lipoj flustris al mia orelo.


Mi diru al vi, en la mallumo, ĉiuj virinoj ne estas samaj. Mi sciis kiu ĝi estas ĉiufoje, kaj nesurprize Rozo retiriĝis.


“Madre! Estas tempo, ke ni foriru,” ŝi flustris. "Ili certe aŭdis nin en Havano."


"Ankoraŭ ne," ĝemis Bonita, ŝiaj koksoj ankoraŭ premitaj kontraŭ miaj kaj forpelante la lastan el la plezuro.


Ne necesas diri, ke ankaŭ mi ne hastis foriri, sed la bison interrompis la subita malfermo de pordoj kaj la piedfrapado en la salono. Post sekundo iu frapos mian pordon.


"Vamonos ahora," diris Rozo.


Kiam oni aŭdis la frapon, ili foriris tra la balkono. Mi sciis, kiu estis ĉe la alia flanko, unu el la regulaj korpogardistoj de Belkev, kalviĝa, suspektema ulo. Mi faris lastan rigardon por certigi, ke la balkono estas klara antaŭ ol malfermi la pordon sufiĉe larĝe por ke liaj cimoplenaj okuloj rigardu.


“Ĉu vi ne aŭdis tiun bruon? Kial vi estas ĉi tie kaj ne defendas kamaradon Belkev, kiel vi konsentis? Ĉu iu estis ĉi tie?


"Certe. La Kantanta Murdinto. Sciigu min, ĉu vi kaptas lin."


Mi frapis la pordon kaj reiris al la lito, ĉi-foje por ekdormi.


La sekvantan matenon la korpogardisto ankoraŭ rigardis min suspekteme, kiam nia feliĉa sekvantaro estis eskortita de gvidisto promenante tra Aucanquilche. Belkev aspektis bone ripozita kaj aspektis aĉa; li dormis tra la tuta bruo. Bonita kaj Rosa aspektis kvazaŭ ili ŝatus ludi denove, kaj la cetera haremo de Belkev pripense rigardis min. Mi sekvis la indianojn, kiuj sukcesas vivi je 17 500 futoj super la marnivelo.


La streĉiĝo eniri la urboplacon sufiĉis por lacigi Belkev, precipe en la aero. Eĉ mi sentis, ke miaj pulmoj bezonas oksigenon, kaj tamen ni estis meze de hardita raso de barelbrustaj indianoj, kiuj aspektis kapablaj preterpasi la lamojn, kiuj persekutis ilin. Portante brilajn, malglatajn lamajn ponĉojn, siajn larĝajn oblikvajn okulojn ombritajn de ruĝaj kaj verdaj lanĉapoj, ili rigardis la fremdulojn meze de ili. Ili eble estis malaltaj laŭ staturo, sed ili estis perfekte adaptitaj al sia severa ĉirkaŭaĵo, vivinte siajn vivojn ĉe la pinto de civilizacio starigita alte en la ĉielo, de la absolute bela kaj perfida Andoj.


Ni estis en Aucanquilche ĉar ĝi estas unu el la lastaj fortikaĵoj de la Inkaa Imperio. Granda parto de la masonaĵo de la vilaĝo originas de imperiaj tempoj; ĝi estas nekredeble ĝustigita masonaĵo sen pistujo, kiu postvivis kvin jarcentojn, kaj la homoj amasiĝantaj ĉirkaŭ ni estis la plej puraj posteuloj de la masonistoj kiuj konstruis ĝin.


"Mi pensas, ke mi estas marmalsana," Belkev murmuris al mi.


"Ne atendu simpation de mi, kamarado."


"Mi devintus mortigi vin kiam mi havis la ŝancon."


"Ĉu vi portas veŝton?"


"Certe."


Ni eniris unuetaĝan konstruaĵon, unu el la malmultaj modernaj konstruaĵoj en la vilaĝo. Ĝi estis ŝtata muzeo, kaj la kuratoro renkontis nin ĉe la pordo, rigardis la neatenditan nombron da virinoj, resaniĝis kaj sendis siajn salutojn al Belkev. Belkev apenaŭ retene kisis lin sur la vangoj, kaj poste tiris for de la brakumo.


"Mi volas sidiĝi."


"Aero," la kuratoro diris kompate. "Mi ĉiam tenas iom da brando por vizitantoj."


Dum Belkev sidis, anhelante, sur seĝo en la vestiblo, la gardisto alportis glason da brando. Li estis donanta ĝin al Belkev, kiam unu el la gardistoj kaptis lian brakon.


"Li ŝatus, ke vi unue provu ĝin," mi klarigis al la kuratoro.


Li hezitis, sed ĝi estis pli pro insulto ol timo de veneno. Prenante arogan gluton, li donis la glason al Belkev.


"Tre bone," Belkev dankis lin. Li trinkis la brandon per unu gluto kaj laŭte rutis.


"Ĉu ankaŭ vi estas ruso?" — demandis min la kuratoro kun scivolemo.


"Mi estas luata." Li aspektis konfuzita. "Ne gravas, ĝi estas interna ŝerco."


Mi forlasis la grupon kaj eniris du ekspoziciejojn. Ĝi estis stranga kolekto en la muzeo, konsistante plejparte el malfacilaĵoj kaj finoj kiuj estis savitaj post kiam la hispanaj konkistadoroj prirabis la teron. Tamen ĝi estis strange efika. Estis mapo sur unu muro.


La Inkaa Imperio, etendanta preskaŭ la tutan longon de la okcidenta marbordo de la kontinento kaj envolvita ĉirkaŭ tri aliaj muroj, enhavis la kompatindajn restaĵojn de iam granda civilizacio.


Mi sciis, ke Belkev alproksimiĝis al mi de malantaŭe.


“La inkaoj regis sian imperion tiel same kiel la romianoj,” mi notis, “konkerante terojn, koloniigante ilin, konstruante grandajn vojojn longajn mil mejlojn por ligi siajn urbojn, kaj kreskigante la filojn de konkeritaj reĝoj en sia ĉefurbo Cuzco por ke nova generacio la nobelaro ankaŭ estis inkaoj. Neniu povas diri, kiajn altecojn povus atingi la inkaoj, se la hispanoj ne estus alvenintaj, sed jes. Post ĉio, la inkaoj ĵus komencis sian imperion kiam Pizarro kaj liaj viroj detruis ĝin."


"Ia imperio, kiam manpleno da aventuristoj povas detrui ĝin preskaŭ subite," diris Belkev moke. Mi pensas, ke li provis savi vizaĝon post la humiliga alveno. Ĉiukaze, la kuratoro, aŭdinte la rimarkon, freneziĝis.


"La falo estis nur pro malfeliĉa kombinaĵo de faktoroj," li diris kolere. "Pizarro alvenis ĉe la fino de ruiniga civita milito. La venkita flanko tuj aliĝis al Hispanio, efike kreante hindan armeon sub hispana gvidado. Due, la inkaoj estis detruitaj per epidemioj de variolo kaj morbilo, ĉiu el kiuj alportis la Novan Mondon kaj, plej grave, la inkaoj estis nekutimiĝintaj al eŭropa perfido. Pizarro vizitis la Inkaan Imperiestron sub flago de armistico, kidnapis lin kaj ĉantaĝis siajn armeojn por kapitulaci."


"Ĉu ĉi tio estas sugesto de la bonaj intencoj de la sovetia popolo?" - malagrable postulis Belkev.


La kuratoro neas tian instigon; fakte, li ne sciis, pri kio Belkev parolas. Belkev aspektis kvazaŭ li ne tute kredis tiun ĉi neon – kaj kial li farus, se politikaj atakoj ene de Sovetunio estus subtile faritaj ĝuste en tiaj historiaj alegorioj? Iu devis klarigi la situacion al Belkev, sed mi ĝuis la miskomprenon.


"La eŭropanoj, tio estas, la hispanoj, prenis ĉiun artaĵon faritan el oro aŭ arĝento kaj fandis ĝin en ingotojn por sendi al Hispanio. Tio, kio restas al ni el la kompleksa arto de la inkaoj, estas ĉefe ceramikaĵo kaj kelkaj teksitaj artefaktoj," ” daŭrigis la kuratoro.


Rozo retiriĝis de la malgranda peceto da ceramiko sur la breto antaŭ ŝi. Ĝi estis ceramika kruĉo, kies elfluejo estis alivestita kiel eta statuo. La statuo prezentis viron ligitan al arbo. Li estis nuda, liaj genitaloj estis forte emfazitaj, kaj vulturo plukis lian karnon. Eĉ dum kvincent jaroj, lia doloro estis konvinke eltenita.


“Ĉi tiu verko devenas de proksimume du jarcentoj a.K. Ĝi memorigas al ni, ke krimo estis alta inter indianoj. En ĉi tiu kazo, la kulpulo estis lasita morti pro la efikoj de vulturoj. Post ĉio, vivi en Hindio ne estis facila. ĉi tiuj montoj, kaj ĉar la plej eta ŝtelo povus signifi la morton de alia persono, la krimulo povus atendi la plej teruran punon."


Ni pluiris al alia vitrino. Necesis sekundo por ke la okuloj adaptiĝu al tio, kion ili vidis, kaj tiam estis neniu dubo pri tio. Ni rigardis senkapan mumion, faldita en feta pozicio. Li estis riĉe vestita per robo ornamita per ellaboritaj jaguaroj, sed estis la akra halto ĉe lia kolo kiu kaptis mian atenton.


"La korpoj de la mortintoj estis mirakle konservitaj en la seka aero de Ĉilio," la kuratoro notis.


"Ĉu io mankas?" - demandis Rozo.


“Ho, kapo? Jes. Ĉi tiu junulo mortis en unu el la inkaaj militoj de konkero. Estis ofte por soldato preni la kapon de la malamiko. Ni havas tombejojn plenajn de senkapaj kadavroj."


Li kondukis nin al alia ekrano.


"Fakte, mi certas, ke unu el ili detranĉis la kapon." Li montris al la malbonaŭgura instrumento kuŝanta bonorde en velura skatolo. Ĝi similis al tranĉilo, sed la tenilo elstaris de la dorso prefere ol ĉe la fino. La tenilo estis ornamita per nehomaj bildoj de dioj, kaj la akra rando de la lunforma klingo brilis minace.


"Ni havas aliajn artefaktojn tipaj de la inkaaj militoj," la kuratoro daŭrigis fiere. “Matetita kostumo el kotono, kiu estis uzata, ekzemple, kiel kiraso. Kaj ankaŭ pafarkon kaj sagon. La monthomoj estis konataj pro sia lerteco per tiuj armiloj, dum la marbordaj indianoj estis konataj pro siaj lancoportkapabloj. La hindaj armeoj unuiĝis kaj lanĉis artilerion de skarpoj kaj sufokaj boloj, kun kiuj ili estis tre lertaj. Kiam batalo venis al mal-al-mana batalo, ili batalis kun militkluboj kaj ĉi tiuj unikaj inkaaj armiloj konataj kiel "tranĉiloj". '"


La enigmo konsistis el paro da dentitaj bronzaj pezoj suspenditaj de ŝnuroj. La krucistoj uzis multajn el la samaj armiloj, sed nur kontraŭ metalkiraso.


La uzo de tia armilo sur senprotekta kapo kondukus al teruraj rezultoj.


Estis alia hororo en la ĉambro, kiu plaĉis al ni. La kuratoro certe konservis ĝin kiel specon de rezisto — homa kranio strange distordita, kun ora plato enigita en la longformajn ostojn.


"La fiero de nia ekspozicio," diris al ni la kuratoro, frotante siajn sekajn manojn. “En multaj regionoj de la malnova imperio, la kapoj de beboj estis intence misformitaj per premado sur tabuloj. La infano kreskis kun tro longa, tute ronda, alta aŭ mallonga kapo, depende de lokaj belecnormoj. Kiel vi povas vidi, la normo ĉi tie estis longa mallarĝa kapo."


"Ĝi aspektas kiel serpento," Bonita retiriĝis.


"Interesa," Belkev notis, "sed primitiva."


"Ĉu vi iam aŭdis pri nazlaboro?" mi demandis lin.


“La rimarkinda trajto de ĉi tiu kranio estas, kompreneble, la ora plato en formo de triangulo. Tio estis farita per trefinado, la kirurgia forigo de kraniosto per tranĉado aŭ borado. Tion efektive vaste praktikis la montaraj inkaoj. , kvankam postvivado post kirurgio estis verŝajne ne pli bona ol eĉ tio. Plej multe de la trepanado estis farita pro medicinaj kialoj, sed ekzistas teorio ke estis farita sur kelkaj junaj viroj por marki ilin kiel la persona korpogardisto de la imperiestro."


"Kial la hispanoj ne prenis la oron el ĉi tiu kapo?" Mi volis scii.


“Ha, tio estas interesa punkto. Tiu kranio originas de unu el la pli postaj hindaj ribeloj kontraŭ la hispanoj. Tio estis aŭ en la deksepa aŭ dekoka jarcento, centojn da jaroj post la falo de la imperio. La kranio ne estis malkovrita ĝis antaŭ dudek jaroj. Nun ni moviĝu al alia ĉambro."


La dua ĉambro estis plenigita per teksitaj objektoj. Aŭskultinte la kuratoron dum dek minutoj, la urbestro de Aucanquilchi savis nin kaj kondukis nin al sia loĝejo por tagmanĝi.


Super biero, spica viando, kaviaro, speco de terpomo nomata oka kaj ananaso, Belkev akiris iom da pezo.


“Tre impona muzeo,” li diris, “sed vi devus iam veni al Rusio kaj vidi progreseman folkloron. Eble mi povas aranĝi, ke unu el niaj kulturaj konsilistoj venu kaj helpu vin pri via nacia arto.”


La urbestro, kiu ankaŭ aspektis kiel loka terpomo, modeste ridetis.


“Pli da biero, kamarado Belkev? Bone. Ne, prenu la botelon. Do, fine, la du grandaj komunistaj partioj unuiĝis kaj laboras por la estonteco. Mi estas partiano dum multaj jaroj, kiel ni ĉiuj ĉi tie. "


Belkev rigardis min por trankviligi min.


"Mi ĝojas aŭdi tion," li diris al la urbestro. “Mi pensis, ke via urbo eble estis iomete, ĉu ni diru... malantaŭen. Estas tre ĝojige scii, ke homoj partoprenas en la socialisma revolucio."


La urbestro iom paliĝis, sed Belkev atentis.


"Ĉu estas io malĝusta ĉi tie?"


“Mi timas, ke en iuj rilatoj ni tute ne estas malprogresintaj. Eĉ ĉi tie la MONDOJ okupas sin per siaj reviziismaj mensogoj. Tamen, mi certigas al vi, ke ni regas ilin.”


"Vi devas senkompate dispremi ilin," konsilis Belkev. "La sama kiel ni faris kun Trockij."


"Vi mortigis lin en Meksiko, ĉu ne," mi komentis.


"La skizo evitanto estas la plej malalta formo de vivo," Belkev grumblis.


“Ne en Aucanquilche. Vi ne povas iri pli alte."


La urbestro alarmite ĉirkaŭrigardis nin.


"Via humuro, kiel ĉiam, estas malkonvena," Belkev avertis min trans la tablo. "Vi pagos por tio, kiam ni revenos al Santiago."


"Uh, eble vi ŝatus vidi gregojn da sovaĝaj vicunoj en la montoj," la urbestro proponis ŝanĝi la temon.


Jen kie ni alvenis: Belkev konsentis pri la promeno nur post kiam li eksciis, ke li povas vidi la vicujon de la dorso de la ŝarĝĉevalo. Ni vidis neniujn vikunojn, sed la Andoj estis vidaĵo en si mem, impresaj stalagmitoj skrapantaj la supron de la ĉielo. La Himalajo povas esti pli alta, sed ili havas nenion por egali la perpendikularajn murojn de la sudamerika teritorio.


Ni veturis singarde laŭ la mallarĝa pado ĉizita en la montoflankon de inkaaj vojkonstruistoj, zigzagante tra mejl-profundaj interspacoj en sistemo kiu ne nur laŭdis hindajn inĝenierajn kapablojn sed ankaŭ ilian armean antaŭvidemon. Ekzistis neniu loko sur la migrovojo kiu ne povus esti kaptita en la interpafado de almenaŭ du pozicioj. Ĝi estis konstruita por embuskoj.


"Mi iros rigardi la Edelvejson," mi diris al la korpogardistoj de Belkev.


"Edelvejso?" - ekkriis Belkev. "Ne estas edelvejso ĉi tie."


"Mi trovos ĝin," mi diris,


forlasis sian poneon kaj grimpis la rokan monton. Mi estis en pli bona fizika formo, sed mia korpo ankoraŭ estis alĝustigita al marnivelo, kaj baldaŭ mi anhelis por aero. La indianoj havis ne nur nenormale grandajn pulmojn, sed ankaŭ pliigis nombron da ruĝaj globuloj, kiuj havigis al ili aparte rapidan kaj efikan distribuadon de oksigeno tra la histoj de la korpo. Tamen, mi leviĝis ĝis cent futoj super la vojo kaj moviĝis malsupren kun la grupo de Belkev, miaj pulmoj kriegante por aero.


Se vi starigas embuskon, ĝi devus esti starigita sur la alta flanko de la monteto. Por komenci, estas pli facile pafi. Pli grave, unu el la harditaj Aucanquilchi indianoj havus multe pli bonan ŝancon eskapi sur la monton pro la kialo mem ke mi malfacile moviĝis horizontale.


Estis momentoj, kiam mi sentis, ke mi marŝas sur la supro de la mondo, kaj mi sciis, ke ĝi estas nur alia efiko de la manko de oksigeno. Mi vidis homojn surĉevalajn sub mi, kvazaŭ rigardante tra la malĝusta flanko de teleskopo, kaj malantaŭ ili la Andoj malsupreniris krute, kie malproksime malsupre estis nur malklaraĵo. Mi sidiĝis por ripozi sur roka kornico kaj pigre komencis ĉirkaŭrigardi.


Mi ankoraŭ ne scias, kial mi rimarkis la kaŭriĝintan figuron. Ĝi estis ĉirkaŭ tricent metrojn for kaj senmova kiel ŝtono, sed mi tuj sciis kio ĝi estas. Mi sciis, ke tuj kiam la ŝarĝĉevalo de Belkev moviĝos ene de la atingopovo, la figuro uzos skopan fusilon. Mi sciis ĉi tion tiel bone kiel mi sciis ke mi ne povos atingi nek la figuron nek Belkev ĝustatempe por ŝanĝi ion. Mi eltiris la Luger el mia jako, intencante pafi avertan pafon, kaj frostiĝis. La ĉevalo de Belkev malrapide moviĝis laŭ unu el la sennombraj zigzagoj, kaj la subita sono de pafo povis ektimigi ĉevalon kaj rajdanton de la eta pado.


En malespero, mi trovis la dampilon de la pafilo kaj ŝraŭbis ĝin. Ĉiu sekundo proksimigis la ruson al certa morto. Uzante mian maldekstran manon kiel subtenon, mi celis la malproksiman celon. Kiam la fusilo, kiun mi atendis vidi, aperis en la lenso, mi pafis.


Makulo da malpuraĵo supreniris dek futojn antaŭ la estonta murdinto. Mi konsideris la fakton, ke la subpremanto reduktas rapidecon, sed mi ne rimarkis kiom da damaĝo mia pistolo faris sur Fajrolando. Nun la figuro turnis sin kaj trovis min. La kanono de la fusilo rapide turniĝis al mia direkto.


Kun dek-futa alĝustigo kaj preĝo, mi tiris la ellasilon denove. La supro de la roko, sur kiu li apogis sin, ekflamis kiam la kuglo trafis lin kaj li glitis malantaŭ la roko. Plej verŝajne, la kuglo trafis lin en la bruston, sed eĉ tiel, mi atendis lian reaperon. Malsupre, nekonsciaj pri kio okazis, Belkev kaj kompanio pluiris, rigardante alidirekten. Malrapide, tenante miajn okulojn sur la ŝtonego, mi grimpis trans la montoflankon al la viro kun la pafilo.


Sed kiam mi alvenis tien, tie estis neniu. La eluzita kuglo, platigita de la trafo kun la roko, kuŝis sur la tero. Ne estis sango. Mi tuj komprenis kien iris mia viro kaj kial mi ne vidis lin foriri. Rekte malantaŭ la roko estis la enirejo al malgranda kaverno. Mi devis starigi kvarpiede por eniri ŝin. Mi havis mian pistolon en unu mano, kaj per la alia mi lumigis per poŝlampo la murojn de la muŝa kaverno. Neniu pafis al mi, do mi grimpis enen.


La kaverno tiel larĝiĝis, ke mi povis moviĝi kaŭriĝinta tra la araneaĵoj kaj polvo. La aero estis densa kaj muska, senmova, kiel aero en tombo. Ĉifona truo en la reto diris al mi kien mia predo iris, kaj mi sekvis ĝin, malrapide antaŭenirante malantaŭ la eta lumradio. La kaverno kondukis al la centro de la monto kaj poste kurbiĝis reen. La aero fariĝis pli malvarma kaj freŝa. Mi kuris la lastajn tridek futojn, sciante, ke mi alvenis tro malfrue, kaj certe, la kreskanta lumo diris al mi, ke mi foriras tra alia elirejo, unu pli malsupre sur la montoflanko. La fusilo kuŝis tuj ekstere, forlasita. Ĝia posedanto malaperis.


Mi reiris tra la kaverno sentante, ke mi maltrafis ion. Mia poŝlampo lumigis la vizaĝon de renversita, dormanta vesperto. Miaj paŝoj eĥis, la sonoj sufokitaj de la ŝtofo de la reto. Antaŭe mi vidis lumon ĉe la enirejo. Ĝi formis perfektan cirklon en la nigra kaverno kaj estis tro ronda por formiĝi nature.


Mi batis la murojn per la trabo kaj forbrosis la dikajn araneaĵojn. Ŝtona niĉo estis tranĉita en la muron, kaj en la niĉo estis vico da kruĉoj, ĉiu tri futojn alta. La ladskatoloj estis kovritaj per ŝablono de pentritaj jaguaroj, la koloroj paliĝis. Mi etendis la manon kaj tuŝis la flankon de unu el la vazoj.


Kvarcent jaroj transformis la argilon en polvon. Ceramiko disfalis pro mia tuŝo


kraŝis en la malpuraĵon kaj falis sur la plankon; Mi sentis, ke mia dorso malvarmiĝas pro teruro. En la kruĉo troviĝis mumio ekzakte kiel tiu, kiun mi vidis en la muzeo. Ĉi tiu ankaŭ estis senkapa. Ĝi estis faldita tiel, ke vazo devis esti muldita ĉirkaŭ ĝi. Sed estis unu diferenco. Inter lia leda flanko kaj lia brako estis kranio - longforma kranio sen okuloj kiu estis disbatita antaŭ duonjarmilo de la Enigmo.


La kaverno eble estis revo de arkeologo, sed por mi ĝi estis koŝmaro. La malbona fetoro kiu estis kaptita en la kruĉo kune kun la korpo disvastiĝis kaj plenigis la aeron. Mi viŝis mian manon sur mia jako kaj foriris, rampante el la malgranda enirejo kiel eble plej rapide por senti la maldikan puran aeron ekstere.


Mi renkontis Belkev kaj la aliajn dum ili estis revenantaj al la vilaĝo. Dum la knabinoj klare ĝojis vidi min, kamarado Belkev aspektis pli malekvilibra ol iam.


"Mi esperas, ke vi amuziĝis kurante ĉirkaŭ la montoj anstataŭ fari vian laboron," li kraĉis al mi. “Homo devas esti freneza por rajdi ĉi tiujn vojojn. Mi povus esti mortigita. Kion vi volas, ke mi diru al la KGB pri tio?”


“Diru al ili, ke vi pravis. Ne ekzistas Edelvejso."


Ĉapitro Naŭ


Tiun nokton, Rosa kaj Bonita alvenis kun amiko, orientgermana knabino nomita Greta. Ŝi estis vigla atleto kun lentugoj kovrantaj ĉion, kio ne estis en ŝia mallonga noktoĉemizo.


"Ŝi diris, ke ŝi rakontos al Belkev pri ni, se ni ne kunportos ŝin," diris Rosa bedaŭrinde.


Greta ordonis al ili. - "Eliri!"


La fratinoj ŝajnis silente disputi pri tio, ĉu ĵeti ŝin tra la fenestro, sed prudento regis kaj ili eliris tra la balkono. Tuj kiam ili foriris, Greta turnis sin al mi.


"Tri estas homamaso," ŝi diris.


“Nu, mi havas tri glasojn ĉi tie. Prenu du el ili."


Ŝi havis dudek du jarojn kaj konkuris en la lastaj Olimpikoj en liberstila naĝado, forirante el la konkurso nur ĉar, laŭ ŝi, ĉiuj aliaj knabinoj en la naĝteamo estis lesbaninoj. Dum ŝi parolis, ŝi sulkigis sian suprenturnitan nazon pro malestimo.


“Vi uzis ion kiam mi unue vidis vin en la ĉambro de Belkev. Kio estis tio?" mi demandis ŝin.


"Kokaino." Ŝi levis la ŝultrojn. “Mi vojaĝas kun ĉi tiuj porkoj ekde Berlino. Mi bezonas ion por forgesigi min. Nun mi trovis ion pli bonan."


"Kio estas tio?"


Tiam ŝi demetis sian robon. Lentugoj elstaris ĉie. Ŝi estis muskolforta kaj lerta. Kaj lertaj kaj malsataj. Ŝiaj fingroj rapide karesis mian dorson.


“Jes, Nicky, ho. Ho, mi povas senti la teron moviĝi."


"Ĉu vi legis ĉi tion ie?"


"Ne, ĝi vere moviĝis." Ŝi aldonis heziteme, "Mi pensas."


Post tio ni ĉesis paroli. Mi malklare aŭdis iun frapi la pordon malsupre. Tiam estis pli da batoj. Peza kamiono bruis ekster la fenestro. La kaldrono eksplodis kun obtuza muĝado. Mia menso funkcias tre malrapide en ĉi tiuj cirkonstancoj, sed mi memoris, ke en Aucanquilche ne estas kamionoj kaj ke la hotelo ne havas vaporkaldronon. Kiam la muroj ektremis kaj la lito ekdancis trans la planko, mi vekiĝis.


"Sismo. Vestu vin,” mi ordonis al ŝi.


Mi surmetis mian pantalonon dum Greta surmetis sian noktoĉemizon, kaj ni estis ĝustatempe ĉar la tertremo subite komenciĝis. Vitro de falantaj pentraĵoj disĵetitaj sur la planko. Ni apenaŭ povis konservi nian ekvilibron. Krioj aŭdiĝis en la halo dum homoj ĉirkaŭkuris.


"Ni iru al. Neniu vidos vin."


La sceno estis kompleta kaoso. Belkev estis en paniko, terenbatante ĉiujn en freneza lukto por sekureco. Polvo falis de la traboj subtenantaj la tegmenton. La urbestro jam estis malsupre kaj mansvingis nin tra la pordoj al la strato per potenca poŝlampo.


Ŝajnis, ke la monto klopodas forigi la vilaĝon. La skuado, kiu interrompis nian amoradon, nun fariĝis plena renversiĝo de la tero. La bestoj kuris, kriante pro teruro, ilia bruo nur aldonis al la konfuzo. La indianoj en la vilaĝo malplenigis siajn stalojn por savi sian brutaron, kaj la lamoj sovaĝe kuregis tra la merkato, iliaj blankaj feloj brilis kiel fantomoj en la mallumo.


Tiam, same subite kiel okazis, la tertremo kvietiĝis kaj ni surpriziĝis, ke ni reaŭdis unu la alian. Greta treme kroĉiĝis al mia mano, dum Roza kaj Bonita provis teni sin unu la alian.


"Ĉi tiuj estas junaj montoj," la urbestro diris, plejparte, mi suspektis, por trankviligi sin. "Ili ankoraŭ moviĝas."


Ne estis garantio, ke la tertremo finiĝos, sed la indianoj jam kolektis siajn bestojn. Unu el la korpogardistoj alkuris al mi.


— Kie estas Belkev? - li demandis, retenante la spiron.


“Mi ne scias. Li elkuris el la hotelo kiel rato forlasanta sinkantan ŝipon."


La lumoj en la hotelo denove ŝaltis. Korpogardistoj kun armiloj pretaj komencis kuri tra la stratoj, vokante la nomon de Belkev. Ne estas multaj stratoj en vilaĝo de la grandeco de Aucanquilcha, kaj ili baldaŭ revenis kun sia malgaja raporto. Belkev foriris.


"Ni devos rigardi domon al domo," diris unu el ili.


"Faru tion. "Mi havas alian ideon," mi diris al li.


Ili malpacience snufis kaj forkuris por plenumi sian mision, la urbestro varma sur la kalkanoj.


"Kial vi ne movas la matracojn al la unua etaĝo?" Mi svatis al la knabinoj antaŭ ol foriri. Mi ne vere atendis, ke ili faru tion, sed tio donus al ili ion por kvereli kaj deprenis ilian menson de siaj timoj.


La vilaĝanoj rigardis min kun preskaŭ orienta malligo, kiam mi rapidis laŭ la malpuraj stratoj. Eble la MIRistoj tenis Belkevon en unu el la domoj — sed mi dubis pri tio. Surbaze de mia sperto pli frue en la tago, ĉi tio ne estis la kutima vario de MIRIS, kiun mi batalis. Aucanquilcha ankaŭ ne estis ordinara urbo. Ĝi estis grimpado en la sangan pasintecon.


La antikva templo preteratentis la vilaĝon. Li eltenis tiun ĉi tertremon same kiel mil virojn antaŭ si, kaj en la lunlumo lia silueto estis akra kaj sentempa. La inkaoj konstruis por grandeco. Iliaj temploj estis lokoj al kiuj iliaj malamikoj estis alportitaj en submetiĝon. Se la malamiko ne estus ĝuste timigita, li estus prenita denove al la templo, ĉi-foje kiel homa ofero. Grandegaj ŝtonaj ŝtupoj kondukis al la piramido, kiu kondukis la inkaojn al la ĉizitaj pordegaj dioj. La ŝtonoj, kiujn mi nun silente grimpis, estis iam makulitaj per ofera sango. Kaj ili estus denove se mi pravus.


Mi sekvis mian intuicion, sed nur ĝis certa punkto. De la epizodo en la kaverno, mi eksciis, ke la murdinto konis la sekretojn de la historio de Aucanquilchi kaj decidis uzi ilin en la murdo de la ruso. Mi atendis, ke li iros ĝis nun por uzi la antikvan ofertablon sur la supro de la monta templo. Sed mi ne sufiĉe komprenis ĉi tiun teruran logikon kaj, atinginte la lastan ŝtupon ĉe la supro de la piramido, mi frostiĝis.


Belkev kuŝis sur la tablo, kuŝante surdorse, la brakoj kaj kruroj pendantaj malsupren, la kapo kuŝis senmove sur la rando de la ŝtona tablo, krom la movo kreita de la svingiĝantaj pezoj de la bola ĉirkaŭvolvita ĉirkaŭ lia kolo. Liaj okuloj estis fermitaj kaj lia vizaĝo ŝanĝiĝis de koloro pro la baldaŭa strangolado.


Sed kio paralizis min estis la vido de la figuro staranta super li. Dum la lunlumo lumigis ĝin, mi konstatis, kio pli frue kaptis mian atenton, kiam la murdinto provis kapti Belkev sur la montara pado. Ĝi estis la reflekto de ora plato enigita en la mezon de lia longforma kranio. Ĉi tio ne estis ordinara MIRIST, sed tiu provanta prezenti murdon kiel oferon; li estis inkao, en kotona kiraso ornamita per jaguaroj, kaj kun armilo sur ora zono. Lia vizaĝo estis bela malgraŭ lia distordita kranio, liaj okuloj nigraj kiel obsidiano kaj mallarĝaj kiel fendoj. Malgraŭ la kotonkiraso, estis evidente ke li posedis grandan fizikan forton. Mi scivolis kie la MIRistoj renkontis lin kaj kiom da liaj parencoj restis en la montetoj. Cetere, mi scivolis, ĉu la MIRistoj scias pri la potencoj, kiujn ili liberigas. Plej verŝajne, tiel estis, kaj ili ŝajne alkutimiĝis ĝis la fino.


La indiano levis la kapon de Belkev kaj metis ĝin sur ŝtonan kolapogilon, kaj poste malvolvis la bolon el la dika kolo de Belkev, malkaŝante malbelajn ruĝajn velkojn, similajn al la markoj de pendummaŝo. La ruso ekmoviĝis kaj lia buŝo malfermiĝis por aero.


Inka prenis la objekton, kiu brilis super la kapo de Belkev. Mi neniam rekonus ĝin, se mi ne estus vidinta similan al ĝi pli frue tiun tagon. Ĝi similis la teruran ofertranĉilon en la muzeo, sed ĝi estis pli peza kaj pli akra. Per unu bato, la sango de la gilotina kolo de Belkev verŝus dudek futojn laŭ la ŝtupoj de la templo.


"Atahualpa, mi supozas," mi diris, grimpante al la supra nivelo de la piramido.


Estis la vico de la inkao esti surprizita. Li frostiĝis, ĵetante la manojn en la aeron. Mi uzis la nomon de la lasta inkaa imperiestro, kaj ĝi konfuzis lin pli ol mi kuraĝis esperi. Tiam, same kiel mi rekonis lin el antaŭa renkontiĝo, li ankaŭ rekonis min. La ora lunarko de la ofertranĉilo rapidis malsupren.


Belkev rigardis nin, pli kaj pli konsciante pri sia pozicio. Tuj kiam li vidis, ke la indiano decidis agi, li ruliĝis de la tablo kaj frapis la rokojn per bruego. En la sama momento, la rando de la tranĉilo falis al la kapapogilo.


La hindo ne haltis. Ĉar mi venis de la lito, mi ne havis pistolon: mi havis nur tranĉilon en ingo sur mia mano. Kiam li glitis en miajn fingrojn, lia mieno estis pli amuzita ol timigita. La moka rigardo en liaj okuloj diris al mi, ke la fusilo neniam estis lia armilo, nur klingoj estis lia forto.


"Kuru, Belkev, kaj ne ĉesu," mi kriis.


Belkev malfacile stariĝis kaj direktiĝis al la ŝtuparo. Li ne iris malproksimen, kiam la indiano kaptis la bolon kaj ĵetis ĝin per unu movo. La bolo ĉirkaŭvolvis la krurojn de la ruso, kaj li peze falis sur sian kapon. La indiano ridis kaj diris kelkajn vortojn en lingvo, kiun mi ne komprenis. Li tiam prenis la ofertranĉilon kaj ĵetis ĝin al la korpo de Belkev kuŝanta sur li.


La armilo turniĝis kiel planedo, rekte en la koron de Belkev. Tamen, anstataŭe de trafi lin, ĝi trafis en la korpokirason kaj reboĉis en la mallumon. Samtempe mi transpaŝis la korpon de la ruso por renkonti la sekvan atakon de la indiano.


Li forigis de sia zono strangan aparaton konsistantan el paro da bronzaj ĉenoj alkroĉitaj al ora tenilo. Ĉe la finoj de la ĉenoj estis malbonaj stelformaj metalaj buloj. Ĝi estis brutulo! Li svingis ĝin alte sur sian kapon, kaj la masivaj pilkoj fajfis. Tiam li komencis ĉirkaŭpaŝi la tablon, liaj nudaj piedoj paŝis sur la malvarman ŝtonon kiel la piedoj de jaguaro.


Mi jam vidis pruvojn, ke la Tranĉilo povas kaŭzi damaĝon al la viktimo. Laŭ la maniero kiel li svingis la aferon, mi sciis, ke li estas sperta pri ĝia uzo kaj ke mi ne povos protekti min kaj Belkev samtempe. Mi alkroĉis la piedon ĉirkaŭ la korpo de la senkonscia ruso kaj trenis lin supren laŭ la ŝtuparo, kie li falis laŭ la ŝtupoj, kaŝita de la vido de la porkokadavro, kiu iros al la venkinto.


Kun ĉiu atako de la primitiva Enigmo, mi estis devigita retiriĝi al la rando de la ŝtuparo. Tie, en la lunlumo, mi provis aprezi la stilon de la hindo. Batalanto en drinkejo, svinganta rompitan botelon, permesas al la impeto de la bato ĵeti lin de ekvilibro. Sed ĉi tiu estis kontraŭulo, kiu povis reĵeti dek kvin funtojn da dentita metalo sen moviĝi eĉ unu colo. Li memorigis min pri samurajo, kiuj estis trejnitaj por enigi siajn glavojn en sian korpon, tiel kombinante batalfilozofion kun pura nervozeco, kiu igis ilin idealaj batalmaŝinoj. Eĉ kiam la siŭanta svingo de la pezoj maltrafis mian bruston, ĝia kompletigo revenigis la bronzajn stelojn denove, ĉi-foje el nova kaj neatendita angulo.


Subite ili etendis manon al miaj piedoj. Mi saltis kiel li intencis, atendante, ke mi senforte surteriĝos sur la vojo de lia svingo. Tiam liaj mallarĝaj okuloj larĝiĝis dum mia nuda piedo elflugis kaj frapis lian bruston, ĵetante lin dek futojn malantaŭen kaj sur la ŝtonan tablon. Ordinara viro havus rompitan sternumon, sed la hindo nur medite frotis sian bruston kaj denove alproksimiĝis al mi, ĉi-foje kun ioma singardemo. Paŝinte antaŭen, li parolis vortojn, kiujn mi ne povis kompreni.


"Mi ne komprenas eĉ unu vorton," mi diris al li, "kaj tio estas domaĝe, ĉar unu el ni diras siajn lastajn vortojn."


Tiutempe la stileto turniĝis en mia manplato dum mi serĉis aperturon, kiu permesus al mi trapiki lian koron. Samtempe, la Puzlo krakis en lia mano, ankaŭ serĉante kaŝpasejon. Kiam la ĉenoj implikiĝis por sekundo, mi antaŭenĵetis per la pinto de la tranĉilo. Li saltis flanken kaj svingis la Tranĉilon samtempe. Mi kliniĝis dum bronzaj steloj dancis super mia kapo.


“Vi estas en ordo kun ĉi tiuj aferoj, mia amiko. Nun ni vidu kiel vi fartas sen ili."


Mi ŝajnigis kaj la Kaprompilo malsupreniris kun siŭo kiel lokomotivo. Mi kaptis lian manon kaj eltiris la oran plumon el ĝi. Dum lia korpo premis la mian, mi batis lin per maldekstra hoko al la stomako. Estis kiel frapado sur ŝtonmuron. La tranĉo kaj la stileto falis sur la rokojn. Mi kaptis lian remburitan kirason kaj frakasis lian makzelon per mia genuo. Kiam li resaltis for de li, mi tranĉis lian ŝultron.


Ĝi laŭsupoze estis la sceno kie li falis sur la plankon. Anstataŭe, li eksaltis kaj preskaŭ frapis la venton el mi. En mia konfuzo, ni alvenis al du konkludoj. Unue, sudamerikaj indianoj estas fakuloj pri piedpilko aŭ iu ajn alia sporto kiu implikas la uzon de piedbatoj. Due, mi pensis, ke mi flaris malfortan, akran odoron de kalkfolioj. La inkaoj, kiel plej multaj aliaj homoj en ĉi tiu mondoparto, ofte maĉis kokaon kaj kalkfoliojn kiel drogon. Eble mia malamiko estis tiom alta je kokaino, ke li bezonus kuglon por senti doloron.


Kaj estas ankoraŭ unu afero, kiun mi tro bone komprenis; Mi forte spiris, same kiel Belkev. Mi estis elĉerpita pro la suferado de la batalo.


La hindo devis nur stari sur siaj piedoj ĝis mi falis. Li sciis tion tiel bone kiel mi. Mi pigre batis lin per maldekstra hoko al la makzelo. Li falis sub ĝin kaj piedbatis min kontraŭ la ŝtonoj. Kubuto al lia trakeo tenis lin malsupren ĝis mi denove ekstaris, balanciĝante kiel ebriulo.


Unu el la fruaj aztekaj ritoj de braveco postulis unu kaptita militisto por alfronti kvar aztekaj soldatoj, tri el ili dekstramane kaj la kvaran maldekstramana. Sola militisto devis batali ilin unuope per plumita militklubo; liaj kontraŭuloj uzis klabojn kun obsidiana klingoj. Mi ne sciis, ĉu la inkaoj uzis la saman specon de torturo, sed ĉi tiu situacio estis sufiĉe proksima al ĝi. La indiano estis same freŝa kaj forta kiel en la komenco, sed mi estis morta, manko de spiro kaj preta fali.


Li eĉ ne ĝenis uzi la bolon lasitan sur sia ora zono. Ĉiufoje, kiam mi stariĝis, li piedbatis min, devigante min reen surgenuiĝi. Mi sciis, ke baldaŭ mi eĉ ne povos ellitiĝi. Mia korpo estis senkuraĝa kaj naŭza pro manko de oksigeno; Mi moviĝis malrapide, ligne. Mi eĉ preĝis, ke la KGB alvenu kun savtaĉmento, sed mi sciis, ke li ankoraŭ ludas Gestapo-ludojn en la vilaĝo. Unu aŭ du pliaj falas sur la rokojn kaj mi finis.


La hindo memfide faris grandan salton kaj batis min sur la kapon per ambaŭ piedoj. Estis sufiĉe facile por mi fali, sed kiam mi faris, mi levis la manon kaj kaptis la pendantan bolon, tirante ĝin per la tuta forto, kiun mi restis. La indiano kriegis, kiam li sentis, ke la impeto forportas lin de la platformo; poste li malaperis, svingante la manojn.


Mi staris kvarpiede, peze spirante kaj ne povis sekvi lian devenon. Se li en tiu momento estus povinta regrimpi sur la supran ŝtupon de la ŝtuparo, mi estis certa, ke mi kuŝus kaj permesus al li mortigi min. Sed li ne revenis, kaj kun ĉiu sekundo mia koro trankviliĝis, kaj mi sentis novajn sentojn en miaj membroj.


Mia tranĉilo kaj Tranĉilo estis for, forfluginte de la platformo dum la batalo. Restis al mi nur gasbombo, senutila pro la cirkonstancoj. Sed estis Belkev — kaj Belkev estis bona logilo.


Mi deglitis de la rando de la platformo kaj komencis malsupreniri la ŝtupojn en la lunlumo. Estis plena silento. Kvin minutojn poste mi trovis la ruson. Metante mian dikfingron sur lian tempion, mi konvinkiĝis, ke li nur provizore mortis por la mondo. La bolo implikiĝis ĉirkaŭ liaj kruroj. Mi rapide turnis ĝin kaj malaperis en la ombron.


La indiano devis reveni, persekutante min kaj Belkev. Mi devigis mian koron bati pli malrapide, eĉ kun risko perdi konscion pro manko de oksigeno. Ne estis tro da risko, kiam mi kredis, ke iu ajn loĝanta en la altaj Andoj devas esti tre konsciaj, ĉiam atentaj pri la plej etaj signoj de danĝero. Mi pravis, ĉar mi sentis lian ĉeeston eĉ antaŭ ol mi vidis lin.


La indiano estis maldika ombro, iom pli solida ol la ombroj ĉirkaŭ li. Li glitis trans la ŝtonkovritan templomuron nur dek futojn de la ĉifona korpo de Belkev. Tie li kuŝis senmove en unu loko dum dek minutoj, se juĝante laŭ la nombro da batoj de mia koro, antaŭ ol decidi, ke mi certe reiris al la vilaĝo por helpo. Lian atenton nun altiris la senmova korpo etendita antaŭ li; Mi lasas la adrenalinon flui tra miaj vejnoj por akceli miajn lastajn rezervojn de energio.


La lunlumo reflektis la reflekton de la ofertranĉilo fluganta tra la aero. En tiu momento mi svingis la bolon kaj ellasis. La hindo suprenrigardis ĝustatempe por vidi du pezojn rondirantajn al lia kapo, sed li ne havis tempon por moviĝi. Malbela susura sono eskapis de lia buŝo kiam la pezoj implikiĝis ĉirkaŭ lia gorĝo. Liaj okuloj larĝiĝis kaj lia korpo fariĝis ŝtona. Post momento, liaj sfinteraj muskoloj malstreĉiĝos kaj li komencos malpurigi la aeron ĉirkaŭ li surloke. Li estis morta, strangolita, lia kolo rompita. Li kolapsis kiel kartdomo, unu kruro cedis, poste la alia, kaj li alkuris al Belkev, ankoraŭ tenante la tranĉilon en la mano.


Mi ruliĝis, spirante trankvile. Mi elfrapis la tranĉilon el liaj malmolaj fingroj, kiam mia koro rekomencis bati. La nubo malproksimiĝis de la vizaĝo de la luno, kaj mi klare vidis la vizaĝon de la mortinto. Ne estis orplato en lia kranio. Ĝi estis alia persono - ĝi estis hinda forlogaĵo.


Mi plonĝis sur la teron antaŭ ol mi eĉ aŭdis la flustron de hinda bola kirliĝanta laŭ mia gorĝo. La metalo tuŝis mian dorson kaj frapis la muron. Mi vidis figuron kun ora flamo sur la kapo rapidanta al mi, saltante super la korpo de la mortinto kaj svingante duan bolon alte super sia kapo. Mi brakumis la muron kaj ruliĝis flanken, kiam unu el la pezoj fosis en la teron apud mia orelo. Mi tiam svingis mian bolon kaj kaptis ĝin, uzante ĝian forton por levi min de la tero. Ĉu nia


la armiloj kunligiĝis, kaj ĉiu el ni balanciĝis samtempe, la pezoj koliziis kaj terure sonoris en la nokto.


Unu pura trafo kun unu el la pezoj de la bola povus frapi la bruston, kaj sukcesa ĵeto povus sufoki la kolon. Ne estis elekto de armiloj ĉemane kaj neniu doktoro Thompson por elpensi defendon. Mi devis bati la Inkaon sur lia tero per lia armilo; tiel li planis ĝin.


Kiam niaj ĉenoj kunligiĝis, li puŝis min kontraŭ la muron. Niaj kruroj atakis unu la alian, serĉante okazojn por kvietigi batojn al la ingveno aŭ al genuo. Estis mia vico frapi lin kontraŭ la muron, tirante la bolon ĉirkaŭ lian gorĝon. Antaŭ ol mi povis kapti lin, li svingis sian armilon en mian renon. Li tuj sekvis, ĵetante bolon al mia vizaĝo. Mi deturnis ĝin, sed mia tuta maldekstra brako estis sensenta pro la bato.


Ni nun malproksimiĝis de la piramido kaj eniris korton, kiu estis loĝata de groteskaj statuoj, kiuj estis duone viroj kaj duone bestoj. Ĉi tiuj estis la malnovaj inkaaj dioj, atendantaj savon de mortinta malamiko. Pro la vundo de unu brako, mi ne plu povis uzi la bolon kiel ŝildon, kaj la indiano atakis min kun renovigita furiozo. Estas tempo por la mortbato. Mi estis kripla kaj sufoka. Ni ambaŭ sangis, niaj piedsignoj makulis la teron, sed la murdinto povis gustumi mian morton. Dum mi mallerte malproksimiĝis de la bola, la armilo kaptis mian femuron. Mi ruliĝis sur la piedojn kaj preskaŭ falis. Ne estis sento en la tuta dekstra flanko de mia korpo.


Mi atendis, premante mian dorson kontraŭ unu el la statuoj. Sufiĉe proksime ke mi povis senti lian spiron, la indiano kurbiĝis por ĵeti bolon laŭ sia libertempo. Li sciis, ke mi ne iros ien. Tiam, antaŭ ol mi estis preta, la pilkoj venis al mi kiel mortigaj turniĝantaj planedoj. Ili ĉirkaŭvolvis mian kapon kaj la bronza ĉeno tranĉis profunde en mian gorĝon, fermante ĝin. La hindo eltiris sian ofertranĉilon kaj saltis sur min, preparante eltranĉi mian koron dum ĝi ankoraŭ funkciis.


Li estis en la aero, nekapabla teni, kiam mi povis svingi la bolon supren al lia kapo per unu mano. La pezmetala pilko frapis lian makzelon kaj en la mezon de lia vizaĝo, ŝovante rompitajn ostojn en lian cerbon. El lia kranio elŝprucis ora telero; li estis morta antaŭ ol li eĉ surteriĝis.


Mi dolore kaptis la bolon, kiu estis ĉirkaŭvolvita ĉirkaŭ mia kolo kaj trovis, ke ĝi ankaŭ estas ĉirkaŭvolvita ĉirkaŭ la kolo de la statuo. Se ne estus ŝi, mi estus etendita sur la ŝtonoj de la korto.


Kiam mi finfine revenis al Belkev, mi trovis lin kunpremita en la mallumo, tremanta kaj kolerema. Ni marŝis laŭ la pado, kiu kondukis al la vilaĝo, kaj kun ĉiu paŝo li fariĝis pli kuraĝa.


“Neniu deca korpogardisto lasus ilin preni min. Ne estas mia tasko defendi min. Ĉi tio estas via laboro,” li diris kolere.


Sed survoje malsupren de la monto spiris la lastan antaŭ ol ekloĝi, kaj kiam la ŝoko pasis, la ruso denove plonĝis en teruran silenton.


Liaj korpogardistoj ekposedis lin tuj kiam ni atingis la periferion de Aucanquilchi. La urbestro kaj la muzea kuratoro ankaŭ estis tie por saluti nin, kaj mi diris al ili, ke ili venu supren al la templo, se ili ankoraŭ serĉas aĵojn de historia intereso. La kuratoro ekflugis kiel sablopulo kaj revenis al la urbo unu horon poste kun akuzantaj okuloj.


"Estas nenio tie," li diris. “Mi rigardis ĉien. Eble vi batalis kontraŭ fantomo."


"Ĝi ne estas fantomo," diris al li la kuracisto, kiu ankoraŭ prizorgis miajn tranĉojn kaj kontuziĝojn, montrante la purpurajn makulojn kovrantajn miajn brakojn kaj krurojn. “Aŭ ĉi tio,” li aldonis, montrante la krudan ruĝan cirklon ĉirkaŭ mia kolo.


"Sed estis nenio tie, tute nenio," kontraŭis la kuratoro.


"Krom ĉi tio," mi diris al li kaj donis al li triangulan oran teleron.


Li ekzamenis ĝin zorge, turnante ĝin en malsamaj direktoj inter siaj fingroj. Tiam mi vidis subitan lukton de kompreno veni en liajn okulojn. Li haste faligis la oran teleron kaj viŝis siajn manojn per lavmovo, la okuloj serĉante la miajn kvazaŭ li vidus min la unuan fojon.


"Kiel?" - li flustris raŭke.


"Mi pensas, ke la dioj decidis ŝanĝi flankojn," mi rikanis al li.


Ĉapitro Dek


Du tagojn poste, la malvarmeta aero de Aucanquilchi estis preskaŭ dolĉa memoro. Ni vizitis la nitratfabrikon en Santiago, la kuprajn minejojn de Chucucamata kaj la sablojn de la granda Atacama Dezerto.


Ne ekzistas dezerto kiel la Atacama. Ĝi kovras la plej grandan parton de la norda duono de Ĉilio. Ĝiaj plataj mejloj paliĝas en blankan horizonton, apenaŭ distingebla de la senkolora ĉielo.


Lacertoj kaj serpentoj atendas ĝis nokto antaŭ ol forlasi siajn rokojn, kaj malmulte da vivo videblas tage, escepte de la gigantaj kondoroj kiuj enriskiĝas el siaj nestoj alte en la Andoj serĉante kadavraĵojn. La Atacama estas la plej seka dezerto en la mondo, kun sekcioj pli malpermesaj ol Saharo aŭ Gobio, kaj ne ekzistas pli bona rememorigo pri tiu fakto ol la nigra silueto de unu el la naciaj birdoj de Ĉilio fluganta supre.


"Mi dezirus, ke mi povus reiri al Germanio," Greta murmuris, rigardante el la tendo kie mi kontrolis por skorpiaj truoj en la tero kie la knabinoj dormos. Greta estis vestita per iu malmulta sportvesto, kiu rememorigis al mi kiom malĝentile oni interrompis nin en la vespero de la tertremo.


"Aliĝu al la Komunista Partio kaj vidu la mondon. Vi devas taksi viajn kapablojn. Nu, ŝajnas, ke ĉi tie ne estas insektoj.”


Ŝi kaptis mian manon dum mi eliris tra la pordo kaj tiris min al ŝi. Ŝajne ŝi ne portis mamzonon sub sia T-ĉemizo.


“Restu kaj tenu min kompanio. Bonvolu. Tiam mi ne devos pensi pri ĉi tiu terura loko.”


“En la mezo de malgranda tendaro en la mezo de la tago kun freneza viro, potenciala amanto kaj liaj korpogardistoj ĉie? Ĉi tio ne ŝajnas al mi la plej favora loko por romano, Greta. La suno malleviĝas ankaŭ ĉi tie. "


“Sed kaj se Belkev volas veni al mi ĉi-vespere? Vi ne scias, kion li igas min fari."


"Vi konas la malnovan diron: "Politiko faras strangajn kunulojn." "


Mi piediris de ŝia tendo al la vico de Land Rovers kiu disponigis nian transporton tra la Atacama. La nura koncesio al la timoj de Belkev estis ĵipo kun malantaŭ-surĉevala maŝinpafilo ĉe la kapo de la linio. Mi trovis Belkev kaj liajn korpogardistojn en la Land Rover kiu portis niajn manĝaĵojn kaj akvon.


"Jen venas Killmaster," Belkev rikanis.


"Kiel mi scias, ke li ne trenas min en ĉi tiun dezerton por mortigi min?"


"Estis via ideo, kamarado," mi diris al li. “Vi timis flugi aŭ preni boaton, ĉu vi memoras? Estas tro facile planti bombon en unu el ili."


"Estas tre sekura, kamarado ministro," liaj korpogardistoj certigis al li, "dum ni havas akvon. Ne estas indianoj ĉirkaŭe kaj ni estas en konstanta radiokontakto. Ni devas atingi la registaran stacion antaŭ morgaŭ vespere."


Belkev turnis sin sur la kalkanon kaj reiris al sia tendo, kie li konservis provizon da vodko.


"Li eble estas bona komercisto, sed li estas malkuraĝulo," diris la ĉefkorpogardisto. “Li eĉ ne dankis vin, ke vi savis sian vivon. Mi faros ĝin por li."


"Forgesu ĝin."


“Nur unu afero, Carter. Kial vi tiom penas protekti la vivon de kamarado Belkev? Mi klopodas eltrovi ĉi tion ekde kiam vi aliĝis al ni. Mi estos honesta kun vi — mi ne havas ordonojn mortigi vin, se io okazos al li. Se tio estus la kazo, mi komprenus vian zorgon."


"Vi povas nur nomi ĝin profesia fiero."


La korpogardisto pensis pri tio.


“Vi estas bona kaj via reputacio estas bona. Mi ne ŝatus renkonti vin denove en malsamaj cirkonstancoj. Ĝi signifus ion se vi estus la persono kiu eliminis nin."


"Flatado kondukos vin nenien."


“Sed vi ankoraŭ ne respondis mian demandon. Kial AX tiom interesiĝis pri la haŭto de porko kiel Aleksandro Belkev? Ne parolu al mi pri informinterŝanĝo ĉe misilsiloj. Vi scias ion alian."


"Kaj mi certas, ke vi ŝatus forigi ĝin el mi."


“Vere, sed bonvolu ne konfuzi ĉi tiun deziron kun la doloraj impulsoj de kamarado Belkev. Mia celo estas certigi la sukceson de la laboro de la partio, kaj nenio pli. Ni venkos, vi scias."


"Certe. Hodiaŭ Ĉilio, morgaŭ la tuta mondo."


"Iasence, jes."


La ĉarma konversacio finiĝis per alvoko por vespermanĝo. Faldebla aluminia tablo estis starigita kaj ĉiuj sidiĝis al manĝo el enlatigita viando kaj terpomoj. Tamen la ĉefa plado estis persikoj, kaj mi ne miris, kiam Belkev fiere informis min, ke la kruĉoj estis alportitaj el Sovetunio.


"Mia plej ŝatata. Mulliginsky stufaĵo,” mi laŭdis lin.


"Ni havas ĉi tion ankaŭ en Kubo," diris Rosa. "Ni nomas ĝin ropa vieja."


Belkev ĝojis pro ĉi tiu simpla koincido inter la aliancanoj, ĝis mi diris al li, ke la traduko de la vorto ropa vieja estas "malnovaj vestaĵoj".


Antaŭ ol li ebriiĝis, mi forlasis la piknikon kaj kaptis mian ilaron. Mi volis dormi en la dezerto, for de la tendaro, ĉar la verŝajneco ke la MIRistoj provu ataki en la Atacama estis tre malalta. Malgranda, sed tamen estas ŝanco. Se jes, mi laborus pli bone memstare ol ene


konfuzo de man-al-mana batalo.


Mi trovis relative altan lokon ĉirkaŭ ducent metrojn for de la tendoj kaj konstruis strion de vepro. Tiam, dum estis ankoraŭ lumo, mi faris kompletan cirklon ĉirkaŭ la areo, kontrolante ĉiujn eblajn manierojn alproksimiĝi al la areo.


La Atacama ne estas dezerto de sablodunoj. Ĝi pli similas al dezerto, konsistanta el densa, tute senakva tero. La malmultaj plantospecioj estas grizaj malaltkreskaj arbustoj kaj ŝnurecaj kaktoj. Mi tranĉis malfermi unu el la kaktoj por vidi kiom da likvaĵo estas stokita en tia barelo da natura akvo. La karno en ĝi eble plimalboniĝis sub la fabrika gazetaro, sed se ni iam fariĝos dependaj de vivi de la tero, la eblecoj de postvivado estos malpli ol la talio de skorpio. Almenaŭ la kondoroj bone manĝus el niaj kadavroj, precipe el Belkev.


Promenante ĉirkaŭ mia privata tendaro, mi povus indiki la naturan vojon de eniro se la MIRistoj estus sufiĉe frenezaj por enriskiĝi tra la Atacama. Rekte sub mia tendaro kuŝis kirlego, kiu formiĝis antaŭ multaj jaroj, ĝuste kie mi dezirus ĝin. Kontenta, mi retroiris miajn paŝojn kaj decidis, ke estas tempo ripari la difekton de mia pistolo, se mi povas. Mi elektis malmolaspektan kakton kaj sidis kelkajn metrojn for, prenante mian tempon kaj tenante la Luger per ambaŭ manoj, ripozigante miajn antaŭbrakojn sur miaj genuoj. Estis flava tenilo sur la planto kaj mi uzis ĝin kiel celon antaŭ ol preni mian unuan pafon.


Truo aperis du colojn de la tenilo. Mi pafis alian pafon. La truo larĝiĝis je centimetro. La barela angulo estis ĉirkaŭ dek gradoj. Mi trafis la ŝtonon saĝe kaj provis la pafilon denove. Nova truo estis farita tra la truo, ĉi-foje colo pli malalta. En interpafado, tiu colo povus signifi la diferencon inter vivo kaj morto. Aliflanke, pli malglata pafo povus kovri longan barelon kaj lasi min tute sen armilo. Mi celis la pafilon frakcion de colo pli alte kaj eksplodigis la flavan tenilon.


Antaŭ ol la fragmentoj trafis la teron, mi plonĝis en la koton kaj celis la pafilon al mia ventoŝirmilo.


mi kriis. - "Eliri"


Aperis ŝoko de ruĝaj haroj, kaj tiam mi vidis la vizaĝon de Livia. El ĉiuj knabinoj en la haremo de Belkev, ŝi estis la sola, kiu ne rigardis min.


"Ne pafu," ŝi diris. "Post via manifestacio, mi estas tute konvinkita, ke vi povas meti kuglon kien ajn vi volas."


Mi signis, ke ŝi staru. Lilya estis amazoniana virino, kiu kutime staris kun siaj manoj sur siaj larĝaj koksoj. Unuavide ŝi rememorigis min pri la fratinoj Press, sed ŝia talio estis maldika kaj ŝia larĝa vizaĝo, kvankam ne alloga laŭ la dolĉa Holivuda maniero, havis potencan seksecon, kiu valoris dek kartonajn ridetojn.


“Mi sekvis vin post la vespermanĝo, sed kiam mi alvenis, vi jam estis for. Kion vi faris?"


Mi ne vidis kialon mensogi al ŝi. Mi klarigis mian rekonon de la areo kaj poste demandis al ŝi kial ŝi sekvis min. Tiutempe ni sidis sur mia lito kaj kunhavis cigaredon.


"Vi pensas, ke mi ne scias, kio okazas inter vi kaj la aliaj knabinoj?"


Ŝi apogis sin sur la litkuseno, ŝiaj ruĝharoj fluantaj. En ŝia glueca rusa bluzo, ŝiaj mamoj leviĝis kiel malmolaj kusenoj.


"Kion pri via koramiko?" Mi demandis. "Ĉu li ne sopiros vin?"


"Aleksandroviĉ? Li koleras kontraŭ vi, kaj kiam li koleriĝas, li ebriiĝas. Li jam estas en stuporo. Li ne vekiĝos ĝis mateno, kaj tiam mi revenos. Li naŭzas min. ĉar kiel li eskapis dum la tertremo. Nun, kiam ni estas ĉi tie, meze de ĉi tiu dezerto, mi ne komprenas, kial mi restu ĉe li. Mi estas libera. Rigardu, ĉi tiu suno subiras. "


La suno ŝajnis pli kaj pli granda, kiam ĝi alproksimiĝis al la horizonto, kaj nun ĝi frakasis en la teron kaj plenigis la dezerton per bronza brilo. Ĉio, kio estis malbela kaj dezerta antaŭ nur momentoj, fariĝis strange bela. Do mi povis imagi la Marsan dezerton. Tiam la aŭro malaperis kaj la dezerto plonĝis en mallumon. Ni rigardis kiel la lumoj en la tendaro malsupre ekbrulis.


“Ĉilio estas tiel malsama. Mi ne scias, ĉu ni rusoj alkutimiĝos al tio,” Lilia suspiris.


“Ne kvazaŭ la ĉilianoj mem iam alkutimiĝis al ĉi tiu aparta loko. Kiom mi povas diri, ni estas la nuraj homoj en ĝi nun."


"Mi scias."


Ŝia riĉa sensualeco envolvis la dezertan nokton en atmosfero de intimeco. Ŝi rigardis min per malhelaj okuloj dum ŝi malbutonumis sian bluzon kaj metis ĝin sur la teron. Plej multaj rusaj virinoj, kiujn mi iam amoris, estis lertaj baletistinoj kompare kun Lilya. Ŝi estis sufiĉe forta por turni malgrandan aŭton flanken, sed


ŝiaj larĝaj ŝultroj pli ol kongruis kun la krema glateco de ŝiaj mamoj.


"Venu ĉi tien, mia murdisto," ŝi ordonis.


Ĉi-foje mi trovis min parigita kun virino preskaŭ same forta kiel mi, virino kun la plej primitivaj kaj urĝaj deziroj. Nenio estis malpermesita kaj nenio estis lasita al hazardo. Ĉiu colo de ŝi estis pasia kaj viva, kaj kiam ni aliĝis al la fina brakumo, ni malsupreniris kiel la suno, flamante kaj ardantaj.


Poste ni kaŝis nin en la dormoĉambro, kaj ŝi donis al mi botelon da vodko, kiun ŝi kaŝe kaptis el la tendo de Belkev.


"Se mi scius, ke vi venos, mi alportus glason," mi diris.


“Mmmm. Ĉu ĉiuj usonaj spionoj estas bonaj amantoj?


“Ni havas specialan kurson. Fine de la tago, estas normoj por aliĝi."


"Vi tre lertas subteni ilin," ŝi ridis. “Vi faras ĉion bone. Mi ŝatus vidi vin batali kontraŭ indiano. Mi ne pensas, ke la ministro valoras la riskojn."


Ŝiaj lipoj prenis gluton da vodko, kaj ŝi redonis la botelon al mi. Mi apogis min sur mia kubuto por trinki el ĝi.


“La fabrikisto de ĉi tiu lito forgesis, ke mi povas havi gastojn. Ĉi tie estas iom superplena."


"Mi ŝatas ĝin," ŝi ridis, premante sian korpon kontraŭ la mia.


“Mi nomos vin Nikita. Ĉar vi laboras kun ni, vi devas havi rusan nomon."


"Nikita Carter," mi provis. "Mi ne scias, kiel ŝatus la knaboj hejme."


“La knabinoj ĉi tie tre ŝatas ĝin. Mia Nikita, mi ŝatus, ke vi ĉesu riski vian vivon pro ĉi tiu senvalora Aleksandro. Mi malamus vidi ion ajn okazi al vi. Bonvolu promesi al mi, ke vi estos pli singarda. "


"Mi promesas."


"Mi ne kredas vin," ŝi paŭcis. “Tion vi diras nun, sed ĉiufoje kiam io okazas, vi ĵetas vin antaŭ Belkev. Ĉu mi povas diri al vi sekreton, kiun vi rakontos al neniu? Belkev estas malsaĝulo, stultulo. Neniu en Moskvo zorgas, ĉu li iam revenos. "


“Do mi diros al vi kion. Ni ĉiuj saltu en la Land Rovers frumatene kaj lasu ĝin ĉi tie. Ni donos al li botelon da vodko nokte kaj botelon da sunbrunaĵo por la tago."


"Mi ŝatas ĉi tiun ideon," ŝi ridetis. Ŝiaj fingroj karesis miajn mamojn. “Mi sentus eĉ pli bone, se mi scius, ke mi revidos vin. Kien vi iros el Ĉilio, Nikita?


"Revenante hejmen. Mi laboras kiel profesoro pri erotikaj inkunabloj kiam mi ne havas iujn ajn taskojn."


"Ĉu vi trompas min? Jes, vi trompas min. Vi ĉiam ŝercas, Nikita. Mi neniam scias, kiam vi diras al mi la veron. Mi sentus grandan trankvilon, se mi scius, kial vi gardas Belkevon. Do mi imagas malbonajn aferojn, kiuj maltrankviligas min.


Mi metis mian manon sur ŝian brakon.


"Vi estas bela knabino, Lilia," mi diris al ŝi.


"Dankon."


"Ĉu vi pensas, ke mi diras al vi la veron?"


"Nu, mi ne scias, sed mi ŝatus kredi vin."


“Bone, ĉar tia vi estas. Bela kaj nekredeble seksa. Jen io alia, kio estas vera. Vi verŝajne estas la plej seksa agento en la tuta KGB."


Ŝi tiris sian manon for de la mia.


“Vi denove mokas min. Aŭ ĉu vi pensas, ke ĉiuj estas spiono?


“Ne, nur vi. Kremlo neniam permesus al lasciva maljuna malsaĝulo kiel Belkev travojaĝi la mondon, se ĝi ne povus kontroli lin, kaj la nura maniero por kontroli tian homon estas per sekso. Vi estas tiu, kiu ĉiam estas tie por li, certigante ke li silentu kaj endormiĝas kiam li trinkis tro multe kaj ekparolas. Neniu povis fari tion kun Belkev, kaj do ili asignis al vi ĉi tiun laboron. Kaj ĉar liaj viroj ne estis en la tendaro, vi povis eltrovi la kialon, kial mi aliĝis al la amuzo, vi pensis, ke vi povus ekscii." Mi pasigis mian manon sur la haŭton de ŝia satena ventro. “Jen, Lilia, se iu povus, vi povus. Sed vi ne povas."


"Bastardo!"


Tio estis la unua afero, kiun ŝi diris en la angla.


"Vi volis la veron."


"Lasu, murdisto."


Ŝi demetis sian dormsakon kaj ekstaris. Nuda kaj kolera, ŝi estis kolera.


“Se mi iam vidos vin en Moskvo, mi ordonos mortigi vin. Kun plezuro".


Mi eltiris la Luger el mia flanko de la loko kaj transdonis ĝin al ŝi.


“Venu, Lilia. Faru tion nun. Laŭ mia kompreno, la knabino, kiu faras tion, ricevos grandan rekompencon kaj domon. Nur premu la ellasilon."


Senhezite ŝi direktis mian pafilon al mia frunto. Freŝa venteto tiris ŝiajn longajn ruĝajn harojn, karesante ŝiajn ŝultrojn. Mi rigardis la malhelan finon de la kofro. Ŝi prenis la pafilon per ambaŭ manoj kaj ektiris la ellasilon.


Klaku.


Ŝi rigardis la armilon kun miro sur la vizaĝo.


Ŝi tiam faligis ĝin teren. Mi etendis mian manon al ŝi.


"Vi vidas, Lilia, ni ankoraŭ ne estas en Moskvo."


Kolero cedis lokon al amuzo. Ŝi reĵetis la kapon kaj ridis pri si mem; poste ŝi prenis mian manon kaj regrimpis en la dormoĉambron.


Ĉapitro Dek Unu


Belkev estis ŝveligita de postebrio. Li flankenpuŝis la enlatigitajn rusajn persikojn kaj postulis alian tason da kafo. Se estas unu afero bona pri Sudameriko, tio estas kafo.


"Post unu plia tago da aŭtoj kaj trajnveturo al Santiago, mi forigos vin," li diris al mi arogante.


"Ĉi tio estas tre malbona. Mi pensis, ke ni fariĝis rapidaj amikoj. Tio estas la beleco de tia vojaĝo.”


Lia buŝo moviĝis kvazaŭ li volus diri ion responde, sed lia cerbo ne funkciis. Kun sulkiĝo, li mallevis sian vizaĝon super sian tason.


"Mi ne devas doni al vi ion," Rozo diris, tenante vaporantan tason antaŭ mi.


"Kial ne?"


"Vi scias kial ne." Ŝi rigardis al Lilya. La ruĝharulo revenis al sia KGB-persono. Estis kvazaŭ hieraŭ vespere neniam okazis, ŝiaj okuloj diris al mi.


"Ne koleru," mi diris al Rozo dum ŝi moliĝis kaj donis al mi la tason. "Mi estis okupata hieraŭ nokte, malhelpante la proksimiĝon de la PACO RAIDERS."


"Ekzistis neniuj PAC-farantoj."


Ni vidos.


La korpogardistoj revenis de piedvojaĝo laŭ la migrovojo kondukanta de la tendaro. Ilia estro sidiĝis apud mi.


“Ni povas paki ĉion en la aŭtojn tuj kiam la ministro finos sian matenmanĝon. La vojaĝo estas longa, sed speciala trajno atendos nin ĉe la stacidomo. De nun ni ne havu problemojn.


"Bone".


Li studis min dum sekundo antaŭ ol li ekstaris por helpi la aliajn malmunti la tendojn.


"Mi diris al ŝi, ke ŝi ricevos nenion, Carter," li diris, rigardante min.


"Sed vi eraras, ŝi faris ĝin."


Mi lasis lin preni ĝin kiel li volis kaj reiris al mia kafo. Dum mi metis la mugon sur la tablon, mi sentis etan vibradon tra miaj fingroj. "Nur tremo de iu malproksima tertremo," mi pensis. Ĉilio estis plena de ili.


"La kondoroj aperis frue ĉi-matene," Greta notis.


"Estas agrable iri antaŭen," Lilya respondis.


La tremado, kiun mi sentis en la tablo, fariĝis pli forta. Mi serĉis la ĉielon; Mi ne vidis kondorojn. Sed mi vidis jetaviadilon proksimiĝi al ni rapide. La nura kialo mi povis vidi ĝin estis ĉar en la plata dezerto la okulo povis etendi dek kvin mejlojn da ĉielo en ajna direkto. Ankaŭ la altranga korpogardisto rimarkis tion kaj kuris al mi.


“Malsupreniru! Ĉiuj malsupreniru!” - li kriis.


La kubaj knabinoj ekstaris kaj svingis siajn koltukojn al la proksimiĝanta aviadilo. Belkev sen ia intereso levis siajn sangajn okulojn.


La aviadilo flugis malalte super ni, unu flugilo evitis. La tablo skuiĝis responde al la bruego de la motoroj, kiuj sufokis niajn kriojn. Li preterkuris kaj leviĝis en la ĉielon.


"Usonano," diris la korpogardisto. "Batalanto".


"Kia aviadilo estis tio?" - demandis Belkev post respondo. "Ĝi aspektis pli kiel raketo ol aviadilo."


"Batalanto," lia korpogardisto ripetis.


"Ĝi havis ĉiliajn aerarmeajn markojn sur sia vosto. Mi aŭdis, ke ni transdonas kelkajn Stelbatalantojn al Ĉilio. Fidu la Sekcion pri Defendo daŭre vendi siajn aviadilojn eĉ kiam ĝiaj klientoj ruĝiĝas."


"Estas evidente," diris Belkev. “Ili sendis aviadilon por gardi nin. Estas tempo".


La aviadilo flugis supre je alta altitudo.


“Mi telefonis al la radio ĉi-matene. La armeo diris nenion pri la aviadilo,” plendis la korpogardisto.


"Kaj kio? Vi povas radio ilin nun kaj danki ilin. Daŭrigu."


La korpogardisto iris al la Land Rover kun la dissendilo kaj balancis la kapon. Belkev ŝmiris siajn lipojn per papera buŝtuko.


“Vidu? Nun li revenas,” li diris kun granda memkontenteco.


La batalanto malsupreniris kaj rapidis reen trans la dezerton al la tendaro, prepariĝante por flugi rekte super nin. Ĉiuj staris kaj mansvingis. La batalanto mallevis la nazon kaj klinis sin al ni. Jen la momento, kiam miaj pensoj ekbolis. Neniu sendas batalantojn kiel kovrilon. La Starfighter estas tre specialeca bombisto/ĉasaviadila atakaviadilo.


mi kriis. - "Kuŝu, plonĝu, ĉiuj!"


Kolonoj da polvo altaj dudek futojn komencis kovri la teron cent metrojn for. Estis belegaj ekbriloj de lumo el la pafilo de la aviadilo. Belkev staris ĝuste meze de la flugvojo de la konkoj.


Mi terenbatis lin per Minnesota Viking-bloko


Li peze alteriĝis sur la dorso kaj ruliĝis sub la tablon. Mi grimpis al la protekto de la malmuntita tendo. La tero, sur kiu ni kuŝis, rampis, brakumis, trarompiĝis sub 20 mm eksplodo. konkoj. Tra la fumo mi vidis la tablon super Belkev fluganta tra la aero. La kriegoj de la knabinoj tratranĉis la tondron de la motoro de la batalanto dum la jeto ekflugis de ni.


La tuta centro de la tendaro estis disŝirita per senŝeligado. Mi kuris al Belkev kaj malkovris, ke li ankoraŭ estas bonŝanca. Li estis volvita en feta pozicio, netuŝita. Unu el liaj korpogardistoj ne estis tiel bonŝanca. Ni trovis lian korpon kuŝanta sur la ŝirita tero, kun pistolo en la mano.


"Vi usonanoj estas malantaŭ ĉi tio!" - kriis Belkev.


"Silentu."


Li kaptis mian ĉemizon kaj komencis batali kun mi. Mi glitis sub lian neefikan rajton kaj tenis lin en duon-Nelson. Antaŭ tiu tempo, la ĉefkorpgardisto revenis de la Land Rover, aspektante konfuzita.


"La aerarmeo ne sendis la aviadilon."


Mi volis scii. - "Nu, ili nun sendas unu, ĉu ne?"


"Jes. Sed estos dek minutoj antaŭ ol ili havos ion ĉi tie. Ili diras, ke ni devos teni."


Oni diris silente, ke ni havas tiom da ŝanco kontraŭ Stelbatalanto kiel formiko kontraŭ ŝuo. La nura kialo, ke ni ne estis detruitaj dum la unua kuro, estis ĉar la senŝeligado komenciĝis tro frue kaj disigis nin. Eĉ nun ni aŭdis la ĝemadon de la motoro, kiam ĝi perdis altecon kaj la aviadilo komencis sian duan atakon. Mi puŝis Belkevon en la brakojn de la korpogardisto.


Greta kriegis. - "Jen li estas!"


Mi devis paroli rapide, por ke ili aŭdu min, antaŭ ol mia voĉo estis sufokita de la raŭka muĝado de la jeto.


“Estas fosaĵo ĉirkaŭ kvindek jardojn maldekstre kie ni povas ricevi iom da protekto. Kuru kiam mi diras "iru" Mi portos ĉi tion malantaŭen." Mi svingis mian maldekstran manon kaj la stileto falis en mian manon. "Ĉi tio estas por ĉiuj, kiuj retiriĝas. Bone, jen. Iru!"


Spuro de polvaj plumoj denove komencis kovri la tendaron, direktante rekte al ni. Dum momento la grupo staris hipnotigita, kiel besto atendanta esti batita de kobro. Tiam, dum mi svingis mian tranĉilon, ĝi rompiĝis kaj ĉiuj kuris al la rivereto. La problemo estis, ke kiom ajn rapide ni kuris, ne sufiĉis por eviti la koŝmaron, kiu persekutis nin. La aero mem bolis pro forta plumba pluvo. Gejseroj de polvo atingis min, haltigante miajn paŝojn. Bonita falis kaj mi levis ŝin sen halto. Ni ne povis vidi la aliajn pro la falanta koto, kaj ni ankoraŭ stumblis, kiam ni falis en la rivereton. Kiam mi rigardis supren, mi vidis, ke la batalanto pasis preskaŭ unu mejlon de la tendaro kaj supreniras por la sekva pasejo.


"Ĉio ĉi tie?" - mi kriis.


Ĥoro de timigitaj voĉoj respondis al mi, sed neniu ŝajnis vundita.


Greta tremis. - "Ĉu ni estas sekuraj ĉi tie?"


"Ne estu malsaĝulo," Lilya klakis. “La venontan fojon kiam li preterpasas, ĉi tiu malpuraĵo diseriĝas kiel polvo. Tiam la venontan fojon kiam li pasos, li mortigos nin.”


"Ĉi tiuj estas kamionoj," histerie ekkriis Greta, indikante la Land Rovers. "Kial ni ne kuris post la kamionoj?"


“Ĉar estas multe pli facile bati kamionon ol kuradanto. Kamionoj estus nur mortkaptilo,” mi diris al ŝi.


La rivereto ne estis multe pli bona ol ĉi tio. La ĉasaviadisto ĉi-foje mallongigis sian vicon, kvazaŭ li akirus konfidon. Li jam denove alproksimiĝis al ni, sed ĉi-foje li retenis sian pafilon ĝis ni rigardis preskaŭ rekte en la kajuto. Unu el la korpogardistoj komencis premi la pafojn, kaj mi devis etendi la manon kaj tiri lin reen en la kovrilon de la tranĉeo.


“Vi ne ĝenos lin per ĉi tio,” mi kriis, sed miaj vortoj perdiĝis en la muĝado de la aviadilpafilo. La tuta flanko de la rivereto eksplodis en flamojn. Terpecoj suprenflugis cent futojn. Ni estis bombaditaj per pluvo de derompaĵoj. Kiam la nubo de koto finfine malbariis, nenio restis de la argila remparo. La mano de la korpogardisto, kiun mi tenis, estis kovrita de sango. Li ĵuris ruse.


Mi rampis al Belkev.


"Donu al mi vian veŝton."


"Neniam. Foriru".


Ne estis tempo por diskuti. Mi pugnobatis lin en la makzelon kaj rigardis liajn okulojn ruliĝi reen en lian kapon. Tiam mi demetis lian veŝton. Kiam mi surmetis ĝin, Lilya kaptis la pistolon de la korpogardisto kaj direktis ĝin rekte inter miajn okulojn.


"Kien vi pensas, ke vi iras?" ŝi grumblis al mi.


“Atendu, Lilia. La sekva movo estos nia lasta krom se ni faros ion rapide. Mi transiros al Ĵipo kaj mi bezonos ĉi tiun aferon multe pli ol li."


Ni devis kuri al la ĵipo parkita en la tendaro. Estis sufiĉe distanco, sed mi rememoris la malpezan maŝinpafilon, kiu estis muntita malantaŭe.


"Vi ne havus ŝancon," ŝi diris.


“Eble ne, sed iom da agado donos al ni tempon ĝis alvenos aliaj aviadiloj. Kiu povas veturi ĵipon ĉi tien?”


Lilia mallevis la pafilon kaj balancis la kapon. La korpogardisto grumblis, se li povus uzi ambaŭ manojn. Tiam Rosa kaj Bonita parolis.


"Ni rajdis unu la tutan tempon kiam ni estis en la virina milico."


"Nu, se ni iam eliros vivaj el ĉi tio, vi povas danki Fidel'on pro mi."


Ĉi-foje la Stelbatalanto alproksimiĝis pli malrapide kaj laŭ malsama angulo, tiel ke ĝi rapidis laŭlonge de la kanelo prefere ol trans ĝi. Iu ajn kaptita en ĝia intervalo estos muso en la kaptilo.


"Ni!"


Ili saltis el la tranĉeo kaj kuris tra la ŝirita tero. La flugiloj de la jeto ŝanceliĝis momente pro nedecidemo kiam la piloto ekvidis nin. Eĉ je la pli malrapida rapido, li flugis je tricent mejloj hore, kaj li ne havis multe da tempo por decidi. Ni profitis nian neatenditan aspekton kaj kuris en rekta linio anstataŭ zigzagi. Malantaŭ ni, la bruo de la motoroj de jetaviadilo plifortiĝis. Mi atendis lian kanonon por forviŝi nin de sur la tero.


La batalanto turniĝis dekstren kaj maldekstren, unue pafante al ni kaj poste al la homoj en la fosaĵo. Sed lia momenta hezito okupis tempon, kaj jam estis tro malfrue por rigardi nin. Frustrite, perdinte sian angulon, li krute leviĝis, fariĝante nur punkto en la ĉielo.


Ni saltis en la ĵipon, la knabinoj sidis en la antaŭa seĝo, kaj mi sidis malantaŭe. La ŝlosiloj estis en la ŝaltilo, kaj la motoro de Rosa glate funkciis dum mi enigis plastan zonon da municio en la maŝinpafilon. Dum mi laboris, mi donis al ŝi indikojn pri kie ekmoviĝi kiam la Stelbatalanto revenis por la mortigo.


"Ni havos taŭrobatalon, ĉu?" Bonita vokis al mi.


"Precize".


La aviadilo furioze turnis sin al la tendaro. Ne estis dubo — li flugis rekte al ni. En la lasta momento, mi tuŝis la ŝultron de Rosa, kaj la ĵipo ruliĝis antaŭen. Ni iris ĉirkaŭ kvindek futojn en la unua rapido, poste ŝi faris naŭdek-gradan turniĝon dekstren kaj duoble kroĉite en la trian kaj foriris.


La batalanto pendis malantaŭ ni. Mi povis senti la kreskantan koleregon de lia piloto. La batalanto estis ekipita per aero-aeraj misiloj, kiuj estis senutilaj kontraŭ ni. Li jam malŝparis altvaloran tempon, kaj aliaj ĉiliaj aviadiloj devus jam ekflugi. Tamen ĝi havis kanonon kaj rakon da kvincent funtaj bomboj, kaj tio estis tro da se mi iam vidis.


Rozo estis lerta. La Ĵipo uzis ĉiun malebenan surfacon de la malmola grundo de la dezerto por nei al ĝi nian vidon, kio ankaŭ malfaciligis ĝin por mi ĉar mi nun rigardis rekte en la proksimiĝantan nazon de la aviadilo. Mi uzis dek colojn da klipo saltanta ĉirkaŭe en la malantaŭo de la ĵipo. La aviadilo ne ekŝanceliĝis.


Gejseroj ekbrilis malantaŭ ni.


"Dekstre, turnu dekstren!"


Polvoplumoj supreniris al la pneŭoj kaj flugis en la aeron, tiel ke mi ne povis vidi kion mi pafis.


"Paŭzostreko!"


La ĵipo saltis dum la ŝelo deŝiris parton de sia aŭtofundo, sed la spuro de eksplodanta tero forturniĝis de ni dum la aviadilo preterkriis. Mi ĵus komencis denove spiri, kiam la tuta dezerto ŝajnis eksplodi. Mi ne vidis lin forigi la bombojn el sia rako. Peza ŝtono trafis en mian bruston; nur la kuglorezista veŝto malhelpis lin eliri el la dorso. Mirakle, Rozo tenis la ĵipon moviĝantan dum la maŝinpafilo rotaciis sur sia monto, kaj mi kuŝis miregigita sur la planko.


"Li revenis, Noĉjo!"


La batalanto turniĝis pli akre kaj pli malalte, kovrante la dezertan plankon je la rapido de sono. Mi apenaŭ povis stari, kiam la piloto premis la stirstangon kaj la pafilo komencis bruegi trans la dezerton denove kiam la batalanto proksimiĝis al ni. Rozo turnis la stirilon akre dekstren kaj, tenante ĝin, rulis la ĵipon ronde.


"Ne! Tranĉu en la alia direkto."


Ni iris rekte en la fluon de kugloj, kiuj flugis al ni. La antaŭa glaco de la ĵipo estis frakasita de fluganta roko, kaj la veturilo ekkriis sur du radoj dum ni navigis la paflinion. La batalanto tuj turnis alian angulon por pluvegi morton sur nin denove.


La pafilo de la jeto estis la MK 11, ĝemel-tuba, aermalvarmigita, gasfunkcia maŝinpafilo kiu pafis elektre funkciigitan 20mm municion de ok-kamera rotacia cilindro. Ĉio ŝanĝiĝis post renkonto kun indiano svinganta bolon. La tempo necesas por la piloto liberigi la ellasilon


konkoj estis unu trimilono de sekundo. Ĉi tio estas kio nomiĝas tuja reago. La sola avantaĝo, kiun ni havis, estis la tempo de reago inter la cerbo de la piloto kaj lia fingro sur la ellasilo. Mi verŝajne povus duonigi tiun tempon. La problemo estis, ke se mi ne trafus ĝin - aŭ la fuellinion - la fajro kiun mi havis havus la saman efikon kiel pluvego. La batalanto estis bonega aviadilo.


"Rozo, kiel vi fartas?" - mi demandis neatendite.


“Timiga, Noĉjo. Kiam la aliaj aviadiloj estos ĉi tie?


Malbona tempo, mi sciis tion nun. La piloto devus esti fininta nin antaŭ longe, kaj nia sorto ne daŭras eterne.


"Nur faru kiel mi diras. Tenu la Ĵipon je tridek ĝis li estos sur ni, tiam dekstren kaj batu la gason. Vi ne povos aŭdi min kiam li tro proksimen, do nur daŭre turnu sin al la kugloj. Sur ĉi-foje li iros tre malalte kaj malrapide."


Ĝuste tion li faris, tranĉante la teron ne pli alte ol kvindek futojn por akiri la plej longan angulon ebla. Mi plantis miajn piedojn kaj pafis longan eksplodon. Mi preskaŭ povis vidi la obusojn flugi al la nazo de la batalanto. Li resendis fajron, sufokante nin per plumba polvo, ĉiu kuglo kapabla trapiki la ĵipon de flanko al flanko. Rozo freneze tranĉis la kontrolradon dum la aviadilo daŭre malsupreniris, la piloto akre repuŝis kaj premante la ellasilon. De la bombo-rako, du larmogutoj videblis flugi tra la aero. - kriis Bonita. La malantaŭaj radoj de la ĵipo glitis kaj turniĝis sur la tero kiam Rozo provis deturni sin de la falantaj cilindroj.


Unu bombo falis kvindek metrojn for; la alia estis preskaŭ sur niaj genuoj. La ĵipo estis ĵetita en la aeron kiel ludilaŭto. Li falis sur sian flankon, elĵetante nin kiel pupojn, kaj daŭre resaltis. Mia vizio ruĝiĝis, kiam mi palpis miajn piedojn; Mi viŝis la sangon el miaj okuloj. Rosa kaj Bonita estis duone enterigitaj en la tero, kaj Rosa sangis el siaj oreloj pro la cerbokomocio de kvincent funtoj da eksplodaĵoj. Ili ambaŭ vivis — sed ne longe. Mi ne scias kiom da tempo mi malŝparis stuporigita sur la tero, sed la Stelbatalanto faris la finan turnon por la fina striko.


Mi rapidis al la ĵipo. Li suriris siajn radojn. La antaŭa glaco estis fortranĉita kaj la maŝinpafilo estis duone fleksita. Mi saltis malantaŭ la rado kaj turnis la ŝlosilon. Je la dua turno la motoro ekfunkciis. “Benu ĉiujn knabojn, kiuj faras ĵipojn,” mi laŭte murmuris. Mi marŝis ĉirkaŭ unu piedon, kiam mi konstatis, ke io alia estas malĝusta. La dekstra antaŭa rado mankis. Eksplodis. forestanta.


“Bone, flugfolio, nun estas nur vi kaj mi. Mi esperas, ke vi ne ĝenas promeni ronde."


Li flugis super la dezerto kiel giganta mekanika kondoro rapidanta post la rikolto. Mi tranĉis dekstren kaj konservis la radon. Se mi estus klopodinta iri maldekstren, la aŭto renversiĝus. Ŝnuro de 22 mm obusoj, kunteksitaj per la Gatling-pafilo de la Batalanto, trenis malantaŭ mi. Kun ĉiu efiko, la dekstra fronto de la ĵipo estis levita de la solida grundo. Nun la taŭrobatalo vere komenciĝis. “Eble mi estas freneza,” mi diris al mi, “sed subite mi konvinkiĝis, ke mi havas ĉi tiun virbovon.


La Starfighter estas unu el la plej altnivelaj aviadiloj iam ajn produktitaj - tiel kompleksa ke multaj pilotoj ne volos flugi ĝin. En Okcidenta Germanujo oni nomas ĝin Widowmaker. La aviadilo estas modeligita laŭ raketo; la fuzelaĝo estas dika kaj snubnaza, la flugiloj estas akraj kaj mallongaj. Prenu viajn manojn de la kontroloj de iu ajn alia aviadilo, kaj ĝi glitos uzante la aerdinamikan levon de siaj flugiloj. La Starfighter havas ĉiujn brikplanajn modelojn, tial ĝi ricevis tiel potencan motoron. Mi jam sciis de mia propra supervivo, ke ĉi tiu piloto estis fervora sed nesperta. Kiel oni diris al mi pli frue, la MIRistoj ĵus komencis infiltri la Ĉilian Aerarmeon. La viro, kiu provis pafi min, certe estis unu el la unuaj enirintaj. Li uzis unu el la plej bonaj marteloj en la mondo por mortigi la formikon, sed en liaj manoj estis martelo kiu povis rebati.


Mi kurbiĝis en lia linio de fajro, ignorante la pafilon. Unufoje, tiam dufoje, la ĵipo skuiĝis kiam la obusoj trafis. La obusoj reboĉis de la kareno, kelkaj el ili trafis mian veŝton kiel Morto, provante kapti mian atenton. Mi sentis la sekan varmegon de la postbruligilo dum li foriris. La taŭro estis preta.


Kun la motoro de la ĵipo funkciinta, mi ankoraŭ sidis sur tri radoj kiam li revenis. Mi estis certa pri la malgaja scio, ke – iel aŭ alie – nia milito nun finiĝos. Ankaŭ la piloto sciis ĝin. Du mejlojn for, li malrapidiĝis kiam li ekvidis min, malrapidiĝante al relativa rapideco de ducent kvindek mejloj hore.


La kapablo de toreisto estas taksita laŭ kiom malrapide li povas turni batalan virbovon ĉirkaŭ si.


Mi veturis la ĵipon kiel eble plej rapide, ĝi ŝiris grandegajn sulkojn sur la tero, saltante. Alia sulko sekvis min, batita de kanono kaj intencis fariĝi mia tombo. Tiam, anstataŭ provi tranĉi lian vojon, mi larĝigis mian rondon denove ĝis ĝi estis sufiĉe granda por ke la aviadilo turnu kun mi, faciligante ĝin kiel eble plej facile. Malantaŭ mi, la grandega motoro de la Batalanto denove premis la gason — kaj denove. La pafilo atingis la ĵipon. La dua pneŭo krevis. Mi svingiĝis ĝis alia ĵetaĵo preterflugis mian kapon kaj malfermis la kapuĉon. La fumo altiĝis post sekundoj kaj mi veturis la elĉerpitan ĵipon al morto je dek mejloj hore. Kiam ĝi tute haltis, mi sidis malantaŭ la rado kaj atendis.


Ankaŭ la kanono ĉesis funkcii, kaj estis timiga silento. Tiam ĉasaviadilo ekbrilis supre, ĝia potenca motoro kvieta. La fajfado de la vento ĉirkaŭ la flugiloj faris malĝojan krion. Mi saltis el la ĵipo kaj kovris mian kapon.


Mi ne scias kio trapasis la kapon de la piloto dum tiu lasta longa sekundo de la flugo. Li certe komprenis, ke li faris fatalan eraron malrapidigante sub la ducent dudek mejlojn hore necesajn por teni la raket-similan batalanton supre. Kiam li ŝaltis la postbrulilon kaj ekbrulis. La batalanto fariĝis de armilo en ĉerkon. Li estis tro malalta por elĵeti – kaj la nura maniero por refunkciigi la jetmotoron estis plonĝi rapide.


Kiaj ajn liaj pensoj, la cerbo, la ellasilfingro, la kanono kaj la milion-dolara Starfighter eksplodis en bombo kiu skuis la Atacamon, liberigante nigran kaj ruĝan fajroglobon kiu ruliĝis mil futojn. Dum la sekundaraj eksplodoj fariĝis pli da fajrogloboj, mi lace leviĝis de la tero kaj ŝancelis reen al kio restis de la tendaro.


La taŭrobatalo estas finita, kaj en bataloj la taŭro neniam venkas.


Ĉapitro Dek Du


La milita trajno eniris la stacion Mapocho de Santiago kaj mi vidis registarajn oficistojn viciĝi sur la kajo por bonvenigi la revenantan heroon Aleksandr Belkev. Ŝtalkaskaj soldatoj marŝis sur la piedvojoj de la malnova viktoria fervoja stacidomo, tenante singardan okulon sur ĉiuj en la homamaso. Komence mi pensis, ke ilia ĉeesto estas por protekti Belkev, sed poste mi vidis la memcertan figuron de prezidanto Allende marŝi al ni laŭ la kajo.


Belkev paŝis antaŭen kaj ricevis sian rekompencon — la kison de Allende; poste, kun la brakoj unu ĉirkaŭ la alia, la du viroj marŝis laŭ la kajo, lasante nin malantaŭe. La sola el nia akompanantaro, kiu sekvis nin, estis la ĉefa korpogardisto kun bandaĝita mano.


Kiam la platformo estis finfine malplenigita de ĉiuj burokratoj, la knabinoj de Belkev ankaŭ foriris. Mi iris laŭ la deklivirejo al la pakujo. Metala ĉerko enhavanta la restaĵojn de korpogardisto mortigita en la dezerto descendis tie sur hidraŭlika lifto. La oficisto serĉis iun por subskribi la liverkvitancon.


“Mi prenos ĝin,” mi diris.


"Ĉu vi havas dokumentojn?"


"Mi estas de la KGB, ĉu vi povas diri?"


Mi subskribis "Nikita Carter" kaj aldonis la adreson de la rusa konsulejo. Ĝi estis la malplej mi povis fari por viro kiu batalis Stelbatalanto per pistolo.


De la stacidomo mi iris al la kuracisto, kaj ili kudris miajn vundojn. Neniu el la kugloj de la aviadilo atingis min, sed mi baldaŭ malkovris, ke la kuglorezista veŝto estis tiel frakasita, ke ĝia kadro trapikis mian bruston en deko da lokoj. Poste mi promenis laŭ la avenuoj de Santiago kaj poste manĝis maloftan argentinan bifstekon kaj bonan ĉilian vinon. Ĝi denove sentis min preskaŭ homa.


Mi restadis super taso da espresso kun citronŝelo, kiam du manoj mallaŭte glitis laŭ mia gorĝo.


"Rozo".


Ridetante, ŝi liberigis min kaj sidiĝis.


"Kiel vi scias?"


“Estu nur feliĉa, ke mi faris ĝin. Mi pensis, ke vi kaj Bonita estis rekondukitaj al la hotelo.”


Anstataŭ respondi, ŝi fiksrigardis mian teleron. Mi mansvingis al la kelnero kaj petis plian bifstekon. Ĝi eliris el la krado varma kaj malofta, kaj post kiam ŝi manĝis la plej grandan parton de ĝi, mi povis ricevi respondon de ŝi.


“Ni ne plu bezonas ĉi tion. Vi nur bezonas rekonduki min kaj mian fratinon al Usono, al Novjorko. Mi ne pasigos alian tagon kun tiu porko kaj lia enlatigita gulaŝo."


"Vi scias, Rozo, mi ne povas fari ĉi tion."


Ŝiaj travideblaj malhelaj okuloj rigardis min peteme. Kompreneble, ŝi agis, sed ne sen bona instigo.


"Vi devas. Vi faros. Mi konas vin, Nick. Bonita kaj mi riskis niajn vivojn por vi en tiu ĵipo. Miaj oreloj ankoraŭ doloras kaj mia tuta korpo estas kovrita de kontuzoj. Mi faris tion por vi - kaj rekompence vi kondukas min al Novjorko."


Ŝi finis paroli kaj rapide transiris al deserto - karamelkustardo, malavare ŝprucita per rumo. La problemo estas, ke ŝi pravis; ŝi riskis sian vivon por mi. Mi estus sufiĉe deprimita, se mi nun ne pretus riski por ŝi.


"Roza, kiel mi klarigos tion, kiam mi aperas kun du kubaj belulinoj en naĝkostumoj?"


"Ni povas esti viaj tradukistoj."


"Mi parolas la hispanan."


“Vi povas forgesi. Ho, dankon, Nick. Dankon. Mi sciis, ke vi faros ĝin."


"Mi ne diris, ke mi farus, diablo." Mi bruligis cigaredon kaj laŭvorte ekflamis. Tiam, sciante, kio min manĝas, mi suspiris. "Bone, mi pensos pri io."


"Mi sciis tion," ŝi kriis triumfe kaj glutis la lastan kuleron da kusardo antaŭ ol ekstari kaj preni mian manon. “Nun mi havas regalon por vi. Vi iam vidis min danci ĉe obtuza diplomatia ricevo. Nenio tia. Ĉi-foje vi vidos min danci vere.”


Ni aklamis taksion kaj forlasis la larĝajn avenuojn de Santiago dum ni eniris areon de mallarĝaj, serpentumaj stratoj kaj proksime disigitaj domoj konstruitaj en alia jarcento. Ni eniris kafejon sur la angulo, kiu estis kovrita per afiŝoj de piedpilko kaj taŭrobataloj. Aretoj de malnovaj hispanaj gitaroj pendis de la plafonaj traboj. Ŝajne Rozo estis okupata dum la tago, ĉar ŝi estis salutita entuziasme de la posedantoj kaj la grizharulo tuj deprenis unu el la gitaroj kaj komencis agordi ĝin.


Ĉi-foje ne pensis pri politiko aŭ rusa komerca ministro por veneni la scenon. Rozo dancis dum la maljunulo kantis, kaj ŝia graco redonis lian voĉon al sia antaŭa forto de juneco kaj viveco. Mi aplaŭdis en ritmo, kaj la resto de la senprepara publiko aliĝis. Nun mi ne dubis, ke Rosa altiros centojn da klientoj al la Chateau Madrid en Novjorko.


Ruĝiĝis kaj kapturniĝis, ŝi flugis en miajn brakojn, kaj mi sentis ĉiun baton de ŝia ekscitita korpo sur mia brusto. Ni forlasis la kafejon kaj iris rekte al la hotelo, rekte al mia ĉambro. Ŝia flamenka robo falis sur la plankon kiel birdo fluganta, kaj mi portis ŝin al la lito.


Nia amorado eĥis ŝian dancadon, pasian kaj sovaĝan. Ŝi gustumis la lastan guton kaj ekdormis sur mia brusto, ankoraŭ brakumante min per siaj kruroj, kun rideto sur la lipoj.


Ni estis vekitaj per frapado sur la pordo.


"Nikita, estas mi, Lilya."


“Ne nun, Lilia. Mi dormas."


"Vi ne komprenas, mi devas vidi vin."


"Mi estas okupata."


“Ĉu vi dormas kaj estas okupata? Ha, mi komprenas,” ŝi diris per akuza voĉo. “Do vi prefere forigu ŝin, kiu ajn ŝi estas. Belkev malaperis.”


Rozo kaj mi sidiĝis kiel unu. Mi rapide ĉirkaŭvolvis ŝin tukon kaj puŝis ŝin en la banĉambron. Poste mi vestis min kaj enlasis Lilya.


"Kie ŝi estas?"


"Ne gravas. Kion vi volas diri, ke li mankas?"


“Ĉu ĉi tiu estas unu el tiuj kubaj knabinoj? mi mortigos ŝin".


“Belkev, ĉu vi memoras? Kio okazis?"


La rufa hararo de Lily ekflamis dum ŝiaj okuloj skanis la ĉambron. Kontraŭvole, ŝi pluiris al la temo.


“Okazis bonvena akcepto ĉe la Komerca Ministerio. Ĉeestis pluraj studentoj de la universitato. Kelkaj el ili estis knabinoj. Ili estis iom belaj. Almenaŭ Belkev ŝajnis pensi tiel, juĝante laŭ la maniero kiel li parolis al ili, invitante ilin kuniĝi kun li ĉi tie en la hotelo. Mi diris al li, ke tio ne estas permesita, ke ni unue kontrolu, ĉu ili estas miristoj aŭ ne. Li diris, ke neniu el la knabinoj estis detenita ĉe la ricevo se ili estis. "


Daŭrigu.


“Nu, mi pensis, ke li sekvos ordonojn, sed ni disiĝis en la homamaso, kaj kiam mi provis trovi lin, li foriris. La soldato, kiu gardis la Ministerio-konstruaĵon, diris, ke li vidis Belkev eniri en taksion kun du studentoj."


Mi komencis malbutonumi mian ĉemizon.


"Ĉu vi nenion faros?" - indigne demandis Lilia.


“Vidu, mi faris mian laboron. Iel aŭ alimaniere, mi sukcesis vivteni ĉi tiun vian perversulon tra la tuta lando Ĉilio. Mi resendis lin al Santiago kaj transdonis lin sekure en la manojn de via sekureca aparato. Jen. Se li tiel malbone volas esti mortigita, tio estas via kapdoloro. Mi finis. "


"Mi metos ĉiujn disponeblajn agentojn je via dispono."


"Mi scias. Mi scias kiel vi laboras. Brutuloj kuras tra la stratoj kiel frenezaj kaj venas nenien. Mi vetas, ke vi eĉ ne havas nomon de taksiisto.


"Ni serĉos."


"Ĝis tiam Belkev nutros ŝarkojn en la oceano."


Elirinte ŝi klakbatis la pordon. Rozo eliris el la banĉambro.


"Nick, mi pensis, ke vi restos ĉi tie kun mi. Kial


ĉu vi portas pafilon? "


Mi ligis la ingon al mia pojno kaj testis ĝin. La stileto glitis en mian manplaton.


“Vi diris al ŝi, ke vi ne helpos. Nun ĉu vi ŝanĝis opinion? Vi devas esti freneza."


"Mi estus freneza, se mi volus, ke la tuta KGB sekvu min." Mi kisis ŝian frunton. "Ne atendu".


Mi aklamis taksion sur Bernardo O'Higgins Boulevard kaj donis al la ŝoforo adreson kiu estis bloko for de la Ministerio, kiun prizorgis mia AX-kontakto. Neniam leviĝis la demando, ĉu mi sekvas Belkev aŭ ne. La problemo estis kiel fari tion sen impliki la KGB kun AX-instalaĵo en Ĉilio aŭ doni al la savo ŝancon esti interrompita en unu el tiuj interpafadoj kie ĉiuj finas mortintoj, precipe la ostaĝon, kiun vi provas savi. La puĉo devis esti ĉesigita, kiom ajn mi sentis pri Belkev. Kion mi sentis por Lila ankaŭ estis ligita al ĉi tio. Vi ne povas dormi kun virino, eĉ se ŝi estas via malamiko, sen iu enigo. Kiam ŝi revenis al Moskvo, la morto de Belkev aŭtomate iĝus ŝia mortkondamno.


Mi malkovris, ke la malantaŭa pordo de la Ministerio komencis malfermiĝi eĉ antaŭ ol mi frapis. La ministro mem staris tie, iom malordigita kaj klare ĉagrenita. Estis preskaŭ la deka vespere, kaj Belkev estis for pli ol unu horo.


“Mi atendis vin,” li anoncis. “Ĉi tio estas vere tre malbona novaĵo pri la rusoj. Ni estis arestantaj la gvidantojn en ĉiuj tri landoj. Ili ankoraŭ povas bati nin se ili mortigas lin ĉi-vespere."


"Ĉu vi ne povas fari atakon?"


"Neeble. Ĉio jam estas instalita. Ĉu vi havas ideon, kie li povus esti?”


“Jen kion mi intencis demandi al vi. Ĉu vi ne scias, kie loĝas la homoj, kiuj lin kaptis?"


Li balancis la kapon.


“Ili uzis falsajn nomojn por eniri la akceptejon. Ĉio estis farita tre lerte, uzante ĉi tiujn knabinojn por profiti lian ĉefan malforton, kaj ankaŭ en la lasta horo.”


La Ministro aspektis maljuna, maljuna kaj batita dum li paŝis trans la nudan plankon, kie mi antaŭ ne longe faldis la karbigitajn pecojn de la paperoj de la ĉina mesaĝisto.


"Bone, PACAJ HOMOJ ne estas idiotoj," mi komencis. “Ni eĉ diru, ke ili ne estas profesiuloj, tiukaze Belkev verŝajne ankoraŭ vivas. Tiel funkcias inteligentaj amatoroj. Ili havas neniun senton de tempigo kaj estas tro belaj."


"Kio gravas? Ili havas lin, kaj estas nur demando de horoj antaŭ ol li mortos."


"Ni havos ĉiujn respondojn - kaj pli - kiam mi trovos lin."


Dek minutojn poste mi revenis al la taksio kaj rulumis la liston de adresoj, kie oni sciis, ke MIRIS-agitantoj pendis. La unua adreso estis diskoteko, ludejo por malriĉaj eta riĉaj knaboj, kies patroj pagis por siaj marksismaj ludoj. Kiam mi eniris tien, mi sentis, ke ĉiuj okuloj rigardas min. Mi iris al la kafmaŝino kaj poste demandis la vendotablo, ĉu la rusino antaŭe estis kun la du knabinoj.


“Ne, sinjoro, neniu tia estis. Espresso o con leche?”


La malamikeco estis pli forta ol la kafo. Dum mi foriris, mi aŭdis la sonon de seĝo puŝita malantaŭen. Anstataŭ aklami taksion, mi promenis malstreĉite laŭ la avenuo, kaj kiam mi atingis la angulon, mi akre turniĝis kaj elglitis el la pordo.


Tiam mi vidis junulon kun larĝaj ŝultroj, kiu staris kun la dorso al mi. Li eltiris plumban strion kaŝitan sub sia vikuna svetero kaj singarde ĉirkaŭrigardis. Mi atendis, kaj kiam li preterpasis, mia mano elflugis.


"Ke..."


Mi ĵetis lin kontraŭ la senŝeliĝantan gipso de la muro kaj pugnobatis lin en la stomakon dum li saltis malantaŭen. Liaj fingroj faligis la haltejon kaj mi kaptis ĝin antaŭ ol ĝi trafis la teron. Dum li ankoraŭ anhelis por aero, mi premis la stangon kontraŭ lia gorĝo.


"Kie ili estas?"


Mi iomete liberigis la premon, por ke li povu respondi.


"Mi ne scias, kiun vi celas."


La stango premis lian kapon al la muro, kaj tiam li draŝis kiel kaptita fiŝo.


"Li venigis Otran, Chico. Kie ili estas?"


“Faru kion vi volas, porko. Mi diros al vi nenion."


Amuza kiel ili ĉiam pensas tiel. Ili ne lernis, ke kuraĝo, kiel mono, ne estas io, kion vi deziras. En ĉi tiu kazo, la knabo savis sian brakon de malrapida, dolora frakturo, kiam li diris al mi, ke Belkev kaj la knabinoj iris en kafejon kaj poste iris al alia. La maniero kontroli tiajn informojn estas diri al via informanto, ke li venas kun vi, kaj se la informoj montriĝas malĝustaj, ambaŭ brakoj estos rompitaj. Mi sekvis ĉi tiun proceduron.


"Ĉi tio estas vera!"


"Bone, vi ne devas veni kun mi. Sed vi


vi devas esti singarda, kiam vi portas tian barbelon. Vi povus faligi ĝin sur vian piedon kaj vundiĝi."


La dua kafejo estis pli malkaŝe politika. Ĝi estis malluma, "atmosfera" loko, ornamita per kontraŭ-usonaj grafitio kaj loĝita de malhumilaj tipoj, kiuj ankoraŭ ne rimarkis, ke .38 kalibro revolvero ne povas esti kaŝita en rulkoloko. Vidante la telefonon sur la muro, mi estis certa, ke ili estis atentigitaj pri mia alveno. Dum mi marŝis al la vinmakula vendotablo, mi vidis unu el la barbaj patronoj forigi lian manon de lia pulovero.


Mi turnis min kaj frapis la pafilon el liaj manoj. Ĝuste kiel mi esperis, li saltis de sia seĝo, pugnobatante min en la makzelon. Mi glitis sub ĝin, kaptis lin je la dorso kaj apogis lin al standardo sur kiu tekstis "Morto al la Jankiaj Imperiistoj kaj iliaj Kurantaj Hundoj."


Tiutempe liaj samlandanoj jam tenis pafilojn en la manoj, ĉiu celis precizan pafon al mi. Mi premis mian manon kaj la stileto verŝis sur miajn fingrojn. Mi enŝovis la pinton de ĝi en la gorĝon de la ĉikananto.


"Vi povas pafi, se vi volas," mi diris al ili. "Aŭ vi mortigas lin, aŭ mi faros, se vi ne faros."


“Ĉiu el ni estas preta morti pro ĉi tiu afero,” kriis knabino el la alia flanko de la kafejo.


"Ĉu ĝi estas vera? Demandu vian amikon ĉi tie. Vi ludas kun lia vivo. Demandu al li, ĉu li volas, ke vi pafu lin."


La viro en miaj brakoj diris nenion. Mi nomus lin knabo, krom ke mi rimarkis ke multaj el la "studentoj" estis pli ol tridekjaraj, kio estas tro maljuna por atendi pardonon por adoleskaj sonĝoj de grandeco. Plie, tiuj karakteroj respondecis pri terura regado kiu inkludis murdon, kidnapon, kaj multajn aliajn abomenaĵojn.


"Ni ne pafos," finfine diris unu el la pli maljunaj viroj. Li klare metis la pafilon sur la tablon. "Ni ne pafos, sed ankaŭ ni diros al vi nenion."


Je liaj vortoj, la aliaj metis siajn pistolojn apud liaj. Mi vidis lian punkton tro klare. La tempo funkciis kontraŭ mi, kiel ĉiu sakstrato.


"Ni scias kiu vi estas kaj ni konas vian reputacion pri perforto, Carter," la reprezentanto daŭrigis. "Sed eĉ viro kiel vi ne torturus unu el ni antaŭ ĉiuj." Li ĉirkaŭrigardis por interkonsento. "Do vi povas paki viajn ilojn kaj eliri de ĉi tie."


Dum unu sekundo, mi pesis la doloron, kiun mi povus kaŭzi al la viro, kiun mi tenis en miaj brakoj, kontraŭ la nuklea holokaŭsto, kiu sekvus, se mi ne postkurus lin. Li perdis. Mi abrupte tiris liajn harojn malantaŭen kaj elmontris lian blankan gorĝon al la rigardo de ĉiuj en la ĉambro. La stileto estis alportita al la fajneco de kudrilo. Mi glitis duoncirkle super lia englutanta pomo de Adamo, tranĉante nur la haŭton sed tirante sangokurtenon.


"La etaĝkonstruaĵo de Bolivar," la knabino kriis. "Ili kondukis lin al..."


Li sufokis ŝian buŝon dum mi moviĝis al la pordo, mia ostaĝo kiel ŝildo.


"Vi povas danki vian amatinon pro via vivo," mi flustris al lia orelo. Tiam mi ĵetis lin reen internen sur la plankon, piedbatis lin reen por svingi la pordon malantaŭ mi, kaj ĵetis la unuajn virojn kiuj sekvis min.


Bolivar Apartamientos estis alta etaĝkonstruaĵo situanta inter la universitato kaj la plej riĉa areo de Santiago. Ĝi leviĝis dek etaĝojn super la moderna bulvardo, dek etaĝoj da vitraj fermitaj loĝejoj kaj brilantaj balkonoj. Belkev kaj mi iel travivis la atakojn de la malbonaj inkaoj el la antaŭkolumba pasinteco de Ĉilio kaj la mortigan kanonon de jetaviadilo en la dezerto - nur por alveni por la finbatalo en etaĝkonstruaĵo kiu eble estis trovita en Romo. Parizo aŭ Los-Anĝeleso. La trotuaroj estis kovritaj de multekostaj, buntaj mozaikoj, la herbo estis verda kaj freŝhakita, kaj la uniformo de la pordisto estis nova.


"Estas jam tre malfrue," li plendis. "Kiun vi volis vidi?"


Mi kliniĝis ebrie, kaj kiam mi parolis ĝi estis en malklara kuba akĉento.


“Mi scias nur, ke mi devas esti ĉe la festo. Ili diris al mi, ke mi venu."


"Kiu diris tion?"


Mi palpis en miaj poŝoj por neekzistanta peco de papero.


“Mi skribis la nomon ie. Mi ne memoras. Ho jes. Ili diris, ke ili iru rekte al la tegmento."


"Ho, kompreneble." Li ridetis al mi iroze. “Tie ili ĉiuj estas ĉi-vespere. Ĉiuj marŝas. Devas esti plenluno." Li iris al la interfono. "Al kiu mi diru, kio venas?"


“Pablo. Ili scias kiu."


"Bien." Li premis butonon kaj parolis en la telefonon. “Hay un caballero aqui que se llama Pablo. Dice que le esperan.” Li aŭskultis kiam la demando estis farita kaj poste respondis: “Es mucho hombre pero boracho. Cubano, yo creo. Estas bone.”


Li pendigis kaj turnis sin al mi.


“Vi pravis, ili atendas vin. Premu numeron dek sur la bonŝanca lifto. ".


Mi eniris la lifton kaj faris kiel li diris. Li diris al mi, ke ebria kubano atendas supre. Mi dubis ĝin. Mi premis numeron naŭ.


La koridoro sur la naŭa etaĝo estis malplena kaj kvieta, sed la sonoj de samba muziko aŭdiĝis de supre. Mi eniris la enirejon kaj faris du paŝojn samtempe.


Mi zorge puŝis la pordon. Du viroj staris antaŭ la lifto kaj rigardis en la malplenan spacon, tenante la manojn en siaj jakoj, kvazaŭ ili ĵus formetis ion. Antaŭ ol eniri la halon, mi malbutonumis mian jakon, por ke mi facile povu atingi la pistolon. Tiam mi alproksimiĝis al ili. Surprizitaj, ili rigardis min morne kaj suspekteme. Tiam unu el ili amike svingis la manojn.


“Pablo, ni pensis, ke vi neniam venos ĉi tien. La profesoro kaj lia edzino demandis pri vi la tutan nokton.”


Bone, mi diris al mi, ili ne volas pafadojn en la gimnazio, se ili povas eviti ĝin. Ĉi tio signifas, ke Belkev ankoraŭ spiras.


"Nu, la festo povas komenciĝi ĉar mi estas ĉi tie nun," mi ridis. "Nur montru al mi la vojon."


"Por tio ni estas ĉi tie," li ridis.


Ili disiĝis, unu sur ĉiu flanko de mi, dum ni ĉiuj marŝis kune al la lasta pordo en la antaŭĉambro. Unu el ili sonorigis la pordon.


“Vi vere amuziĝos ĉi tie, Pablo,” li diris al mi, frapetante min sur la dorson.


La miniatura okulo rigardis nin tra la okultruo, kaj tiam mi aŭdis la sonon de ĉeno malligita. La pordo malfermiĝis kaj ni eniris.


La salono estis tuj apud la vestiblo kaj la sonoj de la festo atingis miajn orelojn. La pado estis barita de ekzotika virino portanta silkan robon kun inkaa ŝablono. Ŝi havis tuknigran hararon kaj la rakan voĉon de aktorino. Kiam ŝi parolis, ŝi gestis per ora cigaredujo.


"Pablo, kara."


Ŝi staris sur la piedpintoj por kisi min kaj metis siajn brakojn ĉirkaŭ mian kolon.


"Pardonu, ke mi malfruas," mi murmuris.


“Ne maltrankviliĝu, kara viro. Ni nur bezonis komenci sen vi. Nu, vi konas la proceduron. Vi povas demeti viajn vestojn en la ĉambro de la servistino."


Dum sekundo mi ne komprenis. Mi ne komprenis, tio estas, ĝis unu el la voĉoj, kiujn mi aŭdis en la alia ĉambro, realiĝis en karnon, kiam ĝi alproksimiĝis al la vestiblo-arko. Ĝi apartenis al blondulo, kiu ridis kaj tenis glason, tute nuda.


“Certe, mi eliros post sekundo,” mi diris.


"Ĉu vi bezonas helpon?" - demandis la mastrino espereble.


"Dankon, mi povas trakti ĝin."


La ĉambro de la servistino troviĝis apud la vestiblo. Mi engrimpis kaj fermis la pordon, rimarkinte, ke ne estas seruro sur ĝi. Ĉi tiuj homoj estis afablaj. Belkev povas aŭ ne. Mi ne scius ĝis mi aliĝis al la amuzo kaj ludoj, kaj mi ne povus fari ĝin krom se mi estus senvestigita al la sablo - kio signifis postlasi pafilon, tranĉilon, kaj gasbombon. Nu, ne estis elekto. Mi demetis miajn vestojn kaj bone faldis ilin sur la liton. Mi metis la armilon sub la matracon. Mi laste rigardis min en la spegulo, salutis mian bildon per malforta paca signo, kaj eniris por aliĝi al la grupo.


Mi povas nur diri, ke ĝi ne estis festo, sed orgio. Ne mirinde, ke estis tiel facile por Belkev esti altirita en ĉi tion. Kelkaj paroj staris kaj interparolis, sed la plimulto el ili implikiĝis sur la luksaj sofo kaj seĝoj, kaj kelkaj senhonte amoris sur la planko. La akra aromo de mariĥuano plenigis la aeron.


Mia gastigantino, eĉ pli alloga sen ŝia robo, senĝene paŝis super la pasia paro kaj donis al mi trinkaĵon.


"Tosto al venko," ŝi sugestis.


"Venko de la amasoj," mi respondis kaj zorge trinkis. Blanka rumo, nenio alia.


Ŝi pasigis siajn fingrojn sur mian bruston kaj laŭ la freŝaj kudreroj.


"Pablo, ĉu vi estis en batalo aŭ io?"


“Mi estis malbona knabo. Vi konas min".


"Eble mi faros ĝin ĉi-nokte," ŝi diris signifoplene kaj sekvis la deklaron per kapjeso al la masiva, liphara viro, kiu parolis kun homoj sidantaj sur la kanapo. Li aspektis kiel Neptuno, ĉirkaŭita de maro de torditaj dorsoj kaj torditaj kruroj. “Mia edzo estas tiel ĵaluza, ke estas malfacile por mi amuziĝi ĉe ĉi tiuj festoj. Ĉio, kion mi povas fari, estas rigardi ĉiujn aliajn amuziĝin."


"Mi vidas ilin fari ĝuste tion."


Mi ĵetis rigardon al ŝi kaj kaptis ŝin ruze farante mensajn notojn pri mi.


"Trinku alian, Pablo."


La lumoj malfortiĝis antaŭ ol ŝi revenis. Mi sidis kun la dorso al la muro kaj provis ĉirkaŭrigardi sen senti sin kiel malbenita voyeur.


"Ĉi tio estas ĉio?" - mi demandis dum ŝi donis al mi la glason.


Knabino iris al ni, ŝi


la sana brusto moviĝis en la pala lumo. Iu kaptis ŝin de malantaŭe kaj ŝi falis sur la dorson kun la brakoj etenditaj. La vira korpo alproksimiĝis al ŝi.


“Ho, estas kelkaj modestaj homoj en la dormoĉambroj,” ŝi diris gaje. "Diru al mi Pablo, ĉu vi pensas, ke mi estas alloga?"


Ŝi kliniĝis antaŭen ĝis ŝiaj mamoj tuŝis la miajn.


"Tre alloga. Mi ĉiam diris tion."


Ŝi atingis la lampon kaj malŝaltis ĝin. Nun la salono estis en plena mallumo.


"Do kio vin retenas?" ŝi flustris al mia orelo. "Mallumo. Mia edzo vidas nenion.”


Ŝi trovis mian manon kaj tiris min al si.


"Mi estas nur iom pli modesta," mi diris al ŝi.


"Sed vi havas nenion por esti modesta, Pablo."


"Eble. Ĉu vi pensas, ke estas iu en via dormoĉambro?"


"Ni iru rigardi."


Ŝi denove prenis mian manon kaj ni marŝis tra la amaso da homoj sur la planko al la antaŭĉambro ĉe la malproksima fino de la salono. Mi aŭdis ŝin malfermi la pordon kaj ni eniris. Turninte sin, ŝi pasie kisis min kaj poste ŝaltis la lumon.


“Ĝuste kiel ruso,” kontente diris plene vestita viro, tenante .38-kalibra pistolo celita al mia brusto.


Li staris antaŭ la lito kun du aliaj viroj, ankaŭ tenante revolverojn celitajn al mi. Du pliaj viroj staris ambaŭflanke de la pordo; la fratoj Garcia havis siajn mitraletojn pintajn. Unu el ili havis sandalon sur sia maldekstra piedo. Belkev kunpremis en la angulo de la dormoĉambro, nuda kaj kun ŝtrumpo en la buŝo.


"Vi faris tre bonan laboron, Maria," diris la gastiganto al nia gastigantino. "Estis malfacile?"


"Ne, li estas la sama deprava porko kiel la aliaj, nur pli bone ekipita."


"Dankon," mi konfesis.


"Vi havis sufiĉe, murdisto." La gvidanto kolere direktis sian pistolon al mi. “Vi preskaŭ ruinigis ĉion. Eĉ ĉi-vespere vi provis haltigi la revolucion. Stulte, neniu povas haltigi ĉi tion. Ĉi-nokte la armeoj de la MIRistoj leviĝos sur la signalo de la morto de la reviziisto. Ĉu vi scias, kio ĝi estas, ĉi tiu festo? ĝi estas festo, festo de lia kaj via morto. Eĉ kiam vi estis sur la vojo, ni metis kaptilon por vi same kiel ni faris por la rusoj. Kaj vi falis en ĝin. Ĉu vi ne sentas nun iom embarasita, starante tiel? "


“Pasis tiom longe de kiam mi ruĝiĝis. Tamen mi konfesas, ke la situacio aspektas malbona, se vi volas, ke mi diru tion.”


“MIRistas dependas de la bonega nuklea energio de la Ĉina Popola Respubliko. Tri majestaj ŝtatoj unuiĝis en unu revolucian armeon, kiu kontrolos la tutan Sudamerikon,” li daŭrigis fanatike. Mi kredas, ke li eĉ ne aŭdis tion, kion mi diris. "Kaj kiel gratifiko, cent mil dolaroj kiujn la ĉinoj pagos por via morto."


Dum mi mensogis, mi faris kelkajn kalkulojn, kaj ĉu mi uzis novan matematikon aŭ malnovan, ŝajnis, ke li trafos la rekompencon. Li estis plej proksima al mi; Mi povis preni lin kaj alian, rezultigante tri homojn frapantajn min. Alia movo por konsideri celus la laman fraton Garcia. Mi ne dubis, ke mi povus atingi lin viva kaj kapti lian maŝinpafilon. Mi ankaŭ ne dubis, ke mi mortos antaŭ ol mi povos liberigi la ĉambron. Mi ĉirkaŭrigardis por alia ebla armilo. Ĝi estis tipa riĉa virina buduaro, plenigita per facilseĝo, ŝranko plena de vestaĵoj, lito, nokta tablo, komodo kaj toleto plenigita de noktaj kremoj, harspray, kosmetikaĵoj kaj dormigaj piloloj. Nenio speciala kiel armilo.


“Iu certe aŭdos pafojn super la muziko. Kio se la polico venos ĉi tien antaŭ ol la revolucio faros?" - mi rediris.


“Ni pafos se necese, sed ni havas pli bonan planon. Ĉu vi vidas ĉi tiun balkonon? Post minuto, du ebriaj eksterlandanoj, kiuj venis al la festo por orgio, komencos batalon pri ĝi. Bedaŭrinde, ili ambaŭ falos al siaj mortoj. Ni estos atestantoj."


La gastigantino cedis. MIRISTA levis Belkevon sur la piedojn kaj elprenis la gagon el lia buŝo. Tuj la ruso ekploris kaj falis sur la genuojn kiel pasto.


"Levu lin," ordonis la gvidanto.


Du el liaj kamaradoj trenis Belkev al la balkona pordo kaj malfermis ĝin. Freŝa venteto eniris la dormoĉambron, invitante nin en dek etaĝojn de mallumo. La lumoj de la universitato povus esti viditaj en la distanco, kelkaj el ili estante signoj de venko por MIRIS-studentoj. Ĉu estos ia signalo sendita al ili de la balkono kiam ni falos?


Belkev kaptis la piedon de la lito. Unu el niaj kaptintoj batis Belkevon per la pugo de sia pistolo, kaj la ruso malstreĉis sian tenon kun krio de teruro.


"Almenaŭ vi scias kiel morti," diris al mi la ĉefo.


Jen kion mi diras al homoj la tutan tempon: "praktiko perfektigas." Dum ni atendas, ke via popolo forigu Belkevon de la planko, ĉu vi ĝenas, se mi fumas lastan cigaredon? Ĉi tio estas tradicio por mi.


MIRISTA pripensis la peton kaj levis la ŝultrojn. Mi uzus liajn cigaredojn kaj alumetojn. Kiel ili povas esti danĝeraj?


Tiutempe Belkev jam estis surpiede, sovaĝe ĉirkaŭrigardante kaj kondescendenta montri kompaton. La barelo de la revolvero trapikis la tavolon da graso, kiu tremis ĉirkaŭ lia ventro.


"Rapidu," diris al mi la ĉefo.


"Dankon, mi mem lumigos ĝin."


Nun Belkev estis en la pordo de la balkono, kontraŭvole rampante reen al la balustrado. Li rigardis malsupren kaj, imagante fali sur la trotuaron, larmoj fluis en liaj okuloj. Mi staris apud la pordejo, proksime de la tualetejo, prenante lastan tiriĝon per malmultekosta cigaredo.


“Vi estas viro, Belkev. Ne agu tiel,” mi diris al li.


Dum iliaj okuloj estis turnitaj al la duonfreneza Belkev, mia mano moviĝis - ne tro rapide, nur scivoleme - kaj prenis aerosolujon de la harsprajaĵo de la gastigantino. Frato Garcia estis apud mi. Mia movo signifis nenion por li, sed kompreno aperis sur la vizaĝo de la gvidanto. Lia pafilo turniĝis kaj lia buŝo malfermiĝis dum mi premis la pinton de la ladskatolo kaj tenis la ankoraŭ brulantan alumeton al li.


Kvinmetra lango de flamo elflugis el la ladskatolo kaj lekis la antaŭon de lia ĉemizo. La lango alproksimiĝis al Frato Garcia, kiu staris eĉ pli proksime al mi ol la ĉefo. Li tiris la ellasilon de mitraleto, kiam lia kotona kostumo ekflamis. Lia elektrokutita fingro forte ektenis la ellasilon dum ĝi kolapsis dum ĝi turniĝis. Eĉ lia brila hararo ekbrulis kiam li trafis la plankon.


Lia frato, lamante, leviĝis de la planko, de kiu li plonĝis dum pafoj ŝiris tra la ĉambro. Mi deŝiris la kovrilon de la lito kaj ĵetis ĝin sur lin, blindigante lin, poste ĵetis la materialon en la tordiĝantan flamkampon. Kelkaj devagaj pafoj elflugis el sub la brula kovrilo, sed nur efikis por konservi la aliajn MIRistojn alpinglitaj al la planko. Li senespere provis deŝiri la brulantan ŝtofon; ŝi pli kaj pli forte kroĉiĝis al li per tenace ruĝaj manoj. Sangofrostiga kriego de agonio eksplodis el la flamoj kaj la tuta amaso kuris al kio devis esti la pordo. Ĉi tio estas malĝusta. Li trairis la balkonpordojn kiel banŝio kaj flugis en la aeron, turniĝanta meteoro nutrita de la rapidanta aero.


Estis du aliaj MIRISistoj, kiuj havis pistolojn, sed mi havis nur rapide malplenan ladskatolon. Malgraŭ tio, ili trarompis al la pordo. Mi ekkuris, ĉar la unua simple turnis la tenilon kaj surterigis lin sur lian dorson kun du kruroj mankantaj. Lia kapo trarompis la panelon al la alia flanko, kaj li pendis tie, senkonscie. Mi alĝustigis la pafilon de la lasta pafisto kaj lasis lin meti sian .38 en la plafonon ĉar neniu loĝas supre. Tiam mi falis sur liajn ŝultrojn kun miaj brakoj sensentaj, rompante liajn klavikojn. Post tio, ĉiaokaze, mi iris al lia falanta makzelo kaj frakasis ĝin ĝis ĝi kunligis kun la kranio. Mi prenis ĝin kaj ĵetis ĝin en la direkton de la balkono, kiu laŭ mi estis la ĉefa direkto. Mia celo estis pli bona ol mi pensis. Li elŝvebis en la bluon kaj malaperis.


“Venu, Belkev. Iu devas pensi pri de kie venas ĉi tiuj korpoj."


"Ne tiel rapide."


Mi turnis min. La voĉo apartenis al la nigrahara mastrino de la domo. Ŝi premis la karbigitan maŝinpafilon al sia nuda stomako. Kiam ŝi diris al mi, ke ŝi metos la lastan kuglon en mian korpon, ŝi intence ĉirkaŭiris la liton kaj detranĉis mian solan eskapon. La pafilo aspektis precipe malbela kontraŭ ŝia maldika, pala haŭto. Ĝi estis kombinaĵo de morto kaj erotismo - sufiĉe taŭga fino por iu ajn viro.


"Mi venkas," ŝi diris kaj plantis siajn piedojn, prete preni la brakojn.


Tiam ŝiaj nigraj haroj subite ruĝiĝis. Ŝiaj brovoj lumiĝis, ŝi faligis la pafilon kaj kriegis. Kun superhoma forto, ŝi ĵetis la rompitan pordon kaj kuris laŭ la koridoro, trenante grandegan fajroflagon kun si, la flamoj el ŝiaj haroj lumigis la tutan koridoron.


Fajro flagris en la dormoĉambro kaj estingiĝis en la buŝo de la ladskatolo, kiun Belkev tenis.


"Venu, kamarado," mi insistis. "Mi pensas, ke ni estas vere elĉerpitaj ĉi-foje."


Nenio rompos orgion pli rapide ol virino trakuranta ĝin kiel romia torĉo. Belkev kaj mi batalis nian vojon tra la amaso da teruritaj festenantoj, kiuj ĉirkaŭmuelis kaj klopodis eltiri siajn vestojn el la ĉambro de la servistino, kaj eniris la antaŭĉambron. Tie, nur ni devis fari estis haltigi la unuajn du virojn forlasi la loĝejon.


kaj demetu iliajn vestojn. Estas tiel facile se vi estas organizita.


Malsupre, la pordisto gapis al la homamaso kolektita ĉirkaŭ la korpoj de la mortintoj MIRistoj. Belkev kaj mi kuris - por tiel diri, pri la vadiĝanta Belkev - kelkajn blokojn kaj kaptis taksion.


Ĉi-foje li estis plena de kamaradeco kaj dankemo, sed mi rememoris tion, kion mi vidis en la loĝejo. Estis la vido de aerosolujo direktita rekte al mi tuj post kiam li ekbruligis la gastiganton. Se la kruĉo ne elĉerpiĝus en tiu momento, Belkev estus mortiginta min.


Ĉapitro Dek Tri


"Konfirmu G-klason CPR-submarŝipon," la sonaro diris al ni.


Ni estis en la malnova Super Konstelacio, kvin mil futojn supren kaj cent mejlojn okcidente de la ĉilia marbordo. La amuza afero pri maljuna Connies estas ke ili povas resti en la aero por ĉiam kaj tiam la Usona Mararmeo riparas ilin kaj igas ilin flugantaj datumcentroj. La kapitano respondeculo de la operacio klarigis tion al mi.


"Se G-klaso submarŝipoj estus nukleaj elektraj, ni povus spuri ilin per satelito ĉar ili lasas tavolon de varmo trans la oceano kiun ni povas kapti per infraruĝaj skaniloj. Sed ĉi-kaze ni devas turni sin al Komputiloj. Ni ĵetas kelkajn sonarojn al la oceansurfaco kaj poste sidiĝas kaj lasas ilin fari sian laboron. Ili mem triangulas la pozicion kaj profundon de nia celo, sed ĉi tio estas nur la komenco. Iuj estas sufiĉe kompleksaj formoj de sonaro estas nuntempe disvolvitaj kaj unu el ili estas holografia sonaro, kio signifas, ke ĉi tiuj buoj transdonas tridimensian bildon de la malamiko por ke ni povu precize determini la originon kaj klason de la submarŝipo. Ĉi tio donas al ni indicojn pri kio diri al ni ĉu kaj kiel ataki." Li ridetis. "Kompreneble, mi neniam pensis, ke mi sendos homan torpedon."


"Almenaŭ mi ne estis volontulo," mi diris, rigardante mian plonĝkostumon.


La mararmeaj plonĝistoj, ankaŭ en scandokostumoj, ridis, kaj en tiu momento la radiofunkciigisto eniris nian sekcion de la aviadilo kaj donis al ni raporton.


"La atakoj en Santiago, Antofagasta en Ĉilio, La-Pazo kaj Sukro en Bolivio, Lima kaj Trujillo en Peruo estis ĉiuj sukcesaj," la kapitano laŭtlegis. "Radiosilento dum unu horo estas garantiita."


“Silentu aŭ ne,” li daŭrigis, “la ĉinoj scios, ke ĉio disfalis multe pli frue. Ni pli bone komencu."


Tri plonĝistoj, la kapitano kaj mi moviĝis al la postaĵo de la zumanta aviadilo. Kiam ni alproksimiĝis al ĝi, la bombejo estis malfermita, kaj pendis super ĝi tri objektoj kiuj, kiel ĉio alia, aspektis kiel kloakkovriloj.


“Kromita ŝtalo kun malplena seruroj. Ili falos same kiel vi, al alteco de mil futoj, kaj tiam malfermiĝos la paraŝutoj. La kaneloj liberiĝos post kontakto kaj ĉi tiuj plenbloveblaj ringoj disetendiĝos. Jen sensilo, kiu permesos al vi alĝustigi la kvanton de aero en la ringoj por ke vi povu manovri ilin subakve. La ŝlosilo estas agi rapide antaŭ ol la ĉinoj povas sendi ununuran personon."


"Ni proksimiĝas al la surteriĝo," diris la interfono.


"Bonan sorton, kiu ajn vi estas." La kapitano premis mian manon kaj poste la manon de ĉiu plonĝisto.


Connie faris du enirpermesilojn. En la unua el ili, metalaj ŝildoj flugis unu post alia en la bluan Pacifikan Oceanon preskaŭ mejlon malsupre. Kiam la Konjo turnis sin, la stando sur kiu staris la ŝildoj estis levita for de la vojo, kaj ni kvar, kiuj falos sur la sekva pasejo, staris ĉe la gapa golfeto.


"En la zono," la interfono denove bruegis.


Mi levis la manon kaj paŝis en la rapidan aeron. Prosterite, mi falis en kontrolita plonĝo. La maro kurbiĝis en ĉiuj direktoj. Mi rimarkis la ŝildojn antaŭe kaj malsupre kaj klinis miajn brakojn ĝis mi malproksimiĝis je dek kvin gradoj. La vento tiris mian malsekkostumon kaj fajfis ĉirkaŭ la aerujoj rimenitaj al mia dorso. La ceteraj plonĝistoj sekvis ilin.


Je mil futoj en la aero, mi tiris la ŝnuron kaj saltis kiam la glitejo malfermiĝis. Nun mi devis tiri la ruĝajn plumboŝnurojn por gvidi min al la taŭrokulo. Mi trafis la akvon dudek futojn de la plej proksima svingtabulo. La plonĝistoj faris eĉ pli bone, surteriĝante preskaŭ en la atingo de brako. Ni malŝaltis la paraŝutojn kaj naĝis al la ŝildoj.


"Jesuo, rigardu sube," iu diris.


Mi rigardis malsupren. Rekte sub ni, nur tridek futojn de la surfaco, estis la longa metala cigaro de ĉina submarŝipo.


Mi ellasis la tutan aeron el la ringo kaj la ŝildo komencis sinki. Ni zorge gvidis ĝin al la malantaŭa ferdeko kaj ĉirkaŭiris la supron de la submarŝipo, zorgante, ke ĝi ne tuŝu la surfacon de la submarŝipo kaj ne fordonis nin per la kontrolringo. Mi montris al la granda luko. Ĝi estis desegnita por raketo, ne por persono.


Ni enŝovis la ŝildon malalte en la lukon. Ĝi estis perfekta taŭga - poentu alian punkton por Navy Intelligence. Spuro de vezikoj leviĝis dum la malplena seruro memsigelis. Triono de la laboro estas farita. Ni alproksimiĝis al alia ŝildo, preterpasante alian paron da plonĝistoj dum ili marŝis kun sia ŝildo al la luko.


Ili estis finitaj kiam ni malsupreniris kun la lasta ŝildo. Kiam ni alproksimiĝis, unu el ili mansvingis al ni. Mi pensis, ke la gesto signifas bone faritan laboron, ĝis la svingado iĝis freneza kaj mi turnis min kaj rigardis malantaŭen. Estis kvar aliaj plonĝistoj en la akvo, kaj ili ne estis de la Usona Mararmeo.


Estas neeble, ke du viroj marŝantaj subakve kun peza ŝarĝo povus moviĝi pli rapide ol kvar naĝantaj. Dum ni daŭrigis nian vojon kun la ŝildo, niaj amikoj naĝis preter ni kaj renkontis kvar kiuj tiris siajn tranĉilojn dum ili marŝis.


Mi ŝvitis sub mia malsekkostumo. Mi ne povis turni min por vidi, ĉu unu el la ĉinaj plonĝistoj traglitis kaj estas tranĉonta mian dorson. Same zorge kaj malrapide kiel antaŭe, ni metis la ŝildon super la misilluko kaj atendis, ke la veziko diru al ni, ke ĝi estas ŝlosita. Tuj kiam mi vidis lin veni, mi forpuŝis la ferdekon de la boato, trafante la manon, kiu tenis la tranĉilon. Mi tranĉis lian aertuson kiam li alproksimiĝis al mi kaj poste naĝis por helpi du plonĝistojn kiuj havis malsamajn ŝancojn.


Unu el ili havis ruĝan nebulon venantan de lia dorso kiam ĉina plonĝisto zorge tranĉis la hoson sur la tanko. Inter ni estis la longo de la malantaŭa ferdeko de la submarŝipo, kaj mi neniel povis atingi la paron antaŭ ol la tranĉilo donis la finan mortigan baton. Mi ne devis. La vundita plonĝisto kaptis la tranĉilbrakon de la alia viro kaj turnis lin. Lia naĝila piedo trafis la bruston de lia kontraŭulo, defrapante la buŝpecon de la vizaĝo de la ĉina plonĝisto. Li tiam uzis la lozan hoson por la maŝo de pendumisto, envolvante ĝin ĉirkaŭ la gorĝo de la viro ĝis la tranĉilo falis al la fundo de la maro. La korpo de la ĉina plonĝisto sekvis la tranĉilon eĉ pli malrapide.


Nia helikoptero alvenis ĝustatempe, faligis korbon por ke ni grimpu, kaj levis nin super la maron. La vundita plonĝisto ĝojis.


"Ili ne povos demeti ĉi tiujn ŝildojn ĝis ili revenos al Ŝanhajo," li kriis super la sono de la rotoroj de la koptero. "Mi nur esperas, ke ili provos lanĉi tiujn misilojn."


"Kiel vi fartas?" - mi kriis reen. "Mi helpus vin, se mi povus."


"Al diablo kun ĉi tio!" - li kriis. "Tio estas la problemo kun vi manteloj kaj ponarduloj, vi volas ke iu ajn amuziĝu."


Ĉapitro dek kvar


La amuzo, se vi povas nomi ĝin tiel, finiĝis. Mi revenis al mia hotelĉambro en Santiago, pakante mian valizon por la vojaĝo hejmen. La registaro de Allende faris fraptitolojn pri la MIRISTA intrigo kiun ĝi malkovris kaj disbatis ĝin per sia propra brila detektiva laboro.


Se tion ili volis, tio estis bone ĉe mi. Mi demetis mian sakon kaj lasis trinkmonon por la servistino sur la komodo. Mia plano estis kolekti Rosa kaj Bonita kaj iel konvinki la aerarmeon kunporti min kaj miajn tradukistojn reen al la Ŝtatoj.


Oni frapis la pordon. Pro pura kutimo, mi hezitis antaŭ respondi. Post ĉio, la Garcia-knaboj estis ekster la vojo, kaj ekzistis neniu kialo esti tro suspektema.


"Kiu estas ĉi tiu?"


Ĝi estis mitraleto. La centra pordopanelo estis forigita en malpli ol kvin sekundoj. Ĉe la malproksima fino de la ĉambro, fenestroj kaj bildoj rompiĝis kaj falis. Mi eltiris mian Luger kaj kliniĝis malantaŭ la lito.


La dua eksplodo de mitralaj kugloj krevigis la seruron, kaj peza piedo ĵetis la pordon. Mi komencis movi al la apuda ĉambro, sed la ŝablono de kugloj gravuritaj sur la planko malkuraĝigis min de tia penso.


"Kiu diable povus esti," mi pensis. Lilya? Ŝi povus esti kolera virino, sed ŝi estis profesiulo. Ŝi mortigis nur laŭ ordonoj de la KGB. Ĉu restas MYRISTA? Se iu el ili restus, ili estus tro okupataj kaŝi sin por pensi pri mi.


"Leviĝu, Killmaster!"


Belkev!


"Ekstari. Mi finfine mortigos vin, ion, kion mi volas fari ekde la unua fojo, kiam mi vidis vin. Humiligu min kiam vi havas la okazon, moku min, amindumu miajn virinojn.


Altaj kugloj fluis tra la ĉambro, kaj mi sciis, ke li intencas.


"Vi estas freneza, Belkev."


"Mi estas freneza? Mi estas ricevonta cent mil dolarojn pro murdo kaj vi diras, ke mi estas freneza? Ĉi tiu estas la momento, kiun mi atendis, la momento por montri, kiu estas pli bona."


"Foriru de ĉi tie dum vi vivas."


La vortoj ŝajnis amuzi lin.


Mi aŭdis lin malbone rikani kaj eniri la ĉambron. Li alproksimiĝis al la lito.


“Neniaj ruzoj savos vin nun, Carter. Forĵetu vian pafilon kaj tranĉilon. Kaj ne forgesu tiun bombon ligitan al via kruro. Mi scias ĉion pri ĉi tiuj aferoj."


Mi elprenis la Luger el ĝia pistolujo kaj ĵetis ĝin sur la plankon kie li povis vidi ĝin.


"Bone. Nun pri la aliaj."


Mi metis la stileton en mian manon kaj ĵetis ĝin apud la pistolon. Fine mi eltiris la gasbombon el mia boto kaj ankaŭ eltiris ĝin.


"Bonege. Nun vi stariĝos."


Mi faris kiel li diris, eĉ malproksimiĝante de la lito, por ke li povu havi klaran distancon.


"Vi scias, kiam vi estas trafita," jubiladis lia bufo-simila vizaĝo.


"Mi scias, kiam mi finfine havos la ŝancon kaj la pretekston fari tion, kion mi volis fari de kiam mi renkontis vin, Belkev."


"Kio estas tio?" - li demandis memfide.


"Formetu vin per miaj nudaj manoj."


Mi piedbatis la kanon de la maŝinpafilo kaj eltiris la revuon. Mi tiam resendis al li la malplenan armilon. Li staris tie ŝokita, kiel statuo.


“Tio ĉi nomiĝas reagtempo, kamarado. Kiel ajn, vi nun havas bonan klubon. Uzi ĝin."


Fido gutis de li kiel vakso de degelanta kandelo. Miregite, li sekvis mian konsilon kaj kaptis la maŝinpafilon kiel buĉistohakilon.


“Mi pensas, ke vi ŝatos ĝin, Belkev, ĉar vi tiom amas vojaĝi. Ĉi tio nomiĝas vojaĝi ĉirkaŭ la mondo. Instruisto de Parris Island montris al mi ĉi foje. Ni komencas per aikido."


Li trafis per sia pugo kiel eble plej forte. Mi plonĝis sub lia ventro. Mi preskaŭ ne tuŝis lin, sed li kuŝis sur la planko.


“Vi vidas, la tuta celo de aikido estas eviti kontakton turnante la potencon de via malamiko kontraŭ li. Male al ĵuĵicuo."


Li ekstaris kaj denove svingis. Mi kaptis liajn reversojn kaj falis malantaŭen. Belkev trovis sin renverse kontraŭ la muro. Li ekstaris iom heziteme – ĝis li rimarkis mian Luger atingebla.


"Aliflanke, tajlanda piedboksado uzas vian propran forton," mi klarigis.


Mia boto deturnis lian pafilmanon kaj pafis lin en la bruston. Li falis kvazaŭ pafita. Mi metis la pafilon en mian pistolujon. Belkev etendis la manon al mia tranĉilo.


"En karateo, vi uzas viajn brakojn kaj krurojn."


Mi tranĉis lian ŝultron kaj aŭdis agrablan krakon. Mi prenis la stileton kaj remetis ĝin en ĝian ingon. Se Belkev dormos dum la cetero de la prelego, mi starigis lin antaŭ la buroo. Poste mi metis la gasbombon en mian poŝon.


“Kiam la suno subiras en la Oriento, ni venas al Usono de Ameriko. Vi eble aŭdis pri ĉi tiu loko. Multaj artoj estis evoluigitaj tie, inkluzive de moderna boksado."


Mi koncentriĝis pri la hoko al la stomako. Kiam Belkev kolapsis, mi batis lin sur la vangon per mia dekstra kruco.


"Ĝi nomiĝas 'unu-du'. Kaj, kompreneble, ĉiam estas bonaj maljunaj amerikanoj pretaj por senkompata batalo."


Mi prenis ambaŭ liajn manojn kaj gvidis lin trans la liton kaj en la plenlongan spegulon. La falanta vitro formis lacŝablon ĉirkaŭ ĝi.


"Kaj," mi aldonis, kondukante lin reen al la centro de la ĉambro, "USMC man-al-mana batalo."


Mi disrompis lian sternumon per kubuto, kiu atingis lian mentonon kaj elbatis denton. Mia alia kubuto forlasis lian kaŭran nazon, kovrante lian dekstran vangon. Li buŝoŝtopis, anhelante por aero, kiam mia genuo enprofundiĝis en lian grason preskaŭ ĝis lia spino, kaj mi finis la laboron puŝante lin en la buroan spegulon. Li deruliĝis de la komodo kaj falis sur la plankon kiel sako da akvoplenaj terpomoj.


“Vi verŝajne jam divenis, ke man-al-mana batalo devenas de la principo 'libera por ĉiuj', ĉu ne? Ĉu vi havas demandojn? Mi povas fari ĝin denove se vi volas."


Lia respondo estis funebra ĝemo. Li havis platan vizaĝon. Liaj vestoj estis disŝiritaj. Li havis – laŭ klera diveno – duon dekduon da ostoj rompitaj. Sed li havis kvin. Kaj tio estas pli ol li farus por mi.


"Pardonu," mi diris ĝentile. “Mi forgesis unu aferon. KGB-ruzo."


Mi klinis min super li. Li ne rezistis.


Kiam mi finis, mi aldonis kelkajn biletojn al la pinto kaj poste supreniris la ŝtuparon al la supra etaĝo de la hotelo. Rosa kaj Bonita atendis min en sia ĉambro, pakitaj kaj pretaj por iri.


Mi iris al la drinkejo kaj verŝis tri trinkaĵojn.


“Ni aŭdis teruran muĝon malsupre. Kio okazis?" - demandis Rozo. "Vidu, vi tranĉis vian fingroartikon." Ŝi prenis mian manon.


"Nenio speciala".


"Ĉu Belkev estis tie?"


"Jes, sed li ne ĝenos nin."


KGB-prempunkto - ĉi tiu simpla


kaj la subtila ruzo fortranĉi la sangon al la cerbo igus Belkev resti senkonscia dum kelkaj horoj.


"Kiel vi scias, ke li sveniĝos?" - demandis Bonita, prenante sian glason.


“Mi klarigis al li tre simple, ke vi ambaŭ volas veni al Usono kun mi kaj ke civitanectesto estas postulata. Mi diris, ke la ekzameno estu farita tute konfidence. Neniu alia estos permesita eniri.”


"Kaj li konsentis pri tio?" - ili ekkriis.


"Knabinoj, se mi lernis ion en ĉi tiu komerco, ĝi ne estas tio, kion vi faras, sed kiel vi faras ĝin."


Post duonhoro, ĉe la fino de nia privata ekzameno, ili konsentis, ke mi pravas.


Dum ni eliris la pordon, la telefono sonoris. Ho ne, mi pensis, kio nun? Ĉi tio estis mia kontakto kun AX. “Mi nur pensis, ke vi eble interesus scii,” li diris malpeze, “ke la rusoj resendis kaptitan satelitan datumtubon. Via misio estas finita kaj..."


"Ĉi tio estas tre interesa," mi diris. “Vi scias, ke mi estas partia pri la misioj kiuj estas plenumitaj. Ĉi tiuj estas tiuj, kiuj ne..."


"... Kaj paco kaj bonvolo regas inter ĉiuj."


Mi ridetis, rompis la ligon, brakumis ĉiun knabinon kaj eliris la pordon.


Atako sur Anglio


Nick Carter


Atako sur Anglio


Dediĉite al membroj de la Usona Sekreta Servo


Prologo.


Ĝi estis unu el tiuj tagoj por Henry Wellsey, la 55-jaraĝa Kanceliero de la Fisko de Britio. Ĝi komenciĝis ĉe la matenmanĝo, kiam lia edzino denove komencis paroli pri la ferio.


“Vi devus havi veran ferion, vi ne havis unu dum pli ol jaro. Semajnfino ĉe Bayberry Hall simple ne kalkulas..."


Li sciis ke Bayberry Hall, la biendomo de lia patrino en Yorkshire, estis de nur malmulte da graveco por Millicent ĉiuokaze.


“Vi bezonas ien varman kaj malstreĉan. Eble Hispanio aŭ Italio. Aŭ Jugoslavio... oni diras, ke la dalmata marbordo estas mirinda.”


"Ili verŝajne dirus ke mi dizertis," Wellsey diris seke, trinkante sian kakaon.


"Ne estu absurda," lia edzino klakis. “Nun ne provu forpuŝi min, Henriko. Vi devas zorgi pri la ferioj. Mi avertas vin, se vi ne faros tion, mi mem parolos kun la ĉefministro!"


Ŝi ankaŭ farus, Wellsey pensis morne dum li sidis en la malantaŭa sidloko de siaj Rolls 30 minutojn poste kaj posttagmeze. Mi ne estis en festa humoro. Ankaŭ tio ne pliboniĝis. Okazis speciala kabinetkunveno ĉe la Ĉefministro-Loĝejo tiun matenon, kaj Wellsey malfruos. Griza Jaguaro kaj kamiono, en mortiga disputo pri la veturrajto, haltigis trafikon en Londono. Pasus alian horon antaŭ ol polico malbaros la scenon.


Wellsey ne maltrafis ĉiujn kabinetkunvenojn; ĝi trenis ĝis la tagmanĝo. La kanceliero forlasis Numeron 10 Downing Street sentiĝante seniluziigita, kiel li ofte faris lastatempe. Internaciaj aferoj ĉiam ŝajnis superi la hejmajn. Impulsite, li haltis ĉe Cook por aĉeti vojaĝbroŝurojn. Eble Millicent pravis; eble estas tempo por ferio.


Reen en la oficejo, li ĵus ekloĝis ĉe sia skribotablo kiam lia sekretario eniris kun la poŝto.


“Ĉu vi povus alporti al mi teon, fraŭlino Tanner? Mi scias, ke estas ankoraŭ frue, sed..."


"Kompreneble, sinjoro." Fraŭlino Tanner, ne tro juna, ne tro bela, sed saĝa, ridetis.


Welsey prenis la supran leteron kaj la letermalfermilon—li ŝatis malfermi poŝton mem—sed li demetis ilin denove kaj elprenis la broŝurojn kiujn li kolektis de Cook. Li klinis sin sur sia seĝo, studante ilin. Hispanujo... Costa Brava... Tre bela, li komprenis, kaj ne plenplena en ĉi tiu tempo de la jaro, diris la viro ĉe Cook. Italio... Romo... Venecio... supozeble plonĝado en la maron. Li balancis la kapon. "Vojaĝo al la Grekaj Insuloj." Tio estis la penso. Li estis en Ateno, sed neniam en la insuloj. Mikono... Lelos... Rodis... Bela...


La lasta afero, kiun Henry Wellsey vidis en ĉi tiu mondo, estis la ridetanta vizaĝo de bela juna greka virino tenanta brakon da ruĝaj rozoj. La potenca 7mm fusilkuglo kiu eniris la dorsan kapon ĉe la bazo de la kranio faris sufiĉe bonordan enirtruon konsiderante ke ĝi laŭsupoze iris tra fermita fenestro unue, sed ĝi penetris oston kaj histon, kaj kiam ĝi eliris, la vizaĝo de Wellsey. malklarigita.


Li mallevis antaŭen, lia sango miksiĝis kun la ruĝaj rozoj de Rodiso.


Fraŭlino Tanner envenis kun la teo, trovis lin kaj ne povis ĉesi krii...


Unua ĉapitro.


La nokto sur la dokoj de Luksoro estis glueca, varma kaj senaera. Unuflanke la moleokonstruaĵoj minacis, peze kaŭrante en la mallumo. Aliflanke, Nilo silente glitis laŭflue al Kairo kaj la maro. Trans la rivero kuŝis la dezerto, pli hela strio inter la olea nigra akvo kaj la stelplena ĉielo.


Atendante sur tiu soleca nigra riverdigo, mi tuŝis la Wilhelmina, la 9mm Luger, kiun mi portas en speciala ŝultro-pistolujo, por trankviligi min. Tinka sento sur mia kolo avertis min, ke mi eble bezonos ĝin ĉi-vespere.


Mi estis tie laŭ la ordono de Hawke kontakti malgrand-tempan kontrabandiston kaj hazardludanton nomitan Augie Fergus. Fergus sendis telegramon de Luksoro ĝis la Ĉefministro de Anglio ke li havis informojn por vendo kiu povis deĵeti lumon sur la brutala murdo de brita Kanceliero de la Fisko Henry Wellsey. Ĉar la britoj nuntempe ne havis agenton en la areo, Hawke volontulis por miaj servoj.


Fergus diris al mi telefone, ke li renkontos min ĉe la kajo noktomeze. Mi rigardis mian horloĝon; Jam pasis dek kvin minutoj. Ĉi tio sole sufiĉis por atentigi min, kaj mi jam pensis foriri, kiam mi aŭdis sonon en la mallumo.


Mi rapide ĵetis rigardon al la malgranda pordo kondukanta al la magazeno malantaŭ mi. Ĝi malfermiĝis kaj nun viro eliris. Li estis de meza alteco kaj komencis kalviĝi. Li portis grizan kostumon, kiu aspektis kvazaŭ li dormis en ĝi dum semajno. Sed kion mi tuj rimarkis pri li estis liaj okuloj. Ili estis larĝe malfermitaj, sangaj kaj kaŝe ĵetantaj maldekstren kaj dekstren, mankis nenio. Mi jam vidis tiujn okulojn sur centojn da viroj antaŭe. Ĉi tiuj estis la okuloj de iu timigita al morto, iu unu paŝon antaŭ la morto.


"Carter?" — li flustris, timante, ke la nokto lin aŭdos.


Mi kapjesis.


Li malfermis la pordon kaj invitis min enen. Kiam mi eniris, li tiris la ŝnuron, kaj la ĉambro estis inundita de lumo de nuda ampolo, kiu


pendis de la plafono. Ĝi estis malgranda ĉambro, kaj la sola meblaro en ĝi estis fendita, makulita lavujo en la angulo kaj malpura matraco sur la planko. Ĉirkaŭe kuŝis ĉifitaj gazetoj kaj malplenaj brunaj sakoj. La ebriiga aromo de ajlo kaj cepoj pendis en la aero.


Augie Fergus eltiris pintan botelon da alkoholaĵo el sia jakpoŝo kaj, kun tremantaj manoj, sukcesis malfermi ĝin kaj trinki longe kaj forte. Kiam li finis, li iom trankviliĝis.


“Informo, Fergus,” mi diris malpacience. "Kio ĝi estas?"


"Ne tiel rapide," li kontraŭdiris. “Ne ĝis mi ricevos 5 000 £ kaj privatan flugon al Ĥartumo. Kiam mi sekure venos tien, vi ricevos viajn malbenitajn informojn."


Mi pensis pri tio, sed ne longe. Kvin mil pundoj estis diable malalta prezo por tio, kion li proponis. Mi povus ricevi telegramon de Londono al la Brita Konsulejo en Luksoro petante ilin doni al mi la monon. Kaj dungi privatan jeton ne estos tiel malfacila. Mi konsentis pri liaj kondiĉoj, sed avertis lin, kio okazos al li se li provos ion amuzan.


"Ĝi pliiĝas, kamarado," li ĝemis.


"Bone," mi diris. “Mi havos la monon morgaŭ posttagmeze. Tiam mi prenos vin.”


Fergus skuiĝis; lian kapon. "Morgaŭ nokte, ĉi-foje." Elle, la tuta malbenita urbo rampas de bastardoj post mi. Mi estos rimarkita en plena taglumo.”


"Kiu sekvas vin, Fergus, kaj kial?"


"Ne estas via afero," li respondis. “Ĉi tio neniel rilatas al la murdo en Londono. Ĝi estas persona. Nur estu ĉi tie morgaŭ vespere kun mono kaj elirejo de ĉi tie.”


"Se tion vi volas..." mi levis la ŝultrojn kaj turnis min por foriri.


“Carter,” Fergus kriis kiam mi alproksimiĝis al la pordo, “ankoraŭ unu afero. Se io okazas al mi, iru al la trinkejo de la Granda Hotelo en Tanĝero. Iu kontaktos vin tie kun informoj."


"Kiel mi rekonos lin?"


“Ne maltrankviliĝu,” li diris, “mia viro rekonos vin. Nur donu la monon kaj vi ricevos tion, kion vi volas."


Mi kapjesis kaj foriris.


Mi devis atendi ĝis la mateno por ke la telegrafo malfermiĝu. Kiam tio okazis, mi telegrafis al Londono por mono. Tri horojn poste mi ricevis respondon. La Konsulejo estis ordonita doni al mi 5 000 £. Post kolektado de la mono, mi mendis ĉartan aviadilon de la flughaveno. Restis ankoraŭ ok horoj antaŭ ol renkonti Fergus. Mi revenis al mia ĉambro, duŝis kaj mendis ĝinon kaj tonikon. Tiam mi ekdormis.


Je la oka vespere min vekis mia vekhorloĝo. Mi vestis min, kolektis mian tekon kun mono kaj prenis taksion al la kaŝejo de Fergus.


Ĉi-foje la pordon malfermis fremdulo. Li estis malalta, iom maldika arabo en blanka tropika kostumo kaj ruĝa fezo.


Li nenion diris al mi, nur rikanis kaj montris per la maldekstra mano al la malfermita pordo; lia dekstra mano, kiel mi rimarkis, estis enŝovita en lia jaka poŝo.


Eliris alia viro, granda, peza arabo, vestita per tradiciaj dezertaj vestoj – kafijo, robo kaj sandaloj.


Li diris. - "Sinjoro Carter?" "Sinjoro Nick Carter?"


Mi ne uzis kovrilon kun Augie; ĝi havis nenian sencon. “Ĝuste,” mi diris.


"Vi venis renkonti Augie Fergus."


Li ne demandis, li parolis. Mi strabis, penante pli bone vidi en la mallumo. “Bone denove,” mi diris, rigardante la maldikan viron kun la mano en la poŝo. "Kie li estas?"


La dikulo ridetis. “Li estas ĉi tie, sinjoro Carter. Vi vidos lin. Nuntempe, ni prezentu nin. Mi estas Omar bin Ayub." Li atente observis min, evidente atendante ian reagon. "Kaj ĉi tiu estas mia kamarado Gasim."


"Se Fergus estas ĉi tie," mi diris, ignorante la enkondukojn, "do kie li estas?"


Ayub siavice ignoris mian demandon. “Vi helpus Augie Fergus trompi siajn kolegojn, ĉu ne, sinjoro Carter? Vi helpus lin forlasi Luksoro sen pagi siajn ŝuldojn."


"Mi ne scias, pri kio diable vi parolas," mi klakis. "Sed mi volas vidi Augie, kaj mi volas vidi lin nun."


La rideto de Ayub malaperis. "Bone, sinjoro Carter," li diris morne. "Vi vidos lin."


Li klakis per la fingroj, kaj en la nigra pordo aperis du pliaj araboj, grandegaj viroj en okcidentaj kostumoj. Ili trenis ion, la malfortan korpon de viro. Ili tiris lin je kelkaj futoj de mi kaj forĵetis lin senceremonie sur la dokon.


"Augie Fergus," Ayoub diris kontente per sia glata voĉo.


Mi rigardis la kadavron ĉe miaj piedoj, mia vizaĝo senesprima kaj mia stomako kunpremita. Bone, ĝi estis Fergus. Li estis mortigita per tranĉilo aŭ alia akra objekto, kaj ĝi okazis malrapide. La korpo estis malbone mutilita.


"Augie eksciis, kio okazas al tiuj, kiuj ne rilatas al Omar bin Ayoub. Kaj nun, sinjoro Carter, vi ekscios.” Ayoub kapjesis al du grandaj viroj, kiuj ĵetis Ferguson al miaj piedoj, kaj subite ili tenis longajn tranĉilojn, kiujn portas la beduenoj de la dezerto. Mi pensis pri Hugo, la krajon-maldika stileto ligita al mia dekstra antaŭbrako. Sed nuntempe Hugo ne povis helpi min. Krom la du muskolfortaj knaboj, la magra kamarado de Ayub, Gasim, direktis ĉi tiun bulon en sia jaka poŝo al mi.


Du viroj kun tranĉiloj eniris. Unu el ili estis iom pli peza ol la alia kaj moviĝis pli malrapide, sed li eniris la unua. Mi pensis, ke ili ne mortigos min per la unua bato. Ili volis, ke mi mortu malrapide, kiel Augie.


Numero Unu eniris, svingante tranĉilon ĉe mia stomako. Mi faris paŝon malantaŭen kaj la tranĉilo trapikis mian jakon. Mi ne havis tempon por iri post Wilhelmina. La grandulo batis min, denove apogante sian plenan pezon sur li. Mi flankeniris kaj donis al li rapidan pugnobaton al la kolo dum li preterpasis.


Li ridis kaj turnis sin al mi kolere. La dua viro kun la tranĉilo ŝvebis nur kelkajn futojn for. Nun, subite rapidigante, li veturis maldekstre de mi. Li svingis la tranĉilon malalten al mia brusto. Mi turnis min al li kaj kaptis la manon per la tranĉilo, turnante la pojnon malsupren kaj internen, samtempe faligante sur unu genuon kaj ĵetinte la viron trans mian ŝultron. Li flugis, forte trafante la dokon ĉe la piedoj de sia amiko, preskaŭ faligante lin de liaj piedoj.


La unua virbovo evitis kaj poste ŝargis, tenante la tranĉilon rekte antaŭ si. Mi aŭdis Ayub krii: “Forportu lin! Forportu lin! en la araba, kaj tiam la taŭro venis al mi, celante tranĉilon al mia stomako. Mi forte batis la etenditan brakon per la tranĉilo per la rando de mia manplato, kiam mi deturnis min de la bato kaj aŭdis la krakadon de osto. La virbovo kriegis kaj la tranĉilo trafis la dokon kun kraŝo. Dum la viro preterflugis min, mi tranĉis lian dikan kolon kaj sentis, ke liaj vertebroj krakas pro la trafo. Li kolapsis vizaĝe malsupren sur la doko.


Ayub nun kriis. - "Mortigu lin! Mortigu lin!" El la okulangulo, mi vidis Gasim eltiri pistolon el sia jako kaj celi ĝin al mi.


La kuglo maltrafis mian kapon je pluraj coloj kaj mallarĝe maltrafis la duan viron kun la tranĉilo kiam li eniris. Mi kaptis lian manon per la tranĉilo, turniĝis, kaj ni falis kune.


Ni falis apud la kadavro de Augie Fergus. Ni ruliĝis super niaj korpoj, batalante por la tranĉilo, Gasim mallerte dancis ĉirkaŭ ni, penante pafi, sed timis pafi ĉar li eble trafos la malĝustan homon.


Ayub kriis al li. - “Pafu! Pafu!


Mi devis fari ion rapide. La arabo nun estis super mi. Mi premis mian genuon kaj metis ĝin en lian ingvenon. Li kriegis kaj falis flanken. Mi pugnobatis lin en la vizaĝon, kiam li falis. Gasim ĉesis danci kaj zorge celis mian kapon.


Mi fleksis mian dekstran antaŭbrakon en maniero kiel mi ekzercis centojn da fojoj, kaj Hugo glitis en mian manon. La viro kun la tranĉilo ekstaris kaj mi ĵetis Hugon al li. La stileto turniĝis kaj trapikis la gorĝon de la arabo. Kiam Hugo forlasis mian manon, mi rapide rapidis; La pafo de Gasim disfendis la arbon kie mia kapo estis.


Mi forruliĝis duan fojon kiam Gasim denove pafis. Mi iris al la Luger kun mia jako surmetita.


Mia unua pafo maltrafis la kapon de Gasim je centimetroj, sed la dua frapis lian bruston, sendante lin en la stokmuron malantaŭ li. Lia pafilo ekflugis.


Mi turnis min kaj vidis, ke Ayub decidis forkuri. mi ne volis pafi; Mi volis ekscii, kion li sciis pri Augie Fergus, do mi kuris post li, kolombo kapantaŭe post li.


Ni malsupreniris kaj venis kune al la doko. Bedaŭrinde, ni alteriĝis proksime de ferstango, kiun iu laboristo lasis sur la kajo. Ayub senespere kaptis ĝin kaj svingis ĝin al mi. Li volis dispremi mian kranion, sed la bato speguliĝis sur miaj kolo kaj ŝultro. Tamen, sufiĉis frapi Wilhelminan el miaj manoj kaj sendi misilojn de doloro en mian brakon.


Ayub denove ekstaris, ankoraŭ tenante la ferstangon. Wilhelmina alteriĝis ie ĉe la rando de la moleo. Mi stumblis, ekvidis la Luger, kaj kliniĝis por preni ĝin.


Sed Ayub, moviĝante surprize rapide por dikulo, alkuris al la transirejo al mi. Li tuj finos ĉi tion unu fojon por ĉiam — mi povis vidi ĝin en liaj okuloj. Mi ne povis atingi Wilhelminan ĝustatempe, Ayoub moviĝis tro rapide. Dum li turnis la trinkejon, mi flankenpaŝis kaj lasis lin preterpasi min. La sekvan minuton li estis en la aero super la nigra akvo, kaj poste ŝprucis en Nilon.


Li estis kunportita de la fluo kaj sovaĝe draŝis. Ŝajne li ne scipovis naĝi. Lia kapo iris sub la akvon, sed li denove leviĝis, spiregante. La kapo de la kafkapulo denove iris sub la akvon. Ĉi-foje nur kelkaj vezikoj ekaperis, poste la rivero denove trankviliĝis.


Mi revenis al la doko por reveni Hugon. Ambaŭ muskolfortaj knaboj estis mortaj, sed Gasim ne estis.


Mi aŭdis lin ĝemi. Mi remetis Hugo'n en ĝian ingon kaj, loze tenante Wilhelminan al mi, singarde marŝis al kie Gasim kuŝis kontraŭ la muro de la magazeno.


Kiam mi vidis la staton en kiu la viro estis, mi enujo la Luger kaj sidiĝis apud li. Li rigardis min per vitraj okuloj.


Mi demandis. - "Kio estis Augie Fergus por vi kaj Ayoub?" "Se vi ne volas, ke mi lasu vin morti, prefere vi parolu." Li jam estis mortinta, sed li ne sciis tion.


Li ĝemis, skuante la kapon de flanko al flanko pro doloro. “Fergus,” li spiris, “kontrabandis... antikvajn trezorojn... el la lando por ni. Oni aŭdis lin... li diris... li intencis foriri sen pagi al Ayub... la lastan ŝarĝon. Iu... usonano devis flugigi lin... Ĥartumo... privatan aviadilon. Ayub pensis, ke vi estas. ... tiu viro."


Li tusis kaj estis preta rezigni. Mi apogis lian kapon. "Kion pri la informoj kiujn Fergus havis por la brita registaro?" Mi demandis. "Ĉu Ayoub estis implikita en ĉi tio?"


La vitrecaj okuloj de Gasim serĉis la miajn. — Brita registaro?


Nun mi ne vidis la signifon en modesteco. “Jes, la telegramo, kiun Oji sendis al la Ĉefministro. Informoj kiujn li havis pri la murdo de Henry Wellsey. Ĉu Ayoub profitis el tio?"


"Mi scias nenion... pri ĉi tio," spiris Gasim. "Kaj... Ayub."


Subite li frostiĝis en miaj brakoj, poste malrapidiĝis. Li estis morta.


Mi mallevis lian kapon kaj dum momento genuiĝis en la mallumo. Hazarde, mi trovis min implikita en unu el la ombraj negocoj de Augie Fergus - ironie preskaŭ mortigante min - kaj mi ankoraŭ nenion sciis pri la murdo. Kompreneble, estas eble ke Ayub sciis ion sen diri al Gasim. Sed nun tute ne gravis. Kaj Augie kaj Ayoub rifuzis esti plu klarigitaj aŭ toleritaj.


* * *


La sekvan tagon mi flugis Unuiĝintajn Arabajn Flugkompaniojn al Kairo kaj suriris la sekvan aviadilon al Tanĝero. Mi alvenis en Tanĝero kaj unue prenis ĉambron en la Granda Hotelo en Medino, kiun Fergus menciis. Mi tagmanĝis en proksima restoracio, provis Mechoui-bieron kaj Stork Pils, kaj poste revenis al la hotela trinkejo.


Mi trinketis Pernodon, starantan sur drinkejtabureto kun la dorso al la malhela liphara drinkejisto, kiam knabino eniris. Ŝi estis juna, portanta nigran ingon kaj altkalkanumajn sandalojn. Longaj rektaj malhelaj haroj falis al ŝiaj ŝultroj. Ŝi estis bela kiel nur junaj arabaj knabinoj povas esti: malhela, tera beleco kun nuanco de mistero. Ŝi marŝis en maniero, kiu igis viron deziri etendi kaj tuŝi ŝin, malĉasta promenado kun ondiĝantaj koksoj, la movo de ŝiaj mamoj, erotika sed ne vulgara montrado de ŝia korpo. Mi rigardis, kiam ŝi preterpasis min, evitante miajn okulojn, lasante malfortan odoron de moska parfumo en la aero. Ŝi sidiĝis sur tabureton ĉirkaŭ duono de la vendotablo kaj mendis ŝereon. Post kiam la drinkejisto servis ŝin, li venis al mi.


"Ĉiutage ŝi venas tiel," li diris, rimarkante mian admiran rigardon. "Ŝi mendis unu trinkaĵon - nur unu - kaj foriras."


“Ŝi estas bela,” mi diris. "Ĉu vi konas ŝian nomon?"


"Ĉi tio estas Hadiya, kiu signifas 'donaco' en la araba," li diris, ridetante tra siaj lipharoj. "Ŝi dancas ĉe la Hotelo Miramar." Ĉu mi rajtas prezenti vin?”


Mi prenis mian Pernodon. "Dankon," mi diris, "sed mi faros tion sola."


La knabino turnis sin por rigardi min, kiam mi sidiĝis apud ŝi. Ŝiaj okuloj, grandaj kaj nigraj, ŝajnis eĉ pli belaj de proksime, sed nun ili estis malproksimaj kaj singardaj. "Ĉu mi povas aĉeti al vi trinkaĵon?" Mi demandis.


"Kial?" - ŝi diris malvarme.


"Ĉar vi memorigas min pri la kvin memorindaj tagoj, kiujn mi pasigis en Libano," mi diris, "kaj ĉar mi ĝuas esti ĉirkaŭ vi."


Ŝi rigardis en miajn okulojn kaj longe studis mian vizaĝon. "Bone," ŝi diris subite. "Vi memorigas min pri tri mirindaj tagoj en Ĝibraltaro."


Ni ridis kune tiam, kaj ŝia ridado estis muzika. Ni interŝanĝis nomojn kaj iom parolis pri Tanĝero kaj poste aperis la drinkejisto.


"La voko estas por vi."


mi ĝemis interne. Mi sciis, ke ĝi estas Hawk. Lia aviadilo certe alvenis frue. Mi petis Hadiya atendi min kaj pardonpetis. Mi respondis la telefonon en la vestiblo por privateco.


"Niĉjo?" La voĉo estis vigla kaj afereca, kun iometa sugesto de Nov-Anglia akĉento.


"Jes sinjoro. Mi esperas, ke vi havis bonan flugon."


"La knabinoj estis belaj, sed la manĝaĵo estis terura," Hawk grimacis. Mi imagis lian maldikan, fervoran vizaĝon kun lia densa, griziĝinta hararo dum li ŝvitis en telefonbudo en la flughaveno de Tanĝero. "Mi havas nur kelkajn horojn inter flugoj, Noĉjo, do kisu la knabinon adiaŭ, kiu ajn ŝi estas, kaj renkontu min en la restoracio Jenina por frua vespermanĝo en ekzakte... horo kaj duono."


Mi konsentis kaj la telefono klakis en mia orelo. Mi staris tie dum momento, scivolante, kion Akcipitro rezervas por mi nun kaj ĉu ĝi estos daŭrigo de la komerco en Luksoro. Poste mi revenis al la knabino. "Mi devas foriri," mi diris. "Komerco."


"Ho," ŝi diris, dolĉe paŭdante.


"Sed mi pensas, ke mi iros al la koncerto en Miramar ĉi-vespere," mi diris. "Se tio eĉ eblas."


"Tion mi ŝatus, sinjoro Carter." Ŝi ridetis al mi.


Mi retiriĝis. "Mi diris al vi mian antaŭnomon, ne mian familian nomon."


"Augie Fergus diris al mi, ke vi estos ĉi tie," ŝi diris.


"Kiel diable..."


Ŝia vizaĝo fariĝis serioza. “Augie telefonis min hieraŭ posttagmeze el Luksoro. Li priskribis vin kaj poste diris, ke se io okazos al li, mi donu al vi foton, kiun li tenas en sia valizo en nia ĉambro.”


Iel la penso pri tiu ĉi bela afero apartenanta al Augie Fergus surprizis min kaj mi certe registris ĝin. Mi malfermis la buŝon por diri ion, sed ŝi detranĉis min.


"Do io misfunkciis?" ŝi demandis.


Mi rakontis al ŝi la detalojn. Ŝi prenis ĉion pasive kaj tiam diris: "Ĝi certe okazis dum li parolis per telefono."


"Kio devis okazi?" Mi demandis.


“Kiam li estis mortigita. Li diris: "Diru al la Kartelo... kiam la linio malleviĝis."


"Ĉu tio estas ĉio, kion li povis diri?"


Ŝi balancis la kapon supren kaj malsupren.


"Nenio pli?"


"Nenio."


"Mi havas monon ĉi tie," mi frapetis la kazon de la ataŝeo. "Donu al mi la foton."


"Ĝi estas en mia ĉambro," ŝi diris. “Renkontu min ĉi-vespere post la prezentado. Tiam mi donos ĝin al vi."


"Nun mi scias, ke mi iros al la spektaklo," mi diris.


"Faru ĝin," ŝi ridetis, poste glitis de la seĝo kaj eliris.


* * *


Mi iris al la restoracio Jenina en la Kasbah. Plej multaj el miaj renkontiĝoj kun Hawk okazis ĉe liaj oficejoj en la Amalgamated Press and Wire Services konstruanta sur DuPont Circle en Vaŝingtono. Ni malofte interkonsiliĝis ekster Vaŝingtono aŭ Novjorko, kaj eĉ malpli ofte ekster Usono. Hawk ne ŝatis travojaĝi tra la mondo kaj iris eksterlanden nur pri la plej urĝaj aferoj. Li ŝajne klasifikis urĝan sian viziton al Johanesburgo kaj nian renkontiĝon en Tanĝero.


Falko alvenis baldaŭ post mi kaj ni prenis eksteran tablon. Li aspektis preskaŭ angle en sia tvida jako kaj griza pantalono. Lia vizaĝo estis sulkiĝinta kaj aspektis laca, kaj lia maldika korpo estis eĉ pli svelta ol kutime.


“Fiasko en Luksoro, Nick. Damne malbonŝanco. Sed eble vi ricevos ion de la knabino.” Li eltiris longan brunan cigaron el sia jako, metis ĝin en sian buŝon kaj englutis ĝin sen ŝalti ĝin. "Vi verŝajne ankoraŭ ne vidis ĝin en la ĵurnaloj, sed okazis alia murdo en Londono." Li elprenis la cigaron el sia buŝo kaj rigardis mian reagon.


Mi demandis. - "Alia registaroficisto?"


“Vi povus diri tiel. Ĉi-foje ĝi estas Percy Dumbarton, brita Sekretario de Defendo."


Mi fajfis kaj rigardis laŭ la mallarĝa pavima strato, preter la malrapida movo de vestitaj araboj kaj azenĉaroj al la disfalantaj malnovaj konstruaĵoj kontraŭe. Mi komencis komenti, sed poste la kelnero revenis por preni nian mendon. Mi mendis marokan kuskuson kun kokido kaj Hawk decidis provi la bifstekon. Tiam la kelnero denove foriris.


“Dumbarton,” Hawke daŭrigis, sen atendi mian respondon, “estis unu el la plej kapablaj gvidantoj en Anglio. La murdinto lasis alian noton, kaj nun estas klare, ke la minaco en la unua noto ne estis senutila."


"Vi ne diris al mi pri ĉi tio," mi rememorigis al li. Falko denove metis la manon en sian poŝon kaj donis al mi du paperpecojn. "Jen. Mi tajpis tion, kio estis dirita en la du notoj. La unua estas la unua."


Mi legis: “Ĉi tio pruvas, ke ni serioze pri tio ĉi. Por malhelpi la morton de aliaj membroj de la Kabineto, la Brita Registaro devas konsenti pagi al ni la sumon de dek milionoj da pundoj ene de du semajnoj. Alia ekzekuto okazos ĉiujn du semajnojn ĝis pago estos farita. kaj la kvanto pliiĝos je du milionoj da pundoj por ĉiu posta morto.


"La Brita Registaro savos gravajn vivojn, signifajn suferojn kaj milionojn da pundoj tuj kapitulacante al nia postulo. Kiam ĉi tiu neevitebla decido estos farita, blanka flago devas esti levita super la Parlamentaj Ĉambroj kaj konsilo pri la metodo de pago estos farita. liverita."


Mi rigardis Falkon. "Interesa," mi diris. Poste mi legis la duan noton, kies originalo estis trovita ĉe la loko de la dua murdo:


“Vi estis avertita, sed vi ne prenis nin serioze. Nun via ministro pri defendo mortis kaj nia postulo altiĝis al dek du milionoj da pundoj. Ĉu la brita registaro estas tro fiera por kapitulaci? Ni esperu ke ne. Ni rigardos la blankan flagon."


Mi balancis la kapon malrapide. "Kion opinias la britoj pri ĉi tio?" Mi demandis.


"Ili ne scias kion fari kun ĝi, N3," Hawk diris morne. “Ili laŭvorte kuras en rondoj. Ĉi tiuj estis precipe sangaj murdoj, kaj paniko kreskas en alta rondoj. Onidiro diras, ke eĉ la reĝino ne estas sekura. Ĉi tio estas la plej granda afero en jaroj. Ĝi povus laŭvorte detrui la britan registaron se ili ne komprenas pri kio ĝi temas."


La kelnero revenis kun manĝaĵo. Akcipitro fervore fosis en la bifstekon, parolante dum li manĝis.


“Unue ili pensis, ke ĝi povus esti unu el la internaciaj krimsindikatoj. Aŭ eble eĉ iama kaptito, ĵus liberigita, kun rankoro kontraŭ oficiala Londono. Nun ili pensas, ke eble temas pri rusoj.”


Mi estis skeptika. - "Fakte?"


“Eble ĉi tio ne estas tiel malproksime kiel ĝi ŝajnas. La rusoj havas gravajn diferencojn kun kelkaj el la ĉefaj gvidantoj de Britio. Dumbarton estis unu el ili. Ili eble provas kaŭzi ŝanĝon de registaro en Londono – rekte. Ĉi tio estis farita antaŭe."


Falko finis sian bifstekon kaj kliniĝis malantaŭen. "Eble Rusio estas pli agresema ol ni pensas," li daŭrigis. "Dumbarton insistis pri evoluigado de batalanto kiu igus la MIG similan al Fokker DR-1 de von Richtofen. Li ankaŭ insistis pri kreado de bakteria arsenalo. Brita inteligenteco montras al la lingvo de la notoj - la ripeta uzo de la vorto "ni". kaj "ni", la fakto, ke tio estas la sama tipo de papero, kiun uzis la rusa subagento en alia kazo. Kaj finfine, al tio, ke Boris Novostnoy, kiu lastatempe aperis en Londono, nun mistere malaperis de vido. "


"Li estas unu el la plej bonaj en la KGB," mi diris penseme.


Akcipitro kapjesis.


"Kaj tial vi estas ĉi tie. Estro de la Ŝtata Polico


La Select Missions-grupo kaj la Ĉefministro kunvenis kaj decidis, ke ĉar vi jam okupiĝas pri ĉi tiu afero pere de Augie Fergus, kaj precipe ĉar News kaj liaj homoj neniam vidis vin, estus bona ideo, se mi prunteprenus ilin por vi. dum."


"Kaj ĉi tio finas alian mallongan sed grandiozan feston," mi diris. "Mi nur ŝatus ricevi ion de Fergus."


"Li verŝajne havis nenion," Hawk diris. “Pleme ili povis ekscii pri la kompatindulo estis ke li servis kiel komando antaŭ kelkaj jaroj kaj poste iris malsupren. Kompreneble, li povintus fari iun subtenan laboron por la komunistoj kaj subaŭskulti ion. Kiel ajn, nun ne gravas. La britoj bezonas la tutan helpon, kiun ili povas akiri por rompi ĉi tion. Mi tre bedaŭras Nick, ke vi ŝajnas ricevi ĉiujn malbonajn taskojn, sed tio estas ĉar vi estas tiel bona pri tio, kion vi faras. "


Mi akceptis la komplimenton. - "Dankon. Kiam mi flugos?"


“Morgaŭ frumatene. Ĉi tiu estas la unua flugo." Li ridetis. "Mi pensas, ke vi havos tempon revidi ŝin ĉi-vespere."


Mi rikanis reen. - "Mi kalkulis je ĉi tio."


La Mirimar Hotelo estis malnova antaŭ-kolonia konstruaĵo kiu retenis sian eŭropan guston. La klubo situis ĉe la malantaŭo de la vestiblo. Mi sidiĝis ĉe tablo kaj mendis skoton kun glacio. Post kiam la kelnero foriris kun mia mendo, mi ĉirkaŭrigardis. La ĉambro estis malklare lumigita, la plej granda parto de la lumo venis de la kandeloj metitaj sur ĉiu tablo. En Tanĝero dum ferio, la klientaro estis plejparte eŭropa, kun kelkaj modernigitaj araboj en okcidentaj vestaĵoj trinkantaj turkan kafon kaj vigle babilantaj inter si.


Post kiam mia trinkaĵo alvenis, la lumoj malŝaltis kaj la spektaklo komenciĝis. La unua prezenti estis franca kantisto, kiu trapasis plurajn numerojn, lamentante la kordoloron de perdita amo. Sekvis ŝin procesio de ventrodancistoj, kies talento estis pli inda je la Oka Avenuo de Novjorko ol la Proksima Oriento.


Fine, Hadiya estis anoncita, kaj respektema silento regis en la ĉambro. La muzikistoj komencis ludi takton kaj Hadiya glitis sur la scenejon de la flugiloj.


Ŝi portis norman ventrandancistan kostumon, sed ĝi estis same norma kiel ŝi estis. Estis evidente de la komenco, ke ŝi estas kapo kaj ŝultroj super la meza ventrodancisto. Ŝiaj abdomenaj muskoloj tremis pro kontrolo, kiu daŭris jarojn por perfektiĝi. Ŝiaj mamoj tremis kvazaŭ ili havus propran menson, kaj eĉ la movoj de ŝiaj manoj perfidis la gracon, kiu ekzistis antaŭ longe, kiam ventrodancado estis arto kaj ne la mizera striptizo, al kiu ĝi estis forigita en la lastaj jaroj.


Ŝi nudpiede turniĝis, ŝia korpo reagis al la ritmo de la muzikistoj, pasie leviĝis kun la ritmo kaj malrapidiĝis deloge ĉe la malsupreniroj. Apud mi, mi povis aŭdi la laboran spiradon de la viraj klientoj dum ili kliniĝis antaŭen por pli bone rigardi ŝin. Pluraj inaj observantoj rigardis ŝin kun envio, dum la tuta tempo studante ŝian ĉiun movon, provante kopii ilin por la momento kiam ili povus uzi ilin sole kun siaj viroj.


Direkte al la fino de la prezento, la muziko iĝis ĉiam pli severa, sed Hadiya daŭrigis kun ĝi, ŝvito gutas de ŝia vizaĝo, sekvante la streĉajn muskolojn de ŝia kolo kaj dissolviĝante en la profundan valon apartiganta ŝiajn mamojn. Ŝi atingis sian pinton kun fina kresĉendo de tamburoj, poste falis sur la genuojn, fleksita ĉe la talio.


Dum minuto estis respektema silento en la ĉambro, poste ĉiuj eksplodis en tondraj aplaŭdoj. Pluraj homoj stariĝis, iliaj brakoj funkciis kiel piŝtoj, inkluzive de mi. Hadiya akceptis la aplaŭdon kaj modeste kuris postscenejon. La aplaŭdado iom post iom estingiĝis kaj, kvazaŭ indiko, aŭdiĝis kolektiva murmuro de la klientoj, ĉiu lango eĥis ĉiun movon de ŝia agado.


Mi petis mian kvitancon, pagis la kelneron kaj iris malantaŭ la scenejon. Postscenejo mi estis maldaŭrigita de fortika pordisto, kiu tenis min metante siajn karnajn manojn sur mian bruston. Mi forigis lian manon kaj movis al la pordo, kiun mi supozis apartenis al Hadiya.


Mi sentis la pezan manon de la pordisto sur mia ŝultro dum mi frapis. Mi ĵus estis argumentonta ĉi tiun punkton kiam Hadiya aperis.


"Estas bone, Cassim," ŝi diris, kaj ŝia teno sur mia korpo malstreĉiĝis. Mi eniris la vestĉambron, ne atentante la dikan arabon.


Hadiya malaperis malantaŭ la kurteno, ŝanĝis sin al stratvestoj kaj eliris la pordon. Kiam ni eliris eksteren, ŝi aklamis taksion kaj donis al la ŝoforo la adreson de sia loĝejo, kiam mi sidiĝis apud ŝi.


La hejmo de Hadiya estis sur la supra etaĝo de malnova, bone prizorgita konstruaĵo en la arĝentaĵista kvartalo preteratentanta la maron. Ŝi malfermis la pordon, enlasis min, poste sekvis min kaj ŝlosis ĝin. La lumo de la plenluno fluis tra la fenestro. Mi skanis la salonon por trovi ajnan signon de Fergus. Ne estis iuj. Tio estis vivejo por inoj.


Hadiya verŝis al si glason da brando, donis al mi tian kaj sidiĝis en la solan seĝon en la ĉambro. Mi malleviĝis sur la sofon kaj rigardis ŝin trans la rando de mia glaso.


Fine mi diris: "La foton, kiun Fergus diris al mi, ke mi donu al mi?"


Ŝi etendis la manon en la faldojn de sia robo kaj eltiris foton el sia poŝo. Ŝi transdonis ĝin al mi. Mi esploris ĝin. Ĝi estis malnova foto, paliĝinta kun la tempo. Ekzistis 20 homoj, ĉiuj vestitaj en dezerta batalilaro, ĉiuj vicigitaj en formala gruppozo de kvar vicoj.


"Ĉi tio estas la malnova komandotaĉmento de Fergus," diris Hadiya. “Li estas en la dua vico, dua de maldekstre. La bildo estis prenita en 1942 en Kairo."


Mi turnis ĝin, esperante trovi ion skribitan tie. Ĝi nur havis la nomon de la fotisto sur ĝi. Ĉio, kion Fergus volis rakonti al mi, estis en tiu foto, verŝajne rilatanta al unu el la viroj.


"Rakontu al mi pri Fergus," mi diris.


Ŝi trinkis brandon. “Mi scias nenion... pri lia komerco, mi volas diri. Li estis arestita plurajn fojojn pro orkontrabando. Iun tagon li estis pridemandita de la polico pri io rilata al haŝiŝo – mi pensas, ke li vendis ĝin. Krom tio, li vizitis min unufoje, eble dufoje, jare. Foje li alportis al mi monon. Foje li pruntis monon de mi."


“Valizo, de kie estas la foto? Kio alia estas en ĝi?


"Nenion," ŝi diris. "Nur kelkaj malnovaj aferoj."


Mi leviĝis kaj eniris la dormoĉambron. Malfermita valizo kuŝis sur ŝia lito. Mi traserĉis ĝin kaj trovis nenion krom kelkaj ŝanĝoj de viraj vestaĵoj kaj malnova, tineomanĝita edziniĝa robo.


"Mia patrino estis en ĝi," diris Hadiya malantaŭ mi dum mi prenis ŝin.


Mi turnis min al ŝi, demandante ŝin per miaj okuloj.


"Ĝi estis la edziniĝa robo de mia patrino," ŝi ripetis. "Ŝi estis la edzino de Fergus."


"Lia kio?"


"Lia edzino. Ŝi edziĝis al li kiam mi estis kvarjara. Fergus estis mia duonpatro."


Ŝi tiam esprimis emocion por la unua fojo ĉirkaŭ la morto de Fergus. Larmoj inundis ŝiajn okulojn kaj ŝi enterigis sian kapon en mian bruston, kaptante miajn manojn. Mi trankviligis ŝin kiel eble plej bone, certigante ŝin, ke ĉio estos en ordo. La larmoj iom post iom kvietiĝis kaj ŝi sukcesis diri: “Li estis bona al mi, Nick. Li estis kiel mia propra patro. Li eble estis malbona homo, sed al mi li estis bona homo." Post kiam mia patrino mortis kiam mi estis 10-jara, li prizorgis min kvazaŭ mi estus sia propra filino."


Mi kapjesis kompreneme.


Ni ankoraŭ staris tre proksime unu de la alia, kaj subite mi sentis novan, malsaman senton. La brusto de Hadiya estis premita kontraŭ mi, kaj mi sentis la varman, dolĉan odoron de ŝiaj haroj. Miaj brakoj ĉirkaŭvolvis ŝian korpon. Mi kisis ŝin profunde, mia lango eniris ŝian buŝon, esplorante ĝin, renkontante kaj interplektiĝante kun ŝia.


Hadiya etendis la manon malantaŭ ŝi kaj malbutonumis la butonojn de la robo, kiun ŝi portis. Li glitis al ŝiaj piedoj. Sube ŝi portis nur etan paron da pura nigra bikinfundo, kiuj montris ŝiajn bronzajn kurbojn. Ŝiaj nudaj mamoj, kiuj tiom emociis turistojn en Miramar antaŭ ne longe, elŝveliĝis, plenaj kaj liberaj, iliaj brunaj pintoj alteniĝantaj.


Mi muzikis kun miaj vestaĵoj dum momento kaj poste trovis min apud ĉi tiu varma, ekscita korpo sur la lito. La malhelaj okuloj de Hadiya mallaŭte brilis en la mallumo de la ĉambro. Ŝiaj brakoj tiris min al ŝi kaj ŝiaj manoj glitis laŭ mia dorso.


Mi kisis ŝin kaj nun ŝia lango glitis en mian buŝon kaj esploris ĝin dum ŝiaj manoj karesis min. Mi metis vicon da kisoj laŭ ŝiaj ŝultroj, malsupren al tiuj ŝvelintaj mamoj, kaj finfine malsupren laŭ la ŝvelaĵo de ŝia ventro ĝis ŝia ventro, kiu tenis malgrandan artefaritan gemon dum ŝia danco en la hotelo. Mi restadis ĉe ŝia umbiliko, karesante ĝin per mia lango, kaj ŝi eligis trankvilan ĝemon.


Ŝiaj femuroj kaptis la miajn kaj mi serĉis la profundon inter ili. Ni kunligis kun ŝia kvieta suspiro. Kaj tiam tiuj koksoj, kiuj faris magiajn aferojn en danco, ekmoviĝis responde al mia mezurita puŝo. Ni havas fluon konstruitan en ni. Sovaĝaj koksoj ektremis kaj tremis en primitiva ritmo, etendiĝante al mi.


Ŝi levis siajn krurojn super miajn ŝultrojn kaj mi kaptis ŝiajn postaĵojn per ambaŭ manoj. Ŝi ĝemis, moviĝante en perfekta harmonio kun miaj puŝoj, pli kaj pli profunde, pli kaj pli forte, penante malaperi en ŝi. La koksoj de Hadiya daŭre moviĝis kun mi dum longa tempo, sed tiam ŝi arkigis sian dorson, ŝiaj fingroj gratante miajn brakojn, akra krio eskapis de ŝia gorĝo. Mi ektremis, aŭdis min fari strangan bestan sonon, kaj kolapsis sur ŝi. Mi estis kovrita de ŝvito. Mi translokiĝis el Hadiya. Mia kapo malleviĝis en la kusenon kaj mi ekdormis.


* * *


Tiro sur mia ŝultro vekis min. Mi eksaltis por alfronti la timigitan knabinon.


"Iu estas ĉe la pordo," Hadiya siblis al mia orelo.


Mi etendis la manon al Wilhelmina, sed estis tro malfrue. La pordo svingiĝis kaj viro enpenetris. Li pafis en mia direkto. Mi ruliĝis el la lito kaj surteriĝis sur la plankon. Mi kaptis la noktan lumon kaj ĵetis ĝin, poste saltis. Mi batis lin dum li denove levis la pafilon por pafi. Mia manplato leviĝis kaj trafis lian mentonon. Lia kolo ektiris malantaŭen kun krako, kiu eĥis sur la muroj de la ĉambro.


Mi atingis la ŝaltilon sur la muro, ŝaltis ĝin kaj rigardis la korpon antaŭ mi. La viro klare estis mortanta. Tiam mi rigardis Hadiya. Purpure ruĝa makulo etendiĝis sub ŝia maldekstra brusto.


Ŝi retenis la pafon celitan por mi.


Mi levis ŝian kapon per miaj manoj. Rozaj vezikoj fluis super ŝiaj lipoj, poste ŝi tremis kaj frostiĝis.


La viro sur la planko ĝemis. Mi iris al li. "Kiu sendis vin?" Mi premis lian manon.


"Ajub," li tusis, "mia frato..." kaj mortis.


Mi traserĉis liajn poŝojn kaj trovis nur flugstupon de United Arab Airlines. Se li estis frato de Ayub, estis nature por li ĉasi min. Sangaj vendettoj estas parto de vivo en ĉi tiu mondoparto. Mi mortigis lian fraton, kaj estis lia devo mortigi min. Ĉio estis stulta kaj Hadiya mortis pro tio.


Dua ĉapitro.


Mia BOAC-flugo 631 alvenis al Londono Flughaveno je la 11:05 en suna mateno la sekvan tagon. Neniu renkontis min ĉar Hawk ne deziris iun ricevon. Mi devis dungi taksion kiel ĉiu alia vizitanto kaj peti la ŝoforon konduki min al la oficejo de la Brita Turisma Asocio ĉe la strato St James 64. Tie mi vidis viron nomatan Brutus. Brutus, lia reala identeco bone konservita sekreto, estis la kontraŭa nombro de Hawke en Londono. Li estis la kapo de la Specialaj Misioj-Dividado de la Ĉefo de Specialaj Operacioj. Li donis al mi specifajn instrukciojn pri la tasko.


Mi uzis la pasvorton por akiri aliron al la ŝlosita supra etaĝo de la Vojaĝa Asocio-konstruaĵo kaj estis salutita de dupersona armea gardisto en eleganta brita Armea uniformo. Mi donis mian nomon.


"Sekvu nin, sinjoro," unu el ili trankvile diris al mi.


Ni moviĝis laŭ la koridoro en streĉa, vigla formacio, la botoj de la gardistoj frapis sur la polurita planko en akra ritmo. Ni haltis antaŭ granda panelita pordo ĉe la malproksima fino de la koridoro.


“Vi povas eniri, sinjoro,” diris al mi la sama junulo.


"Dankon," mi diris kaj malfermis la pordon al malgranda akceptejo.


Mi fermis la pordon malantaŭ mi kaj trovis min antaŭ mezaĝa virino sidanta ĉe skribotablo, ŝajne la sekretario de Brutus. Sed mia rigardo rapide pasigis ŝin al vere bela vidaĵo. Knabino en tre mallonga leda robo, kun la dorso turnita al mi, estis klinita super la fenestrobreto por akvumi planton en skatolo ekster la fenestro. Pro ŝia pozicio, la robo elmontris ĉiun centimetron da ŝiaj longaj, laktecaj femuroj kaj parton de ŝia rondigita, punto-kovrita pugo. Mi ŝatis la guston de Brutus pri oficeja helpo.


La maljunulino sekvis mian rigardon. "Sinjoro Carter, mi supozas," ŝi diris, ridetante.


“Jes,” mi diris, kontraŭvole forrigardante. Dum mi parolis, la knabino turnis sin al ni, tenante malgrandan akvujon en la manoj.


"Ni atendis vin," diris la sekretario. "Mi estas sinjorino Smythe kaj ĉi tiu estas Heather York."


“Kun plezuro,” mi diris al sinjorino Smythe, sed mia rigardo revenis al la knabino. Ŝi estis helhara kaj havis la harojn tranĉitaj. Ŝi havis grandajn bluajn okulojn, la plej brilan bluon, kiun mi iam vidis. Ŝi havis perfektan vizaĝon: rektan, maldikan nazon super larĝa, malĉasta buŝo. La mikro-mini, kiun ŝi portis, apenaŭ kovris ŝin eĉ kiam ŝi staris rekte. Bruna haŭto elstaris el ŝia rondeta brusto super ŝia mallarĝa talio. Ŝiaj bovidoj estis vestitaj per brunaj botoj kiuj kongruis kun ŝia robo.


“Brutus tuj vidos vin, sinjoro Carter,” diris sinjorino Smythe. "La panelita pordo estas maldekstre."


“Dankon.” Mi ridetis al la blondulino, esperante vidi ŝin poste.


Brutus ekstaris de la granda mahagono tablo kiam mi eniris. "Bone do! Sinjoro Nick Carter! Bone! Bone!"


Lia mano englutis la mian kaj skuis ĝin. Li estis granda viro, la sama alteco kiel mi, kaj li havis unu el tiuj krakformaj britaj armeovizaĝoj. Liaj vangoj estis grizaj kaj estis linioj ĉirkaŭ liaj okuloj, sed li aspektis kiel viro, kiu povis ankoraŭ gvidi militan atakon kaj amuziĝi farante ĝin.


"Ĝoje renkonti vin, sinjoro," mi diris.


“Kun plezuro, mia knabo! Tute prave! Vi scias, ke via reputacio antaŭas vin."


Mi ridetis kaj sidiĝis sur la seĝon, kiun li proponis al mi. Li ne revenis al sia seĝo, sed staris en la angulo de la tablo, lia vizaĝo subite malgajiĝis.


"Ni havas grandan ŝraŭbon ĉi tie, Nick," li diris. "Mi bedaŭras, ke ni trenas vin en niajn problemojn, sed vi ne estas konata ĉi tie, kaj sincere, mi bezonis iun kun sperto, kiu ne hezitus mortigi, se estus necese. Nia sola viro de via kalibro. estas nesolveble ligita al la problemo en Malto."


"Mi ĝojas helpi," mi diris.


Mi rakontis al li detale pri ĉio, kio okazis en Egiptujo, kaj poste donis al li la foton. Li studis ĝin dum kelka tempo kaj poste konsentis kun mi, ke ĉio, kion Fergus volis diri al ni, rilatas al unu aŭ pluraj el la viroj sur la bildo.


"Necesos tempo por spuri ĉiujn ĉi tiujn homojn," li diris. "Dume, estas pli da novaĵoj."


Brutus marŝis apud la tablo kun bandaĝoj malantaŭ la dorso. “Ni ne scias ĉu ili estas komunistoj aŭ ne. Ni scias, ke "La Novaĵoj" estas ĉi tie por iu sinistra celo, sed ĝi eble havas nenion komunan kun la murdoj. Tamen, ni devas testi ĝin kaj tempo estas de la esenco. iujn aliajn ideojn, esploru ilin. Nur nepre kontrolu kun mi regule."


Li etendis la manon trans la tablon, prenis du paperpecojn kaj donis ilin al mi. Ĉi tiuj estis


originalaj notoj lasitaj de la murdinto aŭ insidmurdistoj. Mi studis ilin.


"Vi rimarkos, ke ili estas manskribitaj kaj skribitaj de la sama persono," Brutus atentigis.


"Jes," mi diris penseme. "Ĉu vi analizis la leteron?"


"Ne," li diris, "sed mi povas aranĝi ĝin, se vi volas."


Mi kapjesis. Mi ne estis spertulo, sed la stilo de la skribaĉoj ne sugestis al mi mojosa, profesia agento. Kompreneble, ĉi tio povus esti parto de fumŝirmilo. "Hawke diris, ke la mortigoj estis sangaj."


Brutus ĝemis kaj falis sur la ledan seĝon ĉe la tablo. "Jes. Vi vidas, ni provis ne malkaŝi pli komplikajn detalojn en la gazetoj. Welsey havis la dorsan kapon forblovita per pafo de alt-motora fusilo. Li estis pafita tra lia oficejofenestro fare de sperta pafisto de iom da distanco for. . Preskaŭ kiel profesia ĉasisto. "


"Aŭ profesia murdisto," mi diris.


"Jes." Li frotis sian mentonon. “La murdo de Percy Dumbarton estis sufiĉe malagrabla. Li estis ponardita promenante sian hundon. La gorĝo de la hundo estis tranĉita. La noto estis alkroĉita al la mantelo de Dumbarton. La unua noto, cetere, estis trovita en nemalfermita poŝto sur la skribotablo de Wellsey. . "


"Eble vi devus simple pagi la monon kaj vidi kio okazas," mi sugestis.


“Ni pensis pri tio. Sed dek du milionoj da pundoj estas multe da mono eĉ por la brita registaro. Mi diros al vi sincere, tamen, ke estas konsiderinda premo de membroj de la Kabineto kaj la Ministerio por pagi ilin. Ni povus fini kun ĉi tio. Sed ĉi-momente vi havas almenaŭ semajnon por ellabori ion."


"Mi faros mian plejeblon, sinjoro."


“Mi scias, ke vi kutime preferas labori sola,” Brutus diris, “sed mi asignos agenton de mia SM-sekcio por labori kun vi pri tio. Vi du respondos nur al mi. Estas aliaj agentejoj kiuj laboras. pri ĉi tiu afero, nature, MI5, MI6, Dvor kaj aliaj. Ili ne devas dividi ajnajn informojn, kiujn vi disvolvas krom per mi. Estas klare? "


"Ĝuste," mi diris al li.


Li ridetis. "Bone." Li premis butonon sur sia skribotablo. “Sendu Jorkon. Fraŭlino Smythe."


mi sulkigis la brovojn. Ĉu tio ne estas la nomo de la blondulino al kiu mi estis prezentita ĉe la akceptejo...? La pordo malantaŭ mi malfermiĝis kaj mi turnis min. Bela estaĵo en miniatura leda kostumo rapide eniris la ĉambron, larĝe ridetante dum ŝi preterpasis min al la mahagona tablo. Ŝi sidiĝis sur la rando de la tablo kvazaŭ ŝi sidis tie multfoje antaŭe.


"Ĉi tiu estas sinjoro Nick Carter, Heather," diris Brutus, ridetante al ŝi. "Niĉjo, fraŭlino Heather York."


"Ni renkontis ekstere," ŝi diris, ne deturnante de mi siajn okulojn.


"Ho bone." Li rigardis min, "Heather estas la agento kun kiu vi laboros, Nick."


Mi rigardis de la knabino al Brutus kaj reen al ŝi. "Mi estos damnita," mi diris mallaŭte.


Post rakonti al Heather pri la foto, Brutus lasis nin iri. Kiam mi alvenis al la pordo, li diris: "Restu en kontakto. Post unu tago ni havos ion pri la viroj en la foto.”


* * *


Mi prenis taksion al malgranda hotelo proksime de Russell Square, iomete resaniĝinta de la agrabla ŝoko malkovri, ke mi pasigos la venontan semajnon aŭ tiel kun tia fasko da bonaĵoj kiel Heather York. Fakte, mi havis miksajn sentojn pri ŝi. Virinoj kaj spionado ne miksiĝas, almenaŭ kiel mi ludas. Kaj estis malfacile por mi kredi, ke tia altnivela knabino kiel Heather povus efektive helpi trovi la murdinton. Sed Brutus estis la estro dum tiu ĉi Prunt-Luado-misio, kaj mi ne estis pridubi lian juĝon.


Mi decidis resti sufiĉe proksime al la hotelo dum la sekvaj horoj dum Heather preparis nin por foriri al Cornwall posttagmeze. La taksiisto kondukis min tra Pall Mall, preter la Nacia Galerio en Trafalgar Square, kie turistoj manĝigis kolombojn apud la Kolono de Nelson en la suno.


Ni piediris al Russell Square Park. La hotelo estis nur kelkaj blokoj for kaj mi volis iom promeni.


"Mi foriros de ĉi tie," mi diris al la ŝoforo.


"Bone, Guberniestro," diris la viro, malrapidigante la taksion.


Mi pagis lin kaj li foriris. Mi preteriris la parkon, ĝuante la aŭtunan sunon, kaj finfine turniĝis en la strateton al mia hotelo. Sidis sur la trotuaro antaŭe estis soleca nigra Aŭstino. Alproksimiĝante al ĝi, mi vidis interne tri virojn en malhelaj kostumoj. Du el ili eliris kaj alfrontis min, barante mian vojon.


"Pardonu, maljunulo, sed ĉu vi hazarde estus sinjoro Carter?"


Mi studis la viron. Li estis kvadrata, peza juna ulo. Li aspektis kiel policisto... aŭ sekureca agento. Lia amiko faris same, precipe kiam lia dekstra mano estis blokita en lia jaka poŝo.


Mi diris. - "Kaj se ĝi estas mi?"


"Do ni ŝatus babili kun vi," diris la junulo kun streĉa rido. "Venu, ni ne volas ĝeni neniun, ĉu?"


Mi ĉirkaŭrigardis. Ĉiam estis iu en Russell Square Park, sed la flankaj stratoj ofte estis senhomaj. Ĝuste nun estis nur paro da homoj sur la strato, marŝantaj en la kontraŭa direkto. Neniu helpo.


"Sidiĝu, sinjoro Carter." La ordono venis de la tria persono, la ŝoforo, kaj mi sentis, ke io forte frapis min en la dorso. "Serĉu lin unue," li diris al siaj amikoj, la homoj kliniĝis el la fenestro.


La unua viro atingis en mian jakon kaj elprenis Wilhelminan el la pistolujo. Li enŝovis la Luger en sian zonon, poste frapetis min. Li faris malzorgan laboron, mankis Hugo sur mia dekstra antaŭbrako kaj Pierre, cianida gasbombo fiksita al la interno de mia maldekstra femuro.


"Eniru la aŭton, sinjoro Carter," li diris. "Ni volas scii, kian komercon vi havis kun Augie Fergus antaŭ ol li mortis."


"Kiu estas 'ni'?"


"Viro nomata 'Novaĵoj'," diris la unua.


"Do jen," mi diris.


"Jen, jankio," diris al mi la dua viro, unuafoje parolante.


"Do konduku min al li," mi diris. Mi ne kverelas per armilo, kiu rigardas min en la vizaĝon.


La dua viro akre ridis. “Tio vi ŝatus, ĉu ne? Sed ne estos tiel facile. Vi nur venos kun ni, diros al ni kion ni volas scii, kaj poste eniru la sekvan aviadilon reen al Ameriko."


Mi grimpis sur la malantaŭan sidlokon kaj ili sidis malantaŭ mi, unu ĉe ĉiu flanko. Ili ne prenis riskojn. Ni tiris for de la flanko de la vojo.


Ni nun veturis laŭ Oxford Street al Marble Arch. Se ili restos sur ĉi tiu ĉefa strato, tio komplikos la aferojn. Tamen, ĵus antaŭ ol ni atingis Hyde Park, la ŝoforo turniĝis al mallarĝa leno, direktante al Grosvenor Square. Ĉi tio estis mia ŝanco, se iam ekzistis.


La viro maldekstre de mi rigardis la aŭton moviĝi, sed lia amiko kun la pafilo tenis siajn okulojn—aŭ sian pafilon—sur mi. Do mi devis iom kuraĝigi lin.


"Atentu!" - mi subite diris. "Tie ekstere sur la strato."


La ŝoforo aŭtomate malrapidiĝis, kaj la du viroj en la malantaŭa seĝo rigardis antaŭen dum fraŭdo de sekundo. Estas ĉio, kion mi bezonas. Mi forte trafis la agenton dekstre kaj la pafilo falis sur la plankon de la aŭto. Mi sekvis ĝin per rapida, akra bato al la gorĝo kiu igis lin buŝo.


Alia agento kaptis mian brakon. Mi liberiĝis kaj forte batis lin en la vizaĝon per mia kubuto, rompante lian nazon. Li ridis kaj kolapsis en angulon.


Aŭstino freneze rapidis laŭ la mallarĝa strato, la ŝoforo provis stiri per unu mano kaj direktis pafilon al mi per la alia. "Haltu. Carter! Ĉesu ĝin, malbenita bastardo."


Mi puŝis la pafilon al la tegmento de la aŭto, tordis mian pojnon, kaj la pafilo iris tra la flanka fenestro, rompante la vitron. Mi sentis akran doloron en mia dekstra vango, kiam mi estis trafita de peco da fluganta vitro.


Nun la ŝoforo tute perdis kontrolon de la Aŭstino. Li glitis de unu flanko de la strato al la alia, preterpasante gapantajn piedirantojn, finfine malbarante la dekstran trotuaron kaj trafante kontraŭ subtenfosto. La ŝoforo trafis sian kapon sur la antaŭan glacon kaj falis sur la radon.


Prenante Wilhelminan de la viro maldekstre, mi etendis la manon al la agento dekstre kaj piedbatis la pordon tiuflanke. Ĝi svingiĝis kaj mi ĵetis min super la viron tra la pordo, batis mian ŝultron sur la trotuaro kaj ruliĝis de la trafo.


Mi ekstaris kaj ĉirkaŭrigardis al la Aŭstino, al la du miregigitaj viroj en la malantaŭo kaj la senkonscia ŝoforo falis super la stirilo.


"Ne distri min," mi diris.


Tria ĉapitro.


“Ĉar tempo estas tiel grava,” Heather York diris ĉe komforta tablo por du, “Brutus insistis, ke ni foriru al Cornwall ĉi-vespere. Fakte, mi pli ŝatas veturi nokte.”


Ŝi portis mallongan, tre mallongan verdan robon kun kongruaj ŝuoj kaj ĝisŝultre bruna peruko. Mi diris al ŝi, kiam ŝi prenis min en la hotelo: "Se ĉi tiu peruko supozeble estas alivestiĝo, ĝi ne funkcios - mi ne rekonus tiun figuron ie ajn."


Ŝi ridis, balancante la kapon. "Neniu alivestiĝo, la knabino simple ŝatas ŝanĝi sian personecon de tempo al tempo."


Survoje al restoracio en la periferio de Londono, kie ni haltis por tagmanĝi antaŭ iri suden al la marbordo, mi priskribis mian renkonton kun la News-knaboj.


Ŝi ridetis. "Brutus devas ami ĉi tion... ĉu vi vokis lin?"


"Mi faris ĝin."


La restoracio estis ĉarma, tre malnovangla. La kelneroj ĵus alportis nian mendon, kiam viro alproksimiĝis al la tablo. Li estis alta kaj kvadrata, kun blonda hararo kaj malglata vizaĝo. Laŭ la maldekstra flanko de lia kolo, preskaŭ kaŝita de lia ĉemizo, estis maldika cikatro. Li havis malmolajn, malhelbrunaj okulojn.


"Eriko - Heather York?" - li diris, haltante ĉe la tablo. "Jes! Mi preskaŭ sopiris vin kun la peruko. Tre flata."


Heather respondis kun streĉa rideto. "Elmo Jupitero! Estas bone revidi vin."


"Mi intencis peti vin kaj vian amikon kuniĝi kun ni," li montris al malhelhara knabino ĉe tablo en la angulo, "sed mi vidas, ke vi estas servita."


"Jes," diris Heather. "Jen Richard Matthews... Elmo Jupitero, Rikardo."


Mi kapjesis. - "Kun plezuro."


Li studis min momente, kaj liaj severaj okuloj estis sendube malamikaj. "Ĉu vi estas usonano".


"Jes."


"Eriko havas vere ekzotikajn gustojn." Li subridis, turnante sin al ŝi. “Pri homoj kaj aŭtoj. Nu, mi devas reveni al mia nigra biero. Ĝis revido, Heather."


"Jes, kompreneble," ŝi diris, ankoraŭ tenante streĉan rideton. "Havu bonan vesperon."


“Mi ĉiam amas ĉi tiun manieron,” diris Jupitero, deturniĝante.


Dum li reiris al sia skribotablo.


Heather rigardis la knabinon, kiu atendis lin tie. "Mi ne ŝatas ĉi tiun viron," ŝi diris akre. “Mi renkontis lin per amiko, kiu laboras kiel oficisto ĉe SOE. Li pensas, ke mi laboras en publika sano. Li petis min eksteren rendevuon, sed mi pardonpetis. Mi ne ŝatas liajn okulojn."


"Mi pensas, ke li estas ĵaluza," mi diris.


“Li verŝajne koleras, ke mi malakceptis lin. Mi aŭdis, ke li kutimas ricevi tion, kion li volas. Mi pensas, ke li faras aŭtojn. Li surprizus scii pri la knabino kun kiu li estis. Ŝi havas longan noton pri vendado de medikamentoj."


"Kiel vi sciis tion?" Mi demandis.


"Mi laboris ĉe la Yard preskaŭ unu jaron antaŭ ol SOE proponis al mi mian laboron."


Ŝi diris ĝin senĝene, kvazaŭ ne gravis, sed mi estis impresita. Mi suspektis, ke dolĉa Heather estas plena de surprizoj.


Ni veturis la tutan vesperon kaj nokton laŭ serpentumaj, arbustaraj, mallarĝaj vojoj, unue trairante vilaĝojn kun nomoj kiel Crownhill kaj Moorswater, kaj poste laŭlonge de la marbordo. Heather portis sian malmodernan sed kutiman SOCEMA Gregoire.


"Li havas Ferodon kiel tiu, kiun mi ricevis," ŝi diris al mi fiere dum ni muĝis ĉirkaŭ torda angulo en la mallumo, la lumturoj lumigante du flavajn striojn en la nokto. Ŝi forĵetis la perukon, kaj ŝiaj mallongaj blondaj haroj estis taŭzita de la vento. "Kaj elektromagneta rapidumujo kiel Cotal MK."


Ni eniris liton kaj matenmanĝon post noktomezo, kiam Heather finfine laciĝis pro veturado. Ŝi petis privatajn ĉambrojn. Kiam la maljuna skota mastro donis al ni apudajn ĉambrojn kaj palpebrumis al ni, Heather ne kontraŭis, sed ŝi ankaŭ ne subtenis tion. Do mi ekdormis en mia lito, penante ne tiom proksime pensi pri ŝi.


Ni alvenis tre frue en Penzance, kie la Novaĵo laŭdire estis vidita antaŭ kelkaj tagoj. Brutus donis al ni detalan priskribon pri li kaj kion oni sciis pri lia kaŝado. Li iris sub la nomo John Ryder, kaj lia angla devis esti senriproĉa.


Post kelkaj diskretaj esploroj en lokaj hoteloj kaj drinkejoj, ni eksciis, ke viro kongrua kun la priskribo de la Novaĵo ja estis en Penzance, ĉe la Queens Hotelo, kun alia viro. Li kaj lia kunulo eliris el la hotelo la antaŭan matenon, sed la akceptisto aŭdis la Novaĵojn mencii Land's End, la pinton de Cornwall elstaranta en la maron.


"Do ĉi tio estas Landa Fino," diris Heather dum ni forlasis la urbon. "La perfekta loko por kaŝiĝi kaj paroli."


"Eble," mi diris. “Sed de nun ni prenos aferojn malrapide.


"Novaĵo verŝajne scias, ke ni serĉas lin."


Ŝi ridetis. - "Vi estas la estro."


La vojo al Landa Fino estis malgaja, super roka tereno disŝutita de eriko kaj kanoj, kaj pasanta tra grizaj ŝtonaj vilaĝoj. Proksimume kvin mejlojn de nia celloko, ni haltigis farmiston veturantan vagonon en la kontraŭa direkto kaj demandis pri vizitantoj de la areo.


Li frotis siajn rozkolorajn vangojn per dika mano. “Hieraŭ du sinjoroj translokiĝis en Hemur Dometon. Unu el ili donis al mi altan kvinon por plenigi la puton. Ili aspektis kiel sufiĉe afablaj sinjoroj.”


La kamioneto odoris je sterko. Heather sulkigis sian nazon kaj ridetis al mi.


"Ĝi ne estus nia ulo," mi mensogis. “La viro, kiun ni serĉas, estas ĉi tie kun sia familio. Tamen dankon".


La farmisto ekmovis sian ĉevalon kaj ni malrapide rajdis. Kiam la kamioneto malaperis, ni faris la unuan turniĝon en la direkto indikita de la farmisto. Proksimume cent metrojn laŭ la tervojo, mi signis, ke Heather tiriĝu flanken.


"La dometo ne povas esti malproksime," mi diris. "Ni marŝos la reston de la vojo."


Dum ni estis elirantaj el la aŭtomobilo, birdo ekkriis kolere de la kampo apud ni. La cetero de la mateno estis suna kaj kvieta. Ni daŭrigis laŭ la serpentuma vojo dum kelkaj cent metroj antaŭ ol ni vidis la dometon.


Mi puŝis Heather en la altan herbon. "Ĝi devas esti tiel," mi flustris.


La brunŝtona dometo sidas sur malalta monteto kovrita de ulekso, la flavaj floroj aldonas iom da reliefo al la malgaja sceno. Malgranda blua Sunradia kabinaŭto estis parkumita apud la dometo. Ne estis provoj kaŝi la aŭton de la vojo. Evidente, Novaĵoj opiniis, ke li estas sekura kontraŭ gvatado, alie li volis, ke aliaj pensu ke li estas.


Mi tuŝis la brakon de Heather kaj indikis, ke ni rondirus al la domo, kie ni povus alproksimiĝi al ĝi malantaŭ la kovrilo de la aŭto. Mi marŝis trans la herbon kaj Heather sekvis.


Dum ni rampis al la parkumita Sunradio, ni aŭdis voĉojn. Estis malfermita fenestro ĉe la alia flanko de la dometo. Mi metis la manon en mian jakon por Wilhelmina, kaj Heather eltiris malgrandan Sterling 380 PPL aŭtomatan el sia monujo. Mi signis, ke ŝi restu kie ŝi estis kaj kovru min. Mi malrapide rampis al la rando de la dometo kaj haltis sub la fenestro.


La voĉoj nun estis tre klaraj. Mi rektiĝis al la fenestrobreto kaj rapide rigardis enen. En la dometo estis tri viroj: alta, maldika viro kun helbruna hararo kaj osta vizaĝo - ŝajne "Novaĵo" - paŝadis en la ĉambro, parolante kun du aliaj viroj, kiuj aspektis britoj. Mi denove kaŭris kaj aŭskultis.


"Kiam ni revenos, ne estos plu kontakto en Londono.


krom per antaŭinterkonsentita mesaĝo, diris Novosti. — Unue, neniu el ni devus esti vidita en la Ministerio pri Defendo antaŭ la limdato. Estas klare? "


La aliaj murmuris ion konsente.


"Bone. Je la difinita tempo, la Ministerio havos plifortigitan sekurecon. Nia tempo devas esti preskaŭ perfekta. Nia instalaĵo estos malfermita al ni nur dum kelkaj sekundoj. Ni devas agi rapide kaj efike."


“Ne zorgu pri ni, amiko,” diris unu el la angloj malvarme.


"Ni donos al ili bonegan spektaklon," lia kamarado konsentis.


Novaĵo malaltigis lian voĉon. Mi klinis min antaŭen por aŭdi lin pli bone kiam sono aŭdiĝis el la malantaŭo de la dometo. La flustro de Heather atingis min preskaŭ samtempe.


"Nick! Atentu!"


Estis tro malfrue. Fortika viro ĉirkaŭiris la malantaŭon de la domo kun sitelo da akvo. Ŝajne li estis ĉe la puto malantaŭ li. Kiam li vidis min, li ĵuris ruse kaj faligis la sitelon. Li kongruis kun la priskribo, kiun mi ricevis de KGB-ulo el suda Anglio. Rimarkinte Wilhelminan, li freneze etendis la manon en sian koksan poŝon por sian pistolon.


Mi celis kaj pafis la Luger per unu movo; la pafo sonoris laŭte en trankvila mateno. La ruso kaptis lian bruston, kaj la pistolo, kiun li eltiris, flugis en la muron de la dometo. La oficiro de KGB ŝanceliĝis malantaŭen kaj, larĝe etendante la krurojn, surteriĝis sur la gorĝon, kaptante la malplenan aeron per la manoj.


"Kuru al la alta herbo!" - mi kriis al Heather. Tiam, ne atendante konfirmon, mi kuris kapantaŭen al la malantaŭo de la dometo, esperante, ke tie estas pordo.


Mi preskaŭ stumblis pro falinta sitelo, kiam mi turnis la angulon. Mi vidis fermitan pordon. Mi forte piedbatis lin kaj li kolapsis interne.


Kiam mi eniris la dometon, la ĉambron malantaŭ kie News kaj la aliaj parolis, unu el la angloj venis tra la malfermita pordejo, tenante Webley 455 Mark IV, kaj frapis min sen interrompi la paŝon. Lia vizaĝo montris surprizon kiam ni trafis. Li estis reĵetita kontraŭ la pordokadro, donante al mi ĝuste sufiĉe da tempo por preni la celon de Wilhelmina kaj krevi truon tra lia stomako. Li kolapsis sur la plankon kun la okuloj malfermitaj kaj surprizita esprimo sur la vizaĝo.


Mi iris en la antaŭan ĉambron de la dometo, sed ĝi estis malplena. Tiam mi aŭdis pafojn de antaŭe. News kaj la alia viro estis ekstere interŝanĝante interpafadon kun Heather. Ŝajne ŝi tenis ilin for de la blua kabinaŭto per sia malgranda pistolo. Mi direktis sin al la enirpordo, alproksimiĝonta al ili de malantaŭe, kiam la dua brito eksplodis reen en la dometon.


Li pafis unue, sed la pafo maltrafis. Mia Luger eksplodis dufoje, kaj ambaŭ trafoj estis en celo. Mi ne haltis por rigardi lin fali. Okazis rapida interŝanĝo de interpafado ekstere, kaj tiam mi aŭdis aŭtomobilan pordon frapi. Sekundo poste la motoro muĝis. Kiam mi forlasis la dometon, la aŭto glitis tra la malferma areo, direktante al la vojo.


Mi apenaŭ povis vidi la supron de la kapo de News, kiam li kaŭris malalte al la stirilo por eviti la fajron de Heather. Metante Wilhelmina sur mian antaŭbrakon, mi celis la barelon kaj celis la dekstran malantaŭan pneŭon. Sed tuj kiam mi pafis, la kabinaŭto saltis el la sulko, freneze ŝanĝante direkton. La pafo maltrafis la pneŭon kaj anstataŭe fosis en la malpuraĵon. La aŭto tiam malaperis en la alta herbo laŭ la vojo.


Mi metis la pistolon en mian pistolujon kaj suspiris. La sola viro, kiun ni vere volis kapti, foriris. Li povus trovi aliajn agentojn en kelkaj tagoj, eble eĉ horoj. Kaj se News estis la murdinto, ni verŝajne eĉ ne malhelpis lin.


Tiam mi rememoris Heather kaj turnis min al la alta herbo. Mi trovis, ke ĝi reŝargas Sterling PPL.


"Pardonu, ke li preterpasis min," ŝi pardonpetis.


"Ne povas esti helpita," mi diris.


"Mi supozas, ke ne utilas provi persekuti lin en mia aŭto."


"Li havas tro multe da avanco por ni," mi diris.


"Jes." Ŝi ŝajnis deprimita.


"Ĉu vi estas bone?"


"Jes. Mi fartas bone. Kaj vi?"


"Bonan sorton," mi diris al ŝi. "Mi ne povas diri la samon pri tiuj du." Mi kapjesis al la dometo.


Ni serĉis la du britojn kaj la dometon, sed nenion trovis. Poste li traserĉis la poŝojn de la mortigita sekureca oficisto. Nenio. "Novaĵoj" estis vera profesiulo - la profesiuloj ne ŝatis noti ion ajn.


"Ili parolis pri la Departemento pri Defendo," mi diris al Heather. “Ili certe planis ion tie.


"La novaĵoj parolis pri "nia temo" kaj "cela dato" kaj diris, ke ili devas "rapide moviĝi". Novaĵo povus esti nia viro. Ni prefere supozu, ke tiel estas, kaj ke li planas mortigi denove baldaŭ. parto de grandioza plano, li simple ŝanĝos la tempon, daton kaj metodon de operacio por la venonta provo."


"Departemento de Defendo," Heather meditis. “Kiam Dumbarton jam estos mortigita, kiu forlasos ĝin? Lia deputito?


“Eble, aŭ eble, Generalo. Kiu scias?" Mi diris. Ĉi tio estis la duan fojon, kiam mi ekzamenis la monujon de unu el la mortintoj. Mi rimarkis sekretan kupeon, kiun mi maltrafis la unuan fojon. Ene estis papero. Eltiris "Hej! Kio estas ĉi tio?"


Heather rigardis trans mian ŝultron. "Jen la telefonnumero."


"Kio estas tio skribita sub ĝi?"


Ŝi prenis ĝin de mi. "Malsupra Buĉejo"


"Malsupre... Kio diable estas ĉi tio?"


Ŝi rigardis min, ŝiaj bluaj okuloj ridetante. “Ĝi estas urbo, malgranda vilaĝo en Cotswolds. Ĉi tio devas esti nombro en la vilaĝo."


"Nu," mi diris penseme, "eble unu el la News-knaboj faris etan eraron."


Ĉapitro kvar.


"Kaj la dua noto?" Mi demandis, la telefono premis al mia orelo, kiam sur la lito apud mi estis metitaj fotostataj kopioj de la murdnotoj, kiujn Brutus kompilis por mi. "Ĉu estis diferencoj?"


Mi parolis kun la grafika analizisto, al kiu Brutus donis la notojn pri la murdo. Mi atente aŭskultis lian respondon.


"Nu," mi diris kiam li finis, "mi dankas vian helpon."


Mi pendigis kaj turnis min al Heather, kiu sidiĝis sur la alia el la ĝemelaj litoj. Ni vizitis ĉi tiun hotelon en Stratford kiel edzo kaj edzino - laŭ ŝia propono.


"Ĉi tio estas interesa," mi diris.


"Kiu?" ŝi demandis.


Mi pripensis la fotostatojn. Mi rondiris certajn literojn aŭskultante manskriban fakulon.


"Rigardu ĉi tion," mi diris al Heather. “Rimarku kiel ĉiuj literoj estas oblikve akute al la dekstra flanko de la papero. La grafologo opinias, ke tio signifas, ke la verkisto estas tre emocia persono, eble malekvilibra persono."


"Sed nia dosiero pri Novaĵoj montras, ke li estas malmola, sistema kaj efika agento," Heather rebatis. "Ĉiuj liaj diskoj en Gachina rakontas la saman historion." Ŝi aludis al ŝtelitaj registradoj de sovetia spionlernejo.


"Ĝuste. Nun rigardu la malfermitajn "A" kaj "O" en ĉi tiu unua noto. Zorga kaj preciza persono kiel "Novaĵoj" fermos ĉi tiujn leterojn supre.


“Sekretemaj homoj ĉiam kovras siajn O,” mi daŭrigis, “Kaj tio ne estas ĉio. Vidu kiel la "T" intersekcas en Britio? Forta, firma intersekciĝo en la teksto de la letero indikas forton, limantan al obstineco kaj troa agresemo. , "Novaĵoj" ne kongruas kun la ŝablono. Poste estas la rapida skribstilo, sugestante koleremon kaj senpaciencon. Ĉu vi vidas, ke la sovetianoj elektas senpaciencan viron por esti ilia ĉefa spiono? "


Heather ridetis. - "Mi preferus, ke ili faru ĝin."


Mi ridetis reen. "Mi timas, ke tio ne estas nia sorto." Mi denove rigardis la fotostatojn kaj ĉesis rideti dum mi komparis ilin. “Laste sed ne malplej, estas klara suben deklivo al la linioj en ĉi tiuj notoj. Ĉi tio estas plej evidenta en la dua noto. Tio montras ke la verkisto estas venkita de emocio, plena de depresio kaj angoro."


Heather rigardis la notojn kun bedaŭro. "Tia persono estus malkovrita tre rapide de la KGB."


"Kaj ili donis rapidan rezignon," mi konsentis.


"Ŭaŭ!" Heather anhelis en unu el siaj maloftaj paŭzoj en stratslangon. "Ĝi estas ruĝeca divenludo, jes!"


"La tempo finiĝas," mi aldonis, "post kelkaj tagoj okazos alia murdo."


"Kion ni faru nun?" Ŝi krucis siajn longajn krurojn, malkaŝante peceton de punto sub la flava minirobo, kiun ŝi portis. Ŝi aspektis kiel lernejanino scivolanta ĉu ŝi trapasis sian ekzamenon. Sed ŝi ne kondutis kiel lernejanino en dometo ĉe Landa Fino.


“Ni iros al Malsupra Buĉado kaj provos movi la Novaĵojn dum estas tempo. Eble ĉi tiu tuta telefonnumero kondukas al ies amatino. Sed ĉi tio povas esti la vera ĉefsidejo de Novosti. Mi nur esperas, ke ĝi ne estas sakstrato."


Matene ni veturis en Malsupran Buĉadon laŭ mallarĝaj vojoj, preterpasante nigrajn kaj blankajn pajlotegmentajn dometojn kaj signojn direktantajn la vojaĝanton al lokoj kiel Chipping Campden kaj Bourton-on-the-Water. Malsupra Buĉado mem estis serena malnova arb-ombrita vilaĝo de brunaj ŝtonaj dometoj kun rivereto trakuranta ĝin. Ni parkis la aŭton en strateto kaj marŝis al la adreso, kiun la esplorsekcio de Brutus spuris al la telefonnumero, kiun ni donis al ili. Ĝi estis dometo ĉe la rando de la urbo, kaj ĝi ŝajnis forlasita. Ne estis blua kabinaŭto ĉirkaŭe kaj la pordo estis ŝlosita.


Ni marŝis al la malantaŭo de la konstruaĵo kaj mi rigardis internen tra la malgranda vitralo. Mi vidis neniun. Mi prenis alĝustigeblan ŝlosilon el mia poŝo, unu el la multaj aparatoj provizitaj de la specialaj efektoj kaj redaktaj knaboj de Hawk, kaj uzis ĝin por turni la seruron. Tuj la seruro klakis kaj la pordo malfermiĝis. Mi eltiris Wilhelminan kaj zorge eniris. Mi iris malrapide tra la rustika kuirejo en la salonon, poste en la dormoĉambron. Kiam mi revenis al la salono, Heather kontrolis la domon por cimoj. Ne estis iuj.


Mi preskaŭ decidis, ke ne utilas pendi, kiam mi malkovris tranoktan valizon kaŝitan en malgranda ŝranko. Ĝi enhavis ĉiujn necesajn virajn tualetaĵojn, kiuj ĵus estis uzitaj. Mi ĉirkaŭrigardis iom pli kaj rimarkis ĉifitan sed freŝan cigaredstupon en la rubujo. La cigaredo estis unu el tri britaj markoj preferitaj de rusoj kaj aliaj orienteŭropanoj.


"La novaĵo venkis nin ĉi tie," mi diris al Heather. "Kaj li revenos."


"Jes," ŝi diris, "kaj li jam havis kompanion." Ŝi montris al mi du glasojn


likvoro, kiun ŝi trovis en la kuireja ŝranko, ĵus uzata kaj lasita nelavita.


Mi ridetis, kliniĝis kaj brosis miajn lipojn laŭ ŝia vango. "Tre bone," mi diris. Ŝi rigardis min kvazaŭ ŝi volus pli, poste rapide ĉirkaŭrigardis. Mi malfacile memoris kial mi estis tie.


"Estas viro nomata Koval," Heather diris, ne deprenante siajn okulojn de la okulvitroj kiujn ŝi tenis. "Ĉi tio estas rusa agento, kiu estis vidita en la areo kaj kiu amas ĉi tiun tipon de alkoholaĵo. Stanislav Koval."


"Ŝajnas, ke li estas nova subulo de la Novaĵoj," mi diris, "Ili eble ne varbos pliajn agentojn nun."


"Koval povos voki plurajn homojn," diris Heather.


"Ĝuste. Sed nun ni havas etan avantaĝon. Ni estas ĉi tie kaj ili ne scias ĝin."


Heather portis veldudan jupon kaj unu el tiuj ĵerzĉemizoj sen mamzono - mi povis vidi la konturon de ŝiaj cicoj tra la glueca ŝtofo. Ĝi ne diferencis de tio, kion ĉiuj aliaj knabinoj portis en la novaj tagoj de ina emancipiĝo, sed ĉe Heather - kaj laŭ la cirkonstancoj - ĝi estis distra kaj frustranta. Mi pensas, ke ŝi sciis, ke ĝi ĝenis min kaj ke ŝi prefere ŝatis ĝin. Mi deŝiris miajn okulojn de tiuj cicoj kaj iris en la kuirejon por ŝlosi la malantaŭan pordon denove. Mi tiam anstataŭigis la cigaredujon kaj cigaredstupon, kaj Heather remetis la malpurajn okulvitrojn en la ŝrankon kie ŝi trovis ilin.


"Nun," mi diris, "ni atendu." Mi intence lasis mian rigardon spuri laŭ la ĵerzbluzo al la mallonga korduroĉemizo kiu atingis meze de femuro. "Ĉu vi havas proponojn pri kie?"


Ŝi iomete ridetis al mi. "Banĉambro?"


Mi respondis al ŝi ridetante. "Kompreneble," mi diris.


Ni eniris la dormoĉambron kaj fermis la pordon. Heather iris al unu fenestro kaj rigardis eksteren. "Estas tre trankvile," ŝi diris, turnante sin al mi kaj ĵetante sian monujon sur la liton. "Ni eble nur atendas longan tempon."


"Ni simple povus havi, kaj mi ne malŝparos ĝin."


Mi iris al ŝi, ĉirkaŭvolvis miajn brakojn ĉirkaŭ ŝian talion kaj komencis tiri ŝin al mi. Ŝi arkigis sian dorson tiel, ke ŝiaj molaj kurboj premis min.


"Mi antaŭĝojis ĉi tion," mi diris, kisante ŝian kolon tuj sub ŝiaj blondaj haroj.


“Mi deziras vin ekde kiam vi eniris en la oficejon de Brutus,” ŝi flustris reen.


Ŝi helpis min demeti mian jakon, Wilhelmina kaj ĉemizon. Mi estis malfaranta la riglilon, kiu tenis ŝian jupon en la loko. Momenton poste li falis sur la plankon. Ŝi staris tie en pura punto kalsoneto, fleksebla kaj mola, ŝia haŭto laktoblanka kaj glata kiel veluro.


"Ni ne povas uzi la liton," mi diris, rigardante ŝin tiri sian kalsonon supren laŭ la koksoj. Mi demetis la ceterajn miajn vestaĵojn kaj metis ilin apud mi sur la dormĉambran tapiŝon.


Mi premis ŝin al la planko kaj kisis ŝin. Ŝi respondis entuziasme, movante siajn koksojn al mi per molaj ondantaj movoj. Mi karesis ŝin, kisis ŝin kaj sentis ŝiajn femurojn disvastigi sin de mia tuŝo. Ŝajne ankaŭ ŝi ne estis en humoro perdi tempon. Zorge mi kovris ŝian korpon per la mia.


Mi eniris ŝin per unu glata fluida movo. Ŝiaj manoj faris magiajn aferojn sur mia dorso, moviĝante pli kaj pli malsupre, karesante, karesante, ekscitante min pli kaj pli. Mi komencis movi pli rapide kaj sentis la reagon de Heather. Ŝiaj kruroj disvastiĝis pli larĝe, kvazaŭ ŝi volus, ke mi penetru ŝin kiel eble plej profunde. Ŝia spirado fariĝis raŭkaj singultoj. Mi puŝis pli profunde en ŝin kaj ŝi ĝemis dum ni kulminis kune, perfekte.


Post tio ni malrapide vestis nin. Dum Heather remetis sian supron, mi klinis min kaj kisis ŝin malpeze sur la lipoj.


"Ni devos igi ĉi tiun prunt-luadon komuna," mi diris.


"Mi vidos, kion Brutus povas aranĝi." Ŝi ridetis.


Ni estis vestitaj kiam mi aŭdis aŭton halti. Heather estis en la kuirejo. Mi rapide marŝis al la dormĉambra fenestro, tirante mian jakon. Nigra kabinaŭto haltis antaŭ la domo. Estis tri viroj en ĝi. Unu el ili estis "Novaĵoj".


Mi rapidis al la pordo de la dormoĉambro, kiam News kaj liaj amikoj eliris el la aŭto kaj iris al la domo. "Eriko!" - mi flustris akre. "Ili estas ĉi tie!"


La ŝlosilo knaris en la seruro. Heather estis nenie videbla. Mi kliniĝis reen en la dormoĉambron kiam la ĉefa pordo malfermiĝis.


Kvina ĉapitro.


"Eble mi povas inviti iun alian ĉi tien krom marto," diris unu el la viroj dum ili eniris. Mi vidis dikan, buklaharan karakteron portantan sakon da nutraĵoj. Li iris tra la salono en la kuirejon, kaj mi pensis, ke tio estas Koval. "Sed vi komprenas, ke ĉi tio estas tre mallonga tempodaŭro."


Mi retenis la spiron, kiam Koval eniris la kuirejon. Heather estis tie ie. Eble ŝi sukcesis ŝteliri en la stokejon. Mi aŭdis buklaharan viron promeni ĉirkaŭ la kuirejo.


"Vi povas diri tion al Kremlo, kamarado." Ĝi estis "La Novaĵoj" kaj ĝi estis dirita kun forta sarkasmo. Mi vidis lin, kiam li sidiĝis sur la seĝon apud la pordo. Mi malfermis la pordon fendo, lasante nur duoncolan breĉon. La monujo de Heather, mi rimarkis el la okulangulo, ne plu estis sur la lito. Se ŝi prenus ĝin


kun ŝi...? Kaj tiam mi vidis lin en la malproksima angulo apud la lito, kie li certe falis iel. Ĝi enhavos ŝian Sterlingan maŝinpafilon.


Mi kunpremis la dentojn pro elreviĝo. Heather estis senarmigita kaj ni estis apartigitaj. Estis la malĝusta momento.


Alta, angula brito kun neta liphararo moviĝis sur la sofon apud la Novaĵoj.


"Mi konas ulon, kiu povus funkcii," li diris al la ruso. “Harry la Simio, kiel ili nomas lin. Li taŭgas por batalo. Li amas batali."


Estis malpacienco en la voĉo de News. “Ni ne povas uzi ordinarajn krimulojn en ĉi tiu operacio, Marsh. Ni bezonas homojn kun bonaj kapoj, alie la misio malsukcesos."


"Ĝuste," diris la brito trankvile.


Koval elŝovis la kapon el la kuirejo. — Glason da vodko, kamaradoj?


"Mi provos," diris Marsh.


"Jes bonvolu." News kapjesis. Li ekstaris, demetis sian jakon kaj direktis sin rekte al la dormoĉambro.


Mi rapidis al la ŝranko. Tuj kiam mi fermis la pordon, News venis en la ĉambron kaj ĵetis sian jakon sur la liton. Li demetis sian kravaton, kaj dum momento mi pensis, ke li eniras la ŝrankon kun ĝi. Mi eltiris Wilhelminan kaj estis preta pafi, se li malfermos la pordon. Sed li forturnis sin de la necesejo kaj forglitis for de mia vido por momento, ŝajne pendigante sian kravaton sur ia hoko sur la muro. Li estis tri futojn de 9mm kuglo ĝis la brusto. En alia momento li forlasis la ĉambron.


Mi apenaŭ forlasis la necesejon, kiam mi aŭdis bruon en la kuirejo. Koval laŭte ekkriis en la rusa, kaj tiam aŭdiĝis muĝado. Li trovis Heather. Post kelkaj sekundoj ŝi kriegis.


Mi ĵetis la pordon de la ŝranko kaj kuris en la salonon. "Novaĵoj" aŭdis min veni kaj atendis min. La metalo trafis mian kranion kaj mi vidis la manon de Novy kaj la pugo trafis min dum mi falis, la doloro repuŝiĝis tra mia kapo.


Mi pafis aŭtomate, sed la kuglo nur disfendis la arbon malantaŭ la kapo de News. Mi preskaŭ perdis la Luger kiam mi falis sur la plankon, sed mi morne tenis dum miaj kruroj kroĉiĝis ĉe mia aĉeto. Mi celis duan pafon, kiam la granda pugno de Marsh trafis min en la vizaĝon. La efiko terenbatis min kaj ĉi-foje mi perdis la Luger.


"Provu ne mortigi iun el ili!" - kriis "Novaĵoj". Alia kraŝo de la kuirejo kaj la kriego de Koval. Heather okupis lin. Sed mi havis grandajn problemojn. Marsh marŝis al mi, atendante ke mi leviĝos. Mi tranĉis lian kruron, kaptante lian tibion, kaj li kriegis. Mi kaptis lian kruron, forte tiris, kaj li kolapsis sur la plankon apud mi.


Mi finfine trovis miajn piedojn. Mi estis kapturnita, sed kiam Marsh barakte leviĝis, mi kaptis lin je la reversoj, turniĝis kun li duoncirkle kaj ĵetis lin al la Novaĵoj, ĝuste kiam la ruso celis al mi sian malnoblan maŝinpafilon. Marto renversis lin sur la tablon kaj ambaŭ falis sur la plankon.


Mi movis al ili, sed ĉi-foje la "Novaĵoj" estis tro rapida por mi.


"Restu kie vi estas!" - La ruso surgenuiĝis, la maŝinpafilo estis direktita al mia brusto. Mi ne havis elekton; La stileto de Hugo ne povis esti deplojita sufiĉe rapide.


"Kion ajn vi diras," mi diris.


En tiu momento, Koval eliris el la kuirejo, tenante Heather.


“Nu,” diris News kun evidenta kontento, “niaj du amikoj el Landa Fino. Mi ĝojas renkonti vin denove."


"Mi ŝatus diri, ke la sento estas reciproka," mi diris.


March pene leviĝis.


"Iru lavi vin," Novaĵo diris al li. "Koval, ligu ĉi tiujn du."


Koval ridis. Li ellasis Heather kaj malaperis reen en la kuirejon dum News singarde direktis la pafilon al ni. Minuton poste Koval revenis. Li ligis miajn manojn malantaŭ mia dorso per longa forta ŝnuro. Li tiam ligis Heather. Kiam Marsh revenis, Novaĵo sidigis nin sur malnova flor-ŝablona sofo en la mezo de la ĉambro. Li rigardis min kolere.


“Novosti” metis seĝon apud ni kaj sidiĝis. Li ekbruligis cigaredon, kiun ni trovis en la rubujo.


"Nun," li diris, blovante fumon en mian vizaĝon. "Ĉu vi laboras por MI5?"


La reguloj estas, ke vi neniam diras al via kontraŭulo ion, kion li ne jam scias, eĉ se tio ŝajnas sensignifa tiutempe. La novaĵo sciis pri tio, sed li devis demandi.


"Ni estas el Scotland Yard," diris Heather malvarme. "Vi transportas drogojn, ĉu ne?"


"Novaĵoj" ridis. "Ho, vere," li diris. "Mi certas, ke vi povas fari pli bone."


La vizaĝo de Heather restis senesprima. Mi trankviliĝis vidi, ke ŝi ŝajne ne suferis multe da damaĝo en la batalo kun Koval. La novaĵo venis al mi.


Li demandis. - "Kio estas via rakonto?"


Mi rigardis en tiujn platajn okulojn kaj denove scivolis, kiel ĉi tiu viro povus esti nia murdinto. La Novaĵoj sciis kiel mortigi kaj certe havis tion en menso por ni. Sed li faris ĝin malvarme, senkompate kaj sen emocio, ĉar ĝi estis laboro farenda. En ĉi tio ne estus pento, sed ankaŭ vera plezuro. Li estis profesiulo.


"Mi ne havas rakonton," mi diris al li.


News malpeze ridetis kaj prenis sinjoran trenon sur longan cigaredon.


Li denove direktis la fumon al mi. "La knabino estas de MI5," li diris trankvile. - Ne, atendu. SOE. Mi memoras la dosieron. Kaj vi kun via usona akcento. Eble ruzo, aŭ ĉu vi estas pruntita de la usonanoj? "


"Novaĵoj" estis inteligenta. Mi klinis sin sur la sofo kaj rigardis lin. "Vi komprenas tion."


Li levis la ŝultrojn. "Ne gravas por kia agentejo vi laboras," li diris malsevere.


"Lasu Marsh labori pri ĝi," Koval sugestis.


"Jes, mi donos al la sanganta ulo ion por pripensi," Marsh grumblis.


"Ĉu vi vidas, kiel malpaciencas miaj amikoj?" - "Novaĵoj" rikanis al mi. "Estus bone se vi pripensus kunlabori."


"Mi diris al vi!" - diris Heather. “Ni estas inkognitaj policanoj. Kial vi ne simple montras al ni kie estas la heroino kaj respondas la akuzon? Ni rekomendos mildecon ĉe la Korto.”


News balancis la kapon, ridetante. "Vi havas talentan kolegon," li diris al mi. "Sed ne tre realisma, mi timas." La rideto malaperis. Li klinis sin kaj zorge dispremis la cigaredon en la cindrujo. Kiam liaj okuloj denove renkontis la miajn, li celis negocon.


“Mi scias, ke vi mortigis unu viron ĉe Landa Fino. Kio pri la aliaj du? Ĉu vi ankaŭ mortigis ilin aŭ ĉu vi tenas ilin por pridemandado?”


"Neniu komento," mi diris.


Li kapjesis al Marsh; la granda anglo batis min sur la buŝon per sia malfermita mano. Mia kapo tiel forte rekliniĝis, ke dum momento mi pensis, ke li eble rompis mian kolon. Sango fluis el la angulo de mia buŝo. Mi vidis Heather rigardi kun maltrankvilo.


Nu? - diris "Novaĵoj". - Kion vi aŭdis ĉe la domo? Ĉu niaj amikoj vivas tie kaj kion ili diris al vi? "


Mi eksidis kaj rigardis lin, sentante la sangon flui sur mia mentono. "News" rigardis Marsh, kaj la granda mano denove tuŝis min, ĉi-foje kunpremita en pugnon. La bato frapis min sur la sofon. Mi kuŝis lama dum momento, kaj poste grandaj manoj resendis min al sidpozicio.


"Mi ne ŝatas fari ĉi tion," diris "Novaĵoj", "sed vi ne lasas al mi elekton. Kiom longe vi estis ĉe la fenestro de la dometo antaŭ ol nia amiko vidis vin?”


Ŝi lekis siajn ŝvelintajn lipojn. Mi diris. - "Kiu fenestro?"


La okuloj de News mallarĝiĝis: — Tiel estos.


Koval alproksimiĝis al la Novaĵoj. "Lasu Marsh labori kun la knabino," li diris kviete. Li kapjesis al mi. "Li amas ŝin - mi povas diri."


"Bone," diris News. “Sed komencu per mildeco. Ni volas scii kion ili lernis."


"Eble iom mallaŭte, ĉu?" - diris Koval. Li kapjesis al la longaj, belaj kruroj de Heather.


News svingis la manon. "Kiel vi deziras".


Koval rigardis Marsh, kaj Marsh larĝe ridetis. Li marŝis al Heather kaj tiris ŝin sur ŝiajn piedojn. Koval tenis ŝin dum Marsh malligis ŝiajn manojn. Koval malrapide pasis sian dikan manon sur ŝian bruston, nun ridetante. Heather tiris for kaj pugnobatis lin en la vizaĝon.


Koval respondis per forte vangofrapo sur la dorson. Ŝi perdus sian ekvilibron se Marsh ne tenus ŝin. Ŝia vizaĝo estis ruĝa pro la bato.


Mi kunpremis mian makzelon kaj provis ne rigardi. Ĝi devis plimalboniĝi antaŭ ol ĝi pliboniĝis. Sed se ili ekscius, ke ni scias pri la Ministerio pri Defendo, ni perdus la solan avantaĝon, kiun ni havis.


Koval kaj Marsh forskuis la vestojn de Heather. Ŝi kontraŭbatalis ilin per ĉiuj fortoj, grumblante sed alie silenta. Post momento ŝi estis nuda. Marsh tenis ĝin, kaj Koval tre malrapide trakuris siajn dikajn manojn sur ĝin. "Novaĵoj" enuiĝis.


"Lasu la knabinon sola," mi diris. “Ŝi scias nenion. Ankaŭ mi. Mi venis al via malbenita fenestro tro malfrue por aŭdi ion ajn.”


"Novaĵoj" atente rigardis min, taksante kion mi diris. “Ĉi tio certe signifas, ke vi scias ĉion aŭ plejparton. Nun savu la knabinon de pliaj problemoj dirante al mi al kiu vi donis ĉi tiun informon. Ĉu vi povis kontakti vian ĉefsidejon?


"Ni lernis nenion," mi diris. "Ni havas nenion por diri."


News ekzamenis mian sangan, kontuzitan vizaĝon kaj kapjesis al Koval. March ĵetis Heather sur la plankon antaŭ mi; li kaj Koval observis mian reagon. Koval levis la brakojn de Heather super sia kapo.


"Ĉu vi volas vidi vian amikon seksperfortita?" Li diris. "Kiel vi ŝatas ĝin? Ŝi estas ĉarma, ĉu ne?"


Marsh ridis kaj lekis liajn lipojn. Nur rigardi lin malsanigis min. Mi ne volis rigardi Heather.


Mi hezitis. Ĉu valoris daŭrigi kun ĉi tio? Vere, kiom ni povus gajni ludante stultaj? Ni protektis malmulte da informoj. Aliflanke, konfesante tion, kion ni sciis kaj iom trompante pri la rabataĉeto, ni almenaŭ povus eltrovi ĉu Novaĵo kaj lia skipo estas murdtaĉmento aŭ ĉu ili estas entute al iu alia ludo.


"Bone, mi diros al vi, kion vi volas scii," mi diris. "Lasu la knabinon foriri."


"Mi esperas, ke vi ne plu ludas," diris News.


Marsh donis al li seniluziigitan rigardon, sed Koval donis al li rigardon kiu diris ke li havus multe da tempo por tiaj aferoj poste antaŭ ol ili mortigis Heather. Koval liberigis siajn manojn, kaj ŝi sidiĝis, penante kovri sian nudecon per siaj manoj.


“Prenu la knabinon al la dormoĉambro. Donu al ŝi kelkajn vestaĵojn,” diris News. “Faru ĝin, Koval. Marsh, restu ĉi tie."


-Koval sekvis ŝin kaj fermis la pordon. Tiam mi rememoris la monujon de Heather kaj demandis min, ĉu ŝi havos ŝancon atingi ĝin – kaj sian pafilon – antaŭ ol Koval ĝin vidis.


"Nun, mia amiko," diris Novaĵo. “Ni parolos pri komerco. Unue, kian komercon vi havis kun Augie Fergus en Egiptujo?”


“Li vendos al mi iujn informojn. Sed li estis mortigita fare de liaj arabaj amikoj antaŭ ol li povis transdoni ĝin."


"Kia informo estis tio?"


"Li ne diris," mi mensogis. "Sed kio estis Fergus por vi?"


"Nenion," News rikanis. “Nur ulo, kiu de tempo al tempo laboris por ni en Mezoriento. Niaj tieaj homoj petis min ekscii pri via rilato kun li. Nun pri la kamaradoj en Land's End. Ĉu ili estas mortaj?


“Ili estas mortaj,” mi diris.


"Kaj ili nenion diris al vi?"


"Nenion. Mi aŭdis vin paroli tra la fenestro antaŭ ol via rusa amiko rimarkis min. Pri la Militministerio."


La vizaĝo de News mallumiĝis. "Mi vidas."


mi pensis dum mi parolis. Ili ne demetis mian jakon, kaj kiam Koval serĉis min, li ne trovis Hugon. Sed mi ne povis uzi la stileton dum miaj manoj estis ligitaj malantaŭ mia dorso.


"Mi komprenas, ke vi planas plenumi vian mision post kiam via viro forlasos la konstruaĵon." Mi rigardis la Novaĵojn en la vizaĝon; li restis senesprima.


"Kio precize estas nia misio?"


Mi hezitis, rigardante lin kaj Marsh; Mi volis vidi ilian reagon al tio, kion mi estis dironta. "Estas mortigi trian britan registaran oficiston," mi diris, "laŭ via ĝenerala plano."


La okuloj de News iomete mallarĝiĝis, la sola ŝanĝo de esprimo. Sed marto estis alia historio. Liaj brovoj surprizite levis kaj li ridis. Novaĵoj fulmis lin, sed la rido de Marsh rakontis al mi multon. Almenaŭ li pensis, ke la misio, por kiu li estis dungita, estis tute alia.


"Ni ne parolis pri la Land's End-murdoj," diris News. "Ĉu vi ludas vian lastan manon kun mi?"


"Mi fakte ne aŭdis la vorton," mi konfesis, "sed ni scias delonge, ke ĉi tiu supozata provo ĉantaĝi la britan registaron estas fakte serio de planitaj ekzekutoj por Rusio. Ĉi tio estas sovetia komploto, kaj vi estis sendita ĉi tien por plenumi ĝin."


Mi rigardis la vizaĝon de The News, kaj li rigardis la mian. Ĝi estis kiel ludo de remizopokero, krom ke niaj vivoj - de Heather kaj mia - kaj la sekureco de Britio estis en la linio.


"Sed vi ne scias kiun ni planas mortigi poste," diris News penseme.


“Ne, ĉi tio povus esti unu el pluraj eblaj celoj. Ni ankaŭ ne scias la precizan daton, sed tio ne multe helpos vin. La ludo finiĝis kaj Rusio baldaŭ estos malkaŝita." Mi levis la voĉon, enlasante iom da emocio. Rigardante la Novaĵojn, mi alvenis al la konkludo, ke li kredis min. Sed li ne intencis nei la akuzon, ne nun.


"Konduku lin al la dormoĉambro," li diris al Marsh, sen plia komento pri tio, kion mi diris al li. “Ligu la knabinon denove kaj fermu la ŝutrojn sur la fenestro. Kaj poste kunportu Kovalon.”


Marto kondukis min al la dormoĉambro kie Koval rigardis Heather. Mi rimarkis, ke la ruso trovis la monujon de Heather, kio estis seniluziiga. Ili ŝlosis la fenestron kaj ligis la manojn de Heather malantaŭ ŝia dorso. Kiam Marsh forlasis la ĉambron, li pugnobatis min en la stomakon per sia granda pugno. Mi ridis kaj duobliĝis, falante sur miajn genuojn. March ridis kaj sekvis Koval el la ĉambro. La pordo fermiĝis malantaŭ ili.


Mi ne povis spiri dum longa, dolora momento. Heather genuiĝis mallerte apud mi. "Ĉu vi fartas bone?" — ŝi demandis maltrankvile.


Mi povis paroli nun, sed mi estis senspira. "Mi kaptos tiun bastardon," mi murmuris.


"Kion vi diris al la Novaĵoj?" - demandis Heather.


"Mi diris al li la veron."


"Kio okazis? Ĉu li estas murdisto?


"La novaĵo nenion diris al mi," mi diris. "Li estas tre bona pokerludanto, sed Marsh rakontis al mi multon sen diri eĉ vorton."


Ŝiaj belaj bluaj okuloj rigardis mian vizaĝon.


“Aŭ la Novaĵoj havas nenion komunan kun la murdintrigo,” mi diris, “aŭ Marsh opinias, ke ĝi ne havas, kio kompreneble eblas. Tio ne estas la unua fojo, kiam dungita agento estas konservita en la mallumo koncerne la realan naturon de misio."


"Ĉu vere." Heather kapjesis.


"Sed iel mi vere ne pensas, ke "La Novaĵoj" havis ion ajn rilatan al la murdintrigo."


"Ĉu li nun mortigos nin?" — ŝi demandis kviete.


Ne estis senco mensogi al ŝi.


“Nu, eĉ se ni estas sur la malĝusta vojo, ŝajnas ke li devus. Ni scias ke li faras ion, kaj ĝi implikas la Sekcion de Defendo."


"Mi supozas, ke tion ili faras tie ekstere nun," diris Heather, "planante nian aĉan forpason."


Mi tiris miajn pojnojn al la ŝnuroj ligantaj ilin. La nodo estis tro streĉa por malligi. Mi rigardis la fermitan fenestron. "Ili verŝajne atendos ĝis mallumiĝo," mi diris.


“Ili ne volos ĝeni la vilaĝon,” Heather konsentis iroze.


Mi sidis tie, tordante la ŝnuron, kiu ligis miajn pojnojn, kaj scivolante, kion diable mi povus fari. Krom la stileto de Hugo, mi havis Pierre-cianidbombon alkroĉita al mia kokso, kaj sur mia zono kaj buko estis plastaj eksplodaĵoj kaj miniaturo.


blowgun ature dart - ĉiuj donacoj de kreivaj homoj en specialaj efektoj kaj redaktado Hakilo. Sed Hugo estis la sola armilo, kiu povis liberigi niajn pojnojn.


Mi fleksis mian dekstran antaŭbrakon kaj la stileto glitis el sia ingo. Sed ĝi ne trafis mian manplaton kiel kutime; lia vojo estis barita de la ŝnuro ĉirkaŭ miaj pojnoj. Mi turnis mian dorson al Heather.


Mi demandis. - "Ĉu vi povas levi miajn manojn al miaj pojnoj?"


Ŝi rigardis min kaj turnis la dorson al mi. “Mi ne scias. Sed eĉ se mi povos, mi ne povos malligi la ŝnurojn.”


"Mi scias. Sed rigardu mian dekstran internan pojnon. Tie vi vidos la pinton de la tranĉilo."


Heather rigardis kaj vidis. "Nu, Noĉjo, vi havas la plej agrablajn surprizojn!"


Mi rikanis al ŝi kaj turnis min plu, por ke ŝi povu atingi la stileton. Mi povis senti, ke ŝi laboras pri ĝi. "Tiru ĝin per stabila, malrapida movo," mi diris, "movante ĝin eksteren kaj preter la ŝnuroj."


Ŝi faris tion, kaj la sekvan momenton la stileto glitis de la ŝnuroj kaj falis sur la plankon kun kraketo. Ni alarmite rigardis la pordon, sed la diskuto en la apuda ĉambro daŭris seninterrompe.


"Prenu la tranĉilon," mi diris. Heather klinis sin kaj mallerte prenis ĝin. "Prenu lin firme je la mano kaj revenu al mi denove."


Heather sekvis la ordon. "Tranĉu la ŝnuron," mi diris. "Kaj estus bone, se vi havus pli da tranĉita ŝnuro ol karno."


Mi sentis la klingon gliti preter mia manplato al la ŝnuro kaj tiam Heather tranĉis la nodon. Fine, post kio ŝajnis eterneco, mi sentis la ŝnuron cedi. Per unu fina decida bato, Heather trarompis Kaj ĝustatempe; La voĉoj en la apuda ĉambro subite estingiĝis.


Mi liberigis miajn pojnojn kaj rapide turnis min al Heather. Prenante Hugon, mi tranĉis la ŝnurojn ligantajn ŝiajn pojnojn unufoje kaj tranĉis ilin. En tiu momento ni aŭdis sonon ĉe la pordo.


"Restu kie vi estas," mi flustris.


Heather sidis sur la lito kvazaŭ ŝi estus ankoraŭ ligita. Mi stariĝis kun miaj manoj malantaŭ la dorso kiam la pordo malfermiĝis. Estis Koval.


"Bone," li diris, ridetante al ni. "Mi vidas, ke vi estas ankoraŭ ĉi tie."


"Ĉu vi lasos nin foriri nun, kiam ni diris al vi, kion ni scias?" Mi diris. Li lasis la pordon malfermita kaj mi povis vidi News kaj Marsh paroli kune en la apuda ĉambro. Marto aspektis senpacience atenda.


"Ni vidos," respondis al mi Koval mallaŭte. “Intertempe, ni devas konduki vin aliloken, ĉu ne? Kie vi estos pli sekura."


Li preterpasis Heather al mi, mi sciis kien ili kondukas nin. Al iu trankvila vilaĝa strato, kie ili uzos dampilon aŭ tranĉilon. Li prenis mian manon: “Venu, ni bezonas vindigi la okulojn. Al alia ĉambro, mi petas."


Heather ellitiĝis. Mi rigardis kiel ŝi supreniris malantaŭ Koval, kunprenis siajn manojn kaj svingis lian kolon.


La ruso gruntis kaj falis sur min. Mi tenis lin forte per unu mano kaj pugnobatis lin en la vizaĝon per la alia. Li kriegis kaj kolapsis sur la plankon. Mi tranĉis lin malantaŭ la orelon, por ke li falu ĉiaokaze. La stileto estis sur mia zono, sed mi ne devis uzi ĝin.


Mi diris al Heather. - "Prenu lian pafilon!"


Mi alproksimiĝis al la pordo ĝuste en la momento, kiam News enkuris kun preta maŝinpafilo. Li vidis Heather klini sin super Koval kaj direkti pafilon al ŝi. Mi metis mian manon forte sur lian pojnon. La pafilo elflugis el liaj manoj kaj trafis la plankon, turniĝante sur sia polurita surfaco.


Mi kaptis la pafilbrakon de News antaŭ ol la alta ruso povis resaniĝi kaj ĵetis lin trans la ĉambron.


Heather ankoraŭ provis trovi la pafilon de Koval. Mi rimarkis News-maŝinon apud la lito kaj kolombo por ĝi. Mi alteriĝis apud li kaj kaptis mian pugon. Sed antaŭ ol mi povis levi mian pafilon, News denove eksaltis kaj alkuris min. Li estis maldika, laca viro kun muskola korpo. Li forte batis min, penante elpreni la maŝinpafilon el miaj manoj. Ni ruliĝis dufoje sur la plankon al la fermita fenestro, "Novaĵoj" rapidis por la pafilo.


Mi pugnobatis lin en la kapon kaj li falis sur la plankon. Heather alvenis kun la pafilo de Koval ekzakte kiam Marsh eksplodis en la ĉambron. Li verŝajne estis prokrastita en tirado de sia armilo, Mauser 7.75 Parbellum maŝinpafilo, tre simila al la Wilhelmina.


Lia vizaĝo mallumiĝis pro kolero, Marsh eksplodis en la ĉambron, pafante kaj malbenante. Lia pafo estis destinita al Heather, sed la celo estis malbona; la kuglo maltrafis ŝian kapon je ses coloj. Ŝi resendis fajron, trafante Marsh dufoje sinsekve en la brusto kaj kolo.


El la angulo de mia okulo, mi vidis, ke News restariĝas kaj direktiĝas al la pordo. Ankoraŭ kuŝanta sur la planko, mi kaptis lian kruron. Li piedbatis min brutale. Mi provis kliniĝi, sed la piedo estis ankoraŭ premita kontraŭ mia kapo. Mi perdis mian tenon sur mia maleolo, kaj antaŭ ol mi povis kapti ĝin denove, News estis el la ĉambro kaj direktiĝis al la ĉefpordo.


Mi rapide ĉirkaŭrigardis. Koval ne moviĝis, kaj Marsh kuŝis surdorse, ĝemante kaj batalante kontraŭ la morto per ĉiu malprofunda spiro.


"Ligu lin," mi diris al Heather, montrante al Koval. "Mi venas por la Novaĵoj."


Ne estis tempo por serĉi Wilhelminan. Novaĵo direktiĝis al la nigra kabinaŭto kaj ŝanĝis opinion kiam li ekkomprenis ke li malsukcesis.


Li prenis la ŝlosilon kaj kuris al la ĉefstrato de la vilaĝo. Kiam mi sekvis lin, li jam estis cent metrojn for.


Ni kuris kelkajn blokojn kaj poste li malaperis ĉirkaŭ la angulo. Kiam mi ĉirkaŭiris la angulon malantaŭ li, mi vidis lin ekbruligi malgrandan grizan SIM-karton, kies posedanto certe lasis la ŝlosilojn en la ŝaltilo. Mi kuris pli rapide, sed News retiriĝis antaŭ ol mi povis atingi la aŭton.


Mi ĉirkaŭrigardis kaj ekorientiĝis. Heather lasis la ŝlosilojn sub la SOCEMA panelo de Gregoire, sed kie diable ili estis? Mi kuris al la sekva angulo kaj rigardis dekstren. Jes, jen!


Mi tuj sidis malantaŭ la rado kaj tenis la ŝlosilon en la ŝaltilo, kaj tiam mi vidis la mirigitan rigardon de vilaĝanino portanta ŝnursakon da nutraĵoj. Mi returniĝis sur la ĉefstraton, kiel faris la Novaĵoj, grimpante dum mi marŝis, kaj vidis la Simka kelkcent metrojn antaŭ mi, elirante el la urbo.


Kiam la Novaĵo atingis la malferman kamparon laŭ la mallarĝa, serpentuma vojo, mi estis ene de cent metroj kaj rapide ekrapidis. La arbustoj, kiuj vicis la vojon, turis super la alteco de la aŭtoj, do kiam ajn Newsy ĉirkaŭiris kurbiĝon, li estis nevidebla ĝis ni estis reen sur la rektaĵo.


Li freneze glitis ĉe ĉiu turno. Mia sportaŭto bele manipulis la angulojn kaj baldaŭ mi estis ĝuste sur ĝi. Li vidis min, kaj kiam mi provis ĉirkaŭiri lin, por devigi lin retiriĝi, li elkuris por haltigi min. Li sukcesis fari tion ĉirkaŭ pluraj turnoj ĝis li renkontis malrapidan ĉevalmovitan ĉaron venantan de la alia direkto.


News turnis la SIM-karton dekstren. Li glitis kaj denove turnis maldekstren, kaptante la malantaŭan angulon de ĉaro ŝarĝita per fojnoj. La kamioneto kuris al la fosaĵo, poste ŝancelis malantaŭen kaj forĵetis iom da sia enhavo sur la vojon antaŭ mi. Mi veturis laŭ ĝi, la fojno disĵetis en ĉiuj direktoj, kaj mia vido estis barita por momento.


Kiam mi eliris el la fojnnubo, mi trovis min ĝuste sur la supro de Simca. Mi provis stari apud li, sed "Novaĵoj" haltis antaŭ mi. Mi skuis la stirilon forte dekstren kaj la Novaĵoj sekvis ĝuste kiel mi pensis, tiam mi skuis ĝin forte maldekstren kaj moviĝis malsupren. SOCEMA-Gregoire saltis antaŭen, kiam mia piedo premis la akcelilon kaj moviĝis apud Simca antaŭ ol la Novaĵoj povis retiriĝi.


"Novaĵoj" akre ektiris la stirilon, Simca trafis en la dekstran flankon de la sportaŭto, al la ŝoforo. Mi respondis trafante Simca per la sportaŭto, puŝante News al la vojflanko. Li preskaŭ perdis kontrolon, sed rapide rekonsciiĝis kaj elsaltis antaŭ mi por momento.


Ni prenis alian turnon, ne atentante tion, kio eble venos el alia direkto. Mi ree egalis lin, sed antaŭ ol mi povis fari movon, li batis min flanken per sia SIM-karto.


Nun estas mia vico perdi kontrolon. La rado estis elŝirita el miaj manoj, kaj la sekvan momenton la sportaŭto forflugis de la vojo en grandan malfermitan herbejon. Mi vidis la News-aŭton rapidi freneze al la kontraŭa flanko kaj dudek futojn fali al ŝtona kampo, tiam mi kuregis tra la aero, la aŭto komencis ruliĝi antaŭ ol ĝi trafis.


Mi vidis ekbrilon en la ĉielo kaj poste brunan teron. Estis akra krako, la pordo ĉe mia flanko svingiĝis, kaj mi estis elĵetita. Mi batis la teron, ruliĝis dufoje kaj kuŝis tie konsternite. La aŭto daŭre ruliĝis kaj falis sur altan ŝtonegon.


Mi eksidis malrapide, singarde moviĝante. Doloris, sed ŝajnis ne esti rompitaj ostoj. Tiam mi aŭdis eksplodon trans la strato. Mi pene leviĝis. Ni devis savi Novosti - se ĝi ankoraŭ povus esti savita.


Mi stumblis sur la vojo kaj vidis, ke la ruso foriris. Nigra fumo ondegis de malsupre. Mi iris al la rando de la riverdigo kaj rigardis malsupren. Simka estis englutita de flamoj. Mi povis vidi "Novaĵojn", senkonscie aŭ senvive, interne. mi malfruas; Mi neniel povis atingi lin.


Mi staris kaj rigardis Simka bruli, kaj ne povis ne scivoli kiam venos mia tago kaj iu ruso aŭ agento Ĉicom atestos mian morton. Neniu agento vivis eterne; la plimulto eĉ ne vivis ĝis maljuneco. Tial Falko ĉiam diris kiam ni disiĝis: “Adiaŭ, Noĉjo. Bonŝancon. Mi vidos vin kiam mi vidos vin." Aŭ eble neniam.


Mi aŭdis la sonon de aŭta motoro kaj turniĝis ĝuste kiam malgranda blanka Lancia haltis kelkajn metrojn malantaŭ mi. Heather elsaltis kaj kuris al mi. La konfuzita anglo rampis el la alia pordo de la aŭto kaj haltis, larĝe rigardante la brulantan SIM-karton.


“Ho mia Dio,” Heather diris, rigardante la flamantan vrakaĵon. Ŝi tiam turnis sin kaj rigardis kie SOCEMA kuŝis renverse sur la kampo ĉe la alia flanko de la vojo. Estis malordo.


"Pardonu pri tio," mi diris.


“Ho, nu,” ŝi suspiris. "Ĝi neniam moviĝis tre bone, ĉiukaze."


Mi rikanis al ŝi. "Tiu Ferodo-kluĉilo devas alĝustigi."


"Ĉu vi suferas?"


“Nur mia egoo. Mi volis, ke Novaĵo estu viva. Nun li povas nenion diri al ni.”


Ŝi donis al mi malgrandan, kontenta rideton. “March diris, antaŭ ol li mortis, mi promesis al li kuraciston, kompatindulo.


Ŝajnas, ke ĉi tiuj uloj havis nenion komunan kun la murdo. Estis planite ŝteli la skizojn por gviditaj raketoj dum translokigo de la Militministerio ĝis la armea ĉefsidejo."


"Malbenita min," mi diris. Do pri "La Novaĵoj" mi pravis la tutan tempon. Sed se la rusoj ne estus malantaŭ la murda intrigo, do kiu?


Ĉapitro ses.


Brutus sidis ĉe sia skribotablo, fingrumante foton de la komandotaĉmento de Fergus. Antaŭ li kuŝis stako da oficialaj armeraportoj, ĉiu enhavante informojn pri la viroj en la unuo.


"Ni sukcesis elspuri ilin ĉiujn," diris Brutus. “Dek du el ili estas mortaj, aŭ mortigitaj en la milito aŭ mortis hejme. Ĉi tiu,” li montris al la viro kun la leŭtenanta insigno, “estas tre interesa.” Leŭtenanto John Elmore. Parto de lia kranio estis dispremita. komando raid. Ŝtala plato estis enmetita en lian kapon. Post kiam li forlasis la servon, li uzis siajn komandkapablojn por labori por la mafio. Li iĝis la plej sukcesa insidmurdisto en Anglio. Ĉi tiuj estas ĉefe taskoj en la krima mondo. Ĉi tiu viro estis geniulo ĉe murdo. "


Mi levis la brovojn. Fine, Brutus tuj detruis miajn esperojn. "Li estis mortigita antaŭ multaj jaroj en batalo kun Scotland Yard en la antaŭurboj de Londono."


"Ĉu vi certas, ke ĝi estis li?"


"Certe! Scotland Yard ricevis konsilon de informanto ke Elmore kaŝis ĉe benzinstacio. Kiam ili alvenis al la stacidomo, li komencis pafi. Unu el la Yard-soldatoj bone rigardis lin per la optika vido de sia kaŝpafilo. . La batalo daŭris 10 minutojn, tiam la tuta loko ekbrulis. Unu el la kugloj certe trafis la benzinpumpilon. Kiam ĉio estis finita, ili malkovris ke la korpo de Elmore estis bruligita al cindro. Sed ne estas dubo, ke ĝi estis li. . "


"Do la murdinto ankoraŭ ne estas trovita."


Brutus ne pensis tiel. “Dudek kvar horoj pasis ekde la dusemajna limdato,” Brutus diris, paŝante tien kaj reen antaŭ sia masiva skribotablo, streĉante la pezan erikan pipon firme tenitan inter siaj dentoj. "Ĉi tio povus signifi, ke via viro Marsh estis intence trompita de la Novaĵoj por ne fordoni la veran celon de la misio. En ĉi tiu kazo, mia knabo, la murdinto mortis en tiu flamanta aŭto. Kun aliaj mortigitaj aŭ en prizorgo, la intrigo estis malhelpita."


"Sed Koval konfirmis la rakonton de Marsh," Heather notis.


"Sed ĉu li ne farus ĝin?" - kontraŭis Brutus. "Se vi estus Koval, ĉu vi preferus esti juĝita pro dokumentŝtelo aŭ murdo?"


"Bona ideo," mi diris. "Sed mi ne povas ne pensi, ke nia murdinto ankoraŭ estas tie ekstere ie."


"La manskribo ĝenas vin, ĉu ne?" - diris Brutus, suĉante sian pipon.


"Jes sinjoro. Kaj la maniero kiel la murdoj estis faritaj. Post laborado ĉe ĉi tiu laboro dum kelka tempo, vi sentas, ke vi bezonas iun, ĉu vi iam renkontis ilin aŭ ne. la murdinto simple ne konvenas al la Novaĵoj.


"Nu, mi esperas, ke vi eraras, Noĉjo," diris Brutus peze. "Ĉar se vi pravas, ĉio, kion ni povas fari ĉi-momente, estas duobligi nian vigladon kun ĉiuj niaj altrangaj oficistoj kaj atendi."


"Mi scias," mi diris morne.


Brutus subite elsendis sian grandan makzelon kaj ridetis. “Bone, mia knabo. Ne malestimu min tiel. Vi kaj Heather daŭre faras vian laboron kaj ofte kontrolu kun mi."


"Do ni estos survoje," diris Heather. “Ni dividos la laboron. Mi prenos la Ministron por internaj aferojn kaj la Lordon Privata Sigelo, kaj Nick povas komenci per la Ministro por eksteraj aferoj. Ni donos al vi la ringon ĉi-vespere, Brutus."


* * *


Mi marŝis malrapide laŭ la larĝa koridoro. Unuavide, la oficeja konstruaĵo ŝajnis zumado de la kutima rutino de ĉiutaga laboro: sekretarioj rapidis de unu ĉambro al alia, tajpiloj klakis malantaŭ fermitaj pordoj. Sed se vi scius kion serĉi, vi vidus la kaŝitan streĉon sub la surfaco.


La samaj sekretarioj evitis malhelajn koridorojn kaj neuzatajn ĉambrojn. Ĉie estis registaraj agentoj kaj civilvestitaj Yard-uloj. Ili haltigis min ĉiujn du minutojn kaj devigis min montri mian identigilon.Brutus donis ĝin al mi. Mi scivolis kiom malfacile estus falsi SOE aŭ MI5-ID. la mapo verŝajne ne estas tiom malfacila por sperta funkciigisto.


Mi grimpis la ŝtuparon al la sekva etaĝo kaj direktiĝis al la oficejo de la Ministro pri Eksterlandaj Aferoj. En la koridoro ĉi tie estis multaj homoj, inkluzive de malgranda taĉmento de uniformitaj soldatoj ĉe la larĝaj pordoj kondukantaj al la ĉefaj laborareoj.


Ĉe la alia fino de la koridoro estis pli malgranda, negardata pordo kiu kondukis al vico de pli malgrandaj Ministerio-oficoj. Dum mi preterpasis, viro eliris. Li surhavis uniformon de domzorgisto, havis movon kaj sitelon en la manoj, kaj ŝajnis hasti — li preskaŭ faligis min.


Li ĵetis al mi rapidan, malmolan rigardon kaj poste rapide moviĝis laŭ la koridoro, preskaŭ kurante. Li estis alta viro kun malhela hararo kaj liphararo. Mi provis decidi ĉu la lipharoj estas falsaj, flugontaj post li, kiam mi aŭdis krion.


Oni aŭdis el la oficejo, kiun la domzorgisto ĵus forlasis. Viro en malhela kostumo kaj kravato staris en mia vojo. Mi forpuŝis lin kaj malfermis la pordon.


Kiam mi eniris la oficejon, lasante la pordon larĝe malfermita malantaŭ mi,


la knabino staranta ĉe la pordo kondukanta al la apuda ĉambro rigardis min per larĝaj okuloj kaj kriegis. La paperoj, kiujn ŝi verŝajne tenis, kuŝis ĉe ŝiaj piedoj. Mi preterpasis ŝin en malgrandan privatan oficejon, kiam mi aŭdis paŝojn veni laŭ la koridoro malantaŭ mi. En la interna oficejo, malhelhara virino staris super la korpo de la ministro pri eksteraj aferoj, ŝia buŝo malfermiĝis kaj fermiĝis pro ŝoko.


Mi vidis la teruron sur ŝia vizaĝo kaj rigardis la kialon de tio. Li estis mortigita per garroto, kiun la komandoj uzis en la milito. Li estis preskaŭ senkapigita kaj ĉie estis sango.


La virino rigardis min kaj provis ion diri, sed mi movis ŝin al seĝo kaj sidigis ŝin, poste ĉirkaŭrigardis la ĉambron. Estis noto sur la tablo proksime, sed mi ignoris ĝin nuntempe.


Mi pensis trovi tiun domzorgiston, sed decidis ne. Li estis for delonge. Mi provis memori kiel li aspektis, kio pensigis min, ke la lipharoj eble estas falsa, kaj tiam mi rememoris ion. Ne nur la lipharoj, sed la hararo certe estis falsa – peruko – ĉar mi estis certa, ke mi vidis blondan fadenon ĉe la dorso de mia kapo.


Du viroj eksplodis en la oficejon.


"Do, kio okazas ĉi tie?" - demandis unu.


"Sanga infero!" - diris alia, rimarkinte la mortinton.


"Kaj kiu vi estas?" La unua viro suspekteme rigardis min.


Mi montris mian identigilon dum pli da homoj kuris en la ĉambron. “Mi pensas, ke mi rigardis la murdinton,” mi diris, “li estas vestita kiel domzorgisto. Mi kuris laŭ la koridoro tie.”


Unu el la viroj rapidis el la ĉambro. La aliaj zorge rigardis min dum la ĉambro pleniĝis de teruritaj Ministerio-oficistoj. Mi iris al la tablo kaj rigardis la noton. Legu ĉi tion:


"Pli bone malfrue ol neniam. La kvanto de ŝuldo kaj repagoj altiĝis al dek kvar milionoj da sterlingoj. Metu ĝin sur privatan jeton kaj flugu ĝin al Ĝenevo. Vi ricevos pliajn instrukciojn pri kiu banko kontakti por fari vian deponejon. vi ne havas sufiĉe da tempo."


"Jen, kion vi havas tie?" - diris civilvestita policisto apud mi. “Mi nur akceptos tion.” Li etendis la manon al la noto kaj mi lasis lin rigardi. Ĝi aspektis kiel la sama manskribo al mi, sed kompreneble manskriba fakulo devus konfirmi tion.


Mi foriris de la tablo por denove rigardi la korpon. Estis nun raportistoj en la antaŭĉambro, malsukcese provante preterpasi la armeajn gardistojn tie.


Dum mi ĉirkaŭpaŝis la tablon pli proksime al la korpo, mi rimarkis paperpecon sur la planko proksimume kie la murdinto eble staris, kiam li prenis noton el sia poŝo kaj metis ĝin sur la tablon. mi prenis ĝin; ŝajnis, ke ĝi estis ŝirita de la skribvaroj, ĝuste en la angulo de la folio. Telefonnumero estis skribita sur ĝi krajone. Parto de la presita emblemo restas sur la ŝira linio.


Studante la skribaĉitajn ciferojn, ŝajnis al mi, ke ili eble estas skribitaj de la sama mano, kiu skribis la murdajn notojn. Kompreneble, ĝi estis longa vojaĝo, sed ni bezonis ĝin ĝuste nun.


Peza viro alproksimiĝis al mi, kaj mi metis la paperpecon en mian poŝon.


"Vi tie - kiu vi estas?"


"SOE," mi diris, montrante mian identigilon. Denove. Li ne vidis min kaŝi la paperon.


"Ho. Bone. Nur restu for, mia knabo."


"Mi faros mian plejeblon." - mi diris kun serioza vizaĝo. Mi iris al la korpo por lastan rigardon al la ĥaoso en kiu estis la ministro.


Ĉi tio estis alia nenecesa mortigo. La garroto, ĉi-kaze konsistanta el du metalaj teniloj kun peco de pianodrato kuranta inter ili, estis konata milita armilo. La atakanto simple envolvis la draton ĉirkaŭ la kapo de la viktimo kaj tiris. La drato tranĉis tra karno, muskolo, tendeno kaj osto ĝis la kapo estis distranĉita de la korpo. Almenaŭ ĝi estis rapida vojo. Mi subite rememoris, ke Augie Fergus estis komando. Ĉu li do rekonis la murdinton? Se nur li vere konus lin. Nun mi ludis divenludon kaj ne estis tempo por tio, mi turnis min kaj rapide forlasis la ĉambron.


Mi trovis Heather proksime en la oficejo de la ministro por internaj aferoj; ŝi ne aŭdis pri la lasta murdo. "Mi ĵus renkontis Elmon Jupitero'n," ŝi diris malpeze. “Li insistis, ke mi voku lin. Ĉu vi estas ĵaluza, mia amo?


"Mi ŝatus havi tempon por ĉi tio," mi diris. "La eksterafera ministro ĵus estis murdita."


Ŝiaj belaj bluaj okuloj larĝiĝis pro ŝoko.


"Ĉu Brutus scias?" ŝi demandis.


“Mi vokis lin survoje ĉi tien. Li estis en tre bona stato."


"Estas fike terure, ĉu ne?" Ŝi diris.


“Se ni ne baldaŭ plibonigos nian mezumon,” mi diris al ŝi, “la brita registaro ĉesos ekzisti kiel realigebla institucio. Estis kompleta paniko en la ministerio."


"Ĉu Brutus havas ideojn?" ŝi demandis.


“Ne vere. Ni estas preskaŭ solaj nun. La ĉefministro jam estis sciigita, mi aŭdis, kaj volas liveri la elaĉetomonon tuj."


"Li verŝajne timas, ke li eble estos la sekva."


"Li estas logika celo," mi diris. La murdinto lasis alian noton postulantan pagon. Kaj mi trovis ĉi tion ĉe la sceno. "Mi donis al ŝi noton.


"Ĉi tio estas la telefonnumero de la ministerio," ŝi diris, perplekse. "Ĉu vi pensas, ke la murdinto skribis ĉi tion?"


"Ŝajnas neverŝajne, ke ministeria oficisto bezonus noti la nombron," mi diris. “Kaj la skribaĉoj ŝajnas esti similaj al la manskribo sur murdletero. Kion vi pensas pri la emblemo?


"Ne sufiĉas," ŝi diris. “Sed iel mi sentas, ke mi jam vidis ĉi tion antaŭe. Ni iru al mia loĝejo kaj rigardu pli detale."


Heather luis malgrandan loĝejon en Okcidenta Kvartalo de Londono. Ĝi supreniris tri ŝtuparojn, sed unufoje ene ĝi estis sufiĉe ĉarma loko. Ŝi preparis al ni tason da angla teo kaj ni sidis ĉe malgranda tablo apud la fenestro, trinkante ĝin. Mi denove eltiris la paperpecon el mia poŝo.


"Kiu ajn estas ĉi tiu ulo, li ŝatas malglati," mi diris, turnante la paperon en mia mano. Mi rakontis al Heather la detalojn de la murdo. “Pli malglata ol la Novaĵoj. Kaj li verŝajne estas pli danĝera ĉar li ŝatas mortigi kaj ĉar li verŝajne estas neracia."


Mi tenis la gazeton al la lumo de la fenestro. “He, kio estas ĉi tio? Ŝajnas, ke estas io skribita ĉi tie, sub la nombroj."


Heather ekstaris kaj rigardis trans mian ŝultron. "Kion ĝi diras, Noĉjo?"


“Mi ne povas kompreni. Estas kiel komenci per majuskla "R" kaj poste..."


“O” kaj “Y,” Heather diris ekscitite.


"Kaj poste - "A" kaj eble "L. Royal." Kaj ankoraŭ unu afero".


"Povus esti 'Ho,'" ŝi diris, "kaj parto de la televido." Vi scias, ke estas reĝa hotelo en Russell Square."


"Kompreneble," mi diris. "Reĝa Hotelo. Sed ĉi tio estas hotela skribvaroj?"


"Mi ne pensas tiel," diris Heather. “Mi diris al vi, ke mi antaŭe vidis ĉi tiun emblemon, sed mi ne asocias ĝin kun la hotelo. Sed ni kontrolos ĝin."


“Se ĝi ne estas hotela gazeto,” mi diris, “ni havas duoblan indicon. Royal Hotel kaj la organizo aŭ ideo reprezentita per tiu simbolo."


"Ĝuste," Heather konsentis, ekscito montriĝis sur ŝia vizaĝo. "Eble ĉi tio estas nia sukceso, Nick."


"Se la gazeto apartenus al la murdinto," mi rememorigis al ŝi.


Post la teo ni prenis taksion al la Reĝa Hotelo kaj parolis kun la vicdirektoro ĉe la vendotablo. Li rigardis la paperpecon kaj neis, ke ĝi apartenas al la hotelo. Li eltiris folion da hotelaj skribvaroj kaj montris ĝin al ni por komparo.


"Kompreneble, ĝi povus aparteni al gasto," diris la viro. "Aŭ unu el la multaj kongresanoj kiuj renkontas ĉi tie."


"Jes," mi diris peze. "Nu, dankon ĉiukaze."


Ekstere, Heather diris, "mi opinias, ke ni pli bone prezentu Brutus al modernaj tempoj."


"Bone," mi diris. "Eble li povas proponi kelkajn ideojn por nia emblemo." Ni aklamis taksion kaj iris rekte al la oficejo de Brutus.


Kiam ni alvenis tien, post rapida marŝado laŭ longa koridoro vicita de uniformitaj gardistoj, ni trovis Brutus ekzamenanta malnovajn policajn registrojn. Li pensis, ke eble ankoraŭ ekzistas iu ebleco, ke la murdinto estas kondamnita krimulo amarigita kontraŭ la establado. Mi montris al li la paperpecon, sed li balancis la kapon.


"Mi povas nenion fari pri tio," li diris. “Mi povas fari kopiojn kaj montri ilin al la tuta fako. Eble iu ekscios."


"Eble indas, sinjoro," mi diris.


"Ni kontrolis tiun domzorgiston, kiun vi vidis veni el la oficejo de la sekretario," Brutus diris al mi. "Neniu povas identigi homon kun tiu priskribo laboranta en la konstruaĵo."


"Ĉi tio estas murdisto," mi diris.


"Li verŝajne estas nia murdinto," Heather diris. "Vi estis sufiĉe proksime por kapti ĝin, Noĉjo."


"Ne memorigu min," mi diris malĝoje.


“Ne kulpigu vin, knabo,” diris Brutus, ŝaltante sian pipon. "Se ne estus vi, ni havus nenion."


"Ni eble ankoraŭ havas nenion," mi diris. "Se tio helpas vin, mi malklare memoras, ke mi vidis blondajn harojn en la mallumo, kvazaŭ la viro portus perukon."


Brutus notis sur papero. "La lipharoj ankaŭ estis verŝajne falsa."


"Eble. Mi scias, ke mi pensis tiel kiam mi vidis ĝin."


Brutus ekstaris de la tablo kaj komencis ĉirkaŭpaŝi lin, suĉante sian pipon. Li aspektis tre laca, kvazaŭ li ne dormis de tagoj.


"Je ĉi tiu punkto," li diris, "malgraŭ la evidenteco, ni estas malproksime de solvi la murdan intrigon. La tria noto trovita ĉe la sceno rakontas al ni nenion pli pri nia viro. Aŭ viroj."


"Se la murdinto havis komplicojn," Heather diris, "li ŝajnas ŝpari pri ili."


“Jes, estas klare, ke la murdoj ŝajnas esti faritaj de la sama persono – kvankam ili eble aspektus tiel, se unu persono estus estranta. Ĉiukaze la ĉefministro konfesis al mi, ke li aranĝos la pagon de la bezonata sumo. "


"Dekkvar milionoj da pundoj?" - demandis Heather.


"Ĝuste. Ni diskutis la eblecon iel trompi nian viron ŝarĝante la aviadilon per falsa mono ktp."


Mi karesis mian mentonon: "Mi scivolas, sinjoro, ĉu ĉi tiu viro vere bezonas monon."


"Kion vi pensas?" - demandis Brutus.


"Li eble pensas, ke li volas monon sur konscia nivelo," mi diris malrapide, "sed sur alia nivelo—pli primitiva, pli malhela—li eble volas nur mortigi."


Brutus tiris la ricevilon kaj studis mian vizaĝon. “Jes, mi komprenas kion vi volas diri. Sed estu kiel ajn, ni devas supozi, ke pagi la postulatan sumon ĉesos la mortigojn, ĉu ne?”


"Jes, sinjoro, mi kredas," mi diris.


"Bone. Nu, vi du povas iom ripozi. Sed tenu vin al ĉi tiu papero - eble estas io tie."


Heather ekstaris de sia kutima loko sur la skribotablo de Brutus kaj mi ekstaris de mia seĝo.


"Estas ankoraŭ unu afero, sinjoro," mi diris.


"Jes?"


"Hawke diris al mi, ke Augie Fergus estis en la komandoj. Mi pensas, ke ni devus ricevi liston de la homoj en la taĉmento de Augie."


Brutus sulkigis la brovojn. "Ĝi povus tre bone esti granda listo."


“Mi limigus ĉi tion nur al homoj de lia interna rondo. Ĉi tio povus esti indico."


“Ĝuste, Noĉjo,” diris Brutus. "Mi zorgos pri tio. Ĉu io alia?"


"Nur kelkaj horoj da dormo," mi diris, ridetante.


"Mi promesas ne ĝeni neniun el vi dum la resto de la tago," li diris. "Bonan vespermanĝon kaj ripozu."


"Dankon," mi diris.


Heather kaj mi vespermanĝis en malgranda, trankvila restoracio kaj poste ŝi invitis min al sia loĝejo por trinki antaŭ ol mi reiris al mia hotelĉambro, pagita de la kuracisto. Mi havis burbonon kaj ŝi havis ŝereon. Ni sidis sur la longa sofo, trinkante niajn trinkaĵojn.


"Mi ŝatus memori, kie mi vidis la emblemon sur tiu papero," ŝi konfesis. "Mi scias, ke mi vidis ĉi tion ie antaŭ ne tro longe."


“Vi havos sufiĉe da tempo por ĉi tio morgaŭ, kiam vi ripozos,” mi diris. "Lasu ĉion kovi interne ĝis tiam."


"Bone, doktoro." Ŝi ridetis. "Mi tute donas min al via zorgo."


"Ĉu ĉi tio estas propono?"


"Prenu ĝin kiel vi volas."


Mi demetis la nefinitan glason kaj etendis la manon al ŝi. Ŝi fandiĝis en miaj brakoj, ŝia moleco premis min. Ŝi portis pantalonon kaj ĉemizon, sed neniun mamzonon. Premante miajn lipojn al ŝiaj, mi pasigis mian manon sur ŝian dekstran bruston. Mia tuŝo malmoligis la cicon. Mia lango esploris ŝian buŝon kaj ŝi respondis pasie.


Ŝi retiriĝis de mi kaj ekstaris. "Mi faros ion pli taŭgan," ŝi diris.


Ŝi malaperis en la dormoĉambron kaj mi finis mian burbonon. La varmo de la likvoro disvastiĝis tra mi. Mi estis malstreĉita kaj preta. Kaj tiam Heather revenis.


Ŝi portis preskaŭ travideblan planklongan peignoir.


Mi senvestiĝis kaj kuŝiĝis apud ŝi sur la sofo. Mi metis mian manon inter ŝiajn femurojn kaj karesis ŝin. Malgranda sono bruis en ŝia gorĝo.


Mi ĵetis la negliĝon super ŝian kapon kaj lasis ĝin fali sur la plankon apud mi. Kaj ŝi volis min. Estis klare, ke ŝi vere volis min. Mi sciis, ke ĝi estos eĉ pli bona ol la lasta fojo.


Ni komencis malrapide, komforte, lasante la ondojn de plezuro trapasi nin dum niaj korpoj tuŝis kaj la fajro malrapide brulis en ni. Ĝi estis dolĉa, tre dolĉa; malstreĉa promenado ekbruligis la fajron kaj ekbruligis ĝin.


Dum la puŝado, tirado kaj sondado pliiĝis en intenseco, Heather komencis tremi. La sonoj en ŝia gorĝo kreskis ĝis ili plenigis la ĉambron. Tiam ĝi estis praa plonĝo, sovaĝa en sia intenseco, ĉar la brakoj de Heather forte ĉirkaŭvolvis min, ŝiaj varmaj femuroj premis min pli kaj pli profunde en ŝi.


Kiam ĝi finiĝis, mi kuŝiĝis, bruligis cigaredon kaj pensis pri Heather kaj Hadiya; Mi ne povis ne kompari la du. Iliaj manieroj amori estis same malsamaj kiel iliaj naciecoj. Hadiya estis kiel la nordafrika dezerto, en kiu ŝi naskiĝis: febro kiel furioza sabloŝtormo, kiu finiĝis tiel subite kiel ĝi komenciĝis. La printempo de Heather pli similis al angla printempo: malrapide disvolviĝis, sekvante delonge establitan ŝablonon, iom post iom evoluis al la varmego de somero, kaj poste iom post iom transiris al la malvarmeto de aŭtuno.


Kio estis pli bona? Mi ne povis diri. Ĉiu havis siajn proprajn avantaĝojn. Sed estus bone, mi pensis, havi konstantan dieton de unue unu, poste de la alia.


Sep


Jam pasis noktomezo, kiam mi revenis al mia hotelĉambro kaj enlitiĝis. Ĉirkaŭ unu horon post kiam mi dormetis, mi subite vekiĝis. Komence mi tute ne sciis, kio vekis min, kaj poste mi denove aŭdis ĝin: mallaŭtan klakan sonon. Kio estis tio? Kaj ene de la ĉambro, aŭ ekstere?


Mi kuŝis tie kaj aŭskultis, mi vere volis redormi, kaj mi sciis, ke tio estas lukso, kiun mi ne povas pagi. Multaj agentoj vekiĝis mortaj, por tiel diri, ĉar ili estis tro lacaj aŭ dormemaj por aŭdi la strangan bruon en la mezo de la nokto.


Mi kuŝis tute senmove, rigardante en la mallumon. Silento min ĉirkaŭis, punktita de strata bruo. Ĉu mi ion imagis aŭ sonĝis?


Dek kvin minutojn sur la hela ciferplato de mia horloĝo. Mi oscedis kaj klopodis por teni la okulojn malfermitaj. Duonhoro. Kompreneble mi eraris. Dormo tiris al mi, trenante min en ĝian malhelan, varman truon. Miaj palpebroj fermiĝis, poste malfermiĝis.


Tiu sono denove! Tiu kvieta klaksono, kaj ĉi-foje ne estis dubo. Ĝi venis de la pordo en la koridoron. Iu movis la ŝlosilon en la seruro.


La sono ripetiĝis. Kiu estis tie estis feliĉa, ke mi dormas.


Mi silente rampis el la lito. La nura lumo en la ĉambro venis de la fenestro kaj sub la pordo enen


koridoro Nun la ombro malklarigis la mallarĝan lumstrion sub la pordo. Jes, iu estis ekstere kaj baldaŭ eniris.


Mi surmetis mian pantalonon kaj ĉemizon kaj surmetis miajn ŝuojn, kiam la vitro klakis en la seruro kaj la tenilo komencis turniĝi. Mi iris al la seĝo kie mia jako pendis kaj etendis manon al la ŝultro-pistolujo sub ĝi. Mi eltiris Wilhelminan, poste reiris al la lito kaj tiris la littukon super la kusenon. Kiam la pordo iomete malfermiĝis, mi sidiĝis malantaŭ seĝo.


Larĝŝultra viro malrapide eniris la ĉambron, tenante pistolon antaŭ si. Alia maldika viro moviĝis malantaŭ li kiel ombro. Ili silente eniris la ĉambron kaj staris antaŭ la lito. La dikŝultra kapjesis al la maldika, kaj ili direktis siajn fusilojn al la lito, sur kiu mi kuŝis. Ĝi estis kaŝita en la ombro kaj ili pensis, ke mi ankoraŭ estas tie. La pistoloj, grandaj kaj malbelaj, havis longajn dampilojn sur la muzeloj. Subite tri aŭ kvar pafoj estis lanĉitaj de ĉiu pafilo. Mi atendis ĝis ili ĉesis pafi kaj la lito estis en malordo, tiam mi etendis la manon kaj ŝaltis la lumon.


"Surprizo!" - mi diris, direktante Wilhelminan al ili.


Ili turnis sin por alfronti min, konfuzo sur siaj vizaĝoj. Mi neniam antaŭe vidis iun el ili.


"Faligi vian armilon," mi diris firme.


Ŝajne mi ne estis tre konvinka. La dikŝultra viro movis la pistolon kaj rapide pafis, falante sur unu genuon. Lia pafo disfendis la lignon de la kadro de la mola seĝo, kiun mi uzis por kovrilo. Mi kliniĝis kiam li pafis duan fojon. Ĉi-foje la kuglo trafis la remburaĵon de la seĝo.


Mi batis la plankon malantaŭ la seĝo, ruliĝis unufoje kaj pafis al tiu en la malproksimo. Wilhelmina, sen dampilo, laŭte grumblis en la ĉambro, la kuglo trapikis la muron malantaŭ la muskola kapo de la bandito. Mi rapide pafis denove kaj la dua pafo trafis la viron en la brusto, forte batante lin kontraŭ la muro. Li glitis sur la plankon, lasante purpuran markon sur la muro.


La dua pafisto pafis ankoraŭ unu fojon, senŝeligis la koloran paperon de la muro malantaŭ mi, kaj kolombo por kovrilo malantaŭ la lito. Mi pafis, sed maltrafis je kelkaj centimetroj kaj rompis la kruron de la nokta tablo.


Nun mi estas reen malantaŭ la seĝo. Mi prenis la falintan cindrujon, ĵetis ĝin dekstren kaj altiris malamikan fajron. En la sama momento, mi retropaŝis maldekstren kaj denove kaptis la lumŝaltilon super mia kapo, mallumigante la ĉambron. Mi rapide grimpis al la granda komodo, kiu servis kiel bona kaŝejo de la lito.


La pluviva militisto estis sur siaj piedoj, moviĝante al la pordo de la lito kaj pafante al mi dum li iris. La kugloj tramaĉis la lignon ĉe la antaŭo de la komodo. Mi restis staranta, sed kiam li direktis sin al la pordo, mi sukcesis pafi lin denove. Bedaŭrinde, mi maltrafis.


Mi eksaltis kaj kuris al la pordo, ĝustatempe por vidi la pafanton malaperi ĉirkaŭ la angulo en la koridoron. Li direktiĝis al la malantaŭa ŝtuparo.


Mi malbenis subspire dum mi rapide marŝis reen en la ĉambron. Mi kaptis malgrandan uzon kaj elprenis rezervan revuon por Wilhelmina. Mi eltiris la malnovan revuon kaj poste enmetis la novan. Poste mi elkuris en la koridoron, preter la malgranda kunveno de hotelaj dungitoj kaj gastoj, al la malantaŭa ŝtuparo.


Kiam mi malsupreniris la ŝtuparon kaj en la strateton malantaŭ la hotelo, la dua bandito estis nenie videbla. Mi kuris al la elirejo de la strateto, rigardis dekstren, poste maldekstren — kaj vidis lin turni la angulon. Mi sekvis lin.


Mi atingis lin, kiam ni eliris en High Holborn, Euston Square, kaj li vidis la enirejon de la metroo - la Londona metroo - kaj enfalis en ĝin.


Mi estis tie en momento. Alproksimiĝante al la ŝtuparo, mi vidis lin malsupre, celantan pistolon al mi. Li ekpremis la ellasilon, sed la sola sono estis senutila klako. Ŝajne la pafilo pafis. Li malbenis kaj ĵetis ĝin.


mi kriis. "Atendu minuton!"


Sed li malaperis ĉe la piedo de la ŝtuparo. Mi enŝovis la Luger en mian zonon kaj sekvis lin.


Ni malbaris la barojn kaj poste mi kuregis post li trans la stacidomon. Maljunulo staranta sur la rando de la kajo atendanta la trajnon rigardis nin dum ni preterkuris.


Ĉe la fino de la platformo, mia viro komencis grimpi la ŝtuparon al alia nivelo. Li turnis sin kaj mi bone rigardis lin. Li estis juna kaj forta; lia vizaĝo montris kaj koleron kaj malesperon. Li kuris supren laŭ la ŝtupoj, mi sekvis lin.


Ĉe la supro de la ŝtuparo li turnis sin kaj atendis min. Dum mi fermis la distancon, li furioze piedbatis. Mi faris kelkajn paŝojn malantaŭen kaj preskaŭ tute perdis la ekvilibron. Kiam mi atingis la supron de la ŝtuparo, la pafanto jam estis duonvoje malsupren de la kajo. Mi kuris post li, penante atingi.


La trajno muĝis en la stacidomon, sed mia viro ne provis suriri ĝin. Ŝajne li sentis, ke li havas pli bonan ŝancon ĉe la stacidomo. Ĉe la fino de la kajo li kuris al alia ŝtuparo.


La trajno ĵus forveturis ĉi tie. Mezaĝa paro eliris kaj sidis sur benko.


Ili rigardis supren serene, kiam la pafanto, retrorigardante al mi, denove kuris laŭ la kajo. Sed mi atingis lin tuj post la benko. Mi faris salton kaj faligis lin.


Ni forte falis, ruliĝante al la piedoj de la paro sur la benko. Ili sidis kaj rigardis kun milda intereso, kiam la viro kaptis min je la gorĝo.


Mi liberiĝis pugnobatante lin en la antaŭbrakon, poste mi ĵetis alian pugnon al lia kolon. Li falis malantaŭen. Mi pene surgenuiĝis kaj pugnobatis lin en la vizaĝon.


Li gruntis pro la bato, sed ne rezignis. Li piedbatis min dum mi atakis lin, la piedbato frapis min flanken al la rando de la platformo. Mi preskaŭ falis.


Li vidis kiom proksime mi estas al la rando kaj decidis iomete helpi min. Li piedbatis min, celante mian direkton, tuj kiam la trajno eniris la stacidomon. Mi kaptis lian kruron kaj tenis lin. Li provis liberiĝi, perdis la ekvilibron kaj ruliĝis de la rando de la platformo, preskaŭ tirante min kun si. Lia kriego estis sufokita de la trajno kiam ĝi pasis superkape.


La paro, kiu tiel trankvile rigardis nin, nun saltis sur la piedoj, la virino kriis kiel blokita fabrikfajfilo.


Mi turnis min kaj rapide supreniris la ŝtupojn. Mi ne volis klarigi ĉion ĉi al la polico. Ne nun.


Oka ĉapitro.


"Mi komprenis!" - diris Heather dum mi enlasis ŝin en mian ĉambron. "Mi memoris ĉi tiun emblemon!"


Mi viŝis miajn okulojn kaj sekvis ŝin interne. Ŝi haltis kaj rigardis. Miaj neinvititaj vizitantoj igis la lokon aspekti kiel katastrofa zono.


"Kio diable okazis ĉi tie?"


"Vi neniam kredos ĝin."


"Provu lumigi min," ŝi diris.


“Bona supozo estas, ke la murdinto scias, ke mi okupiĝas pri la kazo kaj decidis, ke li ne volas, ke mi spiru laŭ sia kolo. Li sendis kelkajn grandajn virojn kun grandaj pafiloj por liveri al mi unudirektan bileton al la kadavrodeponejo. Mi devis igi Brutus levi la policon je la tria matene"


"Sed kiel la murdinto sciis kiu vi estas kaj kial vi estas ĉi tie?" - ŝi demandis, perplekse.


mi levis la ŝultrojn. mi konjektis. - "Liki en la oficejo de Brutus?"


Ŝi estis kolerigita. - "Neeble!"


"Mi esperas," mi diris. "Ĉiuokaze, tio signifas, ke ni estas elmontritaj, do kio pri tiu emblemo?"


Ŝia vizaĝo denove heliĝis. "Lasu min vidi ĉi tiun paperon."


Mi transdonis ĝin al ŝi. “Jes,” ŝi kapjesis, “mi estas certa. Ĉi tio estas parto de la aŭto-emblema dezajno. Mi simple ne povas memori kiu ĝi estis."


Mi surtiris mian ĉemizon kaj butonumis ĝin. Mi ankaŭ komencis maltrankviliĝi. "Ni reiru kaj parolu kun tiu ulo ĉe la Reĝa Hotelo denove," mi diris. "Ĉi tio povas esti pli rapida ol provi ricevi liston de emblemoj de la AA."


"Taksio atendas min."


Ni veturis tra la disiĝanta nebulo laŭ Millbank, preter la masivaj konstruaĵoj de Abatejo Westminster kaj la Domoj de Parlamento. Mi sciis, ke en tiu sama momento la Ĉambro de la Komunaj estis en urĝa sesio, diskutante kiel plej bone plenumi la decidon de la Ĉefministro plenumi la postulon de la murdinto pri riĉaĵo en pundoj sterlingoj.


Ĉe la Reĝa Hotelo, Heather diris al nia viro, "Ni pensas, ke ni eble identigis la simbolon sur la papero, kiun ni montris al vi. Mi pensas, ke mi vidis ĝin lige kun la aŭto."


La hotela oficisto pensis momenton: "Eble vi pravas," li fine diris.


Mi demandis. - "Ĉu vi havis lastatempe gastojn, kiuj povus esti en Londono reprezentante iun aŭtomobilan kompanion?"


Li larĝe ridetis al ni. "Ni havis konvencion pri aŭtoproduktantoj ĉi tie antaŭ eĉ ne du semajnoj."


"Fakte?" - diris Heather.


"Tute!" Ĉi tiu viro estis same ekscitita kiel ni. “Mi povas doni al vi liston de ĉiuj kompanioj, kiuj estis reprezentitaj. Fakte, mi kredas, ke ni ankoraŭ havas la literaturon, kiun ili pasigis en la malantaŭo, atendanta esti prenita. Ĉu vi ŝatus rigardi?


“Jes, ni faros. Dankon,” mi diris.


Li kondukis nin al malgranda stokejo ĉe la malantaŭo de la ĉefa etaĝo. Kestoj da broŝuroj kaj afiŝoj estis stakigitaj en la angulo. Paro da la skatoloj havis insignon sur ili, sed neniu el ili kongruis kun nia.


La deĵoranto revenis al laboro kaj ni restis solaj. Heather ekrigardis tra unu kartona skatolo kaj mi prenis alian. Subite Heather ekkriis rekone.


"Ni havas ĉi tion, Noĉjo! Rigardu!" Ŝi tenis pecon de la sama koloro kiel la nia. Mi iris al ŝi kaj studis ŝin.


"Bone," mi diris. "Tiel tiel tiel."


La plena emblemo havis skorpion en kampo de vitfolioj sur la ŝildspino. Ni rigardis la firmaonomon presitan en arko super la ŝildo, poste unu la alian.


"Jupiter Motors Limited," diris Heather, ŝia vizaĝo subite ŝanĝiĝis. "Jes certa."


"Jupitero," mi diris. "Ĉu ĉi tiu ne estas via amiko?"


"Elmo Jupitero ne estas mia amiko," diris Heather firme. “Sed li posedas Jupiter Motors. Nun mi scias, kial la emblemo ŝajnis al mi konata. Mi estis en unu el liaj ekspoziciejoj. Ĝia fabriko kaj oficejoj situas ie sur la periferio de Londono."


"Interesa," mi diris. Io pri Elmo Jupitero ĝenis min, sed mi ne povis koncentriĝi. Mi enŝovis la notpaperon kaj la originalon en mian poŝon kaj kondukis Heather el la ŝranko kaj reen al la loĝejo.


La hotela oficisto ĝojis kiam ni diris al li, ke ni ordigis la emblemon.


"Koincido!" li diris.


"Jes," mi konsentis. "Nun eble vi povas fari ankoraŭ unu aferon por ni."


"Povas."


"Ni ŝatus liston de Jupiter Motors-dungitoj kiuj partoprenis la kunvenojn, se vi povas fari tion,"


"Certe! Ni ricevis liston por ĉiu kompanio de la kaza organizanto. Mi certas, ke mi ankoraŭ havas ĝin ie. Pardonu min momente"


Li baldaŭ revenis kun listo kaj montris al ni la nomojn de Jupiter Motors dungitoj. Estis tri el ili: Derek Forsyth, Percival Smythe kaj Elmo Jupiter mem.


Mi dankis la oficiston pro lia tuta helpo, kaj Heather kaj mi marŝis malrapide al Russell Square Park, lasante niajn ĵus trovitajn informojn enprofundiĝi.


"Jupitero estas Skorpio," diris Heather. “Mi volas diri astrologie. Mi memoras, kion li diris al mi. Tial la emblemo prezentas skorpion."


"Mi pensas. Heather, ni devas vidi sinjoron Jupitero,” mi diris.


Jupiter Motors situis en moderna komplekso de konstruaĵoj sur North End Road. Evidente multe da mono eniris ĉi tion. Tamen, ĝi montris signojn de neglekto. Post mallonga interparolo kun la persona sekretario de Jupitero, ni eniris lian oficejon. Li daŭre ridetis, ignorante min kaj koncentriĝante pri Heather.


"Nu, Heather!" - li diris varme. "Kia agrabla surprizo."


"Vi diris al mi etendi la manon," Heather diris kiam li prenis ŝian manon. "Rikardo ege interesiĝas pri aŭtoj kaj esperas, ke li povas rigardi vian fabrikon."


Jupitero rigardis min per siaj severaj brunaj okuloj. Mi devis konfesi, ke li estis belaspekta, li havis atletikan konstruon. Sed tiuj severaj okuloj ruinigis alie belan vizaĝon.


Li donis al mi streĉan rideton. - "Kompreneble, vi povas ĉirkaŭrigardi." "Ĉi tio donos al mi ŝancon paroli kun Heather."


Heather varme rigardis lin. Mi rigardis lian vizaĝon. Li ŝajnis studi ŝin nun, kvazaŭ provante determini ĉu ŝi estas amiko aŭ malamiko.


Li premis la interkomunikan butonon kaj petis sian sekretarion voki sinjoron Burrows, kiu montros al mi ĉirkaŭen dum Jupitero kaj Heather manĝis teon en la koridora salono.


Dum ni atendis sinjoron Burrows, mi hazarde diris al Jupitero, "Mi komprenas, ke estis kongreso de aŭtofabrikistoj ĉi tie en Londono lastatempe."


"Jes." Li kapjesis. “Mi ĉeestis kun mia venda direktoro kaj lia asistanto. La renkontiĝoj ne estis laŭ la atendoj. Estas tro malmulte da kunlaboro inter kompanioj ĉi tie en Anglio."


"Mi pensas, ke estas same en Usono," mi diris.


"Jes," li diris malrapide. "Kaj kion vi faras tie, sinjoro Matthews?"


“Mi laboras en publika sano, kiel Heather. Ŝi ricevis por montri al mi Londonon."


Heather eltiris cigaredon kaj intence ludis per sia fajrilo. Ŝi falis sur la tapiŝitan plankon. Mi ekstaris kvazaŭ mi reprenos la aferon por ŝi, sed Jupitero batis min al ĝi. Dum li ekbruligis ŝian cigaredon, mi premis la piedon de la horloĝo, kiun mi portis. Krom preciza tempo, ĝi prenis bonegajn bildojn.


La interfono sonoris. Jupitero etendis la manon kaj premis la ŝaltilon. "Jes? Bone, ni sendu lin rekte enen." Li rigardis min. "Fine estas Burroughs."


Sinjoro Burroughs estis afabla, sed li preskaŭ enuis pro la turneo kiel mi. En la venda fako mi estis prezentita al Forsyth kaj Smythe, du viroj, kiuj ĉeestis la kongreson en la Reĝa Hotelo kun Jupitero. Forsyth estis nobla, grizhara ulo; Smythe estas proksimume dek kvin jarojn lia juna kaj intensa, la speco de ulo kiu ricevas sian piedon en la pordo kiam li vendas domon post domo. Iel mi konsideris neniun el ili kiel niaj viroj, sed ni tamen igus Brutus kontroli ilin.


Jupitero ŝajnis iom streĉita kiam Heather kaj mi finfine adiaŭis. Li enfokusigis sian malvarman rigardon al mi kaj diris kun kompleta malsincereco: “Revenu iam ajn, sinjoro Matthews. Mi ĝojas vidi vin".


"Dankon," mi diris, respondante al la malvarma rigardo.


Promenante al Okcidenta Kensingtona Stacio, Heather kaj mi faris bilancon pri nia matena laboro. "Burroughs implicis, ke la kompanio spertas financajn problemojn pro altaj registaraj impostoj," mi diris al ŝi.


"Interesa," ŝi diris. “Mi pensas, ke mi havas presaĵojn sur la cigaredfajrigilo. Ĉu vi havas fotojn?"


"Unu el li kaj kelkaj paperoj sur lia skribotablo por lia manskribo." Mi bruligis por ni cigaredojn dum ni marŝis. “Mi ankaŭ renkontis Forsyth kaj Smythe, sed mi pensas, ke Jupitero estas nia viro. Mi nur ŝatus scii kiel li sciis ke mi estas agento."


"Li scias, ke mi ankaŭ estas agento," diris Heather. “Mi estas certa pri tio. Sed ni ricevis tion, kion ni deziris, kaj tio estas grava."


"Mi nur esperas, ke ĉio ĉi kondukos al io," mi diris.


Ŝi zorge rigardis min. “Mi rememoris ion alian, Noĉjo, dum mi manĝis teon kun Jupitero. Ĉu vi memoras la tagon, kiam la ministro pri eksteraj aferoj estis mortigita, mi diris al vi, ke mi renkontos Elmon Jupitero'n kiam mi renkontos vin sur la strato?"


Mi haltis kaj rigardis ŝin. Mi forgesis, ke “Jes,” mi diris malrapide, io moviĝanta en mia memoro, “vi diris, ke vi ĵus vidis lin, tuj ekster la Eksterlanda Ministerio. Kion li faris tie, kion li diris?


Ŝi balancis la kapon. “Ne vere. Ho, mi faris la kutiman ĝentilan paroladon: "Nu, Elmo Jupitero, kio alportas vin al ĉi tio?" »


Mi pensas, ke li diris "amiko" sed mi ne aŭskultis. Tiam li komencis insisti pri rendevuo kaj mi foriris kiel eble plej baldaŭ.”


"Amiko," mi diris, balancante la kapon. "Ĝi ĉiam eblas, kompreneble, sed ĝi estas tro da hazardo."


"Mi certe povus kredi ke li estas nia murdinto," Heather diris, tremante. "Ĉi tiuj okuloj! Ili donas al mi anserbron."


Mi frostiĝis. "Tio estas ĉio! Stratpurigisto! Jen kion mi pensis. Li havis la saman konstruon kiel Jupitero kaj la samajn severajn okulojn. Mi pravis - la haroj kaj lipharoj estis falsaj. Ĝi estis Jupitero." Mi estas certa pri tio. Kaj ĝi taŭgas! Li rekonis min, kiam li trafis min en la koridoro kaj ĝuste deduktis, ke mi estas kun la gardistoj. Li nur timis ĉi tion, timis, ke mi revidos lin kaj memoros lin, do li sendis ĉi tiujn brutulojn por mortigi min."


"Mi pensas, ke estas tempo denove paroli kun Brutus," diris Heather.


Ni trovis ŝian estron en lia oficejo. Li estis en malbona humoro, ĵus revenis de la flughaveno de Londono, kie li kontrolis la ŝarĝon de dek kvar milionoj da sterlingoj sur militaviadilo. La mono estis pakita en ŝtalaj skatoloj kaj gardita de ZP-agentoj.


Ni informis lin pri nia vojaĝo al Jupiter Motors, poste transdonis al Brutus Heather la fajrilon kaj la filmon de mia horloĝa fotilo. Li urĝe sendis ilin al la scienca fako, kaj ni komencis atendi.


La rezultoj ne longe atendis, nur duonhoron. La oficisto donis al Brutus falditan dosierujon. Dum li legis, li sulkigis la brovojn. Fine li diris, "Ŝajnas ke vi kaj Heather havas la fingrospurojn de la mortinto, Nick."


Li donis al mi la dosieron. Sur la unua paĝo estis la policdosiero de John Elmore.


Mi demandis. - "Ne estas dubo?"


Brutus serioze balancis la kapon. "La fingrospuroj kongruas perfekte."


“Tiam li certe batalis kun Scotland Yard, forlasis la korpon kaj iel eskapis dum la fajro furiozis. Li povus esti havinta plastikan kirurgion sur sia vizaĝo kaj eniri la aŭtokomercon. Ĉiuj ĉi tiuj jaroj li laboris en la klara. Sed kial nun, tute neatendite, li..."


“Bone, ni ekscios, kiam ni prenos lin,” diris Brutus, etendante sian telefonon.


"Vi prefere elektu bonajn homojn, sinjoro," mi diris al li. “Se Jupitero estas nia viro, kaj li certe aspektas kiel ĝi, tiam li estas tre saĝa. Kaj ekstreme danĝera."


"Vi ne bezonas rememorigi min," Brutus ronkis.


Kiam li finis paroli telefone, mi proponis iri kun lia popolo. "Tio ne estas necesa," li svingis mian proponon. "Vi ambaŭ faris sufiĉe hodiaŭ."


"Kion pri la mono nun?" - demandis al li Heather.


"Mi parolis al la ĉefministro - la blanka flago flugas super la Parlamento, kaj li ne estas imponita pri tio, kion ni faris ĝis nun. Li memoras "Novaĵojn".


"Sed ĉi tio estas malsama!" - petegis Heather.


“Vi devas memori,” diris Brutus, “ke nuntempe estas absoluta paniko. Parlamento insistas, ke io devas esti farita por ĉesigi la mortigojn. Kaj la sendaĵo povus esti ĉesigita en Svislando se Elmo Jupitero vere montriĝas esti la murdinto. "


Post kelkaj momentoj, ni forlasis lin kaj promenis tra la konstruaĵo, direktante al la parkejo kaj la bela flava Porsche 911, kiun Heather luis.


"Mi pensas, ke ni rajtas je bona tagmanĝo," ŝi diris kiam ni alproksimiĝis al la aŭto.


Mi konsentis. "Mi malsatas."


Heather ekveturis, sed mi haltigis ŝin. "Vi ne estas la sola sportaŭta entuziasmulo."


Mi venis malantaŭ la stirado. Ŝi ridis kaj sidiĝis apud mi. "Ĉu vi ŝatas la grekan musakon?" ŝi demandis.


"Se ĝi havas multe da viando en ĝi," mi diris, ekfunkciigante la motoron.


"Do mi kuiros al vi bonan manĝon dum ni atendas aŭdi de Brutus," ŝi diris.


* * *


Ni kuŝis unu apud la alia sur la longa kanapo en la loĝejo de Heather. Mi digestis la musaka kiu estis bongusta. Heather certe estis mirinda knabino.


"Penco por viaj pensoj," ŝi diris. Ŝi kuŝis sur mia brusto, alloge pasante sian manon sur mian makzelon.


Mi prenis la aludon kaj turnis min al ŝi. Mi enterigis mian vizaĝon en ŝiaj haroj, enspirante la odoron de ŝia parfumo. Mi mordis ŝian orelon kaj ŝi eligis mallaŭtan, profundan ĝemon. Ŝi levis la vizaĝon al mi, kaj dum mi kisis ŝin, mi malfaris vicon da butonoj sur ŝia tualeto. Mi ĉirkaŭvolvis miajn brakojn ĉirkaŭ ŝia dorso, trovis ŝian mamzonon krampon kaj malklamis ĝin. Ŝi deprenis sian tualeton de la ŝultroj kaj forĵetis sian mamzonon. Mi ludis per ŝiaj cicoj kaj incitetis ilin per miaj dentoj. Ili fariĝis malmolaj kiel ŝtonetoj.


Mi malrapide karesis ŝian ŝultron, poste la eksteran randon de ŝia brusto. Kiam mi faris, ŝi enspiris akre, poste mordis mian lipon.


Mi malpeze pasis miajn fingrojn sur ŝiajn koksojn kaj femurojn kaj kisis ŝiajn mamojn. Estis ĉio, kion ŝi povis elteni.


Ŝi venigis min al ŝi, kreante la kuniĝon mem, arkigante sian belan dorson en ĝi kaj puŝante al mi ĝis mi plonĝis en ŝi. Konata sono de plezuro bruis en ŝia gorĝo. Mia menso kaj korpo estis koncentritaj al la praa deziro penetri, esplori kaj malobservi ĉi tiun belan virinon, kiu nuntempe estis parto de mi. Nia pasio kreskis kaj kreskis... kaj eksplodis en plenan plenumadon.


Naŭa ĉapitro.


La telefono sonoris kelkajn minutojn post kiam ni finis


Heather metis la telefonon al sia orelo, aŭskultis kelkajn sekundojn, kaj poste anhelis. "Jes sinjoro, tuj," ŝi diris kaj haltis.


Mi demandis. - "Brutus?"


"Jes," ŝia kapo balanciĝis supren kaj malsupren. “Jupitero malaperis. Li estas nenie trovebla, nek en sia oficejo aŭ en sia hejmo."


"Eble li nur svenis."


"Brutus ne pensas tiel," ŝi diris. "Li kredas, ke Jupitero suspektas, ke ni scias pri li."


Mi pensis dum sekundo. Brutus verŝajne pravis. Persono kun la menso de Jupitero ion suspektos en nia subita vizito al li. Pensinte pri tio, li verŝajne decidis sekure ludi kaj kaŝiĝi ie.


Mi leviĝis de la kanapo kaj komencis vestiĝi. Heather iris al la dormoĉambro. "Brutus volas vidi nin tuj, se ne pli frue, en sia oficejo," ŝi diris trans la ŝultro.


Ni estis pretaj post dek minutoj kaj malsupreniris la ŝtuparon de la loĝejo de Heather al la strato. Estis la fino de la tago, kaj la frua aŭtuna suno jam malleviĝis. Eleganta Porsche 911 estis parkumita ĉirkaŭ la angulo de la pavimita strato. Kiam ni alproksimiĝis al la aŭto, du viroj eliris el la enirejo kaj alfrontis nin. Ĉiu tenis revolveron en sia dekstra mano.


"Ŭaŭ!" - diris Heather mallaŭte.


"Tenu lin ĉi tie," diris la plej proksima al ni. Li estis mallarĝŝultra, maldika vizaĝo, kies palbluaj okuloj neniam forlasis mian vizaĝon. Lia amiko estis pli fortika kun la kruroj de futbalisto. "Serĉu la knabinon," la maldika viro diris al li, kaj poste turnis sin al mi: "Restu kvieta."


Li frapetis min kaj faris bonan laboron – li trovis Wilhelmina kaj Hugo'n.


"Kio estas ĉio ĉi?" - mi demandis, kvankam mi povus diveni.


"Ne gravas," diris la futbalisto, ŝtopinte la sterlingan monujon de Heather en sian poŝon. Li kapjesis al la flanko de la vojo, kie nigra Rolls-Royce alproksimiĝis al Porsche. "Sidiĝu nur."


Ŝajnas, ke ni ne havis multe da elekto. Heather iris la unua, maldika viro iris al ŝi. Mi sekvis lian amikon.


"Kien vi kondukas nin?" - demandis Heather.


"Vi ekscios poste," diris la maldika viro. Nun ni estis ĉe la trotujo. "Eniru."


“Kaj neniu amuza afero,” aldonis la viro apud mi.


La Rolls-ŝoforo ne intencis eliri el la aŭto. Mi tenis miajn okulojn sur la pafilon, kiun mia viro tenis al mi, sed mi ne sciis ĉu Heather estis malfermita al la ebleco moviĝi kontraŭ ili. La sekvan sekundon mi sciis.


"Niĉjo!" - ŝi kriis kaj tranĉis flanken en la manon de la maldika viro. Lia pafilo klakis al la trotuaro kiam Heather denove trafis lin, ĉi-foje en la vizaĝon.


Dume mi frapis la futbaliston sur la genuon per laŭta krako. Li kriegis kaj duobliĝis, tenante sian kruron. Dum li estis distrita, mi kaptis lian pafilon.


Heather nun bone tenis la maldikan homon. Ŝi permesis al sia propra impeto ĵeti lin de ekvilibro, tiam, uzante sian korpon kiel levilforton, ŝi furioze ĵetis lin super la kapuĉo de la Ruloj. Li surteriĝis sur la dorso.


Heather moviĝis por preni la pafilon kiun li faligis, sed ne povis trovi ĝin. Mi ankoraŭ provis kapti la pafilon de la futbalisto, kiu rezistis.


Mi aŭdis Heather krii, "Komprenita!" kiam ŝi finfine atingis la pafilon de la maldika viro... estis tro malfrue.


"Faligi ĝin aŭ mi krevos truon en vi." La Rolls-ŝoforo aliĝis kun granda, malbela revolvero en la mano, montrita al la dorso de Heather.


Heather ĝemis, rigardis min kaj vidis, ke mi ne povas helpi, kaj faligis la pafilon.


"Nun," diris la ŝoforo, direktante la pafilon al mi, "restu ĉi tie." Venu ĉi tien, birdeto."


Heather translokiĝis kun li. Li forte batis ŝin kaj preskaŭ faligis ŝin. "Turnu vin kaj metu viajn manojn malantaŭ vian dorson," li diris.


Li kapjesis al la maldika viro lamanta malantaŭ la pafilo, kiun Heather faligis. Li alpaŝis kaj eltiris paron da mankatenoj el sia malantaŭa poŝo kaj metis ilin sur la sveltajn pojnojn de Heather. Ŝi anhelis kiam li tro forte premis ilin. Mi malbenis lin subspire.


Nun la ŝoforo alproksimiĝis al mi. Li estis granda viro kun iomete flaska vizaĝo. Li ĵetis al mi tre aĉan rigardon kaj direktis la revolveron al mia kapo. Mi gruntis kaj falis, sangante de mia tranĉita frunto. Tiam li kaj la futbalisto tiris miajn manojn malantaŭ mian dorson kaj mankatenis miajn pojnojn. Ili levis min sur miajn piedojn kaj puŝis min en la Ruloj. La maldika viro puŝis Heather al mi.


Ni veturis dum pli ol unu horo, la lumoj de Londono iom post iom malfortiĝis malantaŭ ni. Estis malluma nokto, kiam ni turniĝis en la enveturejon de kampara bieno kaj la bulkoj haltis ĉe la ĉefa enirejo al granda ŝtona domo. Tri brutuloj eliris el la aŭto.


“Bone, vi du. Ekstere,” la maldika viro denove donis ordonojn.


Ili eltiris nin el la malantaŭa seĝo. "Interne," diris la maldika viro, montrante la domon.


La loko estis tre eleganta, kun malnova Anglia aspekto kaj sento. Ni eniris halon kun altaj plafonoj. La lumo estis ŝaltita, sed neniu renkontis nin.


"Li diris, ke oni konduku ilin al la turo," la ŝoforo memorigis al la aliaj.


Ili kondukis nin laŭ koridoro al mallarĝa cirkla ŝtuparo. Ĝi odoris malseka kaj muŝa. Ni malrapide supreniris la eluzitajn ŝtonŝtupojn, lumigitajn de malfortaj bulboj instalitaj je maloftaj intervaloj.


Supre, maldika viro enŝovis feran ŝlosilon en la rustan seruron de peza kverka pordo kaj puŝis la pordon. Ni eniris rondan ŝtonĉambron kun ununura krada fenestro.


La maldika rikanis. - "Nu, jen ĉio. Ripozo".


Ne estis mebloj en la ĉambro.


Mi demandis. - "Kion pri ni malmantenas la knabinon?"


La maldika viro turnis sin al mi. - Vi diras, deprenu la mankatenojn de la birdo?


“Ĝuste,” mi diris. "Rigardu, kiel ruĝaj ŝiaj pojnoj estas, vi fortranĉas cirkuladon."


Li diris. - Ah! Konvertiĝo, ĉu ne?" "Ĉu tio ĝenas vin?"


Li eltiris min kaj batis min. Mi falis sur unu genuon kaj li batis min flanke. Mi gruntis kaj falis.


Li diris. - "Jen vi, jankio!" "Ĉi tio devus plibonigi vian ruĝan sangocirkuladon!" Li ridis, kaj ankaŭ la futbalisto. La ŝoforo aspektis enuigita.


Ili forlasis la ĉambron. Ni aŭdis la ŝlosilon turniĝi en la seruro, kaj poste iliajn paŝojn, kiuj fariĝis pli kaj pli malfortaj dum ili malsupreniris la ŝtuparon.


Ĉapitro dek.


“Pardonu, amo. Mi simple ne povas trakti ĝin."


"Estas en ordo," mi diris. Heather foriris de mi kaj falis sur la plankon, apogante sin al la muro. Ŝi estis tre pala kaj aspektis tute elĉerpita.


"Ni estas en ĉi tiu sanga loko dum pluraj horoj," ŝi diris kolere. Ŝi ĵus provis malfari la komplikan kroĉon de mia zonbuko por la sesa fojo, sed ŝiaj manoj estis tro ŝvelintaj, ŝi simple ne povis manipuli ilin sufiĉe bone, kaj ni bezonis tiun zonon kaj bukon.


"Pardonu, bebo," mi diris.


"Ĉu vi pensas, ke iu iam venos?" ŝi demandis.


"Mi ne scias," mi konfesis. “Eble Jupitero intencas lasi nin morti ĉi tie, sed iel mi dubas. Mi pensas, ke li volas scii kiom ni scias unue."


Estis lumo; la varma suno filtris tra la alta krada fenestro en la muro, sed la peza kverka pordo restis fermita.


Mi denove rigardis la zonon kaj bukon, kiujn havigis al mi Specialaj Efektoj kaj Redaktado. Ĝi enhavis plastajn eksplodaĵojn kaj etan malmuntitan pistolon, sed se mi ne povis forigi ĝin, ĝi ne utilis.


"Mi soifas," diris Heather.


Mi malfermis la buŝon por respondi, kiam mi aŭdis ion sur la ŝtuparo. Ĝi fariĝis pli laŭta. Iu venis. "Aŭskultu," mi diris, "ni havas gastojn."


Momenton poste la ŝlosilo turniĝis en la seruro kaj la pordo malfermiĝis. Elmo Jupitero staris en la pordo, alta kaj impona. Malantaŭ li staris la ŝoforo de Rolls-Royce kun pafilo.


"Bone!" - Jupitero diris gaje. “Ni denove renkontiĝas. Kaj tiel baldaŭ."


La okuloj de Heather mallumiĝis. "Malbenita bastardo!"


Jupitero klakis sian langon. "Tia lingvo por sinjorino." Li eniris la ĉambron. "Mi esperas, ke vi trovis la ĉambrojn komfortaj."


“Se vi iam havis sentojn por Heather,” mi diris malhele, “vi alportos al ŝi akvon. Kaj malligi tiujn malbenitajn mankatenojn."


Li rigardis min malvarme. "Mi tiom ĝojas, ke vi ankaŭ akceptis mian inviton," li diris mallaŭte. "Vi, kiu faris tiom deciditajn klopodojn ruinigi mian planon."


“Mi malsukcesis,” mi diris al li, “via mono jam devus esti en Svislando. Ĉu ili ne diris al vi?”


"Ili diris al mi," li diris. "Mi donis al via popolo pliajn instrukciojn, sed ili ne sekvis ilin." Li pasigis sian grandan manon tra siaj malhelbrunaj haroj. La cikatro klare elstaris sur lia kolo. "Eble SOE ludas katon kaj muson kun mi - sinjoro Carter?"


Do li konis mian veran identecon. La subtera spionreto de Jupitero certe estis altnivela. Mi vidis, ke li atendas mian reagon, do mi tute ignoris ĝin. “Neniu ludas, Jupitero. Sed SOE eble pridubas viajn motivojn ĉar ni malaperis. Kion vi esperas atingi? Ĉu vi faras ĝin por la mono aŭ ĉu vi simple ĝuas mortigi?"


Li ridis, "Ili instruis min kiel mortigi, kaj mi perfektigis la praktikon en arton." Subite la rideto malaperis kaj alia humoro trafis lin. “Jes, mi ŝatas mortigi, kiam ĝi forigas la hirudojn el mia karno. Mi provis ludi ilian ludon, sed ili havis ĉiujn altajn kartojn, kiujn vi vidas. Nun ili devas ludi laŭ miaj reguloj. Kaj ili devas pagi, sinjoro Carter, multmaniere. Ĉu ĉi tio estas la respondo al via demando? "


"Mi komprenas," mi diris. "Ankora demando: kiel Fergus sciis, ke vi estas murdinto?"


Jupitero rigardis min malklare. “Fergus? Kiu estas Fergus?


"Augie Fergus. Li estis en via komandotrupo."


La okuloj de Jupitero eklumis pro rekono. "Ho jes. Fergus. Nun mi memoras lin. Bonan nokton, batalanto." Tiam li rememoris, klakis per la fingroj. "Hospitalo. Certe. Li estis vundita en la sama batalo kiel mi. Li prenis la liton apud la mia. Plejofte ni havis nenion por fari krom paroli pri kien ni iros post la milito. Nun mi memoras. Ĝuste tiam naskiĝis la ĝermo de mia plano. Ni diskutis ĉiujn malsamajn manierojn gajni milionon da pundoj kaj mi diris, kiel facile estus eldevigi monon de la registaro. Nur mortigu kelkajn kabinetajn ministrojn kaj poste postulu... Ho, mi ne memoras la nombron... por la sekureco de la ceteraj. Ĉu vi diras, ke Fergus sciis, ke John Elmore estas murdinto? Li certe rememoris la konversacion kaj poste kunmetis du kaj du.


Sed tio ne gravas nun, ĉu, sinjoro Carter? "


"Vi havas monon," mi diris. "Ni iru montri al la registaro vian bonan kredon."


Jupitero denove komencis rideti, sed subite lia vizaĝo ŝanĝiĝis kaj rebrilo de doloro aperis en liaj malvarmaj okuloj. Li levis la manon al la kapo.


"Metala plato," li diris akre. “Ĝi doloras kelkfoje. Kaj ili respondecas pri tio, tiuj homoj, kiuj sidas en la registaro. Kion ili faris dum la milito, sinjoro Carter? Kiam la pinto de mia kranio estis forŝirita, kion ili faris? "


Liaj okuloj fariĝis pli sovaĝaj dum li daŭrigis. “Mi diros al vi, kion ili faris. Ili sidis en la sekureco de Londono. Kaj tiuj samaj homoj — kiel ili pagis min pro miaj servoj? Tasante mian komercon ĝis la limo. Ĉio, kion mi havas, la tuta mono, kiun mi gajnis, eniris ĉi tiun komercon. Kaj nun li estas sur la rando de bankroto. "Estas ilia kulpo," li furiozis, "ili estas kulpo." Sed ili pagos,” li freneze ridetis. "Ili pagos kare. Kaj vi du pagos kare por la ĝeno, kiun vi kaŭzis al mi. Tial mi ordonis, ke oni venigu vin ĉi tien prefere ol tuj mortigite. Kiam vi invadis mian fabrikon per via ridinda rakonto. La turneo estis libera tiam, Sinjoro Carter, sed nun vi pagos por ŝi. Vi kaj ĉi tiu bela estaĵo." Li rigardis Heather malsate. "Mi havas planojn por vi, mia kara." Li kliniĝis kaj pasis sian manon laŭ ŝia femuro; ŝi provis malproksimiĝu de li.


Kolero krevis en mi, kaj kiam Jupitero tuŝis Heather, mi eksplodis. Mi mallerte saltis de la planko kaj kuregis al li, reĵetante lin. mi kriis. - "Lasu ŝin trankvila, aĉulo!"


La vizaĝo de Jupitero malmoliĝis, frenezo ekbrilis en liaj okuloj. La viro sur la alteriĝo venis pli proksimen kun pafilo.


Jupitero diris al li. - "Ne!"


Li fermis la distancon inter ni. Li estis sama alta kiel mi kaj aspektis forte kiel najloj. Subite li enŝovis sian pugnon en mian stomakon, ĝuste sub mian koron. Mi grumblis pro doloro dum mia spiro kaptiĝis en mia gorĝo. Mi falis kontraŭ la muron, Jupitero moviĝis malantaŭ mi.


Mi piedbatis lin en la ingvenon, sed li faris paŝon flanken kaj mi anstataŭe kaptis lin je la femuro. Li forte batis min sur mian dekstran orelon. Mi falis sur unu genuon sed sukcesis reiri sur miajn piedojn. Jupitero denove atakis min. Ĉi-foje la rando de lia mano trafis min en la kolon, paraliza bato, kiu faligis min sur la plankon.


Mi aŭdis Heather krii. - "Ne necesas!"


La bato trafis min en la flankon. Mi kriegis, mia tuta korpo brulis pro doloro. Miaj manoj aŭtomate batalis kontraŭ la mankatenoj tenantaj ilin. Mi deziris pli ol iam, ke ili estu liberaj kaj fermitaj ĉirkaŭ la gorĝo de Jupitero.


Li staris super mi, peze spirante. "Mi poste havos pli da tempo por vi," li grumblis.


“Ĉi tio... ĉi tia afero... ne ricevos al vi viajn dek kvar milionojn da pundoj,” mi anhelis.


“Kiel bele de vi zorgi pri mi, maljunulo,” diris Jupitero kaŭste. “Sed mi ricevos la monon kaj mian kontenton. Mi jam avertis ilin pri plia prokrasto. Nun mi montros al ili kiom decidita mi estas. Ekzistos kvara murdo antaŭ antaŭplano."


Heather kaj mi rigardis lin. Liaj okuloj brilis hele kaj liaj vangoj estis malbele ruĝaj. Elmo Jupitero aspektis kiel li estis: freneza.


"Ĝi estos vere granda fiŝo ĉi-foje," li diris, denove ridetante. “Kaj estos aliaj kaptitaj en la sama reto. Nu, mi avertis ilin."


"Ne faru ĉi tion," mi diris. “Ni kontaktu niajn superulojn kaj ni ordigos la monan situacion. Mi certas, ke ĝi estas nur miskompreno."


"Mikompreno, jes," li diris. "Pri Elmo Jupitero. Kiam mi promesas mortigi, sinjoro Carter, mi mortigas. Mi neniam faras malplenajn minacojn." Li paŭzis por proponi psikozan ridon. “Povas doni al vi ion por pripensi, sinjoro Carter, scii ke mi proponas mortigi vin. Tiel malrapida".


Mi levis la ŝultrojn kun evidenta indiferento, kiun mi ne sentis. "Se vi volas tion. Sed kial ne malstreĉiĝi kun Heather nuntempe? Rigardu ŝiajn manojn."


La brilantaj okuloj de Jupitero turnis sin de mi al Heather. Li kapjesis al la viro kun la pafilo.


La mankatenoj de Heather malfermiĝis. Ŝi frotis siajn pojnojn por plibonigi cirkuladon.


"Nun mankatenu ŝin, nur ne tiel forte," diris Jupitero. Li ne prenis riskojn.


Li demandis, "Ĉu la mankatenoj de sinjoro Carter estas firme ŝlositaj?" La servisto kontrolis ilin kaj kapjesis. "Bone," diris Jupitero. "Lasu ilin tiel."


Li donis al ni disan rideton, poste li kaj lia viro foriris.


Kiam ni ne plu povis aŭdi ilin sur la ŝtuparo, mi turnis min al Heather. "Kiun laŭ vi markis nun Jupitero?"


"Mi timas, ĉefministro," ŝi diris. "Sed kompreneble li ne povas preterpasi la amasan sekurecon!"


"Li faris ĝin dufoje, sen kalkuli Wellsey," mi diris. “Diable, ni devas eliri el ĉi tiu loko. Evidente tio ne estas indikita en la bienoj de Jupitero, alie Brutus jam estus ĉi tie.”


"Ni veturis ien al Oksfordo," diris Heather. "Mi povis konstati laŭ la maniero, kiel ili veturis," ŝi diris. “Eble en la areo de Beaconsfield. Ekzistas pluraj grandaj biendomoj en la areo."


Mi iris pli proksimen al ŝi kaj rigardis ŝiajn manojn. La metalaj manumoj ne plu tranĉis en ŝian karnon, sed ŝiaj manoj estis ŝvelintaj. "Etendu viajn brakojn," mi diris. "Frutu ilin kune."


"Ili vere doloras, Noĉjo."


"Mi scias. Sed se ni povos malaltigi la ŝvelaĵon, ni denove provos prilabori mian zonbukon. Se viaj fingroj funkcias ĝuste, vi eble povos malfari la kroĉon."


"Bone," ŝi diris obeeme. "Mi varmiĝos."


Horoj pasis. Baldaŭ la lumo tra la malgranda aperturo en la kverka pordo superis la malfortan sunlumon venantan tra la krada fenestro. Ekstere estis preskaŭ mallume.


La ŝvelaĵo iom post iom malpliiĝis; La manoj de Heather preskaŭ revenis al normalo.


Mi demandis. - "Ĉu vi volas denove provi malligi la bukon?" "Aŭ atendi?"


Heather frotis la manojn malantaŭ la dorso. “Ili fartas sufiĉe bone, Nick. Sed mi povas nenion promesi.”


"Mi scias," mi diris. "Sed ni provu."


Ŝi malantaŭeniris al mi kaj trovis mian zonon. "Jes, pli alte," mi diris al ŝi. “Nun tiru la bukon al vi. Ĝuste. Mi povas vidi la malbenitan riglilon, malgraŭ ĉi tiu malnobla lumo. Nun movu vian montran fingron maldekstren."


"Jen ĝi, ĉu ne?"


"Ĝuste. Nun ĝi devas esti movita dekstren."


"Mi memoras. Sed la malbenita afero estas ial blokita, Nick. Aŭ mi faras ĉion malbone."


“Daŭre provu. Provu malpeze premi la butonon antaŭ puŝi ĝin dekstren."


Mi aŭdis ŝin grunti, kiam ŝi movis la manojn mallerte malantaŭ la dorso. Subite, mirakle, aŭdiĝis eta klako kaj mi sentis la zonon malfiksiĝi. Mi rigardis malsupren kaj Heather turnis la kapon demande.


mi diris al ŝi. - "Vi faris ĝin!"


Heather kaptis la bukon kaj detiris la zonon. Ŝi turnis sin al mi, tenante sian zonon. "Nun kio?"


"Nun ni denove turnas nin malantaŭen al dorso kaj mi malfermas la malantaŭon de la buko, espereble uzante la saman riglilon, sed ĉi-foje movante ĝin malsupren. Ni povas uzi la blovpafilon kiel elekton, se mi povas atingi ĝin. La problemo estos eviti. la sageto. Se mi hazarde disŝiras la plastan envolvaĵon sur la pinto kaj pikas min, ĝi finiĝas - ĝi estas venenita."


Dorse al Heather, mi atingis la bukon. Mi trovis la kaptilon kaj post iom da malfacilaĵo movis ĝin en la ĝusta direkto. La dorso de la buko eliĝis. Mi zorge sentis ion interne, tuŝis la sageton kaj evitis ĝin. Tiam miaj mallertaj fingroj tuŝis duonon de la eta, dupeca, pli granda diametra duono. Mi zorge forigis la alian, pli mallarĝan parton de la buko kaj mallerte turnis min por rigardi ĝin.


"Bone," mi diris al Heather. "Faligi la zonon kaj alportu la mankatenojn al miaj manoj."


Mi tuŝis la mankatenojn kaj palpis la seruron. Kun granda malfacileco mi sukcesis enmeti la maldikan metalan tubon, kiun mi tenis en la seruro.


"Ne estos facile," mi diris. "Estu kiel eble plej trankvila."


Labori malantaŭ via dorso kaj renverse, en mallerta tordita pozicio, ne estas la plej facila maniero elekti seruron. Nur provi memori kiun direkton movi la elekton kontraŭ la baskulilo estis defia. Sed post dek kvin minutoj la seruro klakis kaj la mankatenoj de Heather malstreĉis. Mi forte ĝemis trankvile, kiam ŝi malproksimiĝis kaj eltiris siajn manojn el la manumoj.


"Nun vi devas fari ĉi tion por mi," mi diris al ŝi.


Ŝi moviĝis malantaŭ mi.


Estis pli facila laboro por ŝi. Ŝiaj manoj estis liberaj kaj ŝi povis vidi kion ŝi faras. Kelkajn minutojn poste ŝi demetis miajn mankatenojn.


Mi faligis ilin sur la plankon.


Laborante rapide, nun en preskaŭ kompleta mallumo, mi rompis la zonon. Ĝi estis plenigita per eksplodaĵoj en plasta formo, kiel mastiko. Estis ankaŭ fuzeo kaj alumeto. Mi rulis la plaston en pilkon kaj enŝovis la fuzeon en ĝin. Mi tiam kunvenis la kvar-colan blovpafilon kaj disfaldis la etan sageton.


“Nu,” mi diris, “mi pensas, ke ni estas pretaj. Ni havas nenion por rompi la pordon, do ni devas eksplodigi ĝin.”


"Sed ne estas eskapo de la eksplodo," Heather notis.


"Mi scias. Kuŝu kontraŭ la muro apud la pordo, kontraŭ la seruro.” Mi iris al la pordo kaj premis la plaston kontraŭ la seruro; ĝi estis fiksita tie, la ŝnuro eliris el ĝi al mi. "Fermu viajn orelojn kaj kapon," mi diris al Heather, "kaj malfermu vian buŝon."


Mi elprenis alumeton.Nu, mi diris. Mi ekbruligis alumeton kaj alportis ĝin al la ŝnuro. Mi vidis ĝin lumiĝi, poste kolombi sur Heather, kovrante mian kapon.


La eksplodo ne estis tiel laŭta, sed en ĉi tiu malgranda ĉambro ŝajnis tondro. Miaj oreloj sonoris, mia kapo doloris, kaj mi estis trafita sur la dorson per akra peco da fluganta ligno. Ni baraktis stariĝi dum la fumo ankoraŭ malpleniĝis. La pordo estis malfermita.


"Ĉi tio venigos ĉiujn, kiuj venis ĉi tien," mi diris.


Kaj tiel estis. Ili rapidis supren laŭ la ŝtuparo. Heather staris unuflanke de la pordo kaj mi staris ĉe la alia. Estis du el ili. Heather havis blovpafilon kaj estis preta uzi ĝin. La unua persono aperinta en la malforta lumo de la retejo estis la maldika pafanto, kiun ni jam renkontis. Li hezitis dum sekundo, poste eniris la ĉambron.


mi atakis lin; Mi brutale svingis lian armilon, batante la pafilon. Tiam mi kaptis lin


mano, puŝante lin de siaj piedoj en la ĉambron. Mi kuŝigis lin meze de la planko, kiam li pene leviĝis kaj forte batis sin en la vizaĝon. Osto rompiĝis en lia nazo, kaj li peze turnis sin al la kontraŭa muro.


La dua viro, la Rolls-ŝoforo, jam estis ĉe la pordo kaj celis pafilon al mi. Heather levis sian blovpafilon kaj lanĉis sageton al li. Ĝi trafis lin en la kolon, gluiĝante duonvoje laŭ sia ŝafto. Surprizite, li forgesis pafi min. Li eltiris sageton, rigardis ĝin, kaj subite liaj okuloj ruliĝis reen en lian kapon kaj li falis vizaĝe unue en la pordon.


Mi karatefrapis la gorĝon de la magra viro. Li faris gorĝbruon kaj falis.


"Ni foriru de ĉi tie!" Mi kaptis Heather je la kubuto.


Ni malsupreniris la cirklan ŝtuparon. Ni renkontis neniun, kiu alproksimiĝis al ni, kaj dum ni marŝis laŭ la unua etaĝo ĝis la ĉefpordo, la domo ŝajnis malplena. Ni rapide traserĉis la ĉambrojn, kiujn ni preterpasis. Ne unu homon. Neniu. Sed mi trovis niajn pistolojn kaj Hugo'n sur la tablo en la biblioteko.


Estis aŭto en la enveturejo, sed la ŝlosiloj ne estis en ĝi. Mi algluis ĝin sub la instrumentpanelo kaj tordis la dratojn por komenci ĝin. Ni klakfermis la pordojn kaj forveturis.


"Ni devas atingi Brutus," mi diris dum ni deturnis la vojon sur la ĉefan vojon.


"Ni esperu, ke ni ne tro malfrue," diris Heather.


* * *


Brutus paŝis antaŭ sia skribotablo. Por ŝanĝi li ne havis pipon en la buŝo kaj tio ŝajnis pli eksciti lin.


"Kion diablo volas de ni la diablo?" - li diris laŭte. “Li sendis tre ambiguajn instrukciojn pri liverado de la mono al Svislando. Ni bezonis klarigon, sed ni ne povis ricevi ĝin. Kaj tiam via malapero igis nin demandi, kion ĉi tiu ulo vere faris. La oficejo kaj hejmo de Jupitero estas sub gvatado, sed li diris, ke li ne estis en neniu loko de kiam vi estis kidnapita."


"Li verŝajne ne revenos al tiu vilaĝo nun," mi diris. "Kaj mi pensas, ke li faros alian murdon, negrave kion ni faros per la mono."


Brutus vokis la ĉefministron post kiam ni klarigis kial ni opiniis ke li povus esti la venonta celo de Jupitero, Brutus kaj P.M. konsentis, ke la plej verŝajna kialo de la atenco estos la konferenco de eksteraj ministroj ĉe la ministerio postmorgaŭ.


-Mi demandis. - Ĉu vi pensas, ke Sir Leslie nuligos la konferencon?


Brutus suspiris. “Mi timas ke Sir Leslie ne zorgas tiom pri sia propra vivo kiel pri la sekureco de aliaj homoj. Li daŭre parolas pri la graveco de la konferenco kaj atentigas kiel striktaj sekurecaj mezuroj nun estas. Li revokos min post kiam li interkonsiliĝos kun siaj aliaj konsilistoj. Mi diris al li, kompreneble, ke li forlasu ĉi tiun sangan konferencon ĝis ĉio ĉi ĉesos."


Mi demandis. - "Ĉu Scotland Yard provas trovi Jupitero'n?"


"Ili estas ĉie," diris Brutus. "Ili intervjuis ĉiujn ĉe la Jupitera planto kaj homojn, kiujn li renkontis socie. Niaj agentoj, MI5 kaj 6, kompreneble ankaŭ estas implikitaj. Sed sinjoro Jupitero malaperis. Ni sendis homojn al la domo, al kiu oni kondukis vin. sed mi certas, ke estas tro malfrue."


"Mi pensas, ke li batos postmorgaŭ," mi diris.


Brutus rigardis min malhele. “Jes, mi supozas. Ni esperu, ke Sir Leslie decidas ludi ĝin sekure." Li sidiĝis ĉe sia skribotablo. “Cetere, mi devus esti dirinta al David Hawke kiam vi ambaŭ malaperis. Li tre maltrankviliĝis pri vi. Mi devus kontakti lin nun, kiam vi revenis."


Sonorilo sonoris sur la skribotablo de Brutus. "Ho jes," li diris, respondante ĝin. Li premis la ŝaltilon kaj ekstaris. “Jen kavaliro Leslie. Mi akceptos lin en la apuda ĉambro."


Heather ekstaris de la angulo de la tablo, ĵetis sian cigaredon en la cindrujon kaj iris al mi.


Ŝi ĵus estis kisonta min, kiam Brutus denove eniris.


"Nu, jen," li diris streĉite, lia granda brita armea mentono elstaranta morne. "Sinjoro Leslie okazigos la malbenitan konferencon kiel planite." Li balancis la kapon. "Ŝajnas, ke ni interrompis nian laboron."


Dekunua ĉapitro.


Estis la tago de la ministra konferenco. La mateno pasis sen incidento, kaj la Jardo kaj MI5 jam diris, ke la SOE faris eraron - ne estos atenco ne hodiaŭ aŭ ĉi tie.


Mi estis certa, ke tio okazos. La Konferenco de Ministroj pri Eksteraj Aferoj estis la ideala platformo. Se kelkaj el la ministroj mortus kune kun Sir Leslie, Britio ne nur perdus ŝtatestron, sed ankaŭ alfrontus gravan internacian embarason. Jupitero ŝatos ĉi tion.


Mi ne vidis Heather ĝis tagmezo, kiam ni renkontis en la kafejo kaj manĝis sandviĉon kune. Brutus donis al ni liberan kondukilon por ĉi tiu sekureca misio, permesante al ni moviĝi laŭplaĉe kaj fari tion, kion ni opiniis plej grava tiutempe. Heather pasigis la plej grandan parton de la mateno en la konferenca salono dum mi patrolis la koridorojn de la konstruaĵo. Mi rekomencis ĉi tiun agadon kaj ŝi akompanis la konferencanojn al tagmanĝo, kiu estis servata en alia parto de la konstruaĵo.


Se Jupitero diris la veron pri kaptado de la "alia fiŝo" dum sia kvara provo, tiam ĉiuj specoj de eblecoj malfermiĝis koncerne la metodon, kiun li


povas uzi. Ekzemple, maŝinpafilo, malgranda bombo, granato aŭ venena gaso.


La klimatizilo estas plurfoje kontrolita de spertuloj, sed mi denove kontrolis ĝin dum la matena kunsido. Teamoj de ekspertoj pri bombo kaj eksplodaĵoj promenis tra la konferenca ĉambro antaŭ la matena kunveno kaj dum la matena paŭzo kaj trovis nenion. La gardistoj komencis malstreĉiĝi kaj ŝerci pri ĉio.


Mi ne ridis; ili ne konis Jupitero'n. Nia malsukceso trovi ion ĝis nun verŝajne signifis, ke ni ne serĉis en la ĝusta loko - kaj Jupitero verŝajne havos la lastan ridon.


Mi alproksimiĝis al la grandaj pordoj de la konferenca salono kaj estis haltigita de du MI5-oficiroj kaj policisto.


"SOE," mi diris, montrante al ili mian identigilon.


Ili tre zorge kontrolis la karton kaj fine lasis min trairi. Mi eniris la ĉambron kaj ĉirkaŭrigardis. Ĉio montriĝis en ordo. Estis rigardanto ĉe la fenestro rigardanta la proksimajn tegmentojn, policisto kun potencaj binokloj. Mi iris al li kaj apogis min sur la sojlo de la malfermita fenestro dum sekureca helikoptero flugis supre.


"Ĉu mi povas rigardi?" - mi demandis Bobby.


"Ne ĝenu vin," li diris, donante al mi la binoklon.


Mi studis la proksimajn tegmentojn. Ili svarmis je sekureculoj, do ne estis multe da signifo observi ilin. Mi refokusigis miajn okulvitrojn al la senfineco kaj skanis la plian horizonton. Mi koncentriĝis sur la larĝa tegmento kun pluraj levitaj superkonstruaĵoj kaj vidis moviĝon tie. Promenis malhelharulo, verŝajne policisto. Jes, nun mi povas vidi la formon.


Mi suspiris kaj redonis la okulvitrojn. "Dankon," mi diris.


Mi denove eliris en la koridoron. La ministroj estis revenantaj de matenmanĝo, vagante ĉirkaŭ la salono. La posttagmeza kunsido, kiu komenciĝis malfrue, estis baldaŭ komencita.


Mi forlasis la areon kaj iris ĝis la tegmento, haltante por montri mian identigilon. ripete. La sekureco certe ŝajnis streĉa, sed memorante kiel facile Jupitero akiris aliron al la oficejo de la Eksterlanda Ministro, tio ne trankviligis min.


Mi renkontis Heather sur la tegmento. Ŝi havis walkie-talkie kun kiu ŝi povis kontakti la provizoran SOE komandejon.


"Saluton Nick." Ŝi ridetis al mi. "Ĉu ĉio estas kvieta malsupre?"


"Tro trankvila." Mi brakumis ŝiajn ŝultrojn. “Mi ŝatus kompreni lin, Heather. Li donas al mi malsuperecan komplekson. Se li estas ĉi tie hodiaŭ, li..."


Mi haltis kaj rigardis la viron, kiu preterpasis ni. Li portis blankan servjakon kaj portis teleron da sandviĉoj. Li estis alta, malhela kaj konstruita kiel Jupitero. Mi kaptis lian manon kaj etendis la manon al Wilhelmina.


La viro turnis sin kun timo sur la vizaĝo kiam li vidis la pafilon. La hararo estis reala, li havis hokan nazon, kaj li estis klare reala.


Li diris: "Eh, kio estas ĉi tio?"


"Nenion," mi diris embarasita. "Pardonu. Daŭrigu - ĝi estis eraro."


Li murmuris ion kaj rapidis plu. Paro da agentoj proksime kiuj atestis la scenon ridis.


"Mi devas esti nervoza," mi diris al Heather iroke. “Kvankam vi devas konfesi, ke kelnero estus bona alivestiĝo, kaj fine Jupitero ŝteliris en la oficejon de la Eksterlanda Ministro kiel purigisto. Tamen ĉi tiu kompatindulo ne similas al li. Krom la malhelaj haroj. kaj serva jako..."


Mi haltis: jako... uniformo... malhelaj haroj... Mi turnis min kaj rigardis la urbon al la konstruaĵoj en la okcidento. Mi rapide alproksimiĝis al la observanto, kiu observis aliajn policistojn sur proksima tegmento per binokloj.


"Lasu min prunti ĉi tion por minuto," mi diris, levante la voĉon, por ke mi aŭdiĝu super la flirtado de la alia helikoptero.


"Bone. Sed vi povus peti iom pli bone,” li diris.


Mi ne respondis al li. Mi prenis la binoklon kaj refokusigis ilin sur la malproksiman konstruaĵon kun ĉiuj aldonaĵoj, kiujn mi rimarkis el la konferenca salono. Ĉi tie mi havis pli bonan pozicion; Mi povis klare vidi la tegmenton. Nun ne estis movado. Mi rigardis iomete malsupren sur la tegmento kaj nun rimarkis ion instalitan tie. Kiam mi alĝustigis la binoklon, mia buŝo estis seka. Mi rigardis tion, kio aspektis kiel ia armilo, eble mortero, kaj ĝi estis direktita al mi.


Tiam mi denove vidis movadon. Ĝi estis viro en polica uniformo, sed ĉi-foje mi rimarkis malhelan hararon, liphararon kaj altan, kvadratan konstruaĵon. Estis Jupitero.


Malsupre, la kunveno de ministroj pri eksteraj aferoj denove komenciĝis, kaj tiuj damnitaj armiloj estis direktitaj rekte al la fenestroj de la konferenca salono! Certe. Ĉi-foje, Jupitero ne intencis provi eniri la Ministerion. Li estis uzonta sian bonegan armean trejnadon por striki de malproksime.


Mi resendis la binoklon al la observanto. "Dankon," mi diris. Mi rapidis al Heather. "Aktu identigon de ĉi tiu konstruaĵo," mi diris, indikante. “Voku Brutus kaj diru al li, ke Jupitero estas sur la tegmento kun mezdistanca armilo. Poste iru al la konferenca salono kaj provu konvinki iun evakui ĝin. Alia afero: radio la helikoptero por ke ĝi restu for.


Jupitero foriros. Mi iros post li."


Estis hektika kuro piede al alia konstruaĵo kelkajn blokojn for. La trotuaroj estis plenplenaj de piedirantoj, kaj mi daŭre trafis homojn. Taksio preskaŭ trafis min dum mi transiris flankan straton. Fine mi estis tie. La konstruaĵo montriĝis por hotelo.


Mi atendis senfine la lifton kaj supreniris al la supra etaĝo. Poste mi rapidis al la ŝtuparo kondukanta al la tegmento. Mi eliris ne pli ol dudek metrojn de Jupitero.


Li kliniĝis super sia armilo, prepariĝante por pafi ĝin. Tri malbonaŭguraj misiloj kuŝis proksime. Raketa mortero. Per tri ĵetaĵoj, Jupitero ne povis ne trafi la konferencalon. Unu konvene celita kuglo krevigus la ĉambron kaj mortigus ĉiujn en ĝi.


"Atendu minuton!" - mi kriis, elprenante Vilhelminon.


Li turnis sin al mi. "Estas vi denove!" — li grumblis. Li tiris Browning Parabellum-pistolon de sia zono kaj kliniĝis malantaŭ la mortero. Mi premis min kontraŭ la muro malantaŭ mi dum Jupitero pafis. La kuglo fendis la cementon proksime de mia kapo, superverŝante min per fajna griza pulvoro. Mi pafis per la Luger, kaj la kuglo sonoris de la muzelo de la mortero.


Apud Jupitero estis alia serva superkonstruaĵo. Li pafis alian pafon al mi, maltrafis kaj kuris por kovrilo. Mi pafis dum li kuris, sed maltrafis, frakasante la tegmenton ĉe liaj piedoj.


"Estas finite, Jupitero," mi kriis. "Rezignu ĝin."


Jupitero kliniĝis eksteren de malantaŭ sia kovrilo kaj pafis. Ĉi-foje la kuglo trafis mian maldekstran brakon, farante truon en mia jako. Mi kaptis mian manon kaj malbenis.


Jupitero denove kaŝiĝis. Mi komencis rondiri for de lia vidlinio. Singarde moviĝante, mi ĉirkaŭis la superkonstruaĵon kaj vidis Jupitero'n, ne pli ol dek kvin futojn for.


Bedaŭrinde, mia piedo skrapis la gruzon sur la tegmento kaj Jupitero aŭdis min. Li turnis sin kaj pafis aŭtomate, kaj mi reen plonĝis. Mi aŭdis lin kuri, kaj kiam mi rigardis ĉirkaŭ la angulo, mi vidis lin kuri al la pistujo. Li atingis ĝin, metis la pistolon en sian zonon kaj levis la raketon. La armilo evidente jam estis celita.


Mi ne povis riski pafi kaj ne mortigi lin. Mi puŝis Wilhelminan en mian zonon kaj kuris al li. La misilo malaperis ene de la kanono, kaj mi puŝis Jupitero'n kaj la armilon samtempe. La mortero ekpafis kaj la raketo ŝvebis en la ĉielon super Londono, sed mi pafis la barelon laŭ angulo.


La raketo eksplodis super la urbo, tute maltrafis la ministerian konstruaĵon kaj eksplodis en malgranda parko apud ĝi. En tiu momento, kiam mi komencis observi la movon de la raketo, Jupitero batis min per sia pugno en la vizaĝon kaj forflugis de mi. Poste li denove ekstaris. "Malbenita vi. Carter!" Li denove eltiris sian Browning kaj celis ĝin al mi. Li pafis kaj mi rulis por eviti; la kuglo trafis la betonan randon de la tegmento malantaŭ mi sendanĝere.


Jupitero ne provis duan pafon. La helikoptero flugis supren kaj haltis, ŝvebante kelkajn futojn super la tegmento. Mi dankeme pensis, ke ĝi estas polica helikoptero ĝis mi vidis la ŝtuparon kondukantan malsupren al Jupitero. Li nun estis sur ĝi kaj grimpis; la helikoptero jam foriris.


Mi pafis, sed Jupitero jam grimpis en la helikoptero kaj mi maltrafis.


Rigardante super la tegmentoj, mi vidis alian helikoptero alproksimiĝi al mi. Mi pafis kaj mansvingis al ili. Tiu ĉi fakte apartenis al la polico. Li ŝvebis momente, poste alteriĝis sur la tegmenton. Mi kuris, kliniĝante sub la turniĝantaj klingoj, la vento ili movis tirante min.


La piloto kaj Heather estis interne. Mi eksaltis kaj montris al la foriranta helikoptero direktanta sudokcidenten ekster la urbo. "Sekvu lin," mi diris.


Ni leviĝis de la tegmento kaj surbordiĝis, direktante post Jupitero. Ni flugis en la subirantan sunon, lia helikoptero siluetis kontraŭ la persikkolora ĉielo.


Nia rapideco pliiĝis kaj dum ni moviĝis en la malferman areon ni proksimiĝis al alia koptero. La piloto radiis por rakonti al ni kio okazas, sed mi sciis, ke verŝajne ĉio dependos de ni.


Ni estis cent metrojn for de la alia helikoptero kaj mi celis per la Luger, dezirante havi fusilon, kaj pafis kelkajn pafojn. Mi trafis la helikopteron, sed ne kaŭzis damaĝon. Mi klare vidis Jupitero'n kaj la piloton.


La suno preskaŭ subiris. Se noktiĝus antaŭ ol ni kaptis ilin, ili facile povus perdi nin. Mi turnis min al la piloto.


mi kriis. - "Venu pli proksimen!"


La distanco mallongiĝis iom pli. Ni estis longe for de Londono kaj direktiĝis al Andover. Sub ni pasis pajla tegmenta vilaĝo kaj ni iom pli proksimiĝis; la distanco inter ni estis malmulte pli ol kvindek metrojn. Mi klinis min kaj denove pafis. Ĉi-foje mi trafis la benzinujon, sed la brulaĵo ne ekbrulis ĝin. Kvankam ĝi elfluis. Mi atendis, ke Jupitero repafos, sed ial li ne faris. Eble li ŝparis sian municion.


“Nun li devos surteriĝi, sinjoro,” diris mia piloto.


"Ni esperu."


La piloto pravis. Minuton poste, la Jupitera helikoptero direktiĝis al la malgranda vilaĝo malsupre. Ni sekvis lin. Ili alteriĝis en kampo ĉe la periferio de la vilaĝo apud komerca konstruaĵo kiu montriĝis por motorciklogaraĝo.


"Forigu nin," mi diris al mia piloto. "Sed ne lasu lin fari bonajn pafojn al ni - li estas spertulo."


La koptero de Jupitero falis kaj li elgrimpis. Ni alteriĝis ĉirkaŭ sesdek metrojn for. Dum mi reŝargis la Luger, mia piloto tranĉis la motoron kaj malpacience saltis al la tero.


Mi kriegis al li. - "Kaŝu!"


Sed estis tro malfrue. Jupitero pafis kaj trafis lin en la bruston, terenbatante lin. Kiam mi malsupreniris al la tero, Jupitero direktis sin al duondekduo da motorcikloj parkumitaj ekster la garaĝo. Mi ekzamenis la vundon de la piloto; estis malbone, sed li estus vivinta, se li estus helpata ĝustatempe. Mi ordonis al Heather resti kun li, poste mi ekstaris.


Mi kuris al la garaĝo, kie Jupitero jam estis ĉe la motorcikloj. Mi estis tiel decidita atingi lin, ke mi forgesis pri lia helikopterpiloto ĝis kuglo fajfis preter mia orelo. Tiam mi rimarkis ĉi tiun viron, pafis per pistolo kaj batis lin. Li ŝanceliĝis malantaŭen kaj falis; li ne leviĝis.


Mi daŭre kuris. Jupitero startigis la motorciklon kaj turnis ĝin al la vojo kondukanta al ĉi tiu loko.


Mi haltis, metis Wilhelminan sur mian antaŭbrakon kaj pafis, sed Jupitero formuĝis. Li veturis BSA Victor Special 441 kun longa mallarĝa sidloko kaj benzinujo inter la sidloko kaj la stirilo. Mi supozis, ke ĝi havas maksimuman rapidecon de okdek mejloj hore.


Mi rapide iris al la viro, kiu staris, pala kaj ŝokita, ĝuste en la garaĝo. "Polico," mi diris, ĉar tio estis la plej facila afero. "Kion vi devas venki ĉi tiun Victor?"


Li montris al granda malnova motorciklo, longa kaj peza; Ĝi estis Ariel 4G Square Four de 1958.


"Prenu Squariel," li diris. "Ĝi estas malnova tempigilo, sed ĝi havas kvindek ĉevalfortojn, kvar rapidojn kaj preskaŭ cent rapidojn."


"Dankon," mi diris, iris al la aŭto kaj grimpis sur ĝin. Mi ŝaltis ŝin. Dum la motoro muĝis, mi kriis al la skipestro en la garaĝo: “Mi eniros poste. Trovu kuraciston por mia amiko sur la kampo. La alia ne bezonas helpon."


Li kapjesis. Mi enŝaltis la motorciklon kaj muĝis laŭ la mallarĝa vojo malantaŭ Jupitero.


Estis paro da okulvitroj sur la stirilo, kaj mi surmetis ilin dum mi turniĝis ĉirkaŭ kurbo kovrita per arbustoj. Mi ne tenis min maldekstre kaj veturis meze de la vojo. Mi devis kapti Jupitero'n kaj mi sciis, ke li puŝos sian biciklon ĝis la limo.


Estis mallume kaj mi ŝaltis la lumon. Estis neniu antaŭ mi. Subite paro da lumiloj aperis en mia retrospegulo. Ili kreskis rapide, tiam MG-kabinaŭto veturis al mi. Heather sidis sur la stirseĝo. Ŝi certe konfiskis la aŭton post ekzamenado de la vundita piloto.


Mi akcelis, penante daŭrigi kun ŝi, sed ŝia aŭto estis pli potenca ol mia motorciklo. Tiam ie en la malproksimo mi aŭdis la angoran kriadon de bremsoj kaj malsanigan kraŝon. Bulo fiksiĝis en mia gorĝo. La efiko estis tro laŭta por la motorciklo. Certe estis Heather.


Mi preteriris ŝian renversitan MG sur la vojo tuj ĉirkaŭ la kurbiĝo. Ĝi estis klinita duonvoje ĉirkaŭ la arbo. La radoj ankoraŭ terure turnadis. Mi malrapidiĝis, decidante, ke neniu povus travivi ĉi tiun akcidenton. Heather, en sia malpli manovra veturilo, verŝajne provis negoci la turniĝon samrapide kiel Jupitero. Nur ŝi ne faris ĝin.


Blinda malamo igis la sangon flui en miajn orelojn. Ĝis nun, Jupitero estis nur alia kontraŭulo. Nun li estis io pli: la murdinto de Heather.


Mi veturis kelkajn mejlojn rigardante laŭ la landvojo. Kiam mi estis certa, ke Jupitero evitis min, mi turnis la angulon, kaj jen li estis, nur ducent metrojn antaŭ mi. Li veturis sen lumoj.


Li turnis sin kaj vidis min alproksimiĝi al li. Lia rapideco iomete pliiĝis, sed mi ankoraŭ alproksimiĝis. Li malaperis ĉirkaŭ kurbiĝo kaj mi perdis lin dum kelkaj minutoj en serio de blindaj turnoj. La sekvan tagon mi trovis lin denove, nur cent metrojn antaŭe. Li turnis sin kaj pafis min dufoje. Je tiu rapido kaj en la mallumo estis amuze. Mi alproksimiĝis al li.


Subite Jupitero turniĝis maldekstren sur la tervojon, levante longan polvonubon en la mallumo. Mi sukcesis maldaŭrigi la Arielon ĝustatempe; ĝia malantaŭo glitis dum mi muĝis laŭ la vojo malantaŭ Jupitero.


Post duona mejlo ni transiris malgrandan lignan arkponton. Nia impeto levis la biciklojn en la aeron ĉe la kontraŭa flanko de la ponto kaj forte ĵetis nin malsupren. Jupitero preskaŭ perdis kontrolon kiam ĝi trafis lin, igante lian biciklon skui furioze. Arielo estis pli peza kaj mi havis pli bonan tenon. Kelkcent metrojn poste ni transiris la saman rivereton ĉe natura vadejo, plaŭdante tra la malprofunda akvo kaj ŝprucante akvon ambaŭflanke de la bicikloj. Ĉe la alia flanko de la mola sablo estis kruta grimpado supren laŭ la monteto. Mia Arielo dum momento turniĝis en la mola materialo kaj poste liberiĝis.


Ĉe la alia flanko de la monteto, Jupitero turniĝis akre maldekstren kaj direktiĝis al la malferma. Mi sekvis lin, esperante, ke Arielo ne estas tro peza por la laboro. Dum la venontaj kelkaj mejloj, Jupitero iom preterpasis min, sovaĝe enpuŝante montetojn, sulkojn kaj evitante arbojn.


Tiam ni grimpis malgrandan monteton kaj subite mi konstatis, kie ni estas. Antaŭ ni sur la plata ebenaĵo, nur kelkcent metrojn for, staris timiga rondo de altaj plataj ŝtonoj, malhelaj kaj masivaj kontraŭ la pli hela ĉielo. Ni veturis al la antikva arkeologia loko de Stonehenge hazarde aŭ laŭ desegno de Jupitero.


Kio ajn ĝi estis, estis klare, ke Jupitero intencas preni sian lokon ĉi tie. Li jam atingis la lokon, kaj kiam mi fermis la distancon je cent metroj, li deĉevaliĝis kaj lasis sian motorciklon fali. Li tiam rapide moviĝis direkte al la praaj ceremoniaj ruinoj.


Mi haltigis mian ciklon kaj malŝaltis la motoron. Mi eliris kaj staris antaŭ la timindaj ruinoj kun timo. Stonehenge estis praa antaŭ-druida templo starigita por la kultado de la suno kaj luno, adaptita en sia dezajno por mezuri la movojn de ĉielaj korpoj. Restis el ĝi fakte cirklo de masivaj tranĉitaj ŝtonoj metitaj ene de cirklo de la samaj ŝtonoj, kaj plie kelkaj eksteraj. Kelkaj ŝtonoj estis duope, aliaj kuŝis trans la pintoj, formante primitivan arkon aŭ lintelon. La suno kaj la luno leviĝis kaj malleviĝis tra tiuj arkoj en certaj tagoj de la jaro, igante la templon gigantan sideran horloĝon. Sed ĉi-momente mi ne interesiĝis pri tio, ĉar nun kaŝis ĉi tie frenezulo, kiu intencis mortigi min.


Mi malrapide moviĝis al la ringo de gigantaj ŝtonoj, rigardante la ombrojn. La ĉielo estis klara, sed la luno ankoraŭ ne leviĝis, do estis malmulte da lumo. La nokto estis tute silenta.


Mi marŝis al izolita roko kaj paŭzis, esplorante la mallumon. Tiam la voĉo de Jupitero aŭdiĝis de ie en la ombro antaŭ mi.


"Nun, sinjoro Carter, vi ludas sur mia hejma korto," li diris. “Estante usonano, mi supozas, ke vi ne tro konas Stonehenge. Vi staras ĉe antikva ekzekutŝtono. Ĉu tio ne taŭgas? Pafo eksonis kelkajn colojn de mia kapo.


Mi kaŭris kaj vidis la figuron de Jupitero forlasi la kovrilon de masiva ŝtono kaj kuri al alia. Mi pafis dufoje kaj maltrafis. Mi iris al alia ŝtono kaj haltis por aŭskulti. Mi aŭdis la nervozan, kvietan ridon de Jupitero:


“Ĉi tio estas ĉarma loko, sinjoro Carter. Ĉu vi sciis, ekzemple, ke estas nur dek tri ŝtupoj inter la trilitoj ĉi-flanke de la cirklo?” La ombro denove moviĝis, kaj Jupitero kuris al la sekva dika silueto. Mi denove pafis al li kaj denove maltrafis. Simple ne estis sufiĉe da lumo.


"Povas ankaŭ interesi vin," denove aŭdiĝis la streĉa, alta voĉo de Jupitero, "ke la angulo formita de la Altara Ŝtono ĉi tie, la trilito apud vi kaj la malproksima Kvina Ŝtono estas kvardek kvin gradoj, kaj ke vi estas en konforme al la Kalkana Ŝtono." Alia pafo; la kuglo maltrafis mian maldekstran ŝultron.


Mi kliniĝis kaj malbenis. Mi komencis kompreni kial Jupitero elektis sian pozicion. Ĉi tie li povis ne nur mortigi min, sed ankaŭ ĝui la formalaĵojn de ekzekuto. Mi rapide marŝis al alia granda roko, ekster la gamo de lia fajro. Li jam metis min sur la defensivon.


"Mi manovras vin, sinjoro Carter," li kriis. "Kia estas por ŝanĝiĝi esti muso anstataŭ kato?"


La maŝinpafilo de Browning denove ekpafis. Mi retiriĝis kaj kuris al sekureco. Subite la ombroj komencis ŝanĝiĝi kaj kreskanta lumo lumigis la teron. En ĉi tiu momento, Jupitero kriis el proksima kaŝejo:


“Bonege, sinjoro Carter! Vi estas ĝuste kie mi volas vin. La granda horloĝo funkcias kontraŭ vi malantaŭ via dorso."


Mi rigardis malantaŭen kaj komprenis, kion li celis. Mi staris sub la arko de la fama lunleviĝo trilito, kiu estis rektangule al la Kalkana Ŝtono. Jupitero certe manipulis min. La plenluno leviĝis malantaŭ mi, la hela lumo igis min la perfekta celo.


Mi turnis min al Jupitero — tro malfrue. Li staris en la libera aero, lia Browning-pafilo celis mian bruston.


"Adiaŭ, sinjoro Carter!"


Li prenis sian tempon kun la finaj stadioj de la ekzekuto. Li celis laŭ la barelo kaj malrapide premis la ellasilon. Mi fermis la okulojn kaj pafo sonis en la nokto. Sed ĝi ne trafis min. Mi malfermis miajn okulojn. Heather staris apud la ŝtonkolono, tenante sian Sterlingan PPL. Ŝi eskapis viva, kaj mi aŭdis ŝin pafi.


Jupitero laŭte ĵuris, turnis la Browning al ŝia direkto kaj pafis. Sed Heather kolombo malantaŭ kolono kaj la kuglo resaltis sendanĝere de roko. Jupitero turnis la Browning al mi kun fulmorapido. Li ekpremis la ellasilon antaŭ ol mi povis reagi, sed la nura sono estis la laŭta klako, kiam la pertiflo trafis la malplenan ĉambron. Jupitero tro longe ludas katon kaj muson.


Li furioze sakris kaj ĵetis la pafilon teren. Mi celis la Luger al li dum li plonĝis sur la teron. Mia pafo trafis lian dekstran bovidon. Sed kiam mi provis denove pafi Wilhelminan, mi malkovris, ke ankaŭ mi estas sen municio.


Rimarkinte tion, kio okazis, Jupitero prenis mallongan lignan stangon, unu el pluraj kuŝantaj proksime, verŝajne postlasitan de arkeologiaj laboristoj, kaj lamis al mi.


Mi envolvis Wilhelminan kaj levis mian propran stango ĝuste kiam Jupitero atingis min. Li batis mian kapon per la stango. En la lasta momento mi deturnis la baton per mia stango.


"Eble iom da jutado?" - diris Jupitero, peze spirante. En la lumo de la luno mi vidis frenezan ekbrilon en liaj okuloj.


Li denove svingis la stangon per ambaŭ manoj, uzante ĝin kiel faris la antikvaj britoj, iomete svingante sur sia vundita kruro. Lia frenezo donis al li forton. Mi trovis min denove sur la defensivo. Li denove svingis min, kaj ĉi-foje donis rigardan baton al mia kapo. Mi stumblis reen kaj falis.


Jupitero profitis svingante al mia kapo. Mi provis haltigi la baton, sed la bastono ankoraŭ trafis min en la brakon kaj bruston, frapante la stangon el mia mano.


Mi forruliĝis de la sekva bato, kaj kiam Jupitero denove levis la stangon, mi ektiris muskolon en mia dekstra antaŭbrako. Hugo glitis en mian manplaton.


La kolono denove alproksimiĝis al mia kapo, kiam Hugo eniris la koron de Jupitero. Li haltis, la stango etendiĝis antaŭ li, rigardante min kun subita konfuzo kaj seniluziiĝo. Li iomete levis la stangon, faris unu heziteman paŝon al mi, poste duonturniĝis maldekstren kaj kolapsis.


Mi profunde enspiris kaj ellasis ĝin malrapide. Ĝi estis finita. Mi eltiris Hugon el la korpo de Jupitero kaj viŝis la klingon sur lia pantalono. Mi tiam resendis la stileton al ĝia ingo. Mi rigardis Jupitero'n en la lumo de la leviĝanta luno.


Heather iris al mi kaj ĉirkaŭvolvis la brakojn mian talion. Ŝi tremis. “La distanco estis tro granda. Mi sciis, ke mi ne povas bati ĝin. Mi nur pafis por distri lin,” ŝi flustris.


Mi tenis ŝin proksime al mi. "Vi scias, vi savis mian vivon," mi diris. “Tiu lasta kuglo, kiun li pafis al vi, estis destinita al mi. Se ne vi..."


Ŝi ektremis kaj serĉis la varmon de mia korpo.


“Ĉiuokaze, mi devas konfesi, ke vi estas diable bona agento. Mi havis miajn dubojn komence, sed vi estas io speciala kiel agento... kaj kiel knabino."


"Tiel mi estas la plej bona," ŝi ridetis al mi. "Mi volas diri kiel knabino," ŝi diris, prenante mian manon. Ŝi prenis mian manon kaj tiris min al la alta herbo, kiu ĉirkaŭis Stonehenge. Ni sinkis en la rosokovritan teron, kaj ŝi denove komencis pruvi al mi, kiel bona ŝi estas... kiel knabino.


Carter Nick


Omega Teruro


Nick Carter


Omega Teruro


Unua ĉapitro


Neniu devis scii, ke mi estas en Madrido, kaj mi provis certigi, ke neniu sciu. Mi ne atendis atenton, sed singardemo ne malutilus. Mi renkontiĝis kun Hawk en malpli ol unu horo kaj ne povis riski lasi iun proksime al li.


Post tagmanĝo mi reiris al la Hotelo Nacional anstataŭ preni taksion. Mi rigardis mian spuron kelkajn fojojn, sed ne rimarkis iun suspektindan. En la hotelo, mi demandis la akceptiston, ĉu mi ricevis iujn petojn kiel duoblan sekurecan kontrolon. La oficisto diris ne, do mi prenis la lifton al la kvina etaĝo kaj iris al mia ĉambro.


Mi estis ĵus enmetinta la ŝlosilon en la seruron, kiam mi rimarkis, ke iu jam estas interne.


Antaŭ ol foriri, mi lasis maldikan tavolon da pulvoro sur la porda tenilo, kaj ĉi tiu pulvoro estis forfrotita de la mano de iu alia. Verŝajne estis presaĵoj sur la plumo ie, sed en mia laboro mi malofte havas tempon sekvi tiun linion de identigo. La kazo moviĝas tro rapide por detektiva laboro.


Rigardante supren kaj laŭ la koridoro, mi vidis, ke mi estas sola. Mi eltiris 9mm Luger el mia pistolujo, pistolon, kiun mi nomis Wilhelmina, kaj komencis testi la pordon. Mi haltis kaj rigardis supren al la lumo en la supra koridoro nur kelkajn futojn for. Apud la tablo, ne malproksime de la lumo, staris rekta seĝo. Mi prenis seĝon, metis ĝin sub la aparaton kaj grimpis sur ĝin. Mi etendis la manon malsupren, forigis kelkajn ŝraŭbojn, la protektan vitron, kaj malŝraŭbis la ampolon. La koridoro plonĝis en mallumon.


Reveninte al la pordo, mi malrapide turnis la tenilon. Kiel mi suspektis, la pordo estis malŝlosita. Mi turnis ĝin zorge, por ke ne aŭdiĝu bruo. Wilhemina estis kroĉita en mia dekstra mano dum mi puŝis la pordon kelkajn centimetrojn.


Estis mallume interne. Mi aŭskultis kaj aŭdis nenion. Mi malfermis la pordon ankoraŭ kelkajn centimetrojn kaj rapide eniris la ĉambron.


Ekzistis ankoraŭ neniu indico ke iu ajn estis ĉe la sceno. Neniu movo, neniu sono. Miaj okuloj malrapide alĝustiĝis al la mallumo, kaj mi povis distingi la nigran amason da mebloj kaj la malfortan lumon de la kurtenita fenestro. Mi malfermis la pordon malantaŭ mi.


Eble la servistino venis en la ĉambron dum mi forestis. Aŭ ke tie estis entrudiĝinto, sed li ĉirkaŭrigardis kaj foriris. Tamen, mi ne povis preni ĝin por koncedita.


Mi havis malgrandan suiteon kaj nun estis en la salono. Estis dormoĉambro kaj bano ambaŭflanke. Unue mi iris al la banĉambro, la Luger haltis antaŭ mi. Se iu alia estus ĉi tie, ili atakus por protekti sian identecon.


En la banĉambro estis neniu. Restis nur la dormoĉambro. Mi zorge iris tra la salono al la pordo de la dormoĉambro. Survoje mi denove haltis. La ĉambro estis en kompleta ordo, kun unu escepto. La madrida gazeto, kiun mi lasis sur la malgranda sofo, estis movita. Nur proksimume ses colojn, sed ĝi estis movita.


Mi alproksimiĝis al la iomete malfermita pordo de la dormoĉambro. Se iu alia estas ĉi tie, ili devus esti ĉi tie. Kiam mi alvenis al la pordo, mi zorge etendis la internan manon per mia maldekstra mano, ŝaltis la dormoĉambran lumon kaj malfermis la pordon la tutan vojon.


La lito estis iomete taŭzita, sed estis neniu sur ĝi. Tiam mi aŭdis sonon de ĉirkaŭ la angulo dekstre.


Mi turniĝis ĉirkaŭe kun fulmrapideco, mia fingro tenante la ellasilon de la Luger. Mi ĉesigis la kunpremadon ĝustatempe. Mia makzelo iomete malleviĝis dum mi koncentriĝis al la knabino sidanta en la facilseĝo.


Ŝiaj okuloj malrapide malfermiĝis kaj kiam ŝi ekvidis la pafilon, ili larĝiĝis. Nun ŝi estas tre veka. Mi forte kunpremis mian makzelon.


"Vi preskaŭ mortis," mi diris. Mi mallevis la Luger kaj ĉirkaŭrigardis la reston de la ĉambro por certigi, ke ŝi estas sola. Ŝi estis sola.


“Mi esperas, ke vi ne koleras kontraŭ mi, Sinjoro Price,” diris la knabino. "La mesaĝisto, li..." ŝia voĉo malaperis.


Mi preskaŭ ridis trankvile. Ŝajnis, ke la entreprenema sonorilo de la Hotelo Nacional decidis, ke laca, soleca Bob Price, sub la pseŭdonimo kiun mi portis, povas profiti de iu kompanio tiun vesperon. Mi aprezus lian pripenseman surprizon matene. Mi scivolas, kiel li sukcesis en la Puritana Hispanio.


Mi turnis min al la knabino. Estis vera timo sur ŝia vizaĝo kaj ŝiaj okuloj singarde rigardis la pafilon. Mi formetis ĝin, iris pli proksimen al ŝi kaj mildigis mian voĉon.


"Pardonu, mi simple ne interesiĝas. Vi devos foriri."


Ŝi estis bela figuro kaj mi povus esti tre interesita se mi estus donita duono de la ŝanco. Sed estis malfrue, kaj David Hawk atendis min. Li flugis al Madrido specife por informi min pri mia venonta tasko.


Dum la knabino kliniĝis malantaŭen en sia seĝo, longa kruro pendis de sub ŝia mantelo, kaj ŝi malrapide svingis ĝin. Ŝi sciis ĉiujn movojn kaj mi vetas, ke ŝi farus bonege en la lito.


Mi nevole ridetis. "Kio estas via nomo?"


"Maria," ŝi diris.


Mi kliniĝis, levis ŝin sur siajn piedojn, kaj ŝi venis al mia ŝultro. "Vi estas tre bela knabino, Maria, sed kiel mi diris, mi devos serĉi vin alian fojon." Mi milde puŝis ŝin al la pordo.


Sed ŝi ne foriris.


Ŝi marŝis al la centro de la ĉambro kaj dum mi rigardis, ŝi malbutonumis sian mantelon kaj malfermis ĝin larĝe, malkaŝante sian belan nudan korpon.


"Ĉu vi certas, ke vi ne interesiĝas?" Ŝi ridetis.


Mi rigardis kiel ŝi marŝis al mi. Ĉiu kurbo estis glata, ĉiu colo da karno estis glata, firma kaj fleksebla. Ĉi tio malsatis la viron. Mia buŝo iomete sekiĝis dum ŝi marŝis al mi, ankoraŭ tenante sian mantelon larĝe malfermita. Poste ŝi faligis ĝin sur la plankon kaj premis sin kontraŭ mi.


Mi forte glutis, kiam ŝi ĉirkaŭvolvis la brakojn ĉirkaŭ mian kolon. Mi tuŝis ŝian talion kaj bedaŭris. Nur la tuŝo lumigis min. Mi sciis, ke mi bezonas fini ĉi tiun stultan ludon, sed mia korpo ne kunlaborus. Dum mi hezitis, ŝi premis siajn lipojn al miaj.


Ĝi gustis mirinda. Kun pli da volforto ol mi pensis ebla, mi forpuŝis ŝin, etendis la manon kaj kaptis ŝian mantelon dum mi ankoraŭ povis pensi klare. Mi ĵetis la mantelon sur ŝin kaj ŝi kontraŭvole metis la brakojn tra la manikoj. Ligita ĉe la talio.


“Nun for el ĉi tie,” mi diris raŭke.


Ŝi rigardis min kun fina alvoko. "Ĉu vi certas?"


“Ho mia Dio,” mi murmuris. “Kompreneble, mi ne certas. Nur iru."


Ŝi ridetis, sciante, ke ŝi atingis min. “Bone, sinjoro Price. Ne forgesu min, kiam vi denove venos al Madrido. Vi promesis."


"Mi ne forgesos, Maria," mi diris.


Ŝi turnis sin kaj forlasis la ĉambron.


Mi peze sidiĝis sur la liton, malligante mian kravaton. Mi provis ne pensi pri kiel Maria aspektus sur la lito. Damn Hawk, damnita HAKILO, damnita min. Mi bezonis malvarman duŝon.


Mi rapide senvestiĝis kaj iris tra la ĉefa ĉambro de la ĉambro al la banĉambro. Kiam mi eniris tien, “Mi vidis, ke la pordo de la medikamentŝranko estis iomete malfermita. Mi estis certa, ke mi fermis ĝin antaŭ ol foriri pli frue. Kaj estis malfacile imagi, kial Maria ĉirkaŭkuris tie.


Mi zorge malfermis la pordon de la skatolo. Evidente ne estis kaptilo. Tiam mi vidis noton glubendita interne de la pordo. Estis mesaĝo skribaĉita sur ĝi, mi ne pensis ke Maria skribis ĝin ĉar la skribaĉoj estis tre viraj:


Forlasu Madridon. Se vi ne faros tion, vi mortos.


Io streĉiĝis en mia stomako. Ŝajne mi havis du vizitantojn tiun vesperon.


Ĉapitro du


Mi malfruis ĉirkaŭ dek kvin minutojn por la rendevuo de Hawk, kaj li maĉis tri cigarojn ĝis la restaĵoj dum li paŝis sur la planko atendante min.


“Mi ĝojas, ke vi sukcesis,” li diris sarkasme post lasi min en iom malbonŝancan hotelĉambron.


Mi subpremis etan ridon. Hawk estis en unu el siaj humoroj. “Mi plaĉas revidi vin, sinjoro,” mi diris al li, “pardonu pro la prokrasto. Mi havis etan problemon."


— Rusoj? li demandis.


"Mi ne certas." Mi rakontis al li pri la mesaĝo skribaĉita sur la noto.


Li ridis. "Mi scias, ke Madrido ne estas la plej sekura loko por vi nuntempe, sed nun ĝi estis oportuna por ni ambaŭ kaj mi devis paroli kun vi rapide."


Li turnis sin kaj marŝis al malgranda, malfortika tablo, sur kiu estis demetitaj pluraj oficialaj dokumentoj. Li sidiĝis kaj distrite miksis paperojn, kaj mi kolapsis sur la rektadorsan seĝon apud li.


"Mi pensas, ke vi aŭdis min rilati al amerika transfuĝinto nomita Damon Zeno," Hawk komencis.


"Esploru mikrobiologon," mi diris. "Vi kredis, ke antaŭ iom da tempo li faras ian laboron por la rusoj."


"Ĝuste," Hawk diris kviete. “Sed nun li ricevas salajron en Ĉinio. Ili starigis esplorlaboratorion por li en Maroko kaj li laboras pri tropika insekto nomita bilharzio. Ĉu vi konscias pri viaj tropikaj malsanoj? "


"Ĝi estas platvermo," mi diris. “Parazito, kiu manĝas homon de interne. Kiom mi memoras, vi havas ĝin en la akvo. Ĉu doktoro Z faris ion pri ĉi tiu infekto? »


Falko fiksrigardis la restaĵojn de sia cigaro. “Zeno disigis ĝin por vidi kio igas ĝin funkcii. Kaj li eksciis. Nia informanto diris al ni, ke li disvolvis mutacion de ordinara platvermo, preskaŭ nedetruebla streĉo de bilharzio. Li nomas ĝin la Omega mutacio. Ĉar Omega estas la lasta litero en la greka alfabeto, ni kredas ke Zenono prenis la nomon de sia propra familia nomo.


“Ĉiuokaze, se tio, kion ni lernis, estas ĝusta, la Omega-mutacio estas aparte danĝera kaj multiĝas je preskaŭ nekredebla rapideco. Ĝi rezistas ĉiujn konatajn medikamentojn, antidotojn kaj akvopurigilojn nuntempe uzatajn."


Mi fajfis mallaŭte. "Kaj vi pensas, ke Zeno uzos ĉi tion kontraŭ Usono?"


“Li konfesis ĝin. Ameriko devus esti la provo por iuj efikaj biologiaj armiloj, kiujn li disvolvas. Manpleno da malamikaj agentoj povus facile polui niajn lagojn kaj riverojn. Eĉ post kiam ni eksciis pri la ĉeesto de la trostreĉiĝo, estis malmulto, kion ni povis fari pri ĝi. Ene de tagoj—ne monatoj aŭ semajnoj—de infekto, la plej multaj el ni estus kontraktinta la malsanon. Post kelkaj tagoj ni estos mortaj."


"Mi pensas, ke mi iros al Zeno en Maroko," mi diris.


Akcipitro denove muzikis per sia cigaro. "Jes. Ni kredas, ke la estro de la operacio L5 nomata Li Yuen havas personajn rilatojn kun paro da marokaj generaloj, kiuj ankoraŭ serĉas maldekstreman puĉon. Li eble faris interkonsenton kun ili; ni ankoraŭ ne scias. Fakte. , ni ne faras


Ni eĉ ne scias precize kie estas la laboratorio."


Mi balancis la kapon. Ne estis avantaĝoj esti la unua viro en AX krom la salajro, kaj viro devus esti malsaĝulo por fari tion, kion mi faris por ajna kvanto de mono. "Mi supozas, ke tempo estas esenca?"


"Kiel antaŭe. Ni opinias, ke Zeno preskaŭ pretas fari sian finan raporton al Pekino. Kiam li faros, li sendube sendos la rezultojn de siaj eksperimentoj kune kun ĝi. Mi mendis bileton por vi por morgaŭ matena flugo al Tanĝero. . Tie vi renkontos Delacroix , nian informanton. Se vi povas resendi Zenonon al ni, faru tion. Se ne...." Akcipitro eksilentis. "Mortigu lin."


Mi ektiris. "Mi ĝojas, ke vi ne tro altigis miajn celojn."


"Mi promesas doni al vi bonan ripozon kiam ĉi tio finiĝos, Noĉjo," Hawk diris, turnante sian maldiklipan buŝon en eta rideton. Sidante trans la tablo de mi, li aspektis pli kiel Konektikuta farmisto ol potenca spionestro.


"Mi povas havi pli longajn feriojn ol kutime," mi diris, respondante al la rido.


Ĉapitro Tria


Iberia Airlines Flight 541 alvenis en Tanĝero malfrue la venontan matenon. Tuj kiam mi eliris el la aviadilo, mi rimarkis, ke ĉi tie estas pli varme ol en Madrido. La flughavena terminalo estis sufiĉe moderna kaj la marokaj knabinoj en uniformo malantaŭ la garolo estis ĝentilaj. Estis hotela rezervbudo, kaj mi luis ĉambron ĉe la palaco de Velazquez en la Franca Kvartalo.


Dum agrabla veturado en la urbon laŭ arba sed polva vojo, mi pensis pri letero, kiun mi trovis en mia ĉambro. Ĉu la rusoj forlasis ĉi tion por sciigi min, ke ili estas sur la spuro de AX? Aŭ ĉu ĝi estis mesaĝo de la Chicoms? Eble ĉina L5 eksciis pri la renoviĝinta intereso de AX pri eksperimentado kun Omega, kaj la agento provis timigi nin ĝis Zeno ricevis sian raporton al Pekino.


La palaco de Velazquez situis sur monteto preteratentanta la havenon kaj la Ĝibraltaran Markolo, same kiel la Medina parton de Tanĝero kun ĝiaj malvastaj antikvaj konstruaĵoj kaj mallarĝaj stratoj. Tanĝero estis brila blanka urbo kontraŭ la verdo de la montetoj pretere kaj la kobalta bluo de la markolo. Dum pli ol mil jaroj ĝi estis centro de komerco, rendevuejo de eŭropa kaj azia komerco, kie berberoj kaj beduenoj miksiĝis kun komercistoj el ĉiuj anguloj de la mondo. Kontrabando kaj ombraj negocoj prosperis en la mallarĝaj stratoj de la Medino kaj Kasbah ĝis novaj leĝoj estis pasigitaj tuj post 2-a Mondmilito.


Kiam mi vokis Delacroix el mia hotelĉambro, respondis juna virino. La voĉo estis plena de emocio tuj kiam mi demandis Andre Delacroix.


"Ĉu ĉi tiu estas lia dommakleristo?" ŝi demandis, uzante la identigan kodon kiu estis donita al Delacroix.


“Jes, ĝuste,” mi diris.


Estis mallonga paŭzo. “Mia onklo havis akcidenton. Eble ni povas renkontiĝi por diskuti kun vi la aferojn, kiujn vi volas levi."


Ĉi tio estis unu el la problemoj kun ĉi tiu tipo de laboro. Kiom ajn zorge vi planis, ĉiam estis nekonata faktoro en la laboro. Mi hezitis antaŭ ol paroli.


"Sinjoro Delacroix ne povas vidi min? mi demandis.


Ŝia voĉo tremis iomete. "Tute nekapabla." Ŝi parolis kun franca akĉento.


"Bonege. Kie vi ŝatus renkontiĝi por diskuti ĉi tiun aferon?"


Alia mallonga paŭzo. “Renkontu min en la kafejo Tingis en Medino. Mi estos en verda robo. Ĉu vi povas esti tie antaŭ tagmezo? »


"Jes, tagmeze," mi diris.


Kaj tiam la telefono mortis.


Dum mi estis eliranta el la eŭropstila hotelo, knabo en flavgriza djellaba kaj bruna fezo provis vendi al mi taksioturneon, sed mi rifuzis. Mi promenis laŭ strato Velázquez ĝis Boulevard Pasteur kaj turniĝis dekstren en Place de France. Kelkajn blokojn poste mi eniris la medinon tra antikva arko.


Tuj kiam vi paŝas en la Medinon, vi sentas kaoson. La mallarĝaj stratoj estas plenigitaj de marokanoj en roboj. Ĝi havas serpentumajn stratojn, superpendantajn balkonojn kaj malhelajn pordejojn, kiuj kondukas al butikoj vendantaj latunon kaj ledvarojn de ĉiaj ekzotikaj aĵoj. Dum mi marŝis al Malgranda Socco, orienta muziko ie atakis miajn orelojn de vendejo, kaj strangaj sed hipnotigaj odoroj atingis miajn naztruojn. Virinoj en grizaj kaftanoj staris parolante per silentaj flustroj, kaj du usonaj hipioj staris antaŭ kaduka hotelo kaj kverelis kun la posedanto pri la kosto de la ĉambro.


La Tingis Kafejo situis ĉe la fino de Little Socco. Estis granda loko interne, sed neniu iam sidis tie krom marokanoj. Ekstere sur la trotuaro estis tabloj kun fera balustrado antaŭ ili por apartigi la klientojn de la amaso da homoj.


Mi trovis la nevinon de Delacroix sidanta ĉe tablo apud la balustrado. Ŝi havis longajn, rektajn, helruĝajn hararon kaj portis verdan robon, kiu montris ŝiajn longajn blankajn femurojn. Sed ŝi ŝajnis tute nekonscia, kiel bela ŝi aspektas. Ŝia vizaĝo estis streĉita pro maltrankvilo kaj timo.


Mi demandis. - "Gabriel Delacroix?"


“Jes,” ŝi respondis, kun trankvila mieno sur ŝia vizaĝo. - Ĉu vi estas la sinjoro Carter, kiun mia onklo devis renkonti?


"Ĉi tio estas ĝusta."


Kiam la kelnero alvenis, Gabrielle mendis marokan mentteon kaj mi mendis


kafo. Kiam li foriris, ŝi rigardis min per grandaj verdaj okuloj.


"Mia onklo... mortis," ŝi diris.


Mi konjektis ĝin laŭ la maniero kiel ŝi parolis telefone. Sed aŭdinte ŝiajn vortojn, mi sentis etan malplenon en mia brusto. Eĉ sekundon mi ne parolis.


"Ili mortigis lin," ŝi diris, larmoj fluis en ŝiaj okuloj.


Aŭdinte la malĝojon en ŝia voĉo, mi ĉesis kompati min kaj provis konsoli ŝin. Prenante ŝian manon, mi diris, "Pardonu."


"Ni estis sufiĉe proksimaj," ŝi diris al mi, frapante siajn okulojn per malgranda punttuko. "Li vizitis min regule post kiam mia patro mortis kaj mi estis tute sola."


Mi demandis. "Kiam ĝi okazis?"


"Antaŭ kelkaj tagoj. Li estis entombigita hodiaŭ matene. La polico kredas, ke la murdinto estis rabisto."


"Ĉu vi diris al ili alie?"


"Ne. Mi decidis nenion fari ĝis vi provos kontakti lin. Li rakontis al mi pri AX kaj iom pri la Omega projekto"


"Vi faris la ĝustan aferon," mi diris al ŝi.


Ŝi provis rideti.


"Kiel ĉi tio okazis?" Mi demandis.


Ŝi rigardis preter mi en la placon al la kafejoj Fuentes kaj Boisson Scheherazade. “Ili trovis lin sola en mia loĝejo. Ili pafis lin, sinjoro Carter." Ŝi rigardis la tablon inter ni. "Je ne komprenas pas."


"Ne provu kompreni," mi diris. "Vi ne traktas kun raciaj homoj."


La kelnero alportis niajn trinkaĵojn kaj mi donis al li kelkajn dirhamojn. Gabrielle diris: "Sinjoro Carter," kaj mi petis ŝin nomi min Noĉjo.


“Mi ne scias kiel ili trovis lin, Noĉjo. Li malofte forlasis la loĝejon."


“Ili havas manierojn. Ĉu vi rimarkis, ke iu pendas ĉirkaŭ via domo de kiam via onklo mortis?


Ŝi ekmovis. “Mi estis certa, ke iu sekvas min kiam mi venis al la policejo. Sed eble ĝi estas mia imago.


"Mi esperas," mi murmuris. "Aŭskultu, Gabriel, ĉu Andre diris al vi ion specifan pri la loko kie li laboris?"


“Li menciis plurajn nomojn. Damon Zeno. Li Yuen. Mi neniam vidis lin en tia stato. Li timis, sed ne por si mem. Ĉi tiu Omega afero, pri kiu ili laboras tie, mi pensas, ke tio timigis lin."


"Mi havas bonan ideon," mi diris. Mi prenis gluton da densa kafo kaj ĝi estis terura. - Gabriel, ĉu via onklo iam diris al vi ion pri la loko de la laboratorio?


Ŝi balancis la kapon. “Li flugis ĉi tien de Zagora, sed la objekto ne estas tie. Ĝi situas apud malgranda vilaĝo pli proksime al la alĝeria landlimo. Li ne diris al mi ĝian nomon. Mi suspektas, ke li ne volis, ke mi sciu ion danĝeran.


"Saĝa viro, via onklo." Mi rigardis trans la placon al la Rifa Bazaro, penante memori la nomojn de la vilaĝoj laŭlonge de la limo en ĉi tiu areo. Karamelvizaĝa maroko en trikita ĉapo paŝis puŝante manĉaron ŝarĝitan per pakaĵoj, sekvita de ŝvita, ruĝvizaĝa turisto. "Ĉu estas iu alia ĉi tie, al kiu Andreo povus fidi?"


Ŝi pensis momenton. "Estas Georges Pierrot."


"Kiu li estas?"


“La kolego de mia onklo, belgo kiel ni. Ili estis lernejaj amikoj en Bruselo. Onklo Andre vizitis lin kelkajn tagojn antaŭ sia morto, post kiam li eskapis el la esplorcentro. Ĉi tio estis ĉirkaŭ la sama tempo kiam li parolis kun Colin Pryor."


Colin Pryor estis la viro de DI5, la antaŭa MIS, kiun Delacroix kontaktis en Tanĝero por veni al AX. Sed AX sciis ĉion, kion Pryor sciis, krom la loko de la objekto.


"Ĉu Pierrot loĝas ĉi tie en Tanĝero?" Mi demandis.


“Ne malproksime, en montara urbo nomata Tetuano. Vi povas atingi tien per buso aŭ taksio.”


Mi mediteme frotis mian mentonon. Se Delacroix estus veninta por vidi Pieroton dum la mallonga tempo, kiam li estis ĉi tie, li povus rakonti al li koncernajn aferojn. "Mi devas iri al Pierrot."


Gabrielle etendis la manon kaj prenis mian manon. "Mi vere dankas, ke vi estas ĉi tie."


Mi ridetis. “Ĝis ĉi tio finiĝos, Gabrielle, mi volas ke vi estu ege singarda. Voku min se vi vidas ion suspektindan."


"Mi faros ĝin, Noĉjo."


"Ĉu vi laboras en Tanĝero?"


"Jes, ĉe Boutique Parisienne, ĉe Boulevard Mohammed V."


“Nu, iru al laboro ĉiutage kiel kutime, kaj provu ne pensi pri via onklo. Jen kio estas plej bona por vi kaj se iu observas vin, ĝi povas kredigi al ili, ke vi ne scias pri la morto de via onklo. Mi kontaktos vin post parolado kun Pierrot.


"Mi antaŭĝojos ĝin," diris Gabrielle.


Ŝi ne estis la sola, kiu kun plezuro antaŭĝojis la venontan renkontiĝon.


Tiutage mi malsupreniris al la busstacidomo kaj trovis, ke necesas duoble pli longe por atingi Tetuanon per buso ol per taksio, sed mi decidis iri almenaŭ unu vojon per buso ĉar ĝi estus malpli rimarkebla. Oni diris al mi alveni al la stacidomo frue la sekvan matenon por kapti la Tetuanan buson je la 6:30. Biletoj ne povus esti aĉetitaj anticipe.


Tiun vesperon mi telefonis al Colin Pryor, agento de DI5. Ne estis respondo, kvankam la telefonisto permesis al la telefono soni plurajn fojojn. Mi rememoris, ke lastatempe estis konstruita defluejo en la nova urboparto, kaj ĉirkaŭ tagmezo mi iris tien kaj sankta aĉaĵo, ne estis mesaĝo.


Mi ne ŝatis ĝin. Delacroix mortis, Pryor ne disponeblas - mi flaris ratojn. Kaj tiam, kiel ofte okazas, okazis io, kio konfirmis miajn suspektojn. Mi reiris al la hotelo, marŝante laŭ malluma strato kun preskaŭ neniu piedira trafiko. Ĉi tio estis areo de nova evoluo, kun butikoj translokiĝantaj en renovigitajn konstruaĵojn. Eĉ ne dek sekundojn post kiam mi preterpasis la malluman strateton, mi aŭdis sonon malantaŭ mi. Mi kaŭris malalte, turniĝante sur mia kalkano, kaj pafo eksonis en la mallumo.


La kuglo de la pistolo trafis la brikon de la konstruaĵo proksime de mia kapo kaj forflugis en la nokton. Dum mi elirigis Wilhelminan, mi vidis malhelan figuron rapide moviĝi en la strateton.


Mi kuris reen en la strateton kaj rigardis en ĝian nigran longon. La viro ne estis videbla. La strateto estis mallonga kaj malfermiĝis al korto.


Mi komencis fari ĉi tion, sed ĉesis. Ĝi estis io kiel parkejo por pluraj domoj. Ĉe tiu punkto ĝi estis plenigita kun peza ekipaĵo, inkluzive de granda globkapa gruo ĉe la fino de longa kablo. La gruo aspektis usona.


La muro de unu el la domoj maldekstre de mi estis parte malkonstruita, kaj ĉirkaŭe estis multe da rubo. La malhela figuro estis nenie videbla. Sed mi sentis, ke li estas tie ekstere ie, kaŝanta en la rubo aŭ en la ekipaĵo, nur atendante sekundon, pli bonan okazon por kapti min.


Ĉio estis morte kvieta. Miaj okuloj skanis la nigrajn karenojn de peza ekipaĵo kiam mi preterpasis ilin, sed mi vidis neniujn homajn formojn. La atakanto eble rampis sub la rubon de la detruita konstruaĵo. Mi malrapide alproksimiĝis al la detruita muro, atentante mian ĉirkaŭaĵon.


Subite mi aŭdis la motoron muĝi kaj rompi la silenton. Mi rapide turnis min, komence ne povante diri de kiu ekipaĵo venas la sono. Tiam mi vidis la gruan brakon moviĝi kaj grandega fera pilko malrapide leviĝi super la tero. Blindigita de la antaŭlumoj de la gruo, mi strabigis la kajuton de la aŭto kaj apenaŭ distingis tie malhelan figuron.


Estis bonega ideo. La gruo staris inter mi kaj la strata elirejo, kaj mi estis blokita en la angulo de la konstruaĵa komplekso kun nenie kaŝi. Mi moviĝis laŭ la malantaŭa muro, Luger preta.


Mi celis la gruokabanon, sed la pilko venis inter mi kaj la kajuto kaj svingiĝis al mi. Ĝi alvenis kun mirinda rapideco kaj ŝajnis tiel granda kiel la gruo mem kiam ĝi alvenis. Ĝi estis du-ĝis-tri futoj en diametro kaj havis la rapidecon de malgranda lokomotivo. Mi falis kapunue en la rubon, la pilko preterflugis mian kapon kaj trafis la muron malantaŭ mi. Vitro frakasiĝis kaj ŝtono kaj briko diseriĝis dum la metala pilko detruis parton de la muro. La gruobrako tiam tirus la pilkon reen por alia provo.


La pilko maltrafis je pluraj coloj. Mi denove kovris Wilhelminan kaj elgrimpis el sub la rubo, kraĉante polvon kaj ĵurante al mi. Mi devis iel ĉirkaŭiri ĉi tiun malbenitan kranon, alie mi estus frakasita kiel cimo kontraŭ la glaco.


Mi kuris maldekstren, al la angulo for de la krano. La granda pilko denove svingiĝis malantaŭ mi, kaj la kameraisto tempigis ĝin preskaŭ perfekte. Mi vidis nigran rondan amason rapidi al mi kiel giganta meteoro. Mi denove ĵetis min teren, sed sentis ke masiva sfero tuŝetas mian dorson dum mi falis. Ĝi trafis la muron malantaŭ mi laŭte, ŝirante kaj ŝirante metalon, brikon kaj morteron. Paro da fenestroj en la konstruaĵo dekstre de la korto malfermiĝis kaj mi aŭdis laŭtan ekkrion en la araba. Ŝajne homoj ankoraŭ vivis en ĉi tiu konstruaĵo, malgraŭ la malkonstruo ĉe la malproksima fino de la korto.


La viro en la gruo ignoris la kriojn. La motoro bruis celkonscie kaj la pilko flugis reen por esti batita trian fojon. Mi pene leviĝis kaj moviĝis al la malproksima muro. Denove la pilko flugis, nigra kaj silenta, kaj ĉi-foje mi stumblis pro peco da rompita betono ĝuste kiam mi estis provonta eviti la rondan koson. Mi malekvilibris nur dum unu sekundo antaŭ ol mi povis plonĝi for de la pilko, kaj kiam ĝi venis, mi ne tute moviĝis for de ĝia vojo. Kiam li preterpasis, li frotis mian ŝultron, ĵetante min krude teren kvazaŭ mi estus kartona pupo. Mi forte trafis la rubon kaj momente miregis. Mi aŭdis la gruon funkcii denove, kaj kiam mi rigardis supren, la pilko flosis dek futojn super mia brusto.


Tiam li falis.


La penso pri tiu ĉi malsupreniranta sfera hororo disbatanta min sur la rompita trotuaro spronis min al ago. Kiam la pilko eliris el la nokto al mi, mi faris frenezan rulon maldekstren. Estis surda krako proksime de mia kapo kiam la pilko trafis, kaj derompaĵoj pluvis malsupren ĉirkaŭ mi, sed la pilko maltrafis.


La viro en la gruo evidente ne povis vidi, ke li ne batis min, ĉar li zorge malsupreniris de la fiakro kiam la polvo malpleniĝis. Mi kaptis pecon da rompita ligno kaj kuŝis senmove kiam li alproksimiĝis. La motoro ankoraŭ funkciis


Li levis la pilkon ĉirkaŭ ses futojn kaj ĝi pendis en la aero. Pli da fenestroj en la konstruaĵo estis malfermitaj, kaj multaj ekscititaj voĉoj aŭdiĝis.


Mia kontraŭulo staris super mi. Mi batis liajn genuojn per lignopeco. Ĝi firme kunligis al liaj genuoj, kaj li laŭte kriegis kaj falis teren. Li estis granda malbela marokano. Kovrita de polvo kaj malpuraĵo, mi saltis sur ĝin. Li renkontis mian atakon kaj ni ruliĝis laŭ la tero al loko sub granda metala pilko. Mi vidis la pilkon gliti ses colojn kaj forte glutis. Antaŭ ol foriri de la gruokabano, li ne havis tempon por tute haltigi la pulion.


Mi rapide elruliĝis el sub la pilko, kaj alia viro batis min en la vizaĝon per granda, peza pugno. Tiam li estis super mi kaj forte tenis mian kolon. Lia glueca teno fermiĝis kaj li forprenis mian spiron. Restis al li pli da energio ol mi, kaj liaj brakoj sentis kiel ŝtalaj bendoj ĉirkaŭ mia gorĝo.


Mi devis depreni ĝin aŭ sufoki ĝis morto. Mi enŝovis miajn sensentajn fingrojn en la renon, kaj lia teno iomete malstreĉis. Per forta movo mi sukcesis enŝovi mian genuon en lian ingvenon. Lia teno perdiĝis, kaj mi suĉis grandan engluton de aero, forpuŝante la marokanon.


Mi kaptis mian stileton, kiun mi nomis Hugo, sed ne povis uzi ĝin. Tuj kiam la grandulo trafis la teron, la pilko denove ektimis kaj falis sur lin.


Estis obtuza krako kiam la pilko trafis lin en la bruston. La polvo rapide liberiĝis, kaj mi vidis, ke li estis tranĉita preskaŭ en duono, kaj lia korpo estis disbatita de la pilko.


Mi pene leviĝis kaj aŭdis iun diri ion pri la polico.


Jes, estus polico. Kaj ili trovintus min tie, se mi ne rapide moviĝus. Mi eningigis Hugo'n kaj, ĵetante lastan rigardon al la mortinto, forlasis la scenon.


Ĉapitro kvar.


“Andre Delacroix? Jes, kompreneble, mi konis lin. Ni estis proksimaj amikoj. Bonvolu veni kun mi en la bibliotekon, sinjoro Carter.


Mi sekvis Georges Pierrot en komfortan ĉambreton en lia maŭrstila hejmo. La ĉambro estis plenigita de libroj, ornamita tapiŝo kaj murmapoj de diversaj areoj de Afriko. Pierrot trovis por si niĉon en Maroko. Li estis kemia inĝeniero en privata industria firmao en Tetuin.


"Ĉu mi rajtas proponi al vi trinkaĵon?" - demandis Pierrot.


"Mi havos glason da brando, se vi havas."


"Kompreneble," li diris. Li iris al la enkonstruita trinkejo kontraŭ la muro, malfermis la ĉizitajn pordojn kaj eltiris du botelojn. Georges Pierrot estis malalta viro en siaj fruaj kvindekaj, kun aspekto de franca universitata profesoro. Lia vizaĝo estis triangula kun barbo ĉe la fino, kaj li portis okulvitrojn kiuj daŭre glitis laŭ lia nazo. Liaj malhelaj haroj estis grizaj striitaj.


Pierrot donis al mi glason da brando kaj konservis la Pernodon por si. "Ĉu vi ankaŭ estis amikoj kun Andreo?"


Ĉar Pierrot estis proksima al Delacroix, mi respondis almenaŭ parte vere: "Mi estas la asistanto, kiun li serĉis."


Liaj okuloj studis min pli proksime. "Ho mi vidas." Li rigardis la plankon. “Kompatinda Andreo. Ĉio, kion vi devas fari, estas fari bonon. Li estis tre sindonema persono." Pierrot parolis kun forta franca akĉento.


Ni sidiĝis sur mola leda sofo. Mi trinkis la brandon kaj lasis ĝin varmigi min. "Ĉu Andre diskutis la objekton kun vi?" Mi demandis.


Li levis siajn maldikajn ŝultrojn. “Li devis paroli kun iu. Estas lia nevino, kompreneble, dolĉa knabino, sed li ŝajnis senti la bezonon fidi alian homon. Li estis ĉi tie antaŭ malpli ol semajno kaj estis tre ĉagrenita.”


"Pri eksperimentoj en la laboratorio?"


“Jes, li estis tre ĉagrenita kontraŭ ili. Kaj, kompreneble, li apenaŭ eskapis de tie. Ili sciis, ke li estas suspektema, do kiam li provis foriri unu nokton, ili sekvis lin kun gardistoj kaj hundoj. Ili pafis al li en la mallumo, sed li eskapis - nur por esti trovita en Tanĝero." Pierrot malrapide balancis la kapon.


"Kion alian li diris al vi, kiam li venis ĉi tien?" Mi demandis.


Pierrot rigardis min lace. "Nenio speciala. Vi verŝajne ankoraŭ nenion scias. Ke la ĉinoj laboris pri teruraj biologiaj armiloj kaj ke ili lastatempe movis laboratorion al ĉi tiu lando por kompletigi siajn eksperimentojn. Li konfesis al mi, ke li laboras kun la usonanoj por kontroli la projekton. Mi pardonpetas, se estis malĝuste de li paroli tiel malkaŝe, sed kiel mi diris, li sentis la bezonon paroli kun iu."


"Jes certa." Tio estis unu el la problemoj kun amatora dependeco.


- Ĉu li rakontis al vi pri la loko de la laboratorio? Mi daŭre esploris.


Pierrot silentis. “Li ne parolis pri la preciza loko, sinjoro Carter. Sed li menciis, ke la loko troviĝas proksime de vilaĝo proksime de la alĝeria landlimo. Lasu min pensi."


Li premis la fingrojn al la ponto de sia nazo, mallevis eĉ pli la okulvitrojn, kaj koncentrite fermis la okulojn. “Ĝi estis - sude de Tamegroot - ĝi komenciĝas per 'M' Mhamid. Jes, Mhamid, ĉi tiu estas la vilaĝo, kiun li menciis."


Mi faris mensan noton. "Ĉu ĉi tio estas proksime de la limo?"


“Jes, aliflanke de la Atlaso, en seka, arida lando.


Preskaŭ ne ekzistas civilizacio tie, sinjoro. Ĉi tio estas la rando de la dezerto."


"Bone elektita loko," mi pensis. "Ĉu Andre priskribis la personaron de la instalaĵo al vi?"


"Sed ne longe. Li rakontis al mi pri la usona sciencisto"


"Zeno," mi diris.


“Jes, jen la nomo. Kaj, kompreneble, la ĉinoj, kiu estas la administranto de la instalaĵo. Li Yuen, mi pensas, ke li diris, ke la nomo estis.


Mi prenis alian gluton da brando. "Andre parolis pri la personaj rilatoj de Li Yuen kun la marokaj generaloj?"


La vizaĝo de Pierrot lumiĝis. "Jes, li diris." Li konspire ĉirkaŭrigardis en la ĉambro, kvazaŭ iu povus kaŝi sin malantaŭ la kurtenoj. "Estas du nomoj, kiujn Andre menciis, viroj kiujn li vidis ĉe la instalaĵo dum parolado kun Li Yuen."


"Kiuj estas ili?"


“Mi memoras ambaŭ nomojn ĉar ili estis en la novaĵoj ĉi tie relative lastatempe. Ĉu vi memoras la ribelon de la generaloj? La puĉo estis dispremita fare de reĝo Hassan en sanga masakro. La du soldatoj kiujn Andre vidis estis komence inter la akuzitoj, sed ili poste estis malkondamnitaj. Multaj kredas, ke ili estis la veraj puĉestroj kaj ke ili eĉ nun atendas sian ŝancon fari alian provon renversi la marokan registaron kaj instali maldekstreman reĝimon. Ĉi tiuj estas generalo Jenina kaj generalo Abdallah,” diris Pierrot. "Jenina estas konsiderata kiel gvidanto."


"Do, Jenina promesis protekti la laboratorion por limigita periodo," mi laŭte divenis, "kontraŭ financa subteno de Ĉinio por dua kaj pli efika puĉo."


Mi ankoraŭ bezonis pli bone priskribi la lokon de la objekto. Mi ne povis malsupreniri al la landlimo kaj vagi tra la dezerto dum tuta semajno provante trovi laboratorion. Tiam eble estos tro malfrue.


Generalo Jenin sciis kie ŝi estas. Kaj se li estis kiel plej multaj soldatoj, li havis skriban registron kaŝita ie.


"Kie estas nun ĉi tiu Jenina?" Mi demandis.


Pierrot levis la ŝultrojn. "Li komandas la imperian armeon en la areo kaj lia ĉefsidejo estas en Fez. Sed mi tute ne scias, kie li loĝas. Sendube ĝi estos proksime al Fez.


"Kaj ĉi tio estas lia hejmo, kie li konservus ĉion gravan, for de oficialuloj," mi diris. Mi demetis la glason da brando kaj ekstaris. "Nu, mi volas danki vin pro via kunlaboro, sinjoro Pierrot."


Pierrot leviĝis por konduki min al la pordo. “Se vi iros al Ibn Jenina,” li diris, “pli bone zorgu pri via sekureco. Li estas senkompata kaj danĝera viro kiu volas esti la diktatoro de ĉi tiu lando."


Mi etendis mian manon al la belgo kaj li skuis ĝin. "Mi promesas esti singarda," mi diris.


Tuj kiam mi revenis al Tanĝero, mi iris al la Palaco Velazquez por restarigi ordon kaj telefoni denove al Colin Pryor. Kiam mi eniris mian ĉambron, mi haltis.


La domo estis en malordo. Mia nura valizo estis malfermita kaj ĝia enhavo estis disĵetita sur la planko. La littukoj estis ĉifonitaj kaj la komodaj tirkestoj estis eltiritaj kaj disĵetitaj ĉirkaŭ la ĉambro. Ŝajnis, ke iu volis scii kiom da informoj mi havas ĉi-momente kaj pensis, kion miaj aferoj povus diri al li. Sed la ago ankaŭ estis terura taktiko, montro de muskolo. Kiam mi eniris la banĉambron, mi trovis alian noton, skribitan per la sama skribaĉo kiel en Madrido, ĉi-foje glubendita al la vitro de la spegulo super la lavpelvo. Li diris:


Vi estis avertita. Sekva knabino. Legu al ŝi la morgaŭajn gazetojn.


Mi ne komprenis la lastan parton. Mi metis la noton en mian poŝon, iris al la telefono kaj vokis Pryor. Ĉi-foje mi kaptis lin. Lia akĉento estis klare brita.


"Bonege aŭdi de vi, ulo," li diris kiam mi prezentis min al li kode.


"La sama afero. Mi vizitas. Kion pri ni elkonduku ilin ĉi-vespere? Ni povus renkontiĝi ĉirkaŭ la 11:00."


"Bone sonas. Mi devas unue halti por vidi amikon, sed post tio mi povas renkonti vin."


"Ĝuste. Ĝis baldaŭ."


Mi haltis post kiam ni konsentis renkontiĝi ĉe malgranda trotuara restoracio sur Mohammed V, loko antaŭe uzata de kaj DI5 kaj AX. Mi tiam vokis Gabrielle Delacroix kaj estis trankviligita trovi ke ŝi estas en ordo. Mi petis ŝin kuniĝi kun mi por vespermanĝi ĉe la restoracio Kasbah de Detrojto je la oka, kaj ŝi konsentis.


Mi laste telefonis al Avis Rent-A-Car por vidi ĉu ili estos malfermitaj dum kelka tempo. Ili diris, ke ili faros. Mi prenis taksion kaj luis kabrioleton Fiat 124. La aŭto havis kvin antaŭajn rapidojn standarde kaj estis ideala por veturi sur la stratoj de Tanĝero. Mi veturis supren laŭ la monteto al la Kasbao, tra la mallarĝaj serpentumaj stratoj de la Medino, kaj renkontis Gabrielle en Detrojto. La restoracio situis supre de antikva fortikaĵkonstruaĵo, kiu estis la palaco de la sultano. Tri muroj de la manĝejo estis vitro kaj ofertis nekredeblajn vidojn de la Ĝibraltara Markolo. Mi trovis Gabrielle ĉe tablo apud la fenestro. Ŝi estis pala kaj aspektis tute alia ol kiel ŝi parolis per telefono.


Mi sidiĝis ĉe la malalta ronda tablo kaj zorge rigardis ŝin. "Ĉio estas en ordo?" Mi demandis.


“Mi ŝaltis la aŭtoradion survoje ĉi tien,” ŝi diris monotone.


"Daŭrigu."


"Estis kelkaj novaĵoj el Tetuano."


Mia stomako aŭtomate streĉiĝis. “Kio estis tio, Gabriel?


Verdaj okuloj rigardis min. "Georgo Pierrot mortis."


Mi rigardis ŝin, penante kompreni kion ŝi diris. Ŝajnis neeble. Mi lasis ĝin antaŭ nur kelkaj horoj. "Kiel?"


“La polico trovis lin pendanta de mallonga ŝnuro en la garaĝo. Ili nomas ĝin memmortigo."


"Mi estos damnita."


"Mi vere timas, Noĉjo."


Nun mi sciis, kion signifas la noto. Mi estis tuj parolonta, kiam la kelnero venis, do mi haltis kaj donis al li niajn ordonojn. Neniu el ni tre malsatis, sed mi mendis du vazojn da maroka kuskuso kun malpeza vino. Kiam la kelnero foriris, mi elprenis la bileton el mia poŝo.


“Mi pensas, ke vi devus vidi ĉi tion, Gabrielle,” mi diris, donante al ŝi la gazeton. "Mi trovis ĝin en mia hotelĉambro."


Ŝiaj okuloj maltrafis la mesaĝon, kaj dum ili faris tion, obtuzeco de kruda timo aperis en ŝiaj okuloj. Ŝi denove rigardis min.


"Ili ankaŭ mortigos min," ŝi diris obtuze.


"Ne se mi havas ion por diri pri ĝi," mi certigis ŝin. “Vidu, mi vere bedaŭras, ke vi kaj Pierrot okupiĝis pri tio. Sed ĉio ĉi okazis antaŭ ol mi venis ĉi tien. Nun kiam ili scias pri vi, la nura afero, kiun ni povas fari, estas certigi, ke vi ne vundiĝos. Vi eble devos translokiĝi el via loĝejo dum kelka tempo ĝis tio pasos. Mi vizitos vin en la hotelon ĉi-vespere.


Nun ŝi kuntiriĝis, kaj ne plu estis histerio en ŝiaj okuloj. "Mia onklo batalis kontraŭ ĉi tiuj homoj ĉar li sciis, ke ili devas esti kontraŭbatali," ŝi diris malrapide. "Mi ne forkuros."


"Vi ne bezonas fari pli ol vi jam faris," mi diris al ŝi. “Mi baldaŭ forlasas Tanĝeron por trovi esplorlaboratorion. Vi estos sola, kaj la nura afero, kiun vi devas fari, estas resti ekster vido dum iom da tempo."


"Kie estas la objekto?" ŝi demandis.


"Mi ankoraŭ ne scias, sed mi kredas ke mi konas iun, kiu povas diri al mi."


Ni finis nian manĝon silente, forlasis la restoracion kaj eniris mian luaŭton. Ni veturis tra la antikva arkado al la kastelo, super malglataj pavimoj, reen tra la Medino al la Franca Kvartalo. Sed antaŭ ol ni eliris el la medino, ni malkovris problemojn. Oni sekvis min.


Ĝi estis sur mallarĝa malluma strato, malproksime de butikoj kaj homoj. Kiam tio okazis, ni estis preskaŭ ĉe la pordego de la Malnova Urbo. De la kontraŭa direkto, knabo iris laŭ la strato, tirante malplenan manĉaron, kiun portistoj uzis por pakaĵo. Ni havis sufiĉe da loko por pasi, sed subite li turnis la ĉaron flanken antaŭ ni, barante la straton. Li tiam kuris en la ombrojn.


Mi frapis la bremson kaj saltis el la aŭto por krii post la knabo. La sekvan momenton, pafo sonoris en la nokto de proksima balkono. La kuglo trapikis la tegmenton de la aŭto proksime de mia maldekstra brako kaj iris ien enen. Mi aŭdis Gabrielle timkrii.


Mi kliniĝis sur unu genuon, direktante al la Luger dum miaj okuloj serĉis la nigrecon de la balkono. Mi vidis ombron movi. Dua pafo eksonis kaj ŝiris la manikon de mia jako, frakasante la fenestrovitraĵon de la aŭto apud mi. Mi pafis kun la Luger, sed nenion batis.


"Eliri!" - mi kriis al Gabrielle.


Ĝuste kiam ŝi obeis, pafo eksonis en la nokton de trans la strato. La kuglo trapikis la antaŭan glacon de la Fiat kaj sopiris la kapon de Gabrielle je pluraj coloj. Se ŝi sidus rekte, ĝi mortigus ŝin.


Mi pafis responde al la sono de la pafo, poste mi turnis sin malantaŭ la malfermita aŭtopordo. Mi aŭdis voĉon laŭte krii en la araba, vokante iun malantaŭ ni. Ili embuskis nin kaj pelis nin en kaptilon.


Mi kriis denove al la knabino. "Ni foriras!" Mi regrimpis sur la ŝoforseĝon, kiam alia pafo eksonis de la balkono, frakasante la vitron de la ŝoforo.


Mi sidis malalte en la sidloko, tenante la Luger la tutan tempon, kaj startigis la aŭton. Alia pafo eksonis de la kontraŭa flanko de la strato, kaj mi vidis, ke la pafisto estas en la pordo. Sed Gabrielle estis inter ni. Mi ŝanĝis rapidojn dum mi metis la aŭton malantaŭen, kaj kun ni ambaŭ kaŭris malalte en la antaŭa seĝo, mi muĝis reen laŭ la mallarĝa strato.


Figuroj eliris el la profundaj ombroj kaj malfermis fajron sur ni dum ni foriris. Du pliaj pafoj frakasis la antaŭan glacon, kiam mi provis malhelpi la aŭton frakasi en la konstruaĵon. Mi eltiris la Luger el la ventola fenestro kaj resendis fajron. Mi vidis viron salti de balkono sur la straton kaj fali tenante sian dekstran kruron.


"Atentu, Noĉjo!" - kriis Gabrielle.


Mi turnis min kaj vidis viron en la mezo de la strato, kiu celis mian kapon tra la malantaŭa fenestro. Mi kliniĝis pli malalten kiam li pafis, kaj la kuglo frakasis la dorson kaj la glacon.


Tiam mi forte premis la akcelilon. La sportaŭto saltis malantaŭen. La bandito provis foriri de sia vojo, sed mi sekvis lin. La aŭto frapis lin per bruego kaj mi vidis lin flugi super la maldekstran flankon de la Fiat kaj batis la pavimon kontraŭ la flankon de la konstruaĵo. Ni venis al malgranda intersekciĝo kaj mi retiriĝis de ĝi, poste eniris kaj direktiĝis al la helaj lumoj de la Franca Kvartalo.


Ni eliris sur Liberty Street, la Fiat lamis sur platpneŭo, ĝia vitra reto kovrita per fendoj kaj truoj. Mi haltis al la flanko de la vojo kaj rigardis Gabrielle por certigi, ke ŝi fartas bone.


"Mi vidas, ke vi trapasis," mi diris, kuraĝige ridetante.


Mi pensis, ke ŝi estos senvorta, pro sia reago al la murdo de Pierrot, sed ŝi rigardis min per klaraj kaj trankvilaj okuloj.


Ŝi etendis la manon kaj milde kisis miajn lipojn. "Ĉi tio estas por savi mian vivon."


Mi diris nenion. Mi eliris el la difektita aŭto, ĉirkaŭpaŝis kaj helpis ŝin eliri. Scivolemaj preterpasantoj jam haltis por rigardi la Fiat, kaj mi supozis, ke la polico estos en la areo tre balda. Mi prenis Gabrielle je la mano kaj kondukis ŝin ĉirkaŭ la angulon al la Rue des Américes du Sud. Mi haltis en la ombro de arbo kaj tiris ŝin al mi.


"Temas pri senti sin bone pri ĉio," mi diris. Tiam mi kisis ŝin. Ŝi plene respondis, premante sian korpon kontraŭ la mia kaj esplorante mian buŝon per sia lango. Kiam ĝi finiĝis, ŝi nur staris tie kaj rigardis min, ŝia spirado fariĝis ĉifona. "Tio estis tre bela, Noĉjo."


“Jes,” mi diris. Tiam mi prenis ŝian manon. "Venu, ni devas trovi al vi lokon por resti ĉi-nokte."


Kvina ĉapitro.


Ni marŝis malfacilan vojon tra la Franca Kvartalo, kaj kiam mi estis certa, ke ni ne estas sekvataj, mi gastigis Gabrielle en malgrandan hotelon nomatan Mamora, ne malproksime de la palaco de Velazquez. Poste mi iris renkonti Colin Pryor.


La kafejo, ĉe kiu ni renkontis, ne estis precipe turisma, kvankam ĝi estis sur Boulevard Mohammed V. Estis unu vico da tabloj premita kontraŭ la ekstero de la konstruaĵo por eviti la pezan vesperan piedtrafikon. Kiam mi alvenis, Colin Pryor jam estis tie.


Mi aliĝis al Pryor, simple kapjesante al li. Ni renkontis antaŭe en Johanesburgo, sed nun li aspektis pli peza kaj neforma. Li estis kvadrata brito kiu povus estinti piedpilkĉampiono.


“Estas bone revidi vin, Carter,” li diris post kiam ni mendis teon de la ekscitita kelnero.


Mi rimarkis homamason antaŭ ni portanta djelabojn, fezojn kaj vualojn. "Kiel ili traktas vin?" Mi demandis.


“Ili tremigas min, maljunulo. Kaj la salajro estas la sama.


"La sama."


Ĝi estis la perfekta kunvenejo. La bruo de la homamaso dronigis niajn voĉojn al ĉiuj krom unu la alian, kaj ĉar kompletaj fremduloj sidis kune ĉe tabloj pro manko de seĝoj, ne estis bona kialo por observanto por konkludi, ke ni konas unu la alian.


Mi pasigis la unuajn dek minutojn rakontante al Pryor, kiel mi preskaŭ estis mortigita kelkfoje en kelkaj horoj. Li jam sciis pri Delacroix kaj Pierrot. Li povus aldoni malmulton al mia magra deponejo de informoj.


"Kion vi scias pri la Maroka Ĉefa Stabo?" - mi demandis poste.


"Nenio speciala. Kion rilatas la generaloj kun Projekto Omega? »


“Eble tre malmulte. Sed Delacroix pensis, ke ĝi povus esti rilata.


"Armeestroj nuntempe kaŝas sin sub siaj skribotabloj, esperante, ke la reĝo ne decidos akuzi ilin. Li kredas ke ekzistas daŭre perfiduloj en la armeo kiuj planas faligi lin."


"Li donis al Jenina puran skribtablon?"


Pryor levis la ŝultrojn. "Kvazaŭ. Jenina estis en la ŝtata akceptejo kiam la antaŭa puĉo estis farita. Sanga afero. Jenina mortigis plurajn el siaj kolegoj kaj helpis malhelpi la puĉon."


Mi demandis min, "Antaŭ aŭ post kiam li vidis kiom malbonaj aferoj okazas por ili?"


"Bona vidpunkto. Sed nuntempe Jenin estas en la ombro. Li kaj generalo Abdallah."


Tio estis alia nomo menciita fare de Pierrot. "Ĉu Abdullah ankaŭ estis ĉe ĉi tiu akcepto?"


"Jes. Li pafis al sia kunoficiro en la vizaĝon."


Mi ridis. "Delacroix kredis ke Jenina estis unu el la konspirantoj de la unua puĉo kaj ke li nun planas duan."


“Li diable bone povus. Sed kion ĉi tio rilatas al via problemo, maljunulo?


“Jenina estis vidita en la laboratorio kun la administrantoj. Eblas, ke Jenina skrapas la dorson de la ĉinoj, por ke ili gratu lin. Kiel mi komprenas, la teamo Jenina estas el Fezo.


"Jes mi scias".


"Ĉu li loĝas sur armea bazo?"


"Mi pensas, ke li donis al ili spacon sur la bazo," diris Pryor. “Sed li neniam estas tie. Li havas luksan bienon en la montoj, ne malproksime de El-Hajeb. Tenas trupojn por gardi la lokon. Estas onidiroj, ke Hassan forprenos sian personan sekurecon, sed ĉi tio ankoraŭ ne okazis."


"Kiel mi povas trovi lian lokon?"


Pryor demandis min rigardis. "Ĉu vi ne iras tien, kamarado?"


"Mi devas. Jenina estas mia sola kontakto kun la laboratorio. Li estis tie kaj scias ĝian precizan lokon. Se Jenina havus notojn pri siaj rilatoj kun la ĉinoj, mi pensas, ke li konservintus ilin hejme. Ili simple povus diri al mi kie. ekzistas laboratorio aŭ Jenin mem.


"Ĉu vi planas rabon?" - demandis Pryor.


"Laŭ la cirkonstancoj, ŝajnas pli facile ol trompi."


Liaj brovoj leviĝis. “Nu, vi bezonos iom da sorto, maljunulo. Ĉi tiu loko estas reala


fortikaĵo".


"Mi jam estis en fortikaĵoj antaŭe," mi diris. Pryor komencis desegni sur buŝtuko, dum mi observis lin. Post momento ĝi estis finita.


“Ĉi tio kondukos vin al la bieno de la generalo. Ĝi ne aspektas tre kiel mapo, sed ĝi devus doni al vi bonan ideon.


“Dankon,” mi diris, metante la buŝtukon en mian poŝon. Mi finis mian teon kaj pretiĝis por ellitiĝi.


"Carter, maljunulo."


"Jes?"


"Ĉi tio estas grava, ĉu ne?"


"Diable grava."


Li ekmovis. Lia kvadratmakzela vizaĝo estis morna. "Nu, zorgu pri vi," li diris. "Kion mi diras estas ke ni ne volus perdi vin."


"Danke al."


"Kaj se vi bezonas min, nur fajfu."


“Mi rememoros ĉi tion, Pryor. Kaj dankon."


Kiam mi forlasis Pryor, mi decidis kontroli Gabrielle por certigi, ke ĉio estas en ordo. Mi certigis, ke mi ne estas sekvata, poste iris al ŝia hotelo. Ŝi bezonis kelkajn minutojn por malfermi la pordon, kaj ŝi atente aŭskultis mian voĉon antaŭ ol malfermi ĝin. Kiam mi vidis ŝin, mi certe rigardis ŝin dum kelka tempo. Ÿi portis puran pejmon de pala verda koloro, emfazante la koloron de siaj okuloj, kaj ÿiaj ru ̧aj haroj fluis super ÿiaj preskaû nudaj ÿultroj. La ŝtofo malkaŝis multe da Gabrielle sube.


“Mi certe eltiris vin de la lito,” mi diris. "Pardonu, mi nur volis certigi, ke vi estas aranĝita." Mi demandis min, eĉ dum mi diris tiujn vortojn, ĉu tio estas mia sola kialo por esti ĉi tie.


“Mi tre ĝojas, ke vi revenis, Noĉjo. Mi ankoraŭ ne enlitiĝis. Bonvolu enveni."


Mi eniris la ĉambron kaj ŝi fermis kaj ŝlosis la pordon malantaŭ mi. "Ili sendis al mi botelon da konjako," ŝi diris. "Ĉu vi ŝatus glason?"


“Ne, dankon, mi ne estos longe. Mi volis diri al vi, ke morgaŭ mi supreniros en la montetojn apud Fez por trovi generalon, kiu scias kie estas la laboratorio.


“Jenina komandas ĉi tiun areon. Ĉu li estas? "


mi suspiris. “Jes, kaj nun vi scias pli ol vi devus. Mi ne volas, ke vi enmiksiĝas plu, Gabrielle.


Ŝi sidis sur la rando de la duobla lito kaj tiris min al si. “Pardonu, ke mi bone divenis, Nick. Sed, vi vidas, mi volas partopreni. Mi volas igi ilin pagi por la morto de mia onklo. Estas tre grave por mi helpi."


"Vi helpis," mi diris al ŝi.


“Sed mi povas fari pli, multe pli. Ĉu vi parolas almohadan dialekton? »


"Rekta araba estas sufiĉe malfacila por mi."


"Do vi bezonas min," ŝi rezonis. “La gardistoj de la generalo estas almohadoj el la Alta Atlaso. Ĉu ne gravas povi komuniki kun ili en sia gepatra lingvo? »


Mi tuj diros al ŝi ne, sed mi ŝanĝis opinion. "Ĉu vi konas la ĉirkaŭaĵon de El-Hajeb?" Mi demandis.


"Mi kreskis tie," ŝi diris kun larĝa, senarmiga rideto. "Kiel infano, mi iris al lernejo en Fez."


Mi elprenis la karton el mia poŝo. "Ĉu ĉi tio sonas konata al vi?"


Ŝi longe studis la mapon silente. “Ĉi tiu mapo montras kiel atingi la palacon de la maljuna kalifo. Ĉu ĉi tie loĝas Jenina? »


"Tion oni diris al mi."


"Mia familio iris tien ĉiudimanĉe." Ŝi kontente radiis. “Dum kelka tempo ĉi tiu loko estis malfermita al la publiko kiel muzeo. Mi scias ĉi tion bone."


"Ĉu vi konas la internon?"


"En ĉiu ĉambro".


Mi respondis kun larĝa rideto. "Vi ĵus aĉetis bileton al Fez."


"Ho, Noĉjo!" Ŝi brakumis min per siaj longaj blankaj brakoj.


Mi tuŝis la kurbon de mola karno sub la pura ŝtofo dum ŝi kisis min, kaj la tuŝo ŝajnis ekbruligi ŝin. Ŝi premis sin eĉ pli proksime al mi, invitante min al plua esplorado per sia mano, kaj ŝiaj lipoj tuŝis la miajn.


Mi ne seniluziigis ŝin. Kiam la kiso finiĝis, ŝi tremis. Mi ellitiĝis kaj estingis la lumon, lasante la ĉambron en malklaraj ombroj. Kiam mi turnis min reen al Gabrielle, ŝi estis deprenanta la peignon de siaj ŝultroj. Mi rigardis la movadon. Ŝi estis volupta knabino. "Demetu viajn vestojn, Noĉjo." Mi ridetis en la mallumo. "Io ajn". Ŝi helpis min, ŝia korpo tuŝis la mian dum ŝi moviĝis. Post momento ni estis ŝlositaj en alia brakumo, starante kun ŝiaj longaj koksoj kaj plenaj femuroj premitaj kontraŭ mi.


"Mi volas vin," ŝi diris tiel kviete ke mi apenaŭ povis aŭdi la vortojn.


Mi levis ŝin, portis ŝin al la granda lito, kuŝigis ŝin sur ĝin kaj komencis studi ŝian molan, malpezan korpon sur la fono de la litkovrilo. Poste mi kuŝiĝis sur la duoblan liton apud ŝi.


Poste, Gabrielle ekdormis en miaj brakoj kiel bebo. Kuŝinte kun ŝi apud mi dum iom da tempo, pensante pri Jenin, Li Yuen kaj Damon Zeno, mi finfine forglitis de ŝi, vestis min kaj silente forlasis la ĉambron.


Ĉapitro ses.


La sekvan tagon ni veturis tra la montetoj kaj montoj de norda Maroko al Fez kaj El Hadjeb. Ni estis en la Citrõen DS-21 Pallas de Gabrielle, luksa spektakloaŭto, kiu bone manipulas montturniĝojn. Mi veturis la plej grandan parton de la vojo ĉar la tempo estis grava por ni kaj mi povis veturi la Citrõen pli rapide.


Plejparte ĝi estis seka, ŝtona tereno. La malgrasa verdo alkroĉiĝis al la severa tereno kun furioza decido pluvivi, kiu nur povus esti egalita de la berberoj, kiuj vivis sur la klifoj de la montoj. Kapristoj paŝtis siajn ŝafarojn en dezertaj kampoj, kaj farmistoj estis tute faskigitaj


portante brunajn djelabojn, por ke preterpasantoj ne vidu iliajn vizaĝojn. Virinoj vendis vinberojn flanke de la vojo.


Ni veturis rekte al la montara vilaĝo El Hadjeb. Ŝajnis al li, ke li jam havas mil jarojn; en la malvastaj domoj de Medino videblis diseriĝantaj antikvaj brikoj. Ni trovis malgrandan kafejon, kie ni kuraĝis provi ŝafidan shishkebabon kun loka vino. Gabrielle tiam trinkis glason da teo, kiu montriĝis ŝaŭma miksaĵo de varma lakto kaj malforta teo, kiujn ŝi trinkis kaj poste foriris.


Ni elprenis mapon kaj denove iris en la montojn. Ĉi-foje ni devis deturni la ĉefvojon kaj veturi laŭ kelkaj tre primitivaj vojoj. Ili estis ŝtonaj kaj dikecaj, kun rokaj elstaraĵoj de rokoj ĉirkaŭantaj nin kelkfoje. Kiam ni turnis nin sur la verdan altebenaĵon, ni vidis la bienon.


"Jen, Noĉjo," diris Gabrielle. "Ĝi antaŭe estis nomita la palaco de kalifo Hammadi."


Mi turnis min sur Citrõen al grupo da arboj flanke de la vojo. Mi ne volis, ke la gardistoj ankoraŭ rimarku nin. La malnova palaco estis tre granda. Konstruita el briko kaj stuko, ĝi havis arkojn, molferpordegojn kaj altanojn, kaj la fasado estis ornamita kun mozaikaj kaheloj. Ĝi estis taŭga hejmo por tre potenca viro.


Ĉirkaŭ la palaco estis ĝardenoj, kiuj etendiĝis ĉirkaŭ cent jardojn en larĝa perimetro. Ĉi tiu ĝardeno estis ĉirkaŭita de alta fera barilo. Estis granda pordego sur la enveturejo kondukanta en la posedaĵon kaj mi vidis sekurgardiston deĵoran en armea uniformo.


"Do ĉi tie estas kie Jenina pendas," mi diris. "Ĝi farus bela somerdometo, ĉu ne?"


Gabrielle ridetis. "Generaloj estas gravaj en ĉi tiu lando, malgraŭ la lastatempa ribelo." Ĉi tiu estas pli grava ol iu ajn el liaj dungitoj povas imagi."


"Ŝajnas, ke ĉi tiu loko estas forte gardata," diris Gabrielle. "Eĉ se ni sukcesos eniri, kiel ni eliros?"


"Ni ne eniros kaj ni ne eliros," mi diris al ŝi. "Mi gajnas-"


Mi strabis al la subiranta suno kaj vidis longan nigran aŭton venantan el la ĝardeno al la pordego.


"Kiu?" ŝi demandis.


“Se mi ne eraras, jen la generalo,” mi diris.


Nigra limuzino, Rolls-Royce, haltis ĉe la pordego dum soldato kun maŝinpafilo ĵetita super sia ŝultro malŝlosis ĝin.


Mi ŝanĝis la Citrõen en malaltan rapidon kaj turnis la radon dum la aŭto ŝanceliĝis antaŭen. Ni deiris la vojon en la altajn arbustojn, tuj preter la plata ŝultro, kie la Citrõen estis kaŝita por la vido.


La Ruloj glitis laŭ la tervojo, moviĝante rapide sed preskaŭ silente, levante malantaŭ ĝi grandegan nubon da bruligita bruna polvo. Baldaŭ li estis for. Mi ekstaris de Citrõen kaj Gabrielle sekvis min.


"Ĝi estis la generalo, bone," mi diris. “Mi ekvidis lin kaj vidis lian insignon. Li aspektas kiel malvarmeta viro.


"Li havas malfacilan reputacion."


"Mi nur esperas, ke li decidis foriri por la vespero," mi diris, denove rigardante la persikan sunon, jam subirante malantaŭ la montoj, kiuj ĉirkaŭis la palacon. Mi rigardis laŭ la vojo al la alta roka eskarpo najbara al la biendomo. "Ni."


Mi kaptis la manon de Gabrielle kaj tiris ŝin kun mi sur la vojon, trans ĝi kaj en la arbustojn. Ni iris cent metrojn tra malalta verdaĵo, ĉiam suprenirante, kaj trovis nin en la rokoj. Ni daŭre grimpis ĝis ni liberigis la eskarpon kaj venis al roka elstaraĵo kiu preteratentis la palacon kaj grundojn, donante al ni bonan vidon de la loko.


Ni kuŝas sur la stomako sur la roko, studante la scenon sube. Krom la gardisto ĉe la pordego, ni vidis almenaŭ du pliajn armitajn soldatojn proksime de la konstruaĵo mem.


La suno malaperis malantaŭ la montoj, kaj la ĉielo perdis siajn varmajn kolorojn kaj fariĝis malhelpurpura kaj pala citrono. Baldaŭ mallumiĝos.


"Vi diris, ke mi ne povas veni kun vi?" - demandis la knabino.


“Ĝuste,” mi diris al ŝi. “Kiam mi transiros ĉi tiun barilon, ĝi estos unuvira laboro. Sed vi povas doni al mi kelkajn indikojn pri tio, kion mi trovos interne. Kaj vi helpos min eniri.


Gabrielle rigardis min kaj ridetis. Ŝia hararo estis tirita reen en nodon ĉe la dorso de ŝia kapo, kun kelkaj fadenoj pendantaj lozaj. Ĉi tio estis tre helpema. “Kiel, Noĉjo? Kiel mi povas inviti vin? »


-Uzante vian almohadan dialekton kiam vi parolas kun la gardisto ĉe la pordego. Sed unue, ni parolu pri la palaco. Mi supozas, ke la tria etaĝo estas ĉefe magazeno?


"La supra etaĝo neniam estis uzata por loĝejoj, eĉ sub la Kalifo," ŝi diris. “Kompreneble, la generalo povintus ripari ĝin. La dua etaĝo konsistas el dormoĉambroj kaj malgranda oficejo en la nordorienta angulo."


"Kion pri la unua etaĝo?"


"Akceptejo, speco de tronĉambro, balsalono por akceptado de eŭropaj vizitantoj, biblioteko kaj granda kuirejo."


"Hm. Do la biblioteko kaj studo en la dua etaĝo estus la plej taŭgaj oficejaj spacoj, se la generalo ne volas renovigi la gastoĉambron?


"Mi pensas ke jes."


"Bonege. Mi iros unue al la biblioteko. Ŝajnus, ke ĝi konformas al la grandioza stilo de la generalo. Sed atingi la unuan etaĝon sen rompi fenestron povus esti sufiĉe malfacila, do


Mi devas provi la tegmenton."


"Son'as danĝere."


“Ne zorgu pri mia rolo. Vi havos sufiĉe por fari vin mem. Mi rakontos al vi la detalojn kiam ni revenos al la aŭtomobilo. Sed ni povus atendi ĉi tie ĝis mallumiĝos.


Ni kuŝis en la kreskanta krepusko kaj rigardis kiel la konturoj de la biendomo paliĝis en ombron. La luno leviĝis malantaŭ ni, kaj grilo komencis mueli en la proksima densejo.


Gabrielle turnis sin al mi kaj mi brakumis ŝin. Niaj buŝoj renkontiĝis kaj mia mano penetris ŝian robon, karesante la mildan varmon de ŝiaj mamoj. Ŝi ĝemis, ŝiaj kruroj disvastiĝis preskaŭ aŭtomate. Ŝi levis siajn koksojn por helpi min dum mi malsuprentiris ŝiajn kalsonojn kaj poste mi marŝis al ŝi. Ŝi ĝemis, kiam mi penetris profunde en ŝi, kaj tiam restis nenio por mi, nenio por ŝi, krom niaj korpoj kaj la bezono esti kontentigita denove kaj denove.


Kiam ĉio finiĝis, ŝi silentis, kaj ni denove kuŝiĝis unu apud la alia. Ni restis tiel longe. Fine, mi milde tuŝis ŝian ŝultron. "Vi estas preta?"


"Jes."


"Do ni iru."


Ni veturis malrapide laŭ la vojo al la pordegoj de la bieno. Gabrielle veturis kaj mi sidis malalte en la malantaŭa seĝo. Nun li estis nigra en la malklara lunlumo. Kiam ni alproksimiĝis, olivbruna soldato eliris el malgranda gardejo, demetis sian maŝinpafilon kaj celis ĝin al Gabrielle.


"Estu trankvila," mi flustris malantaŭ ŝi. "Vetu rekte al li."


La aŭto moviĝis al la pordego. Estis siblo de la radiatoro, kaj kiam ni haltis nur kelkajn futojn de la gardostaranto, li kolere leviĝis de sub la kapuĉo, ĝuste kiel mi planis.


Gabrielle parolis al la viro en sia denaska dialekto. Ŝi donis al li senarmigan rideton kiu ŝajnis levi la sulkiĝon de lia vizaĝo, kaj mi povis vidi lin rigardi ŝin apreze eĉ dum li tenis la pafilon. Ŝi menciis aŭtan problemon kaj demandis ĉu li povus helpi.


Li hezitis, poste respondis al ŝi heziteme.


Gabrielle eliris el la aŭto kaj li suspekteme sekvis ŝian movon per granda pistolo. Ŝi parolis kaj gestis, ŝia rideto turniĝis al li, ŝiaj okuloj petegis.


Li ridetis reen kaj levis la ŝultrojn. Li estis maldika altmontarano kun malhela barbo. Li portis malnovan uniformon kaj ĉapon kun municiozono. Dum Gabrielle marŝis al la antaŭo de la aŭto, li sekvis, kun pafilo pendanta ĉe lia flanko. Ŝi levis la kapuĉon kaj li deklaris ke li pensis pri la tuta ekstra vaporo liberigita.


Ŝajne li estis simpla viro, kiu ne multe sciis pri aŭtomobiloj, sed li ne dezirus, ke tiu ĉi bela virino tion sciu.


La gardostaranto rigardis sub la kapuĉo kun Gabrielle. Mi trankvile grimpis el la Citrõen, tenante Hugon en mia mano, kaj rondiris ĉirkaŭ li kaj Gabrielle sur la blinda flanko. Mi estis malantaŭ li, kiam li klinis sin super la aŭton.


Li parolis al ŝi, montrante la kuirilaron, ŝajne klarigante la problemon. Lia dialekto estis rapida kaj malklara, kaj mi ĝojis, ke Gabrielle parolis al li tiel bone. Mi ne povis kompreni ion ajn, kion li diris, sed unu afero estis klara: li tute enamiĝis al Gabrielle.


Mi pliproksimiĝis kaj kaptis lin per mia maldekstra mano, ĵetante lian kapon malantaŭen dum Gabrielle foriris de ni. Li provis uzi la pafilon sed ne povis. Mi kuris la gorĝon de Hugo per mia dekstra mano. Li faris obtuzan sonon kaj kolapsis al la tero.


Mi tuŝis la manon de Gabrielle. "Iru malfermu la pordegon dum mi kondukas lin al la arbustoj."


Ŝi hezitis nur momenton. "Bonege."


Mi tiris la soldaton for de vido, poste demetis liajn vestojn. Gabrielle revenis kaj mi transdonis ĝin al ŝi. Ŝi komencis surmeti la uniformon super sia propra mallonga robo.


"Ĉi tio estas nur por trankviligi tiun, kiu rigardas la pordegon de la domo," mi diris al ŝi. “Se la aŭtomobilo de la generalo revenos antaŭ mi, kuru. Vi komprenas?"


“Jes,” ŝi diris.


"Kaŝu kaj lanĉu avertan pafon." Mi montris al la maŝinpafilo.


"Bonege." Ŝi plenbutonis sian ĉemizon kaj metis la plej grandan parton de siaj ruĝharoj sub sian ĉapon. Mi donis al ŝi la pafilon kaj ŝi ĵetis ĝin sur sian ŝultron. De malproksime ŝi aspektus sufiĉe kiel gardostaranto por eviti punon.


Ni revenis al la pordego kaj ŝi prenis sian pozicion. Mi eniris la aŭton, preterveturis grupeton da arboj maldekstre de la gardejo, kaj poste eniris la areon preter Gabrielle. Ŝi fermis la pordegon malantaŭ mi.


"Bonan sorton, Noĉjo." Ŝi diris.


Mi palpebrumis al ŝi kaj moviĝis laŭ la pado al la palaco.


Kelkajn momentojn poste mi kaŭris malantaŭ pritondita kvadrata hibiska arbusto proksime de la konstruaĵo. Antaŭ la ĉambro, sub maŭra arko, estis malgranda enirhalo, kaj malantaŭ ĝi grandaj duoblaj pordoj kondukantaj en radiantan internon. En ĉi tiu varma nokto, la pordoj estis malfermitaj, kaj mi vidis du soldatojn stari en la antaŭĉambro, parolante kaj fumantaj. Eble estas aliaj tie. Rigardante la duan etaĝon, mi vidis, ke tie estis malmulte da lumo. Tie verŝajne ne estis sekureco.


Mi forlasis la ŝirmejon por momento kaj, kaŭrinte, kuris al la angulo de la konstruaĵo.


Ĉi tie finiĝis la arkaĵa enirhalo, superkreskita de bugenviloj. Mi planis promeni ĉirkaŭ la domo, esperante trovi vojon al la tegmento.


Kiam mi turnis la angulon de la konstruaĵo, mi preskaŭ eniris sekurecan gardiston, kiu staris ekstere fumante. Li ne vidis nek aŭdis min, kaj kiam mi haltis nur centimetrojn de li, liaj okuloj larĝiĝis pro surprizo, poste rapide mallarĝiĝis dum li faligis sian cigaredon kaj etendis manon al la granda armea pistolo sur sia zono.


Hugo glitis en mian manplaton. La viro ĵus eltiris grandan pistolon por pafi, kiam mi eĉ pli proksimiĝis kaj pikis Hugo'n en la ripojn.


La pafilo falis teren kaj la soldato rigardis min nekredeme. Mi eltiris mian stileton kiam li kaptis lian flankon. Li glitis kontraŭ la flanko de la konstruaĵo, lia vizaĝo distordita de morto.


Mi purigis la stileton sur lia uniformo kaj resendis la klingon al ĝia ingo. Rigardante al la konstruaĵo, mi vidis malgrandan ĉarumon kovritan per tolo. Mi prenis tolon kaj ĵetis ĝin super la falintan gardiston. Mi tiam moviĝis al la malantaŭo de la loko.


Kiel mi suspektis, estis krado sur la malantaŭa muro. La vitoj, kiuj kreskis sur la tretaĵo, ne estis dikaj en ĉi tiu tempo de jaro, kio helpis. Mi trankvile grimpis la kradon ĝis mi atingis la duan etaĝan tegmenton super la kuirejo. De tie mi grimpis laŭ la drentubo ĝis la supra tegmento.


La tegmento estis sur pluraj niveloj, kaj ekzistis liberaj spacoj en la korto kaj inter la malsamaj niveloj. Mi komencis movi al la servo-luko, nur por trovi ke estis dek-futa spaco apartiganta min de la sekcio kiun mi volis atingi.


La tegmentosurfaco estis kurba kun kaheloj, malfaciligante fari akrobatajn ekzercojn sur ĝi. Krome mi ne volis esti aŭdata malsupre. Mi longe kaj forte rigardis la liberan spacon, retropaŝis kelkajn futojn, kuris kaj saltis super la nigra golfeto. Mi alteriĝis sur la rando mem de alia tegmento. Mi preskaŭ perdis la ekvilibron kaj falis malantaŭen, do mi peze kliniĝis antaŭen ĉe la talio. Sed pro tio miaj kruroj forglitis. En frakcio de sekundo mi glitis.


Mi kroĉis malespere dum mi glitis, sed miaj fingroj trovis nenion por teni, do mi alproksimiĝis.


Tiam, kiam mi estis certa, ke mi malsupreniras, miaj manoj kaptis la defluilon, kiu drenis pluvakvon de la tegmento. Li ĝemis kaj kliniĝis sub mia pezo, kiam mia korpo subite haltis. Mia pezo liberigis mian maldekstran manon, sed mia dekstra mano tenis ĝin. La defluilo liberigis la krampon apud mi kaj mallevis min laŭ alia kruro. Sed tiam ĝi tenis forte.


Mi fermis mian maldekstran manon super la trogo, atendis duonminuton, ke la forto revenu al miaj brakoj, poste mi faris malrapidan eltiriĝon. De ĉi tiu pozicio, mi kaptis miajn manojn sur la defluilo kaj malfacile grimpis reen sur la tegmenton.


Mi kaŭris, kovrita de ŝvito. Mi esperis, ke aferoj iros pli bone post kiam mi eniros. Malrapide kaj singarde, mi moviĝis laŭ la glitigaj kaheloj al la fermita luko. Mi genuiĝis apud ŝi kaj tiris ŝin. Komence ŝajnis, ke ĝi estas blokita, sed poste ĝi malfermiĝis kaj mi rigardis en la mallumon.


Mi malsupreniris en la malluman ĉambron malsupre. Ĝi estis forlasita loko, kiel subtegmento, kun pordo kondukanta al koridoro. Mi eliris en la koridoron, kiu ankaŭ estis malluma, sed mi povis vidi lumon veni el la fundo de la ŝtuparo. Mi malsupreniris la ŝtuparon, kiu estis polva kaj kovrita per araneaĵoj. La balustrado estis ĉizitaj tute el durligno. Kiam mi malsupreniris, mi staris en la duaetaĝa koridoro. Ĝi estis tute tapiŝita, kaj la muroj estis ornamitaj per mozaikoj. Laŭ la flankoj de la koridoro estis ĉambroj kun pezaj lignaj pordoj. La kabrioleto, pri kiu parolis Gabrielle, estis dekstre de mi, kaj mi provis malfermi la pordon. Ĝi estis malfermita. Mi eniris kaj ŝaltis la lumon.


Mi pravis. La regiono ne estis utiligita kiel la oficejo de la generalo. Sendube li faris sian laboron en la biblioteko malsupre, kie estis sekureco. Sed la ĉambro estis ankoraŭ interesa. La muroj estis kovritaj per mapoj de Maroko kaj najbaraj landoj, kaj armeaj instalaĵoj estis markitaj per pingloj. Unu granda mapo montris diagramon de la batalado dum lastatempa militekzercado, militludo. Tiam mi vidis ĝin. En la angulo de la ĉambro, glubendita al la muro per dikfingroklaketoj, estis malgranda mapo, mane desegnita sed arte farita.


Mi aliris kaj bone rigardis ŝin. Tio estis parto de suda Maroko, la arida kaj arida regiono pri kiu parolis Andre Delacroix. Sur la maldekstra rando de la mapo estis la vilaĝo Mhamid, kiun Delacroix priskribis al Pierrot, tiu situanta ne malproksime de la laboratorio. Estis vojo de ĉi tiu vilaĝo, kaj ĉe la fino de la vojo estis simpla cirklo kun la litero "X". Ne estis dubo pri tio: la marko montris la lokon de la supersekreta laboratorio de Damon Zeno kaj lia L5-estro Li Yuen.


Mi deŝiris la paperon de la muro kaj metis ĝin en mian poŝon. Poste mi estingis la lumon kaj forlasis la ĉambron.


Eble estis aliaj informoj en la oficejo de la generalo malsupre, sed mi havis tiom, kiom mi bezonis. Mi havis karton kaj nur mi devis fari estis eliri kun ĝi.


Larĝa, eleganta ŝtuparo kondukis de la vestiblo al la halo en la dua etaĝo.


Mi staris supre kaj rigardis malsupren kun la Luger en mia mano. Mi ne vidis la gardistojn, kiuj antaŭe estis tie. Eble ili manĝetis en la kuirejo.


Mi malrapide malsupreniris la ŝtupojn, unu post unu. Estis malkomforte trankvile. Dum mi malsupreniris kaj staris rigardante tra la malfermitaj antaŭpordoj, mi aŭdis duoblan muĝon en la nokto. Gabrielle pafis la pafilon.


Mi kuris eksteren, kiam voĉo venis de malantaŭe. Li parolis la anglan.


"Haltu! Ne movu!"


Estis almenaŭ du el ili. Turninte min, mi falis sur unu genuon. Li estis maldika, alta kaj fortika — viroj, kiujn mi antaŭe vidis. Kiam mia rigardo koncentriĝis al ili, mi aŭtomate serĉis armilon. Maldika estas jam elĉerpita. Ĝi estis peza armea sturmpafilo, simila en stilo al la usona armeo .45 kalibro. La granda pafilo pafis laŭte — kaj maltrafis, ĉar mi kliniĝis malalte dum mi turniĝis. Mi tiris la ellasilon sur la Luger kaj li kolere kriis. La kuglo trafis la maldikan soldaton en la stomakon, levis lin de la planko kaj batis lian dorson kontraŭ la malsupran foston de la ŝtuparo.


La fortika soldato alkuris min. Li ankoraŭ ne atingis la pafilon. Mi turnis la Luger al li, sed li batis min antaŭ ol mi povis pafi. Mi falis sur la plankon sub la trafo de lia korpo kaj sentis, ke granda pugno batis min en la vizaĝon.


Lia alia mano etendis la manon al Wilhelmina. Ni ruliĝis al la malfermitaj pordoj kaj poste reen al kie ni falis. Li estis forta kaj lia teno sur mia dekstra pojno tordis ĝin. Mia mano trafis la muron kaj la Luger forglitis de mia mano.


Mi forte batis lin, frapante lin rekte en la vizaĝon, kaj la osto krakis en lia nazo. Li defalis de mi peze, sango fluis el lia nazo. Li murmuris ion, etendante la pistolon sur sia zono.


En la sekva sekundo, mi rigardis malantaŭen kaj vidis la rubujon sidantan sur la breto apud mi. Mi kaptis la pezan urnon kaj forte ĵetis ĝin al la fortika viro, kiam lia pafilo eliris el ĝia pistolujo. Ĝi trafis lin en la vizaĝon kaj bruston kaj frakasiĝis kiam li falis sub ĝia efiko. Li mallaŭte ridis, trafis la plankon kaj kuŝis senmove.


En tiu momento, la dua viro celis pafilon al mi kaj pafis. La kuglo eniris la muron inter mia dekstra brako kaj brusto; li mortigus min, se li estus kelkajn colojn maldekstre.


Dum mi ĵetis la stileton en mian manon, la magra soldato leviĝis sur la kubuto por pafi alian. Li denove celis, kiam mi liberigis la tranĉilon. La pistolo ekpafis, gratante mian kolon, kaj la tranĉilo trafis lin en la koron. Li falis sur la plankon.


Dum mi genuiĝis por preni Wilhelminan, mi pensis, ke ĉio estas finita, sed mi eraris. Malantaŭ mi aŭdiĝis sovaĝa kriego de la koridoro kondukanta al la kuirejo, kaj kiam mi turnis min, mi vidis grandan viron svingi viandan tranĉilon ĉe mia kapo.


Ŝajne estis la kuiristo de la generalo, kiu estis pafita sur la frontlinio. La fendilo alteriĝis sur min, hele brilante en la lumo. Mi plonĝis reen kaj la klingo trafis la dekoracion sur la ŝtuparfosto malantaŭ mia kapo, tranĉante ĝin tute.


Mi forruliĝis de la sekva bato kaj ĝi duonigis la tablon en la halo. Li estis rapida kun la armilo kaj mi ne havis tempon por fari ion alian ol defendi min. La tria bato per peza, brila arĝenta tranĉilo estus trafinta min rekte en la vizaĝon. Mi estis kontraŭ la muro kaj moviĝis maldekstren nur frakcion de sekundo antaŭ ol la armilo trafis la muron malantaŭ mi.


En la momento, kiam li bezonis provi kapti la tranĉilon, mi tiris mian kruron ĝis mia brusto kaj piedbatis lin, forte batante lin en la koron.


Lia makzelo malfermiĝis, kiam li malstreĉis sian tenon sur la algluiĝinta tranĉilo kaj falis sur la plankon, farante malbelajn sibilojn.


Mi vidis la Luger apud mi kaj etendis la manon por preni ĝin.


"Ĉi tio sufiĉos!" — ordonis laŭta voĉo.


Mi turnis min kaj vidis la altan, fortan generalon Jenin ĉe la pordo. En lia mano estis unu el la dikaj pistoloj, kaj ĝi celis mian kapon. Malantaŭ li, en la fortaj brakoj de la ordonisto, iris Gabrielle.


Sepa ĉapitro.


"Mi tre bedaŭras, Noĉjo," diris la knabino.


Alia viro en uniformo, verŝajne la ŝoforo de la generalo, eniris la koridoron. Li direktis la pafilon al mi, iris supren kaj frapis la Luger el mia atingo, rigardante la homojn sur la planko. Li murmuris ion en la araba.


"Ili avertis min pri vi," Jenina diris, marŝante al mi. "Sed ŝajnas, ke mi ne sufiĉe serioze prenis vin." Li parolis bonegan anglan. Li estis forta viro ĉirkaŭ kvindekjara, kun kvadrata makzelo kaj cikatro sur sia maldekstra okulo. Li estis proksimume mia alteco kaj aspektis kvazaŭ li tenas sian formon. Li havis manieron levi la mentonon kiam li parolis, kvazaŭ li surhavus kolumon tro streĉitan. Lia uniformo estis kovrita per plektaĵo kaj rubandoj.


“Mi ĝojas, ke mi ne seniluziigis vin,” mi diris.


Li staris malbonaŭgure super mi kun pafilo, kaj dum momento mi pensis, ke li eble prenos la ellasilon. Sed li metis la pafilon en grandan pistolujon sur sian kokson.


“Leviĝu,” li ordonis.


Mi faris tion kaj sentis pulsadon en mia kolo. Sango estis kovrita sur miaj kolo kaj kolumo. Dum mi staris sub la pafilo de la ŝoforo, la generalo serĉis min. Li trovis la karton en mia poŝo. Li rigardis ŝin kaj ridetis. Poste li turnis sin al la ŝoforo.


"Manumu lin kaj konduku lin al mia oficejo." Nun li parolis arabe. "Kaj zorgu pri ĉi tiuj homoj." Li indiferente montris al la soldatoj kaj kuiris sur la planko.


Kelkajn minutojn poste, Gabrielle kaj mi sidis en la granda biblioteko. Mi ĝuste konjektis, ke tio estas la oficejo de la generalo. Jenina sidis ĉe longa, alte polurita ligna tablo, frapetante krajonon sur notbloko antaŭ ĝi kaj rigardante nin morne. Li estis helhaŭta marokano, verŝajne berbero aŭ posteulo de la kruelaj almohadoj. Li estis la sama alteco kiel mi kaj verŝajne pezis dudek funtojn pli ol mi.


Gabrielle kaj mi sidis sur rektaj seĝoj antaŭ la tablo. Ili ne ĝenis mankateni aŭ ligi ŝin. La soldato, kiu tenis Gabrielle'n, gardis ĉe la pordo de la biblioteko. Li ankoraŭ havis la pafilon direktitan al ni.


"Do vi scias pri la eta projekto de Li Yuen?" - diris Jenina, daŭre frapetante sian krajonon.


"Ni scias," mi diris. “Vi faris gravan eraron, Generalo, aliĝante al la ĉinoj en tia situacio. Ĉu vi iam ricevis monon por la protekto, kiun vi provizis? »


La generalo ŝajnis ĝenata de la afero. “Li Yuen plenumas sian vorton, mia amiko. Baldaŭ ni havos la bezonatan kapitalon por financi veran puĉon, ne farson kiel la antaŭa."


"Kiun vi ankaŭ veturis?" Mi demandis.


Liaj okuloj iomete mallarĝiĝis. “Mi ne estis la mova forto malantaŭ la malsukcesa provo. Venontfoje mi faros la planadon."


"Kaj eble iu en via grupo atakos vin lastminute kiam ĉio nigriĝos kaj pafos vin kiel vi pafis la unuan gvidanton."


Jenina arogante rikanis. "Estas tre saĝe, ĉu ne, mortigi ĉi tiujn nekompetentajn kanajlojn kaj savi vin de pafo."


"Mi supozas, ke ĝi dependas de kiu fino de la pafilo vi estis."


Jenina ne rekonis mian sarkasmon. "Ili meritis ĝuste tion, kion ili ricevis, sinjoro Carter," li diris al mi. "Ilia malforta gvidado kondukis nin al situacio kie ni ĉiuj preskaŭ mortis. Ĉi tio ne okazos denove".


"Ĉu vi vere pensas, ke kun la subteno de la Chicoms vi komencos alian ribelon?" Mi demandis.


"Mi kalkulas je tio," li diris malvarme, levante sian grandan mentonon kaj elstarante ĝin antaŭen, Mussolini-stila. Li demetis sian teksitan ĉapon, malkaŝante densajn malhelajn harojn, griziĝantajn ĉe la tempioj.


"Kaj vi ne gravas, kion Li Yuen kaj Doktoro Zeno faras sub via protekto?"


"Sed, sinjoro Carter," Jenina ridetis ruze, "ili malfermas klinikon por la malriĉaj, malriĉaj loĝantoj de ĉi tiu areo."


“Se la ĉinoj sukcesos en sia Projekto Omega,” mi diris al la generalo, “neniu popolo aŭ lando estos sekura. Eĉ en Maroko. Vi havas la proverban tigron, Jenina. Nuntempe la tigro uzas vin por siaj propraj celoj. Poste li eble turnos sin kaj formordos vian kapon."


"Kompreneble, tio ĉiam eblas," li diris mallaŭte. “Sed ĉi tiu lando estas malsama ol via. Ĉi tie, malfacila laboro ne antaŭenigos vin. Mi ŝatas mian nunan rangon kaj pozicion ĉar mi naskiĝis en la supera klaso kaj ĉar mi estis sufiĉe forta por preni tion, kion mi volis. Vi nur ricevas tion, kion vi povas ricevi de iu alia. Mi ne estos kaptita senprokraste kiam la transpreno finiĝos, sinjoro Carter, eĉ se mi devos trakti la ĉinojn por ricevi la helpon, kiun mi bezonas."


Mi decidis, ke ne utilas plu diskuti ĉi tiun aferon kun Jenina. Li antaŭ longe starigis siajn motivojn, kaj nun racio ne estas atingita.


"Kion vi planas por ni?" Mi demandis lin sincere, mi pensis, ke mi konas la respondon, sed mi volis lian konfirmon antaŭ ol fari ajnajn planojn.


"Li mortigos nin," diris Gabrielle. "Mi scias tion."


Ŝi ankoraŭ portis sian gardistan uniformon super siaj vestaĵoj. Mi ne povis ne pensi kiel senhelpa ŝi aspektis, sidante tie, elŝirante sian timon al la viro kiu havis tiom da potenco super ŝi.


“Jes,” la generalo konsentis kun ŝi hazarde, “mi eble devos mortigi vin. Post ĉio, vi invadis mian hejmon, mortigante plurajn fidindajn homojn kaj vundante aliajn. Vi meritas tuj esti mortpafita. Tio estas postulata per maroka armea juro."


Tamen li ankoraŭ ne diris, ke li nepre intencas mortpafi nin, kaj ĉi tio iom surprizis min. "Mi ne sciis, ke vi tiom zorgas pri la leĝo," mi diris kun akreco en mia voĉo.


Tiu malbenita rido denove aperis sur li. La cikatro kiu trairis lian maldekstran okulon ŝajnis pli purpura en ĉi tiu lumo. "Mi uzas ĝin kiam ĝi utilas al mia celo," li diris. “Mi ankaŭ rompas ĝin kiam ĝi utilas al mia celo. Kaj mi pretas fari tion nun, sinjoro Carter, por savi vian vivon. Via vivo eble mi devus diri.


"Vi scias, Generalo, mi ne kapablas fari interkonsentojn."


"Kion mi pensis estis pli komplika ol interkonsento."


Mi rigardis lin malklare.


“Mi respektas vin pro viaj specialaj talentoj, sinjoro Carter,” li diris, liaj okuloj nun seriozaj. "Ne multaj viroj povus veni ĉi tien kiel vi kaj kaŭzi damaĝon,


kiun vi sukcesis kaŭzi per tio, kion vi devis labori.”


La komplimento surprizis min.


"Li Yuen menciis vin," la generalo daŭrigis. "Ŝajnas, ke li, aŭ pli ĝuste L5, havas sufiĉe grandan aferon pri vi."


“Mi estas certa pri tio,” mi diris.


"Mi estas impresita pri tio, kion mi estis rakontita kaj kion mi vidis," Jenina daŭrigis. Li konspire klinis sin antaŭen. “Okcidento perdis la batalon, Carter, kun la malkovro de Damon Zeno. Mi havas neniun ideon kio ĝi estas ĉar ili ne rakontas al mi, sed mi scias ke ĝi estas tre potenca."


"Mi certas, ke ĝi estas." mi levis la ŝultrojn.


“Kien tio lasas vin, mia amiko? Plej verŝajne morta, ĉe la perdanta flanko.


"Mi ankoraŭ ne iras al la tombejo," mi respondis.


Li eĉ pli klinis sin antaŭen. “Mi oferos al vi vian vivon, Carter, multmaniere. Mi bezonas viron kiel vi. Vi povas labori por mi. Se mi fidas vin, Li Yuen faros. Mi povas aranĝi, ke vi estu promociita kaj metita en mian personan stabon. Kiel sonas kolonelo Carter?


Mi estis tentita rideti pro la nekongrueco de ĉio, sed decidis kontraŭ tio. Anstataŭ diri al li, ke mi ne interesiĝas pri maldekstremaj puĉoj, ke L5 en Pekino havis ruĝan glumarkon sur mia dosiero kaj miaj fotoj estis afiŝitaj en ilia trejnlernejo, kaj ke Li Yuen estis devigita mortigi min kie ajn kaj kiam ajn li povis fari. ĉi tio, mi decidis montri intereson pri la propono de Jenina.


"Kolonelo Carter," mi ripetis malrapide. Mi rigardis lian senpaciencan vizaĝon. "Ĉu vi diras, ke vi bezonas min por puĉo?"


“Kun via helpo, Carter, ni povas venigi Hassan-on al liaj malbelaj genuoj. Mi regos Maroko kaj vi estos mia Ministro de Ŝtata Sekureco."


Li atente rigardis mian vizaĝon, atendante reagon. Gabrielle ankaŭ rigardis min, kaj estis timo sur ŝia vizaĝo. “Nick,” ŝi komencis, “vi ne estas...


Mi tenis miajn okulojn sur Jenina. "Vi faras tre konvinkan kazon."


"Niĉjo!" - diris Gabrielle laŭte.


Mi ne rigardis ŝin. "Kiom mi estos pagita kiel kolonelo?"


Jenina ridetis. "Usonanoj ĉiam estas tre praktikaj kiam temas pri mono." Tiam li levis la ŝultrojn. “La kolonelo ĉi tie verŝajne gajnas ne pli ol vi nun. Sed mi povus kaj ŝatus fari specialan aranĝon por ke vi gajnu duoble vian normalan salajron por specialaj devoj sub mi.


Mi sidis silente dum kelka tempo, kvazaŭ mi rigardus ĉiujn angulojn. "Kaj se la puĉo estus sukcesa, mi certe fariĝus estro de inteligenteco kaj sekureco?"


Gabrielle provis interrompi ŝin denove, sed mi ne lasis ŝin. "Silentu," mi diris akre. Tiam mi denove rigardis Jeninan. "Bone?"


Jenina ĝuis la malkomforton de Gabrielle. Li denove ridetis dum li parolis al mi. “Mi donas al vi mian vorton. Mi metos ĉi tion skribe."


Mi paŭzis. "Mi devas pensi pri ĉi tio."


La rideto iomete paliĝis. "Bonege. Vi povas pasigi la tutan nokton. Morgaŭ matene vi devos doni al mi la respondon."


"Kaj la knabino?"


"Ni ne damaĝos ŝin."


Mi studis lian vizaĝon kaj ĝi estis sincera, kiel honesta bandito. Sed mi esperas, ke mi aĉetis min iom da tempo. Ĝis morgaŭ tagiĝo. Io ajn povus okazi nokte.


"Kio okazos al ni morgaŭ matene, se mi rifuzos vian proponon?" Mi demandis.


La rideto iomete larĝiĝis. “Mi timas, ke estos malgranda ekzekuttrupo. Por la okazo, mi jam alvokis taĉmenton da homoj. Kompreneble ĉio estos tre formala. Vi estos mortpafitaj kiel spionoj, kio vi certe estas. Lia voĉo mildiĝis. “Sed mi ne pensas, ke vi estos tia malsaĝulo, Carter. Mi pensas, ke vi faros tion, kio estas plej bona por vi."


"Mi donos al vi mian respondon matene," mi diris al li.


"Bone. Ahmed, prenu ilin supren. Lasu sinjoron Carter en mankatenoj por nun. Vi poŝtos kaporalon ekster la palaco ĉi-flanke kaj prenos pozicion ekster iliaj ŝlositaj ĉambroj. Li rigardis min por vidi mian reagon al lia detalemo. "Bonan nokton al vi ambaŭ."


Oni kondukis nin supren, kaj survoje Gabrielle ne rigardis min, des malpli paroli. Mi provis memori la detalojn de la mapo, kiun Jenina prenis de mi, por ke mi povu desegni ilin, se ni iam eliros de ĉi tie. Supre ni estis enkondukitaj en apudajn ĉambrojn kaj la pordoj estis firme ŝlositaj.


Mia ĉambro estis granda, kun lito, malgranda sofo kaj seĝo. Sur la plafono pendis fresko prezentanta scenon el malnova Maroko. Apud la ĉambro estis banĉambro ornamita per mozaikaj kaheloj.


Mi iris al la fenestro kaj rigardis eksteren. La salto rezultigus longan falon al la grundo. Alia soldato jam estis ekstere, marŝante kun sia fosto laŭ la flanko de la konstruaĵo, kun mitraleto ĵetita sur lian ŝultron.


Mi forte suspiris. Mi scivolis, kion mi efektive plenumis. Kun gardisto ekster la fenestroj kaj pordoj kaj miaj pojnoj mankatenis, subite ŝajnis neverŝajne, ke mi povos trovi manieron eligi Gabrielle kaj min el ĉi tiu loko vivantaj.


Mi kuŝis sur la lito, penante ne rimarki, kiel la mankatenoj fosis en miajn pojnojn. Gabrielle estis ĝuste malantaŭ la dika muro trans la ĉambro, sed ŝi estis neeble atingi. Se la tempo ne estus tiel grava, kaj se mi povus esti certa, ke li ne vundos ŝin, mi povus tuj doni al Jenina jesan respondon kaj ludi.


ĝis mi povus foriri de li aŭ mortigi lin. Sed mi devis eliri de ĉi tie morgaŭ matene por alveni ĝustatempe al la laboratorio.


Mi kuŝis tie kaj pensis. Se mi povus preni la seruron sur miaj katenoj, mi havus iom da libereco. Sed kiel vi elektas la serurojn sur viaj propraj pojnoj? Bona demando.


Eble la respondo estis forgesi pri la mankatenoj. Mi povus fari multon kun ili, se mi nur povus eliri el ĉi tiu ĉambro. Mi decidis atendi ĝis frua mateno, kiam la gardistoj duondormis. Tiam mi provus konduki la gardiston eksteren en la koridoron, por ke li mem eniru ĉi tien sen voki la generalon. Eble li ne vidos ion malbonan konduki min al Jenina por alia privata konversacio sen knabino. Ne doloras demandi.


Sed mia plano ne funkciis. Generalo Jenin havis siajn proprajn ideojn. Ĉirkaŭ noktomezo mi aŭdis frapon al mia pordo, murmuritan ordonon al la gardisto, kaj la pordo estis malŝlosita. Jenina malfermis ĝin kaj staris en la pordo dum momento, dum mi sidis sur la rando de la lito.


"Mi ŝatus paroli kun vi plu," li diris, fermante la pordon malantaŭ si.


"Mi atendis vin," mi diris.


Li trairis la ĉambron kun la manoj kunplektitaj malantaŭ la dorso, impona figuro en sia uniformo kun nigra zono kaj brilantaj altaj botoj super militista pantalono. Li staris ĉe la fenestro, rigardante en la mallumon.


"Estis malfacile paroli malkaŝe kun knabino tie," li diris. Li turnis sin al mi, liaj okuloj enuis en miajn. “Vi havas la kvalitojn, kiujn mi ŝatas ĉe asistanto, Carter. Kaj vi havas la scipovon por ke puĉo funkcii por ni. Krom la krompago, kiun mi menciis ĉi-sube, mi vidas, ke vi ricevas multajn aliajn - kromajn avantaĝojn, mi supozas, ke vi nomus ilin donacoj de la dankemaj politikaj gvidantoj, kiujn miaj trupoj protektas. Bela domo, Carter, kaj bona usona aŭtomobilo je via dispono, kun ŝoforo se vi volas. Virinoj. Ĉiuj virinoj, kiujn vi iam deziros. Kaj kiam vi fariĝos mia Ministro pri Ŝtata Sekureco, vi havos eksterordinaran potencon. Vi estos forto en maroka politiko kaj historio."


"Vi bone atentigas vian flankon," mi diris kun eta rido.


“Vi havos pli grandan karieron ol vi iam imagis. Ĉi tio ne estas pipa sonĝo. Kun via helpo, mi povas fari ĉion realiĝi.


“Aliflanke, se vi insistus konservi viajn antaŭajn dubindajn lojalecojn, vi metus min en mallertan pozicion. Mi ne povas pagi malamikon kiel vi, Carter. Sed kun vi ĉe mi kaj la helpo, kiu baldaŭ alvenos el Pekino, mi povas trovi mian sorton en ĉi tiu lando, kaj vi povas fariĝi parto de ĝi."


Li venis kaj staris apud mi. "Kion vi pensas? Ĉu vi profitos ĉi tiun ŝancon? Nur vi povas preni la mantelon de grandeco, Carter.


Mi rigardis la plankon ankoraŭ momenton, poste leviĝis por renkonti liajn okulojn. "Ŝajnas ke ne estas multe da elekto."


Esprimo de kontenta kontento aperis sur lia kvadrata vizaĝo. "Do ĉu vi venos kun mi?"


“Jes,” mi diris. "Kion pri la knabino?"


La rideto malaperis el liaj lipoj, liaj okuloj renkontis la miajn, kaj mi sciis kun terura certeco, kiel domaĝe estas esti sub la influo kaj potenco de ĉi tiu viro. "Ĉe knabino estas tute alia afero," li diris malvarme. "La knabino devas morti."


Mi forturnis min. Mi pensis tion.


"Kaj vi devas fari ĝin."


Mi rerigardis al li kaj provis kaŝi mian malamon. "Vi volas tro multe."


"Mi?" - li diris kategorie. “Interŝanĝe por via vivo? Por riĉeco kaj potenco? Ĉu mi vere petas tro multe, Carter? Ne, mi pensas, ke ne. Ĉar mortigi knabinon estos via ago de lojaleco al mi. Ĉi tio estos via maniero montri al mi, ke vi vere ŝanĝis vian fidelecon. Mortigu knabinon, kiu signifas tre malmulte por vi, kaj kune ni flosigos sur la vento.


Nun ĉi tiu bastardo fariĝis poezia. Mi denove rigardis lin en la okulojn kaj mi pensas, ke iom ĝenis lin, ke mi estas sur lia nivelo. Li kutimas malestimi homojn.


"Kiel?" Mi demandis.


Li denove ridis. Li eltiris grandan pistolon el sia pistolujo. "Ĉu ĉi tio faros?"


Mi rigardis la pafilon. La kuglo disŝiros Gabrielle en duono. Sed mi devis konvinki lin, ke mi estas preta fari ĝin. Kiel ajn, ĝi donus al ni ambaŭ ŝancon rebati se ni estus bonŝancaj. "Mi pensas, ke tio devus sufiĉi," mi diris. "Kiam mi faros ĉi tion?"


"Kiel eble baldaŭ," li diris.


Mi pensis dum minuto. Nun estis la perfekta tempo por preni paŭzon. Eble la mallumo helpos se mi povos eliri eksteren.


"Mi faros ĝin nun," mi diris, aldonante streĉon al mia voĉo.


Jenina aspektis surprizita. "Bonege."


"Mi volas fini ĉi tion," mi diris. “Sed mi volas fari tion laŭ mia maniero. Lasu la mankatenojn sur mi,” mi diris al li. “Konduku nin ambaŭ kune al la malproksima angulo de la ĝardeno. Mi volas, ke ŝi pensu, ke vi ekzekutas nin ambaŭ. Forigu la mankatenojn en la lasta momento kaj donu al mi la pafilon dum ŝia dorso estas turnita. Mi ne volas, ke ŝi sciu, ke mi faras tion."


Jenina havis malbelan vizaĝon. “Mi ne pensis, ke vi estas malgaja homo, Carter. Ne post la murdoj, kiujn vi klare faris.


"Ni diru, ke mi lastatempe estis tro proksima al ŝi," mi diris.


"Ho. Mi komprenas vian punkton. Li ŝajnis akcepti la klarigon. “Mi konsentas, ke estas malfacile forigi mastrinon. Bone, ni prenu la knabinon"


Ni iris en la halon kaj al la deĵoranta soldato estis klarigita la situacio kaj li malŝlosis la pordon al la ĉambro de Gabrielle. Kiam ili iris preni ŝin, ŝi sidis sur seĝo.


"Venu kun ni," ordonis la gardisto.


Dum ŝi eliris en la antaŭĉambron, ŝi rigardis la mankatenojn, kiuj ankoraŭ estis sur miaj pojnoj. "Kio okazas?" ŝi demandis.


"Ili promenas nin en la ĝardeno," mi diris.


"Do vi ne akceptis lian proponon?"


"Ne," mi diris honeste.


Mi kredis rimarki etan rideton sur la lipoj de la soldato.


"Vi du ne lasas al mi elekton," Jenina diris al Gabrielle. Iru kun ni.


“Mi tre bedaŭras, Gabrielle. Mi volas diri, tiel okazis.


Ni malsupreniris la ŝtuparon kaj forlasis la domon. Kaj Jenina kaj la soldato eltiris siajn pistolojn.


Ĉe la angulo de la domo aliĝis al ni soldato-ŝoforo staranta gardisto apud la konstruaĵo. Li demetis sian mitraleton kaj moviĝis apud ni, direktante la malbelan muzelon al mia brusto. Ni portis tri pistolojn, ĉiuj kapablaj trui en niajn korpojn la grandecon de marokaj teleroj.


Nur kelkajn momentojn poste ni trovis nin en izolita angulo de la teritorio. Estis multe da ombro kaj kovrilo, se mi havis la ŝancon. Sed en la maldensejo, kie ni staris, la alta luno verŝis arĝentecan, teruran lumon sur nin ĉiujn. En la tranĉitaj arbustoj apude aŭdiĝis cikado en la mallumo.


"Estas sufiĉe malproksime," diris generalo Jenina. Li ĵus flustris ion en la orelon de la ŝoforo, kaj mi esperis, ke li diris al li, ke li ne uzu la maŝinpafilon kontraŭ mi dum mi pafis al la knabino. “Forigu la mankatenojn de sinjoro Carter. Homo ne devus alfronti sian kreinton ligita kiel besto."


La ordonisto metis la aŭtomatan pistolon en sian zonon kaj prenis ŝlosilon el sia poŝo. Jenina atente rigardis mian vizaĝon, kaj mi rimarkis, ke lia pafilo estas direktita al mi. Li ne intencis fidi min ĝis mi mortigis la knabinon. Aŭ eble eĉ tiam. Ĉiuokaze, mi ludis por li iom pli. Mi ŝtelis kulpan rigardon al Gabrielle kiam ŝi ne rigardis kaj forte suspiris.


"Bone, staru kune apud ĉi tiu arbo," ordonis Jenina. Ni faris kiel li diris. La vizaĝo de Gabrielle streĉiĝis pro timo. Ŝi estis certa, ke ŝi mortos. Kaj mi sciis, ke estas almenaŭ bona ŝanco ke tio okazu.


Viro kun maŝinpafilo direktis sian armilon al ni. Jenina kaj la ordonisto staris iom pli proksime, ambaŭflanke de ni.


"Unue knabino," diris Jenina. "Turnu vin, vi."


Gabrielle fiksrigardis lin. "Mi ne faros. Vi devas alfronti min se vi mortigos min."


Jenina vidis la ironion en siaj vortoj, ĉar estis mi, kiu diris, ke mi ne volas renkontiĝi kun ŝi. Li iomete ridetis al mi, kaj tiam la rideto paliĝis. “Bone, Carter. Ne plu ludoj. Faru tion, kion vi devas fari."


Gabrielle rigardis min demande. La ordonisto venis al mi, zorge studis min, kvazaŭ li ne fidus min, poste donis al mi maŝinpafilon. Gabrielle rigardis min kaj mi rigardis malantaŭen.


"Kio estas, Noĉjo?" ŝi demandis.


"Vi ne bezonas klarigi, Carter," Jenina diris akre. "Nur mortigu ŝin."


La buŝo de Gabrielle malfermiĝis. "Mon dieu!" — ŝi elspiris. Tiam ŝi retiriĝis kaj forte batis min en la vizaĝon. “Venu, bastardo. Premu la ellasilon!" ŝi siblis.


Ŝia reago al la situacio plifortigis mian fidon je ĉio. La ŝoforo ridis kaj mallevis la pafilon iomete.


"Bone, mi faros ĝin," mi diris morne. Mi palpebrumis al ŝi. Antaŭ ol ŝi povis kompreni la signifon de ĉi tiu gesto, mi puŝis ŝin teren.


Kun la sama movo, mi kaŭris, turnis min al la ŝoforo kaj ektiris la ellasilon de la granda pistolo. Se la generalo ĵus kontrolis min kaj la pafilo estus malplena, mi estus en granda problemo. Sed pafo sonis en la maldensejo, muĝante en niaj oreloj. La ŝoforo estis vundita en la brusto. Li retrosaltis, sed ne falis. Lia mano reflekse premis sian mitraleton kaj li komencis pafi en la nokton, ŝprucigante la areon per plumbo.


La generalo, dume, pafis per sia servopistolo tuj kiam mi pafis al la ŝoforo. la pafo traŝiris mian flankon, ŝirante la karnon sub mia ĉemizo kaj terenfaligante min apud Gabrielle.


Verŝajne estis bonŝance, ke la generalo pafis min. En la sekva frakcio de sekundo, mitraleto ŝprucis kie mi kaŭris, kraŝante en la arbotrunkon malantaŭ ni. La generalo kaj la ordonisto ankaŭ trafis la teron, kiam la granda pafilo tondris en larĝa rondo, la okuloj de la ŝoforo briliĝis dum karmezina makulo prilumis lian ĉemizon. Kugloj fajfis kaj plaŭdis nin, sed neniu vundiĝis. Tiam la ŝoforo falis sur la dorson kaj la pafado ĉesis.


"Iru malantaŭ la arbo!" - mi kriis al Gabrielle.


La generalo denove celis min kaj furioze malbenis subspire. Mi supozis, ke li batas sin pro konfido al mi. Sed ĝuste kiam li estis tuj pafi denove, la ordonisto alkuris min de la flanko kaj faligis min.


Feliĉe, mi ne perdis la pafilon. Ni ruliĝis kaj draŝis sur la tero, kaj mi ekvidis la generalon moviĝantan, provante pafi al mi. Mi trafis la ordoniston en la vizaĝon, sed li senespere kroĉiĝis al mi, kaptante la pafilon en mia mano. Li batis la barelon per sia mano kaj mia teno sur la pafilo malstreĉis, sed mi ne perdis ĝin.


Gabrielle, sekvante la ordonon, rampis malantaŭ arbo. Kiam Jenina revidis min en lia vidlinio, ŝi rapide ekstaris kaj ĵetis lignon al la generalo. Ŝi batis lin sur la ŝultron, ne sufiĉe forte por vundi lin, sed lia atento estis provizore deturnita.


Jenina pafis Gabrielle, kaj mi aŭdis, ke la kuglo trafis la lignon de la trunko apud ŝi. Ŝi tiam plonĝis reen en kovron.


Jenina denove turnis la pafilon al mi, kolero ekbrilis en liaj okuloj. Li trovis min en sia kruchalo denove kiel la ordonisto kaj mi batalis por posedo de la alia pistolo. En tiu momento mi batis la gorĝon de la ordonisto per mia maldekstra pugno. Li anhelis kaj perdis la ekvilibron. Mi tordis ĝin inter mi kaj Jenina, kiam Jenina denove pafis.


La pafilo muĝis kaj la okuloj de la ordonisto eklumis. Li anhelis kaj sango elŝprucis el la buŝangulo. Li falis sur min morta.


La generalo ree malbenis laŭte kaj kuris al la tonditaj heĝoj, kiuj ĉirkaŭis nin. Mi movis la korpon de la ordonisto for de mi, celis Jenina kaj pafis. Sed mi maltrafis. Mi aŭdis lin fari sian vojon tra la arbusto, kaj tiam liaj paŝoj eĥis laŭ la gruza pado kiu rekondukis al la palaco.


Mi metis mian manon sur mian flankon kaj lasis sangantan. La vundo estis nur vundo sur la korpo, sed ĝi brulis kiel infero. Mi baraktis leviĝi kun Gabrielle ĉe mia flanko.


"Iru al Citrõen," mi diris al ŝi. "Kaj atendu min tie."


Mi komencis persekuti la generalon. Kiam mi atingis la larĝan aleon antaŭ la palaco, Jenina estis nenie videbla. Tiam mi aŭdis la bruadon de la motoro de limuzino parkumita proksime. Mi rigardis kaj vidis la generalon ĉe la rado. La granda Rolls-Royce subite rapidis antaŭen kaj flugis rekte al mi.


Dum la nigra limuzino kuregis al mi, mi celis per mia pistolo kaj pafis. La pafo frakasis la antaŭan glacon, sed maltrafis Jenina. Mi plonĝis sur la teron dum la aŭto muĝis en mian femuron.


Jenina daŭrigis laŭ la cirkla vojo kaj direktiĝis al la vojo kaj pordego. Mi surgenuiĝis, metis la manon sur mian antaŭbrakon kaj celis la maldekstran malantaŭan pneŭon. Sed la kuglo nur trafis la gruzon proksime.


Mi leviĝis kaj kuris post la aŭtomobilo. Mi esperis, ke Jenina ne trovos Gabrielle en la enveturejo aŭ ĉe la pordego. Se li farus, li verŝajne mortigus ŝin.


Kelkajn momentojn poste mi iris al la pordego, tenante mian flankon kaj svingante pro doloro. La limuzino simple malaperis ĉirkaŭ la kurbiĝo de la montara vojo laŭ kiu ni pli frue veturis. Mi aŭdis la motoron de la Citroen funkcii kaj vidis Gabrielle eltiri la aŭton el la arbusto kie ni parkumis ĝin. Mi kuris al ŝia flanko de la aŭto.


"Movu!" mi kriis.


Mi grimpis sur la ŝoforseĝon, ŝovis min kaj ekiris laŭ la tervojo. Post kelkaj sekundoj, mi ŝanĝis en maksimuman rapidon kaj la aŭto kuregis laŭ la malebena vojo, ĵetante nin enen. Ni veturis dum kelkaj mejloj sen vidi la limuzinon, sed finfine vidis ruĝajn postlampoj antaŭe.


"Jen li estas!" - Gabrielle diris streĉite.


“Jes,” mi respondis. Mia mano, kiu tuŝis la vundon, glitis laŭ la stirilo. Mi tute premis la benzinpedalon, kaj la aŭto alkuris antaŭen, freneze turnante la akran turniĝon, kiun la generalo ĵus preterpasis.


Post ankoraŭ kelkaj minutoj ni venis je dudek metroj de limuzino, kiu ne povis turniĝi kiel Citrõen. Dekstre de ni estis altiĝo de roka abutmento, kaj maldekstre kruta malsupreniro al pli malalta vojo. Ekzistis neniu balustrado aŭ trotuaro por ke la radoj kaptiĝu. Ni ĉirkaŭiris alian akran turniĝon kaj la limuzino glitis, ruliĝis kaj preskaŭ foriris de la vojo dum ĝi ŝtopis rapide. Ni sekvis ĝin iom pli sukcese, sed mi sentis, ke la radoj glitas sub ni.


Mi levis la pafilon sur la konzolo inter ni kaj funkciigis ĝin per unu mano dum mi elŝovis mian maldekstran manon tra la malfermita fenestro kaj celis la pafilon al la alia aŭto. Mi pafis dufoje, piedbatante la gruzon tuj malantaŭ la limuzino.


"Vi mankas," diris Gabrielle.


"Mi volas eniri," mi respondis. Mi esperis, ke almenaŭ unu el la kugloj reboniĝos de la gruzo kaj trafos la akcelajn Rulojn. Nur unu estis ĉio, kion mi bezonis.


Mi denove pafis, kaj gruzo suprenflugis malantaŭ la malantaŭa bufro de la alia aŭto, kaj tiam aŭdiĝis blindiga, surdiga eksplodo de sub la malantaŭo de la limuzino. La granda aŭto turnis akre kiam ĝi estis englutita de flamoj. Mi trafis la benzinujon.


Gabrielle anhelis, kiam la aŭto antaŭ ni deturniĝis eĉ pli, fajro eksplodis malantaŭ ĝi. La aŭto tiam deturniĝis nekonstante dekstren, trafis ŝtonan nudrokon, kaj rapidis reen direkte al la klifo sur la alia flanko de la vojo, sekundon poste ĝi falis super la rando.


Ni veturis al la loko, kie la Ruloj ĵus pasis. La granda aŭtomobilo ankoraŭ ruliĝis laŭ la montoflanko, renversiĝis, tute englutita de flamoj. Fine, ĝi kraŝis sur la ŝtonojn malproksime malsupre, kaj estis kraŝo de metalo kiam la flamoj flugis eĉ pli alte. La Rolls kuŝis tie, hele flamante en la nokto. Pri la sorto de generalo Jenin ne estis dubo. Estis neeble postvivi, kion la limuzino travivis.


"Li foriris?" - demandis Gabrielle.


"Ne," mi diris al ŝi. Mi komencis turni la Citrõen laŭ la mallarĝa vojo. “Mi revenos por mia armilo. Mi ne volas, ke iu ajn sciu, ke mi estis tie. Eĉ se la kuiristo aŭ la alia soldato pluvivus, neniu el ili scius kiu mi estas."


"Kio do, Noĉjo?" - demandis Gabrielle dum mi revenis al la bieno de la generalo.


“Tiam ni iros suden al Mhamid,” mi diris, “al la esplorcentro de Damon Zeno kaj liaj amikoj. Vi atendos min proksime. Se mi ne sukcesos, mi kontos je vi por sciigi miajn kontaktojn, por ke ili povu prizorgi la laboratorion."


Oka ĉapitro.


La vojaĝo al Mhamid estis longa. Ĉe tagiĝo Gabrielle estis tre dormema, do mi haltis momenton, por ke ni povu dormi kelkajn horojn. Kiam ni denove ekiris, la suno estis alte sur la ĉielo.


La vundo, kiun Jenina donis al mi, kurbiĝis kaj aspektis sufiĉe bone, sed Gabrielle insistis halti ĉe montara vilaĝo ĉirkaŭ tagmezo por ricevi taŭgan bandaĝon sur ĝi kaj iom da medikamento. Ni pasigis la plej grandan parton de la tago veturante tra montoj, kiuj iom post iom fariĝis montetoj, ĝis ni finfine trovis nin en arida dezerta areo. Ni estis en la sovaĝa, preskaŭ neloĝata areo ĉirkaŭ la landlimo, en la loko kie Li Yuen malkovris la laboratorion de Zeno. Ekzistis fojfoje pezaj rok-elstaraĵoj, sed entute la tereno estis plata, kovrita de torditaj, misformitaj plantoj, tero kie montoj kaj dezerto renkontiĝis, kie neniu zorgas pri vivo krom kelkaj primitivaj triboj, serpentoj kaj vulturoj.


Vespere ni atingis la eta vilaĝon Mhamid, la solan insulon de civilizacio en ĉi tiu vasta dezerto. Se mi ĝuste memoris la mapon, ni ankoraŭ estis konsiderinda distanco de la fora esplorinstalaĵo. Komence ŝajnis, ke ne estas kie tranokti, sed poste ni veturis al malgranda blanka konstruaĵo, kiu ŝajnigis esti hotelo. Rigardante ĝiajn senŝeliĝantajn adobajn murojn, Gabrielle ektimis.


"Ĉu vi pensas, ke ni povas dormi en tia loko?" ŝi demandis.


“Ni ne havas multe da elekto. Mi ne volas iri al la laboratorio hodiaŭ, baldaŭ malheliĝas. Kaj ni ambaŭ bezonas ripozon."


Ni parkis la Citrõen kaj malgranda grupo de junaj beduenoj kolektiĝis ĉirkaŭ ĝi scivoleme. Ŝajne ili ne vidis multajn aŭtojn ĉi tie. Gabrielle ŝlosis la aŭton kaj ni eniris la hotelon.


Ŝi estis eĉ malpli alloga interne ol ekstere. Avelhaŭta arabo salutis nin de malantaŭ malgranda vendotablo, kiu similis skribotablon. Li havis gudron sur la kapo kaj orelringon en la orelo. Blankaj sulkoj ĉirkaŭ la okuloj kie la suno ne atingis, kaj maldensa stoplo sur malforta mentono.


"Salaam." La viro ridetis al ni.


"Salaam," mi diris. "Ĉu vi parolas la anglan?"


"La angla?" - li ripetis.


Gabrielle parolis al li en la franca. "Ni volas ĉambron por du."


"Ha," li respondis ĉi-lingve. "Kompreneble. Kelkfoje nia plej bona aro disponeblas. Bonvolu."


Li portis nin supren laŭ malfortika ligna ŝtupetaro, kiun mi estis certa disfalos sub nia pezo. Ni iris laŭ malklara, malhela koridoro en ĉambron. Li fiere malfermis la pordon kaj ni eniris. Mi vidis la abomenon sur la vizaĝo de Gabrielle dum ŝi ĉirkaŭrigardis. Ĝi estis tre spartana, kun unu granda fera lito malleviĝanta en la mezo, fenestro kun rompitaj ŝutroj rigardantaj al la malpura strato malsupre, kaj fendiĝintaj gipsoaj muroj.


"Se vi ne volas..." mi diris al ŝi.


"Estas en ordo," ŝi diris, serĉante banon.


"La banejo estas ĝuste en la koridoro," la komizo diris france, divenante ŝian demandon. "Mi varmigos akvon por sinjorino."


"Tio estus tre bona," ŝi diris.


Li malaperis kaj ni restis solaj. Mi ridetis kaj balancis la kapon. "Nur pensu," mi diris. "Varmaj kaj malvarmaj puloj."


"Ni estos bone," ŝi certigis min. "Mi iros varman banon kaj poste ni provos trovi kafejon."


"Bone. Mi vidis la apudan drinkejon, malbela loko, sed eble ili havas viskion. Mi bezonas ion post ĉi tiu vojaĝo. Mi revenos, kiam vi baniĝos."


"Estas interkonsento," ŝi diris.


Mi iris malsupren laŭ la malforta ŝtuparo kaj eliris al la drinkejo apud la hotelo. Mi sidiĝis ĉe unu el la kvar malnovaj tabloj kaj mendis viskion de malalta viro en sakaj pantalonoj kaj tarbuĉo, sed li diris al mi, ke ili ne servas viskion. Mi decidis por loka vino. Ĉe alia tablo apud mi sidis sola arabo; li jam estis iom sub la vetero.


“Ĉu vi estas usonano?” li demandis min en mia gepatra lingvo.


Mi rigardis lin. "Jes, usonano."


"Mi parolas la usonan," li diris kontente.


"Ĉi tio estas tre bela."


"Mi bone parolas la usonan, ĉu ne?"


mi suspiris. "Vere vera." La kelnero alportis mian vinon kaj mi trinkis. Ĝi ne estis malbona.


"Mi tondas harojn ĉi tie."


Mi rigardis lin. Mi supozis, ke li estas malalta viro en siaj fruaj kvardekaj jaroj, sed lia vizaĝo montris multe da maljuniĝo. Li portis malhelruĝan fezon kaj striitan djelabon. Ambaŭ estis makulitaj per polvo kaj ŝvito


"Mi estas la hartondisto por la tuta Mhamid-vilaĝo."


Mi kapjesis al li kaj trinkis vinon.


"Mia patro ankaŭ estis barbiro."


"Mi ĝojas aŭdi ĝin."


Li ekstaris, glaso en la mano, kaj aliĝis al mi ĉe mia tablo. Li konspire klinis min al mi.


"Mi tondas hararon ankaŭ por fremduloj." Li diris tion per duona flustro, apud mia orelo, kaj mi sentis lian malnoblan spiron. La kelnero en la malproksima angulo nenion aŭdis.


Mi ĵetis rigardon al la arabo apud mi. Li ridetis kaj mankis al li antaŭa dento. — Fremduloj? Mi demandis.


Li ĵetis rigardon al la kelnero por certigi, ke li duoble ne aŭskultas, poste daŭrigis per raŭka flustro, plenigante miajn naztruojn per sia spiro. “Jes, tiuj en la kliniko. Vi vidas, mi iras ĉiusemajne. Ĉio estas tre sekreta."


Li povis paroli nur pri la laboratorio. Mi turnis min al li. -Ĉu vi tondis la harojn de la kuracistoj tie?


"Jes Jes. Kaj ankaŭ la soldatoj. Ili dependas de mi." Li sendente ridetis. "Mi iras ĉiun semajnon." La rideto malaperis. “Sed vi ne devas diri al iu ajn. Vi vidas, ĉio ĉi estas tre persona.


"Ĉu vi estis tie hodiaŭ?" - Mi demandis.


"Ne, kompreneble ne. Mi ne iros du tagojn kune. Mi iros morgaŭ matene kaj mi ne iros dufoje, sciu.


"Kompreneble," mi diris. - Ĉu vi prenos la malnovan karavanvojon orienten?


Li movis sian kapon for de mi. “Mi ne povas diri tion al vi! Ĝi estas tre persona."


Li iomete levis sian voĉon. Mi finis mian trinkaĵon kaj ekstaris. Mi ĵetis kelkajn dirhamojn sur la tablon. "Aĉetu al vi alian trinkaĵon," mi diris.


Liaj okuloj ekbrilis. "Allah iru kun vi," li murmuris per neklara voĉo.


"Laŭdo estu Alaho," mi respondis.


Kiam mi revenis al la hotelĉambro, Gabrielle jam banis sin; Mallumiĝis ekstere. Ŝi ankoraŭ ne vestis sin kaj kombis siajn longajn ruĝajn harojn, sidante sur la rando de la lito, envolvita en tuko. Mi sidiĝis sur seĝon apude kaj rigardis la dekkvin-vatan ampolon pendantan de la plafono.


"Li ne devus elspezi la tutan monon," mi komentis.


"Almenaŭ ni ne pasigos multe da tempo ĉi tie," diris Gabrielle. "Ĉu vi havis viskion?"


“Nenio tiel civilizita. Sed mi renkontis iun, kiu eble povus helpi nin.”


"Kiu viro?"


Mi rakontis al ŝi pri la araba barbiro. "Mi renkontos lin tie morgaŭ matene," mi diris. "Sed li ne scias tion."


"Por kia celo?"


"Mi rakontos al vi ĉion pri ĝi dum la vespermanĝo." Mi ekstaris kaj demetis mian jakon; Gabrielle rimarkis Wilhelmina ĉe mi kaj la ingon de Hugo sur mia brako.


“Mi timas pro vi, Noĉjo,” ŝi diris. "Kial mi ne povas veni kun vi?"


"Ni travivis ĉion ĉi," mi diris al ŝi. “Vi kondukos min tien kaj poste turnos ĉi tien kaj atendu. Se vi atendos pli ol unu tagon, vi devos supozi, ke mi ne havis tempon, kaj vi revenos al Tanĝero kaj rakontos la tutan historion al la aŭtoritatoj. Vi ankaŭ kontaktos Colin Pryor kaj rakontos al li kio okazis. Li kontaktos miajn homojn."


"Via vundo eĉ ne resaniĝis," ŝi kontraŭdiris. “Rigardu, sango venas tra la bandaĝo. Vi bezonas kuraciston kaj ripozon."


Mi ridis. "Eble kun ĉi tiu potenca talento, iu proponos ke mi ŝanĝu la bandaĝojn."


Mi demetis mian pistolujon kaj komencis malbutonumi mian ĉemizon, pretiĝante por purigi. Vidante miajn nudajn mamojn, ŝi leviĝis de la lito, faligis la kombilon kaj venis al mi.


- Sciu, mi tre ŝatas vin.


Ŝi premis sin kontraŭ mi, kaj mi sentis molan korpon sub la mantuko. "La sento estas reciproka, Gabrielle," mi flustris.


Ŝi atingis mian buŝon per siaj lipoj kaj premis sian malfermitan buŝon kontraŭ la mia. Ŝia korpo estis varma al mi.


"Amu al mi denove," ŝi spiris.


Mi tuŝis miajn lipojn al ŝia diketa vango, kaj poste al la moleco de ŝia gorĝo kaj ŝia lakta ŝultro. "Kion pri nia vespermanĝo?"


“Mi volas vin por vespermanĝi,” ŝi respondis raŭke.


Ŝia femuro insiste premas la mian, kaj dum mi movas miajn manojn sur la mantukon, niaj lipoj denove renkontiĝas kaj mia buŝo esploras ŝin malsata. Kiam ni disiĝis, ŝi forte spiris.


"Mi nur ŝlosos la pordon," mi diris. Mi iris al la pordo kaj turnis la ŝlosilon en la seruro. Kiam mi turnis min, ŝi malvolvis grandan tukon.


La mantuko falis sur la plankon kaj Gabrielle staris nuda en la malforta lumo de malgranda lampo. La milda lumo donis al ŝia haŭto persikan nuancon, kaj ŝia blindiga ruĝa kolhararo kaskadis super ŝiaj nudaj ŝultroj. Ŝiaj longaj koksoj bele mallarĝiĝis al la molaj kurboj de ŝiaj koksoj. Ŝi iris al la lito kaj kurbiĝis, atendante.


Mi senvestiĝis kaj kuniĝis kun ŝi sur la lito. Ŝi atakis min per sia kokso kaj enterigis sian nazon en mia dekstra mano


Ŝi kliniĝis kaj tuŝis miajn mamojn per siaj lipoj, poste moviĝis al mia stomako, milde kisante mian tutan korpon.


Post momento mi brulis interne. Mi milde premis ŝin al la lito kaj moviĝis super ŝi. Subite ni fariĝis unu, niaj korpoj kunligitaj. Ŝi ĝemis, ŝiaj kruroj fermiĝis ĉirkaŭ mi, ŝiaj manoj karesis mian dorson.


Kiam ĝi estis finita, mi ne pensis pri Omega, nek pri D-ro Z, nek pri morgaŭ. Estis nur varma, kontenta donaco.


Naŭa ĉapitro.


La komplekso de konstruaĵoj malantaŭ pikdrato hardis kun armitaj gardistoj kaj defendoj, igante la fortikaĵon de generalo Jenina aspekti kiel ferieja hotelo. Pikdrato pendis de ŝtala barilo proksimume dek du futojn alta, kaj egale interspacigitaj izoliloj laŭ la fostoj konvinkis min ke ĝi estas elektrigita. Du Ĝeninaj soldatoj gardis ĉe la pordego kun ordinaraj maŝinpafiloj sur la ŝultroj. De nia vidpunkto, ni povis vidi almenaŭ du aliajn gardistojn - virojn ĉirkaŭpaŝantajn la perimetron de la komplekso kun grandaj hundoj sur ĉenaj ŝnuroj.


Fakte, la komplekso konsistis el tri konstruaĵoj, kiuj estis ligitaj per kovritaj trairejoj en ununuran fermitan komplekson. Estis milita veturilo parkumita ĉe la ĉefa enirejo, kun du grandaj kamionoj videblaj unuflanke.


"Aspektas timiga," aŭdiĝis la voĉo de Gabrielle en mia orelo.


Mi elprenis la potencan binoklon el miaj okuloj kaj turnis min al ŝi. "Ni povas esti certaj, ke Li Yuen havas plurajn homojn interne por trakti neinvititajn vizitantojn. Memoru, ĉi tiu estas la plej grava scienca instalaĵo kiun la ĉinoj havas nuntempe."


Ni sidis malantaŭ roko elstaranta ĉirkaŭ tricent metrojn de la laboratorio, la Cit-roen parkis apud ni. La polva roka vojo kurbiĝis en larĝa arko al la pordego. Vidiĝis ununura vulturo fluganta en granda cirklo en la alta, sennuba ĉielo en la oriento.


“Nu, ni reiru al la densejo de arboj, kie mi atendos la friziston. Se li venos frue...


Sono malantaŭ ni haltigis min. Mi turnis min kaj Gabrielle sekvis mian rigardon. Tie, ne pli ol kvindek metrojn for, trihoma patrolo moviĝis laŭ la vojo al ni. Malpeza venteto leviĝis kaj forportis de ni la sonon de ilia alproksimiĝo. Nun estis tro malfrue. La patrolestro rimarkis nin. Li parolis arabe kaj montris nin.


Gabrielle panike moviĝis al la aŭto, sed mi forte kaptis ŝian manon kaj tenis ŝin senmova.


"Ili vidis nin!" — ŝi flustris akre.


"Mi scias. Sidiĝu kaj agu kiel eble plej trankvile." Mi devigis ŝin reen al la roko. Poste mi hazarde svingis mian manon al grupeto da viroj en uniformo, dum la gvidanto tiris pistolon el pistolujo sur sia zono kaj du aliaj longaj.fusiloj.


Tiam li singarde moviĝis al ni, rigardante kolere al Citrõen. Kiam ili alproksimiĝis, mi salutis ilin arabe. "Asalaam Alaikum!"


Ili ne respondis. Kiam ili alproksimiĝis al la aŭto, mi ekstaris. Gabrielle restis sidanta. Ŝi kaŝis la binoklon sub sia lanuga jupo.


"Kion vi faras ĉi tie?" — demandis la taĉmentestro en tre akcentita angla, lia larĝa vizaĝo plena de malamikeco.


Ĉi tio estis tre malbona evoluo kaj fiasko. Mi provis kaŝi la seniluziiĝon de mia vizaĝo. "Ni nur veturis ĉirkaŭ la urbo," mi diris. Du aliaj soldatoj jam rigardis suspektinde Citrõen. "Mi esperas, ke ni ne estas sur privata proprieto."


La viro kun la pafilo rigardis Gabrielle sen respondi al mi, dum la soldatoj kun fusiloj moviĝis pli proksimen, formante duonrondon ĉirkaŭ ni. Post momento, la fortika estro arogante turnis sin al mi.


- Mi pensas, ke vi elektis malbonan lokon. Li svingis sian pistolon al la establado. "Estas malpermesite esti ĉi tie."


Mi senĝene rigardis la konstruaĵon. "Ĉu vere? Ni tute ne sciis. Ni tuj foriros." Mi etendis mian manon al Gabrielle por tiri ŝin sur la piedojn kaj vidis, ke ŝi metis la binoklon sub kelkajn sekajn arbustojn.


"Lasu min vidi vian identigilon," diris al mi la fortika soldato.


Mi diris. "Kio diable? Mi diris al vi, ke ni nur promenis. Mi streĉiĝis interne. La viro estis rakontita ke li estis suspektema pri iu ajn trovita sur lia patrolo kaj aspektis kvazaŭ li kaŭzis problemon.


Li levis la muzelon de la pafilo ĝis ĝi montris al punkto rekte super mia koro. La aliaj du pli forte ektenis siajn fusilojn. "Identigo bonvolu," li ripetis.


Mi metis la manon en mian poŝon kaj eltiris mian monujon kun mia falsa identigilo. Mi donis al li la monujon kaj li ekzamenis ĝin dum la aliaj du viroj daŭre tenis nin per armila forto. Mia menso laboris kromlaboron. La nura afero por zorgi estis Gabrielle. Mi ne kondukus ŝin eĉ tiom malproksimen, sed mi volis, ke ŝi sciu kie estas la laboratorio. Krome, se unu el tiuj armiloj estus pafita, eĉ se ni ne estus mortigitaj, ĉiuj en la instalaĵo estus atentigitaj.


“Interesa,” nun diris la larĝulo. Li rigardis min suspekteme, poste metis sian monujon en sian poŝon. "Vi venos kun ni."


Mi demandis. - "Kie?"


Li montris al la laboratorio.


. "Ili volos demandi al vi demandojn."


Mi volis eniri, sed ne tiel. Kaj certe ne kun Gabrielle. Mi rigardis la pafilon direktitan al mia brusto. "Ĉi tio estas malhonoro," mi diris. "Mi havas amikojn en Tanĝero."


La kontenta rigardo estis insulta. "Ankoraŭ," li diris. Li turnis sin al unu el la soldatoj kaj parolis rapide en la araba. Li diris al la viro reiri laŭ la vojo por vidi ĉu iu alia estas proksime. La soldato turniĝis kaj moviĝis en la kontraŭa direkto de la laboratorio. "Nun ni iru," diris la dikulo.


Mi suspiris kaj signis, ke Gabrielle sekvu liajn ordonojn. Estis komplike. Se ni moviĝas pli ol dek metrojn laŭ la polva vojo al la laboratorio, ni trovas nin en plena vido de la pordego kie la armitaj gardistoj staris.


Dum Gabrielle marŝis al la konstruaĵoj, mi haltigis ŝin prenante ŝian manon kaj turnis sin al la fortika, ledevizaĝa soldato.


"Ĉu vi konas generalon Jenina?" - mi diris al li, sciante, ke Jenina estas lia komandanto.


“Jes,” li diris morne.


“La generalo estas bona amiko mia,” mi mensogis, rigardante la trian soldaton malrapide malaperi ĉirkaŭ la kurbiĝo de la vojo. “Se vi insistas venigi nin ĉi tien por pridemandi, mi parolos al li persone. Mi certigas al vi, ke vi ne sukcesos.


Ĉi tio pensigis lin. Mi vidis la soldaton apud li rigardi demande en lian vizaĝon. Tiam la fortika viro faris decidon.


"Ni plenumas specifajn ordonojn de la generalo," li diris. Lia mano svingis al la establado. "Bonvolu."


Mi faris movon kvazaŭ mi preterpasos lin sur la vojon. Kiam mi estis proksime de li, mi subite vangofrapis lian brakon per la dorso de mia mano.


Li ekkriis surprizite, kaj lia pistolo falis sur la sablon ĉe niaj piedoj. Mi premis mian kubuton al lia brusto kaj li anhelis laŭte. Li stumblis reen kaj sidis peze sur la tero, lia makzelo kunpremiĝis dum li luktis por tiri aeron en siajn pulmojn.


Alia soldato, alta, maldika junulo, levis sian fusilon ĝis ĝi preskaŭ tuŝis mian bruston. Li intencis fari truon en mia stomako. Mi aŭdis Gabrielle ĝemi trankvile malantaŭ mi. Mi kaptis la muzelon de la fusilo kaj, antaŭ ol la juna arabo povis tiri la ellasilon, mi forte premis la kanon de la pistolo. La soldato preterflugis min, batis sian vizaĝon sur la teron kaj perdis sian fusilon. Li nur provis ellitiĝi, kiam mi batis la dorson de lia kapo per la pugo de la pistolo. Aŭdiĝis krako de ostoj, kiam la knabo falis senmove sur la teron.


Mi estis turnonta, kiam fortika soldato iris al mi kaj pugnobatis min en la bruston, la kapo malsupren. Li estis mojosa. Mi perdis mian pafilon kiam ni falis kune. Ni ruliĝis tra la polvo kaj sablo, liaj dikaj fingroj fosis en miajn vizaĝon kaj okulojn. Mi batis lin en la vizaĝon per mia dekstra pugno, li perdis sian tenon kaj falis teren. Mi genuiĝis kaj ĉirkaŭrigardis por fusilo, kiun mi povus uzi kiel klabo, sed li estis sur min en sekundo.


Mi luktis kun li sur la dorso, li batis kaj ŝiris min. Mi turnis min kaj ĵetis lin al la roko elstaranta apud ni. Li forte trafis la rokon kaj nevola grunto eskapis de lia gorĝo. Li malstreĉis min, kiam mi ĵetis mian pugnon al lia vizaĝo.


Li peze kolapsis sur la ŝtono, lia larĝa vizaĝo sanga. Sed li ne estis finita. Li batis min sur la kapon per sia pugno, kaj ĝi glitis trans mian tempion. Mi movis muskolon en mia dekstra antaŭbrako kaj Hugo glitis en mian manon. Kiam la viro ankoraŭfoje batis min, mi plonĝis la stileton en lian bruston.


Li rigardis min surprizite, poste rigardis la tenilon de la tranĉilo. Li provis diri ion malbonan en la araba, sed nenio eliris. Mi elprenis la stileton, kiam li falis teren — morta.


Mi trenis du arabojn malantaŭ la ŝtonojn, kaŝante iliajn korpojn. “Eniru la aŭton, Gabrielle. "Mi volas, ke vi sekvu min," mi diris. “Atendu dek minutojn kaj poste movu malrapide laŭ la vojo ĝis vi vidos min. Bone?"


Ŝi kapjesis.


Mi forlasis ŝin kaj iris post la trian soldaton. Mi kuris laŭ la vojo sub la hela suno, rigardante antaŭen. Laŭvorte kelkajn minutojn poste mi trovis lin. Li kontrolis la vojon kiom li opiniis necesa kaj nur returnis sin al la laboratorio. Mi brakumis la monteton maldekstre de la vojo kaj kaptis lin dum li preterpasis. Mi kaptis lin de malantaŭe kaj trakuris la stileton tra lian gorĝon per unu rapida movo. Ĉio estis finita. Kiam mi kaŝis ĉi tiun korpon, Gabrielle estis tie kun Citrõen.


"Nun reiru al la urbo," mi diris al ŝi. “Mi atendos ĉi tie la friziston. Mi esperas atingi la laboratorion antaŭ malfrua mateno. Se vi ne aŭdos de mi ĝis morgaŭ, revenu al Tanĝero kiel ni planis.


"Eble vi ne devus iri tien sola," ŝi diris.


"Ĉi tio estas unupersona laboro," mi diris. "Ne maltrankviliĝu. Nur faru kiel ni konsentis."


"Bone," ŝi diris kontraŭvole.


"Bone. Nun iru. Ĝis revido en Mhamida."


Ŝi respondis al mia rido malforte. "En Mhamid."


Tiam ŝi foriris.


Mi sidis apud la vojo dum pli ol unu horo sen trafiko venanta ambaŭdirekte.


La suno estis varma kaj la sablo brulis tra miaj femuroj kaj pantalono dum mi atendis. Mi sidis sub la palmarboj, malgranda oazo en dezerta, roka areo. Malproksime vidiĝis vico da malaltaj montetoj, plejparte sablaj, kaj malantaŭ ili estis la domoj de la blua popolo, la nomadaj triboj de Ait-Ussa, Mribet kaj Ida-ou-Blal. Ĝi estis sovaĝa, dezerta lando, kaj mi ne povis ne scivoli, kial iu loĝus en ĝi. Mi simple miris pro la decido de Li Yuen malfermi laboratorion tie, kiam mi aŭdis la motoron de aŭto spiregante kaj ĝemante dum ĝi veturis laŭ la vojo de Mhamid.


Momenton poste, kamioneto aperis. Ĝi estis rusta restaĵo de nesekura konstruo, kaj ĝi ŝajnis malestimi la dezerton tiom kiom la grumblema barbiro, kiu regis ĝin.


Mi eliris sur la vojon kaj haltigis kadukan kamioneton. Ŝi haltis en la vaporfajfado kaj la malagrabla odoro, kaj la barbiro kolere elŝovis la kapon tra la fenestro. Li ne rekonis min


"Foriru de la vojo!" li kriis.


Kiam mi alproksimiĝis al lia pordo, mi vidis ĉe la flanko de la kamioneto ĉifonitan ŝildon en la araba: HAMMADI. Kaj malsupre: HARAROJ.


"Kion vi faras?" - li kriis militeme. Tiam li rigardis flanken al mia vizaĝo. - Mi pensas, ke mi jam vidis vin.


"Foriru el la kamioneto, Hammadi," mi diris.


"Kial? Mi havas aferojn por fari."


"Vi havas komercon kun mi." Mi malfermis la pordon kaj tiris lin el la aŭto.


Li rigardis min kun timo en la okuloj. "Ĉu vi estas bandito?"


"Iel," mi respondis. "Iru malantaŭ la arboj kaj deprenu viajn vestojn."


"Mi ne faros!"


Mi eltiris Wilhelminan por impresi lin. "Vi faros."


Li sulkigis la brovojn ĉe la pafilo


"Movu," mi diris.


Li kontraŭvole sekvis ordonojn kaj post minutoj li sidis sur la tero en siaj subvestoj, ligita kaj buŝoŝtopita per ĉio, kion mi havis ĉemane. Li rigardis kun admiro, kiel mi surmetis liajn malpurajn, malbonodorajn vestaĵojn kaj ruĝan fezon. Mi provis ne pensi pri la odoro. Kiam mi estis vestita, mi ĵetis mian ĉemizon kaj jakon apud li.


“Ĝi estas via,” mi diris. "Kaj kredu min, vi ricevas la plej bonan el komerco." Mi aplikis malgrandan makulon al miaj vizaĝo kaj manoj kaj mi estis preta. Mi etendis la manon en la poŝon de mia djellaba kaj trovis la pasejon al Hammadi. Mi reŝtopis ĝin en mian robon, grimpis en la kamioneton kaj forveturis.


Kiam mi alproksimiĝis al la pordego, soldato kun hundo aliĝis al la du deĵorantaj gardistoj. Ili ĉiuj aspektis koleraj. Unu el la gardistoj daŭre parolis kun la soldato dum la alia alproksimiĝis al la kamioneto.


"Bonan matenon," mi diris al li en mia plej bona araba. "Bonega tago". Mi donis al li la enirpermesilon.


Li prenis ĝin sed ne rigardis. Anstataŭe, li mallarĝigis la okulojn. "Vi ne estas via ordinara frizisto."


“Estas vere,” mi diris al li. “Hammadi malsaniĝis ĉi-matene. Ankaŭ mi estas frizisto, kaj oni sendis min anstataŭ li. Li diris, ke ili enlasos min kun lia enirpermesilo."


La soldato rigardis la pasejon, ridis kaj redonis ĝin al mi. "Pri kiu malsano vi parolas?"


Mi ridetis al li kaj klinis min al li. "Mi suspektas, ke ĝi estis ĉar li prenis tro multe da kefta kaj vino hieraŭ vespere."


Li hezitis momenton, poste ridetis. "Bonege. Vi povas enveni."


La streĉiĝo en mia brusto iomete malpeziĝis. Mi startigis la malnovan kamioneton kaj malrapide moviĝis al la pordego. Mi kapjesis al la viroj kaj veturis en la kamioneton. Fine, mi trovis min en la Mhamid-institucio. Estis maltrankviliga penso.


Ĉapitro dek.


Mi rulis la malnovan kamioneton en la parkejon ĉe la ĉefa enirejo al la konstruaĵa komplekso. Cent aferoj, kiujn mi ne sciis, povus veki suspekton ĉiumomente. Mi demandis min, ĉu mi devus parki la kamioneton antaŭ la domo aŭ ĉu Hammadi devas eniri la laboratorion tra iu alia enirejo. Ne estis maniero scii ĉi tiujn detalojn, do mi devis blufi, kio ne estis tute nova sperto.


Mi eĉ ne sciis, kian ekipaĵon la barbiro alportis en la konstruaĵon. Post kiam la kamioneto estis parkumita, mi eliris el la aŭto, malfermis la malantaŭajn pordojn kaj vidis grandan portilon interne. Ĝi enhavis barbirajn ilojn.


Estis pluraj homoj en la vido. Du uniformitaj soldatoj staris fumante cigaredojn kaj interparolante en la angulo de la konstruaĵo, kaj teknikisto en blanko pasis rapide preter mi kun tabuleto sub la brako.


La antaŭa enirejo estis larĝe malfermita, sed tuj ekster la pordo estis gardisto sidis ĉe malgranda tablo. Li estis nigra afrika viro, vestita per simpla kakia pantalono kaj malferma kolĉemizo. Li portis nigrajn kornranĝajn okulvitrojn kaj aspektis pure profesore.


"Bonvolu transdoni ĝin," li diris en perfekta araba.


Mi donis al li la karton. "Mi tondas mian hararon hodiaŭ por Hammadi," mi diris al li senĝene.


Li prenis la pasejon kaj rigardis min. Mi demandis min, ĉu li opinias, ke mi ne aspektas araba. "Mi certas, ke oni diris al li, ke enirpermesiloj al ĉi tiu instalaĵo ne estas transdoneblaj." Li rigardis la pasejon kvazaŭ li multfoje antaŭe vidis ĝin. “Sed ĉi-foje vi eble havas permeson. Venontsemajne, ke Hammadi raportu al mi antaŭ ol li iros en la redaktejon."


"Jes sinjoro."


Li redonis la enirpermesilon al mi.


“Kaj pli bone estu bona, frato. La normoj ĉi tie estas altaj."


"Jes, kompreneble," mi diris.


Li montris al sia tablojdo. "Ensalutu la unuan malplenan spacon."


Mia skriba araba estis malbona. Mi subskribis Abdul Marbrook kaj resendis la kajeron. Li kapjesis, ke mi eniru la konstruaĵon.


Mi dankis lin kaj iris plu laŭ la koridoro. Ĉio ene estis hele lumigita, ne estis fenestroj. La muroj estis farbitaj blindige blanka.


Mi trairis la duoblajn pordojn en la koridoro al alia parto de la konstruaĵo. Mi tute ne sciis, kie estas la "redaktoĉambro" kaj mi ne povis zorgi malpli. Sed mi ne povis lasi iun kapti min en la malĝusta direkto. De tempo al tempo en la koridoro aperis oficisto en blanka palto, sed homoj rapidis preter mi eĉ sen rigardi. Kelkaj el la pordoj havis vitrajn fenestrojn, kaj mi vidis dungitojn en oficejoj farantaj administran laboron. Estis konzola komputilo en unu ĉambro, kaj pluraj teknikistoj ĉirkaŭiris ĝin. Ĉi tiu multekosta mekanismo devus helpi Zenon kontroli siajn kalkulojn.


Mi trairis alian aron da pordoj kaj trovis min en la ĉefa parto de la konstruaĵo. Signo super la pordoj legis en tri lingvoj: "Nur Rajtigita Personaro." Tiu ĉi flugilo sendube gastigis la oficejojn de Zenono kaj Li Yuen, kaj eble la laboratorion kie Zenono faris siajn eksperimentojn.


Mi ĵus preterpasis la pordon kun markita "Servo" kiam viro en blanka kun flava insigno sur la brusto elkuris el la ĉambro kaj preskaŭ faligis min de miaj piedoj. Li estis alta ulo, proksimume mia alteco, sed kun mallarĝaj ŝultroj. Kiam li vidis min, lia longa vizaĝo esprimis etan surprizon.


"Kiu vi estas?" - li demandis arabe. Li aspektis germane aŭ eble franca. Mi demandis min, ĉu li estas unu el la multaj partoprenantoj en ĉi tiu projekto, kiu, kiel Andre Delacroix, nenion sciis pri ĝia vera celo.


"Mi estas haratondisto," mi diris al li. "Mi..."


"Kion vi pensas, ke vi faras en Sekcio Unu?" - li diris kolere, interrompante min. "Vi devas scii, ke vi ne apartenas ĉi tie."


"Ĉu ĉi tiu estas la unua fako, sinjoro?" - mi diris, paŭzante.


"Vi estas idioto!" li respondis. Li parte deturnis sin de mi. “La redaktejo estas en la alia alo. Vi revenos tra ĉi tiuj..."


Mi rapide batis lin sur la dorso de la kapo kaj li kolapsis en miajn brakojn. Mi trenis lin al la pordo de la ŝranko kaj turnis la tenilon. Ĝi estis ŝlosita. Mi malbenis subspire. Ĉiumomente, iu alia povus aperi en ĉi tiu koridoro, kaj mi estus blokita kun la korpo. Mi traserĉis la djellabon, kiun mi portis, kaj trovis la majstran ŝlosilon, kiun mi prenis el miaj vestaĵoj kune kun Wilhelmina kaj Hugo. Momenton poste la pordo malfermiĝis. Sed alia pordo malfermiĝis dudek futojn laŭ la koridoro, dum la teknikisto ankoraŭ kuŝis sur la planko en la koridoro. Alia viro en blanka elvenis, sed turnis sin alidirekte sen rimarki nin kaj rapide marŝis laŭ la koridoro. Mi elspiris. Mi kaptis la senkonscian korpon kaj trenis ĝin kun mi en la ŝrankon, ŝaltante la lumon interne post fermo de la pordo.


La ŝranko estis eta, apenaŭ sufiĉe granda por du homoj. Mi rapide demetis la vestaĵojn de la barbiro kaj ĵetis ilin en amason en la angulon kune kun la mopoj kaj siteloj. Mi tiam iris al la malgranda lavujo malantaŭ mi, ŝaltis la akvon kaj viŝis la laveblan makulon de miaj vizaĝo kaj manoj. Mi sekigis ĝin per hejma mantuko el stako sur apuda stando. Mi demetis lian jakon, ĉemizon kaj kravaton. Dum la antaŭa interŝanĝo, mi konservis miajn pantalonojn. Mi surmetis la novajn vestojn, forigante kaj anstataŭigante la pistolon kaj stilet-ingon. Post momento mi fariĝis teknikisto en blanka mantelo. Mi ligis mian viron per kuirejaj tukoj, buŝoŝtopis lin, eliris el la necesejo kaj ŝlosis lin malantaŭ mi.


En la koridoro mi rigardis mian insignon. Mia nomo estis Heinz Krüger, kaj mi estis asignita al Sekcio F, kion ajn tio signifas. Mi scivolis kiom proksime al D-ro Z kaj Li Yuen tio prenos min. Mi moviĝis laŭ la koridoro al la malproksima fino, kie estis grandaj turnpordoj. Junulino portanta okulvitrojn eliris el flanka koridoro, rigardis min kaj parolis en la angla, kiu ŝajne estis la dua lingvo de la institucio.


"Bonan matenon," ŝi diris preterpasante, donante al mi duan rigardon kvazaŭ scivolante kial mia vizaĝo ne estis konata.


Mi ekrigardis ŝian insignon. "Bonan matenon al vi, fraŭlino Gomulka."


La uzo de ŝia nomo ŝajnis trankviligi ŝin kaj ŝi ridetis mallonge dum ŝi antaŭeniris. Mi ne prizorgis ŝin. Mi rapide iris malsupren al la fino de la koridoro al la duoblaj pordoj.


La longa ĉambro, kiun mi eniris, estis kvartalo, la litoj pleniĝis de araboj kaj kelkaj nigraj afrikanoj. Ili aspektis kiel la vrakaĵo de sia mondo aŭ de iu ajn alia mondo. Kaj ili ĉiuj aspektis tre malsanaj.


Mi rigardis laŭ la koridoro inter la litoj kaj vidis flegistinon fari ion al paciento. La flegistino rigardis min kaj kapjesis, sed ne plu atentis. Mi kapjesis responde kaj moviĝis laŭ la koridoro en la alia direkto. Kion mi vidis, mian stomakon turniĝis.


En ĉi tiu ĉambro ne estis provo teni la litotukon pura aŭ eĉ forigi derompaĵojn de la planko.


Kaj estis klare, ke la viroj en ĉi tiuj litoj ne estis kuracitaj, ĉar multaj el ili havis malfermitajn ulcerojn kaj subnutradon, kun kiuj oni venigis ilin ĉi tien. Sed estis io multe pli ĝena pri ili ol tiuj vidaj signoj. Ĉi tiuj homoj estis fine malsanaj. Iliaj okuloj estis obtuzaj kaj sangaj, ilia haŭto estis loza kaj seka, kaj multaj klare doloris. Kiam mi preterpasis, ili konstante ĝemis kaj petis medikamenton. Unu osteca nigrulo kuŝis senmove sur la lito, liaj malpuraj littukoj deŝiritaj. Mi aliris kaj rigardis lin. Liaj okuloj estis malfermitaj kaj vitrecaj. Lia lango pendis duonvoje el lia buŝo, ŝvelinta kaj seka. Lia vizaĝo estis markita per signoj de terura doloro, kaj estis preskaŭ neniu karno sur lia korpo. Mi tuŝis lian pojnon. La viro estis morta.


Do jen kio okazis tie. Ĉi tiuj malriĉaj animoj estis uzataj kiel kobajoj. Ili estis verŝajne kolektitaj de vilaĝstratoj kun la promeso de klinika terapio, kaj tiam alportitaj al laboratorio por eksperimentado. Omega estis enkondukita en ili, kiu iĝis la fina pruvo de la sukceso de Zenono.


Mia intesto ŝanceliĝis pensante pri tio, kion ĉi tiuj malriĉuloj devis travivi. Dum mi staris kaj rigardis la kadavron, mi pensis pri la granda urbo en Usono post kiam la Omega Mutacio trafis. Grizharaj viroj kaj virinoj mortas surstrate, ne povante ricevi helpon, tordiĝantaj en agonio, malplenaj okuloj petegante kompaton, sekaj lipoj murmurantaj pri ia miraklo por fini la suferon. Hospitaloj estas plenigitaj de ĝemaj viktimoj, la personaro mem ne povas labori pro atako de malsano. Registaraj oficejoj estas fermitaj, transportaj kaj informaj servoj ne funkcias. Neniuj kamionoj aŭ aviadiloj por liveri altvalorajn medikamentojn al hospitaloj.


"Mi povas helpi vin?"


La voĉo konsternis min, kvazaŭ venante de malantaŭ mia maldekstra ŝultro. Mi nuancigis ĝin kaj vidis, ke tie staras flegistino. Lia voĉo estis alta kaj lia maniero estis dolĉa.


"Ho. Nur rigardu la rezultojn," mi diris. "Kiel vi fartas ĉi-matene?"


"Tre bone," li diris per ina tono. Ŝi provis memori min kiel la knabinon en la antaŭĉambro. "Ni nun estas en pluraj triaj stadioj kaj la simptomoj estas mirindaj. Ŝajnas, ke la tuta proceduro bezonas nur kvar ĝis kvin tagojn por kompletigi."


Ĉi tiu persono devis scii kio vere okazas. Li ne estis unu el la trompantoj, do li estis pli danĝera por mi. "Jen bonas," mi diris aŭtoritate. "Vi havas terminalon ĉi tie." Mi montris al la mortinto.


"Jes, mi scias," li diris. Ŝi rigardis min per malvarma rigardo.


"Nu, bonan matenon," mi diris gaje. Mi turnis min por foriri. Tiam lia voĉo denove haltigis min.


"Kial vi portas Ringer-insignon?"


Mia buŝo estas seka. Mi esperis, ke mi povus eviti tian konfrontiĝon. Mi lasis Hugo'n gliti en mian manplaton dum mi turnis min al li. Mi rigardis la ikonon.


"Ho. Mi pruntis lian mantelon kaj forgesis demeti mian insignon. Mi ĝojas, ke vi vidis ĝin."


"Vi estas nova ĉi tie, ĉu ne?" li demandis.


"Ĝuste. Mi estas Derek Beaumont. Mi estis enkondukita en la projekton ĝuste la pasintan semajnon laŭ la ordonoj de d-ro Zeno.


"Jes certa."


Ŝi ne kredis min. Mi sentis, ke ŝi nur atendas, ke mi foriru, por ke ŝi povu eniri la interkomunikilon. Mi ne havis elekton. Mi iris iom pli proksimen. "Bone ĝis revido." Mi kore frapetis lin sur la ŝultron kaj rapide movis mian dekstran manon antaŭen al lia brusto. Liaj okuloj returniĝis kiam la malvarma ŝtalo eniris, tiam ĝi peze falis sur min.


Mi elprenis Hugo'n kaj trenis lian laman figuron sur la plej proksiman malplenan liton. Kiam mi ĵetis ĝin sur la liton, almenaŭ dekduo da okulparoj rigardis min, sed neniu provis krii aŭ moviĝi en mia direkto. Mi ĵetis la littukon super la malfortan figuron kaj haste forlasis la ĉambron.


Mi moviĝis laŭ la flanka koridoro maldekstren. Estis pluraj pordoj. Kiam mi atingis la finon, estis fermita pordo kun simpla signo: DIRECTORO. Neniu eniro.


Ĉi tio devus esti la oficejo de Li Yuen. Mi hezitis momenton, scivolante, kia devas esti mia sekva paŝo. Mi povus eniri tiajn problemojn, ke mi neniam trovus la laboratorion aŭ Zenonon. Sed mi decidis riski.


Mi malfermis la pordon kaj eniris la akceptejon. La sekretario, ĉinino ĉirkaŭ kvardekjara, sidis ĉe la tablo, kaj granda, sana nigra afrikano staris garde ĝuste ĉe la pordo. Alia pordo dekstre de mi kondukis al la privata oficejo de Li Yuen.


La gardisto rigardis mian insignon sed nenion diris. La virino suprenrigardis, ridetis necerte kaj parolis. "Ĉu mi povas helpi vin?" Ŝia angla estis bonega.


"Mi devas vidi Li Yuen," mi diris.


Ŝi zorge studis mian vizaĝon. "Mi ne certas, ke mi konas vin."


“Mi ĵus aliĝis al esplorgrupo. Kruger. Eble la direktoro menciis min al vi. Mi denove iris por pura blufo. Mi devis uzi la nomon de Kruger ĉar la nigrulo jam vidis la insignon. Mi nur povis esperi, ke ĉi tiu virino ne havis tro da ideo pri kiu estas Kruger.


"Ho jes," ŝi diris. “Sed mi timas, ke sinjoro Li nun parolas kun d-ro Zeno.


Ĉu mi povas demandi pri kio vi volas vidi ĝin?


Mi serĉis verŝajnan respondon. “La komputilo detektis malgrandan diferencon en la datumoj. Li Yuen petis min veni rekte al li en tia situacio." Mi volis diri, ke Zeno estas preterpasita.


"Jes, mi komprenas," ŝi diris senpasie. “Nu, mi supozas, ke sinjoro Lee estos finita baldaŭ. Vi povas atendi, se vi volas."


"Jes dankon."


Mi sidiĝis sur la malmola seĝo, planante mian venontan movon. La unua problemo estis forigita sen ia ago miaflanke.


"Bomboko," diris la ĉina sekretario, "ĉu vi bonvolu transdoni ĉi tiun aferon al Sekcio C?" Sinjoro Kruger kaj mi gardos la sanktejon dum via mallonga foresto. Ŝi iomete ridetis al mi.


La granda nigrulo rigardis min acide kaj prenis la manilan dosierujon, kiun ŝi donis al li. "Jes, memsahib."


Dum li preterpasis, li denove ekrigardis min kaj malaperis tra la pordo. Tuj kiam la pordo fermiĝis malantaŭ li, mi eltiris Wilhelminan kaj celis ĝin al la kapo de la virino.


“Mi bedaŭras, ke mi profitis vian mislokigitan fidon,” mi diris. "Sed mi certigu al vi, ke se vi faros la plej eta sonon aŭ provos doni ian averton, mi pafos vin."


Ŝi sidis senmove ĉe la tablo, kaj mi rapide ĉirkaŭpaŝis malantaŭ ŝi por certigi, ke ŝi ne havas avertan signalon. Mi rimarkis grandan metalan kabineton kun plenaj pordoj. Mi malfermis ĝin kaj ne estis multe tie krom la unuahelpilo sur la alta breto. Mi elprenis ĝin, metis ĝin sur la tablon kaj malfermis. Interne estis rulo da bendo.


"Deŝiru ses-colan pecon kaj metu ĝin al via buŝo," mi diris al ŝi.


Ŝi zorge sekvis ordonojn. En unu palpebrumo, ŝi havis la buŝon fermitan. "Nun iru al la ŝranko."


Ŝi eniris kaj mi turnis ŝian dorson al mi, kaptis ŝiajn pojnojn kaj ĉirkaŭvolvis la glubendon, kunligante ilin. "Provu esti trankvila tie," mi diris. Mi fermis la pordon dum ŝi kaŭris sur la ŝrankoplanko.


Mi iris al la pordo de la oficejo de Li Yuen. Mi almetis mian orelon al ĝi kaj tute klare aŭdis du voĉojn interne. La unua voĉo estis usona; ĝi klare apartenis al Damon Zeno.


“Vi ŝajnas ne kompreni, kolonelo; mia laboro ankoraŭ ne estas finita.” Estis nekaŝita kolero en la voĉo, kiu havis naznuancon.


"Sed vi certe plenumis tion, kion ni venigis vin ĉi tien por fari," eksonis la alta, iomete metala voĉo de Li Yuen. "Vi kreis la Omegan mutacion."


"Miaj eksperimentoj ankoraŭ ne pruvis, ke mi estas kontenta," Zeno argumentis. "Kiam ni sendas nian raporton al Pekino, mi volas esti memfida pri tio, kion ni faris."


"Vi ne konsentas kun la konkludoj de via malfacila naskiĝo, doktoro," diris Li Yuen per senŝanĝa, senŝanĝa voĉo. "Vi povas esti tro perfektisto"


"La Omega Mutacio estos la plej efika biologia armilo iam kreita," Zeno diris malrapide.


"Ĉi tio malnoviĝos la hidrogenbombon." Estis mallonga paŭzo. "Sed mi ne sendos nefinitajn laborojn al Pekino!"


"Pekino opinias, ke vi agas tro singarde, doktoro Zeno," diris Li Yuen per pli severa voĉo. "Estas tiuj, kiuj demandas, ĉu vi ŝatus liveri la armilon nun, kiam vi kreis ĝin."


"Ĉi tio estas tute sensencaĵo," akre kontraŭis Zeno.


"Laboratorioj tra Ĉinio estas pretaj komenci laboron," Li Yuen daŭrigis. "Ili povos kreski signifan kvanton ene de kelkaj semajnoj, danke al ŝanĝo en genetika strukturo, kiu permesas rapidan reproduktadon." Estis krako de papero. "Mi havas mesaĝon de miaj superuloj, Doktoro, sugestante, ke vi tuj sendu viajn rezultojn kaj kulturojn kaj permesu al niaj laboratorioj komenci reproduktadon dum vi daŭre ĉi tie prilaboru la finajn specimenojn."


"Sed tio ne estas vera!" Zeno laŭte protestis. "Se mi trovos difekton en ekzistanta mutacio, tiam la laboro, kiun ili faras intertempe, estos vana."


"Pekino pretas riski," la eĉ voĉo de Li Yuen venis tra la pordo. “Ili petas, doktoro, ke vi preparu raporton por sendi al ili ene de 24 horoj. Ili petos ĉinajn biologojn kontroli viajn eltrovaĵojn en Pekino." La lasta rimarko sonis sarkasme kaj estis celita kiel insulto.


Estis mallonga silento en la ĉambro. La peza voĉo de Zeno tiam daŭrigis: "Bone, mi preparos ion por ili."


"Dankon Doktoro." La tono de Li Yuen estis dolĉa.


Mi malproksimiĝis de la pordo ĝustatempe. Zeno eliris el la interna oficejo, rigida kaj kolera. Li ĵetis rigardon al mi staranta meze de la atendoĉambro, kaj poste trairis la eksteran pordon en la koridoron. Mi sekvis lin kaj rigardis al lia direkto, supozeble al la laboratorio. Mi revenis al la atendejo. Mi devis decidi ĉu sekvi lin rekte aŭ halti ĉe la oficejo de Li Yuen. Mi elektis ĉi-lastan ĉar mi kredis ke almenaŭ kelkaj el la dokumentoj priskribantaj la malbelan evoluon de Omega estus de la L5-individuo. Eble li eĉ havis kopion de ĉio, kion Zeno skribis.


Mi turnis min reen al la iomete malfermita oficejo pordo de Li Yuen. Mi eltiris la Luger kaj trairis la pordon dum Li Yuen malfermis la murŝrankon.


Mi lasis lin malfermi ĝin, tiam mi parolis:


"Viaj zorgoj pri Pekino malaperis, Li."


Li rapide turniĝis, sur lia ronda vizaĝo aperis surprizo. “Li estis juna, ĉirkaŭ tridekjara,” mi pensis. Li koncentriĝis pri la Luger dum mi tiris la ellasilon.


La pafilo laŭte bojis en la ĉambro, kaj Li Yuen turnis sin al la malfermita sekura pordo, batante sian vizaĝon kontraŭ la rando. Glitante malsupren, li kaptis la pordon per ambaŭ manoj kaj lasis malhelruĝan makulon sur ĝi.


Mi piedbatis la korpon kaj ĝi ne moviĝis. Mi esperis, ke la sono de la pafo ne multe transiris la ĉambron, sed mi ne havis elekton pro la tempo. Mi etendis la manon en la monŝrankon kaj eltiris stakon da paperoj kaj du nigrajn dosierujojn kun arĝentaj strioj sur la kovriloj. Unu estis verkita en la ĉina lingvo de OMEGA PROJECT. La alia, en la angla, legas simple DAMON ZENO.


Mi rigardis la dosieron pri Zenono kaj ĵetis ĝin sur la plankon. Kiam mi malfermis alian dosieron, mi rimarkis, ke tio estas parto de tio, kion mi bezonis. Estis kelkaj fruaj notoj de Zeno pri la projekto, mesaĝoj inter Lee kaj Zeno, kaj tabeloj de leteroj kaj nombroj spurantaj la progreson de la Omega cimo. Mi fermis la dosierujon, turnis min kaj forlasis la ĉambron.


En la atendoĉambro aŭdiĝis obtuza bruo kaj malfortaj piedbatoj el la ŝranko, en kiun mi metis la ĉinino. Ne gravis nun. Kiam mi turnis min por foriri, la ekstera pordo malfermiĝis kaj granda nigrulo staris tie.


Li rigardis la malplenan skribotablon kaj poste la dosierujon sub mia brako. Mi komencis preterpasi lin.


Li demandis. "Kie estas sinjorino Ching?"


Mi montris al la interna oficejo kie Li Yuen kuŝis morta. "Ŝi estas kun Li Yuen," mi diris. Aŭdiĝis sono el la ŝranko kaj li rigardis ĝin.


Mi eltiris la pafilon denove kaj batis lin ĉe la bazo de lia kranio. Li ĝemis kaj falis sur la plankon.


"Nombri viajn benojn," mi diris al la senkonscia figuro. Mi tiam iris tra la pordo kaj laŭ la koridoro en la direkton, ke Damon Zeno iris.


Dekunua ĉapitro.


Alta, forta almohada monthomo en maroka armea uniformo baris la pordon al la laboratorio. Li havis densan nigran barbon kaj orelringojn en siaj oreloj. Liaj ŝultroj kaj brusto etendis lian uniformon. Lia kolo estis same dika kiel la talio de iuj viroj. Li rigardis min en la okulojn kun kio povus esti priskribita nur kiel aroganta malamikeco. Pluraj avertosignoj en la angla kaj la araba estis pentritaj super lia kapo super la fermita pordo. SEKCIO "A" EXPLORADO. Eniro estas strikte malpermesita. Malobservantoj estos punitaj.


"Kion vi volas?" - demandis la granda marokano en forte akcentita angla.


— Ĉu doktoro Zeno estas ene?


"Li estas tie."


"Mi devas transdoni ĉi tiun dosieron," mi diris, montrante al li la dosieron sub mia brako.


"Ĉu vi havas unuaklasan permeson?"


"Li Yuen sendis min," mi klarigis.


"Vi devas havi unuaklasan enirpermesilon," li insistis. "Se vi ne faros, mi transdonos la dosieron."


Mi levis la ŝultrojn, "Bone." Mi transdonis al li la altvaloran dosierujon. Tuj kiam liaj manoj estis sur li, mi iris por la pafilo.


Sed li estis severa. Li rimarkis tiun ĉi movon, faligis la paperojn kaj kaptis mian pojnon elirantan el sub mia robo. Mi klopodis por direkti la pafilon al li, sed li estis tro forta por mi. Li forte tordis mian pojnon kaj la Luger falis el miaj manoj. Dum momento mi pensis, ke li rompis oston. Li kaptis min per ambaŭ manoj kaj puŝis min kontraŭ la muro apud la pordo. Miaj dentoj klakadis kaj mi ne povis fokusigi miajn okulojn dum minuto. Grandaj manoj fermiĝis ĉirkaŭ mia gorĝo. Lia forto estis tiel granda, ke mi sciis, ke li dispremos mian trakeon antaŭ ol li strangolos min. Mi mallonge liberigis miajn manojn kaj forte premis ilin kontraŭ liaj antaŭbrakoj, malstreĉante mian tenon. Mi piedbatis kie mi pensis, ke lia maldekstra genuokapo estos, konektita kaj aŭdis la krakadon de osto.


Almohad eligis obtuzan krion kaj falis. Mi forte batis lin je la kapo per mia dekstra mano. Li ne falis. Mi denove trafis la saman lokon kaj li falis sur la plankon.


Sed sekundon poste li kaptis la pistolon sur sia zono kaj moviĝis tre rapide por granda viro. Mi alteriĝis sur lin ĝuste kiam la pafilo eliris el la pistolujo. Hugo glitis en mian manon dum mi batis lin. Kiam li falis sur la dorson kaj vidis la ekbrilon de la tranĉilo, li levis sian brakon por bloki ĝin, sed mi forĵetis lian brakon sufiĉe longe por fari unu rapidan salton, enŝovante la stileton en lian kapon, tuj sub lian maldekstran orelon. Estis siblo el lia malfermita buŝo, perforta tremado de lia masiva korpo, kaj li estis morta.


Mi rigardis supren, la koridoro estis ankoraŭ malplena. Mi iris kelkajn paŝojn kaj malfermis la pordon al malgranda oficejo. Estis neniu tie. Mi revenis al la gardisto, trenis lin en ĉambreton kaj fermis la pordon. Poste mi alĝustigis mian blankan palton, ŝanĝis miajn armilojn kaj kolektis mian dosierujon. Mi puŝis la pordon de la laboratorio kaj eniris kvazaŭ la loko apartenus al mi.


Ĝi estis granda ĉambro plenigita de tabloj kaj ekipaĵo. Sur la tabloj estis vicoj da malgrandaj vitraj tankoj en kiuj, kiel mi konjektis, Omega estis kreskigita. Ĉe unu fino de la ĉambro estis ia granda elektronika maŝino, kaj deĵoranto kliniĝis super ĝi. Estis tri aliaj laboratoriohelpantoj krom D-ro Z mem, kiu notis ĉe la vendotablo.


Maldekstre de mi estis alta kabineto el metalo kaj ligno. La pordoj en ĉi tiu kabineto estis plifortikigitaj per vitro tiel ke ĝia enhavo povus esti vidita. Estis centoj da vitrocilindroj kun etikedoj algluitaj sur ili. Ene de la ujoj estis verdet-griza substanco, kiun mi supozis, ke ĝi estas kulturita Omega-mutacio.


D-ro Z iris al la vendotablo apud la tablo kaj studis la glason mallaŭte. Kiel mi sciis de la antaŭa mallonga renkonto kaj de la fotoj de AX, li estis alta viro kun kreteca vizaĝo kaj kurbitaj ŝultroj. Lia hararo estis densa kaj ŝtalgriza. La nazo estis maldika sed konveksa, kaj la buŝo estis larĝa kun plena malsupra lipo. Male al la plej multaj el la aliaj viroj en la ĉambro, Z ne portis okulvitrojn, kaj liaj malhelgrizaj okuloj estis malvarmaj kaj brilaj.


Mi rememoris la konsilon de Hawke. Revenigu Zenonon, se eble. Mortigu lin se mi ne povas. La elekto estis de Zenono.


Neniu en la ĉambro vidis min, kaj se ili faris, ili ne atentis. Mi rapide marŝis al Zenon kaj kiam mi alproksimiĝis al li, mi metis la Omegan dosieron sur la tablon por ke li ne ĝenu min. Mi iris al li, starante inter li kaj la aliaj blankmanteloj en la ĉambro, por ke ili ne povu vidi kio okazas. Tiam mi eltiris Wilhelminan. Zeno en tiu momento levis la kapon, rigardis la pafilon senpasie dum momento, kaj poste rigardis min per siaj malmolaj, helaj okuloj.


"Kio estas ĉi tio?" — li diris al mi malvarme per forta, sonora voĉo. "Kion vi faras ĉi tie?"


"Mi donos al vi etan sugeston," mi diris per mallaŭta, malmola voĉo. "Mi ne estas kun L5."


Liaj malhelaj okuloj iomete mallarĝiĝis dum li rigardis min, mieno de kompreno aperis sur lia vizaĝo. "Do jen." Li provis kaŝi sian timon. "Vi estas malsaĝulo. Vi neniam forlasos la laboratorion viva.


"Eliri viva ne estas mia celo," mi diris al li malrapide kaj intence. Mi lasis ĝin enprofundiĝi dum momento. Mi vidis liajn okulojn flagri al la aliaj viroj malantaŭ mi. "Ne faru tion. Ne krom se vi ne ĝenas ke kuglo metas basbal-grandan truon en vian bruston."


Li rigardis la pafilon kaj poste reen en miajn okulojn. "Kion vi volas?" li demandis.


Mi premis la Luger kontraŭ liaj ripoj. "Diru al la aliaj foriri," mi diris kviete. "Diru al ili, ke Li Yuen volas renkonti vin ĉi tie sola. Diru al ili kion ajn vi volas, sed elprenu ilin por iom da tempo. Kaj kredigu ilin."


Damon Zeno rigardis la pafilon kaj poste al mi. "Mi ne povas fari ĝin. Ĉi tiuj homoj…."


"Mi prenos la ellasilon, se vi ne faros."


Zeno luktis por reteni sian kreskantan koleron. Sed lia timo estis pli forta. "Estas kulpo de Li Yuen," li amare murmuris subspire. Kiam li rigardis en miajn okulojn, li vidis, ke mi intencis tion, kion mi diris kaj malrapide turnis sin al la aliaj viroj en la laboratorio.


"Sinjoroj, bonvolu atenti." Li atendis ĝis ĉiuj turnis sin al li. “La direktoro petis urĝan renkontiĝon kun mi ĉi tie post dek minutoj. Mi timas, ke mi devos peti vin, ke vi iom ripozu en la laboro. Kial vi ne ĉiuj prenas kafpaŭzon kaj mi baldaŭ aliĝos al vi? "


Estis iom da murmuro, sed ili malproksimiĝis. Mi kaŝis la pafilon ĝis ili foriris. Poste mi turnis min reen al D-ro Z.


"Kie estas viaj lastatempaj trovaĵoj kaj notoj?" Mi demandis. "Tiuj kiuj kompletigas tiujn en la dosiero de Li Yuen."


La rigardo de Zeno nevole ekkuris al la ŝlosita metala kabineto sur la apuda muro. "Vi devas esti naiva," li diris mallaŭte. “Ĉu vi vere pensas, ke mi liveros Omegan al vi sur arĝenta plado? Ĉiukaze, ĉi tiuj glubendoj signifas nenion por vi aŭ por iu ajn alia en usona inteligenteco.


"Mi vetas, ke la notoj estas en tiu ŝranko," mi diris, rigardante lian reagon. "Kaj tiu kultura Mutacio estas kaŝita malantaŭ la vitro sur tiu muro."


La vizaĝo de Zeno mallumiĝis pro seniluziiĝo kaj kolero. “Foriru de ĉi tie dum vi povas,” li diris raŭke. "Aŭ Li Yuen tranĉos vin en malgrandajn pecojn."


Mi ridis. "Li Yuen mortis."


Mi vidis lian mienon flagri. Nekredo, poste ŝoko, kolero kaj fine pli da timo.


"Ankaŭ generalo Jenin," mi diris. "Vi estas nun preskaŭ sola, Zeno, eĉ se ili mortigos min."


La pala vizaĝo de Zeno batalis por kontrolo. "Se Li Yuen mortis, li estas malhavebla. Estas Omega kiu estas grava, ne Lee."


"Ĝuste," mi diris. “Tial li devas iri. Kaj ankaŭ vi, se vi estas obstina. Dio scias kial, sed mi havas ordonojn revenigi vin kun mi, se vi volas iri. Mia voĉo montris mian malestimon. "Mi donas al vi elekton nun."


Li rerigardis al la Luger. "Kaj vi detruos Omegan?"


"Ĉi tio estas ĝusta." Mi iris al la ŝranko, prenis la mikroskopon, rompis la seruron per ĝi kaj rompis ĝin. Mi ĵetis la difektitan ilon sur la plankon, forigis la seruron kaj malfermis la kabinetan pordon.


Ene estis manila dosierujo kaj pluraj aliaj paperoj. Mi kolektis ilin kaj rigardis Zenonon. La intensa mieno sur lia vizaĝo diris al mi, ke mi trafis la premion. Mi metis ĉion en la dosieron, kiun mi prenis el la monŝranko de Li Yuen kaj rapide trarigardis la materialojn


Ĝi ŝajnis la ĝusta afero farenda.


"Mi prezentos al vi la projekton," Zeno diris mallaŭte kun iom da malespero. “La ĉinoj ne devas havi ĉion. Vi scias, ĉu vi havas ideon, kiom potenca Omega povas fari homon? »


"Mi havis koŝmaron," mi konfesis, fermante la dosieron. Mi enŝovis la Luger en mian poŝon, portis la amason da malfiksaj paperoj al la Bunsenbrulilo kaj ŝovis ilin en la fajron.


"Ne!" - li diris laŭte.


la paperoj brulis. Mi iris al la dosieroj kun ili, kaj Zeno faris decidon. Li atakis min kaj mi falis sub lian pezon, trafante longan tablon kun kulturoj kaj tuboj, sendante ĉion frakasante sur la plankon.


Flamanta amaso da paperoj elflugis el mia mano kaj falis sur la plankon samtempe kiam la glaso kaj likvaĵo frakasiĝis. La provtuboj devis enhavi ion bruleman, ĉar ili ekflamis muĝante inter ni kaj la longa ŝranko, kie troviĝis la kulturita Omega mutacio. La fajro atingis la grandan lignan kabineton post minutoj kaj tuj ekbrulis.


"Mia Dio!" Zeno kriis. Ni luktis aparte stariĝi, ne zorgante unu la alian momente. Mi rigardis dum momento, kiel la fajro lekis la murŝrankon kaj disvastiĝis al la longaj tabloj, kie la kulturoj disvolviĝis. Zeno ŝparis al mi iom da laboro.


"Malbenita vi!" - kriis Zeno tra la kraketaj flamoj. "Malbenita vi!"


Mi ignoris lin. Mi revenis al la tablo, kie la dosieroj ankoraŭ kuŝis, prenis ilin kaj ĵetis ilin en la kreskantan inferon. Zeno vidis tion, kion mi faras kaj faris eta paŝon kvazaŭ surpaŝontonta, poste hezitis. La sekvan momenton li kuris al la budo sur la kontraŭa muro.


Mi eltiris Wilhelminan kaj celis la kapon de D-ro Z, kiam li atingis la alarmon. Tiam mi aŭdis la pordojn malfermiĝi malantaŭ mi.


Forturninte de Zenon, mi estis alfrontita de du gardistoj, kiuj eksplodis en la ĉambron. Unu havis pafilon kaj direktis ĝin al mi. Mi estis surgenue kiam li pafis, kaj la pafo preterpasis mian kapon kaj frakasis la rikoltajn ujojn malantaŭ mi. Alia gardisto moviĝis ronde por flanki min, sed mi ne atentis lin. Mi pafis al la unua gardisto kaj batis lin en la bruston. Li denove kolapsis sur la tablon kaj renversis ĝin. Li estis morta kiam li frapis la plankon.


Kiam mi turnis min al la alia gardisto, li rapide alkuris min. Li malekvilibrigis min antaŭ ol mi povis engaĝi la Luger kaj ni trafis la tablon, rompante pli da vitro. Fajro bruis apud ni. Ie en la dorso de mia kapo mi aŭdis la alarmon soni en la koridoro ekster la pordo, kiun Zeno ŝaltis.


La grandulo batis min forte en la vizaĝon kaj mia dorso trafis la plankon. Per la okulangulo, mi povis vidi Zenonon malsukcese estingi la flamojn per sia laboratoriovesto. La gardisto denove batis min kaj kaptis la Luger. Mi komencis turni ĝin al li dum li streĉiĝis kontraŭ mi. Mia mano malrapide moviĝis pli proksimen al lia vizaĝo kaj mi povis vidi la ŝviton fluantan sur lia frunto kaj supra lipo dum ni batalis por kontrolo de la muzelo. Mi havis levilforton. Colon post colo mi direktis la pafilon al li ĝis ĝi atingis punkton super lia maldekstra okulo. Mi tiris la ellasilon kaj deŝiris lian kapon.


Elĉerpita, mi kliniĝis malantaŭen, forpuŝante de mi la sangan korpon. Mi streĉis por vidi Zenonon tra la flamoj kaj fumo, kaj tiam mi vidis lin kuri al la pordo. Mi celis la Luger al li kaj pafis, sed maltrafis kaj li foriris.


Mi pene leviĝis. Mi deŝiris mian disŝiritan laboratorion por doni al mi pli da libereco de moviĝo. Iel mi trovis mian vojon tra la fajro kaj atingis la pordon. Zeno ne estis videbla en la koridoro. Mi mallonge revenis al la laboratorio kaj vidis la flamojn detrui la monstran skarabon Zenon kaj liajn notojn. La fajro jam disvastiĝis de la laboratorio en la koridoron tra pordo ĉirkaŭ kvin futojn for de mi, kaj mi suspektis, ke ĝi trarompis la murojn en aliajn ĉambrojn. Ŝajnis kvazaŭ la tuta objekto forbrulos.


Mi kuris laŭ la koridoro, senspira. Homoj kaj fajroestingaj ekipaĵoj preterpasis min al la laboratorio, sed estis tro malfrue. En la entrepreno regis absoluta ĥaoso: la koridoroj pleniĝis de fumo, kaj dungitoj rapidis al la elirejo. La alarmo ankoraŭ sonoris kaj estis multe da histeria kriado en la konstruaĵo dum mi moviĝis al la malantaŭa elirejo malantaŭ la du anhelantaj homoj.


Mi estis ekstere en la malantaŭa parkejo. La fajro jam kelkloke trarompis la tegmenton kaj altiĝis en la aeron, nigra fumo kirliĝis al la ĉielo. La spaco ekster la konstruaĵo rapide pleniĝis de anhelantaj homoj. Iuj provis konekti fajrotusojn. Mi ĉirkaŭiris la konstruaĵon kaj vidis malgrandan kamioneton sovaĝe krii kaj direkti sin al la ĉefa pordego. Damon Zeno gvidis lin. Li abrupte haltis ĉe la pordego kaj kriis ion al la gardistoj. Tiam li foriris.


Mi kuris al la plej proksima Land Rover, rigardis la instrumentpanelon kaj trovis la ŝlosilojn tie. Mi saltis en la aŭton kaj startigis la aŭton; la radoj komencis turniĝi kaj la Land Rover ruliĝis antaŭen.


Mi iris nur kelkajn metrojn, kiam du gardistoj ĉe la ĉefa pordego ekvidis min direktante al ili. Zeno ŝajne diris al ili, ke mi devas esti haltigita. Ili ambaŭ havis pafilojn, kaj unu el ili foriris kaj rompis la antaŭan glacon apud mia kapo. Mi evitis flugantan vitron, kiam eksplodo trarompis konstruaĵon proksiman, sendante flamojn eksplodi malantaŭ mi. Unu el la gardistoj estis trafita per flugantaj karboj kaj eksplodis en flamojn kriegante.


Mi klakbatis la bremsojn, ŝanĝis la rapidojn en reverson, turnis la aŭton en polvonubo, kaj muĝis ĉirkaŭ la malantaŭo de la konstruaĵo por provi malfermi la pordegon de la alia flanko. Kiam mi ĉirkaŭiris la angulon de la konstruaĵo, flamoj ekflamis kaj ĉagrenis la harojn sur mia maldekstra brako. Mi sentis akran varmon sur mia vizaĝo. Estis fajra muro antaŭ mi, inter la ĉefkonstruaĵo kaj la servokonstruaĵo malantaŭe. Mi eĉ ne premis la bremson ĉar mi ne havis elekton. Mi pli forte premis la akcelpedalon kaj, kliniĝante malalte al la malfermita aŭto, flugis en la flamojn.


Dum momento ĉio estis hele flava varmego kaj sufoka fumo, kaj ĝi estis kiel altforno. Poste mi retiriĝis kaj denove turnis la alian angulon al la ĉefa pordego.


La gardisto saltis ekster la vojo ĝuste ĝustatempe por eviti esti trafita. Alia gardisto rimarkis min kaj staris ĝuste inter la Land Rover kaj la pordego. Li celis kaj pafis, la kuglo saltis de la metala kadro de la glaco, poste li rapide plonĝis en la koton, for de la aŭto. Je alia punkto, mi veturis tra la pordegoj de la instalaĵo kaj sekvis Damon Zenon laŭ la vojo.


Dum mi rondiris la kurbiĝon kie la patrolo surprizis Gabrielle kaj min pli frue, mi bremsis dum minuto kaj rigardis trans mia ŝultro al la laboratorio. La sceno estis kompleta kaoso. La fajro estis neregebla kaj nigra fumo ondis super ĝi. Neniu sekvos min. Ili estis tro okupataj savante la konstruaĵkomplekson.


Ĉapitro Dek Du.


Dum la unua horo, la kamioneto veturita de Zeno estis nenie videbla. Li lasis nur freŝajn pneŭspurojn. Zenono iris sudorienten de Mhamid, en la dezerton.


Iam dum la dua horo mi ekvidis kamioneton kun grandega polvonubo leviĝanta malantaŭ ĝi. Post ĉi tiu vido, mi denove perdis la kamioneton dum pli ol duonhoro, sed subite venis sur ĝin, sidante meze de larĝa, seka areo de sablo kaj arbusto, tuj apud kap-alta rok-eksperaĵo. Unu pneŭo estis malplena. Mi haltigis la Landan Ŝvebon, malŝaltis la motoron kaj eliris el la aŭto. Mi ĵetis rigardon al la kamioneto, scivolante, kie povus esti Zeno. Tenante Wilhelminan, mi iris al la kamioneto kaj enrigardis. Zeno estis nenie. La ŝlosiloj estis ankoraŭ en la ŝaltilo. Mi rigardis la teron ĉirkaŭ la kamioneto kaj vidis spurojn kondukantajn rekte antaŭen en la direkto, kiun li iris. Zeno devis esti tre malespera por ekpromeni ĉi tiun landon. Mi denove kliniĝis en la kamioneton por forigi la ŝlosilojn de la ŝaltilo. Dum mi klinis min, mi aŭdis sonon malantaŭ mi kaj sentis baton ĉe la dorso de mia kapo kaj kolo. Doloro eksplodis en mia kapo, kaj tiam, kiam mi trafis la teron, nigra malvarmeto superfluis min.


La suno forte brilis super la kapo kiam miaj palpebroj malfermiĝis. Dum minuto mi tute ne sciis, kie mi estas. Tiam mi rigardis tra malklaraj okuloj kaj malrapide rememoris. Mi fermis la okulojn kontraŭ la hela lumo, turnis la kapon iomete kaj sentis teruran doloron ĉe la bazo de mia kranio.


Mi kuŝis kun la fermitaj okuloj kaj provis pensi. Zeno bele embuskis min. Li verŝajne pensis, ke la bato mortigis min. Alie li estus preninta mian pafilon kaj pafintus min.


Mi denove malfermis la okulojn, kaj la brilo de la blanke varmega pilko estis dolora. Ne estis Land Rover, kompreneble. Mi sidiĝis kaj laŭte gruntis dum doloro trapasis mian kapon kaj kolon. La martelo trafis mian kranion. Mi dolore leviĝis sur la genuojn kaj provis stari, sed falis sur la flankon de la kamioneto kaj preskaŭ denove falis. Mi vidis nur du.


Mi ŝancelis al la pordo de la kamioneto kaj enrigardis. Malgraŭ malbona vido. Mi vidis, ke Zeno prenis la ŝlosilojn. La kapuĉo de la aŭto estis levita. Mi mallerte iris al ĝi, enrigardis kaj malkovris, ke mankas la distribuaj dratoj. Zeno faris nenion el tio por mi ĉar li pensis, ke mi mortis. Li simple ne volis, ke la indiĝenoj falu sur la scenon kaj veturu la ĉaron en Mhamid, kie ĝi estus ligita al la laboratorio.


Mi peze apogis sin sur la ŝirmŝipo de la aŭto. Dum momento, naŭzo leviĝis en mia stomako kaj mi sentis kapturnon. Mi atendis, peze spirante, esperante, ke ĝi foriros. Tiuj malbenitaj spuroj kondukantaj de la kamioneto. Zeno estis inteligenta. Li marŝis en granda rondo, revenis malantaŭ la roka kornico kaj atendis min tie kun fero aŭ fanto. Mi estis stulta.


La kapturno kvietiĝis. Mi rigardis en la direkton, de kie venis Zeno, kaj demandis min, ĉu mi iam retrovos mian vojon al la tervojo,


eĉ se mi povus trovi la forton por iri tiel malproksimen. Sed mi devis provi. Mi ne povis resti ĉi tie.


Mi eliris el la kamioneto kaj marŝis plu. Kion mi plej deziris estis kuŝi en la ombro, ripozi, kaj lasi la doloron en mia kapo kaj kolo trankviliĝi. Eĉ pli bone estus pasigi semajnon en hospitala lito kun bela flegistino. Eble Gabrielle.


Mi forpuŝis tiujn pensojn el mia kapo kaj paŝis malegale, doloro trapikanta min je ĉiu paŝo. Ŝvito gutis en miajn okulojn de mia frunto, kaj mia buŝo havis sekan, kotonan guston. Mi scivolas kiom longe ĝi estas al la vojo? Mi provis rekonstrui kiom da tempo pasis dum mi veturis al ĉi tiu malproksima loko post Zenono, sed mi ne povis koncentri miajn pensojn al io ajn pro la doloro.


Subite revenis la kapturno kaj nigreco plenigis la randojn de mia vizio. Mia kapo kaj brusto forte trafis kaj mi konstatis, ke mi falis. Mi ĝemis pro doloro kaj kuŝis tie, ne penante leviĝi eĉ unu sekundon. Estis multe pli bone sur la tero ol sur miaj piedoj. Mi sentis la sunon sur la dorso de mia kapo kiel ferfluo, kaj mi povis flari la ŝviton el mia elĉerpita korpo. Kaj mi kompatis min. Mi tre kompatis min kaj diris al mi, ke mi ne povas daŭrigi, ke mi meritas ripozi ĉi tie.


Sed alia parto de mi puŝis min. “Leviĝu, Carter, diablo! Leviĝu kaj moviĝu, alie vi mortos ĉi tie.


Mi sciis, ke la voĉo pravas. Mi aŭskultis ĉi tion kaj sciis, ke tio, kion oni diris, estas vera. Se mi ne povus ellitiĝi nun, mi tute ne leviĝus. Ĉi tiu suno boligos mian cerbon post unu horo.


Iel mi revenis sur la piedojn. Mi rigardis la teron por signo de la aŭto, kiun mi sekvis. Tie estis nenio. Mi strabis kaj provis koncentriĝi, sed mi ne povis. Mi antaŭeniris kelkajn metrojn, poste malrapide turniĝis. Neklara vidado aŭ ne, estis neniuj aŭtospuroj ie proksime al mi. Mi perdis ilin.


Mi rigardis la sunon kaj estis kiel rigardi tra la malfermita pordo de forĝista forno. Estis en alia direkto ol kiam mi komencis marŝi. Aŭ ĉu estis? Mi ne povis pensi. Mi fermis la okulojn kaj strabis. Mi devus esti memorinta. Kiam mi ekmarŝis, la suno estis dekstre. Jes, mi estis certa pri tio.


Mi denove antaŭeniris. Mi viŝis la ŝviton de miaj okuloj, sed tio nur igis ilin bruli eĉ pli. Ili batis min je la kapo de interne. Mi trakuris mian ledecan langon trans miajn sekajn lipojn kaj rimarkis, ke la dezerta suno jam senakvigis min pli ol mi ŝatus pensi. Mi vidis ion moviĝi sur la tero kaj haltis, preskaŭ denove falante. Ĝi estis ombro. Mi rigardis supren kaj vidis tie, alte super mi, vulturon, silente rondirantan kaj rondirantan.


Mi ridis kaj daŭre moviĝis. Mi strabigis la okulojn dum mi veturis super la sabla tero, esperante revidi la pneŭspurojn. Dum kelka tempo mi provis teni la sunon dekstre, sed poste mi forportiĝis. Mi pensis pri Damon Zeno kaj kiel mi lasis lin kapti min. Mi detruis la Omegan Mutacion, sed ĉar Zeno ankoraŭ estis libera, li povis rekomenci aliloke. Tial David Hawke diris mortigi lin se li ne revenos kiel mia kaptito.


Mia lango fariĝis dika, kvazaŭ mi havus lankovrilon en la buŝo. La ŝvitado ne estis tiel malbona ĉar mi estis seka ene. Polvo kovris miajn vestojn, super la malsekeco, sur mia vizaĝo, en miaj okuloj kaj oreloj. Ĝi ŝtopis miajn naztruojn. Kaj miaj kruroj fariĝis tre elastaj. Mi rememoris ĉiujn tiujn vicojn da kultivaĵoj destinitaj al Pekino. Kaj mi estis en tiu terura ĉambro, marŝante laŭ la koridoro inter la vicoj de frapitaj vizaĝoj.


Mia flanko denove trafis la teron kaj igis min turni sin. Mi marŝis antaŭen surpiede, sed konfuzite. Nun mi denove falis. La unuan fojon, mi sentis la dorsan kapon, kie Zeno min batis, kaj tie sekigis sangon. Mi ĉirkaŭrigardis kaj vidis, ke mi estas sur solida grundo el sala argilo, kiu ŝajnis etendiĝi senfine en ĉiuj direktoj. Ĝi estis malbona loko. Ĉi tie, en palpebrumo de okulo, homo estus fritita kiel ovo en pato. La tuta areo estis ostoseka kaj estis centimetroj larĝaj fendetoj ĉie en la argilo. Ne estis vegetaĵaro ĉe la horizonto. Mi havis paseman memoron pri vidado de la rando de ĉi tiu areo antaŭe, sed tiam la memoro forvelkis. Alia ombro pasis super la kapo kaj mi rigardis en la serenan inferon kiu estis la ĉielo kaj vidis, ke nun estas du vulturoj tie.


Mi provis stariĝi, sed ĉi-foje mi ne povis transgenuiĝi. Tio kaj la vulturoj vere timigis min. Mi estis surgenue, peze spirante, penante eltrovi, kian vojon povus esti la vojo. La malfacila fakto estis, ke mi povis vagi ĉi tie la tutan tagon, moviĝante ronde kiel cimo sur ŝnuro, kaj fini tie kie mi komencis. Se nur mi povus reakiri klaran vizion, tio povus helpi.


Mi ekmoviĝis trans la varma argilo kvarpiede, la argilo bruligis miajn manojn dum mi moviĝis. Fendetoj en la argilo kreis malsimplajn ŝablonojn sur la surfaco de la apartamentoj, kaj la randoj de la fendoj tranĉis miajn manojn kaj genuojn.


Post momento la kapturno revenis kaj la pejzaĝo komencis turniĝi ĉirkaŭ mi en kapturna rondo. Mi subite vidis ekbrilon de hela ĉielo kie la tero devus esti, kaj sentis la konatan ŝokon frapi malmolan argilon, ĉi-foje sur mian dorson.


Kvar vulturoj. Mi glutis, ĉirkaŭrigardis kaj denove kalkulis. Jes, kvar, iliaj flugiloj flustris en la ankoraŭ varma aero supre. Iom da tremo trapasis min, kaj iom post iom venis kompreno. Mi estis senmova por iliaj celoj, kaj la vulturoj malkovris ĝin. Ili, ne la suno, prezentis la plej tujan minacon. Mi kolapsis sur la dorso, tro malforta por eĉ iomete leviĝi. La cerbokomocio kaj febro faris sian paspagon.


Mi vidis vulturojn en Orienta Afriko. Ili povis disŝiri gazelon en dek kvin minutoj kaj purigi la ostojn en pliaj dek kvin, tiel ke restis nur malhela makulo sur la tero. Grandaj birdoj ne timis vivantan beston, eĉ homon, se ĉi tiu besto estis malfunkciigita. Kaj ili havis malbonan tabulmanieron. Ili havis neniujn trankvilojn pri komenci sian teruran manĝon antaŭ ol la besto mortis. Se li ne povis rezisti, li estis preta kolekti. Estis rakontoj pri vulturoj de blankaj ĉasistoj kaj afrikaj spuristoj, kiujn mi preferus ne memori. Mi aŭdis, ke estas plej bone kuŝi sur via vizaĝo post kiam vi estis senmovigita, sed eĉ tiam vi estis vundebla ĉar ili atakis la renojn, kio estis pli dolora ol la okuloj.


Mi malforte kriis al ili. - "Foriru!"


Ili ŝajnis ne aŭdi. Dum la sono de mia voĉo forvelkis, la dezerto ŝajnis eĉ pli kvieta. La silento zumis en miaj oreloj kaj sonis mem. Mi lasis mian kapon fali sur la malmolan argilon kaj la duobla vizio revenis. mi ĝemis laŭte. Estis nur posttagmezo, kun pluraj horoj da arda varmego antaŭe antaŭ krepusko. Mi sentis, ke mi kolapsos longe antaŭ tio. Kaj tiam la birdoj kaptos min. Tre rapida.


Mi denove apogis min sur mia kubuto. Eble mi iris en la malĝustan direkton. Eble mi pligrandigis la distancon inter mi kaj la vojo, perdante ĉian esperon pri savo de preterpasanta vojaĝanto. Eble ĉiufoje kiam mi ekstaris kaj moviĝis, mi proksimiĝis al morto.


Ne, mi ne povis pensi tiel. Estis tro danĝere. Mi devis kredi, ke mi iras al la vojo. Alie, mi tute ne havus kuraĝon aŭ volon movi.


Mi denove baraktis al miaj genuoj, mia kapo sentis duoble sian grandecon. Mi kunpremis la dentojn kaj movis antaŭen tra la argilo. Mi ne rezignus. Mi mallonge demandis min, ĉu Zeno scias, ke mi ne mortis, kiam li forlasis min, sed decidis lasi la dezerton mortigi. Tio estus tipa por li. Sed fiku Damon Zenon. Mi ne plu zorgis pri li. Mi ne plu zorgis pri la Omega Mutacio. Mi nur volis postvivi ĉi tiun tagon, vivi.


Mi trenis min piede. Mi tute ne sciis kien mi iras. Sed estis grave daŭre moviĝi, daŭre provi. Mi stumblis, la malmola argilo brulis kaj tranĉis min dum mi iradis, kaj mi pensis pri Gabrielle. Mi pensis pri ŝi en la malluma, malvarmeta hotelĉambro en Mhamida, kuŝanta sur la granda lito, nuda. Kaj tiam mi estis en la ĉambro kun ŝi kaj iris al la lito. Ŝiaj brakoj ĉirkaŭvolvis min, tirante min al ŝi, kaj ŝia karno estis malvarmeta, mola kaj odoris je jasmeno.


Mi baldaŭ malkovris, ke mi denove perdis la konscion. Mi kuŝis surdorse kaj la suno brulis. Ses vulturoj rondiris super mi. Mi lekis miajn sekajn, fenditajn lipojn kaj ekstaris. Sed mi ne havis la forton por movi. Unu el la vulturoj flugis malalte kaj ekloĝis nur kelkajn metrojn for, farante rigidkruran anseron paŝon ĉe la fino de sia surteriĝo. Tiam alia birdo forflugis.


Mi malforte kriis al ili, mia koro batadis en mia brusto. La du birdoj faris kelkajn saltojn kaj kun seka, peza susuro de plumoj, denove ekflugis kaj kunigis siajn kamaradojn en la aero.


Mi kuŝiĝis sur la dorso. Mi forte sibilis, mia pulso plirapidiĝis. Mi elĉerpiĝis. Mi devis konfesi al mi mem, ke mi perdis. Damon Zeno kaptis min. La suno kaj birdoj finiĝos antaŭ ol alia horo pasos. Mi tute ne sciis, kie mi estas, mi ne povis klare vidi eĉ dum kelkaj metroj. Mi subite pensis pri Wilhelmina la unuan fojon kaj sentis ŝian konatan formon envolvita apud mi. Li ne estis tie. Mi havis ĉi tion, kiam Zeno ĝenis min. Li certe prenis ĝin. Eĉ Hugo ne estis tie. Mi ne havis armilon kontraŭ birdoj.


La vulturoj naĝis pli kaj pli malsupre, ŝvebante kaj glitante, iliaj helaj, sagantaj okuloj malpaciencaj kaj malsataj. Mi ruliĝis sur mian stomakon kaj rampis. Kun sangaj manoj, mi rampis kiel serpento, elspezante miajn lastajn uncojn da energio.


Mi rekonsciiĝis pro akra ŝira doloro ĝuste sub mia maldekstra okulo. Mi denove perdis la konscion kaj kuŝis sur la dorso. Miaj okuloj larĝiĝis pro hororo, mia mano aŭtomate leviĝis por defendo.


Sur mia brusto staris du grandaj vulturoj. Longaj magraj koloj, lascivaj svingaj okuloj,


Akraj, akraj bekoj plenigis mian vidkampon kaj ilia odoro plenigis miajn naztruojn. Unu vulturo pikis kaj ŝiris la ledon sur la rimeno de mia pistolujo, kaj la alia unua frapis miajn okulojn. La dua birdo estis provonta denove, kiam mia mano leviĝis. Mi kriegis laŭte kaj kaptis la malbelan kolon.


La granda birdo raŭke kriis kaj provis foriri. Mi alkroĉiĝis al la kolo de la serpento dum alia vulturo svingis siajn larĝajn flugilojn, ungegante mian bruston dum ĝi forpuŝis. Tiu, kiun mi tenis en miaj manoj, draŝis senespere por liberiĝi, batis siajn flugilojn sur miajn vizaĝon, bruston kaj brakojn kaj enfosis en min per siaj ungegoj.


Sed mi ne forlasus tiun maldikan kolon. Mi imagis, ke tiu ĉi abomena kapo apartenas al Zenono, kaj malgraŭ ĉio ĉi skuado kaj kriado, mi sukcesis malrapide levi la alian manon kaj meti ĝin sur la kolon, dum la akra beko daŭre pikis mian brakon kaj ĉerpis sangon. Tiam mi ruliĝis sur mian flankon, alpinglis la birdon sur la teron kaj, kun senespera fortoblovo, duone fleksis ĝian longan kolon. Io ene klakis kaj mi ellasis. La birdo batis siajn flugilojn sur la argilo dum kelkaj pliaj momentoj ĝis ĝia akra odoro plenigis miajn naztruojn, kaj tiam ĝi frostiĝis.


Mi estis malsana pro elĉerpiĝo. Dum momento mi pensis, ke mi eble vomos. Sed iom post iom la naŭzo kvietiĝis. Mi ĉirkaŭrigardis kaj vidis la aliajn. Ili ĉiuj estis sur la tero nun, iuj moviĝis ĉirkaŭ mi en streĉa rondo, moviĝis kun rigidaj artikoj, koloj tiritaj, kaj kelkaj nur senpacience starantaj kaj rigardante.


Mi kuŝis tie elĉerpita. Paro da ili venis pli proksimen. Mi sentis sensentemon sub mia maldekstra okulo; tie estis malprofunda vundo. Mia mano foriris sangante. Sed la vulturo maltrafis.


Mi rigardis la mortintan birdon kun malmulte da kontento. Ili povus havi sian teruran festenon dum la resto de la tago, sed mi igis ilin labori por manĝaĵo.


La aliaj birdoj nun alproksimiĝis malrapide, iliaj absurdaj kapoj balanciĝantaj per rapidaj, strangaj movoj. Ili estis ekscititaj pro la odoro de sango kaj tre senpaciencaj.


Mi sentis akran pikon en mia dekstra kruro kaj rigardis la birdon starantan apud mi. La aliaj ankaŭ estis proksime, ekzamenante la korpon por vivsignoj. Nur unu estis distrita de lia mortinta kamarado. Mi estis la viando, kiun ili atendis. Mi malforte svingis al la birdo, kiu bekadis min, kaj ĝi reflugis kelkajn piedojn.


Nu, ĝi ne estus tiel malbona post la komenca ŝoko de doloro. Homoj mortis eĉ pli malbone ĉe la manoj de L5 kaj la KGB. Ankaŭ mi povus trakti ĝin. Sed mi ne lasus ilin havi mian vizaĝon. Almenaŭ ne la unua. Mi ruliĝis peze sur mian bruston kaj metis mian vizaĝon sur mian manon.


Mi kuŝis kviete, pensante pri Zenono kaj mia fiasko, kaj kion signifus tiu malsukceso. Montriĝis, ke mi ne estus ĉirkaŭe por vidi la rezultojn. Mi povis aŭdi la susuradon de piedoj kaj plumoj pli laŭtaj kiam ili alproksimiĝis.


Dektria ĉapitro.


Aŭdiĝis forta flugado de flugiloj kaj alia sono. Ĝi estis konata sono - aŭta motoro. Kaj tiam aŭdiĝis voĉo


"Nick! Mon Dieu, Nick!"


Mi forigis mian manon de mia vizaĝo kaj miaj okuloj malfermiĝis. La suno subiris sur la ĉielo kaj ĝi ne estis tiel hele nun. Mi movis mian manon denove kaj ruliĝis sur mian flankon. Tiam mi vidis Gabrielle klinitan super mi, maltrankvilon kaj malpeziĝon en ŝiaj okuloj.


“Ho, Noĉjo! Mi pensis, ke vi mortis."


Ŝi tiris la ŝiriĝintan ŝtofon de mia ĉemizo. "Dank' al Dio, ke mi trovis vin ĝustatempe."


"Kiel...?" Estis malfacile paroli. Mi ne povis regi mian langon.


Ŝi helpis min stariĝi kaj apogis mian kapon kontraŭ ŝi. Poste ŝi malŝraŭbis la ĉapon de la flakono, kaj mi preskaŭ flaris la akvon, kiam la ĉapo deŝiris. Mirinda malseka likvaĵo lavis ĉirkaŭ mia gorĝo, gluglante en miajn internojn, moviĝante al esencaj lokoj, replenigante mian energion kaj miajn fibrojn.


“Vi estas nur kvindek metrojn de la vojo,” ŝi diris. Ŝi montris al Citrõen. "Ĉu vi ne sciis?"


Mi vere sentis, ke la energio revenas kun la akvo. Mi movis mian langon kaj nun ĉio funkcios. "Ne, mi ne sciis." Mi prenis alian gluton, poste Gabrielle tuŝis mian sekan vizaĝon per malseka tuko. “Sed kion vi faras ĉi tie? Vi devus esti en Mhamida."


“Iu venis al la urbo kun novaĵo pri fajro. Mi ne povis simple sidi en hotelo pensante, ke vi eble havas problemojn. Mi direktiĝis al la laboratorio kiam mi vidis du grupojn da aŭtovojoj kondukantaj laŭ ĉi tiu vojo al Tagunite, la sekva urbo de ĉi tie. Ĉar la laboratorio estis ebenigita, mi pensis, ke vi estas aŭ kaptita en fajro aŭ sekvante unu el tiuj spuroj. Mi elektis kredi la lastan, do mi sekvis la spurojn. Ili deturnis la vojon rekte antaŭen, sed mi vidis la vulturojn unue. Kaj ili venigis min al vi."


Mi eksidis malrapide, kaj la pulsado en mia kapo iom trankviliĝis. Mi ektremis pro doloro de pluraj fontoj.


"Ĉu vi fartas bone, Noĉjo?"


"Mi pensas ke jes," mi diris. Unuafoje mi rimarkis, ke la duobla vizio malaperis. Mi provis leviĝi kaj falis sur Gabrielle.


"Venu, mi helpos vin atingi la aŭton," ŝi diris.


Estis por mi malfacile kredi, ke mi ankoraŭ vivas


. Mi lasis Gabrielle konduki min al la aŭto kaj mi peze kolapsis en la antaŭa seĝo.


Ni veturis malrapide laŭ la vojo, preterpasante la lokon, kie Zeno eniris la dezerton, kaj mi sekvis lin. Tiam, kelkcent metrojn de tiu punkto, mi vidis piedsignojn. La Land Rover denove iras al la tervojo. Kaj denove deturnante de Mhamid, al la dezerto kaj Tagunita.


"Mi pensis," mi diris. "Bone, ni iras al Tagunite."


"Ĉu vi estas tute certa?" ŝi aspektis maltrankvila.


Mi rigardis ŝin kaj rikanis, sentante, ke miaj fendiĝintaj lipoj provas kurbiĝi. "Zeno prenis miajn plej ŝatatajn ludilojn," mi diris. "Mi pensas, ke estas ĝuste, ke mi devigas lin resendi ilin."


Ŝi ridetis reen. "Kion ajn vi diras, Noĉjo."


Ni alvenis en Tagunita tuj post mallumo. Ĝi denove estis kiel Mhamid, sed iel li aspektis eĉ pli polva kaj pli seka. Tuj kiam ni eniris la urbon, mi sentis, ke aŭ Zeno estas tie aŭ estis tie lastatempe. Neniu fizika indico, nur intuicio, kiun mi lernis atenti en aliaj kazoj. Ni venis al placo tuj post la eniro en la urbon, kaj benzinpumpilo, ruĝe farbita, staris ekster tio, kio aspektis kiel hotelo. Ĝi estis unu el tiuj hispanaj pumpiloj, kie oni metas moneron kaj ricevas vian benzinon, sed ĉi tiu estis modifita por forigi la aŭtomatan interŝanĝon de moneroj kaj brulaĵo.


"Nur momenton," mi diris al Gabrielle. "Mi volas demandi kelkajn demandojn ĉi tie."


Ŝi haltigis la aŭton, kaj palpebrume eliris arabo, juna maldika ulo portanta dezertan kafijon sur la kapo. Li ridetis larĝe kaj ni petis lin plenigi la Citrõen-tankon. Dum li faris tion, mi eliris el la aŭto kaj iris paroli kun li.


"Ĉu vi priservis Land Rover hodiaŭ?" - mi demandis arabe.


"Land Rover?" - li ripetis, flanken rigardante min, pumpante gason. "Antaŭ unu horo aŭ pli estis aŭtomobilo parkumita ĉi tie en la dezerto, sinjoro." Ĝi havis malferman supron."


"Ĉu estis viro veturanta, blankharulo, alta viro?"


“Nu, jes,” diris la arabo, studinte mian vizaĝon.


"Ĉu li parolis kun vi?"


La arabo rigardis min kaj eta rideto aperis sur lia vizaĝo. "Mi pensas, ke mi memoris ion..."


Mi prenis el mia poŝo da dirhamoj kaj donis ĝin al li. Lia rideto plilarĝiĝis. “Nun ĝi koncernas min, sinjoro. Li menciis, ke li devas bone ripozi hodiaŭ.


"Ĉu li diris kie?"


"Li ne skaal."


Mi studis lian vizaĝon kaj decidis, ke li diras la veron. Mi pagis al li por benzino. "Danke al."


Reen ĉe Citrõen, mi rakontis al Gabrielle tion, kion mi lernis.


"Se Zeno estas ĉi tie nun, li estos ĉi tie morgaŭ matene," ŝi diris. “Se vi trovos lin ĉi-vespere, Noĉjo, li verŝajne mortigos vin. Vi aspektas terure. Vi ne kapablas persekuti lin.


"Eble vi pravas," mi diris. “Bone, akiru hotelĉambron. Sed mi volas, ke vi veku min morgaŭ matene.


"Bonege. Sed ĝis tiam vi ripozos"


La hotelĉambro estis pli pura ol Mhamid kaj la lito estis iom pli mola. Gabrielle dormis kun mi, sed mi eĉ ne rimarkis, kiel ŝi enrampis apud mi en mallonga, maldika noktoĉemizo. Mi ekdormis preskaŭ tuj post la kuŝiĝo sur la lito.


Noktomeze mi sidis riglite, kriante obscenaĵojn al la vulturoj kaj svingante miajn brakojn al ili. Dum momento ĉio estis tre reala. Mi eĉ sentis la varman sablon sub miaj femuroj kaj flaris la birdojn.


Gabrielle parolis al mi akre. - "Niĉjo!"


Mi vere vekiĝis tiam. "Pardonu," mi murmuris. Mi apogis min al la kapo de la lito kaj konstatis, ke mi sentas min centprocente pli bone. La doloro foriris kaj mi akiris forton.


"Estas en ordo," Gabrielle diris mallaŭte dum mi bruligis cigaredon. Mi enspiris kaj la ruĝa ardaĵo ardis en la ĉambro. "Ĉu vi malvarmas?" Ŝi movis sian korpon al mi. Ŝi estis mola kaj varma, kaj mi nevole respondis.


"Ĝuste nun," mi diris al ŝi.


Ŝi rimarkis mian reagon al sia korpo. "Mi prefere restu ĉe mia flanko," ŝi diris. Ŝi komencis foriri.


Mia mano haltigis ŝin. "Ĉio estas en ordo."


"Sed Noĉjo, vi bezonas ripozon."


"Mi ĉiuokaze ne dormos dum iom da tempo."


Ŝi denove premis sin kontraŭ mi. "Bone. Sed vi simple malstreĉu kaj lasu min prizorgi komercon."


Mi ridetis dum ŝi kisis miajn lipojn, karesante min dum la tuta tempo. Ŝi zorgis pri mi kaj mi ŝatis ĝin. Baldaŭ ŝi denove kisis min, kaj estis vera fajro en ĝi, kaj ŝi sciis, ke la tempo venis.


Gabrielle amis min kore kaj ĝi estis neforgesebla. De tiu momento, miaj fortoj rapide revenis. Kiam ŝi poste endormiĝis apud mi, mi rapide dormetis kaj vekiĝis ĉe tagiĝo sentante min ripozita kaj renovigita.


Mi ankoraŭ suferis kiam mi moviĝis. Sed la vundo ĉe la bazo de mia kranio resaniĝis, la vundo sub mia maldekstra okulo formis malgrandan maldikan kruston, kaj Gabrielle flikis la tranĉojn sur mia dorso. Ŝi ankaŭ ŝanĝis la bandaĝon ĉe mia flanko kie generalo Jenina kaŭzis la vundon. Dum ni vestis nin, kafo estis sendita al nia ĉambro, kaj trinkinte, mi sentis min kiel alia persono ol tiu, kiu trovis ĉi tiun Citrõen la antaŭan posttagmezon.


Tiun matenon, reen en la aŭtomobilo, kun la suno ĵus leviĝanta super la plataj blankaj tegmentoj de la vilaĝo, ni ekiris, preterpasante du aliajn hotelojn en la urbo.


Ni serĉis Land Rover. Kompreneble, se Zeno vere volis kaŝi sin, verŝajne estis privataj domoj, kie li povus lui ĉambron. Sed li ne havis kialon pensi, ke mi ankoraŭ persekutas lin. Mi pensis, ke li estos en unu el la hoteloj. Kaj mi ankaŭ pensis, ke li ne eliros antaŭ la tagiĝo.


Ni serĉis la parkejon ĉirkaŭ la unua hoteleto, sed ne estis Land Rover. Li ankaŭ povis ŝanĝi la aŭton, sed denove, estis malmulte da signifo en tio.


Kiam ni alproksimiĝis al la dua hotelo, Gabrielle kaj mi samtempe rimarkis la Land Rover. Ĝi estis parkumita kontraŭ la enirejo trans la pavima strato, kaj alta viro apogis sin al ĝi tra la nudmama pordo.


"Estas Zeno!" - Mi diris al Gabrielle. "Haltu la aŭton!"


Ŝi sekvis ordonojn. “Nick, atentu. Vi eĉ ne havas pafilon.


Mi zorge grimpis el la Citrõen. Zeno ankoraŭ aranĝis ion sur la aŭto-seĝo. Se mi estos bonŝanca, mi povos alproksimiĝi al li de malantaŭe. Li ankoraŭ ne rimarkis nian aŭton.


"Diru la motoron funkcii," mi diris al Gabrielle mallaŭte. “Sidiĝu ĉi tie. Trankvila. Kaj restu for."


"Bonege."


Mi faris tri paŝojn al la Land Rover kiam Zeno subite rigardis supren kaj rimarkis min. Komence li ne rekonis min, sed poste li denove rigardis. Li ŝajnis ne kredi siajn okulojn.


Mi malestimis Damon Zenon eĉ antaŭ ol mi renkontis la viron, sed post tiuj teruraj horoj en la dezerto mi disvolvis al li nesupereblan malamon. Mi sciis, ke miaj sentoj estas danĝeraj ĉar emocioj preskaŭ ĉiam malhelpas efikecon. Sed mi ne povis eviti ĝin.


"Jen la fino, Zeno," mi diris al li.


Sed li ne pensis tiel. Li eltiris Wilhelminan el sia koksa poŝo, celis min kaj pafis kartoĉon. Mi kliniĝis kaj la kuglo flugis super mian kapon kaj reboĉis de la pavimŝtonoj malantaŭ mi. Mi kuris al la Fiat parkumita proksime kaj la Luger denove muĝis, farante kavojn en la tegmento de la malgranda aŭto. Tiam Zeno en la Land Rover ekfunkciigis la motoron.


Mi sekvis lin, sed haltis duonvoje kiam mi vidis la aŭton ruliĝi antaŭen kaj krii for laŭ la strato al la periferio de la urbo. Mi rapide turnis min kaj kapjesis al Gabrielle kaj la Citroen. Ŝi malŝaltis la rapidojn kaj la aŭto rapidis antaŭen, haltante apud mi.


Gabrielle faris lokon por mi kaj mi iris post la stirado. Ĝis tiu tempo pluraj araboj aperis sur la trankvila strato, ekscitite diskutante la pafojn. Mi ignoris ilin kaj ŝaltis la Citrõen, la radoj turniĝis dum ni ekveturis.


La Land Rover daŭre estis videbla proksimume tri blokoj for. Mi veturis la tutan vojon laŭ longa strato, la pneŭoj kriante kaj la kaŭĉuko brulanta sur la pavimŝtonoj. Ĉe la fino de la strato, Zenon turnis la angulon dekstren kaj glitis dum li iris. Mi veturis malantaŭ la Citrõen, turnante sur du radojn.


Zeno forlasis la urbon laŭ asfalta vojo. Paro da frumatenaj piedirantoj haltis kaj gapis dum ni preterveturis, kaj mi trovis min esperanta, ke la loka polico ne estas ĉirkaŭe je tiu horo. Nur kelkajn minutojn poste ni forlasis la vilaĝon. la ŝoseo finiĝis kaj ni veturis laŭ tervojo, reirante en la dezerton. La leviĝanta suno estis preskaŭ rekte antaŭ ni kaj rigardis en niajn okulojn tra la antaŭa glaco.


Ni veturis verŝajne dudek mejlojn. La Citrõen venis ene de iom da distanco sed estis nekapabla preterpasi la alian aŭton. La vojo preskaŭ tute malaperis, fariĝante sulkoj, sablo-sufokita trako kiu havis nin frapante niajn kapojn kontraŭ la plafono de la Citrõen dum ni sampaŝis kun la Land Rover. Tiam, kiel la lastan fojon, Zeno tute ekster la vojo, penante disiĝi de ni. Mi rulis la Citrõen malantaŭ li tra la herbo kaj malmola argilo, kaj nun Zeno havis klaran avantaĝon. La Land Rover, kun ĝia fortika kadro kaj kvarrada transmisio, estis dizajnita por tiaj aventuroj, dum la Citrõen estas vojaŭto. Post kvin minutoj ni perdis de vido Zenon, kvankam polvospuro permesis al ni teni la ĝustan direkton.


Ĝuste kiam mi estis certa, ke li tute perdos nin, ni ĉirkaŭiris kornicon el elstaranta roko kaj tie estis Land Rover sidis en mallerta angulo, blokita en sabla riverdigo. Ŝajne, la kapabloj de Zeno ne kongruis kun la kapabloj de la maŝino. Zeno ĵus eliris, kiam ni abrupte haltis, ne pli ol dudek metrojn for.


"Restu en la aŭto kaj ne moviĝu," mi diris al Gabrielle.


“Nick, vi ne havas ŝancon sen armilo,” ŝi avertis.


"Li ne scias, kion ni ne havas."


Mi etendis la manon kaj tuŝis ŝian manon. Tiam mi forlasis Citrõen.


Zeno kliniĝis malantaŭ la malfermita pordo de la Land Rover, tenante la Luger ĉe la rando, kaj celis ĝin al mi. Se li scius certe, ke mi estas senarmigita, li povus malfaciligi al ni la vivon. Li povus senpune reveni al ni kaj devigi nin serĉi ŝirmejon. Sed li ne sciis.


"Vi ne revenigos min viva!" - kriis Zenon, kaŭrante malantaŭ la aŭtopordo. Mi ne bezonis, ke li diru tion.


La demando estis kiel atingi lin, ĉar li havis Wilhelminan. Estis mirinde kiom granda kaj danĝera la pafilo aspektis de tiu fino de la kanono. Mi rigardis la teron ĉirkaŭ la aŭtoj. Apud ambaŭ aŭtoj estis pluraj ŝtonoj dekstre, kaj maldekstre iom pli. Ili havigus iom da kovro, se mi povus atingi ilin, kaj konfuzus Zenon, se li ne scius, post kiuj mi kaŝis.


Zeno mem estis distrita antaŭ ol mi povis trompi lin. Li decidis ke ĝi ne estas sekura malantaŭ la pordo de la Land Rover, do li turnis sin kaj kaŭris al la antaŭo de la aŭto. Tuj kiam mi vidis lin, mi kuris al la rokoj dekstre kaj plonĝis post ili.


Dum mi marŝis al la rando por ĉirkaŭrigardi, mi vidis, ke Zeno perdis min de vidon kaj tute ne sciis, kie mi estas. Liaj okuloj rigardis la Citrõen kaj la rokojn ambaŭflanke de la aŭtoj. Sur lia vizaĝo aperis histeria esprimo, kaj mi vidis, ke li pli bone tenas la tenilon de la Luger, glitigan pro ŝvito.


Malrapide, kvarpiede, mi rampis laŭ la perimetro de la rokoj, penante ne forŝovi la gruzon sub miajn ŝuojn. Ne estis sono de mi. Colo post colo, piedo post piedo, mi ĉirkaŭiris la rokojn ĝis mi trovis min rekte super la Land Rover.


"Malbenita vi, damnita vi!" La laŭta, streĉita voĉo de Zeno portis al la rando de la klifo. "Mi mortigos vin."


Mi kuŝis silente sur la rokoj super li. Momenton poste mi rampis malrapide laŭ la kresto de rokoj, ankoraŭ ne videbla. Mi estis super la antaŭo de la Land Rover kaj ĉirkaŭ dek futojn dekstre. Mi malrapide ekstaris kaj ŝtelis rigardon. Mi estas bonŝanca. Zeno rigardis la alian flankon.


Mi trovis ŝtonon grandecon de pugno. Prenante ĝin en la manojn, mi denove rigardis Zenonon. Li ankoraŭ forturnis sin de mi. Mi malproksimiĝis kaj ĵetis la rokon en alta, bukla arko super lia kapo al la alia flanko de la Land Rover; li alteriĝis kun bruego. Zeno turnis sin kaj pafis sian Luger pro la sono, kaj mi saltis sur lian dorson.


Mi ne sufiĉe bone kalkulis la salton. Mi batis lin sur la ŝultrojn kaj dorson, kaj la Luger ekflugis. Mi forte surteriĝis sur mian maldekstran piedon kaj tordis mian maleolon. Ni kune batis la teron, ĝemante pro la falo. Ni ambaŭ pene leviĝis kaj mi falis sur unu genuon. Mi tordis mian maleolon. Mi rigardis la Luger; la laborfino de la barelo estis kovrita per sablo. Ĝis ĝi estas purigita, ĝi ne povas esti uzata. Zenon ankaŭ rimarkis ĉi tion kaj eĉ ne provis kapti la pafilon. Anstataŭe, streĉa rideto aperis sur lia vizaĝo, kiam li vidis mian kruron.


"Nu, ĉu ne estas domaĝe?" — li siblis.


Mi pene leviĝis, preferante mian maleolon. Ĝi sendis akran doloron tra mia kruro. Kune kun elĉerpiĝo de la suferado de la antaŭa tago, tio igis Zenonon, malgraŭ lia aĝo, impona kontraŭulo en mal-al-mana batalo.


Sed mi malamis ĉi tiun viron; Mi ignoris la maleolon kaj kuris al Zenono, pugnobatante lin en la bruston. Ni denove malsupreniris kune. Mi konstatis, ke estas al mia avantaĝo teni lin for de miaj piedoj, ĉar mia vertikala manovreblo estis nula. Ni ruliĝis en la sablo ree kaj ree dum mi pugnobatis lin en la vizaĝon. Li kaptis min sovaĝe je la gorĝo, gratante, penante teni min, sufoki min. Ni estis apud la Land Rover. La manoj de Zeno fermiĝis ĉirkaŭ mia gorĝo. Mi batis lin en la vizaĝon per alia pugno kaj la osto krakis; li falis sur la aŭton.


La vizaĝo de Zeno sangis, sed li ankoraŭ batalis. Li estis surpiede, tenante la ŝovelilon alkroĉitan al la flanko de la Land Rover, unu el tiuj malgrandaj, mallongtenilaj uzataj por fosi radojn el sablo. Nun li tenis ĝin en la mano kaj levis ĝin por malsuprenigi ĝin sur mian kapon.


Mi provis leviĝi, sed mia maleolo malhelpis min. Nun mi devis zorgi pri la malbenita ŝovelilo. Li furioze falis sur mian vizaĝon, kun la klingo malsupren. Mi forruliĝis de li per rapida movo, kaj ŝi sinkis en la sablon apud mia kapo.


Zeno, malhelhaŭta, kun vejnoj sur la kolo kiel ŝnuroj, liberigis la ŝovelilon por alia bato. Li levis la armilon super sian kapon. Mi piedbatis furioze per mia dekstra piedo kaj kaptis la kruron de Zenon, balancante lin. Li falis sur la sablon, sed ne perdis sian ŝovelilon. Mi mallerte stariĝis kaj moviĝis al Zenono, sed ankaŭ li ekstaris, kaj ankoraŭ havis la ŝovelilon. Li sovaĝe svingis ĝin, ĉi-foje en horizontala arko ĉe mia kapo. Mi retropaŝis por eviti ĝin kaj palpis mian maleolon. Mi marŝis mallerte al Zenono, kaptis lin antaŭ ol li povis reakiri sian ekvilibron, kaj ĵetis lin trans mian kokson al la tero. Ĉi-foje li perdis kaj sian ŝovelilon kaj parton de siaj fortoj. Ĉi tio estis bona ĉar mi laciĝis tre rapide kaj mia maleolo mortigis min.


Li svingis sian pugnon al mi kaj maltrafis, kaj mi trafis lin rekte en la vizaĝon. Li ŝanceliĝis reen kaj trafis la Land Rover forte, lia vizaĝo kuntordita pro doloro kaj kovrita de sango. Mi ŝancelis post li, kaptis lin tie kaj pugnobatis lin en la stomakon. Zeno duobliĝis kaj mi frapis mian genuon en lian kapon.


Li laŭte gruntis kaj falis sur la antaŭan sidlokon de la Land Rover.


Dum mi moviĝis al li, Zeno provis kapti la randon de la seĝo, kaj mi vidis, ke li atingas ion en la aŭto. Kiam li turnis sin al mi kun la pinto en la mano, mi vidis, ke mi havas problemojn. Li trovis mian alian armilon, la stileton de Hugo. Li pikis ĝin al mi, penante leviĝi, lia korpo plenigante la malfermitan aŭtopordon.


Mi ne povis lasi lin atingi min. Ne post tio, kion li jam travivis min. Antaŭ ol li eliris el la pordo, mi rapidis al ŝi. Li falis. Lia kapo kaptiĝis inter la rando de la pordo kaj la kadro kiam ĝi brue fermiĝis. Mi aŭdis la kranion klare kraki pro la trafo, kaj tiam la okuloj de Zeno larĝiĝis kiam obtuza sono eskapis de liaj lipoj. La pordo svingiĝis kaj Zeno sidiĝis sur la tero apud la aŭto, la okuloj ankoraŭ malfermitaj, maldika fluo de ruĝo fluis laŭ lia makzelo de lia harlinio. Li estis morta.


Mi kolapsis en la Land Rover apud li, peza de mia maleolo. Mi aŭdis paŝojn alproksimiĝi al mi kaj poste la timigitan voĉon de Gabrielle.


"Niĉjo, vi...:


Ŝi haltis apud mi kaj rigardis Zenonon. Tiam ŝi rigardis mian maleolon.


"Mi fartas bone," mi diris peze.


Gabrielle kisis min sur la vango, poste transdonis al mi Wilhelmina kaj Hugo. Ni reiris al Citrõen, mi apogis min sur ŝia ŝultro.


"Ĝi fariĝas kutimo," mi diris.


"Mi ŝatas helpi vin, Noĉjo."


Mi rigardis ŝiajn verdajn okulojn. "Kiel hieraŭ nokte?"


Ŝi efektive ruĝiĝis. "Jes. Kiel hieraŭ vespere."


Mi ridis dum ni reiris al la aŭto. Mi imagis la mienon sur la vizaĝo de Falko, se li povus vidi la dolĉan knabinon, kiu tiom zorgas pri mia bonfarto. "Mi ne scias kiel vi faras tion," li diris kun kurba vizaĝo.


Ni haltis al la aŭto. "Kiom da tempo necesas por reveni al Tanĝero?" - mi demandis Gabrielle.


Ŝi levis la ŝultrojn. "Ni povus esti tie morgaŭ."


"Fakte?" - mi diris, levante la brovojn. "En ĉi tiu rompita malnova skatolo?"


Ŝi rigardis la polvan Citrõen. "Nick, ĉi tio estas preskaŭ nova aŭto."


“Sed morgaŭ ni venos al Tanĝero per nova aŭto,” mi kontraŭis. “Kaj tiam mi devas tuj kontakti miajn estrojn kaj ili eble volos min sur la sekva aviadilo. Aliflanke, se ĉi tiu aŭto estas malnova kaj kaduka, ni bezonos du aŭ eble tri noktojn sur la vojo por atingi Tanĝeron."


La konfuzo sur ŝia vizaĝo dissolviĝis kaj estis anstataŭigita per rideto. "Ho. "Mi vidas la validecon de via juĝo," ŝi diris malrapide. "Li travivis multon lastatempe, kaj estus danĝere veturi lin malzorge."


Mi milde frapetis ŝian azenon. Tiam mi ŝancelis al la pordo kaj eniris la aŭton, kaj Gabrielle sidis sur la ŝoforo.


"Do al Tanĝero, ŝoforo," mi diris. "Sed bonvolu. Ne tro rapide."


"Ĝuste kiel vi diras, Noĉjo." Ŝi ridetis.


Lastan rigardon al la senmova figuro etendita apud la Land Rover, mi profunde enspiris kaj ellasis ĝin malrapide. Poste mi apogis min malantaŭen sur la mola sidloko, fermis la okulojn kaj antaŭĝojis reveni al Tanĝero.


Mi atendis, ke ĝi estos memorinda.


Fino.


Carter Nick


Kodnomo: Homlupo


Nick Carter


Kodnomo: Homlupo.


traduko de Lev Ŝklovskij


dediĉita al la memoro de sia filo Antono.


Unua ĉapitro


La taŭroj kuris antaŭ ni tra la monteta andaluzia pejzaĝo. La suno estis varma kaj donis al ilia haŭto belan brilon. Estis mia ferio. Nick Carter kaj AH estis same malproksimaj de miaj pensoj kiel Vaŝingtono. Ĉi tie mi estis Jack Finley, reprezentanto de armilprovizanto. Kaj Jack Finley havis bonegan tempon.


Apud mi rajdis grafino Maria de Ronda sur sia blanka araba virĉevalo. Kiam mi renkontis ŝin sur la strando en Ibizo, mi nenion sciis pri ŝia titolo. Por mi tiutempe ŝi estis nenio malpli ol la plej alloga ina besto en Mediteraneo. Ŝia blanka bikino apenaŭ kovris ŝian voluptan olivecan korpon. Ŝi havis malhelajn hispanajn okulojn, longajn nigrajn hararon kaj brilan, senarmigan rideton.


La sekvan matenon, malkovrinte la grandegan pasion malantaŭ tiu rideto en pasia nokto de amo, la hotelestro vekis nin per telefono kaj mi aŭdis lin nomi ŝin Grafino.


Pri tio ne estis dubo: ŝi estis grafino. Ŝi interŝanĝis sian bikinon kontraŭ brilaj vicoj de maroka ledo, ŝiaj haroj estis tiritaj malantaŭen sub larĝrandan Sevila ĉapelo, kaj ŝia senarmiga rideto cedis lokon al reĝa rigardo.


Antaŭ la aĝo de 20, ŝi iĝis la posedanto de la plej granda kaj plej fama batalbovbieno en Hispanio.


Ĉi tiu estis la tempo, kiam dujaraj virbovoj unue konatiĝis kun la atmosfero de la areno. Virbovoj kiuj trapasas la teston restos sur la ranĉo dum du pliaj jaroj ĝis ili fariĝos plene plenkreskaj monstroj, pretaj batali. Malbonŝancaj virbovoj estis senceremonie senditaj al buĉado.


"Ĉu vi vere ŝatas taŭrobatalon?" Maria demandis. “Mi ne dezirus, ke vi ne travivu ĉi tiun ferion.


Mi ne maltrafis la eta ironian tonon, kaj ŝia moka rigardo devigis min respondi.


"Ne estas mia ŝatokupo rigardi aliajn homojn ludi sportojn," mi respondis. "Mi pensis tiel," ŝi diris. 'Ni iru al.' Mi spronis mian ĉevalon kaj ni iris de mallonga galopo al rapida troto por mallongigi la paŝadon de la taŭroj.


Ni estis dek du, ĉiuj sur ĉevaloj. Estis tri matadoroj el Madrido, du pikadroj kun siaj longaj akrigitaj lancoj, eblaj aĉetantoj kaj kavaliroj. Ni iras ronde.


Junaj virbovoj kolere grumblis kaj svingis la kornojn. Ili aĝis nur du jarojn, sed ĉiu pezis ĉirkaŭ okcent funtojn kaj havis ses colojn longajn razitajn kornojn.


Dum ni rondiris, la grego haltis sur monteto. Tio estis ilia teritorio, kaj por la unua fojo en siaj vivoj ili estis atakitaj sur sia posedaĵo. Iliaj rulitaj okuloj esprimis malamon kaj miron kiam la hufoj de niaj ĉevaloj tenis ilin kaptitaj en ringo de polvo nuboj.


Maria ekstaris en siaj piedingoj kaj kriis al unu el siaj viroj: “Izolu lin tie reen, unue ni kontrolu.


La rajdanto estis ĵetita el la ringo dek futojn de la virbovo. La besto tuj atakis.


Ĉi tiu viro estis spertulo. Razilaj kornoj trapikis la flankon de la ĉevalo, sed la rajdanto restis ekstere de atingo, ĉikanante kaj trenante la virbovon pli kaj pli for de la grego ĝis besto kaj rajdanto estis sur ebena ebeno unu kontraŭ la alia. metrojn de la grego.


"Ili diras, ke antaŭ longa tempo, maristoj el Kreto alportis batalbovojn al Hispanio." diris Maria. Ŝia vizaĝo ardis pro ekscito ĉe la kavaliro kaj virbovo-baleto. "Sed necesas hispano por venki ilin."


La rajdanto foriris kaj unu el la pikantoj alproksimiĝis al la virbovo. Li direktis sian lancon al la kapo de la besto kaj defiis lin: “Toro! Hej Toro! "Se li grumblas aŭ gratas la grundon, tio estas malbona signo," Maria atentigis. "Buraĝaj virbovoj ne blufas." Ĝi ne estis blufo. Li direktis sin rekte al la pikado, liaj kornoj montris al la ventro de la ĉevalo. Sed la pikisto klinis sin antaŭen kun fulmorapido kaj enŝovis sian lancon inter siaj skapoloj. Tamen, la besto ŝajnis tute ignori la doloron kaj komencis ataki denove.


'Sufiĉe!' Maria kriis. “Sufiĉe, ni havas Toron!


La rajdantoj ĝojkriis. La pikisto eltiris la lancon el sia karno kaj komencis galopi. Unu el la matadoroj alproksimiĝis al la kolera virbovo, armita nur per ruĝa ĉifono.


"Por vidi ĉu la taŭro atakas rekte aŭ de la flanko, ĉio estas registrita," Maria klarigis. Verŝajne, mi vidis unu el ŝiaj viroj notante ĉiun detalon en kajero.


Uzante flankajn movojn, la matadoro alproksimiĝis al la virbovo. Li estis granda viro. sed liaj okuloj estis sur la sama nivelo kiel la okuloj de bovo. Maria diris al mi antaŭe, ke la plej grandaj taŭroj estas bredataj en Andaluzio.


La matadoro movis la ruĝan tukon. La virbovo minace mallevis la kornojn kaj subite atakis en rekta linio. Lia sango makulis la ĉemizon de la matadoro, kiu regis kontinuajn atakojn kaj lerte traktis ilin, turnante la beston en larĝaj cirkloj.


"Rigardu, Joĉjo." li ludas zorge, por ke la virbovo ne turniĝu tro rapide, alie li povus vundi siajn testikojn,” Maria klarigis. "Ĝi vere estas toro!" — ekkriis la matadoro ĉe la lasta atako de la taŭro.


Nun alia virbovo estis elektita. Ĉi tiu estis eĉ pli granda ol la unua, sed kiam la lanco de la picador trafis lin, li blekis kaj foriris. "Ne bona signo," komentis unu aĉetanto.


Alia matadoro alproksimiĝis al la virbovo. La besto batis per la hufoj kaj svingis la kornojn. La matadoro alproksimiĝis al la besto je duona distanco kaj provis provoki atakon. La virbovo rigardis de la ŝtofo al la viro. kvazaŭ li ne povus decidi kien direkti sian atakon.


— Singarde. Jakobo. La malkuraĝa virbovo estas la plej malbona." kriis unu el la matadoroj. Tamen fiero estas trajto, kiun la hispano posedas abunde, kaj la matadoro eĉ pli proksimiĝis al la mortigaj kornoj.


"En Madrido oni iam liberigis taŭron kaj tigron en la ringon," diris Maria. "Kiam ĉio finiĝis, ili devis enterigi kvar homojn kaj tigron."


Nenio moviĝas pli rapide ol virbovo por mallonga distanco, kaj tiu distanco estis nur kelkaj coloj kiam la virbovo ŝargis. Mi mem staris ĉirkaŭ dek kvin metrojn for de mi kaj aŭdis, ke mia ĉemizo estas ŝirita. La antaŭa duono falis sur la zonon de la matadoro, rivelante purpuran strion kurantan trans liajn ripojn. La ruĝa ĉifono falis kaj la viro paŝis malantaŭen, tute surprizita. Nur la malkuraĝo de la virbovo savis lin. Ĉi tio donis al mi tempon por manovri mian ĉevalon inter li kaj la virbovo kaj treni la ulon for je la mano. Kiam mi ellasis lin, li estis ekster danĝero kaj vangofrapis min sur la dorson ridante.


"Vi estas bona rajdanto por usonano," li diris, viŝante sangon el sia buŝo.


“Buey, buey,” kriis la viro kiu notis. "Ĉi tio estas por la buĉisto!"


Maria veturis al mi: “Via vico, don Juan. — ŝi kriis al mi, ĵetante ruĝan ĉifonon super la pinton de mia selo, — se vi estas tiel kuraĝa kiel stari senmove, aŭ kuri!


"Persone, mi sentas min plej bone en horizontala pozicio."


"Rakontu tion al la virbovo."


Nigra peco da dinamito sur liaj piedoj akcelis tra la gazono. Sovaĝaj buklaj haroj fluis inter la kurbaj kornoj. La rajdisto, kiu forlogis lin de la grego, ŝajnis feliĉa eskapi.


"Ni konservis ĉi tion speciale por vi," unu el la kavaliroj kriis al mi.


“Ĉu ĉi tio estas petolo? - Mi demandis Maria, "aŭ ĉu ili provas malbonigi min?"


"Ili scias, ke vi dormas kun la Grafino." Maria respondis per egala tono. “Ili scivolas, kial mi prenis vin. Vi ankoraŭ povas reveni, se vi volas. Neniu povas atendi, ke komercisto kondutu kiel toreisto.


La virbovo atakis la lancon de la picador. La metalo trapikis lian karnon, sed li ne ekmovis kaj per frenezaj skuoj forpelis la homojn kaj ĉevalojn, paŝon post paŝo. Mi deglitis de mia ĉevalo kaj kaptis la tolon. “Memoru,” Maria avertis, “vi movas la tolon, ne viajn piedojn. Kiam vi alfrontas ĉi tiujn kornojn, vi devas esti kuraĝa kaj inteligenta. Starante senmove kaj malrapide movante la ŝtofon, alfrontu vian timon kaj vi regos ĝin.


Mi aŭdis tiajn vortojn de la Akcipitro tro ofte, sed mi neniam havis ion rilaton kun ĉi tiu monstra raso de bestoj, kiuj dum cent jaroj estis bredataj nur por mortigi. Kaj mi certe neniam atendis tiajn vortojn el la lipoj de knabino kiel Maria.


“Diru al mi unu aferon, Maria. Se via virbovo faligos min, ĉu vi donos al mi dikfingron?


“Ĝi dependas kien ĝi kondukas vin.


Mi eliris sur la kampon. La pikado forrajdis kaj la virbovo rigardis min kolere. Mi ne volis fari la klasikajn matadorajn flankajn paŝojn, kiuj montriĝis nenecesaj ĉar la virbovo flugis rekte al mi.


Tiam mi komprenis, kial iuj spertaj matadoroj foje subite rezignas kaj forkuras. La tero bruis de la peza atakanta koloso. Mi fermis miajn krurojn kaj malfaldis la tolon. Kiam li mallevis la kornojn, mi vidis sangon sur lia dorso. Mi akre ektiris la tolon kaj vidis, ke la kornoj estas direktitaj al mi. La juna monstro rapidis en mian mallertan kaptilon, preskaŭ elŝirante la tolon el mia mano. Mi revenis al pozicio dum li faris sian atakon. Ĉi-foje mi lasis lin pasi dekstren. Kompreneble, mi ne sciis, ke tio estas la plej danĝera flanko. Mi sentis vangofrapon de liaj ŝultroj kaj komprenis, ke mi sangas.


La forta odoro de lia furioza kolero ŝajnis ebriigi ĉiujn miajn sentojn.


"Sufiĉas, Joĉjo," mi aŭdis Maria krii. Sed nun min fascinis ĉi tiu mortiga baleto - homo, kiu regas kaj hipnotigas praan forton per ruĝa ĉifono. Mi ekstaris denove kaj defiis la virbovon: "Ha, toro!" La virbovo ankaŭ ĵus gustumis la soifon de batalo. Mi turnis min malrapide dum li sekvis la kurtenon, kaj poste turnis min akre por permesi al li trarompi.


"Ho mia Dio, ĝi estas ulo!" kriis unu el la kavaliroj.


La geometrio de ĉi tiu baleto fascinis min. La virbovo kuregis en rekta linio kaj tiam komencis desegni cirklojn kiuj fariĝis pli kaj pli mallarĝaj dum miaj turnoj fariĝis pli kaj pli malrapidaj. Ju pli malrapida kaj proksima, des pli bela nia baleto. Kaj eĉ pli danĝera!


Tiam la ŝtofo ŝiris. Mi tenis lin per ambaŭ manoj, gvidante la virbovon ĝis mia ĉemizo makuliĝis per lia sango. Estas nur li kaj mi foriris. Ĉiuj ceteraj, la rajdistoj, Maria, estis nur nebula sekvantaro. Unu el la kornoj tranĉis la ŝtofon en duono. Mi provis batali tion, kio restis de ŝi. Dum lia sekva atako, la pinto de la korno glitis tra mia ĉemizo kiel razilo, faligante min apud la preterpasanta virbovo.


Nur nun mi konstatis, ke mi estas malbonŝanca. La taŭro estis memfida. Kiam mi provis leviĝi, li alpinglis min inter siaj kornoj. Mi ruliĝis super lian dorson kaj denove ekstaris — kiel ebriulo. La virbovo taksis min kaj prepariĝis por la fina atako.


— Joĉjo!


Mi vidis la blankan araban virĉevalon de Maria rapidi. Ĉi tiu distraĵo igis la virbovon heziti. Tiam li atakis.


Mia mano premis la femuron de Maria; Mi levis min kaj kuŝis malantaŭ ŝi, plata super la torso de la virĉevalo. La kornoj de la virbovo kaptis miajn botojn antaŭ ol mi povis leviĝi plu kaj eviti lian atakon. La blanka flanko de la virĉevalo, kiu frontas al mi, estis ruĝe farbita.


Tuj kiam ni estis sekuraj, Maria saltis de sia ĉevalo. — Jakobo! Nova ŝtofo kaj sabro." Unu el la viroj alportis tion, kion oni petis. La virbovo staris sola meze de la kampo, venkinta.


Maria alproksimiĝis al li. Ŝi havis sperton kiel matadorino, sed post kelkaj turnoj mi konstatis, ke ŝi ne kapablas fari al mi pruvon. Ŝi mortigos lin.


La virbovo estas laca. Liaj kornoj estis direktitaj malsupren kaj liaj atakoj perdiĝis pli kaj pli da potenco. Maria eltiris la sabron el ĝia tenilo. La klingo estis ĉirkaŭ tri futojn longa kaj rondeta ĉe la fino. Ŝi forpuŝis siajn harojn el la okuloj kaj montris la sabron super siaj kornoj.


"Toro, venu ĉi tien." Estis ordono.


La taŭro venis. Liaj kornoj obeeme sekvis la ŝtofon, kiam ŝi mallevis ĝin sur la teron. Ŝia dekstra mano, tenante sabron, glitis super la kapon de la laca virbovo.


La sabro rapide trovis la vundon kaŭzitan de la picador.


Ĉapitro 2


"Vi ne havas sperton," diris al mi unu el la matadoroj dum tagmanĝo ĉe la domo de Maria de Ronda. “Neniu sperto, sed sufiĉe da kuraĝo kaj inteligenteco. Vi povus lerni taŭrobatalon."


“Ne tiel bona kiel Mary. Vi forgesas, ke ŝi mortigis lin.


Maria eniris la grandan salonon. Ŝi ŝanĝis siajn rajdvestojn kontraŭ simplaj blankaj pantalonoj kaj svetero kaj nun aspektis mortiga, kiel ĉasta virgulino.


"Sed Maria batalis kontraŭ virbovoj kiam ŝi apenaŭ povis marŝi," klarigis la matadoro.


Por la deserto, la servisto alportis freŝajn Valencia-oranĝojn, kaj dum la brando estis verŝita, mi demandis al Maria kial ŝi mortigis la virbovon. "Ĉar mi estis iom kolera kontraŭ li."


"Ĉu ĉi tio ne estas multekosta ŝerco?"


"Kara Jack, mi havas mil el ili."


"Kaj ili ne estis ŝiaj plej bonaj bestoj," aldonis unu aĉetanto.


"La plej bonaj estas markitaj en speciala maniero en la bredlibroj," Maria klarigis.


“Kaj je speciala prezo,” grumblis la aĉetanto.


La hispana tagmanĝo estas tre ampleksa. Ĝin sekvas ĉiam dormeto: civilizita kutimo, kiu bedaŭrinde ankoraŭ ne penetris en Novjorkon. Ĉiuj iris al siaj dormoĉambroj. En mia kazo estis ĉambro de la grandeco de manĝoĉambro; tapiŝoj kaj krucitaj glavoj pendis sur la muro. sed la plej impona afero estis la grandega baldaka lito.


Mi senvestis min, bruligis cigaredon kaj atendis, kio okazos poste.


Dek minutojn poste Maria eniris.


Vi estas freneza, tion ŝi diris.


Ŝi ankoraŭ portis pantalonon kaj sveteron, sed kiam ŝi demetis la eksterajn vestaĵojn, mi vidis, ke ŝi havas nenion malsupre. Ŝiaj mamoj estis nekredeble firmaj, ŝiaj cicoj brilpurpuraj kaj malmolaj. Ŝi demetis la pantalonon. La lumo fluanta tra la burgonja kurteno banis ŝiajn femurojn en oliveca brilo kaj dissolviĝis en nigran triangulon.


Ĉiu, kiu batalas kontraŭ virbovo, devas esti freneza, precipe se ĝi estas virino.


"Jes."


Ŝi englitis kun mi en la baldakan liton. Subite mi sentis ŝian manon inter miaj kruroj. Ni kisis kaj ŝia kokso leviĝis.


mi flustris al ŝia orelo. - “Vi petas ĉi tion. Saluton?


Ŝiaj fingroj trakuris miajn harojn, kiam mi eniris ŝin, same glate kiel sabro eniris taŭron. Maria alkroĉiĝis al mi kvazaŭ ŝi estus mortonta, sed mi sentis, ke ŝi nur nun intense vivas. Estis nenio pli aristokrata ĉe ŝi. Nun ŝi estis primitive ina, pasia kaj intima. Ŝiaj lipoj serĉis mian langon, kaj ŝiaj koksoj tenis min en velura teno. La baldakeno de la lito kun baldakeno leviĝis kaj falis. malrapide komence, poste pli kaj pli perforte. Mi malamas duonon de la laboro.


Ŝiaj nigraj haroj kovris la silkan kusenon kaj ŝiaj okuloj estis malsekaj pro deziro. La lito tremis dum ni eksplodis kune.


Iuj viroj sentas sin deprimitaj post orgasmo. Mi neniam. Skoto, LSDo, mariĥuano, kaj kian ajn medalon ili iam donus al mi, nenio el ĝi povus kompari al tiu bongusta tingilo post ludo. Mi apogis la kapon de Maria sur mia ŝultro dum ŝiaj fingroj tuŝis mian bruston.


“Vi havas tro da cikatroj por komercisto. Joĉjo,” ŝi diris reveme.


“Kaj vi havas tro da sekso por grafino. Ni eĉ similas.


Ŝi premis siajn lipojn al mia brusto kaj ni ekdormis.


Post duonhoro nin vekis frapo sur la pordo. Ĝi estis unu el la servistoj. "Vi estas vokita al la telefono, Sinjoro Finley."


Maria tiris la littukojn sur sin dum mi surmetis miajn vestojn kaj forlasis la ĉambron. Mia kolero kreskis kun ĉiu paŝo. Nur unu persono povis scii kie mi estas. Mi enŝovis mian ĉemizon en mian pantalonon kaj kaptis la telefonon per mia alia mano.


"Mi esperas, ke mi ne eltiris vin el interesa konversacio," diris monotona, naza voĉo. Kompreneble ĝi estis Hawk.


“Vi jam deziris al mi bonan vojaĝon, kiam mi foriris; Vi foje vokas, ĉu mi sekure alvenis?


“Nu, efektive mi volis paroli kun vi pri io alia. Mi scias, ke vi bezonos iom da libertempo post via lasta laboro.


Mi kutime iom suspektiĝas kiam mi aŭdas Hawk uzi la vorton "ferio". Do mi komencis senti malseka.


"Sed io okazis."


— Ne estas vero.


"Malfacilaĵoj, N3." Nun jam ne estis koreco en lia voĉo. Sed precipe la fakto, ke li subite turnis sin al mi indikante mian rangon en la organizo, ne aŭguris bone.


Ĉi tio estas tre delikata afero, kiun mi volas konfidi nur al vi. Pardonu ĝeni vin, sed komerco venas antaŭ la knabino. Estu preta foriri post kvardek minutoj."


Akcipitro sciis siajn aferojn. De tiu momento Jack Finley ne plu ekzistis. Mi denove fariĝis Killmaster, ŝanĝo al mi ne tre ŝatis, sed ĝi tuj okazis.


Mi demandis. - "Kio estas ĉi tiu afero?"


“Ĝi povas fariĝi iom malfacila, sufiĉe eksplodema. Pura TNT (dinamito).


Kiam mi revenis, Maria ankoraŭ estis en la lito. Ŝiaj longaj haroj kovris la kusenon, la litotuko ĉirkaŭprenis la kurbon de ŝiaj koksoj, kaj mi povis vidi el la cicoj de ŝiaj mamoj, ke ŝi estas tre ekscitita. Iel mi sukcesis paki mian valizon. — Ĉu vi foriras?


“Ne longe, Mary. Interkonsento pri Malgranda Komerco."


Mi iris al la banĉambro por rimenigi la ŝultran pistolon sub mia jako kaj la stileton sur mia brako sub la manumo de mia maldekstra maniko.


En la kavon de mia maleolo (ĉi-foje) mi enŝovis kompaktan gasbombon, kiun la fako de specialefektoj evoluigis por mi. Kiam mi eliris el la ŝranko, mi estis N3, la ĉefa agento de AX, la plej sekreta organizo en Vaŝingtono. Sed mi enviis la armilkomerciston, kiun mi estis antaŭ minuto — kiam alie li estus denove en la lito kun Maria.


Akcipitro estis efika. Post kiam mi adiaŭis la grafinon kaj malsupreniris, jam atendis min aŭtomobilo. Ni veturis al Ronda, sed duonvoje la ŝoforo direktis la aŭton al la bordo. Estis helikoptero sur roka altebenaĵo super la Mediteranea Maro. Mi sidiĝis, la helikoptero ekflugis kaj malproksimiĝis de la klifo. Mi vidis fiŝkaptistajn boatojn veli sub ni. La piloto nur rigardis min nun.


"Mi povus ĵuri, ke vi estas Henry Kissinger." li diris al mi.


Mi demandis. - Ĉu mi vere aspektas kiel li?


— Ne necesas. Sed ne multaj homoj povas prunti nemarkitan helikopteron de la Usona Mararmeo, sinjoro.


Ni flugis tre malalte, super blankaj domoj kaj aroj da ŝafoj paŝtantaj laŭ la roka bordo. Ferianoj mansvingis al ni de la plaĝo. Mi demandis. - “Kial ni restu ekster la hispana radaro? Ĉar tio ŝajnis al mi la sola kialo, ke ni flugis tiel malalte – ne ĉar la piloto ŝatis timigi kelkajn ŝafojn aŭ pli bone rigardi sunbanajn lokojn.


- Ankaŭ mi ŝatus scii tion, sinjoro. Sed mi havas severajn ordonojn - flugi kiel eble plej malalte."


Ni flugis okcidenten. Kiam aperis la konstruaĵoj de la urbo Algeciras, ni subite turniĝis suden. Nun ni flugis super la akvo, kaj mi vidis la ombron de nia helikoptero sur la ondoj malpli ol kvin metrojn for de ni. La mevoj terure ekflugis, kiam ni ĵus preterflugis ilin.


“Nun vi povas vidi kien ni iras,” komentis la piloto.


Tio estis klara. Antaŭ ni minacis konata armea fortikaĵo nomata Ĝibraltara Roko. Nun mi ankaŭ komprenis, kial ni flugas zigzage. La roko ne estas insulo, sed duoninsulo ligita al la hispana marbordo. La hispanoj volas la areon reen, kaj la britoj ne intencas rezigni ĝin. De tempo al tempo la hispanoj provas malsatigi la britojn, kaj post tio denove estas silento por iom da tempo. La hispanoj ĉiam restas iom trosentemaj al tio, kio okazas sur la Kabo.


Ni turnis nin kaj nun vidis la ombrojn de la golfetoj en la kalkŝtono, kie troviĝis la kontraŭaviadilaj kanonoj. Ni maldekstre kuŝis la marbordo de Afriko: flavecbruna strio, kiun mi sufiĉe ofte vidis.


Legendaj simioj petolas super la Roko. Oni diras, ke la britoj konservos la Rokon tiel longe kiel tie estos simioj. Kaj dum ili tenas la Rokon, la britoj kontrolas aliron al la akvo en la markolo, kiu vidis pli da marbataloj ol ie ajn en la mondo.


"Bonvolu prezenti vin," venis super la radiosistemo de la helikoptero. &nbs


“Ekskurso pri marvido,” respondis la piloto, kvankam mi opiniis stranga ideo, ke helikoptero portanta turistojn kaj hazardajn vojaĝantojn faros tiajn manovrojn inter la radiomastoj de destrojero kaj krozŝipo, kiam ni alproksimiĝas al la surteriĝo.


Mi saltis el la aviadilo kaj preskaŭ surteriĝis sur la kapon de la usona mararmea oficiro, kiu min salutis. Mi havas la rangon de admiralo - kio estas tre utila en kriz-okazo - kaj mi suspektas, ke Hawke uzis ĝin por akiri aliron al britaj marbazoj. Mi vidis, ke jen kaj jen staras britaj maroficiroj, kaj ankaŭ britaj kaj usonaj marsoldatoj kun maŝinpafiloj. Ankaŭ ĉi tie kaj plurloke estis barikadoj kun avertotabuloj: DANGERO - RADIOAKTIVA ZONO. Hawk diris, ke mi traktus "puran TNT". Ĝi odoris kiel pli peza materialo.


Mi enprenis la etoson de tiu ĉi militbazo – la knaradon de ĉenoj dum minacaj batalŝipoj malkomforte balanciĝis sur la kajo, soldatoj salutantaj, griza farbo kaj uniformoj.


"Kia mirinda ferio," mi diris.


La usona mararmeo, prezentita de la genia komandanto, kiu min akceptis, levis la brovojn por momento. “Tien ĉi, sinjoro. Li kondukis min al submara bunkro de la grandeco de futbalkampo. Interne, la sunlumo cedis lokon al la hela artefarita lumo de arkaj lampoj. Tie patrolis marsoldatoj kun maŝinpafiloj. La leŭtenanto, per sia kutima gesto, malsigelis la metalan platon sur mia insigno. Mi jam havis tiajn insignojn - mi vidis ilin iam antaŭe.


Se la plasta pilko en la centro fariĝas ruĝa, tio signifas, ke vi estis elmontrita al radiado. Konsola aparato.


En la akvoj de la bunkro kuŝas la malbonaŭguraj balenoj de nuklea milito: grandegaj subakvigiloj funkciigitaj per nukleaj reaktoroj, kun sufiĉe da spaco por dek du interkontinentaj misiloj kun atomkapoj. Ĉi tiuj certe estis Pozidonoj - ili estas pli grandaj ol Polaris kaj povas porti tri-megatonajn eksplodilojn. Unu bombo sur tiu ĉi submara doko sufiĉus por krevigi Ĝibraltaron.


"Post vi, sinjoro," diris la komandanto, kondukante min laŭ la deklivirejo al unu el la submarŝipoj, per tono kvazaŭ li kondukus min en superbazara kaslinio.


Mi paŝis sur la malaltan grizan superkonstruaĵon de nuklea submarŝipo kaj malsuprengrimpis tra la luko. Forgesu pri tiuj militaj filmoj, en kiuj la komandejo de tia ŝipo aspektas kiel kaldrono. Ĝi loĝigis unu el la plej kompaktaj komputilcentroj en la mondo. Malgrandaj lumoj ekbrilis sur pluraj kontrolpaneloj, kiuj, eĉ kiam la boato estas en haveno, ricevas datumojn de radaro kaj sonaro, de la mararmea komandcentro de NATO en Rota, de mezuraj ekipaĵoj sur la kareno de la ŝipo kaj de trafoj. la koro de portebla reaktoro kaj, plej grave, datumoj pri la preteco de la ĵetaĵoj.


Ni iras al la pruo, sinjoro. La komandanto kondukis min tra mallarĝa pasejo. La avantaĝo de nukleaj submarŝipoj estas, ke ili estas pli ampleksaj ol konvenciaj submarŝipoj, do vi ne devas konstante kliniĝi se vi volas fari kelkajn paŝojn.


Ni denove renkontis ŝildojn kun ruĝaj literoj “RADIOACTIVA AREO - NUR rajtigita PERSONO. Fine, la komandanto malfermis la pordon kaj mi eniris la misilkupeon sola.


Tamen mi ne estis la sola en la kupeo; nubo da sufoka cigarfumo diris al mi, kiu atendas min.


"Mi pensis, ke ĉi tie estas fummalpermeso." - Mi rimarkis. La akcipitro aperis de malantaŭ la antaŭa raketŝakto. Li estas malalta, maldika viro kun neforviŝebla sardona rideto, ĉiam vestita per skota tvido.


Malmultaj homoj en Vaŝingtono, Londono, Parizo, Moskvo kaj Pekino scias ion pri ĉi tiu viro: homo, kiu okupas tiel gravan postenon, ke li havas ĉemane atoman submarŝipon, disponeblan por privata konversacio kun sia subulo.


Akcipitro tenis sian fetora cigaron senhonte.


"Ne estu tiel malbonhumora nun," li diris. "Mi tre bedaŭras interrompi vian ferion."


"Diris la krokodilo antaŭ ol formanĝi sian predon."


"Ha ha!" Akcipitro ridis kiel motoro, kiu ne startas. “Kaj mi pensis, ke vi estos flatita, ke mi venis ĉi tiun tutan distancon nur por vidi vin.


Mi apogis min al unu el la misilsiloj kaj elprenis cigaredon el mia ora cigarujo, ĉefe por provi neŭtraligi la odoron de lia cigaro. “Nu, mi estas iom scivolema kial ĉi tiu kunveno devas okazi ĉi tie kiam la Usona Mararmeo havas propran bazon en Rota, ĉe la hispana marbordo. Ĉi tio signifas, kio ajn okazas. Ĉu nia propra sekureco estas en risko?


'Ĝuste. Kaj se mia supozo estas ĝusta. ĉi tiu afero estas pli danĝera ol la ŝelo en ĉi tiu pipo. Nick. kaj kompreneble pli delikata.


Akcipitro sidiĝis sur kesto apud panelo kun du ŝlosiltruoj kaj la surskribo: "KLAKU ĈI TIE." Ĉi tio signifas, ke du malsamaj oficiroj devas samtempe klaki du malsamajn ŝlosilojn por pafi la nukleajn kapojn sur la misiloj.


Li prenis akvorezistan koverton el sia jako kaj donis ĝin al mi. Mi elprenis plurajn paperpecojn el la koverto kaj zorge studis ilin. Estis klare, ke ili estis en la akvo dum kelka tempo, sed la laboratorio retrovis la plej multajn mankantajn vortojn.


'subjekto al likvido F... Unua pago ricevita de Homlupo... Resta pago post kompletigo... kunlaboro... neniu kialo por suspekti... Homlupo jam sukcese plenumis aliajn purigajn agadojn... Retpoŝto. R. en Vemen...kol. P. en Nikaragvo kaj G. en Malajzio... identeco ne devas esti malkaŝita... eĉ post... nomumo... Venis la tempo por F... perfidulo... F. morti. F. perfidis sian aferon... Perfidulo F. devas morti


En la cetero de la teksto, F. estas menciita plurfoje, sed neniuj aldonaj instrukcioj estas donitaj.


"Ŝajnas, ke iu ricevis laboron." - mi diris, resendante la koverton.


'Io alia?' - Akcipitro demandis. Liaj okuloj lumiĝis en maniero kiel kiu okazas nur kiam AX alfrontas problemon kiu puŝas la organizon al sia rompopunkto. “Verŝajne profesia murdinto. Unu kiu agas kiel soleca lupo.


La letero estas skribita en la hispana kaj rilatas al la Ĉefa stabo, kio verŝajne signifas la Hispana Ĉefa stabo. Ĉi tio klarigas kial ni renkontiĝas ĉi tie kaj ne en Rota. La sola demando estas, kiu estas ĉi tiu F.? »


"Bela enigmo, ĉu vi ne pensas?" Akcipitro konsentis. La britoj trovis ĝin en viro kiu mortis proksime de la Roko en malgranda aviadila kraŝo antaŭ monato. Lastan monaton, pluraj rusaj marameaj unuoj eniris Mediteraneon, kaj kiam la britoj provis aŭskulti siajn radiomesaĝojn, ili aŭdis alian mesaĝon. Mi havas neniujn dokumentojn kun mi, sed la traduko estas mallonga, kaj ĝi diras laŭvorte: "Homlupo (Homlupo) alvenis." La tasko estas atendita esti finita antaŭ la fino de la monato. Planoj por la transpreno de LBT, LBZ, LBM, RMB, PCZ estis evoluigitaj. Baldaŭ ni prenos la armilojn. F. mortos.


"Ili volas forigi Francon," mi aŭdis min diri. "Iu dungis profesian insidmurdiston por mortigi Generalissimo Franco."


Ĉapitro 3


"Nur la estro de hispana inteligenteco scias pri la komploto. Li provis paroli kun Franco pri ĝi, sed la Generalisimo simple rifuzas preni iujn ajn specialajn rimedojn." Falko dube balancis la kapon.


Mi komprenis kial. Francisco Franco, Generalissimo, El Caudillo (Milita heroo) regis Hispanion per fera pugno dum preskaŭ kvardek jaroj.


El la duondeko da faŝismaj gvidantoj, kiuj eniris la historion kun li, restis nur li. Li rivalis kaj postvivis Hitleron, Mussolini kaj aliajn, kaj lia diktaturo estis nemalhavebla kolono de la defendo de NATO. Eble li ne estis la plej alloga aliancano, kiun ni povis imagi – vilulo kun brusto kovrita per medaloj, kiujn li mem premiis, kaj malliberejoj plenigitaj de hispanoj kun sento de libereco – sed li estis preskaŭ senmorta. Kaj kiom da faŝismaj gvidantoj povus diri tion pri si mem?


"Ni scias tre bone, ke Franco ne daŭros longe, kaj Usono jam premas Madridon por enkonduki demokratian regadoformon post sia morto," Hawke daŭrigis. "Sed se Franco estas mortigita, ni povas forgesi pri ĝi. Kompreneble, ekzistas dekduo da sekretaj societoj, el kiuj kelkaj estas monarĥiaj kaj kelkaj el kiuj estas tiom faŝismaj ke Hitler povus lerni ion aŭ du de ili. Mi preferus lasi la hispanojn eltrovi tion memstare, sed ĉu vi scias, kiaj estas niaj interesoj en ĉi tiu lando? »


Mi sciis ĝin.


“Tricent milionoj da dolaroj en lupago por la tero sur kiu troviĝas niaj bazoj, kvarcent milionoj da konstrukostoj. Kaj, kompreneble, miliardoj da dolaroj de aviadiloj, ŝipoj kaj komunikiloj."


En tiu momento io evidentiĝis al mi. "Ĉi tiuj inicialoj, LBT, signifas Torrejon Air Force Base, kiu situas proksime de Madrido." Nun mia cerbo funkciis plene. Zaragoza Aera Forto-Bazo, Moron Base, Rota Mararmea Bazo. PCZ estas dukto de Kadizo ĝis Zaragozo.


Se ni perdos kontrolon de ĉi tiuj lokoj, la tuta NATO eksplodos kiel balono."


"Nun ĉu vi komprenas, kial mi devis treni vin el la lito de la Grafino?"


"Jes, sed," mi turnis la cigaredon inter miaj fingroj, "la tuta operacio dependas de la morto de Franco." Tion ili asertis. Almenaŭ cent atakoj kontraŭ Franco devis esti planitaj - almenaŭ 20 en progresinta stadio - kaj Franco ankoraŭ vivas. La hispanoj eble ne havas la plej bonan sekretan servon en la mondo, sed ili havas freneze fortan polican forton. Ili devas teni la potencon, ĝi ja estas polica ŝtato.


Ĉi tiu tempo estas malsama,” Hawk diris. "La hispana sekreta polico, Guardia Civil kaj armea polico estas trejnitaj por bloki politikajn agentojn. Ili ekstermis dekduojn da komunistaj studentoj kaj rojalistaj konspirantoj. Ili estas bonaj pri tio, ĉar ili scias kiel enfiltri politikajn organizaĵojn. Sed nun ili estas alfrontitaj kun malvarmsanga, pagita profesia murdinto. Tiu, kiu funkcias ekster politikaj rondoj, ne povas esti perfidita, HAKILO - La vera identeco de La Homlupo estas nuntempe nekonata, sed ni scias ion pri lia historio. Antaŭ kvar jaroj, ŝejko El Radma neklarigeble falis de klifo en Jemeno. Li ne timis altaĵojn kaj certe ne suferis pro ekvilibroproblemoj. Kiel rezulto de lia morto, lia frato iĝis la reganto de emirlando kun vastaj naftoresursoj. Antaŭ du jaroj, kolonelo Perugina ekflugis en Argentino en sia aviadilo. Li estis implikita en la malliberigo de sindikatestroj. Post lia morto neniu kuraĝis damaĝi ilin denove. Kaj ĉina politikisto Ho Ping malaperis en Malajzio antaŭ nur unu jaro post fraŭdo de Pekino per opio-interkonsento. Neniu el tiuj kazoj estis solvita, kaj ĉiuj viktimoj estis ĉiam ĉirkaŭitaj de armitaj gardistoj. Kiu ajn estas ĉi tiu Homlupo, li estas la plej bona. Krom vi, Nick.


“Ne malŝparu vian tempon per ĉi tiuj komplimentoj. Kion vi celas?


Hawk frapetis la misilsilon. "Ĉi tiu eta afero estas ekipita per multoblaj nukleaj kapoj ĉar ĝi estas konektita al la radaro. La Homlupo havas avantaĝon, pri kiu oni povas nur diveni.


La radaro de la mondo iam rimarkos ĝin. Estas nur unu maniero haltigi lin: ni devas alfronti lin kun alia soleca lupo. Franco estas bone protektita, sed devas esti liko ie en la defendo. La homlupo trovis ĉi tiun likon, alie li ne promesintus la sukceson de la kazo. Via tasko estas trovi la likon kaj mortigi la Homlupon.


"Sen la helpo de Franco aŭ de liaj korpogardistoj, mi supozas."


— Vere. Plej verŝajne, la konspirantoj estas en proksima proksimeco al la Generalisimo. Vi scias nenion pri ili, sed ili povas informi sian organizon pri viaj agadoj.


Mi elblovis longan nubon da blua fumo. - "Kajlo en hispana fojnamaso."


"Bombo en hispana fojnamaso," Hawk ridetis amare. “Sed mi havas ankoraŭ unu sugeston por vi. La mortinto, sur kiu ni trovis la koverton, estis neidentigebla, sed ĝi estis kun li.


Mi rigardis la paliĝintan vizitkarton, ornamitan per tio, kio unuavide ŝajnis esti nur du fulmoj, sed kiun mi rekonis kiel la antikvaj germanaj literoj SS: du literoj kiuj, inter 1929 kaj 1945, signifis la Schützstaffel, la murdisteliton de Hitler. .


Ĉapitro 4


Hispanio estas paradizo por sekretaj societoj. Eĉ la kabineto de Franco havas la potencan Opus Dei, la katolikan asocion de, ni diru, teknokratoj. Franco ankaŭ estas rilata al la Falanĝo, la faŝisma socio UDE kaj du malsamaj rojalistaj grupoj. Aldonu al tio la amarigitajn francajn OAS-soldatojn, kiuj iam preskaŭ mortigis De Gaulle, kaj ne forgesu la fanatikan bandon de nekorekteblaj nazioj, kiuj sukcesis eviti persekuton pro siaj militkrimoj kaj altiĝi al eminenteco en la komerca mondo de Madrido.


Kie la Homlupo taŭgas en ĉi tiu enigmo? Tion mi demandis al mi en la aviadilo de Iberia Airlines survoje al Madrido. Mi havis malbonaŭguran suspekton. Mi sciis, ke post la disfalo de la Nazia Germana Imperio, la SS estis dividita en grupetojn de malvarmsangaj murdistoj, kaj ĉiu membro de tia grupo estis nomita homlupo.


De la flughaveno mi prenis taksion al dentokliniko proksime de Puerta del Sol en la centro de Madrido. La atendoĉambro estis plena de pacientoj, la plimulto el ili ne aspektis tro feliĉaj, kaj estis pluraj potoj da pendantaj ornamaj kaŭĉukaj arboj. Ĝenerale, hispanaj dentistoj pli bone uzas forcipojn ol boriloj, sed malgraŭ la bandaĝo, kiun mi ĉirkaŭvolvis mian vizaĝon, mi ne eniris por forigi miajn molarojn.


"D-ro Sereno tuj helpos vin," diris al mi la asistanto.


La aliaj pacientoj rigardis min kun tia trankvila rideto, kiun oni vidas nur sur la vizaĝoj de homoj, kiuj povas prokrasti kuracadon ĉe hispana dentisto dum kelkaj minutoj.


"Bona tago, sidiĝu," diris D-ro Sereno dum li lavis la sangon de la antaŭa paciento de siaj manoj. Mi sidiĝis en seĝon, kies dorso malrapide moviĝis reen ĝis mi estis en horizontala pozicio. D-ro Sereno viŝis siajn manojn kaj proksimiĝis al mi kun malpacienca rigardo.


"Via hispana estas nekredebla, Doktoro."


D-ro Thompson de la fako de specialaj efektoj de AX, alinome D-ro Sereno, ridetis iroze. Mi nur esperas, ke mi ne tiris tro multajn bonajn molarojn hodiaŭ."


“Pardonu, Doktoro, sed ĉi tiu estas la sola loko, kie neniu povas rimarki.


Thompson forigis la ĉifonon de mia vizaĝo kaj ĵetis ĝin en la rubon. Nun li estis en sia elemento. Kaj lia elemento ne estis dentokuracado. Li malfermis malgrandan nigran skatolon, kiu kuŝis sur la ila tablo. Ene de la velurkovritaj poŝoj estis falsaj oreloj, mentono, vangostoj kaj nazo, kreitaj en specialefekta laboratorio kaj konvene konvenitaj por kongrui kun mia ĝusta haŭtokoloro kaj ŝminko.


"Ĉi tio estas io nova, kiun mi evoluigis speciale por vi, N3," li diris kun profesia fiero. “Ili ne plu estas faritaj el PVC. Ĉi tiu materialo enhavas silosanon, la plej novan plaston de NASA."


NASA? Mi devas iri al la reĝa palaco, ne al Marso."


“Rigardu, siloksano estis evoluigita por protekti kosmoŝipojn de meteoritoj. Eble ĝi ankaŭ ĉesigas kuglojn."


"Ho mia Dio, vi vere estas tia kuracisto, kiu tuj trankviligas siajn pacientojn!"


Mi kuŝis senmove kiel sfinkso dum Thompson faris sian laboron. En la reflektoro de la lampo, mi rigardis kiel ĝi ŝanĝis la formon de mia vizaĝo, emfazante miajn orellobojn, akrigante la linion de mia nazo, kreante subtilajn faldojn en ĉiu el miaj palpebroj, kaj subtile vastigante mian malsupran makzelon. Fine, li metis kontaktlensojn sur miajn okulojn, kiuj donis al ili malhelan brilon, donante al mi iom hispanan aspekton.


La arto de kamuflado estas eviti fari tro radikalajn ŝanĝojn. Ekzemple, barboj kaj lipharoj formortis kun Mata Hari. Malgranda transformo estas kutime la plej konvinka, kaj mi devis konvinki la malmolajn ulojn pri tio. Fingroj?'


Mi turnas la manojn supren. Thompson etendis maldikajn, klarajn silikonajn striojn super miaj fingropintoj, donante al mi novan aron da fingrospuroj.


“Bone, tio estas ĉio por hodiaŭ. "Kompreneble, se io vere malbona okazas al vi, ili povas diri vian veran identecon per viaj dentoj," li notis. “Sed vi scias, ke mi scias nenion pri dentoj.


'Dankon.'


Mi denove foriris kun bandaĝo sur la kapo por kaŝi la laboron de la bona kuracisto.


Estas du palacoj en Madrido. Unu el ili estas la Reala Palaco, impona renesanca konstruaĵo, kiun turistoj povas viziti, proksime de la centro de Madrido. La dua estas ekster la urbo. La stilo estas postrenesanca – multe malpli impona – sed tie kuŝas ĝia forto. Tio estas El Pardo, la loĝejo de El Caudillo Francisco Franco, kaj la kialo de ĝia loko ekster Madrido estis protekti Franco'n kontraŭ la loĝantoj de sia propra ĉefurbo. Dum la interna milito, Madrido neniel estis Franco-fortikejo.


Vestita per la malhela uniformo de kapitano de la hispana aerarmeo, mi alvenis per ĵipo de la hispana aerarmeo ĉe transirejo kilometro de El Pardo. Membroj de la Burĝa Gvardio staris ĉe la barikado. Ili kontrolis miajn dokumentojn kaj lasis min trairi. Dum mi veturis, mi aŭdis ilin anonci mian alvenon. Post kiam mi povis vidi El Pardon klare, mi renkontis duan vojbaron. Ĉi-foje miajn dokumentojn zorge ekzamenis armeaj policanoj en kaskoj. Dum ili telefone anoncis mian alvenon, mi ĵetis rigardon al la ŝrumpanta ringo de pikdrataj bariloj garditaj de soldatoj kaj gardhundoj.


Ĉe la pordego de la loĝejo, mi devis eniri la atendoĉambron, kiu troviĝis en konstruaĵo, kiu similis al bunkro. Mi estis fingrospurita kaj mia nova vizaĝo estis fotita. Kaj la printaĵo kaj la foto estis transdonitaj al la oficiro, kiu, kiel mi diris, atendis min.


Kompreneble, la oficiro ne atendis min. Tuj kiam mi eniros la palacon, li vidos, ke mi estas trompisto. La telefono sonoris.


"El Capitan alvenis?


La gardisto rigardis min tra la telefona ricevilo.


El capitdn dice, ke vi ne estas atendita.”


“Solo sé que tengo mis ordenes,” mi respondis. "Vamos a ver," diris la viro ĉe la telefono. "El computador debe saber." Nun mi komprenas la kialon de tumulto kun fotoj kaj fingrospuroj.


Estis komputilo sur la palaco, kiu komparis miajn fizikajn trajtojn kun tiuj de la oficiro, kiun mi portretis. Mi ŝvitis dum duonhoro ĝis la laboro de Thompson pasis inspektadon kaj oni diris al mi, ke mi nun povas eniri la palacon.


Zorge prizorgita ĝardeno ĉirkaŭis la trietaĝan palacon, kiu estis fakte malmulte pli ol granda kampara domo. La masiva fasado estis apogita per kolonaro kun francaj pordoj. La pavoj fiere promenis ĉirkaŭ la florbedoj kaj la gardistoj provis resti en la ombro de la arboj kiel eble plej longe, por ke El Caudillo mem ne devu ĝeni lian vidadon, se li hazarde rigardus eksteren. Duonvoje aliĝis al mi kruda, muskolforta veterano de la Hispana Fremda Legio sen diri eĉ vorton. Venis al mi en la kapon, ke Franco estis la plej juna generalbrigadisto en la mondo kiam, antaŭ la milito, li gvidis la Fremdan Legion batalantan la berberojn en la Hispana Saharo. Tiu ĉi veterano estis bonorde sunbrunita, portis ĉapon kaj havis belajn cikatrojn. Li estis unu el la fidelaj personaj korpogardistoj de Franco, kaj ĉiu, kiu volis fari ian malbonon al sia estro, devis unue trapasi la kadavron de tiu ĉi korpogardisto.


Tuj kiam ni eniris, aperis pliaj homoj. Mi sciis, ke mi preterpasas metaldetektilon. Estis bone, ke mi prenis antaŭzorgojn kaj aperis senarmita, ĉar antaŭ ol mi sciis, mi estis devigita en malgrandan ĉambron kaj ĝisfunde traserĉita. "Via estro venos por vi post momento," diris al mi la cikatra korpogardisto. Lia mano estis sur la tenilo de Luger-pistolo, tre simila al mia.


Mi frotis miajn okulojn.


'Kio estas ĉi tio?'


"Ho nenio."


Super la dika tapiŝo, kiu sufokis niajn paŝojn, mi trovis min en granda halo. Kiam mi eniris, mi vidis sufiĉe por konstati, ke la speguloj en la ĉambro estas tiel nomataj dudirektaj speguloj, kaj ke ĉiu vizitanto estas rigardata de ekstere kaj ke la kanono de pafilo estas konstante direktita al li. Ne ekzistas kronjuveloj pli protektitaj ol El Caudillo.


"Vi aspektas iom malsana," la gardisto komentis kun kreskanta intereso.


"Ho, nenio speciala, verŝajne malsaniĝis en Angolo." Mi viŝis ŝvitoglobetojn de miaj vangoj. “Mi vidis Portugalion bombi afrikajn gerilanojn. Ĝi baldaŭ pasos".


'Vi estas malsana?' Li preskaŭ levis min de la planko je mia kolumo. “Ĉu vi estas malsana kaj kuraĝas veni al la palaco? Idioto! Ĉu ili neniam diris al vi, ke neniu iam proksimiĝu al la Generalisimo, kiam li estas malsana?


Li povis pafi min surloke. Anstataŭe, li elpuŝis min. “Mi laboras en la sekureco Generalisimo dum kvardek jaroj. Mi mortigis almenaŭ dekduon da senhejmaj homoj, kiuj kuraĝis enŝteliĝi ĉi tien, des malpli preni armilojn kontraŭ li. Se vi ne eniros la ĵipon kaj foriras tuj, mi mortigos vin."


"Sed mi havas ordonojn."


Li eltiris la pafilon el ĝia pistolujo kaj metis ĝin sub mian mentonon minace. "Eĉ se vi havus ordonojn de la Papo, sinjoro, se vi ne tuj foriras nun, vi estas morta."


Mi klopodis por aspekti tre konfuzita kaj rapide revenis al mia ĵipo. Efektive, mi sciis, ke estas granda timo, ke vizitantoj transdonos la infekton al la maljuniga Franco. Eĉ ne estas troigo diri, ke nenio povus instigi min eniri El Pardon, krom se mi antaŭe scius, ke subita atako de malario necesus, se necese, por forigi min de tie.


Ĉi tio estis nur kampa enketo. Dum la tago neniu estis mortigonta nian karan aliancanon, do vespere, forpreninte la hispanan ĵipon kaj alivestiĝon, mi revenis al la palaco.


Mi havis unu avantaĝon: la homlupo laboris sole, sen ekstera helpo. Mi povus aprezi ĝin. Fakte, vi povas nur fidi je vi mem. Sed tio ankaŭ signifis, ke mi povus ekzakte imiti lian planon – sen devi zorgi pri iu ajn helpo, kiun la Homlupo povus ricevi de unu aŭ pluraj el la korpogardistoj de Franco, tiukaze mi estus senigita de helpo. Kion li povus fari, mi ankaŭ povus fari. Almenaŭ tion mi devis supozi. Tuj kiam mallumiĝis, mi atakis fortikaĵon nomatan El Pardo. Nun mi ne plu estas Nick Carter, AX-Killmaster. Mi estis homlupo. Mi havis Luger ligitan al mia pulovero. La tranĉilo kaj gasbombo estis modloko. Ĉar mi amas ordon kaj bonordecon, tiaj aferoj ĉiam igas min senti bone.


La palaco estis ĉirkaŭita de tri apartaj pikdrataj bariloj — tion mi sciis el posttagmeza vizito. En filmoj oni ĉiam povas vidi la heroon tranĉanta pikdraton - ĉi tio estas unu el la kialoj, kial aktoroj malofte fariĝas bonaj spionoj. Mi faris tion, kion farus la Homlupo kaj ĉiu alia bona profesiulo: mi eniris tra la plej gardata enirejo, la transirejo mem.


Mi atendis proksime de la unua barikado ĝis alvenis ĵipo kaj la soldatoj haltigis ĝin. La antaŭlumoj de la aŭto, kiuj kompreneble estis ŝaltitaj, blindigis la okulojn de la soldatoj tiel, ke ili ne povis vidi, kio okazas en la mallumo ĉirkaŭ ili. Mi povus preterpasi, se mi devus.


Mi glitis en la ombron kaj ankaŭ preterpasis la duan baron, sed la trian, proksime de la pordego, estis pli malfacile trapasebla. La spotlumoj lumigis ĉiun herbon. Sur konstruaĵo, kiu aspektis kiel bunkro, mi vidis niĉon por peza maŝinpafilo. Mi glitis trans la muron sur mia stomako. La herbo estis tranĉita egale. Ne estis hundoj nek soldatoj. Nur la herbo inter la muroj ne estis herbo. La tuta interna ringo ĉirkaŭ la palaco estis punktita per antenoj similaj al herbfolioj. Sed ĝi ne surprizis min. Ili tremis en la nokta venteto, senĉese sendante siajn signalojn al la komputilo de Franco. Mi sciis ĉi tiujn aferojn tro bone, sciante, ke la Usona Departemento pri Defendo disvolvis ilin por spuri soldatojn de Viet Cong.


Tra mia T-ĉemizo mi sentis la ritman murmuron de la motoro. Ĝi certe ne estas aŭto. Mia kapo leviĝis kaj mi ĵus ekvidis Huey Cobra helikoptero ŝvebanta tuj super la arboj. Ĝi estis ekipita per silenta motoro - alia evoluigita en Usono - kaj se ĝi estus destinita por gvatado, ĝi havus ion, kion ni ankaŭ evoluigis kaj pruntedonis al Franco: la transviola varmosensiloj, kiuj estis tiel evidentaj por mi. signalos kvazaŭ ĝi estus plenluno. Krome, li kompreneble estis armita per maŝinpafiloj kaj raketoj.


La Kobro proksimiĝis. Lia radara ekipaĵo verŝajne jam registris mian korpotemperaturon ĝis nun. Sur la ruĝaj linioj de la ekrano mi imagus: unue kuniklon, poste hundon, poste homon. Mi ruliĝis sur mian stomakon, intencante retiriĝi, sed aŭtomobilo jam alproksimiĝis al la pordego, kaj ĝiaj antaŭlumoj plifaciligus la laboron de la Kobro. La aŭto estis ĉirkaŭ cent metrojn for de mi, la pordego ĉirkaŭ tridek. La Kobro nun flosis en la aero, montris al mi. La legianoj ĉe la pordego ricevis mallongan telefonvokon; sekundon poste ili saltis el la bunkro kaj kuris al la flanko de la vojo.


Kion farus Homlupo?


Mi atendis ĝis la lumoj de la proksimiĝanta aŭto lumigis la Kobron kaj pafis. La radaranteno eksplodis. Mi rapide faris du saltojn antaŭen; La grundo, sur kiu mi kuŝis, estis plugita per kugloj de kolera, fajrosputanta helikoptero. Mi kuŝis tie ne pli longe ol necesis por estingi la du verŝlumojn ĉe la pordego per miaj kugloj, poste mi eksaltis kaj kuris rekte al la legianoj.


Ili estis dek, sed kun la spotlumoj estingitaj kaj la antaŭlumoj de la armeaj veturiloj nun brilantaj rekte en iliaj vizaĝoj, ili estis iomete blindigitaj. Mi renkontis la unuan, piedbati lin en la bruston per unu piedo kaj en la vizaĝon per la alia, kaj antaŭ ol li povis pafi, li glitis sur la teron kun gorgo. Mi malfunkciigis alian legianon per bato al la kolo. Pavo ĉirkaŭkuris kriante, aldonante la ĝeneralan konfuzon. Mi denove sentis la sonon de la helikoptero sur mia kolo. Nova hordo da legianoj elverŝis el la enirejo de la palaco, frapante siajn maŝinpafilojn hazarde, detruante nur pavon kaj kelkajn florbedojn. Mi rapidis al la kolonaro kun francaj pordoj. Mia rapideco puŝis la legianon gardantan tra la fenestro. Mi lasis lin inter la vitropecetoj kaj kuris en la balsalonon. La elirejon el la halo estis barita de svelta figuro: sekurgardisto, kiun mi konis kun cikatroj. Mi batis lin de maldekstre, sed la efiko estis proksimume sama kiel trafita de balono. Li piedbatis min kaj kaptis min je la gorĝo. En Hispanio, la preferata mortopuno estis malrapida, dolora strangolado, kaj li ŝajnis havi apartan ŝaton por ĝi.


Anstataŭ rezisti lian mirindan forton, mi plonĝis, igante la grizan veteranon perdi sian ekvilibron kaj fali sur la glitigan dancejon. Li ridis kaj denove eksaltis.


"Bone, ni dancu ankoraŭ iom, kamarado."


"Pardonu, sed persone mi preferas bilardon."


Mi plonĝis malantaŭ la antikva klaviceno kaj puŝis ĝin per ĉiuj miaj fortoj. Plenrapide, li trafis la gardiston en la talio. Li frapis la klavaron kaj kune ili daŭre ruliĝis trans la dancejo al unu el la francaj pordoj. La gardisto flugis en ĝin kaj surteriĝis en la korton. La kruroj de la klaviceno, fiksitaj duonvoje inter la jamboj, cedis de la trafo, kaj la instrumento kraŝis sur la plankon kun kakofonio de peltrontonoj.


Mi nun kuris en la halon. Franco ne devis scii pri mia ekzisto – sed kiel li povis resti indiferenta pri la pafado ĝuste sub sia dormĉambra fenestro? Mia sola zorgo nun estis vidi ĉu la Homlupo povos sukcese plenumi siajn planojn en la palaco. Mi deprenis la pistolon de mia ŝultro kaj metis ĝin sub miajn vestaĵojn per la revolvero. Tiam mi zorge frapis la grandan, solidan pordon.


— Kiu estas tie? — eksonis la incitita voĉo de la maljunulo. "Kion signifas ĉi tiu tuta interpafado?"


“Akcidento, generalisimo. Nenio speciala.'


“Kiel mi povas dormi kun ĉi tiu tuta bruo? “Ĉiuj ĉi antaŭzorgoj komencas lacigi min,” diris tremanta voĉo. “Diru al ili, ke ili ĉesu fari ĉi tiun aĉaĵon.


— Laŭ viaj ordonoj, generalisimo.


'Ne parolu! Faru ion pri ĝi!


Pli facile diri ol fari. Dudek soldatoj alkuris kaj atendis min ĉe la ĉefa enirejo.


Mi ĵetis gasbombon meze de la alarmitaj homoj kaj elgrimpis tra la fumo kaj la rapidantaj legianoj, sukcesante surmeti mian ĉapon dum mi preterpasis. La armea veturilo, kiu sekvis min ĝis la pordego, estis ankoraŭ tie. Mi saltis malantaŭ la stirado kaj forveturis sen atendi la pasaĝerojn.


Ĉe la meza transirejo, mi ankoraŭ sukcesis profiti la konfuzon kaj daŭrigi moviĝi, sed kiam mi atingis la eksteran barikadon, la legianoj aŭdis la alarmon.


Guardia Civil-motorcikloj estis parkumitaj meze de la vojo. De malproksime ili aspektis kiel malgrandaj amuzaj pupoj, sed kiam mi alproksimiĝis, mi vidis maŝinpafilojn en iliaj manoj. Mi ekrapidis kaj rigardis kiel paro da motorcikloj flugis en la aeron dum mi kuregis tra nekredebla pikdrata barilo.


Ĉe la unua intersekciĝo mi turnis min kaj veturis en la arbaron. Tie mi surmetis mian aerarmean uniformon kaj eniris ĵipon, kiun mi kaŝis tie post mia unua vizito al la palaco.


En ĉi tiu alivestiĝo mi pasigis la reston de la nokto elspurante la misteran murdinton kiu preskaŭ sukcesis. Post longa senfrukta serĉado, mi luis ĉambron ĉe la Palaco. Nur ĉi tiu "palaco" estis la plej luksa hotelo en Madrido, kaj ĝi havas la krispajn littukojn kaj molajn kusenojn, kiuj maldormos vin antaŭ tagmezo.


Ne multe surprizis min tiun nokton. Mi antaŭe sciis, ke mia avantaĝo estis, ke mi ne devas plenumi specifan agon dum mia ago. La sekurecaj taĉmentoj ĉiam postrestis malantaŭ miaj agoj, koncentriĝante pri tio, kion ili pensis, ke mi planas: atakon kontraŭ Franco. La sekureco de la palaco estis plene kongrua kun la plej novaj amerikaj evoluoj en tiu areo. Sed ili ne povis scii, ke mi sciis pri tio detale. Estis klare, ke la legianoj havis grandegan fidon je la senriproĉa efikeco de la sekureca sistemo. La gvidado, kiun mi daŭre subtenis, ĉiam sciante, kio okazos poste, malebligis al la gardistoj respondi adekvate. Preskaŭ ĉio el mia ago iris kiel mi antaŭplanis. Do, la konkludo estis evidenta: se la Homlupo havus la saman scion kiel mi, li povus eniri la palacon rekte en la ĉambron de Franco.


Malgraŭ tio ĉi sciante, mi vekiĝis nur tagmeze la sekvan matenon.


Ĉapitro 5


La sorĉistino forflugis kun sia viktimo al malproksima kastelo. La monstra estaĵo disŝiris siajn idojn kaj manĝis ĝin kun volupto. Renkontiĝo de sorĉistinoj, frenezuloj kaj diabloj ĉirkaŭ nokta fajro kiu ĵetas timigajn ombrojn en la mallumo. Ĉiuj ĉi kaj multaj aliaj monstroj estis kolektitaj en unu ĉambro de la fama muzeo en Madrido, kaj ĉiu el tiuj monstroj estis la kreaĵo de la majstra pentristo Goya. Goya mortis pro plumba veneniĝo, rezulto de lia laborego, kiu lasis lin ĉirkaŭita tage kaj nokte de bareloj da plumba farbo. Unu el la simptomoj de ĉi tiu malsano estas depresio, akompanita de teruraj koŝmaroj. Nun, cent jarojn post lia morto, la vizitantoj de la muzeo ankoraŭ povas revivi la koŝmarojn de Goya. Ĉi tiu estis la loko ĉirkaŭita de la revoj de la frenezulo, kiun Hawko elektis por nia renkontiĝo.


"Vi faris bonan laboron hieraŭ nokte," li diris, kvazaŭ ni diskutus pri polemika afero de moderna arto. "Estas ankoraŭ transirejoj ĉirkaŭ la ĉefurbo. Mi diris al vi, ke vi estu singarda. Kaj kion vi faras? Vi praktike faras revolucion. Tre malzorgema!


Sed estis necese. Mi devis scii ĉu la Homlupo povus infiltri la palacon.


Li ĉagreniĝis, sed mi estis certa, ke li interesiĝas.


— Kaj tio montriĝis ebla?


'Jes.'


Eniris grupo da turistoj, gvidataj de tvidvestita virino kun superdozo de ruĝo sur la vangoj. Ŝia angla estis tre glata kaj ŝi konstante uzis vortojn kiel "intimeco" kaj "kosma signifo". Mi pensas, ke Goya tuj ĵetintus ĝin en unu el siaj farbobareloj.


"Jes, sed homlupo ne farus tion," mi daŭrigis dum Falko kaj mi eniris la apudan ĉambron. La unua afero, kiun mi rimarkis tie, estis la fama Maya Nude de Goya, delikata malhelhara kondestino etendita sur sofo kaj ŝajne deloganta la spektanton per alloga rideto. Tio estis verko de pli frua periodo de la vivo de Goya. Subite mia korpo pensis pri Maria de Ronda.


"Jes, sed vi sukcesis," Hawk diris, revenigante min al la realo.


“Bone, sed tio ne ĝenis min. Mi preskaŭ ne eliris viva. Ne, profesiulo kiel la Homlupo bezonas scii anticipe, ke li havas bonan eskapon. Alie ĝi ne komencos funkcii. Krome, sekureco ankoraŭ estos pli strikta post mia vizito, kaj mi rimarkis hieraŭ nokte, ke ili ne ŝatas fari duonon de la laboro."


"Sed ĉu liaj komplicoj ne helpos lin eskapi post la atako?"


Eblus. Sed ĉar ili ne scias kiu estas la Homlupo, kial ili ne helpis min eskapi hieraŭ nokte? Ne, mi ne povas diri, ke mi ricevis multe da helpo hieraŭ vespere. Krome mi esperas, ke mi helpis neniun en la alia mondo, ĉu ne?


"Ne, sed nun ili havas ion por fari," Falko respondis baldaŭ.


Li eble ne aprobos mian metodon, sed mi sciis, ke mi ricevas bonajn rezultojn. Ni povis nun esti certaj, ke la korpogardisto de Franco estis lojala al li kaj ke Franco estas sekura dum li restas en El Pardo. Sed mi devis konfesi, ke ĝis nun mi ne havis ideon pri la identeco de la Homlupo. Tio estas, se entute ekzistus homlupo. "Ĉi tio estas nur malĝusta," mi grumblis. “Nur tiu nomo, Homlupo. Nur iuj fanatikuloj uzus ĉi tiun nomon. Profesiaj murdistoj ne estas fanatikuloj - ili ne povas pagi ĝin. Eble La Homlupo estas same fantazio kiel ĉiuj ĉi tiuj filmoj. Vi scias, ke ĉiuj ĉi sekretaj societoj vivas en iluzioj. Ni povus labori ĉi tie dum monatoj nur ĉar iu idioto denove elpensis tian fantazion."


"Do ĉu vi povus preni ferion anstataŭe?" Akcipitro atente rigardis al Nuda Maya.


Posttagmeze Hawk revenis al Vaŝingtono, kaj mi devis resti malantaŭe por persekuti fantomojn. Antaŭ ĉio, kompreneble, mi prenis Maria de Ronda kun la bieno. Ŝi hazarde estis en Madrido kaj kiam mi vokis ŝian numeron en Madrido, ŝi diris, ke ŝi nuligos ĉiujn siajn rendevuojn por renkonti min. "Konatiĝo" ne estis ĝuste tio, kion ŝi diris, kaj mi denove pensis pri la Maya de Goya.


Ni renkontiĝis vespere en restoracio en la Placo Mayor, unu el la plej belaj placoj de Eŭropo, kaj Maria estis la plej bela virino. Ŝi estis denove vestita per blanka, kio eligis la olivecan nuancon de ŝia haŭto.


"Kiel vi fartas?" ŝi demandis dum ni manĝis anason kuiritan kun valenciaj oranĝoj.


“Interkonsento pri helikoptero. Nenio ekscita.


'Kia domaĝo; Tiam, kompreneble, vi ne aŭdis ĉiujn ĉi tiujn onidirojn. Hieraŭ vespere okazis preskaŭ sukcesa atenco kontraŭ Caudillo. Ili ne scias kiu ĝi estis, sed ŝajnas ke li sukcesis ŝteliri rekte en la palacon kaj ankaŭ sukcesis eskapi. Ĝi devis esti ia superviro."


"Dio, ĉi tio estas interesa."


"Ĉu tio estas ĉio, kion vi povas diri al tio?"


“Nu, sincere, Maria, mi ne estas tre heroa. Se vi dirus al mi la detalojn, mi verŝajne svenus."


Ŝi levis la glason al siaj lipoj. - Mi tro bone konas vin, Joĉjo. Sincere, mi ĵurus, ke vi estas la sola, kiu povas fari ĉi tion. Vi ne povus akiri ĉiujn tiujn cikatrojn sur via korpo nur vendante pafilojn. Mi vetas, ke vi ankaŭ uzas ĝin de tempo al tempo.”


"Maria, ĉu vi kredos, ke mi timas, kiam mi vidos la razklingon?"


"Kaj ĉu mi diris al vi, ke mi estas ankoraŭ virgulino?"


Ni ambaŭ ridis.


Post tagmanĝo ni promenis man en mano tra la mallarĝaj stratoj ĉirkaŭ la placo. En la deknaŭa jarcento, ĉi tiu parto de Madrido havis dubindan reputacion. Ĉi tio estis la loĝejo de la submondo, kaj honorcivitano, kiu havis ion por perdi, ne riskus iri tien post la sunsubiro. Ni vivas en pli modernaj tempoj nun, sed ĉi tiu urbodomo estas unu el tiuj lokoj kie ŝanĝo ne venis tiel rapide.


Sed ĉi tie vi trovos kafejojn, kie oni kantas veran flamenkon, kaj mi ne volas diri tiujn lokojn, kiuj jam estis koruptitaj de turismo, sed realaj, aŭtentaj. Kiel taŭrobatalo, flamenko estas unu el tiuj aferoj, kiujn vi povas aprezi nur post kiam vi vidas ĝin persone. Mi estis prezentita al flamenko kiam mi estis en Kubo pri spionkazo antaŭ ol Castro ekregis. Ni vagadis en plurajn kafejojn, ĝis ni finfine trovis la ĝustan lokon - trinkejo kun bela kuproruĝa barelo plenigita de viskie trempita sangrio, klientaro de plejparte blukolumuloj, kaj kantisto, kiu faris kriemajn, plendajn, guturajn bruojn gvidantajn. al ni. tra osta medolo kaj ostoj. Kompreneble, la kantisto kaj gitaristoj estis gitanoj, hispanaj ciganoj kun malhela haŭto kaj korvonigraj okuloj. Kantante, ĉiuj sidis ĉe pezaj lignaj tabloj, sur kiuj staris argilaj krisoloj.


"Vi estas tre muzika por usonano," laŭdis min Maria.


"Ni iru al mia hotelo kaj mi montros al vi kiom bona estas mia ritmosento."


La propono ŝajnis al mi tenta, kaj kiam mi metis mian brakon ĉirkaŭ ŝian talion, la tiel nomata Homlupo estis la lasta afero en mia menso. Ni forlasis la kafejon kaj eniris nelumigitan strateton, ankoraŭ sentante iom kapturnajn pro la sangrio. Subite mi vidis la brilon de du tranĉiloj antaŭ mi. Du gitanoj elpaŝis el la pordo. Ili portis koltukojn kaj iliaj taŭzita hararo havis malhelbluan brilon. Estis esprimo de malestimo sur iliaj senprudentaj vizaĝoj.


Gitanos havas reputacion por esti sufiĉe lertaj kun tranĉiloj, por ne mencii ke ili ŝatas nenion pli bonan ol mokinciti senkulpan preterpasanton tordante sian brakon, frakasante sian makzelon, kaj poste rompante kelkajn pliajn ostojn.


“Estas danĝere eliri tiel malfrue, sinjoro Turisto. “Vi devas bezoni protekton,” diris la plej proksima al ni, ludante per la tranĉilo. Li ridetis vaste, la buŝo plena de oraj dentoj. Lia amiko ne havis multe da oro en la kapo, sed paro da luksaj oraj orelringoj donis al li pli necesan aspekton de deco. Mi ne estis en humoro por problemoj kaj mi povus facile timigi ilin du per mia revolvero, sed la lasta afero, kiun mi bezonis, estis problemoj kun la polico.


"Ĉu vi ŝatus provizi al mi protekton?" - mi demandis mallonge. "Ĉi tiu areo estas nun tre danĝera," diris al mi la cigano en orelringoj. “Eĉ la polico ne sentas sin komforta ĉi tie, do ili kutime restas for. Mi pensas, ke estus pli bone por vi dungi nin, sinjoro.


Ĝi ne multe kostas al ni. Sufiĉos la mono, kiun vi kaj la sinjoroj havas.


"Ĉu vi ne akceptas vojaĝĉekojn?"


Ili ridis, sed mi ne pensis, ke ili havas bonan senton de humuro.


"Ni volas ĉion, sinjoro."


Ili starigis nin kontraŭ la muro. Neniu eliris el la kafejo, sed mi vidis Cadillac ĉe unu fino de la strato. Tamen, kiu veturis, ŝajne ne hastis helpi nin. Unu el la ciganoj atingis la diamantajn orelringojn de Maria, sed mi flankenĵetis lian manon.


"Ne provu esti kuraĝa nun," li incitetis min per sia tranĉilo sub mia mentono. - "Estu bona turisto, alie mi faros al vi novan buŝon je la nivelo de via gorĝo."


“Jack, faru kiel li diras. Ili estas murdistoj." Mi sciis pri ĝi. Ciganoj en ĉiuj partoj de la mondo rigardas la hispanajn gitanojn kun respekto. Ili ŝajnis, ke ili vendos vin al viaj avinoj peco post peco se necese.


Bone, prenu mian monon kaj fiku,” mi siblis tra kunpremitaj dentoj.


En tiu momento, la ulo kun oraj dentoj metis sian manon sur la bruston de Maria kaj komencis palpi ŝin. Mi pensis, ke la ŝerco daŭris sufiĉe longe. Gitano kun orelringoj direktis sian tranĉilon al mi, sed liaj malsataj okuloj nun rigardis la mamojn de Maria. Mi levis lian brakon kaj ĵetis karateokotleton al lia brusto. Lia brusto knaris kiel seka ligno kaj li ruliis en la defluejon.


Lia kolego kun rideto de dudek kvar karatoj subite rimarkis, ke lia amiko ĝemas pro doloro. Rapida kiel kato, li saltis, lia stileto montris al miaj okuloj. Mi kliniĝis sub la klingo, kaptis lian pugnon, kaj uzis sian propran impeton por levi lin de la tero kaj ĵeti lin kapunue en la ŝtonmuron. Sed li certe havis kverkan kapon; li retrosaltis kaj eltiris sian manon el mia teno. La klingo ekbrilis kiel hidrargo, trapikis mian jakon kaj trapikis la pistolon sur mian ŝultron. Se mi ne surmetus ĝin, mi verŝajne estus en la defluejo apud la unua gitano. Ni zorge ĉirkaŭpaŝis unu la alian en la mallarĝa strateto. Lia klingo faris okan movon en la aero dum li atendis sian ŝancon.


"Estas via mono kaj via vivo nun, turisto," li siblis. "Ni parolos kun via sinjorino poste."


Li volis diri pli, sed mia piedo suprenflugis kaj trafis lin en la makzelon. Per ambaŭ manoj mi batis lin en la renojn per forto de sledmartelo. Mi resaltis antaŭ ol li povis leviĝi por uzi sian tranĉilon.


Gitano malbone rikanis kaj kraĉis sangon. Dio, ankaŭ vi povas batali, turisto. Do nun ne temas pri mono – nun temas pri honoro. Tial mi devos mortigi vin."


Do nun aperis hispana fiero. Li ŝajnigis mian ingvenon, kaj kiam mi saltis flanken, li turnis la klingon kaj batis min sur la genuon. Ĝi trafis mian tendenon kelkajn centimetrojn.


"Vi mem ne estas malbona," mi konfesis kaj retiriĝis kelkajn paŝojn.


Nun li komencis ĵongli per la tranĉilo, mi rigardis, kiel li turnas ses colojn da akra ŝtalo en la aero; Mi ne povis subpremi mian senton de admiro. Sed mi sciis ĉi tiun ruzon. Li volis, ke mi provu elfrapi la tranĉilon el liaj manoj, kaj tuj kiam mia kruro leviĝos, li ĉesigos mian amvivon. Mi ŝajnigis piedbati, sed retenis. Dum Gitano enigis la tranĉilon en mian ingron, mi forkliniĝis kaj mia pugno pafis al lia vizaĝo. Mi aŭdis mian vangoston kraki. Li estis malekvilibra, sed ankoraŭ tenante la tranĉilon, li ŝanceliĝis al Maria. Mi kaptis lin je la kolumo kaj zono kaj levis lin alte super lia kapo. La tranĉilo falis sencele el lia mano dum mi ĵetis ĝin al la plej proksima aŭto. Li glitis. Mi denove levis ĝin super mi, ĉi-foje celante pli bone kaj direktante ĝin rekte al la glaco de la aŭto. Li ne prezentis agrablan vidadon — li kuŝis ĉifite en la aŭto, la kruroj pendis el la rompita fenestro. Kiel ajn, li finis. Alia cigano, vidante kio okazis al sia kolego, elgrimpis el la defluejo kaj ekkuris.


Ho! - flustris Maria al mia orelo.


Nun kiam la promocio finiĝis, Cadillac eliris el la ombro. La ŝoforo elsaltis el la aŭto, klare maltrankvila. Li estis alta, malforta viro kun helaj okuloj kaj densa ruĝa barbo. Liaj vestoj, striktaj al lia stomako, klare venis de la plej multekosta tajloro en Madejro, kaj liaj dikaj fingroj brilis per oraj ringoj kaj lapislazulo. Lia kolonio preskaŭ sopiris al mi la malbonodorajn cigarojn de Falko, kaj mi estis tute surprizita konstatante, ke li tre bone konas Maria.


"Mi ĵus vidis vin batali kontraŭ tiu cigano," li diris. Se nur mi estus veninta pli frue.


"Jes, se mi scius, mi ŝparus alian por vi," mi konsentis.


Maria prezentis al mi tiun ĉi barban simion kiel Andreo Barbaroso, aldonante, ke li estas grava industriisto. Li ridetis sufiĉe strange ĉe ĉi tiu prezentado.


Li demandis. - "Kiu povus esti ĉi tiu superhomo?" Mi ne sciis, ke iu povas bati ciganon per tranĉilo. Sed vi sangas, kara. Kiel mi povas demandi tiajn demandojn ĉi-momente? Venu kun mi.


Kvazaŭ ni estus malnovaj amikoj, li helpis min eniri la Cadillac. Barbaroso bone konis Madridon. Malpli ol unu minuton poste ni parkis en ŝika restoracio. Unu el la bonaj aferoj pri Hispanio estas, ke restoracioj estas kutime malfermitaj la tutan nokton. Barbaroso enkondukis nin kaj kondukis nin al sia privata tablo. Li vokis la kelneron kaj mendis brandon dum Maria purigis mian malgrandan vundon per akvo el kristala glaso.


"Kiel vi fartas nun?" - demandis la komercisto.


“Napoleona brando resanigas ĉiujn vundojn.


"Efektive," Barbaroso konsentis, replenigante mian glason. “Nun diru al mi, kiu vi estas.


"Jack estas reprezentanto de armila kompanio," Maria respondis por mi.


'Jes.' - Nun Barbaroso aspektis tre interesita. "Kiu kompanio, se mi rajtas demandi?"


Svisa Universala. Nia ĉefsidejo estas en Zuriko, multaj el niaj klientoj metis sian ĉefurbon en Svislando."


Ni foje aĉetas pafilojn por kelkaj el niaj firmaoj, sed mi ne pensas, ke mi iam aŭdis pri Swiss Universal."


"Ni ne estis ĉirkaŭ tiom longe."


"Malpezaj armiloj?" - Barbaroso ekinteresiĝis pli ol kutime.


“Malpezaj armiloj,” mi respondis, “ĵipoj, batalpafiloj, tankoj. Ankaŭ helikopteroj kaj aviadiloj. Ni ankaŭ havas konsilistojn, kiuj povas doni instrukciojn se necese."


— Ĉarma!


Barbaroso forlasis la temon kaj komencis la kutiman konversacion pri miaj impresoj pri Madrido kaj la kvalito de la manĝaĵo. Ĉio, kion mi ricevis de li, estis, ke lia komerco havis ion rilatan al evoluaj projektoj.


La cuenta, por Favor. La kelnero alportis la fakturon. Kiam mi estis pagonta, li simple svingis mian monon flanken kaj subskribis la fakturon. Barbaroso proponis konduki min al la hotelo, sed mi sufiĉe sciis pri hispanaj kutimoj por malakcepti lian proponon kaj prenis taksion. Tiel, Maria povis iri kaj tranokti kun mi.


"Mi pensas, ke Andreo ĵaluzas pri vi," ŝi diris, faldante sian robon kaj metante ĝin sur seĝon. “Li estas tre saĝa, sed bedaŭrinde li ne havas tian allogan figuron. Krome, li ĉiam memorigas min pri granda ruĝa apro."


Ni forgesu pri Andreo Barbaroso nun."


Ŝi glitis sub la littukojn, mi palpis ŝian molan haŭton, poste mi premis ŝin tiel forte, ke mi povis senti la spiron de ĉiu ĉelo de ŝia haŭto. Niaj langoj renkontis, kiam mia mano palpis ŝiajn femurojn.


"Ho mia Dio, Joĉjo!"


Mi eniris ŝin. Nuda Maya fulmis tra mia menso dum momento. Estis la rideto de Maria. Ŝiaj kruroj ĉirkaŭvolvis min, tirante min en ŝin. Mi sentis ŝiajn ungojn en mia dorso dum ni kulminiĝis kune. Ĝi estis perfekta.


Mi ne volis zorgi pri Barbaroso, sed mi ne povis tute forigi lin el mia menso. Kiam li subskribis la fakturon pri restoracio, mi rimarkis ion strangan.


Li skribis la duoblan "ss" por "Barbaroso" en la malnova ĝermana SS-stilo.


Ĉapitro 6


Mi estis matenmanĝanta malfrue en la palaco manĝoĉambro kiam telefono alvenis al mia tablo. Same kiel mi ne povis eltiri Barbarososon el mia kapo, li ne povis forgesi min.


Lia voĉo sonis maltrankvila. - "Kiel vi fartas ĉi-matene?"


"Dankon. Nur eta krampo en mia kruro."


"Ĉi tio estas bona. La maniero, kiel vi defendis nian amikon Maria, vere faris al mi profundan impreson. Mi ankaŭ volis diri al vi, ke mi interesiĝas pri malpezaj armiloj. Ĉu vi volas flugi en aviadilo?


Kie?'


Nur supren kaj malsupren en Maroko. Ĝi daŭros maksimume kelkajn tagojn, nenio pli. Almenaŭ se vi vere volas vendi ion...


Mia kovrilo kiel armilkomercisto estus fike neebla se mi ne estus implikita. Mi pensas, ke pro la laborhoraro de Franco, li plej verŝajne restos en El Pardo dum semajno. Dum ĉi tiu tempo li estos sekura. Kaj se Barbaroso vere volis aĉeti armilon, mi havis nenion por zorgi: ja estis kompanio en Zuriko nomata Swiss Universal. Sendube Barbaroso jam kontrolis ĉi tion. HAKILO ne ŝatas duonkoran laboron, kaj en tiaj okazoj nenio estas lasita al hazardo.


"Tio ne ĝenas min," mi respondis. “Pri kiaj armiloj vi interesiĝas? Mi povas montri al vi specimenojn."


“Aŭtomataj fusiloj. Mia ŝoforo prenos vin je la 3:00 hodiaŭ. Li kondukos vin al la flughaveno, kaj de tie ni flugos per mia aviadilo."


"Bonege, mi antaŭĝojas ĝin."


Mi ne volas aserti, ke mi fariĝis klarvida dum mia tempo kiel agento, sed mi ja havas ian enkonstruitan radaron por detekti danĝeron. Kaj ĉi tiu radaro nun diris al mi, ke mi estas observata. Barbaroso volis scii, ĉu indas kontakti min, kaj se ne estus Swiss Universal, la dika komercisto scius, ke mi ne estas nur ordinara vendisto.


Mia problemo estis eltrovi ĉu Barbaroso estis nur adoranto de Maria aŭ ĉu li eble gvidos min sur la spuron de la Homlupo. Kaj mi ne estis certa pri tio. Efektive, povus ŝajni suspektinda, ke li ne levis la manon por protekti min, kiam li vidis, ke du ciganoj min persekutas. Sed aliflanke, mi povus montri ĉirkaŭ sep milionojn da homoj en Novjorko, kiuj en tia kazo kondutus ekzakte same. Kaj eĉ se li estus skribinta sian nomon per tiuj s, ankaŭ tio povus esti pura hazardo. En tiu kazo, mi farus grandan impreson, se mi forlasus la landon, kie mi laboris por "komerca vojaĝo" al Maroko.


Mi telefonis al Zuriko. La AX-agento kiu respondis la telefonon identigis sin kiel oficejan oficisto parolanta kun vendisto. Mi pendigis denove, trinkis pli da kafo kaj fumis mian unuan cigaredon.


La suno hele brilis en mia vizaĝo kiam mi forlasis la hotelon. Samtempe kun mi, la sonorilo, du pastroj kaj grupo da komercistoj forlasis la vestiblon. Dekstre de mi estis larĝa strato. Mi turniĝis en mallarĝan straton maldekstre kaj ne plu vidis la pastrojn. Ekzistis multaj malgrandaj parfumbutikoj kaj artgalerioj kiuj plejparte vendis suvenirojn al turistoj. La sonorilo eniris unu el ili, verŝajne nome de gasto de hotelo. Mi transiris la straton, promenante inter Vespa skoteroj kaj Fiat-aŭtoj faritaj en Hispanio. Dum mi marŝis blokon al Placo del Sole, mi rimarkis unu el la komercistoj transirante la straton malantaŭ mi. Ĉe la sekva angulo li rapide turnis sin, poste tuj haltis, ŝajnigante, ke li tre interesiĝas pri montrado de subvesta sako. La persono malantaŭ mi ankaŭ rapide turnis la angulon kaj preskaŭ trafis min.


Pardonu,” mi diris ame.


"Pardonu min," li respondis per la sama tono. Supozeble marŝante plu, li nun staris kaj rigardis siajn subvestojn. Kiam li denove rigardis supren, mi ne plu estis tie. De la verando, kie mi kliniĝis, mi aŭdis liajn paŝojn alproksimiĝi. Mi kaptis lin, kiam li pasis rapide kaj tiris lin enen. Pardonu,” mi denove pardonpetis, premante la pinton de la stileto al lia dorso.


Li blufadis. - "Kion ĝi signifas?" "Devas esti eraro." Mi etendis la manon al lia ŝultro-pistolujo kaj eltiris la armilon.


“Ne, amiko, ĉi tio ne estas eraro. Kiu sendis vin? - Mi premis ŝin kontraŭ la leterkestoj. Li balancis la kapon kaj komencis iom ŝviti.


'Monda Organizaĵo pri Sano? Mi ne scias kion vi volas diri.


“Mi vere ne mortigos vin. Mi ne estas unu el tiuj homoj. Mi nur aperos iom da premo per ĉi tiu tranĉilo ĝis via spino disiĝos en du kaj vi estos paralizita por la resto de via vivo.


— Atendu, mi ĉion rakontos al vi!


Ĉi tio signifis, ke li bezonis tempon por elpensi bonan ekskuzon.


"Mi apartenas al la politikistoj."


'Ne sufiĉe bona ekskuzo.' - Mi eĉ pli forte premis la tranĉilon.


“Atendu, mi diros al vi la veron.


Sed li ne faris. Li turnis sin kaj batis la tranĉilon per la kubuto. Ĉi tio estus bona movo kontraŭ iu per unu mano.


Mia maldekstra mano trafis lian kapon sur la leterkestojn kaj falis sur la marmoran plankon. Kiam mi klinis min super li, li ne plu spiris. Mi disigis liajn makzelojn kaj flaris fortan migdalan odoron: cianido. Li tenis la kapsulon en sia buŝo la tutan tempon, kaj mia bato faris la reston.


Ĉi tio estas unu el la kialoj, kial mi malamas bigotojn. Estas tiom malfacile ricevi informojn de ili! Mi foriris de la verando.


Lombardejoj vidiĝas ĉie en la mondo. Tiu, al kiu mi iris, en la placo Sankta Marteno, havis la kutiman kolekton de horloĝujoj, gitaroj kaj klarnetoj.


"Mi perdis mian bileton, sed mi memoras, ke mi faligis ĝin ie."


La vendisto estis tute kalva kaj kompensis la perditan tempon kreskigante grandajn lipharojn, sur kiuj li turnis pintojn kiel ponardojn.


"Mi ne memoras, ke vi ensendis ion ajn," li likis per kastilia akĉento.


Kudromaŝino N3. Ĝi apartenis al mia eksedzino."


"Ho, la kudromaŝino de via eks." Li palpis siajn lipharojn. “Jes, estas vero, nun mi memoras. Jen mi havas ĝin. Kiel kutime, la AX-reto funkciis bonege. Tuj kiam nia dungito de Svisa Universal pendigis post mia voko, li kontaktis nian "filion" en Madrido kaj diris al mi, kion mi bezonas. Kiam mi forigis la kaŝsekvanton, la bezono estis kontentigita.


Se vi scivolas kiel akiri tian bonan telefonservon en Hispanio, vi ne povos. Kontraŭleĝaj AX-trunkoj preteriras ĉiujn nekompetentajn eŭropajn telefonsistemojn.


"Mi supozas, ke ĉio estas en ordo?"


Mi malfermis la tekon, kiun li metis sur la vendotablon. Ĝi ne estis kudromaŝino, sed ĝi estis vere tio, kion mi bezonis.


"Estas alia pakaĵo, kiun mi volas preni post kelkaj tagoj," mi diris. "Informoj pri Andreo Barbaroso."


Li demandis. - "Kaj se vi ne venos por li?"


Tiam ĉi tiu persono devas esti forigita.


Ĉapitro 7


"Hodiaŭ okazis al mi io stranga," mi komentis dum la jeto de Barbaroso flugis super la Mediteraneo kaj ni kune trinkis viskion apud la fenestro. “Iu sekvis min el la hotelo. Mi tute ne komprenas ĉi tion."


Li ridetis kaj lia ruĝa barbo staris. "Mi ĉiam pensis, ke vendi pafilojn estas sufiĉe riska profesio."


"Ho ne," mi certigis al li. "Ĝi ne estas malsama ol asekuro."


Li ridis preskaŭ raŭke.


- Mi certas, ke vi subtaksas vin, sinjoro Finley. Maria rakontis al mi pri via batalo kun ĉi tiu virbovo. Vi vidas, mi renkontis multajn malvarmsangajn ulojn, kiuj pretas fari ion ajn, se la rekompenco estas bona. Mi kredas, ke vi estas tia homo."


"Ne, ne ĉar mi havas solidan konton."


“Mia karulo! Mi kredas ke mi neniam renkontis iun kun pli bona sento de humuro. Mi certas, ke ni havos bonan komercon.


Nun ni flugis super la afrika marbordo sen perdi altecon.


“Vi vidas, mi gvidas konsorcion, kiu disvolvas mineralajn rimedojn. Nia areo de agado estas la Hispana Saharo. Ĉi tio ĉefe koncernas volframon kaj kalio. Ĉu vi certe scias kiel ili estas uzataj?


“Tungsteno el volframa erco kaj kalio el kalcia karbonato. Lampoj, boriloj, municio, farbo kaj kaliocianido. Vi povas nur nomi kelkajn...'


“Vi estas bone informita. Ĉiukaze, ĉi tio estas valora krudaĵo. Ĉar ekzistas kelkaj afrikaj landoj, kiuj ne tre taksas niajn agadojn, ni ĉiam devas esti gardantaj kontraŭ atakoj de tiel nomataj gerilaj sabotistoj. Mi havas gravan sekurecan teamon, kaj por ĝuste protekti nian investon, ni devas havi sufiĉajn armilojn. Precipe nun kiam ni komencis vastigi niajn agadojn."


— Plivastigi?


“Kiel vi scias, ni iras al Maroko. Ni serĉas kalion tie, sed ĉar daŭros iom da tempo antaŭ ol esplorado komenciĝos, mi uzas nian bazon kiel tendaron por nia sekureca personaro."


Ĉu tendaro? Poste estas multaj gardistoj.


Ni preterpasis Tanĝeron kaj la Atlaso-Montaro minacis antaŭ ni.


"Estas usona proverbo, kiun mi ĉiam ŝatis ripeti," diris Barbaroso, kvazaŭ konfidante al mi sekreton. - "Pensu grandan."


"Vi konsentas kun ĉi tiu deklaro, ĉu ne?"


— Certe. Por mi, ĝi nur signifas, ke mi aĉetas pli."


Kalio. Sensencaĵo! Ili neniam trovos kalion proksime de la startleno sur kiu ni surteriĝis. Ĝi estis valo en la montaro, cent kilometrojn de la atlantika marbordo, meze de la dezerto, inter la marokaj urboj Rabato kaj Fez. Kvankam mi eble ankoraŭ ne estis sur la spuro de la Homlupo, almenaŭ io atendis min. Kiam ni surteriĝis, mi vidis armean tendaron sufiĉe grandan por trejni almenaŭ dek mil homojn. La ĵipo alkuris al ni, postlasante grandegajn polvonubojn; Mi ĵuris, ke la kapitano ĉe la stirilo estis salutonta ĝis li ekvidis min.


“Sinjoro Finley estas ĉi tie pro negoco. Sed tio povas atendi ĝis morgaŭ.


Oni kondukis nin al gastejo ne malproksime de la tendaro. Mi estis la honora gasto ĉe vespermanĝo, kiun partoprenis altrangaj oficiroj de la privata armeo de Barbaroso. Vualitaj virinoj venis kaj iris kun arĝentaj bovloj plenigitaj per kuskuso, perdrikoj kaj cinamo-marinita ŝafido. "Ĉu vi ne miras, ke ni loĝas ĉi tie laŭ la araba stilo?" demandis Barbaroso, nun portanta djelabon.


"Mi tre ŝatas ĉi tion," mi respondis, ruliĝante bongustan bulon da kuskuso inter miaj fingroj.


"Vi ne devas forgesi, ke, laŭ multaj, Afriko finiĝas nur en Pireneoj", diris Barbaroso. Ĉi tio klare estis temo proksima al lia koro, kaj mi ne opiniis saĝe interrompi ĝin. “Hispanio estas regata de la araboj dum sepcent jaroj. Ĉiu urbo en Hispanio havas kastelon, sed kiel oni nomas ĝin? Alkazaro estas araba vorto. De kie la Generalisimus ricevis sian reputacion? En Saharo kun la Hispana Fremda Legio. Kaj kio finfine decidis la Hispanan Enlandan Militon? La antaŭeniĝo de Franco kun la maŭroj. Hispanio kaj Nordafriko estas nedivideblaj."


La oficirkorpoj de Barbaroso estis reflektado de tio. Estis kelkaj nazioj kaj francoj, sed la plej multaj el la oficiroj estis hispanaj aŭ araboj, kaj en ambaŭ ĉi tiuj grupoj mi vidis la fajron de fanatikeco. Unu el ili, arabo kun longa kaj akra vizaĝo, daŭrigis entuziasme. “Imagu, kian potencon Formus Hispanio kaj Nordafriko se ili estus reunuigitaj. Ili havus la tutan Eŭropon kaj Afrikon sub sia kontrolo! »


“Mirinda ideo,” Barbaroso aldonis, “sed tre neverŝajna. Krome, nia gasto ne interesiĝas pri politiko.”


La tabloj estis purigitaj kaj preskaŭ ĉiuj fumis. La dolĉa aero diris al mi, ke la tabako estas miksita kun haŝiŝo, kio ne estas malofta en ĉi tiuj partoj.


La vualitaj virinoj, kiuj servis, estis anstataŭitaj de dancistoj, envolvitaj de la kapo ĝis la piedoj per silko, en kiuj ili faris ekscitajn movojn, tre rememorigajn pri ampozicioj. Restis nur la vestoj. Sed tio sufiĉis por igi min havi tre sufoĉajn sonĝojn pri ĝi.


Estis tempo leviĝi je la sepa horo. Bipo kaj klakado de botoj. Unu el la knabinoj, kiuj dancis hieraŭ, eniris la ĉambron kaj malfermis la pordojn de la verando. Ŝi alportis al mi malvarmetan oranĝan sukon kaj kuiritajn ovojn. Venis al mi en la kapon, ke la soldatoj verŝajne manĝis krespojn samtempe. Mi estis preta komerci kun ili.


Antaŭ ol mi eĉ finis la matenmanĝon, Barbaroso eniris mian ĉambron. “Mi tre bedaŭras ke mi ne povis matenmanĝi kun vi, sed mi havas kutimon manĝi kun miaj oficiroj. mi opinias ke ĝi estas pli bona por laboretoso."


La industriulo vere provis esti generalo. Ĉi-matene la maskerado konsistis ne el kostumo aŭ djellaba, sed el kakia kostumo kaj batalbotoj. Mi provis ne montri intereson pri la insigno de lia uniformo sur la ŝultro: ora brodaĵo ĉirkaŭ du SS-fulmoj.


Li persone montris al mi la tendaron. Elfosadlaboro estis survoje, kaj nekutime granda nombro da pezaj kestoj staris ĉe la enirejo al la minejo.


"Pioĉoj kaj aliaj fosiloj," Barbaroso klarigis.


Post la turneo mi havis la honoron tagmanĝi kun li kaj liaj oficiroj. Ni sidis en la grandega kunvenejo, kaj la unuan fojon mi havis tempon por bone rigardi la soldatojn de Barbaroso.


Nun mi komprenas lian komenton pri malvarmsangaj uloj, kiuj faros ion ajn por mono, kiun li faris survoje al Maroko. Ŝajnis, ke ĉiuj veteranoj de Golfeto de Porkoj, Katanga, Malajzio kaj Jemeno estis tie. Ĝi estis renkontiĝo de dungitaj profesiaj murdistoj. Eble ne de la Homlupo-klaso, sed sufiĉe bona por adekvate defendi la regnon de Barbaroso de iu ajn ebla invadinto.


En kiuj kampanjoj vi opinias, ke vi estis implikita kun ili?


- demandis min la germana majoro, transdonante karafon da vino.


"Mi tute ne menciis ĝin."


“Venu, venu, Joĉjo. "Vi scias, devas esti iu ĉi tie, kiu konas vin," Barbaroso insistis. "Eble malnova konato."


Mi komprenis la taktikon: ili volis scii, ĉu mi vere estas la komercisto, kiun mi ŝajnigis esti, kaj nun ili ludis kun mi por vidi ĉu ili povas kapti min en mensogo. Se mi vendis pafilon, ĝi devis signifi ke mi uzis ĝin. Mi sciis, ke nun ĉiuj okuloj atente observas miajn reagojn kaj movojn. Mi verŝis al mi vinon sen verŝi eĉ guton.


"Nur se vi ankaŭ havas iun el Novjorko ĉi tie," mi desegnis. "Mi laboris kun la polico, ne soldato."


La majoro ridis. Li havis grandan porkan nazon kaj malgrandajn bluajn okulojn. Liaj tatuoj sulkiĝis sur liaj dikaj brakoj dum li pugnobatis la tablon.


'Polica oficiro! Ĉu regula polichundo devus vendi al ni pafilojn? Mi neniam renkontis policon kiu ne estis farita el kuniklofeko! Barbaroso ne intervenis post tiu ĉi kruda insulto. Male, li konvinkis la majoron: "Do vi ne pensas pri nia armilkomercisto, Erich?"


“Mi ŝatas homon, kiu scias, pri kio li parolas. Ĉiu policisto povas fari estas postkuri prostituitinojn de la strato kaj svingi kaŭĉukan bastonon. Kion li scias pri armiloj?


La tuta manĝoĉambro turnis nun sian atenton al la tablo de la oficiroj.


Barbaroso demandis min: “Nu, Joĉjo?” “La majoro Grun ŝajne malmulte fidas vin. Vi ne ofendis, ĉu?


mi levis la ŝultrojn. "La kliento ĉiam pravas."


Sed Barbaroso ne estis kontenta tiel baldaŭ. “Jack, ne temas nur pri via honoro. Li diras, ke vi ne komprenas armilojn. Se mi faros negocon kun vi, mi devas senti, ke vi scias, kion vi vendas.


“Manifestacio,” Gruen muĝis. "Li montru ĝin ĉe la pafejo."


La tuta manĝoĉambro estis malplena ĉar la viroj subtenis la proponon de la Majoro. La Barbaroso-skripto estis bone preparita. Mia valizo sidis sur tablo meze de polva areo. Grün rigardis min malfermi la valizon; sarkasma rideto sur lia malbela vizaĝo. La tuta regimento sidis ĉirkaŭ li en rondo, kvazaŭ ili venis al kokbatalo.


Mi levis la maŝinpafilon alte por ke ĉiuj vidu.


"Ĉi tio estas nia norma armilo, la G3. Ĝi estas ŝarĝita per 7.62mm NATO-municio. Tial, neniam estos problemoj kun municio."


La G3 estas vere bona armilo. Ĝi estas pli peza ol la usona .M16, sed pli fidinda. Sendube, la plej multaj viroj uzis ĝin iam aŭ alian.


"Kiel ĝi funkcias?" - demandis Barbaroso, kiel bona studento. “Kiam vi premas la ellasilon, la martelo pafas la kuglon.


Sed krom pafi la kuglon de la eksplodo, aerpremo samtempe puŝas la kartoĉon kaj riglilon reen, movante novan kartoĉon en lokon kaj re-kaĉas la martelon. La G3 povas esti agordita por kreva fajro kaj kreva fajro."


"Bravo, bravo, vi bone memoras ĉi tion," ekkriis la germano. "Nun montru al ni."


Li tiris manplenon da pafoj el la municioskatolo kaj metis ilin en la municiorevuon. Li tiam repuŝis la maŝinpafilon en mian manon kaj montris al unu flanko de la pafejo, kie paro da imitaĵaj pupoj uzataj por bajonetpafado pendis de rako. “Estas tri manekenoj. Mi donos al vi kvar pafojn por demeti ilin. Se vi ne povas, tiam vi estas mensoganto kaj malbona pafo.


- Kaj se mi faligos ilin, kion vi diros? Sango kovris la vizaĝon de majoro Grün. Lia mano frotis la femurujon de sia Grosser Luger. La Grosser estas unu el la plej pezaj pistoloj iam produktitaj; la plej multaj povas trakti ĉi tion nur per ŝultro-muntita tripiedo.


"Ĉi tio fariĝas pli kaj pli amuza," Barbaroso rikanis. "Pafu!" - bojis Grune.


La soldatoj starantaj inter mi kaj la pupoj flankenpaŝis, lasante du vicojn da spektantoj ambaŭflanke de centfuta fajrolinio de mi ĝis la vendotablo.


Mi tenis la G3 en miaj manoj por alkutimiĝi al ĝia pezo. Estis tute kviete. Mi surŝultrigis la armilon kaj celis la ekstreman dekstren de la tri manekenaj pupoj. Mia unua pafo trarompis la silenton. La pupo milde balanciĝis de flanko al flanko kaj pendis.


"Eĉ ne proksime al la ŝnuro," Grune ridis. "Li neniam tenis maŝinpafilon en siaj manoj."


"Estas strange, li kutime scias, kion li faras." - Barbaroso aspektis seniluziigita, ke mia pafo maltrafis la celon. Tamen ĉi tio ne okazis. Mi celis la fatalan makulon en la stomako de la pupo. La truo en la supra maldekstra angulo, la loko, kiu ĉiam mortigas, nun estis klare videbla. Mi ŝatas ludi iomete antaŭ ol mi serioziĝas.


La soldatoj entuziasme aplaŭdis, kaj jen kaj jen mi vidis mokajn rigardojn al la majoro. Barbaroso enspiris kaj ekbruligis kuban cigaron. Grune amike frapetis al mi la dorson kaj muĝis: "Pafu denove, komercisto, kaj se vi pafos ilin, mi estos la unua, kiu diros, ke mi estas idioto."


"Do ĉi tio estas vera?"


"Mi promesas, komercisto."


Mi premis la armilon al mia ŝultro, kaj antaŭ ol Grune povis elspiri, la sono de tri pafoj formortis. Estis du pupoj kuŝantaj sur la planko. Tiam la tria ŝnuro rompiĝis en du partojn, kaj ankaŭ la tria pupo kuŝis etendita en la polvo.


Mi ne plu atentis la germanon kaj metis la armilon en la manojn de Barbaroso.


"Kiom da ĉi tiuj maŝinoj vi volas?"


Tamen la hispano ankoraŭ ne deprenis la okulojn de la majoro.


“Kion ni promesas, devas esti plenumita, majoro Grün. Nia komercisto trompis vin. Do vi konfesas ĝin nun. Jen kion ni volas aŭdi de vi."


“Bone, li povas pafi pafilon. Ĉiu malkuraĝulo povas pafi pupojn." - furioze murmuris Grun. Ĉiuj liaj germanaj instinktoj ribelis kontraŭ tiu ĉi humiligo. Ne nur antaŭ sia estro, sed ankaŭ antaŭ siaj subuloj, li devus konfesi, ke li malhonoris sin.


"Lasu min vere zorgi pri li kaj li vokos sian patrinon post du sekundoj, se li havas tian."


Bedaŭrinde, ĝi nun trafis unu el miaj doloraj punktoj. Mi satiĝis de majoro Grün.


“Bone, vi furioza nazia porko. Vi ricevos tion, kion vi petas. Faru lokon, sinjoro Barbaroso. Mi nun faros veran manifestacion laŭ speciala peto de la majoro.”


Mi fiksis miajn kondiĉojn. Kaj Grün kaj mi elektis niajn armilojn, li la Grosser kaj mi la G3. Kiu estos la unua por kunmeti la malmuntitan armilon? Kaj li mortigos la alian.


"Sed la G3 estas multe pli kompleksa armilo," Barbarossa notis. "Ĉi tio estas maljusta."


—Lasu al mi, sinjoro.


Grün rikanis pro mia konfido. Ni retiriĝis tridek metrojn dum pluraj oficiroj malmuntis niajn armilojn. Estis preskaŭ festa etoso ĉe la platformo. La soldatoj apenaŭ povis esperi pri tia distro, kaj, kompreneble, ili amis ĝin.


La Majoro klinis sin, liaj grandaj manoj pretaj kunmeti la dek simplajn pecojn de sia Luger.


Apud mi estis amaso da risortoj, pafilpleto, riglilo, kartoĉo, tenilo, barelo, ellasilo, vido, pergililo, martelo, kaj tridek ŝraŭboj tenantaj la G3 kune.


Flanke, la soldatoj faris vetojn. Estis ĉirkaŭ dek kontraŭ unu kontraŭ mi, kio signifas, ke ĉiu dekunua soldato estis sufiĉe saĝa.


— Ĉu vi pretas? - demandis Barbaroso.


Grune kapjesis malpacience. Ankaŭ mi kapjesis.


— Komencu! - ekkriis Barbaroso.


La glacia trankvila kaj sperta Grün komencis kunmeti la Luger. Liaj manoj ne tremis, li funkciis kiel komputilo. Fine, ĉiu detalo enkadriĝis. Li ekstaris kaj celis.


Peza G3-kuglo trapikis la centron de lia brusto kaj terenbatis lin. Li kuŝis kun la kruroj disigitaj, genuoj supren, kiel virino atendanta sian amanton. Sed Grün atendis neniun alian.


En mia mano mi tenis nur la barelon, la riglilon kaj la liberan risorton, kiujn mi uzis por anstataŭigi la martelon. La ceteraj armiloj ankoraŭ kuŝis sur la planko apud mi. Post kiam mi pafis la pupojn, la aŭtomata mekanismo enigis novan kuglon en la postaĵon, do mi ne devis uzi rondon el la revuo.


"Kiam mi diris, ke ĝi estas maljusta, mi verŝajne pensis pri la malĝusta persono," Barbaroso rimarkis. "Estas domaĝe ĉar li estis bona oficiro."


"Li estis malsaĝulo."


- Ne, li subtaksis vin, sinjoro Finley. Kaj mi ne faros tion mem denove."


Ĉi tiu okazaĵo mallongigis nian tempon en la tendaro. Barbaroso timis, ke unu el la amikoj de Gruen provos venĝi, kaj diris al mi, ke li ne volas plu mortintajn oficirojn.


Mi ankaŭ havis bonan kialon por foriri baldaŭ. Mi aŭdis du soldatojn diskuti la novaĵon, ke Franco subite elpensis la ideon fari unu el siaj maloftaj vojaĝoj al Hispanio, verŝajne por dispeli onidirojn, ke la atenco kontraŭ lia vivo estis sukcesa. Ĉi tio signifus unikan ŝancon por la Homlupo.


Barbarossa kaj mi foriris antaŭ la tagmanĝo. Li estis profunde enpensita ĝis li subite kaptis mian manon.


“Kiom vi gajnas kiel vendisto? Mi duobligos la kvanton, se vi anstataŭos Grün. Mi bezonas iun kun viaj kapabloj.


'Ne, dankon. Mi ne sentas min kiel soldato en la mezo de la dezerto."


“Fidu min, Joĉjo. Ĉi tiu etapo ne daŭros longe. Vi vidos multe da ago kaj la rekompenco estos pli granda ol vi kuraĝas revi."


“Mi estas tre flatita, sed vi devas kompreni. Mi ne estas unu el tiuj homoj kiuj aliĝas al la Mararmeo ĉar iu diras ke mi vidos la tutan mondon."


“Vidas ion en ĉi tiu mondo? Vi skuos la mondon ĝis sia kerno, Joĉjo. Nuntempe ni estas agordantaj. Mi ne povas diri al vi pli.


"Bone, mi pripensos ĝin."


Estis malforte pensi pri tio.


Tuj kiam li diris al mi, ke li plenumos siajn planojn, mi subite komprenis, kial li havas ĉi tiun bazon meze de la montoj. Nur dek kvin kilometrojn de la tiel nomata kaliominejo estis sekreta usona komunika centro en Sidi Yahya. Liaj viroj povus subite ataki lin, kaj se tio sukcesus, la komunikadkanaloj de Vaŝingtono kun la Sesa Floto patrolante Mediteraneon estus fortranĉitaj.


Li fiksis siajn okulojn ne nur sur Hispanion, sed ankaŭ sur Maroko kaj kontrolo de Mediteraneo. La homlupo estis nur antaŭsigno de eksplodo, kiu transformus la teritorion de Barbaroso en novan mondpotencon kaj eĉ povus konduki al mondmilito, kiun volis nek Ameriko nek Rusio.


Ĉapitro 8


La unua vizito de Franco estis al Sevilo. La Sevila ekstravaganco, printempa festo, estas la plej grava evento en la hispana kalendaro, kaj ĉiuj hotelĉambroj en la urbo estas rezervitaj monatoj antaŭe.


Dum la tago, arabaj ĉevaloj tiras ĉarojn tra stratoj vicitaj kun senoritas en tradiciaj kostumoj. Homoj amasiĝas en la tendojn por rigardi la flamenkdancistojn, kaj ĉiuj trinkas sangrion aŭ ŝereon.


"Eĉ la Generalisimo ne povas permesi maltrafi ĉi tiun festenon," Maria fanfaronis. Ronda situas tuj ekster Sevilo kaj ŝi estis klare tre fiera pri la ekstravaganco.


Kaj mi ne povas permesi ne vidi vin tro longe. Tial mi venis. Vi estas multe pli alloga ol via amiko Barbaroso."


"PRI."


Ni estis en tendo, kiu ŝirmis nin kontraŭ la brulanta andaluzia suno. Maria prenis du glasojn da ŝereo el la pleto de la kelnero kaj donis al mi unu. Ekstere. la altaj kalkanumoj de flamenkaj ŝuoj klakis sur la dancejo.


- Kion vi opinias pri Andreo? ŝi demandis.


“Mi ne scias kion pensi. Li proponis al mi laboron, sed li komprenas nenion pri tio. Krome mi preferus esti mia propra estro. Ĉu vi havas ideon pri kio li faras?


— Ĉu mi? - Ŝiaj fingroj tuŝis la nesupereblan interspacon inter ŝiaj mamoj. “Mi rilatas nur kun kuraĝaj taŭroj kaj kuraĝaj homoj. Sed mi ankaŭ ne scias, kion Andrés faras.”


Mi ĝojis pri ĉi tio. Antaŭ ol alveni al Sevilo, mi ricevis raporton pri Barbaroso de “lombardejo” en Madrido. Ĝis la aĝo de tridek jaroj oni sciis nenion pri li, krom ke li estis la plej juna membro de aristokrata sed malriĉa familio. Li tiam havis la ŝancon establi minindustrion en Kongo dum Tshombe estis firme en kontrolo. Kiam la regulo de Tshombe estis faligita, li estis devigita forlasi la landon. Ĉio, kion li povis kunporti, estis senvaloraj akcioj de sia firmao. Tamen, per ombra interkonsento en Svislando, li sukcesis vendi ilin kontraŭ milionoj. Li tiam turnis sin al lokposedaĵo kaj iĝis interesita pri politiko.


Li ankaŭ akiris hispanajn minadposedaĵojn en la Hispana Saharo post ĉantaĝado de la antaŭa posedanto tiel longe ke li poste faris memmortigon. En la momento mi renkontis lin, li jam estis unu el la plej influaj homoj en Hispanio kaj liaj planoj por la estonteco...?


Andreo Barbarossa sendube multe laboris pri tio.


Maria kolere ĵetis la kapon malantaŭen.


-Ĉu vi certas, ke vi denove ferias, Joĉjo? Vi ĉiam ŝajnas pensi pri io alia. Nun koncentriĝu al mi. Vi ne forgesu, ke la Grafino povas havi iun ajn viron, kiun ŝi volas."


"Konsideru min via sklavo."


"Nun mi havas ĝin," ŝi ridis.


Kiam krepuskiĝis, komenciĝis la ĉefa evento de la festivalo: procesio de centoj da religiaj asocioj tra la urbo. Ĉiuj partoprenantoj estis vestitaj per longaj kaj altaj manteloj. konusformaj maskoj, kiel tiuj de la Ku-Kluks-Klano. Per brulantaj kandeloj ili transformis la urbon en strangan felandon. Tiuj, kiuj ne tenis kandelojn, portis gigantajn telerojn, sur kiuj staris religiaj statuoj, figuroj de Kristo, Virgulino Maria kaj aliaj sanktuloj. Franco mem rigardis la procesion de la ŝtupoj de la Sevila Katedralo. Por tiuj, kiuj rigardis, la procesio estis kiel kandela rivero flosanta en maro de ĉi tiuj mirindaj idoloj. Kiam la artfajraĵo finfine eksplodas, ĝi verŝajne estas la plej inspira kaj ekscita vidaĵo en la mondo. Ĝi certe forprenus mian spiron. La homlupo povis facile miksiĝi kun la miloj da procesianoj, ĉiuj nerekoneblaj per siaj manteloj kaj maskoj. Pene mi vidis la Generalimon: fragilan figuron sur la supra ŝtupo de la Katedrala ŝtuparo. Li svingis la manon malforte responde al la aplaŭdo de la homamaso.


"Ĉu vi iam vidis ion tian?" - demandis Maria, kiam oni puŝis nin tien kaj reen en la homamaso.


'Neniam.'


Artfajraĵo eksplodis super la preĝejo, unue verda, poste ruĝa kaj flava. Ĉiun sekundon mi atendis diversajn eksplodojn proksime de la ŝtuparo.


Per nervoza gesto mi malfermis la cigaredujon kaj lasis la enhavon fali sur la plankon. - 'Malbeno. Mi devas iri preni novan pakaĵon."


“Atendu, Joĉjo. La altebenaĵoj ĵus venas.”


'Mi revenos baldaŭ.'


Ŝi protestis, sed mi bezonis pretekston por foriri. Mi iris tra la homamaso serĉante pli bonan pozicion.


Altebenaĵo kun nigra Madono haltis antaŭ la ŝtupoj de la katedralo. Iu el la homamaso komencis la himnon, emocian, malgajan serenadon, kiu altiris entuziasmajn huraojn de la publiko. Eĉ Franco aplaŭdis.


Mi faris mian eblon por ekvidi la Homlupon, sed estis dekoj da altebenaĵoj kaj kompreneble tute ne servis kontroli ilin ĉiujn.


"Mi scivolas de kiu preĝejo estas ĉi tiu altebenaĵo," flustris la virino apud mi al sia najbaro. "Mi neniam vidis lin," ŝi respondis.


La aperinta altebenaĵo ne aspektis nova, nur ĝi estis multe pli granda ol la aliaj, kaj sur ĝi staris grandega statuo de Sankta Kristoforo portanta la Kriston Infanon trans la riveron. Homa maŝino, konsistanta el homoj en ruĝaj manteloj, portis la koloson al la Katedralo.


"Mi pensis, ke ĉi tiuj prezentoj ĉiam estis tradiciaj?" - mi demandis la virinon.


'Jes.' Ŝi celis la fotilon. "Mi devas foti ĉi tion."


Mi ne plu havis tempon por foti. Mi puŝis mian vojon tra la homamaso ĝis la malantaŭo de la Altebenaĵo de Sankta Kristoforo. La serenado sur la alia altebenaĵo estis finiĝanta, kaj nun Franco devis vidi la “novan” altebenaĵon.


La serenado finiĝis kaj la ruĝaj kaboj atendis la signalon por porti la grandan kolososon al Franco. Mi glitis sub la platformon malantaŭe kaj rampis antaŭen. La statuo estis interne kava, kaj ĉe la supro mi vidis la Homlupon. Li tenis la maŝinpafilon proksime al si, liaj okuloj rigardis tra la fendo en la brusto de la statuo. En la ĝusta momento malfermiĝos la kesto de la statuo kaj la sevilanoj vidos artfajraĵojn, kiujn ili neniam forgesos dum la tuta vivo. La procesio denove ekiris. Kiam mi elrigardis el sub la altebenaĵo kaj vidis, ke la piedoj de la homamaso jam estas en granda distanco, mi konstatis, ke ni jam atingis la centron de la placo, rekte kontraŭ la Katedralo. Mi vidis, ke la Homlupo estas preta uzi sian armilon. Ie en la homamaso eksonis komenco de serenado al Sankta Kristoforo, kaj la okuloj de Maria serĉis la malaperinta komercisto.


Mi atingis la statuon kaj kaptis la Homlupon je la kruroj. Surprizite, li provis forpuŝi min, sed ĉi-foje mi tiris eĉ pli forte. Li provis teni sin kaj provis pafi, sed mi tiris min plu en la niĉon de la statuo, puŝante la kanon de la armilo malsupren.


"Malpura bastardo," li grumblis. 'Kiu vi estas ?'


'Rezigni!'


Estis kiel batalo en ĉerko. Ni apenaŭ povis moviĝi, sed li sukcesis kapti min je la kolo. Responde, mi batis lin en la renojn per etenditaj fingroj. Subite, la kava statuo odoris je la acida odoro de timo.


Liaj dikfingroj trafis miajn okulojn. Mi turnis mian kapon de flanko al flanko, sed liaj fingroj fosis en miajn okulkavojn. Mi ne havis sufiĉe da brakospaco por skui la stileton el la manumo aŭ atingi la revolveron. Ĉio, kion mi povis fari, estis kappuĉo al li, kio elfrapis lin dum momento. Kiam mi denove provis enfokusigi mian rigardon, li sukcesis eltiri longan razilon de ie. Mi vidis la klingon ekbrili kaj mi plonĝis kiel eble plej malproksimen en la mallarĝaj limoj de la statuo. Li celis min, kaj mi vidis lignopecojn flugi al kie la tranĉilo alteriĝis. Mi ne povis levi la brakojn por defendi min, kaj la tranĉilo plurfoje trafis min en la gorĝon. Li tiam kaptis min je la kolo per unu mano kaj ponardis min. Kiam mi sentis, ke la klingo tuŝas mian gorĝon, mi ellasis kaj falis sur mian dorson sub la altebenaĵon. La homlupo venkis.


La kanono de la maŝinpafilo estis direktita malsupren, ĝuste super mia vizaĝo. Kun la lasta de miaj fortoj, mi levis mian armilon. La homlupo jam tiris la ellasilon, kiam la barelo turniĝis al lia direkto. Kompreneble, la armilo estis ekpafita aŭtomate. Mi ruliĝis dum sangopluvo kaj splitoj falis sur min. Mi vidis brakon kaj kruron pendantajn malrapide. La maŝinpafilo estas blokita inter la interno de la statuo kaj la senviva homlupo.


Preskaŭ nenio restis de lia brusto, kaj lia vizaĝo ne plu aspektis homa.


Mi atendis la rapidantan policon kaj suspektis, ke hajlo de kugloj baldaŭ finos mian vivon. Tamen nenio okazis. Nur tiam mi aŭdis la kanonadon de artfajraĵoj, kiu tute dronigis la mortigajn pafojn.


"Kuri!" - Mi aŭdis iun krii kiam la artfajraĵo estingiĝis.


Sufiĉe konfuzitaj, la ruĝaj kaboj ekmoviĝis. Tuj kiam la altebenaĵo estis reen en la brua homamaso, mi elglitis el sub ĝi. Mi sciis, ke unu el la viroj en ruĝaj manteloj nun rampos sub la altebenaĵon por ekscii, kial la murdinto maltrafis.


Li trovos, ke li perdis multe pli.


Ĉapitro 9


Plej multaj usonanoj opinias, ke ŝereo estas la plej malbona speco de likvaĵo, kiun vi aldonas al lenta supo, aŭ la speco de abomeno kiun vi rifuzas trinki kiam vi vizitas avinon. Estas vere dolĉa, malkuraĝa streĉiĝo, kiu konvenas al ĉi tiu bildo. Sed en Hispanio vi povas trovi aron da uloj pretaj kontraŭbatali vin, se vi aŭdacas eldiri la insultojn asociitajn kun ilia manzanilla: seka, spica ŝereo verŝita el bareloj en kvartalaj kafejoj. En la plej malglataj partoj de hispanaj urboj oni povas trovi kafejojn, kiuj servas nur ŝereon kaj gliciriz-aromitan fajran akvon, kiun oni nomas anizo. Kaj la kombinaĵo de ĉi tiuj du trinkaĵoj povas esti komparita kun la kombinaĵo de brulanta alumeto kaj benzino.


Mi eksciis tiujn faktojn de kolonelo de Lorca, estro de hispana spionado. Nur unu horo pasis ekde la morto de la Homlupo, kaj la eferio ankoraŭ estis en plena svingo. De Lorca estis maldika, malhela viro proksimume mia aĝo kun akvilina nazo kiu kontrastis strange kun preskaŭ komika Fu-manĉura liphararo. Li estis en civilaj vestoj.


"Ili forkuris de sia altebenaĵo kvazaŭ sur ĝi estus bombo - tre malstila." Li mordis la salitan olivon.


“Mallonge, ni tuj ĉirkaŭis ilin kaj trovis la murdinton. Por esti honesta, mi estis tre surprizita."


— Kial?


“Ho, mi vere atendis ion alian. Nur amaso da eksterkontrolaj radikaluloj. Sed mi devas doni al ili bone ellaboritan planon. Ili povus trairi sen vi.”


'Eble? Kio haltigus ŝin tiam?


'Mi.'


De Lorca ŝajnis surprizita, ke li devas klarigi. “Se vi iam vidos la oficialan raporton, vi legos ke kvankam vi estis instrumenta por malkovri la strategion de la murdinto, estis mi, Kolonelo De Lorca, kiu prenis la fizikan riskon. Ne aspektu tiel ofendita. Falko scias iom pli bone. Mia intenco ne estas doni krediton, sed prefere savi mian propran haŭton. Kvankam la Homlupo maltrafis Caudillo je unu mejlo, se li estus havinta la ŝancon pafi, morgaŭ ili povus fosi alian truon en mia familia tombo. Ĉi tio estas grava afero por mi." Eble ĉi tiu fakto klarigis lian cinikecon kaj kial li trinkis tiom da ŝereo kaj anizo.


“Vi estas konata kiel tre bona policano, De Lorca. Vi ne diros al mi, ke ili forigos vin de la vojo nur ĉar tiu murdinto tro alproksimiĝis, ĉu?


- Post via ruzo en la palaco? Dum du generacioj, la hispana socio estis konstruita sur unu kolono - Generaliso Franco. Kiam li falas, ĉio kolapsas kun li.


“Kiam li ternas, sinjoro, la tero bruas. Mi simple diris: “Se vi iam legus la oficialan raporton... ĉar la raporto estas sekretega. Neniu iam scios. Ni, karieroficiroj, staros ĝis la fino, kiel pastroj de mortanta dio, ĉar ni scias, ke nia paco estas kun la nia. Nu, Killmaster kontraŭ Homlupo! Ĝi certe estis bona batalo.


Ni levis niajn glasojn kaj trinkis. De Lorca suspiris kaj ekstaris. “Mi ankoraŭ havas kelkajn raportojn por plenigi. Vi ne devas veni; via tasko ĉi tie estas plenumita.”


Reveninte ferie, mi trovis Maria en la plej ekskluziva noktoklubo en Sevilo.


'Kie vi estis.' ŝi paŭtis. "Kio denove estis via sekreta mesaĝo?"


"Mi pensis, ke mi renkontas malnovan konaton, sed mi eraris."


- Andreo mankis al vi. Li demandis vin.


"Mi ne volas renkonti lin nun, ni iru ien."


Maria proponis akcepti inviton al feria festo de unu el la plej maljunaj familioj en Sevilo. Kun grupo da italaj princoj kaj rumanaj dukinoj, ni eniris Rolls kaj forveturis en la mallumo. Rumana dukino, kiu praktike sidis sur miaj genuoj. rememorigis min pri la eksplodigita Zsa Zsa Gabor. Kun ĉiu bato sur la vojo, mi sentis ŝiajn ampleksajn mamojn kontraŭ mia vizaĝo. "Kien diable ni iras?" Mi vokis Maria, kiu sidis antae.


—Al Jerez.


ŝereo? Estis horoj for de Sevilo. Mi ne povis kredi, ke mi tiel longe devos sidi en la bonodoraj brakoj de la ŝvelinta grafino. Kiam ni alvenis, mi estis preta interŝanĝi ĉi tiun rumanan pulvoran kompaktan enkarniĝon kontraŭ alia rondo kun la Homlupo.


"Vidu, Maria, mi fakte imagis ion pli intiman."


"Venu Joĉjo, vi neniam plu vidos ion tian." Ŝi verŝajne pravis. La domo estis impona vilao konstruita en la gotika stilo, ĉirkaŭita de vitejoj sur terpeco de miloj da hektaroj. La enveturejo estis plenplena de limuzinoj apartenantaj al nobeloj el la tuta Eŭropo. "Tiel devus esti en Rusio antaŭ la revolucio," mi pensis amare.


Malgraŭ la malfrua horo, gesinjoroj decidis fari la ferion kiel eble plej hela. Sub la atentema okulo de fieraj aspektantaj konkistadoroj kaj malvuntaj admiraloj en la grandegaj familiaj portretoj sur la muroj komenciĝis amasa orgio.


"Mi ofte aŭdis, ke estas multe da incesto inter la eŭropa nobelaro, sed mi ne sciis, kion ili signifas."


"Ne estu tiel malpura, Joĉjo."


“Ho, mi havas la samajn tendencojn. Nur mi verŝajne havas pli fortan senton de privateco.”


Aperis nia gastiganto. Estis certa markizo kun duobla nomo, vestita per purpura velura jako.


"Jack iomete enuas," diris Maria.


"Kial vi ne montras al li la vinkelon?"


Mi pensis, ke ŝi ŝercas, sed la markizo reagis tre entuziasme.


'Kun plezuro. Estas tiel malofte ke mi havas gastojn, kiuj elektas konservi siajn vestaĵojn." Li rigardis flanken al la ceteraj homamasoj.


"Kial do vi bezonas ilin?"


- Vidas tiun grandan idioton dancanta tie sur la tablo? Ĉi tiu estas mia filo.


Ni trairis plurajn manĝejojn ĝis ni venis al masiva ligna pordo en la muro, kiu tenis plurajn pecojn de metala kiraso. La markizo prenis antikvan feran ŝlosilon.


“Estas alia enirejo de la vinberejo, sed mi ĉiam uzas ĉi tiun. Ĉar ŝereo faris ĉi tiun domon kia ĝi estas, mi kredas ke ĝi estas la plej taŭga elekto." Li kondukis nin supren laŭ mallarĝa ŝtuparo. Kiam ni alproksimiĝis al la ŝtona planko, li ŝaltis la lumon. Vinkelo ne estis taŭga nomo por la spaco sub la domo. Vico post vico da grandegaj lignaj bareloj plenigis ĉi tiun grandegan kavernon. "Ŝereo" estas malbona angla prononco de Jerez, la urbo de kiu la vino originas, kaj la markizo estis unu el la plej gravaj produktantoj de ŝereo en Hispanio.


"Kiom da vino vi efektive havas?"


“Ĉiu barelo enhavas kvindek malgrandajn barelojn. Entute, mi suspektas, ke ni havas ĉirkaŭ cent mil el ĉi tiuj bareloj. Duono estas eksportita, plejparte oloroso, tre dolĉa vario, kaj tio, kion oni nomas kremo en Anglio kaj Ameriko, ankaŭ estas dolĉa. La resto estas fino, fajna ŝereo, amontillado aŭ manzanilla. Jen.' Ni haltis ĉe barelo de la grandeco de elefanto. La markizo alportis la glason al la krano kaj permesis al la flava likvaĵo flui en ĝin.


“La tuta sukceso de ŝereodomo dependas de unu sukcesa jaro. Ĉiu posta rikolto tiam estas miksita kun ĝi. Kiel vi trovis ĝin?


Mi trinkis. La vino estis forta kaj havis moskan guston.


"Bongusta".


"Mi certas. Mia familio kolektas ilin de ĉirkaŭ cent jaroj.”


Estis pli ol nur provi tion, kion ni faris. Estis la vizio de la ĉielo, kiun alkoholulo devus vidi. Ĉie estis bareloj – la tipo kaj aĝo de la vino estis gravuritaj sur la ligno.


La servisto tiam venis malsupren por diri al la markizo, ke lia filo volas vidi lin.


“Restu ĉi tie, se vi volas,” sugestis al ni la markizo. "Mi kutime ŝatas ĝin ĉi tie multe pli bone ol en tiu infero tie supre."


Maria kaj mi havis kelkajn tasojn, kiujn ni ne provis, kaj ni profitis el ili dum sidante sur la ŝtupoj kondukantaj al la pordo ĉe la vinberejo.


"Ĉu vi ne ĝojas, ke ni venis?"


"Ĉi tio certe estas tre eduka," mi konsentis. Subite mi aŭdis la pordon de la domo brui. Mi pensis, ke la markizo revenis, sed fine ne estis la maljunulo.


Du muskolaj, malafablaj specoj malsupreniris la ŝtuparon. En la manoj ili tenis larĝglavojn, kiujn mi antaŭe vidis sur la kiraso en la koridoro.


“Maria, mi esperas, ke mi diris nenion malbonan al unu el viaj amikoj?


“Ne, Joĉjo. Mi tute ne scias, kion volas ĉi tiuj uloj."


Nun mi rekonis ilin kiel du ŝoforojn, kiuj veturis aŭtojn de Sevilo al Jerez.


Ili ankaŭ rekonis min, ĉar tuj kiam ili vidis nin, ili kuris al ni.


'Haltu!' - mi ekkriis, etendante mian Luger. Vane mi etendiĝis. Ĉi tiu rumano! Ŝi ŝtelis ĝin dum la kolizioj kaj skuado laŭ la vojo. La ŝoforoj sciis, ke mi ne plu havas ĝin, ĉar ili daŭre kuris, tenante kvin-futajn larĝglavojn minace super siaj kapoj.


“Maria, la maljunulo diris, ke estas alia elirejo. Foriru de ĉi tie".


'Kaj vi?'


"Mi provos haltigi ilin."


Dum Maria suprenkuris la ŝtuparon al la pordo de la vinberejo, mi prepariĝis fordefendi ĉi tiujn strangajn festenojn. Mi ankoraŭ havis la stileton kaj skuis ĝin el mia manumo. La malfacileco, kompreneble, estis, ke mi neniam povos proksimiĝi al iliaj glavoj por uzi la stileton.


Kiam la antaûa estis dek futojn for de mi, mia mano elflugis kaj la trançilo trafis lin rekte en la koron. Sed ĝi ne funkciis. Korpa kiraso - ili prenis ĉiun antaŭzorgon. Anstataŭ perdi tempon provante elpensi novajn taktikojn kaj riski distranĉitan kapon, mi plonĝis inter du bareloj kaj rampis al la sekva vojo.


“Ŝlosu la pordon al la vinberejo, Karlo,” flustris unu el ili. "Do ni palisumos tiun usonanon en ĉi tiu kelo."


Mi mallevis mian ŝtrumpeton kaj eltiris la gasbombon, kiu estis fiksita al mia maleolo. Mi havis la senton, ke neniu forlasos tiun orgion supre por veni al mi helpi.


"Jen li venas."


Larĝglavo fajfis preter mia ŝultro. Mi kuris flanken, sed tamen la plata flanko de la glavo trafis mian manon. Ŝi pendis malforte kaj senĝene. La gasbombo ruliĝis trans la plankon ekster mia atingo.


La glavo nun turniĝis al mia talio kvazaŭ tranĉante min en duono. Mi plonĝis kaj la ŝereo ŝprucis el la barelo sur la plankon. La murdisto batis min en la kruron - mi saltis sur la difektitan trunkon. Tuj kiam la supro de la glavo denove flugis supren, mi saltis sur la sekvan trunkon.


"Li ne estas danĝera, li aspektas pli kiel baletistino por mi," la ŝoforo ridis.


Mi pensis, ke mi ferias. Kial diable ĉi tiuj du viroj provis mortigi min?


Nun unu sur ĉiu flanko de la trunko. Iliaj glavoj koliziis dum ili samtempe celis min, kaj mi saltis sur la alian barelon.


“Vi ne povas daŭrigi danci, baletistino. Vi povas tuj malsupreniri.


La larĝglavo estas primitiva ilo, sed efika en la manoj de forta viro. Rikardo la Leonkoro iam venkis araban armeon simple duonigante ajnan militiston senditan kontraŭ li de la barbaroj.


La viroj puŝis la barelon, mi ruliĝis malsupren kaj nun pendis kiel pupo inter du bareloj. Miaj kruroj pendis kontraŭvole kaj duontuno da pezo minacis disbati mian bruston.


“Ni kaptis lin! '


Mi eltiris mian manon. La glavo trafis en la arbon kie estis mia mano. Aliflanke, alia glavo tranĉis tuj apud mia femuro. Ĉi tio estas ĝis ĉi tiu punkto en justa batalo - sed esti batata, dispremita kiel pasero sub rulpremilo, eĉ sen scii kial...


Iel mi levis miajn krurojn kaj puŝis la barelojn. Ĉiu muskolo en miaj kruroj kaj brakoj streĉiĝis dum mi forpuŝis la gigantajn vazojn unu de la alia. Tiu en mia dorso malfacile moviĝis. Ĝi ne estis plena, mi aŭdis la plaŭdon de vino. Ĝi redonis al mi mian konfidon.


"Ha!" “Mi eligis muskolliberigantan karatekrion, kaj la tabloj disflugis. Mi rekuris antaŭ ol miaj aŭskultantoj komprenis, kio okazas, kaj ili povus esti tranĉinta unu el miaj kruroj.


"Mi ĵuras, ke nur homlupo povus fari ĉi tion," diris unu el ili.


Mi saltis super lian kapon. en la flanka koridoro, kaptis mian stileton kaj kuris.


Mi aŭdis unu el miaj persekutantoj krii. - "Velu lin al la pordo de la vinberejo."


Miaj kruroj tremis pro la peno necesa por dispuŝi la sangajn glasojn. Instinkte, mi kliniĝis kaj aŭdis la larĝglavon fajfi en la muron apud mi. Ĉi tiu fraŭlino donis al mi iom pli da avanco. La konstantaj atakoj per pezaj armiloj nun komencis lacigi tiujn homojn.


Ili malrapidiĝis.


Duone kurante, duone rampante, mi atingis la ŝtuparon kondukantan al la pordoj al la vinberejo, al la loko mem, kie ili provis kapti min. Mi enŝovis la tranĉilon en la seruron. Li ne moviĝis.


"Ĉu vi mem malsupreniros, aŭ ĉu ni venu preni vin?" kriis unu kanajlo malsupre de la ŝtuparo. “Venu preni min,” mi spiris, pensante, ke eble tiamaniere mi povus deteni ilin unu post la alia.


"Ni ne zorgas".


Ili venis unu post la alia. Mi turnis min kaj tiris la ŝnuron, kiu pendis apud mi.


Ili retenis sin kaj verŝajne pensis, ke mi estas freneza pro timo. Tiam ili vidis ŝnuron pendantan de pulio kaj ligitan al la trunko. Iliaj okuloj larĝiĝis, kiam ili vidis min tranĉi la ŝnuron kaj liberigi la barelon da blokoj.


Ni kuru!'


Kun larĝglavoj en la manoj, ili provis eskapi malsupren. Se ili faligus la pezajn armilojn, ili ankoraŭ havus ŝancon, sed barelo da mil litroj da vino akiras impeton tre rapide. La tuta kelo tremis pro la furiozo de la ruliĝanta koloso. Miaj malamikoj malaperis sub ĝi, iliaj larĝglavoj flugadis en la aeron kiel dentopikiloj. La grandega barelo sufokis iliajn kriojn, dispremis ilin kiel vaporrulilon kaj fine trafis en la unuan vicon da bareloj. Aŭdiĝis krakado de ligno, kaj vino verŝis sur la du senvivajn korpojn.


Se nur ili ne tiom timus fari tro da bruo. ili uzus revolverojn kaj mi estus mortinta. Se ili ne timus difekti tro da bareloj, ili ne pelus min al la pordo kondukanta en la vinberejon kaj mi estus mortinta.


Ĉi tio estas du eraroj pli ol permesite.


Mi trempis mian fingron en la ŝereon kiu disvastiĝis sur la planko kaj gustumis ĝin.


Amontillado. Vintage 1968. Bona jaro.


Ĉapitro 10


Sed kial ili devis mortigi vin? Maria demandis.


Bona demando.


Ni revenis al la sekureco de nia hotelĉambro en Sevilo. Kaj mi ne plu trinkis ŝereon, sed ŝanĝis al skoto.


Eble konkuranto en la armilkomerco? »


Mi ne pensas tiel. Eble ili konfuzis min kun iu alia."


“Sed por kiu? Joĉjo?


"Vi demandas multajn bonajn demandojn."


Mi deziras, ke ŝi havu pli da respondoj. Ekzemple, kial neniu venis helpi post kiam ŝi eskapis el la kelo. Mi scias, ke mi eble estas iom naiva, sed mi ankoraŭ pensas, ke murdo iom ruinigus eĉ orgion. "Ĉu vi vere pensas, ke Franco estos anstataŭita de monarkio konsistanta el tiaj klaŭnoj?" - mi demandis al Mary.


“La unua fortulo kun iom da kuraĝo povus forviŝi ilin per poŝtuko.


“Eble tial ili ludas tiel – ili scias, ke ne restas multe da tempo. Eble ankaŭ tial mi ludas kun vi - mi scias, ke ni ankaŭ havas tiom malmulte da tempo."


Mi malfermis ŝian robon. Ŝiaj nigraj haroj falis al ŝia talio. Mi tiris ŝin for kaj kisis ŝian kolon. Miaj manoj palpis ŝiajn mamojn kaj ŝiaj cicoj fariĝis malmolaj. Ŝi apogis sin al mi kaj profunda ĝemo de plezuro eskapis de ŝiaj lipoj.


“Ankaŭ via feriado finiĝas. Poste mi reiros al la ranĉo aŭ Madrido, kaj post kelkaj jaroj mi verŝajne edziniĝos kun iu idiota duko. Aŭ por riĉa maljunulo."


"Kiel fartas Barbaroso?"


"Li petis min pri ĝi."


"Ĉu vi ne volas?"


Ŝi turnis sin por alfronti min, ŝiaj lipoj disiĝis.


"Vi scias, kion mi volas."


Mi tiris ŝin sur mian liton. Kiam mi demetis ŝian robon, ŝi malligis mian zonon.


Ni jam amis unu la alian antaŭe, sed neniam tiom kiom ni faris tiun nokton.


Ŝia fleksebla korpo fariĝis maŝino de senfina plezuro; Mi enpuŝis ŝin pli forte kaj profunde ol iam, ŝia dorso streĉiĝis por akcepti min. Kiam mi finis, ŝi denove ŝaltis min per siaj fingroj kaj lipoj, kaj kiam ĝi finfine finiĝis, ni endormiĝis en la brakoj unu de la alia.


La sekvan matenon mi kontaktis kolonelon de Lorca. Ni renkontiĝis en la centro de Sevilo, ĉe la bordo de la Guadalquivir. La Hispana Flotego iam velis laŭ tiu ĉi rivero, sed nun ĝi estas preskaŭ malplena.


Mi demandis. - "Kien iras Franco nun?"


“Ni iros al La Manĉo, por ke li povu tie ĉasi fazanojn. Li estas fervora ĉasisto. Kial vi demandas ĉi tion?'


"Du viroj provis mortigi min hieraŭ nokte."


“Evidente ili ne faris tion.


Dankon pro viaj gratuloj. Bedaŭrinde ili mortis, do mi ne povis demandi al ili, kion ili havis kontraŭ mi.


"Mi kontrolos ĝin."


Ĝi ne ĝenas min, kolonelo. Gravas, ke mi kredas, ke la Homlupo ankoraŭ vivas.


De Lorca balancis la kapon. Li mortis, Killmaster, kaj ne nur iomete.


Vi volas diri, ke la viro en la statuo en la procesio estas morta. Kian ŝancon vi donis al li eskapi post kiam li mortigis Francon?


“Kompreneble, ĉi tio ne estas ŝanco. Ĝi estis memmortigmisio."


“Venu, ĉu vi konas profesiulon, kiu iras al memmortiga misio? Ne mi. Vi ne povas fari multon per via mono se vi estas subtera."


“Ĉi tio estas argumento. Ĉu vi havas aliajn kialojn por kredi, ke la Homlupo ankoraŭ vivas?


Mi etendis miajn sensentajn krurojn. "Dum tiu batalo hieraŭ nokte, mi kaptiĝis inter du bareloj da vino."


"Mi tre bedaŭras vin."


“Kaj ĝi estas tre maloportuna, precipe kiam estas du aliaj uloj kiuj volas ponardi vin per siaj glavoj. Sed la afero estas, kiam mi liberigis min, unu el ĉi tiuj uloj diris, ke li pensis, ke nur Homlupo povas fari tian aferon. Mi ne diras, ke tio kondukos nin al la spuro de la Homlupo, sed mi suspektas, ke ili vidis la Homlupon kaj li certe imponis ilin per granda fizika forto.


Tiu persono en ĉi tiu bildo: ĉu vi sciis proksimume kiom alta li estis?


- Ne pli ol kvin futojn. Sufiĉe laca.


—Sed ne Heraklo?


De Lorca pensis kaj kapjesis. “Efektive, estas du kialoj, kial vi pensas, ke vi kaptis la ĝustan mortiginton, kaj ke la ĉefa danĝero ankoraŭ ekzistas. Tiam mi trankviligu vin. Ankaŭ mi ne sidas. Vi iris al festo kun Maria de Ronda, ĉu ne? Ni nur diru, ke vi estas tre proksima al ŝi. Via rivalo, Don Barbaroso, estas ĵaluza viro. Li ankaŭ estas tre riĉa kaj, interalie, posedas la organizon, kie laboris tiuj ĉi ŝoforoj. Nun uzu komunan prudenton. Estus eta ruzo de Barbaroso forigi vin, nur por forigi vin el la memoro de Maria de Ronda por ĉiam. Tiaj aferoj ne estas maloftaj ĉi tie. La hispanoj simple estas pli maltoleremaj ol vi usonanoj. Pri la Homlupo. Ĉu li povus eskapi, kaptita inter ĉi tiuj bareloj da vino? Eble ne laŭ via maniero - krudforto - sed kial ne uzi rapidecon? Vi mem diris, ke vi trovis malfacilan kontraŭulon en la statuo. Ĉu li povus eskapi post mortigi Francon? Mi diras ne, ĉar mi certas, ke mi estus kaptinta lin. Bedaŭrinde, mi ne povas plene garantii pri la lojaleco de la tuta sekureca personaro, kaj eble la ĉeestanta polico protektintus lin prefere ol mortigi lin. Tial mi kaŝis la helpon de AX. Ne, vi faris vian laboron. Estu prudenta, malstreĉu kaj provu resti for de Barbaroso."


Barbaroso. Se De Lorca ne kredus miajn ideojn pri la homlupo, kion li pensus pri miaj suspektoj pri la privata armeo de la industriulo? "Diru al mi, kolonelo, kio vere estas malantaŭ la ideo, ke Hispanio kaj Nordafriko havas pli da komunaj ol Hispanio kaj Eŭropo - ke ekzistas iuj specialaj ligoj inter Hispanio kaj Nordafriko?"


“Ĉu vi scias kiel origine nomiĝis ĉi tiu rivero, Killmaster? Wadi el-Kibir. La nomo ĵus estis ŝanĝita al Guadalquivir. Niaj preĝejoj antaŭe estis moskeoj. Vi ne devas fosi profunde en Hispanio por trovi Afrikon."


La mevo trovis ion ĉe la alia flanko de la rivero. Ŝi tuj estis atakita de aliaj mevoj kiuj provis preni la predon. Ĉu tio ne estus kio okazus en Hispanio post la morto de la maljuna diktatoro? — Franco efektive rimarkis la provon?


— Neeble. Li estas sufiĉe malaŭdebla, kaj krom tio kun tiuj artfajraĵoj... Ne, vi bonege faris." Li rigardis sian horloĝon. “Cetere, niaj aŭtoj foriras baldaŭ, mi devas certigi, ke mi alvenos ĝustatempe. Kiam mi revenos al Madrido, mi sendos ĉi tiun aferon por esti kontrolita kun ĉi tiuj ŝoforoj."


Mi povis diri nenion pli por ŝanĝi lian opinion. Liaj argumentoj ke la Homlupo estis morta estis sufiĉe konvinkaj por li. Kaj mi havis nur duonformitan teorion pri la planoj de Andreo Barbaroso.


Dum mi supreniris la ŝtuparon al la moleo. Mi vidis figuron svingi al mi. Estis Maria.


“Al kiu vi parolis? Alia komercisto? - ŝi demandis, kiam ni salutis unu la alian. "Jes," mi mensogis kun rekta vizaĝo. - Li okupiĝas pri la komerco de subvestoj. Mi volis mendi al vi ion belan.”


— Hm. Ŝajnas, ke vi tuj faros alian el tiuj vojaĝoj, pri kiuj vi neniam rakontas al mi. Ĝuste kiam la taŭrobatada sezono komenciĝis kaj vi povas vidi la plej bonajn batalojn en Madrido. Vi venos, ĉu ne? Vi ne povas simple lasi min ĉiujn du minutojn kaj preni min kvazaŭ ĝi estas la plej natura afero en la mondo."


"Mi ŝatus."


Ŝi rigardis min kun arda rigardo. La kolero de ofendita virino estis en ŝiaj okuloj, la kolero de ofendita grafino.


"Se vi foriros nun, vi ne devos reveni!"


— Ĝis revido en Madrido.


Ŝi furioze frapis la piedon. "Kaj vi eĉ ne diros al mi kien vi iras?" ŝi paŭtis.


"Studu birdojn."


Ĉapitro 11


Mi manĝis malvarman omleton, kamparan panon, trinkis iom da vino kaj rigardis la nubojn flosi. Freŝa vento blovis tra la senfina ebenaĵo de La Manĉo. De tempo al tempo mi turnadis sur mian stomakon kaj direktis la binoklon al la vojo.


Unu horon poste alvenis la helikopteroj. Ili flugis je alteco de kilometro super la areo serĉante neinvititajn gastojn. Mi plonĝis en la densejojn kaj atendis, ke ili malaperos. Kiam ili flugis iom plu, mi rigardis ilin per binokloj. Tiuj estis la Huey Cobras, parto de la defendo de Franco.


Mi aŭdis la sonon de aŭto-pneŭoj. Tri Land Rovers aperis sur la vojo, sekvitaj de kamiono kun farmistoj. La konvojo haltis ne malproksime de mi. Dum la Land Rovers kolektiĝis ĉirkaŭ la kafejo, la kamparanoj disiĝis tra la ebenaĵo. En kaptilsimila formacio, ili komencis bati la subkreskaĵaron ambaŭflanke de la ebenaĵo per bastonoj, pelante la birdojn kaj leporojn al la centro. Kaj ĝuste en la mezo estis Generalissimo Franco, atendante la aperon de sia viktimo.


Armita per maŝinpafiloj, la Burĝa Gvardio sekvis la kamparanojn, singardaj de fremduloj kiuj povus eskapi la Kobrojn. Franco kaj lia akompanantaro pacience trinkis sian kafon. Dum la Homlupo eble ankoraŭ vivas, almenaŭ mi vidis neniun spuron de li. Mi pli sentis, ke mi invadas deknaŭjarcentan pentraĵon de ĉaspartio ol defendi modernan diktatoron. Kamparanoj kun bastonoj, la Civilgvardio kun siaj triangulaj bajonetoj, Franco vestita per angla tvido ĉaskostumo: ĉio ŝajnis io el alia tempo.


La bruego de pistolo rompis la kamparan silenton. Unu el la ĉasistoj pafis la unuan pafon, sed senrezulte. Apud Franco estis adjutanto kun kolekto de malgrand-kalibraj fusiloj kaj ĉaspafiloj.


Leporo saltis preter mi; malantaŭ li mi aŭdis la sonon de bastono frapanta la arbustojn. Mi plonĝis pli profunde en la arbustaĵon. Feliĉe, la atento de la kamparano tute koncentriĝis al la leporo, kiu pasis nur tri futojn for de mi. Mi enspiris kaj daŭrigis studi la ĉason per binokloj.


La ŝancoj de la Homlupo fariĝis pli kaj pli sveltaj. Li baldau devus bati.


Kiel Akcipitro konsilis min, mi metis min en la lokon de la murdinto. Analizo de la antaŭaj vojaĝoj de Franco en Hispanio montris ke li ĉiam komenciĝis per grandioza itinero tra ĉefaj urboj, sed kutime la vojaĝo estis interrompita duonvoje. Ĉi tio okazis ĉar Franco ne estis bonvenigita en Barcelono, Bilbao, Santandero kaj aliaj gravaj urboj pro kreskantaj plendoj de etnaj malplimultoj. La katalunoj ribelis pro diskriminacio kontraŭ sia lingvo, kaj sub la gvidado de la vaskoj de Bilbao, gerila ribelo estis kreiĝanta. Alia kialo de la redukto en lia travojaĝado estis ke li jam ne havis tiom da energio.


Franco preskaŭ ĉiam finis sian turneon tuj post la ĉaso – se la Homlupo ne estus batinta hodiaŭ, li ne havus alian ŝancon. Aliflanke, kio povus esti pli bona ol ĉasi? La pafo ne estos rimarkita ĝis la diktatoro kolapsos.


La ringo de kamparanoj mallarĝiĝis. La plej multaj el la batalantoj nun staris kaj pafis. Okazis masakro de leporoj kaj fazanoj proksime de la Land Rovers. Franco restis sidanta; li ŝajnis enui. Post tio, la kamparanoj komencis ripozi, kaj tio signifis la finon de la amuzo.


La ĉasistoj kaj farmistoj revenis en la Land Rovers kaj kamionon kaj forveturis. Kaj mi kuŝis sur la stomako en la arbustaro.


Kiam ili estis nevideblaj, mi stariĝis kaj marŝis sur la vojon. La vilaĝo kie loĝis Franco kaj lia akompanantaro estis almenaŭ dek kilometrojn for. Mi marŝis al la urbo kaj sentis min kiel idioto.


Antaŭ mi estis kamparano kun azeno. En botoj kaj nigra ĉapelo, li aspektis kiel ĉiuj kamparanoj de La Manĉo. Kiam li turnis sin al la sono de miaj paŝoj, mi vidis, ke lia vizaĝo estas bronza kaj nerazita. Liaj grizaj okuloj estis scivolemaj kaj inteligentaj.


Li haltis kaj atendis, ke mi atingos lin.


"Saluton, kien vi iras?" — li demandis en malglata loka dialekto.


Precipe por ĉi tiu okazo, mi surmetis sakegajn urbajn vestaĵojn kaj koltukon kaj respondis al li en la dialekto de Sevilo. “Al San Viktorio. Ĉu mi iras en la ĝustan direkton? '


“Vi estas Sevillano. Ne mirinde, ke vi estas perdita. Venu kun mi, mia azeno, kaj ankaŭ mi iros tien.”


Ne estas facile komenci konversacion kiel fremdulo en Manĉo, kaj dum kelka tempo ni marŝis unu apud la alia silente. Fine scivolemo venkis lin kaj li demandis: “Ĉu vi eĉ sciis, ke hodiaŭ ni havas specialan gaston? Ĉu vi vidis ion nekutiman?


'Helikoptero. Vi ofte povas vidi helikopteron ĉi tie.”


"Kaj kion vi faris, kiam vi vidis ĉi tion?"


"Mi kaŝis".


La maljunulo ridis kaj ĝoje falis sur la genuojn. “Sevillano kiu diras la veron. Hodiaŭ estas nekutima tago. Nu, frato, estis tre saĝe de vi kaŝiĝi. Tiuj estis El Caudillo-helikopteroj. Li estis ĉi tie por ĉasi hodiaŭ.


— Ĉu vi ŝercas! '


'Mi ĵuras. Mia frato helpis pri la ĉaso, same kiel mia kuzo. Ĝi estas honoro, kompreneble, sed aliflanke ĝi ruinigas la ĉason al la homoj ĉi tie, kiuj finas devi vivi de ĝi. Ne estas ke mi kritikas la Generalisimo. Mi neniam havis malbonan vorton por diri pri li."


"Verŝajne ne," mi pensis. Super la dorso de la azeno pendis dika fazano.


"En aliaj vortoj, vi havos ion por manĝi."


“Ho, tiu fazano. Mi kaptis lin. Mi pensas, ke la generaloj ne tiel bone pafis. Eble mi donos ĝin al nia gvidanto kiam ni alvenos al San Victoria."


Mi ne vetus pri ĝi. La maljunulo estis, kiel ĉiuj kamparanoj, eĉ pli ruza ol la makleristo de Wall Street.


Ni soifis konversacion. Ni haltis kaj trinkis vinon el lia kapra felo. Trinki el tia afero estas sufiĉe teda, ĉar vi devas direkti la rivereton, kiu trafas rekte en vian buŝon.


Li ridis. - "Ĉu vi iam vidis turiston trinki vinon el tia sako?" "Ili kutime verŝas ĝin sur siajn okulojn unue kaj poste sur siajn vestojn." Fine ni alvenis en San Viktorio kaj la maljunulo adiaŭis.


“Lasu min doni al vi ankoraŭ unu konsilon, amiko. Estas multe da polico ĉi tie. Kaj vi konas la Civilan Guardian - ili unue pafas kaj faras demandojn poste. Ju pli vi estas for de la Generalisimo, des pli bone. Eble tiuj helikopteroj ne vidis vin la unuan fojon, ili vidos vin la duan fojon."


"Mi estas komprenita, dankon".


Li viŝis la ŝviton de sia vizaĝo per sia maniko. - "Cetere, kion vi faras en Manĉo?"


'Mi serĉas laboron.'


Li levis la brovojn kaj frapetis sian frunton. “Tiam vi povas preĝi, ke Dio helpu vin. Vi certe bezonos lian helpon."


Sendube, nun li pensis, ke mi estas vana. Sed tio, kion li diris pri la polico, estis tro vera. Kien ajn vi iris, vi paŝis sur la botojn de la Ĝendarmaro, kaj mi sentis dekojn da okuloj sur mia dorso, kiam mi iris laŭ la ĉefstrato. Eĉ sur la tegmento de la preĝejo, la plej granda konstruaĵo en la vilaĝo, mi vidis soldatojn. Mi forlasis la ĉefstraton kaj trovis malgrandan kafejon ie. Estis multaj homoj, kiuj helpis al Franco ĉasi ĉi tiun ludon, kaj ili havis bonan komercon. Mi sidiĝis ĉe la tablo kaj mendis vinon. Ĉiuj estis okupitaj parolante pri ĉasado, kaj el la konversacioj mi aŭdis ke la Generalisimo havis atakon de stomakdoloro tiun matenon. Ĉi tio estis la kialo, ke li ne pafis. Sed nun li fartas pli bone kaj la ĉaso rekomencos posttagmeze. Multaj farmistoj estis malfeliĉaj pri tio.


"Mi devas reiri al la bieno."


'Ankaŭ mi. Hodiaŭ estas mia vico akiri akvon por irigacio. Kaj vi scias, kio okazas kiam vi ne havas akvon." Alia dikulo, vestita iom pli bone ol la aliaj, aliĝis al la konversacio. "Ĝi estas honoro. Vi ne povas foriri nun! '


"Ĉu mia familio devas malsati?"


"Ni parolas pri la honoro de la vilaĝo."


- Vi havos en menso vian honoron. "Vi estas la urbestro," respondis unu el la kamparanoj. “Ili ne pensas pri niaj interesoj. Nur trovu kelkajn strateĥojn por postkuri la fazanojn."


Tamen, la urbestro estis kolerega; duono de la farmistoj rifuzis partopreni la veturadon duan fojon.


"Mi ne forgesos ĉi tion," li minacis. 'Vi tie!'


Mi rerigardis por vidi kun kiu li parolas.


"Vi, fremdulo."


— Ĉu mi? - Mi montris min.


“Jes, vi estas stulta. Vi certe povas helpi pri la ĉaso, ĉu ne?


"Mi pensas, ke ĉio estos en ordo."


"Sevillano," li mokis. - Kaj vi ankaŭ foje atendas esti pagita?


Mi sciis, ke ĉi tio estas ofta.


"Iom, jes," mi respondis milde.


"Kvindek pesetoj kaj senpagaj manĝaĵoj."


Mi rigardis la kamparanojn kaj vidis, ke unu el ili balancas la kapon pro malaprobo.


'Mi ne scias.'


— Do estas en ordo. Okdek pesetoj. Aŭ ĉu vi preferus esti arestita de la Gvardio. Ni ne povas uzi vagulojn ĉi tie."


"Tiel funkcias la hispana municipa konsilio," mi pensis.


La urbestro varbis ankoraŭ kelkajn stratknabojn, kaj post la dormeto de la generaloj, ni ĉiuj eniris la kamionon.


Nun ni iris al alia parto de la ebenaĵo. Ĝi estis ŝutita de grandegaj ŝtonegoj kaj serpentoj. La ĉasistoj ne estis ĝenitaj de tio, ĉar ili restis en la areo kiu estis dehakita speciale por ili. La helikopteroj de Franco zumis kiel gigantaj insektoj.


La grupo en kiu mi estis etendiĝis maldekstren. Ĉiujn tri metrojn saltis leporo el la arbustaro, aŭ fazano kuris kapantaŭen al sia morto. Kiam ni kovris ĉirkaŭ kvindek jardojn da grundo, mi haltis kaj genuiĝis.


“Venu, mi denove atingos vin. Mi havas ŝtoneton en mia ŝuo."


Mi portis miajn kutimajn malaltajn ŝuojn.


"Vi bezonas botojn ĉi tie," estis ilia komento.


Ili pluiris kiam mi komencis demeti miajn ŝuojn. Minuton poste ili estis apenaŭ videblaj.


— Kio okazis kun vi? — aŭdiĝis voĉo, kiu ŝajnis malklare konata.


"Ŝtoneto en mia ŝuo."


"Stariĝu kiam mi parolas kun vi."


Mi vekiĝas. Iu el la Hispana Fremda Legio suspekteme rigardis min.


Estis la Gorilo, la korpogardisto, kiun mi jam renkontis dufoje en la palaco. Unufoje dum mi estis alivestita kaj alian fojon en mia reala formo dum nia batalo en la balsalono. Lastan fojon estis tre mallume kaj mi vetas, ke li ne rekonis min.


- Ĉu vi helpas ĉasi ludon por la Generalisimo? - li demandis skeptike.


"Jes, sinjoro."


Portante kakian dezertan uniformon, li ĉirkaŭpaŝis min, sentrankvile frapante la pugon de sia fusilo kontraŭ sia femuro. “Ĉu mi ne konas vin de ie? Ĉu vi estis en la legio?


"Ne, sinjoro."


- Alie, vi aspektas sufiĉe forta. Vi ne ŝajnas al mi la tipo por ĉasi sovaĝajn bestojn kun farmistoj.


Mi neniam forgesas vizaĝon - ĉu vi certas, ke ni ne renkontis antaŭe?


“Eble en Sevilo. Mi estas el Sevilo, eble vi vidis min tie.


Li frotis la cikatron. “Ne, ie aliloke. Nu, ne gravas. Rapidu kun tiuj ŝuoj kaj certigu, ke vi atingas la ceterajn."


"Jes, sinjoro."


En ĉi tiu momento, lia dika vizaĝo frostiĝis. Lia konfuzo cedis lokon al timiga konfido.


Mi rigardis la teron. Mi turnis min dum mi parolis, kaj kiam li vidis mian vizaĝon en la ombro, li rekonis la vizaĝon, kiun li vidis en la balsalono.


Nun ĉiuj liaj duboj malaperis. “Jes, mi kredas, ke ni konas unu la alian. Mi eĉ serĉis vin ĉar mi ankoraŭ bezonas fuŝi kun vi. Kaj tiam mi faros al vi tion, kion ni en la legio ĉiam faras al perfiduloj — mi detranĉos vian kapon de via korpo kaj metos ĝin sur stangon!


"Mi ne komprenas, pri kio vi parolas, sinjoro."


Antaŭ ol li povis paroli denove, mi elbatis la fusilon el liaj manoj, sed ili ne malstreĉiĝis eĉ unu sekundon. La gorilo ponardis min en la kolon. Mi kaptis lian brakon, turnis lin kaj ĵetis lin trans mian ŝultron. Li eksaltis, ankoraŭ tenante la tranĉilon en la mano.


Ha, vi scias, pri kio mi parolas, malpura murdisto. mi vin pereigos.'


Li svingis la tranĉilon, mi denove kaptis lian manon. Sed nun li movis sian pezon kaj ĵetis min teren kvar metrojn for.


"Mi mortigis mian unuan kontraŭulon kiam mi estis dek kvar," li fanfaronis. “Je dek sep, mi estis la plej forta en la tuta Legio. Kaj ne estas piano por kaŝiĝi malantaŭe, do vi ne havas ŝancon."


"Mi estis Akela kun la skoltoj."


Li devis iom pripensi ĉi tiun komenton, kaj ĉi tio donis al mi la ŝancon salti kaj piedbati lin en la frunton per ambaŭ kalkanoj. Tia bato eĉ igus la ĉevalon malantaŭen, sed la veterano kaptis min je la talio kaj reĵetis min sur la teron. Per ambaŭ manoj li alportis la pinton de la tranĉilo al mia gorĝo.


“Se vi ĉesos spiri, vi ne sentos ĝin, knabo,” li flustris.


Liaj ŝultromuskoloj streĉiĝis dum li alpinglis miajn brakojn. La klingo jam faris tranĉan movon. En tiu momento mi sukcesis teni liajn pojnojn. Komence li ne povis kredi, ke liaj pojnoj estas ŝlositaj, ke miaj manoj estas pli fortaj ol liaj.


“Vi ne estas farmisto,” li spiris.


Lia cikatro blankiĝis kaj la vejnoj en lia kolo ŝveliĝis pro la streĉo, sed li ne povis rompi mian forton. Mi flankentiris liajn manojn kaj la tranĉilo falis sur la plankon. Tiam subite mi ellasis, ĵetante lin teren per mia tuta pezo. Mi turnis lin sur la dorson kaj kaptis la tranĉilon. Nun la roloj estis inversigitaj. Malrapide sed certe, mi metis la tranĉilon al la gorĝo de la legiano. Necesis mian tutan pezon por venki lian reziston. La pinto de la tranĉilo tuŝetis lian Adaman pomon.


Subite estis sablo en miaj okuloj. La gorilo rimarkis, ke li estas venkita, kaj ĉio, kion li povis fari por eviti morton, estis ĵeti manplenon da polvo en mian vizaĝon.


Mi devis tusi kaj mi apenaŭ povis vidi ion. La tranĉilo sencele falis teren. Mi aŭdis, ke la legiano stariĝas kaj ĉirkaŭpaŝas min.


Sekundo poste li volvis ŝnuron ĉirkaŭ mian kolon. Li forte tiris ĝin — mi sufokiĝis. Estis hispana strangolado. Prizonoj uzas streĉstangojn kaj ŝraŭbojn, sed la Legio ankoraŭ faras ĝin malmoderne, per ŝnuro. Tre efika. Mia koro ekbatis pli rapide kaj antaŭ miaj okuloj aperis nigraj makuloj pro manko de oksigeno. Mi faris malsanigan, sufokan sonon dum li eĉ pli forte tiris la ŝnuron.


Kun koncentrita peno, mi kaptis la ŝnuron per ambaŭ manoj kaj plonĝis antaŭen per ĉiuj miaj fortoj. La gorilo flugis super mia kapo kaj alteriĝis sur la teron. Anhelante, li denove ekstaris. Ankoraŭ blindigita de la sablo, mi batis lin per ĉiuj miaj fortoj, kie li estis plej vundebla.


La neklaro, kiu estis la gorilo, tremis. Neaŭdeblaj dolorkrioj venis el lia larĝe malfermita buŝo, li kaptis sian ingron per ambaŭ manoj kaj falis sur la genuojn. Mi deprenis la ŝnuron de mia kolo. Restis ringo da kruda ruĝa viando. Pene mi rezistis la tenton strangoli la gorilon per ĝi.


"Almenaŭ vi ne devas pensi pri viaj amatinoj dum monatoj," mi diris.


Li komencis ĝemi eĉ pli laŭte. Mi levis la fusilon kaj frapis ĝin en lian kranion kiel golfklubon. La gorilo nun kuŝis sur la tero senkonscie.


Mi lasis miajn larmojn forlavi la malpuraĵon de miaj okuloj kaj surmeti la vestaĵojn de mia legiano. Ne estis pli bona kamuflaĵo, en kiu oni povis libere moviĝi ĉirkaŭ la ĉaskampoj.


Nun la ĉaso estis en plena svingo. La rondo, kiun la farmistoj ĉirkaŭis siajn panikitajn bestojn, malgrandiĝis. Kaj la pafoj sonoris je pli mallongaj intervaloj.


Mi trovis grandan ŝtonegon taŭgan por observado. Per binokloj mi vidis iun helpi Francon el sia seĝo. Mi sciis, ke mi estas videbla de la Land Rovers, sed dank' al mia uniformo kaj gorila ĉapo neniu multe atentis min. Leporo saltis en fajrokampon.


Franco elektis la malpezan fusilon kun la konfido kun kiu li elektus novan kravaton, kaj pafis. La leporo turniĝis kaj falis senvive sur la dorso.


Ne malbone por viro en siaj okdekaj jaroj.


La ceteraj batalantoj aplaŭdis.


Franco signis, ke ili silentu kaj prenis kelkajn novajn kartoĉojn. Oni sciis, ke li estas bona ĉasisto, kaj mi suspektis, ke li serĉas aliajn kartoĉojn. Estas facile imagi, ke liaj gardistoj ŝarĝas siajn pafilojn per pafo por pliigi la ŝancon de trafo. Same kiel la sekurgardistoj de Eisenhower kiuj regule frapis siajn golfpilkojn el la malglata tereno kaj reen sur la kurson. Ĝi frenezigis Eisenhower, sed ili ne ĉesis.


La ĉaso ŝajnis same dormema kiel tiu mateno.


El la arbustaro elflugis fazano.


Franco trankvile sekvis lin tra la vidindaĵoj de lia armilo. Li pafis kaj la fazano falis. Pli da aplaŭdo.


La plej multaj el la farmistoj nun rigardis kiam ilia tasko estis kompletigita. De tempo al tempo aŭdiĝis el iliaj vicoj “Olé!”. se la generalisimo pafis sukcese.


Mi skanis la horizonton. Nenio estis videbla krom ŝtonoj kaj arbustoj. Kaj malproksime estas ventomuelejo. Ĝuste kiam mi estis malaltigi la spektanton, mi vidis movadon ie, kiun mi ne atendis. Preskaŭ rekte kontraŭ mi, aliflanke de la ĉaskampo, estis vico da pavimŝtonoj. Kaj io misas kun unu el ĉi tiuj ŝtonoj. Ĝi ŝajnis esti faldita oreloj kiuj moviĝis kun ĉiu pafo Franco pafis. Mi rigardis en la arbustaĵon per binokloj kiel eble plej bone, kaj finfine vidis la figuron de viro. Estis la maljuna farmisto kun kiu mi piediris al San Viktorio. Mi ĝemis trankvile. Nature, scivolemo pri la Generalisimo devigis lin kaŝi tie. Kaj li verŝajne ankaŭ volis vidi Francon.


Fazano suprenflugis el la arbustaro, kie li sidis, svingita. La birdo leviĝis kaj flugis al la ĉasejo. Eble la maljuna farmisto finfine donis ion al Caudillo.


Unu el la asistantoj de Franco montris al la birdo.


Franco prenis la ŝarĝitan dutuban ĉaspafilon kaj celis. La fazano flugis proksimume kvin metrojn alta kaj iris rekte al Franco. Unu barelo pafis, poste alia. La birdo forflugis senvunda. Li turniĝis kaj, strange, reflugis al la batalantoj. Kiam ili vidis la revenantan beston, ekscititaj krioj aŭdiĝis. Franco kaptis novan fusilon.


La fazano flugis sufiĉe rigide, preskaŭ nenature. Kiam li flugis al la Generalissimo, mi studis lin per binokloj. La kapo estis senesprima, la okuloj estis blindaj. Tiu ĉi birdo vivis, kiel plenigita testudo.


Mi turnis la spektanton reen al la maljuna farmisto. Nun li tute koncentriĝis pri la movoj de la fazano, starante preskaŭ rekte. En siaj manoj li tenis radiosendilon, per kies helpo li regis la movojn de mekanika birdo. Li devis esti Homlupo! Mi pasigis la tutan matenon en lia ĉeesto kaj nun mi atestos lian murdon de Franco!


La delikata diktatoro sekvis la birdon tra sia amplekso. La besto flugis rekte al li, formante neanstataŭeblan celon. Tamen, kun kuglo ĝi ne estas tiel facila ĉar ĉio, kio venas rekte al vi, havas pli malgrandan silueton. Franco ekpafis. La birdo ekflugis nelonge, sed tio estis pro aerpremo kaŭzanta la pafon. Nun la dua pafo estis pafita el la dutuba barelo. Ŝajnis neeble, sed la birdo daŭre flugis rekte. Ĉagrenita, Franco kaptis alian fusilon. Nun ĝi ne estus ĉaspafilo. La ĉasistoj kriegis kuraĝigon kiam la birdo returniĝis.


Ili verŝajne pensis, ke tio estas la bonŝanco de la ĉasisto.


Mi turnis la binoklon reen al la Homlupo. Sen moviĝado, li sendis la estaĵon reen por sia tria atako. La mekanika birdo estis radioregata, sed la bombo verŝajne ne estis. Mi suspektis, ke ĝi estos tie: gelatina dinamito - la plej potenca dinamito imagebla. Unu metala partiklo el ĉaspafilo sufiĉus por kaŭzi eksplodon. Ili verŝajne trovos la ŝuojn de Franco nur poste. La flugbombo donis la finan baton. Ĝi flugus rekte super mia kapo. Mi celis la fusilon de la legiano al lia dekstra flanko.


La homlupo certe rimarkis min ĉar la falsa fazano subite kolombo kaj mia pafo maltrafis. La birdo nun flirtis preskaŭ rekte super mi kaj ekflugis al la ĉasistoj. Se mia sekva pafo denove maltrafas, la kuglo eble trafos unu el la batalantoj.


Nun mi celis la dikan bruston de la birdo super mi kaj zorge tiris la ellasilon.


Estis kvazaŭ la suno eksplodus super la ebenaĵo. La pafilo estis ŝirita el miaj manoj pro aerpremo. Kvazaŭ en iu sonĝo, mi sentis, ke mi leviĝas kaj denove falas. Sed kiam miaj ŝultro kaj kapo trafis la teron, ĝi doloris. Mi glitis ĉirkaŭ dek metrojn sur miaj manoj kaj vizaĝo. Mi provis regi miajn brakojn kaj krurojn, sed mi jam estis senkonscia antaŭ ol mi batis la pavimojn.


Ĉapitro 12


Laca, mallarĝa vizaĝo ĉe la piedo de la lito. Paliĝintaj lipharoj, hepatkoloraj makuloj. Respekta konversacio.


Iu ekstaris. Estis ankaŭ aliaj homoj.


La vizito finiĝis.


Poste la kuracistoj. bandaĝoj. Boteloj kun kaŭĉukaj tuboj apud la lito. Kaŭĉukaj tuboj en la mano. La littukoj susuris kiel la plumoj de mekanika birdo.


Mi vekiĝis kaj sidiĝis en la lito. En la spegulo super la tualetejo mi vidis altan malhelan viron en piĵammantelo — Nick Carter — kaj li ne aspektis tre taŭga. De Lorca sidiĝis sur seĝon apud la lito. "Bonvenon hejmen," li diris.


"Kie mi estis?" - mi demandis stulte.


"Vi estis en komato."


'Kiom da?'


“Tri tagojn, sed ne maltrankviliĝu. Ĉiuj fingroj kaj piedfingroj estas ankoraŭ tie. Ĝi estis pro ŝoko. Neniu permanenta damaĝo, nur negrava cerbokomocio kaj kelkaj unuagradaj brulvundoj, kvankam komence ili pensis, ke vi havas difektitan retinon. Cetere, vi ne aspektis tiel bela kiam ni trovis vin


Estis sango el viaj okuloj, viaj oreloj kaj via buŝo. Malagrabla vidaĵo.


"Dankon pro la komplimento, sed mi havas laboron por fari."


Li repuŝis min sur la liton. “Nuntempe, vi devus ripozi. La kuracistoj ne zorgas, ke vi ankoraŭ vivas."


— Hispanaj kuracistoj?


'Pli precize; Kuracistoj de la hispana armeo. Plej multaj homoj estus disŝiritaj de la aerpremo, al kiu vi estis submetita. Ili diras, ke vi estas bonega ekzemplo."


"Vivanta aŭ morta?"


— Inter. Mi volas diri tion, kiam mi diras al vi ripozi. Li prenis la mapon, kiu pendis ĉe la piedo de la lito. "Febro, nenormala sangopremo, risko de trombozo, negrava interna sangado."


"En aliaj vortoj, ne estas grava afero se vi estas trafita rekte de bombo. Tial vi ne devus trakti min kvazaŭ mi estas tute handikapita."


"Bonvolu," li faris petegan geston per siaj manoj. “Akcipitro sendos al mi bombon se mi lasos vin forlasi la hospitalon la tagon kiam vi rekonsciiĝos. Cetere vi devas unue klarigi ion al mi.


Mi rakontis al De Lorca pri la Homlupo kaj lia radioregata birdo. Kolonelo De Lorca estis unu el tiuj sekurecaj oficistoj, kiuj povis prilabori informojn sen skribi ĉion. Li aŭskultis sen interrompi min.


“Li estas tre bona, ĉi tiu Homlupo,” mi diris fine. “Mi tute ne rekonis lin en lia alivestiĝo. Kaj li certe denove batos. Vi devus esti vidinta lin kun ĉi tiu radiostacio. Mi neniam vidis tian tian. Mi nur ĝenis lin, sed ne malŝaltis lin.


"Ĉu vi pensas, ke li rekonos vin?"


— Mi timas, ke jes. Laŭ lia opinio, mia kovrilo estas krevigita. Cetere, parolante pri nuksoj, kiel fartas ĉi tiu legiano?


"Tiu kiun vi preskaŭ kastris?" De Lorca ridis. “Li estas en la apuda ĉambro. Mi pensas, ke ni ne devus diri al li kie vi estas. Li tiris la lipharojn dum momento. “Vi vidas, ke ĉi tiu estas la unua fojo, ke iu batis lin senkonscie en mal-al-mana batalo. Vi eble pravas, ke la Homlupo estas bona, sed vi pruvis vin esti eĉ pli bona.


Mi luktis por teni la okulojn malfermitaj kaj subite sentis min malvigla. "Ĉu ili aldonis sedativon al la glukozo?" La figuro de De Lorca paliĝis.


“Ju pli da ripozo vi ricevas, des malpli verŝajne vi estos superfortita. Ne maltrankviliĝu, la Generalisimo restos en la palaco hodiaŭ. Ni iros tien morgaŭ. Li ankoraŭ volas paroli kun vi.


'Ĉu... li estis...'


"Jes, Franco estis ĉi tie kiam vi ankoraŭ estis en komato."


De Lorca, sendube, diris pli flatajn aferojn, sed mia kapo kuŝis sur la dika kuseno kaj mi profunde dormis.


Mi vekiĝis vespere. Mi rigardis la horloĝon sur la toleta tablo. La deka. Mia stomako grumblis pro malsato, sendube signo de resaniĝo. Mi premis la sonorilon apud mia lito.


Kelkajn momentojn poste la kuracisto eniris.


Mi demandis. - "Ĉu estas flegistinoj ĉi tie?"


"Ĉi tio estas fako por homoj, kiuj bezonas taŭgan ripozon."


Li legis mian diagramon kaj metis termometron en mian buŝon.


Mi eltiris ĝin.


“Kial vi portas vizaĝan maskon? Ĉu mi estas kontaĝa?


"Bonvolu redoni ĉi tiun termometron, vi ne estas kontaĝa, sed mi havas malvarmumon."


Li kontrolis la botelon da glukozo pendantan super la lito. Ŝi estis malplena. Li anstataŭigis ĝin per plena botelo. Mi denove prenis la termometron el mia buŝo.


“Mi vokis ĉar mi malsatis. Mi volas manĝi ion, kaj mi ne volas diri tiun likvaĵon, kiun vi metas tra tubo. Mi volas maĉi ion."


Li remetis la termometron.


“Solida manĝaĵo neniam estas uzata en kontraŭŝoka traktado. Ĉu vi ne rimarkas, ke vi devus esti mortinta post tio, kion vi travivis?


Li konektis la cilindron al kaŭĉuka hoso. Klara likvaĵo fluis laŭ la hoso en mian manon. La kuracisto havis madridan akĉenton, sed lia voĉo havis konatan tonon.


Mi demandis. - "Kion fakte diras la oficiala raporto?" "Vi elpensis ĉi tion!"


Mi eksaltis.


“Ĉu vi okupiĝas pri ĉi tio? Kion diable tio signifas?'


Nun la kuracisto rigardis min rekte en la vizaĝon unuafoje. Li havis grizajn inteligentajn okulojn. La okuloj de maljuna kamparano el Manĉo.


'Estas vi. Homlupo!


“Kaj vi estas Carter. Mi sciis, ke ili sendos la plej bonan agenton por mi. Mi pensis, ke ĝi estos vi, sed mi ne estis certa ĝis ĉi-vespere. Miajn komplimentojn pro la sukceso kun mia fazano. Vi estas tre bonŝanca, sed mi timas, ke ĉi tio finiĝis nun.


“La fino de mia feliĉo! Kaj vi pensas, ke vi povas foriri de ĉi tie trankvile? Vi estas ŝlosita en ĉi tiu hospitalo, vi... Mi sentis, ke mia lango fariĝas dika. Mi palpebrumis kaj provis koncentriĝi. "Estas vi ..."


Mi ne plu havis potencon super miaj lipoj. En la nebulo mi vidis la etikedon sur la nova botelo.


— Natrio... pent...


'Ĝuste. Natria pentotalo,” kapjesis la Homlupo. “Ne tre taŭga kiel vera serumo, sed tre efika drogo. Mi pensis, ke ili plifaciligos lin.”


Mi provis liberigi mian manon de la injektilo, sed mia cerbo perdis la kontrolon de miaj membroj. La homlupo demetis sian maskon. Li nun estis razita — lia vizaĝo estis pli juna kaj pli angula.


“Kiam tiu kuriero mortis en aviadila akcidento, mi sciis, ke iu aperos. Mi suspektis, ke ĝi estus angla agento aŭ iu el Vaŝingtono. Kiam tiu mortinto estis trovita en la procesiostatuo, mi pensis: "Nick Carter." Mi sciis, ke io tia povus esti nur via laboro."


Li mallonge premis la sonorilbutonon trifoje. —Vi ankaŭ trompis min en Manĉo. Vi parolas ĉiujn dialektojn same bone kiel mi. Mi bedaŭras, ke mi devis forigi vin de la vojo. Se la rusoj vere taksas vian kapon tiel alte kiel ili diras, almenaŭ vi estas bonega gratifiko."


Bonus: Mi aŭdis ĝin, sed mi ne povis plene kompreni kion mi diris pro la kreskanta zumado en mia kapo. Mi malklare konsciis, ke oni tiras blankan litukon super mia kapo. Iu eniris la ĉambron, oni metis min sur moviĝantan brankardon kaj forportis.


Mi malhelpis atencon kontraŭ Franco, sed mi povis fari nenion por malhelpi la Homlupon akiri min.


Ĉapitro 13


La unua signo, ke mi vivas, estis la odoro de bestoj. Ĝi ne estis nur la odoro de hundo, ĝi estis akra, akra fetoro. Mi nenion povis vidi, ĉar mi estis sub la tolo, sed la zumado en mia kapo malaperis kaj mi povis libere movi miajn fingrojn. Mi portis simplan ĉemizon kaj pantalonon.


Ĉi tio estis malĝusta. Mi ne kredas je postvivo, kaj ĝi ne multe sentis morton. Ĉu la Homlupo ŝanĝis sian opinion aŭ ĉu io devigis lin ie lasi min viva? Kaj de kie en la nomo de Jesuo venis ĉi tiu forta besta odoro?


Mi levis la tolon. La homlupo ne eraris!


Mi estis meze de plumo ĉirkaŭita de ligna barilo kun ses batalbovoj. Kaj ili ne estis bovidoj. Ili ne estis duono de la kalibro, kiun mi batalis ĉe la ranĉo de Maria. Tiuj estis veraj plenkreskaj murdistoj, duoble la grandeco de bovidoj, kun kornoj longaj duonmetron. Unu estis apud mi.


Mi malrapide turnis la kapon kaj rigardis kie estas la pordego. Ĝi estis ĉe la alia flanko de la barilo, inter mi kaj ses grandegaj virbovoj. Krome, ĝi estis sendube ŝlosita de ekstere. Mi ne povis eliri.


La lignaj bariloj de la plumo estis proksimume kvin metrojn altaj, sen kornicoj sur kiuj ripozi manojn aŭ piedojn. Ne estis elirejo. La plano de la Homlupo estis perfekta.


Sendube, la taŭroj ne estis sufiĉe nutritaj. Batalbovoj ĉiam eniras la ringon malsate. En tia grupo ili ŝajnis pacaj. Baldaŭ antaŭ ol la taŭrobatalo komenciĝis, ili estis metitaj en apartajn plumojn. Ĉio, kion mi povis fari, estis silenti kaj atendi, ke la gardistoj faros sian laboron. Sed ĉi tio ankaŭ ne helpis min. Ĉar virbovoj povas havi malbonan vidon, sed ilia flarsento estas bona.


La ruĝ-griza monstro enŝovis sian buŝon en iom da manĝaĵo. La nigra virbovo disvastigis siajn malantaŭajn krurojn kaj ellasis fluon da urino. Alia spritaĵo estas la kornaro ĉe la barilo de la plumo. Fine, ĉiuj ĉi tiuj nekredeblaj batalmaŝinoj estus mortaj, sed nun ili estis reĝoj.


Unu paŝis super la tolon kaj frotis sian muskolfortan korpon kontraŭ la barilon. La ruĝ-griza maĉis, lekante siajn rozkolorajn lipojn per sia longa lango.


Estis malfacile por mi ne laŭte ĵuri. Flanke de unu el la bestoj mi vidis markon - SS. La Homlupo havis sinistran senton de humuro.


Tamen ĉi tio ne estis mia ĉefa zorgo nun. La ruĝ-griza virbovo proksimiĝis. Survoje, mi senpripense manĝis fojnon kiel polvosuĉilo. Tra la fendo mi vidis liajn okulojn vagi super la toltuko.


Kion pensos la mastro de la taŭroj, se ili trovos mian korpon? Fervoraj amatoraj toreistoj ofte provis sian manon ĉe veraj virbovoj kaj eniris la plumon. La risko morti en tia ruzo estas centprocenta. Do mi estus unu el tiuj mortintaj idiotoj.


La ruĝa virbovo tuj enŝovos sian nazon sub la tolon ĝuste nun. Lia lango glitis sub ĝi kaj tuŝis mian manon. Li snufis kaj faris paŝon malantaŭen. La aliaj virbovoj turnis sin kaj rigardis la tolon. La du, kiuj kuŝis sur la planko, ekstaris.


Ruĝa revenis kaj metis la kornarojn sub la tolon. Li pikis min milde en la ripojn. La pinto de lia korno similis stileton. Tiam la monstro hurlis kaj tiris la tolon de mi. La efiko al la aliaj taŭroj estis elektra: tial ili estis venigitaj en la ringon - por mortigi homon.


Mi demetis mian ĉemizon por uzi kiel ĉifonon. Mi sciis kiom ridinda kaj senespera ĝi estas, sed malpura blanka ĉemizo estis ĉio, kion mi bezonis por protekti min. Ankoraŭ estis natria pentotalo en mia sango, sed ĝi estis rapide neŭtraligita per eligo de adrenalino.


La ruĝa virbovo, monstro pezanta almenaŭ kvincent kilogramojn, rapidis al la atako. Mi svingis mian ĉemizon ĉe liaj okuloj kaj forlogis lin, sed lia ŝultro trafis min kaj mi trafis en la muron. Kiam mi retrosaltis, la dua, nigra kun unu kurba korno, jam komencis ataki. Lia rekta korno trafis min en la kapon. Mi kliniĝis kaj paŝis al la centro de la ejo.


La tria taŭro nun atakis min de malantaŭe. Mi saltis flanken kaj falis sur la genuojn. La kvara venis al mi. Li iris preni mian ĉemizon, sed piedbatis min en la stomakon per sia malantaŭa kruro. Mi krakiĝis pro doloro.


Neniu el ili muĝis, kaj ili ne batis la teron per siaj hufoj. Ne estis malkuraĝuloj inter ili. Ĉi tiuj estis la plej bonaj. Mi ekstaris kaj sukcesis eviti la kvinan. Li preterkuris min kaj frapis siajn kornojn profunde en alian virbovon.


Nun rompiĝis la unueco de la grego. La virbovo, trafita en la brusto per siaj kornoj, falis kaj kriegis. Li sovaĝe balancis la kapon, sed la ruĝa koloro nebuligis liajn okulojn. La tero fariĝis malseka kaj varma pro la sango ŝprucanta de la virbovo.


La ruĝ-griza atakis min kaj alpinglis min al ligna muro. Mi tenis lian kapon dum li provis levi min sur siajn kornojn. Dum li faris paŝon malantaŭen al pli bona atako, mi permesis al mi ruliĝi flanken.


La odoro de sango nun plenigis la plumon kaj pelis la virbovojn unu al la alia. Ĝi estis kaosa serio de murdoj. Ili ne plu atakis nur min, sed ankaŭ unu la alian. Estis dua bovo sur la tero kovrita de sango. Li defendis sin kaj svingis la kornojn tien kaj reen. Li daŭre batalos ĝis li mortos. Kaoso verŝajne ne donos al ili krizhelpon. Mi estis ŝlosita en plumo kun kvin frenezaj virbovoj, kaj tio ne estis ĝuste garantio de postvivado.


Unu virbovo trafis min en la kapon de malantaŭe kaj ĵetis min teren. Mi turnis min kaj vidis super mi rozkoloran nazon, sangoruĝajn okulojn kaj du grandegajn kornojn. Unu el liaj kruroj alpinglis min al la tero tiel ke mi ne povis movi min. Subite la ruĝa kaj griza taŭro ruliĝis sur la tero kriante. Nigra virbovo staris super li, elŝirante lian internon per siaj kornoj. La enfermejo nun odoris malsaniga. La nigra virbovo finis la ruĝ-grizan kaj turnis sin al mi.


Li atakis kun la kapo malsupren. Mi ĵetis mian ĉemizon super liajn okulojn kaj saltis. Ĝi ne estis klasika greka movo, sed mi alteriĝis kun unu piedo inter la kornoj de la taŭro. Mi apogis mian alian piedon sur lian ostecan ŝultron kaj saltis sur la barilon. La alto de la virbovo ĉe la postkolo estis unu metro okdek. La supra rando de la muro estis ankoraŭ ĉirkaŭ dek futojn pli alta. Mi etendis la manon kaj kaptis la randon per ambaŭ manoj. Dum mi levis min, la nigra virbovo forskuis la ĉemizon de sia kapo kaj trafis miajn pendantajn krurojn.


Sed li malfruis. Mi levis min kaj forte tenis min. La virbovo nun turnis sin al la aliaj du. Unu sangis el lia buŝo. Alia atakis lin. La nigra nun ankaŭ saltis sur la sangantan beston, kaj kune ili pelis ĝin al la barilo. Kiel unu interplektita karnamaso, ili trafis en la barilon, kiu tremis kaj tremis sub la pezo.


La efiko faligis min, surteriĝante sur nigran pilkon, sed mi tamen sukcesis leviĝi.


La nigra virbovo kuŝis. Nun restas du. Ili rigardis unu la alian meze de la enfermejo. Iliaj langoj pendis el iliaj buŝoj pro laco.


Kvazaŭ laŭ neaŭdita ordono ili atakis. La kolizio de iliaj kapoj sonis kiel kanonpafo. Ili retiriĝis kaj denove atakis. Iliaj kornoj interplektiĝis. Kun sangantaj vundoj kaj ruĝiĝinta haŭto, ili batalis per sia tuta forto por venki. Fine oni rezignis. Li falis sur unu genuon kaj poste tute kolapsis. La venkinto enŝovis siajn kornojn en la molan suban ventron de la viktimo kaj disŝiris ĝin. Li elŝiris la enhavon, kiu ŝprucis tra la retejo kiel malpura, malseka konfetoj. Poste li ŝanceliĝis al la centro de la plumo kaj staris tie triumfe, mastro de ĉio, kion li vidis ĉirkaŭ si: kvin mortajn virbovojn kaj kvar bariloj. Mi transgrimpis la barilon kaj saltis de la alia flanko.


Ĉapitro 14


Post duobla viskio kaj ŝeretrempita omaro, mi sentis min denove homa. Mi atendis ĝis vespero por pagi ĝentilecan vokon al Andreo Barbaroso ĉe lia vilao en Madrido.


Kompreneble, mi povintus fali en kaptilon tiel mortigan kiel la plumo, el kiu mi ĵus eskapis, sed mi havis kelkajn kialojn por kredi, ke mi havas bonan ŝancon pluvivi. La homlupo ne menciis mian kovrilon por la armilkomercisto dum li montradis en la hospitalo. Ŝajne li nenion sciis pri Jack Finley. Kompreneble, povus esti, ke Barbaroso konsciis pri ĉio, ke li simple ordonis al la Homlupo forigi min sen doni al li iujn detalojn. Sed ĉi tio estis ĉio konjekto, kaj mi bezonis ekscii, ĉu Barbaroso estas la plancerbo de la intrigo aŭ ne.


Lia vilao, marmora Renesanca domego sur Avenida Generalisimo, estis simbolo de lia riĉaĵo. Estis gardisto en la korto kaj la enveturejo estis ŝtopita de limuzinoj. Ŝajne li faris feston.


La ĉefservisto kaŭzis iom da konfuzo ĉar mia nomo ne estis en la gastolisto, sed fine Barbaroso mem aperis kaj montris al mi enen. Li ŝajnis tre kontenta pri si mem kaj iradis tien kaj malsupren kiel fiera koko. En la balsalono mi vidis plurajn famajn industriajn magnatojn kun siaj edzinoj kaj granda nombro da altrangaj armeoficiroj.


"Kia feliĉa koincido, ke vi preterpasu ĉi-vespere," Barbaroso konfesis. “La evoluo de eventoj alproksimiĝas al sia kulmino. Ĉu vi jam decidis aliĝi al niaj vicoj?


'Mi ankoraŭ ne scias.'


"Eble mi povas konvinki vin ĉi-vespere."


Li kondukis min al la ludĉambro. Kvarteto da violonistoj ludis, ĉiuj trinkis ĉampanon.


"Jen koni Madridon," flustris al mi la industriulo fiere. Ni estis salutitaj de dika, bela viro en smokingo. “Sinjoro Rojas, ĉi tiu estas nia konvertito. La viro, pri kiu mi parolis al vi, kiam mi rakontis al vi, kio okazis al Grün.


"Estas tre agrable renkonti vin," Roxas kukis en la hispana, kiu sonis hispane kiel pomstrudelo. Li estis aŭ iama Wehrmacht-oficiro aŭ sudafrikano. Estis pli da naziaj oficiroj kiuj, en tempo, rimarkis la alproksimiĝon de Hitler al morto, movis sian monon al Svislando kaj iris por vivi en Hispanio.


"Ĉu vi do prenos la lokon de Grün?"


“Li estas duoble pli bona ol Grün,” diris Barbaroso, laŭdante min kvazaŭ li estus mia impresario. "Mi scias, ke Grün estis via asistanto dum la milito, kaj mi ne estus dirinta tion, se mi ne estus konvinkita."


“Ni forgesu tiujn malnovajn militojn,” respondis Herr Rojas. "Ni devas koncentriĝi pri la estonteco."


Ni iris plu kaj Barbaroso prezentis min al hispano, kiu portis malhelajn okulvitrojn. Estis generalo Vázquez, falangisto ekde la komenco, faŝisto en la koro kaj membro de la kabineto de Franco. Li povus doni respektindecon al ajna puĉo. Aliflanke, li ankaŭ havis la plej multe por perdi se li partoprenis malsukcesan puĉon.


"Andrés multe parolas pri vi," li komentis. "Foje mi scivolas, kiom li fakte rakontas al vi."


'Tre malmulte.'


— Feliĉa. Foje mi timas ke diskreteco ne estas lia forto."


Mi komprenis kion li volis diri. Pro Maria, Barbaroso eble diris al mi pli ol eblus. Eble li volis min impresi, subigi min, se eble, al li, dungante min, por ke mi falu en la prestiĝon de Maria. La generalo rekte rigardis min. “En nemoveblaĵa transakcio de ĉi tiu grandeco, ni ne povas permesi al ĉiu hazarda preterpasanto rigardanta niajn mapojn. Ni ne estas la solaj komercistoj interesitaj pri Maroko. Nia sukceso postulas absolutan sekretecon."


"Ĝuste," konsentis Barbaroso.


"Mi parolos kun la aliaj gastoj nun, ni ne devas paroli pri komerco la tutan tempon," Vasquez diris. Ŝajnis, ke li ekvilibros inter malsamaj fortoj.


Mi renkontis aliajn oficirojn kaj kelkajn industriulojn de diversaj nacioj. La nobelaro ankaŭ estis riĉe reprezentita. Membroj de tiu ĉi sekto ĉefe kolektiĝis ĉirkaŭ la libera bufedo.


Transakcioj pri nemoveblaĵoj? Se mi serioze prenus Vasquez, mi vere eraris. Sekvante la sugestojn de la generalo, Barbaross komencis longan paroladon pri la kreskopotencialo de la nordafrika turisma merkato. Cetere, mi ne povis imagi ke la plimulto de la gastoj estis konspirantoj kontraŭ Franco. Plej multaj el ili estis ordinaraj aristokratoj aŭ riĉuloj, kiujn vi trovas en ĉiu eŭropa ĉefurbo. Ili estis vestitaj laŭmode kaj bone edukitaj. La konversacio plejparte rondiris ĉirkaŭ la mistera morto de ses virbovoj kiuj laŭsupoze batalis en la Placo de Toros."


— Ĉu vi enuas? -


Estis Maria, marŝanta brako en brako kun ne tre saĝa aspektanta nobelo.


Ne estus tre ĝentile diri tion."


Juan, ĉu vi povas alporti al mi glason da ĉampano, mi petas?


Ŝia servisto obeis kiel bone trejnita hundo.


“Mi vidas, ke vi enuas, Joĉjo. Vi certe ne enuus, se vi vokus min."


Mi proponis al ŝi cigaredon.


"Kial vi ne vokis min?"


"Mi pensis, ke vi koleris min!"


“Se vi estus veninta al la entombigo kun mi, mi pardonus vin. Kie vi estis nun?


“Mi provis ricevi mendojn. Vi scias kiel ĝi estas - la tasko de armilkomercisto neniam estas farita."


"Mensoganto. Ĉi tio estas via sadisma trajto. Venu, ni foriru de ĉi tie antaŭ ol Juan revenos.


Ŝi konis la vojon al la domo de Barbaroso. Ni kliniĝis malantaŭ la tapiŝo, poste grimpis la ŝtuparon, kiu kondukis al la duaetaĝa koridoro.


"Ĉu vi ankoraŭ vojaĝas - aŭ ĉu vi havas liberan tempon?"


Mia mano glitis laŭ ŝia dorso al la kurbo de ŝiaj postaĵoj. Laŭ protokolo, mi nun devas babili kun la gastoj malsupre, sed viro bezonas scii, kiam estas tempo ne malobei la regulojn.


"Vi estas tre danĝera por mi, Maria."


Ŝi apogis sin al mi kaj kisis mian kolon. 'Kion vi celas?'


"Mi povus morti nun."


“Ĉiam laboras kaj neniam ludas, kompatinda knabo. .


Ni provis ĉiun pordon en la halo ĝis ni trovis unu kiu estis malŝlosita. Feliĉe ĝi estis gastĉambro kun farita lito.


"Rapidu, Joĉjo."


Mi estingis la lumon. Maria elglitis el sia robo; ŝi ne portis mamzonon. Mi demetis ŝian kalsonon kaj samtempe kisis la malmolajn cicojn de ŝiaj plenaj mamoj.


"Rapide."


Estis kvazaŭ ŝi pensis, ke la mondo finiĝas. Nia amorado estis besta kaj agresema.


Ŝiaj kruroj estis disvastigitaj, por ke mi povu kiel eble plej profunde puŝi, poste ŝi firme fermis la femurojn kvazaŭ ŝi ne volus lasi min. Mi premis miajn ungojn kontraŭ ŝiaj postaĵoj kaj ŝi tiris mian kapon al sia brusto. Ŝi sovaĝe balancis la kapon. Ĉi tiu estis la vera Maria de Ronda. Rezignu la titolon kaj monon, trenu ŝin en la liton, kaj la fiera, eleganta grafino fariĝos ekscitita sovaĝa besto.


Post orgasmo ŝi brakumis min. “Tio estis bonega, Jack. Vi estis mirinda."


"Ne diru, ke ĝi estas la sama kiel la lasta fojo."


Ŝia mano glitis super la muskoloj de mia dorso.


"Batalbovo," ŝi flustris. "Vi estas eleganta virbovo, Joĉjo." Ŝi kisis min profunde kaj lasis min foriri.


"Mi timas, ke ili ne lasos nin trairi tie."


Ni vestis nin kaj zorgis, ke ni aspektu, se ne dece, do almenaŭ prezenteblaj. Tiam ni malsupreniris. Kvankam mi suspektis, ke neniu rimarkis nian foreston, mi vidis Barbaroson rigardi nin per malhelaj okuloj. "Ĉu vi amuziĝas?" - li ekkriis gaje, proksimiĝante al ni.


"Bonege," Maria respondis.


Li demandis min. - 'Kaj vi?'


“Se Maria estas feliĉa, ĝi aŭtomate igas min sata,” ŝajnis al mi la plej galanta respondo.


"Mi nur bezonas tuŝi mian ŝminkon." Maria malaperis, Barbaroso rigardis min, kunpremante la pugnojn. "Ŝi estas malfacila virino," li fine diris.


Estis malfacile por mi ne kontraŭi lin. Sed fine mi volis nur profiti lian ĵaluzon. Ne utilas kaŭzi eksplodon.


"Mi pensas, ke ŝi estas tre bela," mi diris senĝene. "Komence mia direktoro volis sendi min al Londono, sed mi pensas, ke mi restos en Madrido."


"Ĉu Maria scias pri ĉi tio?" - li demandis kun preskaŭ lerneja teruro.


"Ŝi eĉ petis min resti."


Barbaroso ekbruligis cigaron, verŝajne por trankviligi liajn pensojn. Tuj kiam Maria alproksimiĝis, ĉiuj liaj revoj pri potenco malaperis en la fonon.


"Kio povus persvadi vin forlasi Hispanion?" Li ne estus demandinta, ĉu li ne scius, kiom nefidinde estas dungi aron da ciganoj por forigi min de la vojo.


"Vi volas diri monon?" - mi demandis indiferente.


Li singarde rigardis siajn gastojn.


"Estas eble," li flustris.


'Ne.' - Mi balancis la kapon. “Mi havas pli ol sufiĉe por subteni min. Mi vidas pli en iu ago. Komence mi pensis, ke vi povus oferti al mi ĉi tion, sed mi ne sentas, ke mi gardas kaliominojn kaj nemoveblaĵojn."


Mia respondo konvinkis Barbaroson.


"Venu kun mi."


Li certigis, ke Vasquez kaj Rojas ne vidas nin elirantaj la balsalonon. Ni preterpasis la violonistojn sur la scenejo, tra la halo, kie pendis pentraĵoj de Rubens, kaj finfine ni trovis nin en granda oficejo kun mahagonaj muroj. La librobretoj estis plenigitaj kun libroj binditaj en maroka ledo kaj gravuritaj kun la monogramo de Barbaroso. Estis malgranda trinkejo kaj kolekto de antikvaj armiloj pendis super la malfermita barbo. Grandega klasika skribotablo okupis preskaŭ la tutan muron. Ĉio eluzis monon kaj statuson, sed mi ne atendis ion alian.


'Tre bona.'


— Nur atendu kaj vidu. Do vi petis agon. Mi povas proponi al vi pli ol vi iam ajn povus revi. Cetere, mi jam antaŭe rakontis al vi pri tio. Nun mi pruvos ĝin."


Li premis butonon kaj la muro malantaŭ la skribotablo glitis supren kaj malaperis en la plafonon. Aperis grandega lumigita mapo de Hispanio kaj Maroko. La ruĝaj cirkloj indikas Rota, Torrejon kaj ĉiujn aliajn usonajn bazojn en Hispanio. Duobla ruĝa cirklo estis desegnita ĉirkaŭ Sidi Yahya en la Atlaso, kie la sekreta usona komunika centro situis. Bluaj cirkloj indikas hispanajn kaj marokan bazojn. Apud ĉiu rondo estis SS-tabulo. Barbaroso montris tion per la fingro. “Niaj trupoj. Taĉmentoj de bone trejnitaj viroj estas pretaj preni potencon en la du landoj. Ni nomas nin Sangre Sagrada kaj vi bonvenas aliĝi al ni."


Sangre Sagrada. "Sankta Sango" La nura sono de tiuj vortoj ŝajnis havi preskaŭ religian efikon al Barbaroso. Stranga, preskaŭ histeria rigardo aperis en liaj okuloj, kaj li ŝajnis tute forgesi pri mia ĉeesto.


“Dum sepcent jaroj, Hispanio kaj Nordafriko estis unu popolo, unu nacio. Ni estis la plej potenca lando en la mondo. Kiam ni estis dividitaj, ni fariĝis malfortaj. Ni estas sufiĉe longe malfortaj.


Nun ni - la plej maljunaj familioj - pretas denove fari historion. La Sankta Sango de Hispanio denove grandigos nian landon. Nun nenio kaj neniu povas malhelpi nin.”


"Krom Franco."


"Franco." Barbaroso sulkigis la brovojn. “Ni estas seniluziigitaj pri li. Kiam li alvenis el Afriko kun siaj maŭraj trupoj dum la milito, mia kompatinda patro opiniis, ke de Caudillo uzos sian venkon por kunigi la du mediteraneajn marbordojn denove sub unu gvidanto. Sed li eĉ ne kapablas forpeli la britojn el Ĝibraltaro. Estas Maroko kun sia vasta minerala riĉeco kaj malforta reĝo. Kaj jen Hispanio, praktike okupita de la usonanoj kun siaj bazoj, vendita de malforta generalisimo. Unu puŝo en la ĝusta direkto kaj la tuta potenco falos en niajn manojn. Kaj vi havos multe da forto por dividi kun vi, S-ro Finley.


Mi iris al la mapo. Estis iu freneza logiko al la plano. Se ili sukcesos, la Sangre Sagrada kontrolos la markolon al Mediteranea Maro. Se ili kaptos usonajn bazojn, la sekvoj estos eĉ pli gravaj. Unue ili fariĝos mondpotenco komparebla kun Ĉinio. Logika — sed samtempe freneza.


"Do vi havas virojn," mi konfesis. "Kion pri financaj rimedoj?"


Barbaroso ridis. "Vi scias, ni ne estas la solaj, kiuj sopiras al reunuiĝo kun Nordafriko."


— Francoj. SLA."


'Ĝuste. Ĉiuj tiuj miloj da oficiroj kiuj rezistis de Gaulle.


Mi estas kontraŭ la politikoj de de Gaulle kaj provis forigi lin. Ili ankaŭ estas malantaŭ ni, ne nur kun sia dungitaro, sed ankaŭ kun mono. Kaj la germanoj - la germanoj kiuj ne povis reveni al Germanio - kiel Rojas. Ili ankoraŭ ne perdis sian deziron venki kaj kunhavigi sian sperton kun ni."


"Kaj milionoj en oro."


— Ĝuste. Kontraŭe, ni inkluzivis ilin en nia organizo. Ĉi tiuj iamaj SS-oficiroj havas sperton, kiun ni povas utiligi, kaj tial ni ankaŭ permesis al ili dungi certajn profesiajn fakulojn por ni."


Homlupo taŭgus en ĉi tiun kategorion. Ne estas mirinde, ke li laboris sub tia malbonaŭgura pseŭdonimo.


"Kial via organizo ankoraŭ havas hispanan nomon se la plimulto de la membroj ne estas hispanaj?"


"Ĉi tio estas hispana organizo," Barbaroso respondis kolere. “La Phalanx-generaloj estas malfeliĉaj kun Franco de kelka tempo. De Caudillo perfidis la principojn de la Falango por konspiri kun Opus Dei kaj la Vatikano, kun NATO kaj la amerikanoj. Sangre Sagrada ne fleksos la genuon al neniu. Ni transprenos usonajn bazojn. Kaj kredu min, ili estos tute senpovaj."


"Ŝajnas al mi neverŝajna."


"Kion ili povas fari?" - Barbaroso levis la manojn. "Se ni havas iliajn bazojn, ni havos pli da aviadiloj ol ili. Kaj mi eĉ ne parolas pri ĉiuj tiuj nukleaj armiloj. Ĉu ili komencos militon? Ne, ili estos devigitaj intertrakti. Ili certe devos submetiĝi al niaj kondiĉoj."


"Mi konfesas, ĝi estas amuza teorio."


“Ĉi tio ne estas teorio. Ni dungis iun. Li jam unufoje atakis Francon. Tio malsukcesis ĉar eksterlanda agento intervenis, sed tiu agento estis eliminita." Li levis la fingrojn al siaj lipoj kaj ridetis. “Mi devas konfesi unu aferon al vi - ĝi ridigos vin. Ni pensis dum kelka tempo, ke vi estas ĉi tiu eksterlanda agento. Ĉiukaze, mi havis suspektojn en tiu ĉi direkto. Mi vidas, ke vi ne povas ĉesi ridi?


— Mia koro estas rompita. Sed vi ne sukcesis mortigi Franco'n."


“Ni malsukcesis unufoje. Ĝi estis Operacio Olive Branch. Operacioj Aglo kaj Sago sukcesos. Ni leviĝos por doni al la hispana popolo novan potencon. Krome, mi bezonas alian bonan homon por certigi la sukceson de niaj trupoj en Maroko. Vi povas iri al Maroko ĉi-nokte kaj gvidi kompanion de paraŝutistoj. Nomu vian prezon."


Mi prenis la tempon por ekzameni la koncentriĝojn de liaj trupoj markitaj sur la mapo. Li demandis. - 'Bone?'


“Don Barbaroso, enlitiĝi frue, prenu du aspirinojn, kaj se la febro ne foriros morgaŭ, voku min. Ĉi tio estas la plej freneza plano pri kiu mi iam aŭdis, kaj neniam venus al mi en la kapon implikiĝi en ĉi tiu sensencaĵo. Bonan vesperon.'


Mi forlasis la oficejon antaŭ ol li iom resaniĝis. Kiam mi estis ĉe la fino de la salono, mi aŭdis lin voki. - '"Haltu! Mi ne povas lasi vin." Li svingis per revolvero. Mi trankvile malfermis la pordojn de la balsalono kaj miksiĝis kun la gastoj.


La vizaĝo de Barbaroso fariĝis hele ruĝa kaj li rapide ŝtopis la revolveron en sian smokingon. Elkovi sekretajn planojn en ŝlosita ĉambro dum la festo okazas nur metrojn for estas unu afero. Pafi viron antaŭ centoj da uloj estas tute alia afero. La Homlupo sendube havus la kuraĝon, sed Barbaroso ne.


Maria salutis min en la centro de la balsalono. "Jack, mi pensis, ke vi jam estis el mia vivo!"


"Ne, sed ĝi ne longe daŭros."


Barbaroso faris sian vojon tra la homamaso kaj aliĝis al ni. Sur lia grasa kolo formiĝis ŝvitogloboj, kaj li mallerte provis forpuŝi de la vizaĝo la ŝvelaĵon de la revolvero sub sian jakon.


"Vi ne povas foriri nun," li grumblis.


"Pardonu, sed post alia tia rakonto mi certe ne ekdormus."


“Kio okazis, Andreo? Vi estas tiel ĉagrenita."


“Mi petis vian amikon Finley kuniĝi kun mi. Li rifuzis eĉ post kiam mi klarigis al li kiom allogaj estas la revenoj.”


Maria malestime levis la brovojn. - Eble vi supertaksis vian ĉarmon, Andreo. Jack estas libera fari kion ajn li volas. Ĉi tio estas vere la plej ĝena festo, kiun vi iam aranĝos. Mi iras hejmen. Jack, ĉu vi prenos min kun vi?


"Kun multe da gusto." (Kun plezuro. Hispana)


Dum ni eliris el la balsalono kun ŝi sur mia brako, mi rigardis la vizaĝojn de Barbarossa, Rojas kaj Vasquez. La lastaj du ne ŝajnis tre ĉagrenitaj, sed Barbaroso viktimiĝis de furioza senpoveco.


Ĉapitro 15


Kiel enamiĝinta paro, ni promenis tra la mallumaj stratoj de Madrido.


“Ĉu vi kverelis? Mi neniam vidis Andreon tiel ekscitita."


“Ho, li rakontis al mi sian ideon kaj mi diris al li, ke ĝi estas abomeno. Estas amuze eĉ ripeti ĝin."


'Interesaj! Diru al mi?'


Jam estis malfrue, eĉ por Madrido. Nur noktaj gardistoj kaj amantoj ankoraŭ estis sur la stratoj.


“Li pensas, ke li povas transpreni parton de Eŭropo aŭ ion kun amaso da idiotoj. Li ŝajnas esti implikita kun la tuta ŝaŭmo de Eŭropo: nazioj, iamaj francaj koloniistoj kaj kelkaj hispanoj kiuj volas aliĝi al la homamaso. Ili nomas sin Sangre Sagrada. - Kompleta idioto.


Ni iris laŭ la koridoro al la granda Placo Mayor. Ĉe la granda fontano estis nur du aŭtoj, kaj jen kaj jen malfruintoj manĝis sur la terasoj. La vitrinoj en la koridoro ne estis lumigitaj.


Subite mi sentis, ke Maria frostas.


"Do vi ne havas altan opinion pri ĉi tiuj konspirantoj," ŝi komentis.


“Ĉu vi volas, ke mi prenu ilin serioze? Ne estas ŝanco ke ili povos trudeniri usonajn bazojn. Ho, eble ili havis tiun ŝancon hieraŭ. Tiam, bazsekureco konsistis el malmulte pli ol pikdrata barilo kaj kelkaj soldatoj. Sed ĉi-posttagmeze mi sendis averton. Mi rigardis mian horloĝon. "Plifortigoj verŝajne surteriĝos ĉe la bazoj ĉirkaŭ ĉi tiu tempo."


"Mi pensis, ke Andreo ne rakontis al vi pri siaj planoj ĝis hodiaŭ vespere," Maria respondis kiam ni haltis ĉe la fontano.


— Ĝuste. Sed vi ne pensis, ke mi riskos esti mortigita ĉi-vespere sen averto, ĉu? Mi vetas, ke mi pravis - Andreo estis idioto kaj mi ne.


Ŝi ne demandis min kiel armilkomercisto povas sendi soldatojn tien. Mi ankaŭ ne atendis ĉi tion, ni daŭrigis promeni trans la placon. Pluraj kolomboj kolektis panpecetojn per la lumo de gaslampoj. Ni alproksimiĝis al la ombro de la koridoro.


"Se Andreo estas tia idioto, kiel li povus plani tiel grandan konspiron?" Maria demandis.


- Ankaŭ li ne povis. Ĉi tio postulas homon kun inteligenteco, trankvileco kaj persistemo. Iu el grava familio, ne malpli nobla ol Barbaroso.


Al iu, kiu amas danĝeron."


Mi haltis por cigaredon. La flamo speguliĝis en ŝiaj malhelaj okuloj.


“La homlupo malsukcesis, Maria. Vi pravis. Mi estas Killmaster. Kaj mi ankaŭ scias, kiu vi estas. Mi vidis la afiŝojn en la areno. Ĉi tiuj ses SS-markitaj virbovoj venis el via ranĉo. Vi neniam montris ilin al mi. Pri Andreo, lia stulta konduto ne povas esti klarigita nur per ĵaluzo. Li ne nur provis imponi vin ĉar vi estis virino – vi tro multe klakis al li. Li ankaŭ faris tion ĉar vi estas lia estro. La diino kaj la estro kuniĝis en unu persono, tio estas vi.”


Pluraj ebriaj krioj aŭdiĝis el la kafejo aliflanke de la koridoro. Ĉe la fino de la koridoro estis kruta ŝtuparo malsupren. Kaj proksime estis ankaŭ kafejo, kie ni vidis flamenkon.


"Mi vere ne scias, pri kio vi parolas, Joĉjo," ŝi diris honeste. Ĝi estis tro bona por esti vera. Ŝi estis vundita, surprizita, preskaŭ furioza, sed ŝi ne timis — kaj se iu akuzas vin pri murdo kiam vi estas senkulpa, vi devus timi.


"Mi volas diri, ili ne lasus min iri laŭ la enveturejo de Barbaros, se ili ne scius, ke vi elkondukos min ĉi-vespere, Maria." Kiom da fojoj vi provis aranĝi mian entombigon? Ciganoj, viroj en la vinkelo kaj ĉi-vespere. Ĉu tri estas via bonŝanca numero?


Inter ni kaj la kafejo estis pordego malpermesita sur la tuta longo de la pasejo. Mi metis mian manon sur la talion de Maria kaj tiris ŝin pli proksimen al mi dum ni plu marŝis. Ŝi provis liberiĝi, sed mi tenis ŝin. Verŝajne estis pafiltubo direktita al mi en tiu momento. Se ili volus bati min, ili devus esti pafita tra Maria. “Jafine, Maria, mi vidis vin mortigi la virbovon. Sed vi subite fariĝis senhelpa kaj supozeble ektimis kiam ni estis embuskitaj. Kia malsaĝulo mi povus esti tiom longe.


"Ho, Joĉjo, bonvolu ne diri tiajn terurajn aferojn..." ŝi komencis, ĉirkaŭprenante min ĉirkaŭ la kolo. Mi kaptis ŝian pojnon kaj skuis ŝin. La metala pinglo falis de ŝiaj fingroj sur la plankon. Ĉiu toreisto konas la mortpunkton sur la kolo.


"Ĉu ni pluiru?" - mi demandis, brakumante ŝin eĉ pli forte.


Tra la krada pordego mi vidis fojajn fulmojn. La embusko devis esti organizita haste, kaj ŝiaj viroj kompreneble atendis senpacience, ke ŝi liberiĝos. Aŭ ĉe ŝia signo.


"Mi devus lasi vin pensi tion, sciante ke estis via unua tago en la ranĉo," ŝi ridetis. . “Ankaŭ mi ŝatas vin, Maria. Io ekzistas inter ni. Kiu scias. En alia mondo ni povus esti amantoj, senkulpaj kaj simplaj. Sed vi ne estas senkulpa, kaj mi ne estas naivulo. Ĝuste tiel estas." Mi eltiris mian pafilon.


“Vi ne povas malhelpi nin, Killmaster. Mi diras al vi la veron. Ĉi tio estas neebla. Ni tro funde prepariĝis. La tuta revolucio daŭros nur kelkajn minutojn. Ni bezonas nur unu misilon kaj ni povas detrui Ĝibraltaron.


Aliĝu al ni, aliĝu al mi. Kune ni povas preni kontrolon."


Neeble — ĉi tiu via kliko similas al tiu taŭroringo, el kiu, dank’ al Dio, mi eskapis. Tuj kiam ŝi komencos flari sangon, vi ĉiuj disŝiros unu la alian en pecetojn. Vi trenas ĉiujn ĉi tiujn homojn kaj multajn aliajn en unu grandan sangobanon. La diktatoreco de Franko estas multe preferinda al viaj iluzioj de grandiozeco. Mono, posedaĵo, potenco. Ĉi tiuj estas viaj ŝlosilvortoj. Franco mortas, sed ni devos daŭre batali homojn kun via pensmaniero."


Maria ĉesis marŝi. Ŝi pasive mallevis la manojn kaj rigardis min.


Almenaŭ kisu min lastan fojon,” ŝi demandis.


Ne estis malfacile por mi. Ŝia korpo premis min. Malamiko kaj amanto, ŝi estis ambaŭ. Mi pensas, ke ŝi neniam ploris en la lito. Sed mi ankaŭ sciis, ke ŝi povas senhezite senhezite mortigi ĉiun, kiu staras sur ŝia vojo. Ŝiaj lipoj estis molaj kiel ĉiam.


Mi aŭdis aŭton alproksimiĝi al ni laŭ la koridoro. Dum Maria daŭre kisis min, mi rigardis trans ŝian ŝultron.


Brila Mercedes Roadster proksimiĝis al ni kun ĉiam pli granda rapideco. Subite Maria perforte forpuŝis min. La kiso estis ilia signo. Mi ne havis sufiĉe da tempo por atingi la liberan spacon de la placo. La distanco inter la Mercedes kaj la muroj de la pasejo estis ne pli ol kelkaj decimetroj.


Mi ne plu atentis Maria, falis sur genuon kaj zorge celis. Mia unua pafo frakasis la glacon. Mi pafis tridek centimetrojn super la rompita fenestro. La aŭto estis kabrioleto kaj la pasaĝero staris kiam mi pafis. Post la dua pafo, mi vidis lin fali el la aŭto, sed alia viro grimpis sur la antaŭan sidlokon kaj prenis lian lokon. La aŭto ankoraŭ alproksimiĝis al mi. Mi denove celis la ŝoforon, sed Maria levis mian manon.


mi kriegis. - "Foriru de la vojo!"


Ŝi daŭre tenis mian manon. Tiam salvo de maŝinpafilo lumigis la koridoron kiel fulmo. De la kafejo aŭdiĝis timigitaj krioj. Antaŭ miaj piedoj la pavimo estis fendita per plumbo.


Maria ĝemis kaj retiriĝis. Kvazaŭ en malrapida filmo, mi rigardis kiel ŝi provis teni sin al la stango ĝis ŝi kolapsis. Almenaŭ ses kugloj disŝiris ĉi tiun iam belan korpon.


Mi turnis min kaj kuris. La aŭta motoro sonis pli kaj pli proksime. Ĉe la fino de la koridoro estis du kafejoj kaj kruta ŝtuparo. La ŝtuparo — mia savo — estis ankoraŭ sep metrojn for. Mi neniam farus ĉi tion. Alia pafo de maŝinpafilo frakasis plurajn fenestrojn. Senespera pafi la ŝoforon denove, mi plonĝis tra la vitra pordo de la kafejo kaj alteriĝis sur la segpolvon antaŭ la trinkejo.


Mia lasta pafo trafis la celon. La Mercedes veturis almenaŭ naŭdek kiam ĝi preterflugis. Li flugis laŭ la ŝtuparo super la kapoj de du policistoj, kiuj venis al la sono de interpafado, kaj plonĝis malsupren almenaŭ dek metrojn.


Eĉ kie mi estis, sur la kafeja planko, mi reflekse kliniĝis pro la forto de la eksplodo. La Mercedes benzinujoj eksplodis post kiam la aŭto alteriĝis. Kelkajn momentojn poste, la tanko de la malgranda aŭto, en kiun li kraŝis, eksplodis. Fajra kolono leviĝis super la tegmentoj de domoj ambaŭflanke de la strato, ekbruligante la kurtenojn malantaŭ la malfermitaj fenestroj. Malsuprenirante la ŝtuparon, mi vidis murdintojn en la Mercedes, kiuj aspektis kiel nigrigitaj pupoj.


Ĉapitro 16


"La Aglo kaj Sagoj estas simboloj de la Falango," de Lorca klarigis. “Ĉi tio devas signifi, ke la planoj de la homlupo denove trafos kiam Generalisimo alparolos la membrojn de la falangio en ilia hejmo dum du tagoj. Estos malfacile por ni protekti Francon tie. Tiu Vasquez staros apud li, cetere.


"Kiu bezonas malamikojn kun tiaj amikoj?"


“Mi timas, ke vi pravas. Franco iam estis la idolo de la Falanĝo, sed tiuj tagoj estas for."


Ni estis en la komunika centro de la hispana sekreta servo en Madrido. La konstruaĵo estis konstruita de solida viktoria ŝtono, sed la interno estis ultramoderna. La elektronika cerbo registris konstantan fluon de koditaj mesaĝoj de agentoj el ĉiuj anguloj de la terglobo.


La Kolonelo montris al la vitra mapo en la centro de la ĉambro.


Reĝo Hassan transdonis armeunuon de Rabato ĝis Sidi Yahya. Ni havas krozŝipon kvindek kilometrojn de niaj teritorioj en Saharo por malhelpi SS-manovrojn tie. Jen,” li amare suspiris, “ĉio ne estas tiel simpla.” Ni estis informitaj pri Vasquez, sed kiu scias kiom da aliaj oficiroj estas implikitaj? Mi povas bone sendi sekretajn perfidulojn por protekti niajn bazojn. La ĉefa afero estas, ke ni povas haltigi la Homlupon. Vi ne plu devas zorgi; vi faris vian laboron ĉi tie."


Mi aŭdis lin antaŭe diri tion, sed mi ne volis kontraŭdiri lin, kaj kiam mi adiaŭis lin, mi ankaŭ pensis, ke ĉi tiu estas la lasta fojo.


La stratoj estis plenigitaj de madridaj loĝantoj rapidantaj hejmen post malfacila labortago. Mi marŝis sencele, korpe kaj mense elĉerpita. Maria provis mortigi min, sed samtempe ŝi savis mian vivon. Ŝi estis malvarmsanga konspiranto, sed en la lito ŝi estis varma, ĉarma virino. Estis tro da kontraŭdiroj en ĉiuj ĉi hispanoj.


Post ĉio, kio okazus se la Homlupo sukcesus en la atenco kaj la Sangre Sagrada ekregus. En la fino, Franco ankaŭ piediris super kadavroj por atingi la pinton. Kial mi risku mian vivon, por ke tiu ĉi maljuna faŝisto povu vivi ankoraŭ jaron? Bone. Estis finfine mia sola tasko certigi la sekurecon de Usono, ĉar la sekureco de mia lando en ĉi tiu tempo estis en la vivanta Franco. Kaj neniu diris, ke mi ŝatas ĝin. Mia promenado finiĝis en la areno. La gardisto enlasis min por kelkaj pesetoj. La standoj estis malplenaj. Paperpecoj flirtis trans la sablon en ringo. Ĝis la taŭrobatalo dimanĉe, la areno restos malplena.


Mi ankoraŭ bezonis ferion. Miaj kapo kaj korpo doloris, kaj la nomoj Maria, Homlupo, Sangre Sagrada, Aglo kaj Sago daŭre fulmis tra mia kapo.


La gazeto falis de la standoj kaj alteriĝis ĉe miaj piedoj. Mi prenis ĝin. La programo de Franco estis listigita en la angulo de la unua paĝo. La sekvan tagon li faros sian ĉiujaran viziton al la Valo de la Falintoj, grandega monumento al la viktimoj de la Hispana Enlanda Milito, inter Madrido kaj Segovio. De Lorca certigis al mi, ke dum tiu ĉi ceremonio neniu estos je kvardek metroj de la Generalisimo. Lia parolado al la Falango okazos tagon poste.


"Bonan sorton, kolonelo," mi pensis.


Mi ĉifis la gazeton kaj ĵetis ĝin en la arenon.


Bona sonĝo rekonsciigis min. La unua afero, kiun mi faris, estis voki la hispanan sekretan servon. Ĉirkaŭ dek sekundoj pasis antaŭ ol mi estis konektita al Kolonelo de Lorca.


“La atako,” mi diris, “ne okazos en la falangista konstruaĵo. La homlupo batos hodiaŭ.


— Kial vi pensas?


“Venu ĉi tien tuj kaj alportu kafon. Mi klarigos ĉi tion al vi kiam ni estos survoje.


Dek minutojn poste lia aŭto estis ĉe la enirejo de la hotelo.


"Bona tago," li deziris al mi, malfermante la pordon por mi.


'Vi ankaŭ. Kiam komenciĝas la ceremonio en la Valo?


“Post tri horoj. Kun nia sireno ni estos tie post unu horo."


La ŝoforo manovris en trafiko sur Avenida Generalisimo. Seĝoj kaj motorcikloj moviĝis flanken ĉe la sono de la sireno.


— Nun diru al mi; kial tia subita hasto? demandis De Lorca.


"Aŭskultu, se la Homlupo volas trafi la falangistan konstruaĵon morgaŭ, kia estos lia ŝanco eliri viva?"


“Hmm, ne tre granda. Estos grandega paniko, sed vi scias, la korpogardistoj de Franco. Verŝajne estos multe da homoj tie, do la Homlupo ne povas esti tre malproksime. Estus ankaŭ ŝanco ke Vazquez estus sur la hoko anstataŭ Franco se Franco alvenus neatendite. Mi dirus, ke la pafo estis ne pli ol sep metrojn for.


"Bonaj kondiĉoj por fanatikulo, sed ne tiom bonaj kondiĉoj por profesia murdisto, kiu volas daŭrigi sian vivon."


-Kio pri la nomo de Operacio Aglo kaj Sago? Ili signifas la Falangon, ĉu ne?


Rapida aŭto rapidis laŭlonge de la bulvardo. Maldekstre ni preterpasas la Ministerion de Aviado.


— Mi ne pensas. Ĉi tiu nomo de la operacio hantis min la tutan nokton. Kaj kiam mi vekiĝis, mi havis la respondon. Ĉu vi memoras ĉi tiun nomon de la lasta operacio? olivbranĉo. Ĉi tiu nomo rilatas al la ataktekniko, ne la loko.


La olivbranĉo estis la objekto, kiun la birdo devis transdoni al Franco. La birdo estis kolombo de paco kiu laŭsupoze alportis pacon al la kadavro de Franco."


"Kiel vi klarigas Aglon kaj Sagon?"


“Ĝi estas tre simpla. Metu vin en la ŝuojn de la Homlupo kaj memoru, ke fuĝo estas same grava por li kiel sukceso. La Sago reprezentas la Homlupon mem, la Aglo reprezentas sian savon - aviadilo aŭ helikoptero. Nu, estas malfacile imagi helikopteron en falangista konstruaĵo, sed en la Valo tio ne estas problemo.”


De Lorca pripensis momenton. Fine, li frapetis la ŝoforon sur la ŝultron. "Rapidu, Vilhelmo."


La Valo de la Falintoj povas esti impona monumento al iu ajn milito. Apud la malalta ebenaĵo estas selforma montokresto kie estas entombigitaj miloj da anonimaj hispanoj kiuj mortis en la Civita milito. Homamasoj da veteranoj alvenis frue en busoj kaj trajnoj. Maljunaj kamaradoj ĉie salutis unu la alian.


De Lorca kaj mi faris nian vojon tra la homamaso. Ni supreniris grandegan malfermitan ŝtuparon, kiu kondukis al granda teraso el solida nigra marmoro. Jen Franco donos sian paroladon.


“Mi ne scias, Nick. Eĉ kun teleskopa vido, la distanco por mortiga pafo ne devus superi du mil metrojn. Rigardu ĉi tiun amason da veteranoj. Ili plenigos preskaŭ la tutan valon. La homlupo ne bezonas aviadilon por eskapi, sed miraklon.


Ĝi vere estis argumento. En amaso da civiluloj, la Homlupo povus atendi multe da konfuzo post la pafo. Sed ĉi tiuj veteranoj sciis kion fari kiam ili aŭdis pafon.


Li povus uzi grandan kalibron, ekzemple misilon pafitan trans la valo. Sed sur la kajo apud Franco ankaŭ estos la Kardinalo de Madrido. Kaj post la murdo de Kardinalo Sangre, Sagrada povas bone forgesi pri iuj ajn asertoj pri legitimeco.


Ne, ĝi devas esti relative malgranda kalibro armilo; armilo kun maksimume tri pafoj. Sed de kie venu la pafo? Efektive, ĝi ŝajnis neebla.


Malantaŭ ni estis nekredeble granda konstruaĵo, farita el la sama marmoro kiel la platformo sur kiu ni staris.


'Kio estas ĉi tio?'


Vi ne scias? Mi pensis, ke vi aprezus la ironion. De Lorca rikanis. “Ĉi tio estas la maŭzoleo de Franco. Li jam konstruis ĝin por si. Simpla tombo por simpla homo. Kion vi pensas pri ĉi tiu kazo?


La sekureca oficisto aludis al grandega nigra kruco, kiu leviĝis de la grundo ĉe la supro de la valo kaj estis almenaŭ tricent metrojn alta. Mi jam rimarkis tion, kiam ni alproksimiĝis al la valo.


“Ni vidu ĉu la tombo de Franco ne postulas lin tro frue,” mi proponis.


Ni eniris la maŭzoleon. En ĝi regis mistera, prema atmosfero de la tombo.


La bruo de la homamaso subite mallaŭtiĝis, kaj niaj paŝoj eĥis trans la tufnigra marmoro. Por amanto de la nigraj marmoraj bustoj de Franco, tio certe estis loko por pasigi la tagon. Persone, mi estis feliĉa forlasi la tombon denove, kun aŭ sen la Homlupo.


"Neniaj spuroj de grandiozeco," mi rimarkis kun subrido.


- Neniu spuro de la murdinto, amiko. Mi pensas, ke vi povas flankenmeti viajn suspektojn.”


'Pardonu.'


— Jes. Vi povas resti ĉi tie nun por rigardi la ceremonion. Tiam vi povas veni kun mi al Madrido poste.”


'BONE'


Lorca devis esti proksime de la platformo por kontroli sekureciniciatojn. Mi revenis al la aŭto por rigardi la ceremonion de tie.


Maro de veteranoj plenigis la valon. Multaj el ili estis en siaj malnovaj uniformoj, kaj la odoro de naftalinoj estis tiel dolĉa kiel la felsakoj ĉirkaŭiris. Scenejo kaj mikrofono nun estis instalitaj sur la platformo. La alvenantaj legianoj inspektis la maŭzoleon. La alveno de Franco estis neevitebla. La streĉiĝo en la homamaso estis palpebla.


Diktatoro aŭ ne, ĉi tiu estis viro kiu simbolis ilian landon por tri generacioj. La valo estis monumento ne nur al si, sed ankaŭ al ĉiuj, kiuj mortis en la brutala milito. Ekscitiĝo kaptis la publikon dum disvastiĝo, ke Franco kaj la kardinalo alproksimiĝas.


Vilhelmo, la ŝoforo de la kolonelo, direktis sian fotilon al la kajo kaj nervoze turnis la lenson.


Mi pruntis ĝin por ricevi bonan pafon kaj nun ĝi ne funkcias, mi ne povas koncentriĝi."


Ĝi estis bona Nikon kun teleobjektivo. Mi celis ĝin al la scenejo kaj koncentriĝis.


"Li faros ĝin," mi diris. "Vi volis fokusigi per la aperturringo."


Mi havis klaran vidon de la kapo de Franco dum li grimpis la ŝtuparon al la kajo.


"Ho, rapidu, donu la aparaton ĉi tie," demandis la ŝoforo.


"Iom pli".


Mi direktis la fotilon al la amaso da veteranoj. Poste mi pasigis lin preter la vico de oficialaj limuzinoj. Mi vidis la krucon. Malrapide movis la lenson de la bazo de la kruco al la supro. Subite miaj fingroj streĉiĝis.


Sur la supro de la kruco, flanke, mi vidis metalan brilon, kiu verŝajne estus apenaŭ rimarkebla por la neklera okulo. Nur nun mi konstatis, ke ankaŭ ĉi tio estas loko, kie la murdinto povus esti. Tie li povis trankvile atendi sian ŝancon kaj pafi, ne atentante la homamason.


Se la pafo estus pafita, neniu estus povinta damaĝi lin. Ĉar ie proksime, helikoptero flugis kun ŝnurŝtupetaro, preta levi la Homlupon de la kruco. Mi kalkulis la pafdistancon el la datumoj de lenso - ĉirkaŭ 1600 jardojn. Facila pafo por profesiulo. Mi ne havis sufiĉe da tempo por atingi la kajon.


Krome, se la Homlupo rimarkus min, li tuj pafus.


"Soldados y cristianos, estamos aqui por...!" — bruis la voĉo de la kardinalo super la laŭtparoliloj. Franco staris dekstre de la kardinalo. Tuj kiam li paŝis al la mikrofono, la murdinto povis pafi.


Mi rapide alproksimiĝis al la piedo de la kruco. Kompreneble, la pordisto rifuzis enlasi min.


“La lifto estas blokita. Kiam la generalo faras paroladon, li ĉiam estas fermita. Neniu povas supreniri."


"Iu estas tie supre nun."


— Neeble. La lifto estis malŝaltita la tutan tagon.


- Verŝajne li supreniris hieraŭ nokte. Mi ne havas tempon por klarigi ĝin."


Li estis justa maljunulo en makulita kostumo, kiu devis esti almenaŭ dudekjara. De lia reverso pendis unu medalo. "Foriru," li grakis, "aŭ mi vokos la Ĝendarmaron." Neniu havu problemojn kun Caudillo ĉi tie.


Mi estis kontraŭ ĉi tio. Mi kaptis lin je la reverso kaj premis miajn dikfingron kaj montrofingron al lia gorĝo. Li ankoraŭ staris, kiam li perdis la konscion. Mi remetis ĝin kaj pardonpetis.


mi eniris. La lifto pasis sub la flanksubtenojn de la kruco. Ĝi vere estis ŝlosita.


... ĉar la historia de un pais es mas que memoria ... aŭdiĝis la voĉo de la kardinalo, sed kiom longe?


Mi malfermis la pordon de la lifto per la ŝlosilo de la pordisto. Mi eksaltis kaj premis la butonon ARRIBA. La motoro ekviviĝis kaj la lifto ekflugis kun skuo.


La homlupo certe aŭdis la lifton. Dum li kuŝis flanke de la kruco, li sendube sentis la vibrojn. Ĝi eble igis lian pafon pli rapida, sed denove, li estis profesiulo. Li certe ne panikiĝis. Li eble suspektis, ke la polico estas en la lifto, sed li ne havis kialon kredi, ke iu scias, ke li estas tie. Li povis permesi al li ignori ilian viziton; almenaŭ tion mi esperis.


Ŝajnis, ke necesas jarcento por levi la lifton. Tra la malgrandaj fenestroj mi povis foje vidi kiom alta mi estas, sed mi ne povis aŭdi, ĉu la parolado de la kardinalo estas finita.


La lifto atingis malgrandan observferdekon proksime de la flankaj brakoj de la kruco. Mi aŭdis, ke la kardinalo ankoraŭ parolas kaj ankaŭ ke li finas sian paroladon. Franco parolis post li.


Mi trovis seĝon, kiu verŝajne estis destinita por vizitantoj, kiuj timis altaĵojn. Mi eltiris ĝin sub panelo en la malalta plafono. Mi prenis la ŝlosilon de la pordisto kaj post tri provoj mi trovis la ĝustan. La panelo kliniĝis supren.


"...Ahora, kun la Gracia de Dios y la destino de Hispanio, El Caudillo."


La Kardinalo verŝajne nun retiriĝis, kaj nun Franco prenos la balustradon de la kajo per ambaŭ manoj por saluti siajn malnovajn kamaradojn. La efiko de la kuglo estus mirinda.


Mi elgrimpis tra la truo. Mi trovis min en dezerta, malplena spaco sen lumo. Mi palpis la murojn per miaj manoj ĝis mi trovis la ŝtuparon.


La homlupo verŝajne celas la orelon. Estas kvar-centimetra areo proksime de la timpano kiu verŝajne estos mortiga.


Mi atingis la vertikalan panelon maldekstre de mia kapo. Lumo tralikiĝis tra la fendoj.


Mi aŭdis la voĉon de Franco.


Mi malfermis la panelon per pistolo kaj kriegis. Dek sescent metrojn for, peza 7,62 kalibro kuglo flugis preter la dorso de la kapo de Franco kaj trafis en la marmora korto. Li interrompis sian parolon, ĉirkaŭrigardis kaj vidis kuglosignon en la marmoro. La legianoj kuris supren laŭ la ŝtuparo, formante ĉirkaŭ li protektan kordonon. La homamaso transformiĝis en kaldrono.


La homlupo, kuŝanta sur la surprize granda horizontala ebeno de la supro de la kruco, forpuŝis la panelon per sia piedo, kaptante mian manon. Mi mansvingis flanken. Du kugloj trapikis la panelon kaj preterpasis min. Per mia libera mano mi brue fermis la panelon. La homlupo glitis leĝere laŭ la marmora platformo. Malsupre estis abismo de tricent metroj.


Mi grimpis sur la platformon kaj celis mian Luger al lia zonbuko. La kanono de lia pafilo estis direktita al mia koro.


“Do vi revenis el la mortintoj, Killmaster. Ne estas facile mortigi vin. Mi estus devinta pafi vin tiam."


La fusilo ŝajnis pezi nenion en liaj manoj. Kiel mi povus konfuzi ĉi tiun viron kun maljuna farmisto? Li estis vestita kiel ĉefoficisto dum ferio: kostumjako, perfekte tajlita pantalono kaj multekostaj Wellington-botoj. Liaj haroj ĉe liaj tempioj brilis arĝente, liaj okuloj estis kiel nepenetreblaj metalaj ŝildoj. Li rememorigis min pri mi. Estis terura sento.


“Vi perdis, Homlupo. Aŭ ĉu vi finfine diros al mi vian veran nomon?


'Iru al infero.'


“Hodiaŭ estas la lasta tago de unu el ni. Mi kredas, ke ĝi estas vi. Estas nur tri kartoĉoj en via pafilo. Vi uzis ilin ĉiujn. Vi finis. Sur la teraso, la legianoj malkovris la fonton de la pafo. Nun ili vidis niajn du figurojn flanke de la marmora kruco. Ĵipo kun peza maŝinpafilo veturis ĝis la piedo de la kruco.


Ili instalis la armilon kaj pafis salvon. Mi kuglos kiel kugloj preterflugis. La homlupo kaptis sian pafilon kiel golfklubo kaj frapis la Luger el miaj manoj. La dua bato trafis min en la bruston. Kiel rezulto, mi glitis al la rando de la platformo. Mi ne povis bone ekteni la glatan marmoron — mi nur povis provi deturni la batojn kiel eble plej bone. La pugo trafis min en la ripojn kaj poste en la stomakon. Mi kovris mian kapon per miaj manoj kaj premis la piedfingrojn de miaj botoj kontraŭ la mallarĝa kornico inter du marmoraj platoj.


Li rigardis trans mian ŝultron kaj subite mi aŭdis la sonon de helikoptero. Aglo levis la Sagon kiel planite. Mi sentis la aerpremon de la klingoj. Tra miaj manoj mi vidis ŝnurŝtupetaron alproksimiĝi. "Vi ne havas ŝancon, Killmaster."


La homlupo frapis sian fusilon en miajn manojn antaŭ ol kapti la ŝnurŝtupetaron. La helikoptero komencis glate leviĝi, ĝiaj kruroj nun ŝvebis super la tegmento. Mi genuiĝis kaj brakumis la krurojn de la Homlupo. La ŝnurŝtupetaro forte pendis pro nia kombinita pezo. Eble la piloto panikiĝis, eble li volis helpi la Homlupon, sed li iomete skuis la aviadilon. Mi nun kaptis la maleolojn de la Homlupo, miaj piedoj tuŝis la platformon.


En tiu momento, la ŝnuro de la ŝtupetaro, kiun la Homlupo tenis, rompiĝis. Mi tuj liberigis ĝin, turnante ĝin kvaronturnante, penante surteriĝi kiel eble plej ebene sur la platformon, brakoj kaj kruroj etenditaj. Estis kvazaŭ miaj timpanoj krevas; Mi sentis, ke ĉiuj miaj ripoj estas rompitaj. Sed mi glitis al la rando de la platformo kaj rigardis malsupren.


La homlupo ankoraŭ falis. La homamaso, kiu kolektiĝis ĉe la piedo de la kruco, disiĝis. Post kiam la Homlupo falis teren, preskaŭ nenio restis de li krom lia kaŝnomo.


Ĉapitro 17


La varma suno de Ibizo sunbrunis mian haŭton, kaj la ronkoktelo varmigis min de interne. Mi kuŝis sternita kaj malstreĉita en la seĝo.


La homlupo kaj Maria estis mortaj. Barbaroso fuĝis al Svislando kaj Vasquez pafis sin en la kapo. La Sangre Sagrada krevis kiel balono.


Falko ĵuris per amaso da konfidencaj raportoj, ke ĉi-foje mi efektive povos ĝui miajn ferion en paco. Li diris, ke nur la fino de la mondo povus perturbi mian pacon. Kaj foje mi devis fidi lin.


La plaĝa pilko resaltis de la sablo kaj alteriĝis sur miajn sunokulvitrojn. Mi reflekse kaptis kaj miajn okulvitrojn kaj la pilkon.


"Ĉu mi povas rehavi mian pilkon, bonvolu?"


Mi sidiĝis.


La posedanto de la pilko portis blankan naĝkostumon. Alivorte, la malgrandaj blankaj trianguloj ne kovris multon da la fantazia objekto. Ŝi havis longajn nigrajn hararon kaj larĝe fiksitajn malhelajn okulojn. Ŝajnis al mi, ke mi jam spertis ĉion ĉi antaŭe.


“Li ŝajnas al mi tre valora pilko. Ĉu vi povas pruvi, ke ĝi estas via?


"Mia nomo ne estas tie, se tion vi volas diri," ŝi respondis.


“Tiam ĝi fariĝas pli malfacila. Unue diru al mi ĉu vi estas hispana.


"Ne," ŝi ridetis. "Mi estas usonano."


"Kaj vi eĉ ne estas grafino?"


Ŝi balancis la kapon. Ŝia bikinsupro alloge skuiĝis, sed mi lernis esti singarda.


"Kaj vi ne bredas taŭrojn kaj provas faligi la registaron?"


— Ne, ĝi ne estas tiel. Mi estas denta asistanto en Ĉikago kaj mi nur volas mian pilkon reen.


"Ha," mi suspiris kuraĝige, tirante alian seĝon al mi. "Mia nomo estas Jack Finley."


Kiam ŝi sidiĝis, mi denove turnis min al la drinkejo.


Kian teruran vivon mi havas.


* * *


Pri la libro:


Ĉi tio estas 1975. Peco da papero estis trovita inter la vrakaĵo de aviadilo kiu kraŝis de la marbordo de Hispanio. Montriĝas, ke tio estas parto de dokumento, kiu kaŭzas ŝokon: iu tuj mortigos Francon.


Sed Franco venas al la fino de sia vivo. Ĉi tio signifas, ke la murdo havas certajn intencojn. Ekstremdekstraj intencoj. Tial ili nomas Nick Carter. Ĉar la murdinto estas profesia murdinto. Lia kodnomo: Homlupo.


Nick ne havas multe da tempo. Li devas tuj agi kaj – kiom ajn neeble ĝi ŝajnas – ĉiam esti unu paŝo antaŭ la nekonata murdinto. Ĉar la nervoza kulmino alproksimiĝas, Nick scias ke li ne povas malsukcesi! ...


Carter Nick


Turka finalo


Nick Carter


Turka finalo.


tradukis Lev Ŝklovskij


Origina titolo: Strike Force Terror


Ĉapitro 1


-


Unue en la listo de AX de internaciaj serĉataj krimuloj estis Fat Man. Almenaŭ tiel ni nomis ĝin ĉe AX. Lia vera nomo estas Maurice DeFarge. AX jam sendis min unufoje al Istanbulo kun urĝa ordono likvidi lin. Sed antaŭ ol mi povis meti kuglotruon tra lian malfortan kapon, li havis koratakon, igante mian laboron nenecesa. Almenaŭ tion mi pensis. Sed, kiel montriĝis poste, Gratulo tute ne mortis. Daŭre aperis en la raportoj kiujn mi ricevis de tempo al tempo, kio lasis min kun ege malagrabla sento ĉiufoje.


Ĉiu AX-agento estis ordonita forigi lin tuj kiam li aperis. Kaj ĉi tio malgraŭ tio, ke li kondutis surprize kviete dum sufiĉe longa tempo. Do estis por ni granda surprizo, ke li kontaktis AX pro sia propra iniciato.


Li diris, ke li volas intertrakti. Kaj li aludis, ke li havas interesajn informojn por ni. Kun ĉi tio, li volis esti forigita de nia nigra listo. Li petis privatan renkontiĝon kun AX-agento. Kaj li petis, ke ili sendu min. Ĉi-lasta kondiĉo igis Hawk suspektinda pri la intencoj de Fat Man.


Sed kiam mi insistis, li konsentis. Mi donus ĉi tiun taskon al neniu. Fine estis mia kulpo, ke li pluvivis. Do kvankam ĝi montriĝis kaptilo, mi ne povis atendi por aranĝi la poentaron. Kaj ĉi tiu perspektivo metis min en bonan humoron.


Gratulo ankoraŭ laboris el Istanbulo, do tio estis mia celo. Hawk ankaŭ venos al Istanbulo por lerni pri la rezulto de la renkontiĝo. Ili donis al mi adreson ie en la malnova urbocentro, tuj malantaŭ Fevzi Pasha Street. Je la deka vespere kaj sen armiloj. Mi devintus ignori la lastan peton. Wilhelmina, mia Luger, kaj Hugo, mia fidinda stileto, kiun mi ege bezonus, se la intencoj de Dikulo estus malpli mirindaj ol li ŝajnigis esti. Je kvin minutoj antaŭ la deka mi staris antaŭ kaduka ligna konstruaĵo. Mi estis la sola piediranto sur la malluma strato, sed mi ne povis skui la senton, ke mi estas rigardata. La ligna fasado de la konstruaĵo aspektis veteraĝita. La pezaj kradoj antaŭ la fenestroj estas tiel karakterizaj por ĉiuj konstruaĵoj en la malnova parto de Istanbulo. Maldika lumradio faris sian vojon tra la interspaco inter la ŝutroj. Kvin-ŝtupa ŝtuparo kondukis min al la ĉefa pordo. Kiel interkonsentite, mi frapis la pordon. Trifoje kun paŭzoj. Tamen senutile. Mi atendis kvin sekundojn antaŭ ol premi la pezan feran klinkon. La pordo malfermiĝis sen granda peno. Mi fermis ĝin kviete kaj lasis miajn okulojn vagi ĉirkaŭ la antaŭĉambro. Grandegaj pecoj da kalko falis de la muroj. La sola lumfonto estis malforta ampolo pendanta super mia kapo. La planko estis polva kaj kovrita de derompaĵoj. La teretaĝo klare ne plu estis uzata. Kruta ŝtuparo kondukis al la dua etaĝo, kiu aspektis iom ranca.


Mi supreniris la ŝtuparon. La unuaetaĝa koridoro estis prilumita per iomete pli granda ampolo. Ĉe la fino de la koridoro estas duonmalfermita pordo en hele lumigitan ĉambron. Laŭ nia interkonsento, Dikulo devis esti en ĉi tiu ĉambro.


Mi singarde preterpasis paron da fermitaj pordoj. La cirkonstancoj estis la samaj kiel ĉe la unua renkontiĝo, krom ke mi permesis al mi fali tra la tegmentfenestro de la Divan Hotelo, maskita kiel ĉino. Kaj ĉi-foje Fatty sciis, ke mi venos. Nun mi rajtis mortigi lin nur kiam mia propra vivo estis en danĝero.


Mi estis ankoraŭ proksimume kvin metrojn de la ĉambro kiam mi aŭdis bruon malantaŭ mi. Mi reflekse kaptis mian Luger kaj turnis sin kun fulmorapido. Mi renkontis du turkojn kun grandaj nigraj lipharoj, el kiuj ĉiu havis grandkalibran revolveron.


Mi havis mian fingron sur la ellasilon, sed ankoraŭ ne tiris ĝin. La turkoj ankaŭ staris senmovaj. Mi aŭdis la sonon denove. Rapida rigardo super mia ŝultro montris al mi, ke mia kompanio vastiĝis por inkluzivi trian partion. Kaj unu el la plej mirindaj aferoj, kiujn mi iam vidis. Fortika, larĝŝultra viro kun kripla dekstra kruro, kiu igis lin moviĝi kiel krabo. Li klinis sian tro grandan kaj preskaŭ kalvan kapon flanken. Lia vizaĝo estis plue difektita de ekstreme granda malsupra lipo kaj paro da hele brilantaj okuloj kiuj estus mallokaj por rato. En sia maldekstra mano li tenis .25-kalibra Beretta, montrita al mia kapo.


"Estis kondiĉo: neniuj armiloj," diris ĉi tiu stranga estaĵo raŭke. "Faligi la pafilon." Li havis francan akĉenton.


Wilhelmina ankoraŭ koncentriĝis pri la du turkoj ĉe la alia flanko de mi. "Dankon," mi diris, "sed prefere mi lasu ĝin tiel." Se mi pafos, mi povus mortigi almenaŭ du. Kaj, se vi bonŝancas, ĉiuj tri.


“Se vi ne demetos la pafilon, sinjoro, vi ne eliros viva de ĉi tie,” la monstro diris denove.


"Mi riskos," mi respondis. Mi jam determinis, kion mi devas fari por eliri viva de ĉi tie. Mi unue pafis kaj mortigis la plej grandan turkon. Tiam mi falis kaj mortigis la duan turkon kaj la monstron, ruliĝante for. Se ĉi tio estus kaptilo por mi, ili mem estus tute bone falintaj en ĝin.


Mi havis mian fingron sur la ellasilon de la Luger kaj estis preta pafi kiam mi aŭdis raŭkan voĉon el la ĉambro ĉe la fino de la koridoro.


"Kranko, kio diable okazas tie?" - diris la voĉo laŭte. "Formetu la revolverojn!!"


Mi turnis duonan turnon kaj vidis la silueton de Dikulo. Ĝi plenigis la pordon. Li aspektis eĉ pli abomena ol ĉe nia lasta renkontiĝo antaŭ pluraj jaroj. Li kaŝis sin, oni povus diri, malantaŭ mantelo, kiu plej proksime similis al grandega hela tendo. Malgraŭ tiu ĉi ŝelo, Gratulo aspektis kiel promenanta pudingo. Akra, kurba nazo kaj malgranda, kolera buŝo estis la nuraj okulfrapaj trajtoj de lia piedpilka kapo.


"Li estas armita," respondis lia malbeligita asistanto.


"Elektronika alarmo malsupre..."


— Silentu! - muĝis Fatty. Ĉiuj tri heziteme demetis siajn armilojn. La dikulo atente rigardis min per siaj brilantaj okuloj. "Ne kulpigu Krabon kaj liajn kolegojn," li diris kategorie per sia ĝena voĉo. “Foje ili fariĝas tro entuziasmaj pri siaj klopodoj protekti min. Mi esperas, ke vi ankoraŭ volos enveni, sinjoro Carter?


La du turkoj turnis sin kaj marŝis al la ŝtuparo. La krabo, kiu havis tian taŭgan kromnomon, malfacile aliris al sia estro por flustri ion en lian orelon. La vido de tiuj du groteskaj siluetoj en la pordejo sangigis mian sangon.


“Ne, Krabo, mi ne bezonas vin interne. Ĉi-vespere sinjoro Carter kaj mi fidas unu la alian. Ni faris specon de paŭzo, ĉu ne, sinjoro Carter?


Mi demetis mian Luger kaj iris al ili. Estis stranga sento vidi tiun ĉi malbeligitan dikan bastardon starantan tiel senĝene en la pordo. Antaŭ multaj jaroj mi estis ĉe lia ŝajna morto, kaj nun li staris tie kaj parolis per malpeza tono. Ni miris eksciinte, ke li ne mortis, sed revidi lin viva estis vera defio.


"Kio okazas dependas de vi, DeFarge," mi diris seke.


"Bone, bone," li klakis. "Sed eniru, sinjoro Carter."


Mi sekvis lin en la ĉambron kaj fermis la pordon malantaŭ ni. La krabo gardis ekstere. La dikulo ŝancelis al la lito apogante sin al la muro de la ĉambro kaj falis sur la ŝirita matraco. La mallonga promeno forprenis lian spiron.


"Pardonu min, ke mi estas malĝentila, Carter, sed mia sano malboniĝis lastatempe."


Mi ĉirkaŭrigardis la ĉambron. Ŝajne tio ne estis la konstanta hejmo de Dikulo, sed nur estis uzata por ĉi tiu renkontiĝo. La sola meblo estis du nudaj lignaj seĝoj kaj kurba tablo. Sur la tablo apud la lito estis pluraj boteloj da medikamento kaj kruĉo da akvo. La ĉambro odoris je medicino, malgraŭ la granda malfermita fenestro, kiu enlasis la malvarmecon de la vespero kaj tra kiu oni povis vidi la siluetojn de la multaj kupoloj kaj minaretoj de la urbo.


"Sidiĝu, Carter." La dikulo montris al la seĝo plej proksima al la lito.


Mi sidiĝis, sed mi ne estis trankvila. Ĉi tiu tuta situacio ŝajnis tro kiel koŝmaro.


"Aspektas pli bone," Grasa suspiris, etendante la medikamenton. Li verŝis iom en kuleron kaj prenis ĝin.


'Via koro?' - mi demandis kun intereso, kiam li remetis la botelon kaj kuleron sur la tablon.


Li kapjesis kaj profunde enspiris. "Severa bato antaŭ kelkaj jaroj lasis sian spuron sur mia jam malforta koro."


“Mi scias, mi estis tie. Mi pensis, ke ĝi estas mortiga."


Malforta rideto transiris liajn malmolajn, maldikajn lipojn, kaj dum momento liaj okuloj kontente rigardis la ĉirkaŭajn murojn de graso. - Jes, tiam mi suspektis, ke estas vi. Malgraŭ via alivestiĝo. Tial mi demandis, ĉu ili volas sendi vin. Mi volis esti certa pri nia antaŭa renkontiĝo. Vi venis por mortigi min, ĉu ne, sinjoro Carter?


'Ĝuste.'


"Kaj kiam vi vidis, ke mi havis apopleksion, vi ĵetis miajn nitroglicerinajn tabelojn tra la fenestro, ĉu ne?" Estis iom da amareco en lia raŭka voĉo.


"Ĝi ŝajnis multe pli bona ol truo en la kapo."


“Jes,” li konsentis kun kvieta, tusanta rido. — Certe. Multe pli civilizita. Kaj se vi uzus vian pafilon, mi ne parolus kun vi nun."


Mi ignoris ĝin. “Mi sentis vian pulson kaj nenion sentis. Kiel vi faris ĝin, DeFarge? Jogotruko aŭ io? Ĉu drogo, kiu malrapidigas vian korpon? Ni pensis pri AX. Krome, mi ankoraŭ ne finis, ĉu vi scias?


La dikulo ŝatis ĝin. Li ridis gaje. Kiu, kompreneble, transformiĝis en tusadon. Mi pacience atendis, ke li denove trankviliĝos. Fine li ekparolis, rigardante min per sangaj okuloj. “Ĝi ne estis ruzo, Carter. La fakto estas, ke mi ne nur havas korproblemojn, sed... Vi sendube aŭdis pri katalepsio, sinjoro Carter?


Mi diris. - "Do, vi ankaŭ estas paciento kun katalepsio."


- Mi timas, ke jes, sinjoro Carter. Kiel mia forpasinta avino, Dio ripozigu ŝian animon. Laŭ mia kuracisto, ĉi tio estas hereda malsano. Kiam vi venis al mi tiun vesperon, mi ĵus spertis ĝin. Do ĝi ne vere konvenas al mia koro. Mia koratako kaŭzis katalepsion, kiu ŝajnigis la atakon, kiu fakte ne estis tiom grava, mortiga. En tiaj cirkonstancoj, la korpo preskaŭ ĉesas funkcii, kio nature profitigas la koron. Mi ankoraŭ havis korbaton, sed ĝi estis tiel malrapida, ke vi ne povis senti ĝin sur mia pojno. Ĝi savis mian vivon."


"Kia bela kromefiko," mi diris.


“Mi sciis, ke vi vidos ĉi tiun ironion, sinjoro Carter. Kiu povus estimi ĉi tion pli ol vi? Ni estu honestaj.'


Mi tordis mian vizaĝon en rideton. — Bone. Sed ni ne organizis ĉi tiun renkontiĝon por memori tion, ĉu. Vi diris al AX, ke vi havas informojn por ni."


La belaj okuloj fariĝis fendoj. “Kompreneble,” li diris trankvilige, “en miaj... uh... transakcioj mi ofte renkontas informojn, kiuj malmulte gravas por mia propra komerco, sed en la kampo de internacia politiko estas bonega, se ne penetra, graveco.signifo. . Mi ĵus ricevis ĉi tiun informon hazarde. Kompreneble, mi ne diros al vi kiel. Sed mi pensas, s-ro Carter, ke tiu informo estas de la plej granda graveco por via Registaro kaj la Registaro de Anglio.


'Kaj ĉi tio ...?'


Denove la aĉa rido. "Ĝi koncernas britan subjekton nomitan Sir Albert Fitzhugh."


Mi konis ĉi tiun nomon. Sir Albert estis doktoro pri biokemio kaj Nobel-premiito. Li estis lastatempe arestita laŭ ordono de la turka registaro. Li estis akuzita je provi preni la artefakton el la lando. Ĉi tiu artefakto ĵus estis ŝtelita de turka muzeo. Post mallonga proceso, li estis trovita kulpa kaj juĝita al malliberejo en orienta Turkio. Kio estis grava pri Sir Albert Fitzhugh estis ke li gvidis komunan esplorprogramon inter Ameriko kaj Anglio. La celo de tiu programo estis trovi antikorpojn kontraŭ mortigaj venenaj gasoj uzitaj en kemia militado. Kaj ĉi tio verŝis tute alian lumon pri lia aresto. Granda demandosigno estis la motivo de la turka registaro, ĉar la turka registaro estis malkaŝe amika kun la okcidentaj aliancanoj, krom kelkaj grumblado de maldekstremaj rondoj.


Mi demandis. - "Kion vi scias pri Fitzhugh?"


“Mi scias kial li estis arestita kaj kial li estas tenita tie. Kaj ĝi havas nenion komunan kun artkontrabando."


"Tion ni pensis."


La dikulo ridis pro kontento. “Ili havas Sir Albert kaptita. Ĉio ĉi estas en la kunteksto de rusa kidnapa plano."


"Do kavaliro Albert tute ne estas en turka malliberejo."


"Kompreneble li estas tie."


"Vi ne parolas tre klare, DeFarge."


- Mi estas diable klara, sinjoro Carter. Se vi povas promesi al mi, ke de nun AX lasos min sola kontraŭ tio, kion mi povas rakonti pri Fitzhugh."


Mi atente rigardis lin. Ne estis dubo pri tio, Graso ion sciis. Io grava. Li aspektis kiel kokido senespera por forigi ovon. — Bone. Mi havas permeson konservi la Hakilon de via korpo kontraŭ esenca inteligenteco.


La dikulo rikanis. "Ĝi feliĉigas min. Mi kuraĝas diri, ke miaj informoj estas "neanstataŭeblaj". Li silentis, prenis la pilolon kaj lavis ĝin per akvo. "Ni parolas pri viro nomata Sezak, Celik Sezak," li diris tiam. "Li estas la komisaro de la turka Ŝtata Polico. Li ankaŭ laboras por la KGB kaj vendas medikamentojn, kompreneble, sen la scio de siaj ĉefoj."


"Sonas kiel bona gastiganto."


La vizaĝo de Dikulo fariĝis preskaŭ serioza. “Almenaŭ li havis sufiĉe da tempo por aresti, kondamni kaj malliberigi Sir Albert. Sub la vigla okulo de la rusoj."


"Sed kial la rusoj volis kavaliron Albert en malliberejo?"


- Ĉar ili sciis, ke li estos sendita al malliberejo de Tarabya. Kaj Tarabya situas en la oriento de la lando, ne malproksime de la limo kun Rusio. La rusoj planas kidnapi lin el malliberejo, preni lin trans la landlimon kaj sendi lin al Siberio. Tiam li povas daŭrigi labori por ili tie, kaj ne en la Okcidento."


La dikulo rigardis min atendante. Li sciis, ke mi ne atendis, ke li sciu tiom pri Sir Albert kaj liaj verkoj.


"Kiel vi ricevis ĉiujn ĉi informojn, DeFarge?"


"Kiel mi diris, mi ne povas malkaŝi miajn fontojn."


- Vi prefere anoncu ion. Almenaŭ se vi konvinkas min, ke estas sufiĉe grave, ke ni donu al vi amnestion. - mi diris seke.


Lia karna vizaĝo konsiderinde malheliĝis. “Jen ĉio, kion mi povas diri al vi: Cezac estas mia plej granda konkuranto en la drogkomerco. Iu antaŭe dungita fare de Sezak hazarde preteraŭdis konversacion inter Sezak kaj KGB-agento. Li nun laboras por mi kaj li ŝatus akiri mian fidon per ĉi tiu informo. Sezak faris atencon kontraŭ mia vivo tuj post kiam ĉi tiu viro venis al mia laboro. Mi havis multajn malkonsentojn kun Sezac, sed ĉi tio fariĝas tro multe por mi."


"Nun vi esperas, ke viaj du grandaj malamikoj trankviliĝos, AX estos aĉetita kun ĉi tiu informo, kaj tiam ni povas neŭtraligi Sezak antaŭ ol li kaptos vin, ĉu?"


La dikulo levis la ŝultrojn. “AX ne bezonas forigi Sezak. Vi nur bezonas subaĉeti la ĝustajn homojn. Liaj propraj kolegoj faros la reston."


"Ĉio ĉi sonas tre utila por vi."


La dikulo ekrigardis min. “Sezac estas eĉ pli danĝera por vi. Mia informanto diris al mi, ke li sukcese kidnapis homojn antaŭe. Vi ne havas garantion, ke tio ne okazos denove. Kaj vi certe volas forigi ĉi tion kavaliron Albert dum vi ankoraŭ povas. Eble mi scias multon per diplomatiaj vojoj. Alie, pluraj monatoj en turka malliberejo ne pasos: vi neniam revidos lin.”


"Bone," mi diris. “Se via informo estas ĝusta, vi estas for de AX. Alie nia armistico finiĝos."


“Kiom koncernas min, ĉio estas en ordo,” li grakis.


“Krome,” mi diris, “via amnestio validas nur por la pasinteco. Se vi denove havas problemojn, ni ĝojos denove eltiri vian kazon el la ŝranko."


Li denove sufokiĝis pro unu el siaj tusaj atakoj de ridado. “Do, sinjoro Carter,” brilanta salivo gluiĝis al la buŝangulo. "Nu, mi povas certigi vin, ke mi ne plu ĝenos vin." Mi laboris dum mia tuta vivo. Mi deziras nur pacan maljunecon. Rekompenco por...


La dikulo ĉesis meze de la frazo, kiam mi turnis mian kapon al la pordo. Mi aŭdis konatan sonon el la koridoro. La obtuza pafo de pistolo kun dampilo. Mi ekstaris, eltiris Wilhelminan el sia pistolujo kaj kuris al la pordo.


'Kio estis tio?' - raŭke demandis Fatty.


Mi ignoris lin. Mi aŭskultis tempeton, tenante la pordotenilon. Tiam mi malfermis la pordon, la Luger estis preta pafi. Antaŭ la pordo estis la Krabo, neta truo en lia frunto kaj granda breĉo kie siatempe estis la dorso de lia kapo. La du turkoj, kiuj minacis min antaŭ nelonge, nun kuŝis senvivaj laŭ la koridoro. Sango ŝprucas ĉie. Mi zorge preterpasis ilin sur la ŝtuparo. La ekstera pordo estis malfermita. Mi rigardis laŭ la strato ambaŭdirekte.


Neniu estas videbla.


Mi turnis min kaj denove kuris supren laŭ la ŝtuparo. La sango pulsadis en miaj tempioj. Mi flugis laŭ la koridoro al la pordo, kie kuŝis la korpo de la Krabo; la pordon de la ĉambro, kiun mi ĵus forlasis. Mi sciis, kion mi trovos tie. Etendita sur la lito, la fifama Maurice DeFarge, alinome Fatman, kuŝis en sia duonmalfermita robo, kun la manoj ungeitaj en la littukojn. Unu el liaj kruroj pendis malforte super la rando. Mi balancis la kapon malrapide. La longa tenilo de la ponardo elstaranta el la dika maso de lia brusto finfine konvinkis min, ke la Dikulo mortis. Ĉi-foje li ne reviviĝos.


Ĉapitro 2


Frue la sekvan matenon, mi prenis taksion de mia malgranda hotelo en la regiono Fatih, trans la granda Ponto Ataturk, al la eleganta, moderna Hilton Hotelo. La luksa hotelo situis sur monteto preteratentanta la Bosporon. Mi mendis malpezan matenmanĝon de rostpano kaj turka kafo de la Bosphorus Irish Race Coffeeshop kaj rigardis la boatojn veli tra ĉi tiu fama markolo. Iom poste, je kvin minutoj antaŭ la naŭa, mi forlasis la restoracion kaj promenis tra la ĉefa vestiblo al la enveturejo. Ĝi formis duonrondon ĉirkaŭ la hotelo, kaj fine de ĝi estis blua Turkish Express buso parkumita, ĉirkaŭita de multaj turistoj. Mi marŝis al la antaŭo de la buso. Ĝi estis linio ok, buso al Topkapi Palace. Mi prenis bileton kaj sidiĝis, ĝuste en la sesa vico malantaŭe, dekstre. Tiam mi atendis.


Iom post iom alvenis aliaj pasaĝeroj. La granda germano demandis min, ĉu la sidloko apud mi estas prenita. Mi respondis jese. Ĵus antaŭ ol la buso finfine foriris, viro en tvidjako kaj ŝtale grizaj haroj grimpis sur. Li ĉirkaŭrigardis la buson kaj venis al mi. Ĝi estis David Hawk, la estro de operacioj de AX.


Li sidis silente apud mi. La ŝoforo fermis la pordojn kaj veturis laŭ la enveturejo kaj sur la straton. Akcipitro eltiris cigaron, mordis la pinton kaj ekbruligis ĝin. Post kiam ni estis en peza urba trafiko kaj aliaj pasaĝeroj estis engaĝitaj en intensa konversacio, la okazo aperis por paroli kun Hawk.


"Ĉu vi estis kun li?"


Li ne rigardis min. Akcipitro tiris de sia cigaro, blovis fumringon en la aeron kaj daŭre rigardis rekte antaŭen.


"Mi estis kun li," mi diris.


"Ĉu ni faras ĉi tiun komercon?"


'Jes.'


La buso transiris la okupatan placon kaj turnis dekstren al la haveno. En la profundo ĉe la fino de la strato, bluaj makuloj de akvo estis jam videblaj. Tio estis la plej malnova parto de la urbo. Ĉirkaŭ mi, mi vidis la kupolajn kupolojn kaj pintajn minaretojn de moskeoj.


"Kion li povus proponi?"


Mi resumis la rakonton de Gratulo. Falko atente aŭskultis. Kiam mi estis preskaŭ finita, li subite montris al mi kaj parolis laŭte. "Vi vidas ĉi tiun grandan konstruaĵon! Ĉu vi scias, kio ĝi estas?"


"Ĉi tio estas la Sulejmana Moskeo," mi respondis.


— Nu, kompreneble; nature. Mi eble scias ĝin."


Ni transiris la Bosporon per la Kopra Ponto kaj veturis laŭ Divanyolu Road al Topkapi. Ĉi tie la stratoj pleniĝis per kaosa miksaĵo de ĉaroj, ĉaroj, bestoj kaj miloj da piedirantoj. Plie regulaj preĝoj. Laŭta kaj klara, la glata deklamado de la Korano superis ĉiujn aliajn sonojn.


"DeFarge diris, ke Sezak antaŭe estis implikita en kidnapoj," mi finis mian rakonton.


"Estas tre eble," Falko respondis mallaŭte, maĉante sian cigaron. “Tri aliaj sciencistoj kaj teknikistoj jam malaperis el la areo en la lastaj jaroj. Estas kazo de usona fizikisto, kiu ŝipe ekskursis tra la markolo kaj neniam revenis. Kaj brito Simmons, specialisto pri ĉifrado, malaperis en plena taglumo meze de Ankaro. Elaĉetomono poste estis sendita, levante suspektojn pri turkaj maldekstremaj radikaluloj. Sed pliaj instrukcioj por pagi la elaĉetomonon neniam estis senditaj denove. Kaj ankaŭ de tiam ni ne aŭdis pri Simmons. D15 ankoraŭ laboras pri ĉi tiu kazo. Poste estas la dua usonano, matematikisto el Dubuque. Li faris gravan laboron por la Komisiono pri Atomenergio."


"Ŝajnas, ke la rusoj havas interkonsenton kun Sezak," mi diris.


— Jes. Por ŝteli niajn plej bonajn kapojn. Lia vizaĝo estis streĉa kaj decidita. Sklavlaboro estas nenio nova por rusoj. Sed ili neniam antaŭe faris tian brutalan ĉenon de kidnapoj.”


"Ŝajnas, ke ni devas fari ion pri Çelik Sezak," mi diris, kiam la buso alproksimiĝis al Topkapi Palaco.


“Sinjoro Albert estas pli grava nun. Ĉar nun, kiam lia nomo malaperis de la ĉefpaĝoj dum kelka tempo, la rusoj sendube preparas lian kidnapon."


"Ĉu oni ankoraŭ povas haltigi ilin?"


"Io eblas," Hawk diris kun maldika rideto.


“Kiel vi pruvis multfoje, Nick. Ĉu vi havas aliajn informojn de Fat Man, kiujn ni povus ricevi?


"Mi pensas jes. Kiam mi foriris, el lia brusto elstaris tranĉilo.”


Akcipitro sulkigis la brovojn. - 'Kio estas ĉi tio? Kion vi diras al mi nun?


"Trankviliĝu, ĝi ne estis mia tranĉilo," mi certigis al li. “Sed la homo, kiu faris ĝin, estas profesiulo. Nia Fat Man-kazo povas esti fermita."


Sekvis longa silento. La buso haltis ĉe la parkejo de Topkapi. Pasaĝeroj disiĝis tra la sunluma placo.


"Ĉu vi estas certa, ke li ĉi-foje mortis?" — li fine demandis. Ne estis spuro de sarkasmo en lia voĉo. Mi kapjesis.


"Bone," li diris dum la buso daŭre malpleniĝis. “Mi devas kontakti Anglion. Special Operations Division, la homoj kiuj helpis vin en nia antaŭa kampanjo kontraŭ Fat Man. Nun ni laboros kun ili denove. D15 ankaŭ devas esti sciigita. Ĝi signifas labori por vi. Ĝis morgaŭ posttagmeze.


"Bonege, sinjoro," mi diris.


Li kaptis la balustradon por stari. - Ĉiuokaze, kiel ili spuris Fatty?


Mi evitis liajn malvarmajn grizajn okulojn. “Malnova lertaĵo, sinjoro. Ili igis min iri al lia viro."


"Ĉu ili rekonis vin?"


'Mi ne scias.'


- Ĉu vi pensas, ke ĉi tio estas la laboro de Sezak?


mi levis la ŝultrojn. “Laŭ Dikulo, li lastatempe provis mortigi lin. Sed kompreneble, iu kiel Fat Man havas sennombrajn malamikojn.


Falko ekstaris. — Mi nun foriras. Atendu tridek sekundojn ĝis mi foriros, tiam ankaŭ vi povas iri. Morgaŭ posttagmeze je la dua mi estos en la restoracio Köskur, numero 42 de la strato Istiklal, apud la placo Taksim. Mi sidos sur la teraso. Certiĝu, ke vi ne estas sekvata.


Hawk marŝis tra la buso kaj malsupreniris. Apud la buso, la gvidisto jam okupiĝis pri sia rakonto.


“La granda pordego ĉi tie antaŭ ni nomiĝas Pordego de la Mezo. Estas alia pordego al la palaco. Konata kiel la Pordego de Bab-us-Selam, ĝi devenas de la tempo de Fatih la Konkerinto. La turoj kiujn vi vidas estis konstruitaj dum la regado de Sulejmano la Grandioza..."


Mi promenis tra la preskaŭ malplena buso, kapjesis al la ŝoforo kaj ankaŭ malsupreniris. La akcipitro ne plu estis tie. Mi aliĝis al grupo de turistoj kaj aŭskultis la monotonan voĉon de la gvidisto rakontanta la historion de Topkapi. Sed miaj pensoj estis sur Dikulo, liaj dikaj pugnoj ungofrapantaj la littukojn kaj liaj okuloj larĝe malfermitaj pro agonio.


Dum la reveno al la hotelo mi pensis pri Sir Albert. Li estis grava figuro por la Okcidento. Antaŭ kelkaj jaroj, li kaj lia samlandano ricevis la Nobel-premion. Dum la pasintaj du jaroj li okupiĝas pri brita-usona studo pri venenaj gasaj forpuŝrimedoj. Tiu enketo estis konservita strikte sekreta, kaj Sir Albert estis nomumita por gvidi ĝin en frua stadio. Lia aresto kaj kondamno ne nur kaŭzis grandan konfuzon en okcidentaj medioj, sed ankaŭ tuj ĉesigis tiun ĉi gravan esploron.


La brita registaro estis konsternita kiam novaĵo de lia aresto iĝis konata, sed Türkiye eltenis sian grundon. Krimo estas krimo, negrave kiu faras ĝin. Kaj la radikala maldekstro de Turkio jam estis preta tumulti, se ĉi tiu fremdulo estus traktata pli milde ol siaj samlandanoj. Ekzemple, la premo de publika opinio devigis turkan tribunalon kondamni Fitzhugh al malliberejo malgraŭ sufiĉe negrava delikto. Ekzistis onidiroj ke li estis neformale certigita ke li estos liberigita kondiĉe en kelkaj semajnoj. Tio estis antaŭ naŭdek tagoj.


Reen en la hotelo, mi decidis duŝi por malstreĉiĝi. Ĉiu ĉambro havis necesejon kaj lavujon, sed gastoj devis iri al privata banĉambro en la koridoro por duŝi. Ekzistis ekzakte unu duŝo, akompanita de tri pliaj lavujoj. Mi senvestigis min, zorge formetis la armilon kaj iris en la duŝon kun mantuko ligita ĉirkaŭ mia talio. La akvo ne estis pli varma ol varmeta kaj la sapo dividiĝis en du la unuan fojon, kiam mi uzis ĝin.


Mi jam lavis mian vizaĝon kiam la kurteno estis tirita malantaŭen. La du neandertaloj rigardis min malgaje. Unu el ili tenis turkfaritan revolveron, montritan al mia stomako.


"Fermu la kranon," diris la viro kun la revolvero. Li parolis la anglan kun forta turka akĉento.


mi obeis. "Ĉu vi certas pri tio," mi diris. "Pardonu, se mi uzis tro da varma akvo."


Ili ne moviĝis. La viro kun la revolvero parolis al sia kunulo en rapida turka. "Ĉu li estas?"


La alia viro zorge rigardis min. "Ĝi kongruas kun la priskribo."


La viro kun la revolvero streĉis sian tenon sur la armilon.


Mi demandis. - "Kio estas ĉio ĉi?" "Ĉu vi estas de la polico?" Ĉi tiu supozo estis ege neprobabla.


"Ĉu vi estis ĉe DeFarge hieraŭ?" - demandis la viro kun la revolvero per minaca tono.


Tio estas ĉio. DeFarge sciis, en kiu hotelo mi loĝis kaj diris al siaj solduloj, se AH malobeus la regulojn. Ĉi tiuj homoj prenis min por la murdinto de Gratulo kaj, laŭ sia kodo, estis devigitaj denove egaligi la poentaron.


"Mi pensas, ke vi scias tion," mi diris. "Sed mi ne mortigis lin."


“Do,” diris la viro kun la revolvero skeptike.


— Ĉi tio estas vera. Mi ne elektus lokon se estus tri revolveroj direktitaj al mi." Per netrudema gesto, mi kaptis la tukon. "Mi havis renkontiĝon kun DeFarge. Kaj mi intencis resti kun ĝi."


Mi viŝis miajn antaŭbrakojn, kaj ili daŭre rigardis min suspekteme. Momenton poste, la viro sen revolvero kapjesis al la alia. Mi sciis, kion ĝi signifas.


En unu palpebrumo, mi frapis la tukon sur la revolveron. Li foriris en la momento, kiam la mantuko trafis lin. La barelo estis movita dekstren, kaj la kuglo trafis en la muron. Mi kaptis la pafiston je la ŝultro kaj tiris lin al mi. Li trafis la muron. Mi batis lin je la pojno, kaj la revolvero falis krake sur la kahelitan plankon.


La alia viro metis la manon en sian jakon. Mi tiris la duŝkurtenon super lin por sufoki lin kaj batis lin kie mi suspektis, ke lia vizaĝo estos. Luktante kun la kurteno, li falis teren.


La unua viro ĵetis sin sur mian dorson. Per unu mano li provis kapti mian kapon, kaj per la alia li haltis ĉe miaj renoj. Mi ĵetis ĝin en unu el la lavujoj. Li spiradis peze kaj ĝemis. Mi kubutis lin en la stomako. Nur nun li ellasis min kaj malrapide glitis malsupren.


Dume, la alia faris alian malesperan provon eltiri la revolveron el sia jako. Mi batis lin en la vizaĝon per mia kalkano. Lia nazo estis rompita. Li mallerte falis sur sian dorson. Mi sentis baton en la kapon kaj ŝanceliĝante falis en la duŝplaton. La viro kun la revolvero denove ekkuris.


Viro kun rompita nazo provis rampi al la pordo. Li havis sufiĉe. La viro kun la revolvero, kiu ankoraŭ ne havis ĝin, furioze piedbatis min en la flanko dum mi provis resti vertikala. Li murmuris ion alian kaj poste lamis post sia kunulo.


Mi prenis la revolveron kaj pensis pri iri post ili. Ĝis mi vidis min en la spegulo. Nuda viro kuranta laŭ hotela koridoro ne estas ĉiutaga vido.


Mi rigardis min pli detale kaj vidis ruĝajn makulojn aperi ĉie. Tiuj estus iuj bonaj abrazioj. Ĉiaokaze, ĝi ĉiam estis malpli malbona ol la truo farus .38.


La sekvan tagon post la tagmanĝo mi prenis taksion en la urbocentron. Ni alvenis al loko, kie mi povus ŝanĝiĝi al urba buso


Mi pagis la taksion kaj saltis sur la buson, kiu tuj foriris. Tri blokoj antaŭ la restoracio Köskur, mi denove elbusiĝis kaj ekmarŝis. Mi ne estis sekvita, kaj tial mi povis trankvile veni al la kunveno.


Falko sidis ĉe tablo ekstere en la varma suno kaj legis turkan gazeton. Mi iris al lia tablo, sidis apud li kaj li rakontis al mi, kiel mirinda estis la turneo de Top Capi. La kelnero venis kaj ni mendis du martinojn. La pordisto preterpasis nin laŭ la malglata ŝtona pavimo. Li balancis la pezan valizon sur la dorso per leda rimeno ĉirkaŭ la frunto. Azenĉaro preterbruis en la kontraŭa direkto, kaj la voko al posttagmezaj preĝoj venis de flanka strato. La kelnero venis por alporti nian mendon sur malgranda kupra pleto.


Mi demandis, kiam la kelnero foriris. -Ĉu vi jam parolis kun ASO?


“Jes, ni havis belan babiladon en kodo. Via malnova amiko Brutus kaj mi. Li diris, ke vi ankoraŭ povas kontakti lin se vi volas forlasi nin."


Mi ridis. - "Brutus estas bonega ulo."


Akcipitro kapjesis konsente. "Brutus kaj mi elpensis bonan planon," li daŭrigis. "Ni nomas ĝin Operacio Fulmo-Atako." Liaj ŝtalgrizaj okuloj rigardis en la miajn, kaj lia amika, malorda vizaĝo estis severa. "Ni venas por Sir Albert," li diris.


Mi demandis. - "Vi volas diri... al la malliberejo de Tarabya?" 'Ĝuste. Tio estas la celo."


Mi mediteme frotis mian mentonon. Kiel diable ni eniras en turkan malliberejon? Kiel ni eltiros Sir Albert el sub la nazoj de la gardistoj kaj kiel ni restos nerimarkitaj? Ĝi ne estis tio, kion vi nomus klako.


"Ŝajnas al mi neeble," mi diris.


“La rusoj intencas fari ĉi tion. Ĉu ankaŭ ni ne povus fari tion? ' - Akcipitro demandis.


Mi trinkis mian martinio kaj balancis la kapon. “Ili verŝajne ricevas helpon de interne. Ni scias, ke ili havas Sezak en Ankaro. Li estas grava figuro en la polico. La prizondirektoro ankaŭ tre bone povus esti partoprenanto en la komploto.”


Akcipitro ridetis. "Se Cesac volis vidi kavaliron Albert persone, tio ŝajnas sufiĉe simple, ĉu ne?"


“Mi estas konvinkita pri ĉi tio. Sed Cezac neniam altirus atenton farante ion tian."


La buŝo de Hawke kurbiĝis en seka rido. 'Ĝuste. Sed kio se li faras tion kaj rajtas transporti kavaliron Albert de malliberejo al la plej proksima hospitalo ĉar kavaliro Albert estas grave malsana? Kaj se kavaliro Albert venontfoje malaperos, Celik Sezak perdos, ĉu vi ne pensas?


Mi komencis kompreni kien Hawk iras kun ĉi tio. “Li kompreneble estos malfeliĉa. Kompreneble, ne estis la vera Cezac, kiu venis al Sir Albert.


'Ĝuste. Estos vi, alivestita kiel Cezac."


“Vi kaj Sezak estas proksimume la sama konstruo. Nur Sezak havas bieran ventron, sed ni eltrovos ion. Ni faras la reston per ŝminko kaj simulado."


Mi demandis. - "Kiel mi povas imiti homon, kiun mi neniam vidis?"


“Ho, sed vi vidos lin. En Ankaro, vi alproksimiĝos al li kune kun la ASO-agento, kiu estas sendita ĉi tien de Londono. Vi devas pasi por du britaj krimologoj, kiuj venis por studi la laboron de la turka polico. Dum ĉi tiuj renkontiĝoj vi prenos fotojn kaj registrados lian voĉon sur magnetofono. Vi ankaŭ zorge observi Sezak: memoru lian iradon, la gestojn kiujn li faras. Tiam vi mem fariĝos Celik Sezak dum kelkaj tagoj.”


“Policisto el Londono surmetos alivestiĝon por renkontiĝoj kun li. Ĝi konsistas nur el lipharoj kaj peruko; kompreneble vi devas fari ion pri via akcento. Kiam ĉi tiu parto de la operacio estos finita, teamo de AX-teknikistoj atendos vin ĉi tie en Istanbulo por fari alivestiĝon por via vizito al la malliberejo.


"Sonas multekosta ŝerco," mi diris.


“Ni devas revenigi Sir Albert, Nick. Ĝia valoro por la Okcidento estas tro granda. Se la rusoj ŝtelos ĝin nun...


"Eble ili jam havas ĝin."


— Ne. La CIA eksciis, ke li ankoraŭ estas en Tarabya. Ili ankaŭ malkovris malgrandan armean bazon en Batumo, tuj trans la rusa limo. Ili suspektas, ke la bazo servas kiel akceptejo por forkaptitaj personoj atendantaj plian transportadon pli profunden en Rusion. Sir Albert verŝajne irus tien ankaŭ se ilia provo estus sukcesa.


Mi demandis. - "Kion pri tiu ASO-agento kun kiu mi devas labori?" Miaj pensoj revenis al la pasinteco. En misio en Anglio, kie mi ricevis agrablan helpon de ina ASO-agento. Blonda kaj tre alloga Heather York.


"Ĝuste, Nick," Akcipitro ridis. — Ĉi tiu policisto diros al vi, ke vi akompanu vin kiel sekretario kaj mastrino de Celik Sezak.


- Vi volas diri tiun policano. .


— Junulino. Ĝuste ĝuste, Nick. Krome la virino, pri kiu vi pensis de kiam mi faligis la vorton ASO. Mi volas diri agenton Jorko, Nick. Ni diru, kiel kompenso por malfacila laboro.


Subite Operacio Fulmo fariĝis malpli malgaja. "Tio estis bona ideo, sinjoro," mi diris.


"Ne estis mia ideo," Falko konfesis kun rido. “Dankon al Brutus pro tio, se la okazo aperos. Li diris, ke vi tiel bone laboris kune en Anglio. Hmm, virinoj laboras en spionado, mi havas miajn proprajn pensojn pri tio. Ni nur esperas, ke vi havas tempon por plenumi la taskon."


"Kiel ĉiam, komerco venas unue," mi respondis.


Li denove surmetis seriozan vizaĝon. “La agento Jorko alvenos al Istanbulo ĉi-nokte per Flugo 307. Vi ne prenos ŝin. Ŝi kontaktos vin tuj kiam ŝi estos en la urbo. Akcipitro sulkigis la brovojn kaj estis zorgo en lia voĉo. "Estu diable singarda ĉi-foje, Nick." Ni havas multajn eblajn malamikojn en ĉi tiu operacio, inkluzive de la turka polico. Se ili ekscios, ke vi provas personigi Sezak, estos tre malfacile helpi vin. Memoru, nia pruvo kontraŭ Sezak estas tre neklara, kaj li havas gravan pozicion kaj influajn amikojn."


“Mi scias, kion vi volas diri per eblaj malamikoj. Mi jam renkontis kelkajn: la DeFarge-uloj. Kio okazas poste kiam mi alvenos al Sir Albert?


“Vi petas privatan konversacion kun li. Nur via sekretario povas ĉeesti. Vi devus supozi, ke estas novaj pruvoj en lia kazo, pri kiu vi volas paroli kun li. Unufoje sola, injektu lin per fluido, kiu kaŭzas la eksterajn simptomojn de iktero. Iktero estas kontaĝa kaj ne estas hospitaloj en malliberejoj. La grave malsana aŭ vundita persono estas prenita al la hospitalo en Hope."


— Kiom malproksime ĝi estas de Tarabia?


“Dudek kvar mejlojn. Do ĝi ne estas malproksime. Vi devas insisti, ke la kaptito estu tuj alportita al Hopa. La direktoro povas doni al vi sekurecon. Vi evidente devas forigi ĝin. Post kiam vi renkontas la elirejon suden sur la vojo al Hopa, prenu ĝin kaj daŭrigu veturi al la marbordo. Mi provizos klaran renkontiĝlokon. Usona submarŝipo atendos vin kaj kondukos vin al Londono."


"Ĝi sonas tre simple kiel vi metas ĝin," mi diris.


Falko ridetis vaste. “Vi scias bone esprimi vin, mia knabo. Ni komprenas perfekte, ke estas ĉiaj obstakloj en la efektivigo de niaj planoj. Sed, kiel ĉiam, mi havas plenan fidon je viaj kapabloj."


"Dankon," mi diris. 'Ankaŭ mi pensas tiel.'


Akcipitro gaje ridis, finis sian glason kaj klakis la fingrojn por atentigi la kelneron. La konversacio finiĝis. Sed unu el la plej malfacilaj taskoj de mia kariero ĵus komenciĝis.


Ĉapitro 3


Jam estis malfrue kiam mi revenis al mia hotelo. La suno malleviĝis malantaŭ la moskeoj, kiuj punktis la montetojn de Istanbulo. La Bosforo turniĝis al ardanta kupro, kaj longaj ombroj falis trans la mallarĝajn stratojn.


Antaŭ la foriro mi fermis la ŝutrojn sur la fenestroj, do kiam mi revenis, estis sufiĉe mallume. Mi fermis la pordon kaj anstataŭ ŝalti la lumon, mi iris al la fenestroj por malfermi la ŝutrojn. Mi volis vidi la sunsubiron. Kiam mi estis duonvoje trans la ĉambro, mi subite aŭdis klakan sonon venantan el la direkto de la lito. Mi tiris Wilhelminan kaj turnis sin fulmrapide, pensante, ke la amikoj de Fatty revenis.


La lumo apud la lito estis ŝaltita. Granda viro sidis sur mia lito, apogante sin al la muro. Li tenis Mauser 7.65mm Parabellum montritan al mi.


"Oleg Borisov," mi murmuris. Mi rigardis lin dum li denove demetis la pafilon kaj svingis siajn krurojn de la lito. Li laŭte ridis.


“Vi neniam plu devas diveni, amiko,” li diris gaje. Li estis alta, fortika viro kun dikaj ŝultroj, sur kiuj apogis larĝa kapo kun sablaj haroj pendantaj super lia frunto. Li estis KGB-oficiro. Malĝentila, preskaŭ agrabla viro, sed unu el la plej danĝeraj kontraŭuloj, kiujn mi konis. Li estis la ĉefa murdisto de la departemento Wet Cases, mallonge, mia rivalo. Kaj li mortigis pli da britaj kaj usonaj agentoj ol mi povis memori. "Mi frostigas vin, Carter, ĉu?"


Mi ne vidis la humuron en ĝi krom se ĝi estis lia scivolema rompita angla. Mi neniam ridis pri pafiloj. "Tio estis diable proksima, kiel esti trafita de kuglo, Borisov," mi diris grumblante. "Kion vi eĉ faras ĉi tie?"


“Ne maltrankviliĝu, kamarado. Borisov venas por mortigi vin? Tiam vi estas morta. Li denove eligis laŭtan ridon. Tiam li balancis la kapon. Estis kvazaŭ li mem ne komprenis, kio estas bona pri ĝi.


Mi denove formetis mian Luger, sed atentis Borisovon. Li ekstaris, iris al la fenestro kaj malfermis la ŝutrojn. Li enspiris la malvarmetan, salan aeron. "Ĝi estas bela urbo, Istanbulo," li suspiris. “Mi ŝatus veni ĉi tien pli ofte. Ĉu vi ne pensas tiel?


"Istanbulo estas granda urbo."


Li ankoraŭ rigardis tra la fenestro. “Ĉi tiu urbo estas trankvila por ni, kamarado Carter. Ĉio iras glate, ĉu vi scias? Sed tiam iu vidas la danĝeran HAKILO viron veni, kaj subite aferoj ne estas tre trankvilaj, ĉu? Li turnis sin kaj mi vidis la malvarmon en liaj okuloj.


“Venu, Borisov. Se mi venus ĉi tien por forigi unu el viaj homoj, li ankaŭ estus morta."


Li rigardis min heziteme dum kelka tempo. Tiam li eksplodis en muĝanta ridado. “Kompreneble, Carter, kompreneble. Tion mi diris. Sed ili daŭre ĝemas. Mi pensas, ke vi havas ion komunan kun DeFarge. Vi scias, viro kun tranĉilo en la korpo. Bangg - en la brusto! '


Borisov diris ĉion ĉi tre senĝene, sed li rigardis mian reagon per la okuloj de profesiulo.


Mi ne movis muskolon. - DeFarge? La ulo, pri kiu la ĵurnaloj skribas?


"La sama afero," li diris mezure.


Mi malrapide balancis la kapon kaj lasis rideton aperi sur mia vizaĝo. “Vi tre eraras, Borisov. Mi ĵus pasas ĉi tie. Mi ne pensas, ke ni ĉi-foje malhelpas unu la alian."


"Estas bone, Carter," respondis Borisov. "Ĉar mi ne volus mortigi vin." Li diris la lastan frazon tre malrapide, kaj la tuta ĝojo malaperis de lia vizaĝo. Li estis vera spektaklisto, sed sub tiu maldika tavolo de aktora talento kaŝatendis aroganta, psikoza murdinto. Mi suspektis, ke la rusoj ne tro longe uzos ĝin. Liaj egoismaj vojaĝoj igis lin tro danĝera por esti fidinda.


Borisov iris al la pordo kaj malfermis ĝin. Li duonturnis sin kaj diris: “Faru favoron al Borisov, Carter. Se vi ĵus pasas ĉi tie, vojaĝu rapide denove."


“Mi vidos, kion mi povas fari por vi,” mi diris malvarme. Li estis malaperonta, sed mi haltigis lin. "Cetere, Borisov."


"Jes, Carter?"


"La venontan fojon kiam vi direktas pafilon al mi, memoru, ke vi devos uzi ĝin."


Li rigardis min kolere, sed subite li ekbrilis neregeblan ĝojon. "Vi ne ŝercas kun Borisov de tia imperiisma pozicio, Carter," li diris. "Mi scias, ke vi estas bona knabo." Li klakis la pordon malantaŭ si, kaj mi aŭdis lian ridon eĥi laŭ la koridoro.


Antaŭ ol mi eĉ demetis mian mantelon, mi serĉis en la ĉambro la malgrandajn oportunajn mikrofonojn, kiujn rusoj emas kaŝi ĉie. Trovis nenion.


Kiam mi lavis mian vizaĝon iom poste - ĉi-foje mi preferis la malgrandan lavujon en mia duŝĉambro - mi pensis pri la estro de la operacia sekcio de KGB en Istanbulo. Lia nomo estis Kopanev, Vasilij Kopanev. Li estis la tuja ĉefo de Borisov dum Borisov estis aktiva en la areo. Kopanev estis la malo de Borisov. Trankvila, ekvilibra homo, bona ŝakludanto kaj brila taktikisto. La fakto ke li estis en pagendaĵo de rusaj kidnapaj operacioj estis sufiĉa klarigo por ilia sukceso ĝis nun. Sendi Borisov al mi, simple ne permesi lin pafi, estis tipa Kopanev-ideo. En la espero, ke mi fordonos min per vorto aŭ gesto. La vizito de la "malfacilulo" kun la Mauser estis sendube la kontribuo de Borisov al ĉi tiu plano.


Mi nur sekigis min, kiam oni frapis la pordon de mia ĉambro. Mi envolvis tukon ĉirkaŭ mian talion, kaptis Wilhelminan de la tablo kaj marŝis al la pordo.


Mi paŭzis por aŭskulti. Eble Borisov revenis ial.


Tiam mi demandis. - 'Kiu estas tie?'


“Ĉambristino, sinjoro,” diris ina voĉo en tre akcenta angla.


Mi malbenis subspire, malŝlosis la pordon kaj singarde malfermis ĝin. Mia kolero malaperis kiel neĝo en la suno.


Mi diris. - "Eriko!"


"Niĉjo!" - Ŝi diris kun ŝajniga indigno en sia sekseca voĉo kaj tuj ĵetis rigardon al la mantuko ĉirkaŭ mia talio.


Mi daŭre prenis ĝin senpacience dum kelka tempo. Ŝi estis tiel mirige bela kiel ĉiam. Ŝi kreskigis siajn blondajn harojn longaj kaj ĝi brilis ĝis ŝiaj ŝultroj. Ŝiaj hele bluaj okuloj ekbrilis super ŝia malgranda suprenturnita nazo kaj plena, larĝa buŝo. Ŝi portis jupon, kiu apenaŭ kovris ŝiajn koksojn kaj donis bonan vidon de ŝiaj longaj, sveltaj kruroj. Ŝi portis longan, nebutonumitan mantelon. Ŝiaj plenaj mamoj alkroĉiĝis al ŝia silka bluzo, kaj ŝiaj malhelaj cicoj estis apenaŭ videblaj sub la maldika ŝtofo.


“Kiam mi diras, ke mi ĝojas revidi vin, mi diras ĝin tre malforte,” mi diris, tirante ŝian manon kaj fermante la pordon malantaŭ ŝi.


Ŝi metis sian malgrandan tekon sur la plankon. "La sento estas reciproka, Niĉjo," ŝi diris raŭke, turnante sin al mi, ŝiaj lipoj proksime al miaj.


Mi zorge metis la Luger sur la tablon kaj tiris Heather al mi. Ŝiaj plenaj rozkoloraj lipoj kunfandiĝis kun miaj, kaj la tempo forpasis. Ni revenis al Anglio, al domo en la arbaro de Sussex. Tie niaj korpoj indulgiĝis al sovaĝa eksplodo de plezuro.


Senspire, ŝi retiriĝis. “Ho mia Dio, Nicky. Estas kvazaŭ vi neniam foriris."


— Hm. Mi scias tion.'


Heather liberigis min per unu mano kaj tiris la mantukon. La mantuko glitis de miaj koksoj kaj falis sur la plankon. Ŝi kuris siajn sveltajn manojn laŭ miaj femuroj kaj kaptis mian brilan virecon.


“Mmm, jes. Tute egale.'


"Vi estas impertinenta knabino," mi diris, mordante ŝian orelon.


"Mi scias," ŝi diris. "Sed mi ŝatas ĝin".


— Ĉu vi estas ĉi tie delonge?


“Mia flugo alvenis pli frue ol kutime. Ni havis malantaŭan venton,” ŝi diris, kisante miajn mamojn kaj lekante miajn cicojn. "Ĉu tio ne estis bona por ni?"


'Tre agrable.'


Mi deprenis ŝian mantelon de ŝiaj ŝultroj kaj tiris la silkan bluzon super ŝian kapon. Ŝiaj blondaj haroj fluis glate super ŝiaj laktecaj ŝultroj. Ŝiaj plenaj mamoj elstaris spite.


“Vi mem estas sufiĉe impertinenta, sinjoro Carter,” ŝi diris, pasigante mian manon laŭ la molaj, varmaj deklivoj.


"Mi aŭdis tion antaŭe." - Mi malbutonumis ŝian jupon. La jupo fluis glate al la planko. Ŝi nun portis nur paron da maldikaj nilonŝtrumpoj. Miaj mamoj frotis al ŝiaj molaj kurboj dum ni denove brakumis. Ni tute senspiris, kiam ni finfine liberigis unu la alian la lipojn. "Mi volis ĉi tion ekde la momento, kiam mi aŭdis, ke mi laboros kun vi," ŝi diris.


Mi levis ŝin kaj rigardis ŝian bruston milde leviĝi dum mi portis ŝin al la lito kaj milde kuŝigis ŝin. Mi estingis la lumon kaj kuŝiĝis apud ŝi.


Ni kuŝas unu kontraŭ la alia, kaj fajrero de sopiro trafas niajn korpojn. La manoj de Heather milde kaj diskrete karesis mian korpon dum ni denove kisis. Niaj langoj dancis unu kun la alia kiel malgrandaj helaj flamoj. Mi milde esploris ŝian korpon per mia mano ĝis ŝi ĝemis kaj frotis sin kontraŭ mi. Tiam mi turnis ŝin sur la dorson kaj moviĝis kun ŝi.


Kaj okazis kiel antaŭe. Kvazaŭ la tempo finiĝas. Ni denove fariĝis novaj geamantoj, esplorante unu la alian korpon avide kaj tenere samtempe.


Poste, kuŝante sur ŝia flanko kaj rigardante tra la fenestro, Heather ridetis malstreĉite kaj blovis fumon el sia longa filtrila cigaredo.


"Ĉu vi vere pensas, ke ni devas eliri de ĉi tie?" - mi diris, pasante mian fingron laŭ ŝia femuro.


"Malfrue aŭ malfrue ili trovos nin," Heather respondis.


"Jes, Nicky, ni ne enuus, se ili lasus nin sidi ĉi tie."


"Kaj se mi sendos ĝentilan leteron al Kremlo."


"Mi timas, ke Kremlo ne interesiĝas pri la problemoj de du geamantoj," diris Heather ridetante. “Cetere, mi neniel estis sendita ĉi tien. Mi malklare memoras ion tian.”


mi ridetis. "Ĉi tio ne restos necerta longe."


“Ĉi tio estas tro vera. Nuntempe Brutus vivas laŭ sia nomo." Ŝi glitis de la lito kaj marŝis nuda al la fenestro. “Mmm, flaru la urbon, Nick. Rava aromo."


Mi ekstaris kaj fermis la ŝutrojn. "Mi ne dezirus, ke neniu el niaj KGB-amikoj estu nervozaj pri via aspekto," mi diris, denove ŝaltante la lumon.


"Do ili estas tie?" — ŝi demandis senĝene, turnante sin.


"Eltrovu," mi diris. “Eble la KGB estas ekstere, eble la amikoj de Fatty, eble iu alia. Kion vi volas. mi ne opinias ke mi estas la plej populara figuro en Istanbulo."


"Ĉu iuj problemoj, Noĉjo?"


- Io tia, jes. Mi intence ne enprofundiĝis en la urbon, ĉar mi volis malkaŝe ludi kun Fatty. Do ĉiuj venis al mi rapide kaj sen invito.”


Ŝi ridis. Kiam ni denove vestis nin, ŝi diris: “Mi alportis ludilojn de ASO. Por la unua duono de nia tasko. Sidiĝu en tiu valizo tie.


Mi metis la valizon sur la liton kaj malfermis ĝin. Kaŝite sub amaso da flosantaj subvestoj estis du sakoj da alivestiĝo. Unu por mi kaj unu por Heather. La aspekto de Heather konsistis el mallonga ruĝa peruko kaj iom da ŝminko. Mia alivestiĝo estis blonda peruko, la sama liphararo kaj kornaj okulvitroj.


"Kiel Hawk diris al vi, ĉi tio estas por nia vizito al Sezak," diris Heather. “Mi havas pasportojn kaj aliajn dokumentojn kun mi por kompletigi nian alivestiĝon. Vi estas la Prezidanto de la Reĝa Societo por la Studo de Krimo kaj Prizonoj. Mi nur bezonas iom ĝustigi vian akcenton. Kaj mi ludas por via sekretario."


“Ni rigardu la pasportojn,” mi demandis.


Ŝi plonĝis en la kofron kaj eltiris ĝin. Mi zorge studis ilin. Mi vidis min en la pasporto, nur en la foto mi havis blondajn harojn kaj lipharojn.


D-ro Eric Walters,” mi diris malrapide.


“La homoj, kiujn ni nomas realaj. Walters havas grandegan reputacion en Anglio, kaj estas tute eble ke Sezak konas sian nomon. Walters estas trankvila, serioza intelektulo kiu ekzamenis Eton kaj studis en Oksfordo. Lia familio estas de nobla origino. Ofte laboris kun Scotland Yard kaj faris sennombrajn laborvizitojn al anglaj malliberejoj por helpi gravajn krimulojn en ilia rehabilitado. Li havas konatajn gestojn. Mi montros tion al vi post minuto, Nick. Sed ni estas certaj, ke Sezac neniam renkontis lin, do ĉio funkcios.”


"Kaj vi estas Nell Truitt."


“Sufiĉe juna virino kun dek kvin jaroj da socia laboro malantaŭ ŝi. Nemalhavebla subteno por D-ro Walters. Diplomiĝinta en Kembriĝo, sociologo, en sia libera tempo ŝi laboras pri sia doktoriĝo. La ŝminko uzata por kaŝvesti ĝin inkluzivas grandan talpon dekstre de la buŝo. Ĉu vi ankoraŭ amas min, Nicky?


"En modereco," mi ridis.


"Eĉ se mi devas kuntiri mian bruston por mia rolo?" Ŝi rigardis min duone senkulpe, duone spite, kaj mia sango denove ekbrutis.


"Vi scias kie bati homon, kara Heather."


"Ho, ĉi tio estas provizora, Nicky," ŝi ridetis.


"Mi detenos," mi diris, rigardante la paperojn. "Ĉu vi pensas, ke tio sufiĉas por atingi Sezak?"


"Letero estis sendita el Londono dirante ke ni iros al Ankaro kaj iros vidi Sezak en lia oficejo ĉe la polica ĉefsidejo. Ni ŝatus renkonti Sezac persone ĉar Walters estas konata kiel Sezac-adoranto. Sezak faris la frontajn paĝojn de gazetoj plurfoje kun la rezulto de grava kazo. Li estas preskaŭ nacia figuro en sia lando."


'Mi scias tion. Tion Fatty provis klarigi al mi antaŭ ol Sezak atingis lin. Se la informoj de Fatman estas ĝustaj, tiam Sezak estas ekstreme danĝera ulo, Heather.


Heather metis la manon en sian kutiman marokan ledan ŝultrosakon kaj eltiris aŭtomatan pistolon .380 PPL Sterling. La pistolo estas poŝgranda sed havas decan pafforton. Ŝi faligis sian sakon sur la plankon. Kaj, metinte unu piedon sur la liton, kun la haroj sur la ŝultroj kiel blonda ventumilo, ŝi eltiris la malplenan revuon el la pistolo kaj enmetis la plenan per la kutima klako. Ŝi rigardis supren kaj ridetis al mi. “Mi ne zorgas pri Sezac. Mi havas vin.'


Mi rigardis ŝin kaj balancis la kapon. Ŝi aspektis kiel modomodelo, ne sekreta agento. Plej inaj oficiroj provis aspekti kiel eble plej diskrete. Fariĝu unu kun la fono por eviti suspekton. Sed ASO decidis lasi Heather ludi sin. Kiu logika persono suspektus, ke ĉi tiu bela virino estas spiono? Eble filmstelulo, sed agento kun pafilo en la sako? Sensencaĵo.


Mi demandis. - "Kiam ni foriros al Ankaro?"


“Ni prenos la Marmara Ekspreson kiam vi decidos. Sed ili atendas nin en Ankaro postmorgaŭ.”


“Bone, tiam ni pli bone foriru kiel eble plej baldaŭ. La KGB estas tre nervoza pri mia ĉeesto ĉi tie. Kaj en Ankaro ili ankoraŭ ne ĝenos nin.”


"Mi ŝatas homon, kiu nervozigas siajn kontraŭulojn," ŝi diris per sia sekseca voĉo.


"Ili tute ne devus scii, ke mi estas ĉi tie," mi respondis. "Brutus estus profunde seniluziigita pri mi, se li scius ĉi tion."


"Por Brutus, vi estas unu el la fascinaj fenomenoj en nia profesio," Heather ridetis. "Kaj, cetere, ne nur por li."


Mi prenis la blondajn lipharojn kaj premis ĝin inter la nazo kaj la supra lipo. Kaj en mia perfekta angla mi diris: “Mi dirus mia kara. Ni iru manĝi en unu el tiuj pitoreskaj turkaj lokoj. Poste ni iras al la stacidomo Cirkeci por aĉeti trajnbiletojn."


Heather ridis. “Ho, bonege, doktoro. Walters. Mi estos preta baldaŭ."


Ĉapitro 4


La vojaĝo al Ankaro kun Heather estis mallonga kaj senokaza. Ekzistis neniuj signoj de KGB-agado sur la trajno. Ŝajne, niaj alivestiĝoj estis sukcesaj. Ni veturis kune en duaklasa kaleŝo kaj parolis pri kriminologio kaj gravaj policaj aferoj. Unufoje en Ankaro, ni mendis du ĉambrojn en nepriskribebla hotelo kaj rendevuon kun Celik Sezak la sekvan tagon.


Ankaro estis moderna urbo. Konstruite sur la loko de iam granda marĉo. La bulvardoj estis vastaj, kaj la konstruaĵoj dum la 20-a jarcento estis tute kontraste al Istanbulo. Ankaro estas la ĉefurbo de Turkio ekde 1923.


La sekvan matenon, Heather kaj mi devis atendi preskaŭ unu horon por vidi Sezak. Sed subite li estis tie. La pordo de lia oficejo malfermiĝis kaj li proksimiĝis al ni kun etenditaj brakoj. Li laŭte salutas nin per sia tondra voĉo. Lia mano fermiĝis ĉirkaŭ la mia kiel malvirto.


Li estis alta, malhela viro kun nigra hararo, nigraj lipharoj kaj malhelaj brovoj. Li aspektis muskolforta, malgraŭ tio, ke li jam estis en la kvardekjara. Li havis signife pli da graso ĉirkaŭ la talio ol mi, sed eĉ lia stomako aspektis firma. Liaj okuloj estis grandaj kaj donis inteligentan impreson.


Doktoro Walters! Li senespere premis mian manon. "Mi estas honorita bonvenigi vin ĉi tie." Nun li turnis sin al Heather. - Kaj vi devas esti sinjorino Truitt. Vi aspektas bela.'


Heather etendis sian manon. Ŝi portis ruĝan perukon kaj okulvitrojn kun malgrandaj lensoj. Freŝaj sulkoj sur ŝia vizaĝo faris ŝin proksimume la sama aĝo kiel Sezak. Kaj la malstrikta bruna maksa robo, kiun ŝi portis, kongruis kun la dikaj, malnovmodaj kalkanoj de ŝiaj ŝuoj. Ŝi aspektis kiel maljuna servistino. Nur klarvidanto povis scii, ke sub la masko sin kaŝas bela virino.


"Envenu," Sezak invitis nin. “Bonvenon al mia humila laborejo.


Ni eniris la ĉefan ĉambron kaj mi devas konfesi, ke mi estis impresita. La muroj estis kremkoloraj kaj la malsupra duono estis panelita en bela malhela ligno. Sur ĉiuj muroj pendis modernaj francaj impresionismaj pentraĵoj, kaj la bela skribotablo de Cezac estis farita el juglando. Ĉirkaŭ li estis kvin vastaj seĝoj. Sezak sidigis nin kaj poste sidiĝis en turna seĝo ĉe sia skribotablo.


"Ĉu vi ĝenas, ke mia sekretario aliĝu al ni?" - li demandis en perfekta angla.


Ni jam renkontis la stenografiston en la akceptejo. Mi estis certa, ke ŝi ne estas la sekretario de Sezac; ŝi havis neniujn vidojn pri ĝi. Sezac estis konata kiel flirtemulo, kaj lia sekretario estis lia amantino. Ĉiuj sciis tion, eĉ sinjorino Sezak. Kaj se la gusto de Cezac pri virinoj estus tiel evoluinta kiel en la dezajno de lia oficejo, ni povus atendi multon. Mi ne estis seniluziigita.


Sezak telefonis al Katerina Gyulersoy per la interfono. Momenton poste ŝi staris antaŭ ni, ridetante kaj parolante en rompita angla.


“Ha, doktoro Walters. Tiel plaĉas renkonti vin. Kaj ankaŭ vi, fraŭlino Truitt.


Ŝi estis vere mirinda. Ŝi havis longajn, ĝisŝultrajn, brilajn nigrajn hararon kaj la plej longajn, plej malhelajn okulharojn kiujn mi iam vidis. Unuavide, ŝiaj okuloj estis grandaj kaj senkulpaj. Sed se vi rigardas atente, vi povas vidi ion alian malantaŭ tiu senkulpa rigardo. Heather rigardis ŝin per akcipitraj okuloj, ŝiaj okuloj fiksiĝis sur la provokaj mamoj de la virino. Nun ŝi estis certa, ke ŝi ne plu kaŝos siajn mamojn malantaŭ malnovmodaj subvestoj por la sekva tasko.


“Ĝi plaĉas renkonti vin, Fraŭlino Gulersoy,” diris Heather, eble iom tro malvarme.


“Nu, nun ni vidu, kion ni povas fari por vi ambaŭ dum via vizito al Ankaro,” diris Cezak gaje.


Mi demandis min, kial ni bezonis tiel longe por komuniki kun li. Sezak ne estis nur korupta oficialulo. Li altiĝis alte en la polica forto. Kaj liaj sekundaraj agadoj ne estis tio, kion oni povus nomi grinca pura. Li lernis subteni sin. Ĉi tio povus signifi, ke li unue havis telefonan kontakton kun la Reĝa Societo de Londono antaŭ ol li volis akcepti nin. La Asocio estis avertita pri ĉi tiu ebleco.


"Mi apenaŭ povas vortigi kion signifas por mi kaj mia asistanto havi la ŝancon renkonti unu el la plej famaj policistoj en la mondo persone," mi diris.


“Ha, tro granda honoro, doktoro Walters,” respondis Sezak. Li estis klare flatita, sed li ne perdis sian vigladon.


“Kompreneble, mi solvis kelkajn interesajn kazojn. Kelkaj el ili estas vere tro malglataj por la oreloj de sinjorino kiel fraŭlino Truitt. Fraŭlino Gulersoy vidas la plej multajn el miaj raportoj, sed eĉ ŝi ne vidas ĉion.”


"Mi pensas, ke mi eble svenos." Sinjorino Gulersoy ridetis kaj klarigis en rompita angla, kion signifas ŝia laboro por Sezak. Heather havis orelojn kaj ne maltrafis eĉ unu geston.


Dum nia unua vizito, ni kunportis neniujn kaŝitajn fotilojn aŭ registrajn aparatojn kun ni. Ni antaŭĝojis duan, pli neformalan renkontiĝon por ĝisfunde esplori la paron.


"Kiel vi povas vidi, fraŭlino Gulersa kaj mi kunlaboras proksime," notis Sezak.


Mi volis kredi ĝin. La brita CIA kaj D15 diris en siaj raportoj, ke sinjorino Sezak estis handikapita kaj preskaŭ neniam vidis sian edzon danke al sinjorino Gulersoy.


“Se mia memoro servas al mi ĝuste,” mi diris al Sezak, “vi estis respondeculo de la Topkapi-enketo antaŭ pluraj jaroj. Mi devas diri, bonega polica laboro.


“Dankon, dankon,” preskaŭ kontente ronronis Sezak. “Jes, mi rakontis al vi ĉion ĉi. De la komenco ĝis la fino. Cetere, krima ĉefverko. Ĉi tio ankaŭ faras solvi tian kazon malfacila."


“Mi ŝajnas memori, ke la plano estis desegnita de certa Seraglio,” mi rimarkis.


Sezak montris iom da hezito. “Seraglio estis unu el la ĉeffiguroj, ĝuste. Sed la ideologia inspirinto de ĉi tiu entrepreno estis Shremin. Li nun estas sekure ŝlosita en malliberejo en la sudo."


"Ĉu li havas ŝancon por provliberigo, sinjoro Cezak?" demandis Heather per sia Truitt-voo.


Sezak ridis mallonge kaj malice. “Pardonu min, fraŭlino Truitt. Mi timas, ke la provservo en Turkio ne estas en la sama loko, kiel vi kutimas en Anglio. Ne, estas malmulte da ŝanco, ke li iam denove eliros el malliberejo.


"Ho mia Dio, kiel terure!" - diris Heather.


"Nu, eble estas pli bone tiel, fraŭlino Truitt," diris Sezak. “Tuj kiam ni liberigos lin, li elpensos planon por nova krimo. Kaj ĉi tio, bedaŭrinde, kontraŭdiras la interesojn de la ŝtato."


“Jes, sed...” komencis Heather, insiste ludante sian rolon.


“Vi devas pardoni al fraŭlino Truitt ŝian misian deziron,” mi interrompis. "Sed ŝi estas socialhelpanto unue kaj krimologo due."


"Ĉi tio estas ŝia ina intuicio," Katerina Gulersoy helpis Heather.


“Ĝuste,” mi diris. “Vi tuj rimarkis ĝin, fraŭlino Gulersoy.”


Ŝi ame ridetis kaj rapide interŝanĝis rigardojn kun Sezak. Katerina sidis kruckrure kaj komencis svingi la kruron tuj kiam ŝi parolis. Kiam ŝi ĉesis partopreni en la interparolo, ŝi ne plu movis sian kruron. Sezak mem senĉese pikis sian montran fingron en la aeron, kiam li volis emfazi ion, kaj tio okazis sufiĉe ofte. Li ankaŭ daŭre premis kaj premis sian dekstran manon. Mi zorge rigardis ĉi tiujn detalojn dum Sezak daŭre klarigis kiel homoj pensas pri provliberigo en Turkio.


"Ĉio ĉi estas tre interesa, sinjoro Sezak," mi diris kiam li finis.


“Mi ĝojas servi vin. Mi pensas, ke vi ŝatus vidi nian ĉefsidejon. Tiam mi povas aranĝi turneon por vi. Aŭ eble vi ankaŭ volas viziti Ankaran malliberejon? »


“Ni vere aprezus ĝin. Krome, ni ŝatus renkontiĝi kun vi denove en malpli formalaj cirkonstancoj. Eble mi povas inviti vin kaj fraŭlinon Gulersoy al vespermanĝo ĉe unu el la famaj restoracioj?


Li kunpremis la lipojn dum momento, pensante. Mi jam vidis lin fari ĉi tion. "Mi pensas, ke mi scias ion pli bone, doktoro Walters. Morgaŭ vespere mi aranĝos feston por miaj amikoj kaj konatoj ĉe mia domo. Venos ankaŭ fraŭlino Gulersoy. Ĉu mi povas inviti vin al ĝi? Tiam ni havos sufiĉe da tempo por interŝanĝi informojn. pri nia laboro en agrabla medio."


"Mi amas ĝin," diris Heather.


"Ĉi tio vere estus la kronanta gloro de nia vizito al Ankaro," mi aldonis.


— Bone. La vespermanĝo komenciĝas je la oka. Ne necesas porti specialajn vesperajn vestaĵojn.” Sezak ekstaris. “Ni antaŭĝojos vidi vin, Doktoro. Walters, fraŭlino Truitt.


Li etendis sian manon. Mi premis lian manon kaj diris: “Bonege. Ĝi estis mirinda sperto por ni, sinjoro Sezak."


"Mi zorgos, ke vi havu bonan turneon," li respondis.


Interŝanĝinte la kutimajn adiaŭajn frazojn, ni foriris. Kiam ni revenis al la strato, mi zorge ĉirkaŭrigardis, sed neniun rigardis nin. Ni decidis piediri al la hotelo.


"Nu, kion vi opinias?" Mi demandis Heather dum ni promenis laŭ larĝa bulvardo kun ombraj arboj kaj grandaj modernaj konstruaĵoj ambaŭflanke.


“Mi pensas, ke li telefonis al Londono. Sed li ankoraŭ ne estas tute certa, ke ĝi estas vere ni,” ŝi diris. “Viro en sia pozicio devas esti tre singarda kontraŭ fremduloj. Kiom ajn fidindaj ili ŝajnas.”


"Li estas tre saĝa," mi konfesis. “Kaj mirinda persono. Ĉi tio igas lin tre danĝera. Mi komencas kompreni kiel li sukcesas gvidi sukcesan duoblan vivon."


"Estas domaĝe, ke ni ruinigis ĉion," diris Heather.


Mi rigardis ŝin. Ŝi ridetis. “Ni prenu nian tempon, kara Heather. Eble li nur invitis nin pli bone koni unu la alian. Mi devos iom montri min. Kaj tio estas kun la tuta ekipaĵo, kiun ni devas kunporti."


"Vi teknikistoj bezonos ĉi tiujn fotojn kaj filmojn, se ni volas kopii la du turkojn en sia propra lando," Heather notis.


'Mi scias. Sed mi ankoraŭ ne tre ŝatas ĝin. Ĝi ne estas mia stilo."


Heather ridis.


"Kio estas tiel amuza pri ĉi tio?"


'Vi estas beleta. Tuj kiam vi devas fari iujn el la rutinaj laboroj, kiujn ni kutimaj policistoj ĉiam faras, vi komencas plendi."


Mi ektiris. "Mi konfesas, mi ne estas la plej bona fotisto."


"Ho, Nicky, tio ne estas tiel malbona. Aŭ eble fraŭlino Gulersoy faros striptizon sur unu el la tabloj."


"Ĝi povus havi pozitivan efikon al mia laboro."


— Hm. Vi ĵaluzas min, Nicky.


'Ho jes?' mi ridetis. "Mi pensis, ke vi scias, ke mi ŝatas virinojn."


'Jes kara. Sed mi pensis, ke vi havas bonan guston,” ŝi diris. "Kaj Gulersoy, finfine, estas tre ordinara."


Mi rigardis ŝin kaj vidis, ke ŝi atendas mian respondon. Mi karese ridetis al ŝi.


"Ho, Noĉjo," ŝi suspiris. “Foje vi vere estas neeltenebla.


La sekvan tagon ni ricevis viziton de la ĉefa oficejo. Ĝin montris al ni multvorta policisto, kiu estis tre kontenta pri sia scio de la angla. Bedaŭrinde malĝusta. Estus pli bone por ĉiu, se li parolus sian propran lingvon. Heather kaj mi ambaŭ bone parolis turke.


Ĉirkaŭ la sesa ni revenis al la hotelo por ŝanĝiĝi por vespermanĝo ĉe Sezak. Heather aperis en eleganta ĉeka tvida kostumo kaj brunaj larĝrandaj ŝuoj. Sinjorino Truitt ne estas tia, kiu ĉirkaŭpaŝas en aŭdacaj vesperroboj. Kaj ŝi ne aĉetus unu por tia okazo.


Mi mem portis malhelbluan kostumon kun mallarĝaj revervoj kaj sufiĉe mallonga jako. Dek jarojn antaŭ tio, ĝi furiozis. Mi ankaŭ havis la insignon de la Reĝa Societo sur mia kravato. Ĝuste tion farus viro kiel Walters.


"Vi aspektas terure," diris Heather, studante min.


"Vi ankaŭ ne gajnos premiojn en ĉi tiu kostumo, karulo."


— Bone. Mi pensas, ke tiam ni estos pretaj ataki.


'Ŭaŭ!' - mi aldonis moke.


Iom antaŭ la oka ni alvenis al la domo de Sezak. Estis denove tio, kion vi nomus sensacia, ĉirkaŭ dek minutojn veturante de Ankaro, meze de arbaro. La longa vojo finiĝis antaŭ la kolonaro.


La servisto enlasis nin kaj kondukis nin al la biblioteko, kie estis aliaj gastoj. Ni estis prezentitaj al dekduo da homoj, ĉiuj el la supro de la registara aparato. Ankaŭ sinjorino Sezak estis tie en rulseĝo. Ŝi malforte salutis nin, sed alie ŝajne malmulte atentis la feston kaj ĝiajn gastojn. Ŝi ŝajnis preni la ĉeeston de Katerina Gulersoy sufiĉe filozofie.


Ĉiufoje, kiam mi manpremis, mi timis, ke la miniatura fotilo sur la malantaŭo de mia insigno forflugos kaj bruos trans la plankon. Aŭ ke iu vidus la ŝvelaĵon en mia jakpoŝo kie estis la registrilo. Heather havis la saman ekipaĵon. Ni lasis la armilojn hejme.


La vespermanĝo iris glate. Heather kaj mi sidis apud Sezak ĉe la tablokapo, kie li, kiel la gastiganto, povis foje fari ĝentilajn komentojn al ni. Sinjorino Sezak sidis ĉe la alia fino de la tablo, ĵetante mornaj rigardoj al sia edzo de tempo al tempo. Mi ne vidis ŝin rigardi Katerinan, sed Katerina rigardis ŝin.


Post la vespermanĝo, kiu inkludis turkan kebabon servitan kun pugnograndaj pecoj da viando, la grupo translokiĝis en la grandan salonon ĉe la antaŭo de la domo. Kokteloj estis servitaj ĉi tie.


Komence estis al mi malfacile revoki Sezak pro la aliaj gastoj. Sed finfine ĝi funkciis kaj mi demandis lin en lian orelon pri lia laboro. Post kelkaj kokteloj li fariĝis multe malpli rezervema ol en sia oficejo kaj multe parolis.


Antaŭ tiu tempo Heather kaptis Gulersoy kaj ili havis viglan konversacion ĉe la alia fino de la ĉambro. Post iom da tempo ili venis al ni. Ĝuste kiam Sezak finis sufiĉe enuan rakonton.


"Kaj vi ne kredos, kie mi finfine trovis ĉi tiun viron," li diris al mi. La sinjorinoj proksimiĝis al ni kaj li kapjesis al ili. Mi fotis lian profilon. Mi jam havis ses bildojn, kaj la registrilo ankaŭ bone funkciis. "Ha, vi venas al ni."


Li brakumis ilin. Katerina feliĉe konsentis, sed Heather aspektis konfuzita.


"Nu, mi esperas, ke vi ne kulpigos tiun malbelan urson pro liaj malĝentilaj agoj," diris Cesac al Heather.


Ne ne. "Estas en ordo," Heather respondis timeme. Ŝi bonege ludis sian rolon.


Sezak lasis ŝin iri kaj malkaŝe brakumis Katerinan. Sinjorino Sezak jam forlasis la feston baldaŭ post la vespermanĝo, kaj Çelik pardonpetis en sia nomo. Dum mi rigardis sinjorinon Sezak esti rulita al la malantaŭo de la domo en sia rulseĝo, ekkomprenis al mi kia homo vere estas Celik Sezak. Malantaŭ lia ĉarma aspekto kaj amika rideto estis viro, kiu malrapide mortigis sian edzinon. Kun lia malvarma konduto kaj lia malferma parado kun sia mastrino antaŭ iliaj amikoj kaj konatoj. Viro, kiu neniam pensis eĉ unu minuton pri la terura sufero, kiun lia edzino devas travivi. Ne, Celik Sezak estis malagrabla homo. Eĉ se vi volas forgesi lian drogkontrabandon kaj homan kontrabandadon por momento. Se mia tasko disfalos lian mondon, mi volonte faros ĝin.


Sezak implikis du virinojn en la rezulto de sia rakonto. Li parolis laŭte trinkante. Mi atente aŭskultis la intonaciojn kaj nuancojn kaj esperis, ke la magnetofono prenos ĉion. Mi jam surbendigis kelkajn frazojn en la turka, kiam li diris ion al la alia ulo.


Ĉi tiu viro kaŝis sin en la romiaj katakomboj,” daŭrigis Sezak. “Nekredebla loko. Malseka, malvarma kaj malluma. Reproduktejo por ratoj kaj insektoj. Kaj tie ĉi tiu viro kaŝiĝis dum kelkaj tagoj. Kiam ni malkovris ĝin...


Mi ĵus faris alian foton de lia vizaĝo kiam mano kaptis mian ŝultron.


Surprizite, mi turnis min kaj mi pensas, ke mia ŝoko estis videbla. Ankaŭ Heather turnis sin.


"Do, ĉu vi ricevas ĉiujn informojn, kiujn vi bezonas de Celik?"


Granda viro, turka oficisto kun kiu mi antaŭ nelonge babilis, alproksimiĝis al mi. Sezak estis tre malklara, kiam mi demandis al li, por kiu fako aŭ agentejo tiu persono laboris. Nun, pro la penetra rigardo en liaj okuloj kaj pro la mano kunpremita kiel malvirto sur mia ŝultro, mi sentis, ke mi trafis iun de mia profesio. Li estis prezentita al Heather kaj mi kiel Basimevi.


“Sinjoro Sezak havas tre interesan historion,” mi diris, rigardante lin por vidi ĉu li rimarkis la etan ŝvelaĵon sub mia kravato. "Li havis fascinan vivon."


"Jes, tre interese," diris Heather.


Basimevi silente rigardis ŝin. Fine li ellasis mian ŝultron. "Mi ne sciis, ke vi havas anglajn amikojn, Celik."


Sezak aspektis iom sobra. “Ho, vi tro alte opinias pri mi, Basimevi. Ĉi tiuj estas kolegoj en mia humila profesio. Mi vere volas, ke ili iĝu miaj amikoj."


"Ĝi estas reciproka," mi diris.


Doktoro "Walters kaj Fraŭlino Truitt estas britaj krimologoj," diris Katerina en sia malbona angla.


"Interesa," Basimevi komentis. Li rigardis min pli proksime ol mi dezirus. Se li vere estus el la turka sekreta servo, li estus travidinta nian alivestiĝon antaŭ aliaj, eĉ Sezak.


-Ĉu mi povas replenigi vian glason, doktoro? Walters? Mi vidas, ke ĝi estas preskaŭ malplena.


"Ho, mi ne rimarkis tion." Estis vero. Mi estis tro okupata laborante kun la minifotilo. Mi devis premi la butonon en mia jaka poŝo. Estis drato fiksita al la butono, kiu post longa serpentuma vojo finiĝis ĉe la fotilo malantaŭ mia kravato.


Antaŭ ol mi povis diri ion, Basimevi tiris la glason el mia mano kaj marŝis al la trinkejo. Li prenis botelon da viskio. Mi sekvis lin, kaj ĉi tio apartigis nin de la aliaj por momento. Sezak jam absorbiĝis en sia rakonto al la du sinjorinoj.


Kiam mi alvenis al la drinkejo, mi vidis Basimevi puŝi mian glason malantaŭ vico da boteloj per unu mano kaj plenigi alian glason per la alia.


Bonvolu,” li diris ridetante kaj donis al mi plenan glason. "La viskio de Celik estas bonega."


"Vere," mi diris kaj ankaŭ ridetis. 'Dankon.' Mi trinkis.


- Vi, ŝajnas, studis en Oksfordo?


'Ĝuste.'


"Ĉu mi povas demandi kiu kolegio?"


Mi respondis lian demandon kaj li levis la brovojn.


“Mi pensas, ke mi scias ĉi tion. Ĉu ĉi tio ne estas apud la Magdalena Sonorilo?


Mi estis preta por ĉi tio. — Jes, ja. Mi ankoraŭ memoras, ke foje min vekis la kantado de la monaĥoj. Mi timas, ke mi ne estas tia, kiu ellitiĝas frue. Ĉu vi ankaŭ studis en Oksfordo?


"Ne, tio ne estas." Basimevi larĝe ridetis. Li havis tonditajn harojn kaj la dikan kapon de futbala trejnisto. Karnoplena kun forta mentono. Li ne estis kampagento, li klare estis tro maljuna por tio. Li verŝajne estis pli alte en la unuo, eble eĉ respondeculo de la sekreta servo. La rideto malaperis. “Mi ne longe restis tie. Studu la historion de la angla popolo. Fascina temo. Mi pasigis tutajn tagojn en la Biblioteko Bodleian, laborante pri ekzamenoj en la Radcliffe Chamber.


"Mi devas diri, ke vi alportas agrablajn memorojn por mi," mi komentis.


“En kiuj malliberejoj en via lando vi laboris?


Mi estis krucdemandita, ne estis dubo pri tio. Kompreneble, estas eble ke Basimevi laboris kun Sezak, sed ĝi estas neverŝajna. Estus tro riske por Sezak impliki aliajn policistojn en sian flankan tumulton. Li verŝajne havis sian propran fakon por tia laboro. Krome, Basimevi kaj Sezak ŝajnis ne tre ŝatataj unu la alian. Plej verŝajne, Basimevi estis ĉi tie pro la sama kialo kiel la aliaj gastoj. Por konservi la reputacion de Sezak en la plej altaj cirkloj de Ankaro. Do Basimevi supozeble estis de la sekreta servo.


Mi diris al mia esploristo la nomojn de pluraj anglaj malliberejoj, kaj li atente aŭskultis. Li demandis pri la kondiĉoj en aparta malliberejo. Mi faris kelkajn ĝeneralajn komentojn kaj esperis, ke miaj respondoj sufiĉos. Mi provis teni la konversacion malpeza. Heather rigardis nin, kaj estis ekbrilo de maltrankvilo en ŝiaj okuloj.


“Nu, estis agrable renkonti vin, Doktoro. Walters,” Basimevi finfine finis. "Eble mi vidos vin en Ankaro antaŭ ol mi foriros."


Sur lia vianda vizaĝo aperis rideto, kaj mi demandis min, ĉu ĝi estas minaco. "Ni esperu," mi diris kun ŝajnigita entuziasmo.


Mi revenis al la triopo kiun mi forlasis kaj Basimevi ankaŭ aliĝis al alia grupo. Sezak ankoraŭ rememoris pri siaj pasintaj venkoj. Poste tiun vesperon, baldaŭ antaŭ ol Heather kaj mi adiaŭis, mi vidis Basimevi marŝi al la drinkejo kaj envolvi mian glason en poŝtukon. Ĉio malaperis en la internan poŝon.


"Ne forgesu la prizonturneon morgaŭ," Sezak komentis dum ni premis lian manon.


Kelkajn momentojn poste mi sidis malantaŭ la stirado de malnova turka aŭto, kiun mi luis por la okazo. La aŭto havis modelon kiu estis produktita nur en Ameriko antaŭ la milito. Heather turnis sin por alfronti min kaj estis dironta ion, sed mi premis mian fingron al ŝiaj lipoj. Dum ni veturis laŭ la enveturejo, mi palpis sub la paŭzostreko por kaŝita mikrofono, sed trovis nenion. Heather kompletigis sian ekzamenon.


"Nenion," ŝi diris finfine.


Mi turnis la vojon en la urbon. "Bone," mi diris.


Ĉapitro 5


"Kiu estis ĉi tiu fanfaronulo, kiu povus preni vin flanken se necese?" - demandis Heather kiam ni alproksimiĝis al la ĉirkaŭaĵo de Ankaro.


- Basimevi? Krom tio, mi ne povas rakonti al vi multon pri li. Mi pensas pri la turka sekreta servo. Li donis al mi veran krucdemandadon. Krome, li prenis glason kun miaj fingrospuroj sur ĝi.


Heather demandis min rigardis.


"Li movis la glason, kiun mi uzis."


Ŝi rerigardis al la vojo. 'Ĝuste.'


“Tre verŝajne li estas de la Sekreta Servo. La CIA kaj Dl5 donas al la turkoj multajn problemojn lastatempe. Prefere pli ol la rusoj. Ŝajnas, ke ni ne plu fidas tute al la turkoj. Kaj ilia amo al ni ne plu estas tiel forta. Tial, kiam ni koncertis tiel mirinde en Ankaro, Basimevi decidis testi nin. mi dubas ke Sezac havis ion ajn rilatan al ĝi." Mi ridis dum momento. "Mi pensas, ke ĝi estas unu el tiuj "neatenditaj eventoj pri kiuj ni ĉiam estas avertitaj."


Heather ekmovis. "Pri kio vi parolis?


"Interalie pri Oksfordo."


"Li estis tie?"


"Almenaŭ tion li diris." Mi ripetis la konversacion al ŝi. Kiam mi alvenis al la sekcio Baudelaire de la biblioteko, Heather interrompis min.


Li diris, ke li studis en la ?elo de Radcliffe anta multaj jaroj?


'Jes.'


"Kaj vi ne korektis lin?"


Mi diris - "Ĉu mi devus fari ĝin tiam?" "Oni diras al mi, ke la fotilo de Radcliffe estas uzata kiel speco de oficejo en la biblioteko."


'Jes tio pravas. Sed vi scias, ke nur lastatempe ili uzis la fotilon kiel parton de la biblioteko. Antaŭ nur kelkaj jaroj, studentoj ne estis permesitaj tie."


Mi malbenis subspire. "Kaj Basimevi sciis ĝin."


Mi estas certa pri tio,” ŝi diris. “Ne kulpigu vin, Noĉjo. Ĉi tio estas io, kion vi ne povus scii. Iu ĉe ASO ne ĝuste faris sian laboron. Sed ni sciis, ke Sezak neniam estis en Oksfordo. Basimewi estas unu el tiuj neantaŭvideblaj faktoroj, kiuj, kiel vi diris, ĉiam aperas en la malĝusta tempo."


Mi konsentas,” mi konsentis, pensante kiel tio ŝanĝis nian tutan pozicion en la urbo. Mi turnis la angulon kaj veturis en la urbon al la hotelo.


Ĉiukaze mi dubas, ke Basimevi havas ion ajn rilatan al miaj fingrospuroj. Eble la KGB havas ilin, sed neniu alia havas. Certe ne de la turka spionservo aŭ de la turka polico."


"En tiu kazo, ni pli bone antaŭeniru kun nia plano," diris Heather.


Mi haltis en malluma strateto apud la hotelo. Mi rigardis la straton en la retrospegulo dum minuto. Ŝajnis, ke neniu observas nin.


Mi rigardis Heather. "Ĉu memoras kiel ni sidis en la oficejo de Sezak, trarigardante liajn pasintajn kazojn?"


— Nu, kompreneble; nature.'


“Mi parolis pri la kazo Topkapi. Mi diris, ke Seraglio estis la plancerbo de la operacio ĉar ĝi estis en la ASO-dosiero. Kaj tiam Sezak korektis min.”


"Jes, li parolis pri Shremin."


'Ĝuste. Mi kontrolis kiam ili montris al ni la dosierojn ĉi-posttagmeze, Sezak pravis, la ASO-dosiero estis malĝusta. Kaj mi vidis, ke Sezak surpriziĝis, ke mi ne konas la bazajn faktojn de la kazo, ŝajnigante, ke mi tiom interesiĝas pri ĝi.”


“Iu en mia fako faris malbonan laboron. Mi bedaŭras. Ĉu vi pensas, ke ankaŭ Sezak rigardas nin?


“Ni povas nur esperi ke ne. Ni ankaŭ povas nur esperi, ke Basimevi ne tro frue transdonas siajn suspektojn al Sezak. Ni estas almenaŭ kelkajn pliajn tagojn ĉi tie en Ankaro kun la AX-teamo, kiu devas maski sin. Sed mi havas malklaran senton, ke Basimevi baldaŭ kaptos nin antaŭ ol li diros ion al Sezak. Mi esperas, ke lia serĉo restos sendanĝera. Ĉiuokaze, ni provu iom dormi nun. Ni vere bezonos ĉi tion."


Ni kontrolis niajn ĉambrojn por aŭskulti aparatojn. Ni trovis nenion. Unufoje en la lito, mi longe rigardis la malhelan plafonon antaŭ ol ekdormi.


Turneo de la malliberejo estis planita por la sama tago. Sed matene mi veturis per buso tra la centro de Ankaro, plurfoje ŝanĝis miajn vestaĵojn kaj iris al sufiĉe dezerta areo de la urbo, kie pluraj domoj staris malplenaj, pretaj por malkonstruo. Mi grimpis tra unu rompita fenestro kaj malsupreniris du ŝtuparojn al la kelo. Al tio, kio iam estis centra hejtadkaldronejo. Okazis interesaj ŝanĝoj ĉi tie.


La teknika fako de AX sendis dupersonan teamon al Ankaro por krei provizoran loĝejon por ĉi tiu operacio. Ili transformis la spacon en io kiel apartamento. Unu duono aspektis kiel studo de skulptisto, kaj la alia duono aspektis kiel malgranda sonstudio plenplena de ekipaĵo. Laŭ la muro estis la litoj de du teknikistoj. Ili estis John Thompson kaj Hank Dudley. Ili provis sonekipaĵon kiam mi eniris. Mi laboris kun Thompson antaŭe, sed Dudley estis nova por mi.


"Via unua sesio estas planita por ĉi-vespere," diris Thompson, manipulante la kasedojn kaj bendojn, kiujn mi donis al li. "Ĝis tiam ni estos pretaj transformi vin." Thompson estis AX-eksperto pri ŝminko kaj alivestiĝo. Do ĝi estis la plej bona.


“Bone, ni estos tie se ĉio iros bone,” mi diris kun rido.


"Dudley estas la soninĝeniero," diris Thompson. “Li instruos al vi la voĉojn de Sezak kaj Gulersoy. Ni devos ĉerpi el ilia memoro iliajn pozojn kaj gestojn.”


Mi kuris mian rigardon tra la spaco de la ĉambro. "Kiel diable vi ricevis ĉion ĉi ĉi tie?"


Thompson ridetis. “Ni jam faris provan instaladon hejme. Akcipitro diris ke ĝi devis esti farita singarde."


"Mi estas tre impresita," mi konfesis. "Bone, ĝis hodiaŭ, Thompson."


"Ĉion bonan, Noĉjo," li diris dum mi eliris el la subtera laboratorio.


Mi turnis min. "Estas io alia. Ĉu ekzistas maniero, ke ni povas fini ĉi tion en malpli da tempo? Tri tagoj estas longa tempo por ni.”


“Ĝi povas esti farita probable en du tagoj. Se vi povas resti ĉi tie pli longe."


“Ni vidu, kion ni povas aranĝi,” mi diris.


Mi revenis al la hotelo, prenis Heather kaj tagmanĝis kun ŝi en proksima restoracio. Ni konsentis renkontiĝi en la malliberejo je la dua horo posttagmeze. Unu el la dungitoj de Sezak atendis nin tie. Fine de la tagmanĝo, Heather prenis spegulon el sia sako kaj kontrolis sian ŝminkon. Ŝi aspektis iom komike en sia ruĝa peruko kaj malgrandaj okulvitroj.


“Bonege, Nel. Absolute grandioza."


Ŝi vidis la lumon en miaj okuloj. "Ne maltrankviliĝu, Niki. Post du tagoj mi transformiĝos en la impresan Katerina Gülersoy, buston kaj ĉio. Tio devas esti ekscita perspektivo por vi."


"Kial belaj virinoj ĉiam ĵaluzas pri aliaj belaj virinoj?"


"Pro la maniero kiel vi viroj rigardas ilin," ŝi respondis.


Mi ridetis kaj marŝis kun Heather al la elirejo, en la pluvetan pluvon.


"Reiru al la hotelo," mi diris. “Ulo kiel Walters verŝajne prenas notojn pri turneo kiel ĉi tiu. Mi trovos librovendejon, kie mi povas aĉeti stenografion. Ĝis revido en la hotelo je la dua antaŭ kvarono. Pretigu la aŭton.


"Kompreneble, doktoro Walters. Kelkajn pliajn viajn servojn, doktoro Walters?"


"Mi pensas, ke ĉio estas tiel bone organizita," mi diris ridante. "Ĝis baldaŭ, Nel."


Ŝi kapjesis kaj foriris. Mi daŭrigis laŭ la strato kaj post du blokoj mi turniĝis al strateto kaj eniris librovendejon. Mi aĉetis kajeron, kiu konvenis en mia jaka poŝo kaj reiris al la hotelo.


Ĉar la mallarĝaj flankaj stratoj havigis pli bonan protekton kontraŭ la pluvo ol la malfermita bulvardo, mi turniĝis sur la mallarĝan straton dekstre ĉe la fino de la bloko. La pluvo retenis homojn interne. Do la strato restis al mi. Feliĉe la alivestiĝo estis farita el bona materialo, alie mi nun promenus kun strioj de farbo sur la tuta vizaĝo aŭ kun kurba liphararo.


Nigra aŭtomobilo preterveturis min. Mi tute ne atentis ĝin. Li haltis ĉirkaŭ tridek metrojn for, kaj aperis du junaj turkoj en manteloj. La aŭtomobilo denove ekmoviĝis. Unu el la du viroj eniris la konstruaĵon kaj la alia marŝis al mi. Mia intereso estis sufiĉe vekita por atente observi lin. Li preterpasis min kaj parolis al mi de malantaŭe. 'Mi bedaŭras. Kribitimiz warmi? Li tenis ĉifitan cigaredon en la fingroj kaj petis lumon.


"Mi tre bedaŭras," mi respondis turke. "Sed mi ne fumas."


Li atente rigardis min. “Ha, ĉi tio ankaŭ estas multe pli utila. Bedaŭras ĝeni vin.


'Je via servo.'


La viro turnis sin kaj marŝis pluen. Ankaŭ mi denove ekmoviĝis. Kiam mi alvenis al la loko, kie la alia viro malaperis, mi trovis mallarĝan strateton. Mi marŝis singarde. La voĉo haltigis min.


"Unu minuton, mi petas".


Mi turnis min kaj vidis alian turkon starantan en la strateto. Li tenis al mi belge faritan revolveron. "Ĉu vi povus eniri ĉi tien dum minuto?" Li parolis la anglan, sed kun forta akcento.


Mi rigardis la revolveron kaj en la okulojn de la viro. Mi ne estis armita. Li ne aspektis, ke li pafos, sed mi ne povis permesi al mi riski tion nun. Sekundo poste mi aŭdis paŝojn malantaŭ mi.


"Vi prefere faru tion, kion li diras," diris la unua turko, nun staranta malantaŭ mi, angle.


Mi rigardis al lia direkto kaj vidis, ke li havas la manon en la poŝo de la jako. Mi paŝis en la strateton. La turko kun la belga revolvero estis pli alta kaj videble pli aĝa ol la viro, kiu alproksimiĝis al mi surstrate.


"Diru al mi, kiu vi estas?" - Mi komencis en mia plej bona Oksforda angla. "Ĝi vere superas ĉiujn limojn. Ĉu vi serĉas mian monujon? Tiam vi estas malfeliĉa, ĉar mi ne havas multe da mono kun mi."


"Estas li," la pli juna turko diris al la alia, puŝante min en la strateton.


"Donu al mi vian monujon," diris al mi la pliaĝulo.


Mi komprenis, ke li deziris ĝin por identigaj celoj, kaj ĉi tio estis mia ŝanco ludi kiel ordinara turisto. Dum la konversacio, li mallevis la revolveron sufiĉe malalte por doni al mi ŝancon.


"Vi ne ricevos miajn paperojn," mi indigne kriis kaj etendis la manon al mia revolvero.


Li rimarkis mian movon, sed tro malfrue. Li perdis la ekvilibron, kiam mi tiris per ambaŭ manoj sur la manon, en kiu li tenis sian revolveron. Li liberigis sian armilon kaj frapis la alian viron, kiu estis ankoraŭ duonvoje malantaŭ mi. Por ne tuj fali, li devis eltiri la manon el sia poŝo. Ili frapis la muron per bruego. Kiam la alta palpadis por la revolvero, la alia alkuris min. Li estis forta, kaj la forto de lia atako alpinglis min al la muro. Liaj dikfingroj premis mian gorĝon kiel krampo. Mi sentis min sufoka. Mi lasis miajn antaŭbrakojn tuŝi lin tuj. Ĝi rompis lian tenon sur mia gorĝo. Mi kunpremis miajn manojn kaj ŝovis mian duoblan pugnon rekte en lian stomakon. Li rampis kun ĝemo. Kun mezurita gesto mi metis mian manon sur lian kolon. Ĉi tio estis la cellinio. Li stumblis sur la malseka trotuaro. Estis stranga batalo. Mi tute ne sciis, kiu sendis ĉi tiujn homojn. Se ili apartenus al Sezak, kio estis neverŝajna, estus pli bone agi trankvile. Tiam mi persone povus plendi al Sezak, havante la ŝancon blufi. Sed se Basimevi estus sendinta ilin, mi ne atendus bonan traktadon. Tiam valoris montri kelkajn batalteknikojn, kiuj konvenas al D-ro Walters. Kvankam mi certe ne volis havi problemojn mortigante unu el ili.


La alta finfine vidis, kie estas lia revolvero. Sed tuj antaŭ ol li povis kapti ĝin, mi forte piedbatis lin en la flankon, tuj sub liaj ripoj. Muĝante pro doloro, li ruliĝis kontraŭ la muro. Ĉi tio estis mia ŝanco. Se mi povus foriri nun, mi nur devus fari poste estas laŭte plendi pri "ŝtelistoj kaj ŝaŭmo" se oni faras al mi malfacilajn demandojn.


Mi turnis min kaj kuris.


Sed ĝuste antaŭ la elirejo de la strateto estis nigra aŭtomobilo. La ŝoforo eliris. Kaj li nekonfuzeble celis al mi sian revolveron.


Li simple ordonis. - 'Haltu!'


Mi rigardis la fortranĉitan kanon de la armilo kaj retenis min. La viro ne aspektis, ke li uzos sian armilon.


La aliaj du denove ekstaris. Unu el ili malglate kaptis min de malantaŭ kaj mankatenis miajn pojnojn. Li tro forte fermis ilin kaj ili tranĉis en mian karnon. La altkreskulo venis kaj staris antaŭ mi, kaj la rigardo en liaj okuloj klare montris, ke li havas por mi "belajn" aferojn, se li havos la okazon plenumi ilin. Mi rigardis lin malvarme. "Mi ne scias kiu vi estas, sed vi pli bone kontaktu sinjoron Sezak antaŭ ol vi finos ĉi tion."


"Sezak neniel rilatas al ĉi tio," grumblis la alta. 'Rapidu! Eniru la aŭton.'


Ĉi tiu respondo montris du aferojn. Tiu ĉi operacio estis la laboro de Basimevi, kaj li nenion intencis diri al Sezak ĝis li pridemandis min. Miaj pensoj subite turnis sin al Heather en la hotelo kaj mi demandis min ĉu ŝi estas sekura tie.


“Se vi ne estas ŝtelistoj, kaj vi ne estis senditaj de Sezak


- mi diris al la alta, - kiu vi estas do?


"Eniru la aŭton."


Mi eniris la aŭton kun militema vizaĝo ĉar tiel agus Walters. Li daŭre protestos. "La Brita Konsulejo aŭdos pri tio, mi certigas al vi." Mi morne grimpis sur la malantaŭan sidlokon kaj ili sidis apud mi ambaŭflanke.


Malrapide la aŭtomobilo ekmoviĝis. La ritmaj movoj de la antaŭaj viŝiloj tenis la glacon klara, kaj mi povis vidi, ke ni veturas urbocentre.


Dek minutojn poste ni staris antaŭ la malantaŭa elirejo de granda griza betona konstruaĵo. Ĝi aspektis kiel registara konstruaĵo. Mi devis eliri en malgrandan korton. Ili prenis min en la konstruaĵon, iris laŭ la koridoro kaj puŝis min en la lifton. Ni supreniris al la kvina etaĝo. Laŭ alia koridoro. Pluraj turkoj, kiuj preterpasis ni, ĵetis sciajn rigardojn al mi. Ni turnis la angulon kaj mi trovis min vizaĝo kontraŭ vizaĝo kun Heather. Ŝi sidis, glacie, antaŭrigardante sur ligna benko apud la fermita pordo. Ŝi ne portis mankatenojn, sed turko en malhela kostumo staris apud ŝi.


Doktoro Walters! - Ŝi ekkriis surprizite, stariĝante por saluti min. “Ili devigis min veni ĉi tien kun mi. Kio okazas ĉi tie?'


Mi haltis antaŭ ŝi. “Mi ne havas ideon, sinjorino Truitt. Sed mi postulos, ke la konsulejo kaj sinjoro Sezak estu tuj sciigitaj, tuj kiam mi trovos iun respondeculon ĉi tie.”


Estas vere terure,” diris Heather. Ŝi bonege ludis sian rolon. "Tre terura."


“Ne maltrankviliĝu, fraŭlino Truitt,” mi diris. "Mi traktos ĉi tion baldaŭ."


"Ni iru," diris la alta turko, puŝante min al la fermita pordo. Li malfermis la pordon. Sekvante Heather kaj ŝian eskorton, ni eniris specon de atendoĉambro kie knabino sidis ĉe skribotablo. Je signo de la alta turko, ŝi premis la butonon kaj levis la ricevilon al sia orelo. Ŝi murmuris ion en la telefonon kaj aŭskultis. Ŝi remetis la telefonon sur la hokon kaj diris ion al la alta viro turke.


- Li atendu tie. Ankaŭ la virino.


Ŝi montris la pordon maldekstren. Estis ĉizita pordo en la muro malantaŭ ŝia skribotablo. Ĝi verŝajne donis al ŝi aliron al la oficejo de ŝia estro.


La alta malfermis alian pordon kaj signis, ke ni eniru. Ni eniris hele lumigitan, malabunde meblitan ĉambron. Du rektaj seĝoj kaj tablo. Nenio alia, nur du speguloj sur la muro. La speguloj, almenaŭ unu el ili, estis travideblaj. Iu nun observis nin, kaj verŝajne ankaŭ ni estis aŭditaj.


'Atendu ĉi tie. Baldaŭ oni vokos vin. La alta turko denove malgaje rigardis min kaj fermis la pordon post si. Heather ĉirkaŭrigardis la ĉambron kaj mi rigardis ŝin silente. Ŝi vidis la spegulojn kaj turnis sin akre al mi. "Kio okazas al ni, doktoro Walters? Kiuj estas ĉi tiuj homoj?"


Mi sciis, ke ŝi komprenis. Ĝi forigis la premon de mi. “Mi ne scias, Nel. Mi komprenas nenion el ĉi tio. Mi estas konvinkita, ke tio estas terura eraro."


Estis klare, ke ili esperis, ke la komento fordonos nin aŭ eĉ malkaŝos niajn verajn identecojn diskutante ĝin malkaŝe. Sed ni ambaŭ vidis ĉi tiun lertaĵon antaŭe. "Ili eĉ mankatenis vin!" - ekkriis Heather terurite. — Ho mia Dio! Kiaj necivilizuloj! »


Estis granda eraro. Mi decidis iri plu.


“Ne forgesu, Nel, ke iusence ni estas ĉi tie inter la paganoj. Fakte, tiuj homoj preskaŭ havis neniun eksponiĝon al okcidenta civilizo." Mi eble ricevos kroman baton al la kapo pro tio, sed ĝi estis bona amuzo.


"Ĉu vi pensas, ke tio rilatas al nia vizito al sinjoro Sezak?" Heather demandis.


“Mi pensas, ke ĉi tiuj homoj estas de la speciala polica fako. Mi kredas ke s-ro Sezak scias ion pri tio. Ili verŝajne serĉis homojn similajn al ni. Kontrabandistoj aŭ io simila. Ĉio estos en ordo, ne maltrankviliĝu.


"Mi vere esperas, ke ĝi ne daŭros longe."


Mi scivolis, kiom ĝisfunde ili serĉos niajn hotelĉambrojn. Mi kaŝis niajn armilojn kaj kaŝan tekon en la klimatizila dukto. Se ili estus bonaj, ili trovus ĝin. Sed eble ĉi tio ankoraŭ ne okazis.


Pordo malfermiĝis. Eniris viro, kiun ni ne vidis antaŭe. Li estis malalta, eminenta turko en malhelblua kostumo kun pinglostrioj. Li atente rigardis nin. "La sinjorino venas kun mi," li diris en zorgema angla. Kvazaŭ io subite okazis al li, li revenis en la ĉambron kaj liberigis min de la mankatenoj. Miaj pojnoj estis tre ŝvelintaj pro la premante metalo.


"Dankon," mi diris.


Li malaperis kun Heather, kaj mi restis sola kun teruraj suspektoj pri tio, kio povus okazi al ŝi. Mi ekstaris kaj komencis promeni tra la ĉambro. Ĝuste kiam mi pensis, ke tion faros doktoro Walters. Ĉirkaŭ dek kvin minutojn poste la pordo denove malfermiĝis, kaj denove la fremdulo staris antaŭ mi. Malalta, diketa viro. Maldikaj haroj kaj sakoj sub la okuloj.


"Via kolego rakontis al ni ĉion," li diris akre kaj iroze angle. “Ŝi sciis ĉion. Por ŝi, la problemoj finiĝis. Ni esperas, ke ankaŭ vi volos kunlabori. Ne utilas plu ŝajnigi sin senkulpa.


Mi rigardis lin konsternite. "De kie diable vi ricevas ĉi tiun aĉaĵon?" Ĉu konfesi? Ŝajnas, ke mi estas senkulpa? Kompreneble mi estas senkulpa, vi scias kio! Mi estas brita subjekto kaj mi postulas ke mia konsulo estu tuj sciigita."


La Brita Konsulo en Ankaro konsciis pri nia ĉeesto kaj havis ordonojn helpi nin se necese. La dika turko atente rigardis min. "Estas domaĝe, ke vi estas obstina." Li turnis sin kaj forlasis la ĉambron.


Mi komencis denove marŝi, furioze pinĉante miajn lipharojn, esperante, ke ĝi estos perceptata kiel nervoza kutimo. Kvin minutojn poste, la viro kiun Heather prenis staris antaŭ mi.


"Venu," li diris.


Mi sekvis lin en la atendejon. Ni iris rekte al la ĉizita pordo. La turko frapis kaj eniris. Ni trovis nin en sufiĉe vasta ĉambro. Kvar seĝoj staris duoncirkle antaŭ la tablo. Estis alia fremdulo sidis ĉe la tablo. Apud li staris fortika turko. Heather sidis sur unu el la seĝoj antaŭ la tablo.


Doktoro Walters! Ili diris, ke vi scias ion aŭ estas kulpa pri io! Kiel tio eblas?


“Trankviliĝu, fraŭlino Truitt,” mi diris. "Mi pensas, ke ili ludas ian ludon."


Sidiĝu, doktoro Walters, aŭ kiu ajn vi estas,” diris la viro malantaŭ la skribotablo per ege milda voĉo.


Mi preferus stari tie, ĝis mi komprenos precize, por kio estas ĉi tiu sensencaĵo."


'Kiel vi deziras.' La viro, kiu venigis min, forlasis la ĉambron kaj fermis la pordon malantaŭ si. “Vi eniris la landon antaŭ kelkaj tagoj. Vi diras, en Istanbulo. Sed ni ne povis trovi iun ajn kiu povus konfirmi vian rakonton."


Kompreneble, ĉi tio estis atenda. Sed alia agento kompilis la pasaĝerliston por fari nian rakonton vera. "Se vi ne kredas nin, mi sugestas, ke vi kontrolu la liston de pasaĝeroj de TWA Flugo 307 de lasta mardo."


“Ni faris,” diris la viro ĉe la tablo. “Ĉi tio ankaŭ estas ĝusta. Sed ĉu ne estas strange, ke neniu el la personaro memoras, ke vi vidis vin ambaŭ en la aviadilo aŭ kiam vi eliris?


"Ĝi ŝajnas tute normala al mi," mi diris. “Ĉi tiuj homoj vidas centojn da pasaĝeroj ĉiutage. Ĉu ĉi tio estas la kialo, ke vi retenas nin?


“Kia estas via vera nomo, doktoro? Walters?


— Ho bonvolu! Ĉesu ĉi tiun komedion!


"Kaj la nomo de la sinjorino?"


"Mi jam diris al vi mian veran nomon!" Heather ekkriis. "Ni iru al! Tiam ni povos forlasi ĉi tiun teruran landon! »


“Trankviliĝu, fraŭlino Truitt,” mi avertis ŝin. “Ne ĉiuj homoj ĉi tie estas tiaj. Fakte, ni estis traktataj bonega ĉi tie ĝis nun. Ĉu vi jam kontaktis Celik Sezak? Li povas garantii por ni."


La turko staranta ĉe la tablo klinis sin al la alia kaj flustris ion en lian orelon.


"Ĉu vi estas brita spiono?" - la viro ĉe la tablo demandis mallaŭte sed decide. Li estis alta kaj larĝŝultra, kun maldika nigra liphararo kiu kuris laŭ lia supra lipo kiel krajonlinio.


'Mia Dio!' Heather suspiris.


"Spiono?" - mi ripetis nekredeme. - Sed, kara, kiel vi povas diri tian aferon al fama sciencisto? Evidente mi ne estas spiono, kaj ankaŭ ĉi tiu sinjorino.


"Multaj usonaj kaj britaj spionoj eniris nian landon kontraŭleĝe, ĉar niaj rilatoj kun Okcidento malboniĝis," respondis la turko ĉe la tablo. "Ni ne povas lasi tion okazi."


"Sed ĉi tio neniel rilatas al fraŭlino Truitt kaj mi!" - mi ekkriis indigne. “Se senkulpaj britaj turistoj en Turkio estas traktataj tiel, tiam mi kredas, kara sinjoro, ke estas tempo ke la Registaro de Ŝia Moŝto estu informita pri ĉi tiu afero. La vorto "registaro" kaŭzis malkontenton sur la alia flanko de la tablo. Ili certe ne volis kaŭzi internacian skandalon krom se ili havis absolutan konfidon al nia identeco. Kaj kvankam mi estis certa, ke ĉio ĉi ni ŝuldas al Basimevi, li mem forestis. Li klare ne intencis bruligi siajn fingrojn. La viro ĉe la tablo, verŝajne subulo, saĝe ne menciis mian eraron pri Oksfordo.


La turko ĉirkaŭiris la tablon kaj montris viandan fingron al Heather. "Kio estas la adreso de la Reĝa Societo?"


Ŝi donis al li la adreson.


Kaj la persona telefonnumero de D-ro Walters?


Ŝi nomis ĝin.


Li aspektis konfuzita. Tiam li provis ĝin sur mi. "Kiom da membroj estas en la Asocio?"


"Nu, dependas de ĉu vi volas diri aktivajn membrojn aŭ la totalan nombron," mi diris. “Ĝuste 2164 aktivaj membroj. Pli ol 400 el ili loĝas en Londono. Mi kredas, ke la preciza nombro estas 437."


La turko eltiris paperpecon kaj rapide studis ĝin. Li rigardis supren surprizite kaj seniluziigita. Ŝajne, mi fartis pli bone nun ol Sezak la antaŭan nokton.


"En kiu tago vi registriĝis ĉe Etono?"


Mi devis subpremi rideton. Ŝajne ili ne plu kuraĝis prezenti la Oksfordan aferon. Ankaŭ, la ASO-dosiero estis preciza. Mi ne volis tuj respondi. Iom da hezito estis pli bona.


“Nu, ni vidu. Ĝi devis esti 1935. En aŭtuno. Septembro, mi pensas, ĉirkaŭ meze de septembro. Certe estis la dek-kvara. Mi memoras ĝin, sed kompreneble vi ne tre penas memori ion tian."


Mi sciis pro la seniluziiĝo sur lia vizaĝo, ke mi donis la ĝustan daton. Ili zorge faris siajn hejmtaskojn.


"Kiel vi kutime matenmanĝas, doktoro? Walters? demandis la viro ĉe la tablo. Ĝi estis tre delikata demando. Kaj la respondo estis en neniu dosiero. Mi rapide kontrolis mian memoron, daŭre rigardis lin. Estis io. speciala pri manĝkutimoj de Walters.


"Sed kio nun!" mi komencis. "Mi vere ne vidas..."


"Ĉu vi bonvolu respondi la demandon."


Mi profunde enspiris. 'BONE. Mi ne multe manĝas matene. Glaso da suko. Iom da tostoj kun butero. Foje mi aldonas marmeladon al mia rostpano. Kaj tason da varma kafo.


“Kian sukon vi ĉiam trinkas, doktoro? Walters?


"Suko de pruno, se vi vere volas scii." Kaj mi sciis, kion ili vere volis scii. Walters amis prunsukon.


Sekvis longa silento. La viro ĉe la skribotablo rektigis siajn paperojn kaj ekstaris. Li devigis sin rideti. “Kiom longe vi planas resti en Ankaro, doktoro? Walters?


"Mi ne restos ĉi tie eĉ unu minuton!" - diris Heather, ankaŭ starante.


"Estas bone, fraŭlino Truitt," mi diris al ŝi.


mi respondis al la turko. - "Mi pensas, ke unu aŭ du tagojn."


— Ĝuste. Tiam mi nur petas vin ne ŝanĝi hotelojn dum ĉi tiu periodo.


Mi iomete malstreĉiĝis. Li lasis nin iri. "Bone," mi diris.


"Sed la konsulo scios pri tio, se mi diros al li."


Mi tuj informos vian konsulejon pri tio, kio okazis. Ĉi tio estas ofta. Ĝena, sed necesa por protekti nian landon. Krome, mi informos Celik Sezak, ke vi estis ĉi tie por demandado. Sed antaŭ ĉio, mi ŝatus pardonpeti pro ĉia ĝeno, kiun ni eble kaŭzis al vi."


— Pro malkomforto! - ekkriis Heather militeme.


Mi vekiĝas. La pardonpeto estis formala. Se ni volas kaŭzi problemojn. Sed mi povis konstati laŭ la rigardo en liaj okuloj, ke li ankoraŭ opiniis, ke ni estas suspektindaj.


"Mi akceptas vian pardonpeton," mi diris glacie. - Nun ni povas finfine foriri?


Kompreneble,” diris la turko, gracie ridetante. "Ĉu vi atendis ion alian?"


Ĉapitro 6


La kelo de la provizora laboratorio de AX aspektis alie. Ŝajnas, ke ĝi estas uzata dum kelka tempo. Dudley instalis alarmsistemon en la konstruaĵo, por ke neniu surprizu nin per vizito. Li prilaboris la registradojn per la voĉoj de Sezak kaj Gulersoy kaj faris novan sonbendon por ĉiu el ni. Nun Heather kaj mi povus studi ilin samtempe. En la ŝminka fako, Thompson ĵus kompletigis malglatan skulptaĵon de la kapo de Cezac. La muroj ĉirkaŭ ĝi estis kovritaj per grandegaj pligrandigitaj fotoj, kiujn ni faris de Sezak kaj Gulersoy. — Mirinde! - diris Heather, alproksimiĝante al la busto de Sezak.


Thompson ridis. "Vi vidas, ni teknikistoj ne estas tute superfluaj." Li premis sian dikfingron en la argilon. “Mi metos ĝin en plaston hodiaŭ posttagmeze. Mi faros provpresaĵon de ĉi tiu kaŭĉuka masko, kiun vi devas porti, Nick. Tiam estis la vico de la lipharoj kaj haroj. Ĉi tio estas malfacila laboro, ĉio devas ĝuste konveni. Ĉar alie... — li rikanis al mi.


"Mi scias," mi diris.


“Kie estas la kapo de fraŭlino Gulersoy? Heather demandis. Thompson montris objekton en la angulo de la ĉambro. Estis tuko super ĝi. "Ĝi sekiĝas." Heather aliris kaj prenis angulon de la ŝtofo. — Fabela! Kiel bela fraŭlino Gulersoy, kompreneble, povas esti.


"Mi pensas, ke la plastaj rolantaroj estos pretaj ĉi-posttagmeze," diris Thompson. "Do ni povas provi la lastan el la maskoj morgaŭ nokte, se vi volas."


"Mi amus ĝin, diablo," mi diris. "Ni estis pridemanditaj de la turkaj spionservoj, kaj Sezak scias tion. Kaj ĉi tio ankaŭ igos lin suspektema. Ju pli frue ni eliros el Ankaro, des pli bone."


"Bone," diris Thompson. “Mi komprenas, ke vi ne povas resti ĉi tie la tutan tempon kun ĉiuj ĉi tiuj suspektindaj turkoj. Mi proponas ke vi komencu labori kun Dudley nun dum mi finos fari la maskojn." Kaj dum la Basimevi-anoj verŝajne scivolis kiel ili perdis nin en la hotelo, Heather kaj mi daŭre aŭskultis la sonbendojn. Denove kaj denove. Dudley paŭzis inter ĉiu frazo por ke ni povu ripeti ĝin antaŭ la sekva frazo. Kaj dum mi sidis tie, kun miaj aŭdiloj kaj la voĉo de Sezac en ili, mi scivolis ĉu tio funkcios.


"Viro kaŝiĝis en la romiaj katakomboj"


La profunda, glata basvoĉo de Sezak estis klare aŭdita de la laŭtparoliloj.


Ĉi tiu viro kaŝis sin en la romiaj katakomboj,” mi ripetis kun mia kutima akcento. Mi movis miajn manojn dum Sezak parolis.


“Nekredebla loko. Malseka, malvarma kaj malhela.


Reproduktejo por ratoj kaj insektoj."


Mi ripetis la frazon, penante fari la saman sonon per miaj lipoj kiel Sezak. Ĉe la fino de la bendo, frazoj kaj fragmentoj de konversacio estis en la turka. Ĉi tiuj estis senkompare la plej gravaj ĉar ni apenaŭ bezonis paroli la anglan dum laborado.


Post iom da tempo, Heather venis al mi kaj sidiĝis apud mi. Ŝi krucis la krurojn sub la aĉa robo de Nell Truitt. Kiam ŝi komencis paroli, unu kruro balanciĝis ritme.


"Cok aciktigun icin, bir lokantaya girdim."


Ŝi diris ion turke pri malsato kaj irado al restoracio. Ŝi aŭdis Katerinan diri ĉi tiun frazon al alia virino ĉe festo, kiam ŝi parolis pri irado al la urbo. Ŝia akĉento estis perfekta. Fermante la okulojn, mi povis ĵuri, ke Katerina sidas apud mi.


"Bone," mi diris.


- Ĉu vi hodiaŭ preferus Gulersoy ol min, Niki? ŝi demandis. Eĉ en ĉi tiuj malnovaj servistinaj vestaĵoj ŝi ankoraŭ aspektis sekseca.


"Ne parolu sensencaĵon," mi diris.


"Ĉu vi amoros kun mi, se mi aspektas kiel Katerina?"


“Mi ankoraŭ ne pensis pri tio. Sed se vi insistas.


"Mi certas, ke vi pensos. Sed vi ne scios, kio estas Katerina. Ĉar mi estas malantaŭ la masko."


"Tiam mi devos uzi mian imagon," mi diris.


"Ho, Noĉjo!" - ŝi diris, iom paŭdante.


"Imagu, ke vi estas malantaŭ la masko."


Rideto malrapide ŝteliris sur ŝian belan vizaĝon. "Ho, tion vi volas diri."


Mi brakumis ŝin. "Thompson kaj Dudley iris tagmanĝi," mi diris. “Ili estos for dum almenaŭ horo. Kaj kiam ili revenos, la ruĝa danĝerlumo ekŝaltos."


Heather rigardis supren al la lumo. - "Jes, tio povus okazi."


Mi milde kisis ŝian kolon kaj ŝi iomete ektremis. "Dum unu el ni rigardas ruĝan lumon, neniu povas surprizi nin."


"Vi rimarkis ĉi tion akre," ŝi respondis.


Mi prenis ŝian manon kaj kondukis ŝin al unu el la kripoj. "Ĉi tio ne estas aro ĉe la Ritz," mi diris, "sed tion mi povas proponi al vi nuntempe." Mi kisis ŝiajn plenajn lipojn.


"La medio ne gravas, karulo," diris Heather, ĉirkaŭvolvinte la brakojn ĉirkaŭ mia kolon. "Sed kian kompanion ni havas?"


Ŝi kisis min kaj komencis rapide kaj sensuale senvestiĝi. Ŝi sciis, ke estas amika spektanto en mi. "Ŝi estis junulino kun malbona karaktero, mi pensis, rigardante min, sed ne pli malbona ol mi." Mi brakumis ŝin kaj kisis ŝin profunde. Miaj lipoj esploris ŝian vizaĝon, kolon, bruston, stomakon kaj femurojn. Mi aŭdis ŝin ĝemi kaj rigardis supren. Ŝia vizaĝo brilis pro ekscito. Kisante, mi revenis al ŝiaj lipoj. Ŝi trenis min sur la liton kaj komencis kovri mian korpon per avidaj kisoj. Kiam ŝiaj manoj kaj buŝo alportis min al la pinto de streĉiĝo, mi kuŝigis ŝin sur ŝian dorson. Ŝi ĉirkaŭvolvis miajn krurojn dum mi profunde enŝovis ŝin kaj resendis miajn fortajn puŝojn per malgrandaj ŝprucoj. Ŝoko, kiu kondukis min al novaj altniveloj de plezuro. Ĝuste kiam mi pensis, ke la limo de mia memregado estis atingita, Heather signalis al mi, ke ŝi estas preta. Kaj en fina, plenmova movado, ni atingis kulminon kune, kiu lasis nin senspiraj kaj tute elĉerpitaj.


Ni ankoraŭ dormetadis en la brakoj unu de la alia, ĝuante reciproke la ĉeeston, kiam la ruĝa lumo komencis blinde palpebrumi.


"Ni havas kompanion," mi komentis.


"Eble ĝi estas nur kurta cirkvito?" - sugestis Heather espereme, proksimiĝante al mi. "Mi serioze dubas pri tio."


“Ankaŭ mi, sincere,” ŝi respondis lakone, stariĝante por denove vestiĝi.


Mi ne scias ĉu Dudley kaj Thompson suspektis por kio ni uzis la paŭzon. Se jes, tiam iliaj suspektoj neniam estis konfirmitaj. Ĉar kiam ili reeniris la kelon, la nura indico pri tio, kio okazis en ilia foresto, estis la plaĉaj esprimoj sur la vizaĝoj de Heather kaj mi.


Kiam ni revenis al la hotelo en la frua vespero, turko en malhela kostumo fervore atendis nin. Li rigardis nin malgaje, poste rerigardis al la gazeto, kiun li legis. Mi sciis, ke li scivolis kiel ni eskapis lian atenton kaj kion ni faris intertempe. Sed ĉar estis malfacile por li konfesi, ke li rigardas nin, li povis nur provi kaŝi sian koleron kaj seniluziiĝon.


Kiam ni eliris vespermanĝi poste, li sekvis nin en la restoracion. Alia turko eniris post ni kaj daŭre observis nin dum ni manĝis.


Mi suspektas, ke estos pli kaj pli malfacile eviti niajn amikojn,” mi diris al Heather fine de la vespermanĝo. “Mi ĝojas, ke ĉio finiĝos morgaŭ nokte. Estas tempo forlasi ĉi tiun urbon."


Kompreneble, doktoro. Walters,” Heather respondis. "Kiam vi pensas, ke ni foriros?"


Tuj post kiam ni vizitas Dudley kaj Thompson. Nia trajno forveturos morgaŭ vespere je la 11-a. Ĉi tiu estas la rapido en la oriento. Li kondukas nin rekte al Tarabya. Ni nur bezonas ŝanĝi vestaĵojn en Erzurum. Mi esperas, ke neniu rimarkos nin ĉe la stacidomo. Se Basimevi aŭdas ke Sezak kaj lia sekretario foriris per trajno, kaj tiam rimarkas ke Sezak estas en la urbo, io povas okazi."


Estus tre malfacile,” Heather komentis. - Bone, nia amiko estas malfeliĉa, se li ankoraŭ ne finis manĝi. Ĉu vi pretas, Nicky?


Doktoro Walters, vi volas diri,” mi korektis ŝin. "Ĝis morgaŭ matene."


“Jes, doktoro. Walters.


Ni forlasis la restoracion kaj la turko sekvis nin reen al la hotelo. Ni ĉiu iris al nia propra ĉambro kaj bonege dormis.


La sekvan matenon, kun alia turko ĉe niaj kalkanoj, ni direktiĝis al la aviadkompania oficejo, kie ni mendis flugon al Londono la sekvan tagon. Ni estis ankoraŭ iom turistoj, promenantaj de unu vendejo al alia, kaj ĉirkaŭ la dek-unua ni iris en la oficejon de Sezak por diri al li, ke ni foriros la sekvan tagon. Ni diris al li, ke ni ne plu riproĉas al liaj samlandanoj, ke ili mistraktas nin. Kaj ke la cetero de nia vizito estis tre instrua. Precipe niaj renkontiĝoj kun li persone. Kaj ke ni esperis, ke li baldaŭ venos al Londono. Tiam ni povus respondi al liaj koremo kaj gastamo. Sezak estis tre amika kaj mi pensas, ke li estis trankviligita, ke ni foriras. Basimevi verŝajne ĝenis lin pro ni.


Post tagmanĝo nin sekvis alia turko dum nia Ankara turneo. Ni devis forigi lin, ĉar ni ne revenis al la hotelo kaj ne plu funkciis en nia nuna alivestiĝo.


Ĉirkaŭ la sesa jam malheliĝis, ni eniris la vendejon, kie ni estis pli frue. La butiko havis malantaŭan elirejon kiun klientoj ankaŭ povis uzi, kiu malfermiĝis sur strateto kondukanta al la venonta strato.


Kiel ĉiam, nia turka ombro atendis ekstere, rigardante la ĉefan enirejon de la vendejo. Heather aĉetis malgrandan latunan ornamaĵon. Kiam ŝi pagis, ŝi demandis la posedanton, ĉu ni povus uzi la malantaŭan elirejon por eviti tro multe piediri. Minuton poste ni trovis nin sur apuda strato kaj vokis taksion. La taksio rapidis al la laboratorio, kaj neniu observis nin.


Estis taksiohaltejo tri blokoj de la laboratorio, kaj ni promenis la ceterajn. Ni estis ankoraŭ solaj. Momenton poste ni estis en la kelo kaj estis varme salutitaj de Dudley kaj Thompson.


"Nu," diris Dudley kun maldika rideto, "jen ĉio, kiel oni diras."


"Tio estas la ĝusta vorto, jankio," diris Heather.


"Se vi demetos tiun alivestiĝon, ni tuj komencos," diris Thompson.


Mi ĵus malligis mian perukon kaj lipharojn, kiam mi hazarde ĵetis rigardon al la muro. Ĉiuj frostiĝis. La ruĝa lumo ekbrilis.


"Ni havas kompanion," mi diris.


Mi kaptis la Thompson-pistolon de la tablo. Mi dubis, ke Thompson iam uzis ĝin ekster la AX Testo-Ejo en Vaŝingtono.


"Restu ĉi tie," mi diris.


"Mi iros kun vi," diris Heather.


"Vi sonĝis," mi diris. Mi rigardis ŝin kaj ŝi faris maltrankvilan vizaĝon.


"Bone, Noĉjo. Atentu."


Mi trankvile forlasis la laboratorion kaj direktiĝis al la ŝtuparo. Mi haltis ĉe la angulo. Mi aŭdis krakantajn pecetojn de vitro. Iu eniris tra la rompita fenestro, kiun ni uzis, kaj nun direktiĝis al la ŝtuparo.


Mi ŝteliris al la malantaŭo de la ŝtuparo kaj kaŝis min tie. Mi retenis la spiron kaj atendis la sekvan sonon. Estis ŝtupo ĉe la supro de la ŝtuparo. La paŝoj de viro, kiu havis molplandumajn ŝuojn. Mi ne aŭdis lin denove, ĝis li trafis ferpecon sur la kvina ŝtupo de la malsupro. Mi povis diri, ke ĝi estas viro per la forto, per kiu lia piedo paŝis. Mi atendis. Ombro aperis sur la muro. La nedubebla silueto de viro kun pafilo. Mi scivolas, kiu li povus esti? Krom se mi sopiris ion, nur homoj el Basimevi observis nin. "Daŭrigu ĝin," mi diris.


La sekvan sekundon mi konstatis, ke mi ne traktas kun policano. Li estis sekreta agento, kaj diable bona pri tio. Aŭdinte mian voĉon, li kliniĝis, turnis sian akson kaj rapide celis. Mi pafis, kaj la obtuza bruado de la dampilo eĥis tra la ĉambro. La kuglo bruis liajn harojn. Lia pafilo laŭte pafis kaj li sukcesis pafi truon en mia maniko.


Dum mi plonĝis sur la plankon, mi subite komprenis, ke ili verŝajne sendis sur nin kroman homon por deturni nian atenton de ĉi tio. Ĝi funkciis kaj mi sentis min vere malbone. Mi faris ion, kion bona agento ne devus fari. Mi subtaksis Basimevi.


La armilo de mia kontraŭulo faris grandegan bruon en la malalta spaco, kuglo frapis en la betonon apud mi dum mi ruliĝis flanken kun mia pafilo tirita. Li ne devus forlasi ĉi tiun ĉambron viva. Ni ambaŭ sciis, ke mi devas mortigi lin, se li unue ne mortigis min. La tria pafo tondris en miaj oreloj, kaj pecetoj da betono disiĝis ĉirkaŭ mi. Mi duan fojon premis la ellasilon kun milda frapo. La kuglo trafis lin en la bruston. Li plonĝis maldekstren dum mi denove pafis. Mi batis lin en la flankon. Li perdis la ekvilibron kaj trafis en la muron. Li celis la pafilon al mia kapo, sed mi ne donis al li la ŝancon tiri la ellasilon. Mia kvara kuglo trafis lin kaj li kolapsis kontraŭ la muro: morta.


Mi ankoraŭ staris super li kiam Heather alproksimiĝis. Kun Thompson kaj Dudley rekte malantaŭ ŝi. Mi montris al ili lian identigilon. "Unu el la homoj de Basimevi," mi diris.


Heather supreniris por rigardi kaj revenis dirante, ke la viro estas sola.


"Ni esperu," mi diris. "Ni havos la tutan urbon sur la kolo, se li avertis Basimevi antaŭ ol li venos ĉi tien."


'Kion ni faru nun?' - demandis Dudley. Li aspektis tre pala.


— Ĉu? - diris Thompson. "Ni forigos la korpon kaj daŭrigos nian laboron."


Thompson kaj mi trenis la korpon al sufiĉe malproksima loko antaŭ rekuniĝi kun Heather kaj Dudley en la laboratorio. Ni daŭre laboris kvazaŭ nenio estus okazinta. Thompson eltiris Cezac-stilan kostumon kun remburaĵo ĉe la talio. Heather portis mallongan flavgrizan robon kaj kongruajn ŝuojn. Kiam Thompson donis al ŝi la malpeze remburitan mamzonon, ŝi rigardis min konscie. Ni vestis nin kaj Thompson sidigis nin unu apud la alia sur du rektaj seĝoj. Ni ĵetis la littukon sur nin kvazaŭ ni estus en frizejo. Thompson komencis kun Heather, kaj Dudley, ankoraŭ tremante pro la pafado, komencis kun mi. Li fiksis firmen, karnkoloran kapuĉon al mia kranio. Thompson kaj Dudley tiam forigis la maskojn de siaj standoj kaj komencis meti ilin sur niajn vizaĝojn. Thompson unue prizorgis Heather kaj poste venis al mi por fini la laboron.


Dum la unuaj minutoj mi tre forte sentis la ĉeeston de la masko. Sed post kiam Thompson enpremis ĝin en lokon, mi sentis min bonega. La kaŭĉuko, el kiu estis faritaj la maskoj, estis pora, por ke la haŭto daŭre spiris. Ni devis fari ĉi tion ĉar ni devus konservi la alivestiĝon dum pluraj tagoj.


"Bone," mi aŭdis Thompson diri al mia orelo. Li estis okupata fiksi sian perukon ĉe la dorso. "Ĝuste, Noĉjo."


El la angulo de la okulo, mi rimarkis, ke Dudley kombas la nigrajn harojn de Heather. Estis kvazaŭ alia virino sidis apud mi. Post kelkaj minutoj, Dudley ankaŭ finis kaj Heather turnis sin.


'Kio diable!' - ŝi diris mallaŭte.


Mi lasis mian rigardon vagi super ŝia figuro. Ne plu Heather sidis apud mi, sed Katerina Gulersoy.


"Vi estas Sezac," ŝi diris.


“Kompreneble, fraŭlino Gulersoy,” mi diris moke. Dudley donis al ni grandan spegulon. Mia buŝo preskaŭ malfermiĝis pro surprizo. Thompson estis geniulo. Mi turnis la kapon kaj rigardis mian profilon. Neniu spuro de alivestiĝo. Mirinda.


- Ĉu vi ĝin ŝatas? Thompson demandis, ankoraŭ starante apud mi.


Mi diris. - 'Ĉi tio estas arto, fantazia! "" Gratulon, Thompson.


"Ĉu vi ne volas labori ĉe ASO?" - demandis Heather al Thompson ridetante.


"Sinjoroj, ne lasu ĉi tiun turkan belecon iri al via kapo," mi diris. "La britoj estas pagataj eĉ pli malbone ol ni kaj la funto ne estas tia, kia ĝi antaŭe estis."


Heather ŝanĝis sian voĉon al tiu de Katherine. "Sed vi devas pensi pri aliaj avantaĝoj, ĉu?"


Ŝi svingis la kruron malrapide kaj sensuale.


"Ho, ĉi tio estas nur por Celik, karulo," mi diris per la voĉo de Sezak.


Bonege," diris Thompson. “Tono, prononco, gestoj. Perfekta. Sezak kaj Gülersoy havus apopleksion se ili vidus vin.”


"Mi certas pri tio," diris Dudley.


"Do mi pensas, ke ni finis," mi komentis.


"Preskaŭ," diris Thompson, donante al mi fiolon kaj plastan injektilon en steriligita pakaĵo. "Jen la likvaĵo, kiun vi devas doni al kavaliro Albert."


"Kaj ĉi tio estas nova speco de gaspistolo," li diris, montrante al mi pistolon kun granda barelo. “Vi traktas ĝin kiel ajnan alian armilon. Ĝi ŝprucas gason en la vizaĝon de via kontraŭulo kaj espereble li enspiras ĝin. Ĝi estas mortiga, funkcias en sekundoj kaj ne lasas spuron."


"Metu ĉi tion en vian sakon," mi diris al Heather.


Kaj tiam mi havas ĉi tiujn ŝuojn por vi,” diris Thompson. “La kalkano de la maldekstra ŝuo enhavas novan tipon de ŝlosilo, kiu povas malfermi preskaŭ ajnan seruron. La alia ŝuo havas nilonan punton sur la kalkano.


"Sonoj el la fora pasinteco," mi diris.


Vi malfermas la kalkanojn, forigante la malsupran tavolon de haŭto. Tre simple.'


"Nenio ĉi tie ŝajnas facila," Heather suspiris.


Mi surmetis miajn ŝuojn. Ili estis novaj.


"Jen ĝi," diris Thompson.


- Do ni nun iru al la stacidomo. Mi alproksimiĝis al Thompson kaj poste al Dudley. - "Ĝis revido en Vaŝingtono."


"Bonan sorton," ili deziris al ni.


Heather kaj mi rigardis unu la alian. Feliĉo estis io, kion ni povus uzi. Operacio Fulmo komenciĝis.


Ĉapitro 7


Estis kvarono antaŭ la dekunua, kaj la trajno devis foriri ĝuste je la dekunua. Ni aĉetis biletojn ĉe la nura malfermita vendotablo. Heather faris tion ĉar ni supozis, ke Katerina verŝajne ne estos rekonita. Kaj do ni staris en la ombro de la stacidomo, atendante por eniri la trajnon.


La staciestro ĵus marŝis al ni, kiam turko en malhela kostumo eniris la kajon. Li ne vidis nin kaj restus tie, se la staciestro ne vokus nin.


"Vi povas enveni nun," li diris turke.


Mi kapjesis al li, kiam turko en malhela kostumo trakuris esplorrigardon super nin. Se li estis policano, li verŝajne zorgis pri d-ro Walters kaj Nell Truitt. Sed estas tute eble, ke li konis Sezak-on de vido.


Mi kaptis la manon de Heather kaj kondukis ŝin al la trajno. Mi provis teni mian vizaĝon en la ombro. Post ĉirkaŭ dek paŝoj, mi subite aŭdis, ke oni vokas mian nomon.


"Ĉu tio estas vi, sinjoro Sezak?"


Mi rigardis malantaŭen kaj vidis, ke la turko rapidas al ni.


"Donu al mi la gaspafilon," mi diris.


Heather estis fulme rapida. Mi metis la pafilon en mian zonon, sub mian jakon. Tiam mi turnis min al la turko, kiu nun staris antaŭ ni.


— Jes? Mi diris. Mi parolis turke kaj daŭre parolos ĝis ni atingos Sir Albert. Se ni venis ĉi tien. “Bonan vesperon, sinjoro Sezak. Mi rekonis vin. Ĉu vi forlasas Ankaron? Li singarde rigardis Heather.


“Jes,” mi diris. “Bezonis kelkajn tagojn libere. Mi palpebrumis al li.


"Ho, kompreneble," li ridis konscie. "Mi demandas vin ĉar mi aŭdis Basimevi diri, ke li volas vidi vin morgaŭ."


"Ha," mi diris. Mi metis mian manon sur lian ŝultron. "Ĉu vi povus pardoni nin, Katerina?" - Mi diris al mia falsa sekretario. "Mi klarigos ĉi tion al vi," mi diris al la turko, kondukante lin en la ombron.


Mi sciis, ke mi devas mortigi lin ekde la momento, kiam li rekonis nin. La sola konsolo estis, ke niaj alivestiĝoj tute trompis lin. Mi haltis en la ombro de la stacia necesejo. La staciestro malaperis, kaj la sola persono sur la kajo krom Heather estis la konduktoro en la lasta aŭto. "Mi kontaktos Basimevi tuj kiam mi revenos," mi diris. "Sed mi verŝajne donos al vi numeron por atingi min intertempe."


Mi metis la manon en mian jakon kaj eltiris gaspistolon. Estis pli bone ol Hugo ĉar kiam li estis trovita ne estis signo de murdo. Ili bezonos sufiĉe da tempo por doni al ni antaŭan komencon.


Mi alportis la pafilon al lia nazo kaj vidis la konfuzitan rigardon en liaj okuloj. mi pafis. Densa gasnubo kaŝis ĝin for de la vido. Mi rapide retiriĝis. Mi aŭdis lin tusi kaj sufoki. Li malrapide falis sur la genuojn kaj falis teren. Mi aŭdis lin tusi denove. Tiam estis kviete. Ĉio ĉi daŭris malpli ol kvin sekundojn.


Mi remetis la pafilon en mian zonon kaj ĉirkaŭrigardis. La vira ĉambro estis tro bone lumigita. Sed kelkajn metrojn for estis pakaĵĉaro. Mi trenis lin tien. Mi provis forŝovi ĝin kaj poste rapide revenis. Mi eniris la trajnon kun Heather.


— Ĉu estas aranĝita...?


Mi kapjesis.


La trajno ĝustatempe foriris, dek minutojn poste. Mi pensis, ke Sezak havos apartajn dormkupeojn, kion mi faris. Kaj mi insistis, ke Heather uzu sian kupeon. Mi bezonis longan tempon por ekdormi.


Kiam mi vekiĝis, la suno brilis kaj ni jam veturis inter la antaŭmontoj de la orientturkaj altaj montoj. La vido estis impresa. Malglataj rokoj alternante kun altaj akraj pintoj. Tie kaj tie malgranda herbejo loĝata de ŝafoj kaj kaproj. La paŝtistoj aspektis tiel severaj kaj krudaj kiel la pejzaĝo. Tiuj estis kurdoj, konataj pro sia tenaceco. En antikvaj tempoj, ilia ĉefa okupo estis rabi vojaĝantojn. Kompare kun ilia vendetto, la mafiomilito estis sendanĝera amuzo por la knaboj.


Matene ni ŝanĝis trajnojn en Erzurum. Oriente de Erzurum, Türkiye estis preskaŭ ekskluzive armea zono, bufroŝtato kontraŭ Rusio. Kvankam la rilatoj inter Rusio kaj Turkio lastatempe fariĝis multe malpli streĉaj, la limo ankoraŭ estis formita per pikdrata barilo de Nigra Maro ĝis Ararat. Plenigita de minkampoj kaj gardata de miloj da soldatoj. Tarabya situis en tiu armea zono.


La nova trajno konsistis nur el duaklasaj vagonoj. Baldaŭ post kiam ni eniris, nin vizitis armeoficiro kaj policisto. Kiam ili petis niajn dokumentojn, ni montris la falsajn identigilojn, kiujn ni ricevis de AX. Neniu el la viroj rekonis min, kvankam ili estis alie tre ĝentilaj kaj deziris al ni bonan vojaĝon, kiam ili vidis, ke mi estas altranga policisto.


Tarabaya estis urbeto kaj la malliberejo estis kelkajn mejlojn oriente de la urbolimoj. Ni prenis taksion kaj je la tria horo posttagmeze ni estis ĉe la pordegoj de la malliberejo. Oni prezentis al ni malĝojan vidaĵon: grizaj muroj, malbelaj turoj kaj mallertaj konstruaĵoj. Mi montris niajn dokumentojn al la gardisto kaj ni estis invititaj eniri. Mi laste rigardis la verdajn herbejojn ekster la malliberejo kaj vere esperis, ke ni revidos ilin.


La gardisto, kies nomo estis Bekir Yenilik, ne povis reteni sian surprizon pro nia neatendita vizito. Feliĉe, li konis Sezak nur el fotoj en la gazeto.


"Kial vi ne avertis nin, ke vi venos, Sezak?" — li riproĉis. "Do ni povus doni al vi ĝustan bonvenon."


“Sensencaĵo,” mi diris, decide malakceptante liajn obĵetojn, kiel farus Cezac. “Mi havis renkontiĝon en Erzurum, do estis logike veni ĉi tien tuj. Ĉi tio ŝparas vojaĝojn. Tio koncernas unu el la eksterlandaj kaptitoj, Bekir. Mi devas demandi lin. Estas novaj pruvoj en lia kazo. Mia sekretario registros liajn respondojn por la raporto."


"Sed kompreneble," diris Yenilik kun rideto dum liaj okuloj kaptis la longajn krurojn kaj plenajn mamojn de Heather. “Ne ofte venas sinjorinoj al ni. Ni estas tre kontenta pri via alveno.


"Vi estas tre afabla," Heather diris per sia Katerina voĉo, palpebrumante al Yenilik siajn longajn malhelajn okulharojn.


Jenilik ridetis reen. Li estis fascinita de ŝia beleco. Je ĉi tiu punkto Heather rompis la glacion por ni kaj faris bonegan laboron. Yenilik klare provis forrigardi de ŝi.


— Koncerne la kaptiton, kiun vi iras post?


Mi provis tion diri kiel eble plej simple. - Ho, certa kavaliro Albert Fitzhugh. Juĝite antaŭ kelkaj monatoj pro ŝtelado de artefaktoj.


"Ha, anglo." Lia vizaĝo denove fariĝis serioza.


— Ĝuste. Ni havas pruvojn, ke ĝi estas pli ol tio. La esplordemandado, se farita ĝuste, povus provizi al ni la informojn, kiujn ni bezonas por nova proceso."


Bonege,” li diris. "Ĉi tiuj eksterlandanoj devas kompreni, kion signifas malobei niajn leĝojn." Li aspektis pensema. "Se vi volas uzi gardistojn..."


“Ho ne, dankon pro la propono, sed mi volas unue provi la mildan metodon. Nur mi kaj mia sekretario, tio ŝajnas al mi sufiĉa. Se ĝi ne funkcios, mi ĉiam akceptos vian proponon."


'Perfekta. Ĉu vi volas nun viziti la kaptiton?


“Bonvolu, se eble. Ni devas profiti la plej grandan parton de nia tempo ĉi tie."


— Bone. Tiam mi persone kondukos vin al li.” Venis gardisto por vidi lin, kaj ni kvar eniris pli profunden en la malliberejon. Ĝi estis tio, kion vi nomas sperto. Mi vidis malliberejojn ĉie en la mondo, eĉ rattruojn en Meksiko kaj Orienta Afriko. Sed nenie ĝi estis tiel malbona kiel ĉi tie.


La glueca, vaporema atmosfero trafis mian gorĝon. Kaj poste la fetoro. Kien ajn vi iris, la terura odoro de kloakaĵo sekvis vin. Ni marŝis tra mallarĝaj, malvarmaj koridoroj. Mi scivolis kiel homo povas travivi ĉi tie dum jaroj.


Sir Albert estis en izoliteco, ne multe pli granda ol regula necesejo, kaj mi rigardis lin tra la glita fenestro en la metala pordo. Li sidiĝis sur la cementan benkon kaj rigardis la plankon.


La gardisto malfermis la pordon de la ĉelo kaj Jenilik diris al mi: “Estas pridemanda ĉambro ĉe la fino de la koridoro. Estas tablo kun pluraj seĝoj.


— Bone. Tiam ni iros tien."


La gardisto elkondukis Sir Albert. La anglo apenaŭ rigardis Yenilik, sed malkaŝe rigardis Heather kaj min. Li konis la vizaĝon de Sezak de la proceso. Sir Albert estis alta, svelta viro. Liaj okuloj aspektis iomete nebulecaj, kiel tiuj de viro, kiu perdis siajn okulvitrojn. Lia vizaĝo estis pala kaj matra. Li havis dikajn sakojn sub la okuloj. Mi vidis fotojn de li en Londono. Ĉi tio estis tute alia persono. Kaj li restis tie nur kelkajn monatojn.


'Kio okazas?' - li murmuris.


“Ni devas demandi al vi kelkajn demandojn, sinjoro Fitzhugh,” mi diris malvarme.


La gardisto antaŭenpuŝis kavaliron Albert laŭ la koridoro. Jenilik, Heather kaj mi sekvis lin en la pridemandadĉambron. La tablo kaj seĝoj estis faritaj el malglata ligno. La nuda lampo devis lumigi ĉion.


"Lasu la reston al ni," mi diris al Jenilik.


"Mi metos gardiston ĉe la pordo," Jenilik respondis.


'Perfekta.'


Jenilik kaj la gardisto malaperis. Mi iris al la pordo kaj rigardis la glitantan fenestron. Ĝi estis fermita. Heather donis al mi pecon da plasto el sia sako kaj mi glubendis ĝin al la interno de la fenestro dum Sir Albert rigardis. Kiam mi finis, mi rigardis lin.


“Sidiĝu, kavaliro Albert,” mi diris.


Li malrapide sidiĝis sur unu el la seĝoj, ankoraŭ rigardante min suspekteme. Heather metis platan skatolon da skribmaterialoj sur la tablon antaŭ li. Ĉio, kion ni bezonis, estis en ŝia sako. Ŝi iris al la pordo kaj atente aŭskultis, kiam mi ĉirkaŭiris la tablon.


“Novaj pruvoj estis malkovritaj en via kazo, kavaliro Albert,” mi diris, kontrolante ĉiujn angulojn de la aŭskultaparato. "Ni volas diskuti ĉi tion kun vi detale."


"Atestilo?" - Sir Albert diris stulte. "Kia pruvo?"


Mi finis miajn rondojn: la ĉambro estis pura. Heather kapjesis konsente kaj revenis al la tablo. Ŝi sidiĝis kaj prenis plumon kaj notblokon.


Mi staris ĉe la tablo apud Sir Albert. “De nun vi devas malŝalti vian voĉon, por ke la gardisto ekstere ne aŭdu vin. Ĉu vi komprenas ĉi tion?


Mi ŝanĝis la voĉon de Sezak al mia propra. Sir Albert rimarkis la ŝanĝon kaj rigardis min surprizite. "Jes, mi komprenas," li diris. "Sed ĉu vi ne estas Cezac?"


"Kompreneble ne. Kaj ĉi tiu ankaŭ ne estas la sekretario de Sezak." Mi montris al malhelhara Heather.


“Ho, vi apartenas al la rusoj. Sed vi ankoraŭ ne venos ĝis la fino de la semajno.


Heather kaj mi rigardis unu la alian. "Mi demandis. "Ĉu vi havis kontaktojn kun la rusoj?"


— Jes. Kial vi demandas ĉi tion? Ĉu vi ne laboras por la rusoj?


Mi profunde enspiris kaj sidiĝis. Ĝi estis sur la rando. Ni preskaŭ ne havis kontakton kun la KGB. "Ne, ni ne laboras por la rusoj," mi diris. "Ĉu vi diras, ke ili venis al vi kaj malkaŝe diris, ke ili venis por preni vin?"


Suspekto aperis en liaj okuloj. "Kiu do vi estas?"


“Ni venis por savi vin, Sir Albert,” Heather diris per sia propra voĉo.


Li turnis sin al ŝi. "Vi estas anglo."


'Jes.'


Li denove rigardis min. "Kaj vi estas usonano."


'Ĝuste.'


"Ho mia Dio," li diris, rigardante malklare en la ĉambron.


"Ĉu vi planis iri kun la rusoj?" Mi demandis. - Ĉu ili promesis sekure konduki vin hejmen post varma bano kaj bona razado? Ĉu tial vi ne avertis la prizonadministradon?


Li studis min malrapide kaj mi vidis suspektindan rigardon en liaj okuloj. Li nenion diris al ni, sed mi tion sentis. Io misas kun ĉi tiu kazo.


"Vi ne povas diri tiel," li diris kontraŭvole. Li rigardis Heather. “Aŭskultu, kiel ili eĉ sendis vin ĉi tien? Ĉi tio devas esti terure danĝera kaj senbezona.


"Ne vane," mi diris trankvile. “La rusoj havas grandajn planojn por vi, kavaliro Albert. Se vi iros kun ili, vi neniam plu vidos la liberan mondon. Mi povas doni ĉi tion al vi kiel noton. Heather kapjesis. "Tiel estas, kavaliro Albert."


Li silentis.


"Jen nia plano," mi daŭrigis. Ŝi injektos al vi fluidon, kiu tuj kaŭzos falsajn simptomojn de iktero. Ni tiam diras al la gardisto, ke vi havas ikteron. La prizonkuracisto ekzamenos vin kaj konfirmos nian diagnozon. Kaj ĉar ne estas hospitalaj instalaĵoj en la malliberejo, mi insistos, ke oni konduku vin al la hospitalo en Espero. Kaj ĉar vi estas grava kaptito de Celik Sezak, mi persone administros la transporton. Kiam ni eliras la malliberejon, ni forkuras suden. Kiu ajn ili sendos kun ni, devas morti."


Li aŭskultis silente, sed dum la rakonto daŭris


emocioj komencis formiĝi sur lia vizaĝo. Li estis timigita, tre timigita. Timo lima al paniko. Mi ne komprenis kial.


- Ĉu io malĝustas, kavaliro Albert? Heather demandis.


Li rigardis nin konsternite. — Ĉu estas io malĝusta? Jes, certe estas io! - li diris laŭte. Tiam li rememoris tion, kion ni diris kaj malaltigis sian voĉon. “Ĉi tio estas freneza plano! Stulta kaj danĝera plano. Ĉiuokaze ĝi nepre fuŝiĝos. Prefere vi forgesu pri ĝi kaj foriru dum vi ankoraŭ povas.


Heather kaj mi rigardis unu la alian. Malrapide kaj pacience mi parolis denove. “Sinjoro Albert, mi kredas ke vi ne komprenas. Ĉi tio estas via nura ŝanco revidi Anglion kaj vian familion." Lia vizaĝo streĉiĝis pro la vorto "familio". “La rusoj planas sendi vin al koncentrejo en Siberio. Ili devigos vin evoluigi kemiajn armilojn por Sovetunio. Armiloj kiuj estos uzitaj kontraŭ Anglio kaj la resto de la libera mondo."


"Nia plano havas la plej bonan ŝancon sukcesi, kavaliro Albert," aldonis Heather, studante sian mienon. “La usonanoj organizis bonegan fuĝon trans la suda marbordo. Vi estas en malgranda danĝero."


Li fariĝis ĉiam pli streĉita. “Rigardu, mi tre aprezas, kion vi ĉiuj volas fari por mi kaj ĉio. Sed mi ne povas akompani vin kaj apartiĝi de ĉi tio." Li evitis mian rigardon.


Heather iom post iom koleriĝis. “Sed kavaliro Albert, vi devas veni kun mi. Niaj ordonoj estas klaraj. Nia registaro konsideras sian devon eligi vin de ĉi tie.


Estas via devo kunlabori kun ĉi tio."


Li stariĝis nervoze kaj rigardis alidirekten. "Sed vi ne komprenas," li diris, tremante. “Ĉi tio temas pri mia familio, pri la homoj, kiuj estas karaj al mi. Pri kio vi tiom zorgis, se mi iam revidos ilin. Mia gardisto estas agento de KGB, kaj li certigis al mi, ke miaj edzino kaj filino estus mortigitaj se mi ne kunlaborus kun ili."


Nun ĉio fariĝis klara. Heather grimacis kiam Sir Albert turnis sin al mi. “Nun vi scias, kial mi ne povas akompani vin. Se mi ne estos ĉi tie venontsemajne, kiam la rusoj alvenos, mia familio estos mortigita. Kaj ĉi tio ne devus okazi."


Miaj okuloj rigardis en liajn okulojn, kaj mi vidis la reflekton de frenezo en ili. Frenezo de timo. Li volis ĉiakoste protekti sian familion. Ĝi estis same kortuŝa kiel mallerta. Mi klarigis mian gorĝon kaj komencis. “Mi antaŭe vidis minacojn tiajn, kavaliro Albert. La rusoj preskaŭ neniam sekvas siajn minacojn. Se vi estus ruso, kiu petis azilon, aŭ agento, kiu transfuĝinta, ili facile povus venĝi. Sed en via kazo ĝi alportos al ili nur malfacilaĵojn, grandajn malfacilaĵojn. Ne, kavaliro Albert, iliaj minacoj estas malplenaj. Nur fidu min nun.


Li rigardis min kaj liaj okuloj ekbrilis pro kolero. — Ĉu vi fidas? Vi ambaŭ estas tute fremdaj al mi! Vi havas ordonojn, sed mi havas miajn proprajn interesojn. Mi ne iros kun vi!'


Mi atente rigardis lin. “Mi tre bedaŭras, kavaliro Albert. Sed ni ne povas foriri sen vi. Vi ankoraŭ venos kun ni." Mi ne minacis lin, sed mia voĉo sonis decidite.


Li rigardis Heather, poste reen al mi. Liaj vangoj ruĝiĝis. "Tiam ni vidos," li diris streĉite. Li plenigis siajn pulmojn per aero.


"Gardisto!" — li kriis laŭte, kaj vejnoj aperis sur lia frunto. “Gardistoj, venu rapide!


Ĉapitro 8


"Sinjoro Alberto!" - diris Heather kolere.


"Pro Dio, homo!" - mi grumblis.


La pordo malfermiĝis kaj gardisto eniris.


'Kio okazas ĉi tie?' li demandis min. Li rigardis kavaliron Albert, kiu sidiĝis en la angulo antaŭ ni.


"Estas en ordo," mi diris. "La kaptito suferas de mensa deprimo."


"Tio estas mensogo," kavaliro Alberto diris furioze. “Ĉi tiuj du estas entrudiĝintoj. Spionoj de la Okcidento."


Li parolis angle kaj la gardisto ne komprenis ĝin.


— Kio pri li? — demandis la gardisto turke.


"Ne gravas," mi respondis al li turke. "Se li fariĝos perforta, ni vokos vin."


“Jes, tio funkcios,” Heather diris gaje kaj ridetis al la gardisto.


La gardisto hezitis, li sentis sin malsekura. Li vidis la plaston en la fenestro. Kiam mi demetis ĝin, mi ne zorgis pri tio, kion pensos la gardisto. Sezak estus farinta ĝuste tion. Sed en ĉi tiuj novaj cirkonstancoj, ĝi pliigis liajn dubojn.


Sir Albert provis ĝin turke. "Ĉi tiu viro ne estas Sezak, ne sekretario."


Mi bonvene ridetis. "Vi vidas, li havas atakon."


La gardisto demandis min rigardis, poste Heather. "Li esperas, ke ni ĉesos la pridemandadon kun ĉi tiu tuta bruo," diris Heather.


La gardisto alproksimiĝis al kavaliro Albert. "Ĉu vi fartas bone?" - li demandis malrapide angle.


"MI diras al vi la veron!" - respondis kavaliro Albert laŭte. “Prenu la direktoron, viro! Li faru al la du kelkajn demandojn. Tiam vi mem malkovros, ke ili ne estas kiaj ili ŝajnigas esti.”


La esprimo sur la vizaĝo de la gardisto malkaŝis, ke li ne tute komprenis. Li denove rigardis la plaston. Mi iris al la pordo kaj demetis ĝin.


"Ĝi estis por trankvila pridemandado," mi diris al li hazarde kaj metis ĝin en mian mantelon poŝon. "Vi povas denove lasi lin kaj min solaj." Tiam ni daŭrigos la pridemandadon.”


"Bone," li diris malrapide. "Se vi bezonas helpon kun malliberulo, nur voku."


"Kompreneble," mi diris. “Cetere, ĉi tiu viro bezonas medicinan ekzamenon. Lia spirado estas neregula kaj liaj vangoj estas ruĝaj. Ĉi tio povus indiki febron. Eble lia rezisto malfortiĝis pro malsano."


Sir Albert subite saltis inter la pordo kaj la gardisto. "Vi estas azeno!" — li kriis laŭte. “Iru tuj averti Yenilik! Ĉi tiuj estas spionoj! Ili volas doni al mi dolorojn kaj forrabi min el malliberejo! »


Mi malbenis silente. Kun ĉiu vorto Sir Albert pligrandigis niajn malfacilaĵojn. "La kompatindulo estas vere ĉagrenita," mi diris al la gardisto neŭtrale. "Eble vi fartus pli bone kun manumoj."


La gardisto esplore rigardis kavaliron Albert. Tiam li faris decidon. 'Movu.' - li parolis turke.


"Ne, mi ne faros! Ne ĝis vi promesas ricevi Yenilik.


La gardisto provis ĉirkaŭi lin, sed kavaliro Albert pendis sur lia maniko. “Ili portas maskojn, ili portas ian alivestiĝon! Tiam rigardu ilin pli detale! Tion mi petas de vi, viro!


La gardisto provis liberigi lin. Sir Albert rapide saltis sur min kaj kaptis min je la vizaĝo. Mi levis mian manon por deturni lin, sed liaj ungegaj fingroj jam kaptis min. Kaj li estis bonŝanca. Li kaptis la lokon, kie la masko kunfandiĝis kun la ŝminko sur mia kolo. Kaj li deŝiris la angulon de mia makzelo.


La gardisto mirigite rigardis la skrapmarkojn pendantajn de mia vizaĝo. La aspekto de Celik Sezak estis tre difektita.


"Vi stulta idioto!" - bojis Heather al kavaliro Albert.


Kaj eĉ kavaliro Albert surpriziĝis pro la ŝirita masko. Mia vizaĝo pendis tute malstreĉita, kvazaŭ la karno estus ŝirita el miaj ostoj. Mi vidis la gardiston etendi sian pistolon. Mi hezitis mortigi lin, kaj ĉi tiu hezito estis fatala. Mi volis veni al Wilhelmina, sed li jam direktis sian armilon al mia brusto.


Heather tute ne havis ŝancon. Ŝia sako kuŝis sur la tablo. Ŝi rigardis la pafilon de la gardisto kaj eklevis la ŝultrojn. La gardisto malrapide proksimiĝis al mi, palpis mian jakon, elprenis Luger kaj metis ĝin en unu el la poŝoj.


"Kio estas tio sur via vizaĝo?" - li bojis.


Mi prenis la maskon inter miaj fingroj kaj malrapide tiris in super mian kapon, perukon kaj tion.La gardisto kaj kavaliro Albert miregis, kiam aperis mia propra vizao.


"Tre interese," fine diris la gardisto. Li prenis la maskon el miaj manoj, ankoraŭ direktante la pafilon al mia brusto, kaj zorge ekzamenis la maskon. Tiam li atente rigardis min. 'Kiu vi estas?'


mi levis la ŝultrojn. "Tiu kiu ludas por Sezak."


Li rigardis Heather. "Kaj vi ankaŭ havas alian vizaĝon tie?"


Ŝi kapjesis. “Estas homoj, kiuj klare pli taksas ĝin. Ŝi rigardis al kavaliro Albert, kiu reakiris sian trankvilon.


"Mi vere bedaŭras," li diris al Heather. "Se gravas, mi bedaŭras."


Heather levis la ŝultrojn. "Ha, la viro ne ĉiam venkas," ŝi diris kun tipa brita flegmatismo.


Mi serĉis manieron distri la gardiston. Se mi povus akiri lin, ĉiam estis tre malgranda ŝanco ke Sir Albert kaj mi alvenus ĉi tie.


— Bone. Vi marŝas. Ĉiuj ili.' diris la gardisto, svingante sian pafilon.


Mi preterpasis lin al la malfermita pordo. Promenante al li, mi turnis min kaj montris al la tablo kaj demandis. - "Ĉu vi ne devus kunporti vian sakon?"


Li rigardis trans la tablon dum momento. Mi batis lin sur la brakon per karateo. La pafilo falis teren kun kraŝo.


La gardisto kriegis. Mi pugnobatis lin en la stomakon, kaj li duone faldis kun sufokita krio. Mi alportis mian genuon al lia vizaĝo. Estis obtuza krako kiam lia dorso trafis la plankon.


Heather flugis al la pordo por fermi ĝin, sed Sir Albert tenis ĝin. "Gardantoj!" — li kriis laŭte. Mi tiris lin de Heather kaj pugnobatis lin en la makzelon. Li flugis en la tablon kaj tiris lin en kaptilon. Mi serĉis sur la planko la pafilon de la gardisto, kiu malrapide kaj mallerte klopodis leviĝi.


Tuj kiam mi revidis la pafilon, mi aŭdis rapidajn paŝojn en la koridoro. Mi etendis la manon senespere por mian pafilon, sed ne povis kapti ĝin antaŭ ol la gardistoj aperis en la pordo. Du trograndaj turkoj kun armiloj pretaj. Mi profunde enspiris kaj denove faligis la pafilon. Malgajaj okuloj rigardis min.


'Kio okazis?' — demandis unu el ili.


Heather rigardis min kaj balancis la kapon.


"Io tre nekutima," ŝi diris.


La du gardistoj ne perdis tempon por pensi plu. Ni tri estis marŝitaj al la oficejo de Yenilik. Sinjoro Albert diris al ni nenion pli. Li ne plu petis pardonon. Li verŝajne rimarkis, ke ni ne aprezis ĝin. La surprizo de Yenilik baldaŭ fariĝis kolerego. Li bojis al la gardisto, ke li bezonas forigi la maskon de Heather kaj plenumis la ordonon per malĝentila gesto.


“Nekredeble,” Yenilik diris, sulkigante la brovojn al Heather. Li turnis sin al mi kaj atente rigardis min. “Vi vere trompis min. Mi ne baldaŭ forgesos ĉi tion, mi certigas al vi. Li parolis pure angle, kaj la tono de lia voĉo ne aŭguris bone.


'Ho ĉu vere. "Ne valoris, mia kara," diris Heather afable. "Vi estas tiel facile trompebla." Yenilik forte batis ŝin en la vizaĝon. Ŝi ŝanceliĝis reen kaj falis sur sian maldekstran kruron. Mi etendis la manon al Jenilik, sed la tri gardistoj starantaj malantaŭ lia skribotablo minace levis siajn pistolojn.


“Estu iom pli milda kun la sinjorino, sinjoro Yenilik. Bonvolu.' - diris kavaliro Albert mallaŭte.


— Silentu! - kriis Yenilik. Li turnis sin al mi.


"Ĉu la kaptito estis partoprenanto en la konspiro?"


"Mi sciis nenion pri tio," diris Sir Albert.


Mi estis tre ekscitita altiri lin kape. “Li diras la veron. Li ne sciis, ke ni venos.


Mi jam faris mian decidon. Se ne estus maniero eliri de ĉi tie kun kavaliro Albert antaŭ ol la rusoj venos por li, mi rakontus al Yenilik pri ilia plano forrabi kavaliron Albert. Mi preferus ĝin en Tarabya ol en Siberio. Ĉi tie li ĉiuokaze estos liberigita, se li plenumis sian punon.


Yenilik ordonis al la gardistoj serĉi min. Ili demetis mian plenigitan jakon Sezak kaj trovis Hugon sur mia brako. Ili malligis la stileton kaj metis ĝin sur la tablon apud la Luger. La sako de Heather ankaŭ estis traserĉita. Ŝia Sterlingo. 380 PP1, gaspistolo, injektilo kaj ampolo kun likvaĵo falis sur la tablon.


"Por kio tio estis?" - demandis Jenilik.


Mi rigardis lin silente.


"Ili volis injekti min per ĉi tiu aĵo kaj ĝi igus min aspekti malsana," Sir Albert diris. "Kaj tiam ili volis konduki min al la hospitalo en Hope."


La malhelaj okuloj de Yenilik ĵetiĝis inter la objektoj sur la tablo kaj mia vizaĝo. — Tre lerte. Ĉu vi sciis, ke ni ne havas hospitalan ĉambron ĉi tie? Vi verŝajne ankaŭ scias multon pri Sezac kaj mi. Kiu vi estas?'


"Estas sekreto".


Liaj okuloj fariĝis malgrandaj fendoj. - Vi estas usonano, kaj ŝi estas angla. Vere scivolema. Mi pensas eĉ pri via profesio. Ĉu viaj registaroj ne povus lasi kavaliron Albert en turka malliberejo ĝis la fino de lia puno? Ĉu vi ricevis ordonon elkonduki lin el la lando?


Mi daŭre rigardis lin silente. Estis sufiĉe klare, kion ni faris. Sed mi ne ŝatis ĉi tiun maldikan homon kaj lian manieron. Se li volus ekscii ion, bone, sed sen mi.


"Kial vi ne vokas la ĉefministron en Londono?" Heather demandis, denove stariĝante kaj ŝajne resaniĝante post la bato. "Eble li povas rakonti al vi la detalojn."


Ŝi denove defiis Yenilik. Estis klare, ke ŝi devas ŝati lin tiel malmulte kiel mi. Li denove alproksimiĝis al ŝi, sed Sir Albert denove intervenis.


"Mi kredas ke tio estis ilia intenco," li diris. "Por eltiri min kontrabande el la lando."


Mi kredas, ke li vere faris ĉion eblan por protekti Yenilik kontraŭ perforto. Sinjoro Albert ne estis tiel malbona homo.


Li estis viro sub grandega premo. La premo, kiu disŝiris lin interne. En ĉi tiuj cirkonstancoj, li ne plu estis mem. Sed tiutempe ĝi estis eta konsolo por ni.


Yenilik rigardis kavaliron Albert. "Eble tiam vi povos klarigi ion al mi," li diris. "Do kial vi intence malsukcesis ilian planon?"


Mi scivolis, kion kavaliro Albert diros al ĉi tio. Mi memkompreneble povus diri tion, sed se mi estus rakontinta al Yenilik pri la plano de KGB, kavaliro Albert sendube estus donita pliajn sekurecajn rimedojn. Kaj ankaŭ malfaciligus al ni liberigi lin. Mi ne perdis esperon dum longa tempo.


"Mi ne estas tre heroa," Sir Albert diris nervoze. “Mi povus esti vundita aŭ eĉ mortigita, se mi estus irinta kun ili. Ne, tiaj hindaj ludoj ne estas por mi. Mi preferus resti ĉi tie. Mia puno ne daŭros tiom longe." Yenilik longe kaj serĉe rigardis kavaliron Albert. 'Mi kredas al vi. Vi faris bonan laboron malkaŝi ĉi tiujn invadantojn. Via helpo povas havi utilan efikon sur la longeco de via puno."


“Dankon,” kavaliro Albert diris preskaŭ neaŭdeble.


"Reportu la kaptiton al sia ĉelo," Yenilik diris al unu el la tri gardistoj.


La viro kaptis Sir Albert je la brako kaj forkondukis lin. Sir Albert turnis sin al la pordo kaj rigardis nin heziteme, kvazaŭ volante denove pardonpeti. Sed li nenion diris. Tiam li foriris.


Yenilik venis al mi. Lia kolero pri nia ruzo iom post iom transformiĝis en specon de kontentemo. Li poste kaptis du okcidentajn spionojn. Mi esperis, ke Sezak kaj la diplomatiaj rondoj de Ankaro estos tre kontenta pri li. Eble li ricevos premion aŭ pli altan postenon, eble eĉ postenon en Ankaro.


"Mi ŝatus scii kiu vi estas kaj por kiu vi laboras," li diris senĝene, kvazaŭ petante lumon.


"Mi ne parolas pri tio," mi diris.


Li montris al unu el la gardistoj. Li premis la pafilon al mia vizaĝo. Li batis min en la makzelon kaj mi falis. Mi apogis mian genuon sur la teron kaj sentis sangofluon flui sur mia vango. Mi kunpremis la dentojn pro doloro.


"Vi mizera barbaro!" - diris Heather kolere.


Mi rigardis supren kaj vidis la alian gardiston teni ŝin per unu mano. Per sia alia mano, li tenis la pafilon al ŝia kapo.


"Ĉu tio ne estas laboro de aliaj homoj?" - Mi trankvile diris al Jenilik. Mi tuj komprenis lian celon. Ju pli da informoj li ricevas de ni antaŭ ol la Sekreta Servo venos por ni, des pli impresa li estos en Ankaro.


"Ne zorgu pri aliaj homoj," diris Yenilik. “Vi restos ĉi tie ĝis la juĝo en Ankaro. Kaj ŝajnas al mi juste, ke ĉi tie, en la loko, kie vi estis kaptita, vi malkaŝos vian veran identecon.”


"Ni ne faros vin pli saĝa," diris Heather malvarme. Yenilik rigardis ŝin kolere. "Konduku ŝin al la pridemandadĉambro," li diris al la gardisto tenanta ŝin.


Mi pene leviĝis dum Heather estis puŝita el la oficejo. Ŝi ĵetis al mi mallongan, decideman rigardon antaŭ ol la pordo fermiĝis malantaŭ ŝi. Mi esperis, ke ili indulgos ŝin. La restanta gardisto malglate turnis min kaj mankatenis miajn manojn malantaŭ mia dorso. Io, pri kio ili antaŭe ne maltrankviliĝis.


Jenilik venis kaj staris antaŭ mi. La gardisto donis al li objekton, kiu aspektis kiel malmola kaŭĉuka bastono. La bastono estis ĉirkaŭ unu futon longa kaj kuŝis peza en lia mano.


"Nun ni povas komenci," li diris seke. 'Kio estas via nomo?'


Mi rigardis la vergon. "Celik Sezak".


Li lasis la kaŭĉukon fali forte sur mian kapon. Li tranĉis mian orelon kaj kolon. Mi vidis flamantajn stelojn antaŭ miaj okuloj kaj alteriĝis peze sur la plankon. Eksplodo de doloro trakuris mian kapon.


"Vi laboras por la CIA, ĉu ne?" diris voĉo de malproksime.


Sed mi ĉesis aŭskulti. Mi streĉis ĉiujn miajn muskolojn kaj atendis, ke ĝi finiĝos.


Ĉapitro 9


Subite mi vekiĝis. Mia unua penso estis, ke la batado ĉesis. Iom poste mi rememoris, ke mi estis ĵetita en malbonodoran ĉelon kaj ke metala pordo krakis malantaŭ mi.


Mi kuŝis tie kun la okuloj fermitaj. Doloro trairis mian korpon. Malrapide, la memoroj revenis. Yenilik daŭre batis, denove kaj denove. Estis ankaŭ aliaj plezuroj.


Mi malfermis la okulojn, sed estis mallume. Kuntirinte la brovojn, mi provis vidi ion. Iom post iom miaj okuloj adaptiĝis al la mallumo kaj mi povis distingi la plankon kaj murojn. Mi estis en izoliteco, same kiel kavaliro Albert. Mi kuŝis sur mia maldekstra flanko, kun mia dorso al la pordo. Maldika lumfasko trairis la pordan fenestron. Ekzistis neniuj aliaj malfermaĵoj en la ĉelo krom drentruo en la kloakon en unu angulo de la ĉelo. La tuta kaĝo odoris kiel urino.


Mi provis moviĝi, kaj miloj da pingloj da doloro pikis en mian dorson kaj flankon. Kiam mi tordis mian vizaĝon, ŝajnis al mi, ke ĝi povus defali, kiel la masko de Sezac. Mi tuŝis mian vangon. Ĝi estis kiel ŝvelinta tenispilko kiu eluziĝis. Sur mia vizaĝo estis grandaj sangokrastoj.


'Jesuo!' - mi murmuris, sentante min iom kompatinda. Tiam mi pensis pri Heather kaj mia koro enprofundiĝis en miajn ŝuojn. Ho mia Dio, se ili estus farintaj la samon al ŝi. Ĉi tio signifus ŝian morton. "Bastardoj!" - mi murmuris post li.


Necesis kuraĝo por sidi rekte. Mi apogis min al la malantaŭa muro. Mi devis pensi. Se mi estus doninta al ili tempon por ke homoj el Ankaro prenu nin, ĉio ĉi ne estus okazinta. Eble ĉi tio jam okazis. Kiel diable mi eliru el maksimumsekureca malliberejo? Cetere, kiel mi devis travivi la venontan horon? La doloro estis preskaŭ neeltenebla.


Mi ĉirkaŭrigardis. Mi estis ankoraŭ en miaj vestoj. Mia ĉemizo estis ŝirita kaj kovrita de sango. Ili prenis mian zonon kaj la enhavon de miaj poŝoj. Sed mi ankoraŭ havas miajn ŝuojn. Ĉar nia restado ĉi tie estis tiel mallonga, estis neverŝajne ke Heather kaj mi portos la grizan uniformon kaj kaptitajn sandalojn. Iu el Ankaro povus esti ĉi tie morgaŭ. Iu el Sezak, aŭ agento el Basimevi. Eble unu el ili mem. Subite io venis al mia menso pri la ŝuoj. Unu kalkano havas specialan ŝlosilon kaj la alia havas ĉokilon. Estis sorto. Damne bonŝancon. Pli ol mi vere meritis post lasado de kavaliro Albert tiel stulte fuŝi nian operacion. Sed pli grava ol armiloj estis informoj. Mi devis scii kie mi estas kaj kio okazis al Heather. Mi devas esti pacienca.


Mi ekdormis. Post kio ŝajnis kiel horoj, mi vekiĝis pro sekureca gardisto malfermanta la pordon. Li portis ladan teleron kun malbonodora manĝaĵo, mia vespermanĝo. Mi rigardis preter li, penante eltrovi kie mi estas. La koridoro aspektis kiel la sama koridoro, kiu kondukis al la ĉelo de Sir Albert.


"Atendu," mi diris, kiam la gardisto estis forironta.


Li turnis sin.


"Virino... bone?"


Li ridis krude. “Ho, ili iomete vundis ŝin. Sed ŝi ankoraŭ aspektas tre sekseca. Cetere, vi lernos pli pri ĉi tio.


"Iru al la infero," mi malbenis.


Li vaste rikanis. “Ni baldaŭ provos ĝin. Mi jam antaŭĝojas ĝin. Vi scias, malliberejo estas terure enuiga. Ĉi tio estas mirinda amuza por ni. Ŝi estas en la koridoro. Eble baldaŭ vi povos aŭdi ŝiajn plezurkriojn.”


"Malpura hundo! Lasu ŝin.' Mi provis leviĝi, sed falis.


La gardisto malaperis, laûte ridante, kaj la pordo klakis malantaû li. Mi kuŝis tie retenante la spiron, aŭskultante la retiriĝantajn paŝojn en la koridoro. Eble li alportis al Heather manĝaĵon ĝuste nun. Mi rigardis la ladan teleron kaj faris vizaĝon.


"Baldaŭ," li diris. Eble ili donis ĝin al kelkaj malliberigitoj nur por amuzo. Ĉi tio ne devus okazi. Sed mi ne povus helpi ŝin, se mi ne ripozus. Do mi komfortigis min sur la cementa planko kaj devigis min dormi.


Sed kiam mi finfine ekdormis, mi bezonis multajn horojn por vekiĝi. Mi povis mezuri la longecon de mia dormo per la sentoj en mia korpo. Plej multe de la doloro malaperis kaj mia vango ne plu estas tiel ŝvelinta. Nur mi estis tro malmola. Mi mallerte stariĝis kaj paŝis al la pordo. Mi aŭskultis tra la fenestro, sed ne aŭdis sonon. Ne estis signo, ke grupo da viroj estis okupata tie. Eble ŝi estis translokigita al alia sekcio, aŭ ĝi jam finiĝis. Katerina! - mi kriis en la lukon.


Post mallonga silento, mi aŭdis demandan voĉon: "Ĉelik?" Mi ĝojis, ke ŝi komprenis, ke ni uzu niajn pseŭdonimojn. Sed estis almenaŭ tiom trankvile aŭdi ŝian voĉon. Do, kiel kelkaj ĉeloj maldekstre.


Mi demandis. - 'Ĉio estas en ordo?' Mi nur esperis, ke ne estos gardisto aŭskultanta en la koridoro.


“Jes,” ŝi diris. "Krom kelkaj kontuziĝoj."


Mi profunde enspiris. Ŝi ne aspektis kiel virino, kiu ĵus estis atakita. La minaco de la gardisto celis nur timigi min, aŭ li ankoraŭ ne havis la okazon plenumi ĝin.


'Tio sonas bone.'


'Kaj vi?'


"Ho, mi fartas bone," mi diris. Mi aŭdis pordon klaki ie. 'Atendu sekundon.'


Paŝoj alproksimiĝis. Kelkajn momentojn poste, la vizaĝo de sekurgardisto aperis ĉe mia fenestro. Mi ne vidis lin antaŭe. "Ĉu vi vokis?" — li demandis raŭke.


“Jes,” mi respondis. "Ĉu mi povas havi kusenon sub mia kapo?" Mi provis senti, ĉu mi estas preta por batalo. Mia korpo diris ne.


“Neniu kusenoj. Enlitiĝi.' - diris la gardisto mallonge. Li turnis sin kaj foriris. Mi aŭdis lin halti ĉe la ĉelo de Heather kaj pluiri.


Kiam mi provis dormi denove, mi ne povis. Mi pensis pri fuĝplanoj. Bruna rato rampis el la kloaktubo kaj staris trankvile rigardante min sur la malantaŭaj kruroj. Ŝi flaris mian manĝaĵon. Terure odoris, sed mi bezonis manĝi por resti forta. Mi puŝis la teleron al mi antaŭ ol ŝi fariĝis sufiĉe impertinenta por komenci manĝi ĝin. Mi manĝis kuleron, ekmovis kaj komencis maĉi. Estis vere ekscite. Plejparte, ĝi similis unumonatan stufaĵon. La rato flaris la plankon, esperante, ke mi faligis ion. Kiam mi finis, mi donis al ŝi la teleron. La acida saŭco estis pli ol sufiĉa por ŝi.


Baldaŭ post tio mi ekdormis. Mi vekiĝis kiam alia gardisto venis por preni malpuran teleron kaj demeti bovlon da avena faruno. Mi tuŝis ĝin per la fingro. Ĝi sentis kiel kaŭĉuko kaj estis tre malvarma. "Vi povas morti pro malsato en Tarabai," mi konkludis.


La ŝvelaĵo sur mia vizaĝo preskaŭ malaperis, sed la kontuzoj kaj gratvundetoj bezonis tempon por resaniĝi. Yenilik provis. Mi estus ŝatinta ebenigi kun li, sed miaj personaj sentoj ne gravis en tiu momento.


Pli grave, mi devis eligi nin el malliberejo tiutage. Registaraj oficistoj de Ankaro povus nun alveni en Tarabiya iam ajn. Ĉi tio signifis eksplodi en plena taglumo.


Tagiĝo. Ĝi estis sensignifa vorto en ĉi tiu kaverno, kie la suno neniam penetris. Mia ĉelo estis ankoraŭ envolvita en la sama krepusko kiel kiam oni venigis min tien. Mi sciis nur, ke estas mateno pro mia sento de la tempo kaj la fakto, ke la gardisto alportis kaĉon.


Mi tiris mian maldekstran piedon al mi kaj tordis la supran tavolon de la plandumo. Kaj ĝi tenis la ŝlosilon, same kiel Thompson diris. La ŝlosilo konsistis el pluraj partoj ligitaj per ringo. Vi povas fari mallongan mallarĝan ŝlosilon aŭ longan kaj dikan. Mi faris grandan ŝlosilon kaj iris al la pordo. Ne estis ŝlosiltruo ene de la pordo, do mi ne povis provi. Sed almenaŭ ĝi aspektis kiel ŝlosilo, kiu taŭgus al la ĉela pordo. Mi metis la ŝlosilon en mian jakon kaj malligis la alian kalkanon. Ĝi enhavis duonan metron da pianokordo kun ringo ĉe ambaŭ finoj.


Vi devis fari buklon, meti ĝin super la dorso de ies kapo, transiri la dratojn, kaj poste tiri forte kaj rapide. Ĉi tiuj armiloj estis testitaj en multaj militoj kaj gerilo. Eblis senkapigi iun preskaŭ silente ene de sekundo kun preskaŭ neniu sono.


Mi enŝovis la ŝnuron en mian ĉemizon. Momenton post kiam mi remetis miajn kalkanojn, mi aŭdis bruon en la koridoro. La ŝlosilo tintis en la seruro kaj gardisto eniris por preni miajn teleron kaj kuleron. Li vidis, ke mi ne tuŝis la substancon. "Turka manĝaĵo ne sufiĉas por usona spiono, jes."


Mi diris. - "Ĉu ĉi tio aspektas kiel manĝaĵo?" Mi demandis min, ĉu mi riskos, sed el la koridoro venis multaj bruoj. Do mi decidis prokrasti la provon.


La gardisto prenis la teleron kaj rigardis min kun malamikeco. - Ili baldaŭ venos por vi. Mi esperas, ke ili pendigas vin pro tio."


Do, se ni volis foriri kun Sir Albert, ni devis provi hodiaŭ matene. Hodiaŭ posttagmeze estus tro malfrue. La homoj, kiuj estis antaŭ ni, evidente flugis al Erzurum per aviadilo kaj ĉiukaze devus alveni al Tarabiya posttagmeze. Ne restis al ni multe da tempo por plenumi la ŝajne neeblan taskon.


Mi devas zorge elekti mian tempon. Kaj ĝis nun mi povis nur taksi kioma horo estis.


Mi atendis, ke estos la plej malgranda agado en nia prizonĉelo antaŭ la mateno. Mi pravis. Kiam mi estis preskaŭ certa, ke ne plu estas gardistoj ĉirkaŭe, mi iris al la fenestro kaj ekkriis.


Neniu Respondo. Perfekta. Do ili estis okupataj aliloke. Mi kriegis denove, pli laŭte ĉi-foje. respondis la voĉo de Heather.


'Ĉu ĉio estas en ordo?'


"Bone," mi diris. "Nur atendu kaj vidu." Mi kriegis denove plenvoĉe al la malantaŭo de la salono. - "Sekureco!" La pordo malfermiĝis kaj en la koridoro aŭdiĝis paŝoj. Mi havis maŝoŝnuron preta en mia mano. En la fenestro aperis vizaĝo de gardisto. Ĉi tiu estis la sama persono kiu komentis Heather hieraŭ nokte. Fortika, malbela viro kun poka vizaĝo kaj granda nazo.


“Do, kion vi bezonas? Ĉu vi volas vidi vian amatinon? Mi demetis mian ĉemizon kaj tenis ĝin supren en la angulo de la ĉelo. "Estas io, kion mi volas montri al vi."


Li grumblis. "Tion diris via fianĉino. Mi ne havis tempon hieraŭ nokte. Sed mi iros al ŝi tuj kiam vi estos vokita al la lernejestro. Tiam vi havos ion por pripensi dum vi estos tie."


"Ĉu mi estos vokita al la direktoro?" - mi diris, ignorante la ceterajn. — Kial?


"Vi scias kial. Vi scias diable bone."


Evidente ili sciis pri io, sed mi ne sciis. - Ĉu vi venos kaj vidos? - mi demandis malpacience. “Besto rampis el la kloako. Ĝi ne estis rato. Ĉi tio estas tre stranga besto. Ĝi estas tie, sub mia ĉemizo."


— Besto? Kia sensencaĵo estas ĉi tio denove? Li provis rigardi preter mi. Lia scivolemo estis vekita. "Mi pensas, ke mi mortigis la beston," mi diris. “Ĉu vi povas forpreni ĉi tion? Ĉi tiu aero malsanigas min."


La ŝlosilo sonoris en la seruro. Mi sciis, ke li ne zorgas, ke mi malbonodoras, sed li scivolis pri tio, kio mortigos min. La pordo malfermiĝis kaj li enpaŝis. Li rigardis la pakaĵon kaj poste al mi.


"Sidiĝu sur la sofo," li diris.


Mi marŝis al la cementa benko kaj sidiĝis, ankoraŭ tenante la mortan tenon en mia mano. Li singarde alproksimiĝis al la pakaĵo kaj piedbatis ĝin.


Mi alkuris lin de malantaŭe, kaj per unu rapida movo, mi ĵetis la maŝon ĉirkaŭ lian kapon kaj tiris. Li streĉiĝis kaj liaj manoj iris al lia gorĝo dum mi pli forte tiris. La umbilika ŝnuro tranĉas tra la haŭto, tendenoj kaj muskola histo. Sango ŝprucis sur miajn manojn. Dum kelkaj sekundoj li kaptis kaj piedbatis freneze. Tiam neniu sono estis el ĝi. Lia kolo estis tranĉita ĝis la osto. Li glitis sur la plankon, la ŝnureto ankoraŭ en sia korpo.


Mi fermis la pordon. Mi rapide senvestigis lin kaj vestis min per lia malhelblua uniformo. Li portis uniforman ĉapon. Mi surmetis ĝin kaj metis ĝin kiel eble plej profunde super miajn okulojn. Mi fiksis mian larĝan zonon per mia pistolujo kaj eltiris ŝlosilon el mia forĵetita pantalono. Mi kontrolis la revolveron por kartoĉoj. Ĝi estis plena. Kiel eble plej hazarde, mi malfermis la pordon kaj eliris en la koridoron. Neniu estas videbla. Mi iris al la ĉelo de Heather kaj rigardis tra la fenestro. Ŝi sidis sur la sofo kun la okuloj fermitaj.


"Estas mi," mi diris.


Ŝi rigardis min surprizite. 'Niĉjo!' ŝi flustris.


Mi alportis la ŝlosilringon de la gardisto. Mi rigardis pli detale kaj vidis, ke mi havas ĉirkaŭ dudek identajn ŝlosilojn por elekti. Mi ne povis diri, kiu taŭgus la fotilon de Heather. Ĝi daŭros tro longe. Mi kaptis la memfaritan ŝlosilon el mia poŝo kaj enŝovis ĝin en la metalan seruron. Mi turnis ĝin kaj io moviĝis en la seruro. Post du provoj ĝi funkciis. Mi malfermis la pordon.


"Ho, Noĉjo!" Heather flustris, forte alkroĉiĝante al mi.


“Venu,” mi diris. "Ni devas iri post kavaliro Albert."


"Sed li ne volas foriri."


"Li ne havas elekton."


Ni forlasis la koridoron. Mi rigardis la vizaĝon de Heather. La likoj ankoraŭ estis videblaj. Ne tiel malbone kiel la mia, sed ili forte batis ŝin. Aliflanke, ili restis for de ŝi.


La ĉelo en kiu estis Sir Albert nun estis malplena. Ni traserĉis la tutan koridoron, sed ne povis trovi kavaliron Albert en neniu el la ĉeloj. Mi atendis aŭdi la gardiston ĉiun sekundon.


mi siblis tra la dentoj. - "Diable!"


"Eble ili ne volis lin tro proksima al ni," diris Heather.


"Bone, ni daŭrigu nian serĉon."


Ni rapide atingis la finon de la koridoro. Tie ni renkontis metalan pordon. Ĉi tio estis la pordo, tra kiu mia gardisto eniris. Do ĝi ne estis ŝlosita. Mi puŝis ŝin kaj ni zorge eniris la sekvan sekcion.


Ni estis en ia apuda ĉambro inter malsamaj koridoroj. Sekurgardisto sidis kun la dorso al ni kaj legis gazeton. Li aŭdis la pordon malfermiĝi, sed ne turniĝis.


"Kio do estis tio?" - li demandis sen suprenrigardi.


Mi rememoris, ke la alia gardisto havis profundan, ralan voĉon kaj provis imiti lin. "Nenion," mi grumblis. Mi signis, ke Heather haltu. Mi iris al la gardisto kun revolvero en la mano kaj premis ĝin al mia kapo.


'Kion vi volas ...?'


"Sidiĝu simple," mi diris. Mi eltiris lian revolveron el ĝia pistolujo kaj metis ĝin en mian pistolujon. Malrapide mi ĉirkaŭiris lin kaj staris antaŭ li.


Mi signis, ke Heather ankaŭ venu antaŭen.


— Vi! la gardisto kriis. Li rigardis de mi al Heather.


Mi demandis. - "Kie estas kavaliro Albert?"


Li rigardis min surprizite. - "Ĉu vi ŝercas."


"Ĉu mi aspektas kvazaŭ mi ŝercas?"


"Sed li foriris!" diris la gardisto, konfuzite. — Eskapis. Ĉu tio ne estis via intenco? Yenilik estas tre maltrankvila.”


Heather kaj mi rigardis unu la alian. Do jen kion mia gardisto aludis. Ili pensis, ke Heather kaj mi konspiras kun aliaj por kidnapi Sir Albert dum ni distris Yenilik. Nur ni du sciis, kio vere okazis. Sir Albert avertis la KGB-gardistojn ĉu la rusoj decidis pro sia propra iniciato postdatigi la kidnapon. "Tio estis la nura afero, kiun ni mankis," mi diris.


"Ĉi tio estas vere, vere malbona," ĝemis Heather.


Mi demandis. - 'Kiam ĝi okazis? Kaj kiel?'


"Mi ne scias," la gardisto respondis, maltrankvile rigardante la revolveron, kiun mi tenis sub lia nazo.


Mi eltiris la duan pafilon kaj donis ĝin al Heather. "Metu ĝin sub vian ĉemizon," mi diris. Mi denove rigardis la gardiston. "Lasu ĝin esti vi. Vi povas konduki nin al Yenilik. Se ni ne venos tien sekure, vi havos grandan truon en via kapo."


Li kondukis nin laŭ la sekva koridoro. Mi tiris la ĉapon plu super miajn okulojn kaj prenis la manon de Heather, kvazaŭ trenante ŝin. Ĉe la fino de la koridoro ni renkontis alian gardiston.


"Ni kondukas la kaptiton al Yenilik," diris nia gardisto. La alia apenaŭ rigardis min, lia tuta atento koncentriĝis al Heather. Ne multaj virinoj venis al Tarabia, des malpli virino kiel Heather. Mi ridis silente. La gardisto kapjesis kaj ni daŭrigis la vojon. Ni baldaŭ trovis nin antaŭ la oficejo de Yenilik, kiu troviĝis proksime de la ĉefa enirejo de la malliberejo. La halo antaŭ lia oficejo estis io kiel akceptejo. Senarma gardisto staris ĉe ĉiu pordo, kaj virino sidis malantaŭ la vendotablo. Ni trairis unu el la pordoj kaj eniris la akceptejon de la persona oficejo de Yenilik. La sekretario sidis ĉe tablo en la centro de la ĉambro. Mi kapjesis al Heather.


Heather iris al la tablo dum la virino parolis al ni. — Ĉu vi volas sinjoron Jenilik...? Ŝi demandis nin rigardis. Heather kaptis la veŝton je la dorso kaj rapide kaj lerte kovris sian buŝon per ĝi. Ŝi tiam ligis la manojn de la virino per zono. Ŝi sekurigis la krurojn de la virino per sia propra zono. La virino ankoraŭ sidis sur la seĝo, sed nenion povis fari. Estis demando de sekundoj.


"Se vi volas vivi," diris Heather turke al la virino, kiu rigardis ŝin per larĝaj okuloj, "silentu ĝis ĝi finiĝos."


Ŝi ŝlosis la pordon al la antaŭĉambro.


Mi signis al la gardisto malfermi la pordon al la oficejo de Yenilik. Heather eltiris revolveron.


Yenilik sidiĝis ĉe sia tablo. Li aspektis ĉasita. Li freneze foliumis tion, kio aspektis kiel telefona adresaro. Kiam li rigardis supren, sango fluis el lia vizaĝo.


"Estas tiel agrable revidi vin," mi diris angle.


"Mi vere bedaŭras," diris la gardisto. "Sed li havas pafilon." Yenilik malrapide ekstaris. Li forlasis la tablon. Malamo brulis en lia rigardo. "Vi estos pridemandita, pridemandita..." li diris. "Kaj la tutan ĉi tempon..."


Mi fermis la distancon inter ni per rapida paŝo, pasigante la muzelon de la pistolo trans lian vizaĝon. Li ekkriis pro doloro kaj falis sur la tablon. La gardisto moviĝis al mi, sed Heather tenis lin per armila forto perfekte.


"Ĝi okazis antaŭe," mi diris, pikante mian vangon per mia libera mano. "Nun mi faros al vi kelkajn demandojn kaj mi volas bonajn respondojn."


Li rigardis min, peze apogante sin sur la tablo. Sangoflueto fluis sur lia vango. Li profunde enspiris. — Ĉu demandi?


"Kiam vi aŭdis, ke kavaliro Albert foriris, kaj kiel vi opinias, ke tio okazis?"


Li fikse rigardis min. "Ĉu ĉi tio vi demandas?"


“Ĉu vi ne povas aŭskulti? Mi ne demandos duan fojon.”


"Sed vi scias ĉion!"


"Respondu miajn demandojn," mi diris.


Li levis la ŝultrojn kaj viŝis la ŝviton de sia brovo. “Ni eksciis hodiaŭ matene, ke li ne plu estas tie. Ĉirkaŭ la sepa horo. Kaj ni lasis la gardiston tra. La gardisto ĉe la pordego diris, ke li vidis la saman gardiston kun alia gardisto. Ili eliris el la malliberejo per aŭtomobilo je la kvina matene. Supozeble en ferioj. La "alia gardisto" dormis en la malantaŭa sidloko de la aŭto, kovrante sian vizaĝon per sia ĉapo. La gardisto rekonis lin kiel gardisto nomita Koskur." Ĝi sonis kredeble. La gardisto veturanta estis KGB-agento, kaj la "alia" estis Sir Albert. Ĝi estis ekstreme simpla sed efika plano. Ĉi tio donis al mi ideon.


Mi demandis. - "Ĉu vi havas mankatenojn ĉi tie?"


'Jes.'


“Donu ilin. Kaj dum vi estas ĉe ĝi, ankaŭ rezignu niajn armilojn."


Li traserĉis la tablon, premante naztukon al sia vango. Mi zorge observis liajn movojn dum Heather observis la gardiston. Kelkajn momentojn poste, Wilhelmina, Hugo, la .380 de Sterling Heather kaj du paroj da mankatenoj kuŝis sur la tablo antaŭ ni. Mi buĉis mian pistolujon kaj remetis miajn armilojn en ilian kutiman lokon. La sako de Heather ankaŭ aperis kaj ŝi metis Sterlingon en ĝin. Ŝi tenis alian pafilon por tuja uzo. Mi metis la revolveron en la skribotablan tirkeston kaj ŝlosis ĝin. Samtempe mi daŭre tenis la Luger Wilhelmina preta por pafi.


"Venu ĉi tien," mi diris al la gardisto.


Li heziteme paŝis pli proksimen. Mi signis, ke li kuŝu apud la tablo kaj diris al Heather, ke li rimenu lin al la kruroj de la tablo per ĉiuj siaj brakoj kaj kruroj. Kiam tio estis farita, ni lavis la vizaĝon de Yenilik kaj estis pretaj foriri.


"Bone, aŭskultu atente," mi diris al Yenilik. "Ĉu estas aŭtoj ene de la prizonmuroj?"


"Jes," estis lia mallonga respondo.


— Bone. Vi ellasos nin. Tra la ĉefa pordego. Mi sidiĝos malantaŭe kaj metos pafilon al via kapo. Vi diras al la gardisto, ke en Ankaro oni volas aparte pridemandi la virinon. Kaj ke vi persone kondukos ŝin al Erzurum kune kun gardisto. Mi estas tiu gardisto. Estas klara?


"Mi ne povas fari ĉi tion," li murmuris malespere.


Mi alportis la pafilon al lia vizaĝo kaj premis la kanon al lia vango. 'Mi ne pensas tiel.'


Liaj okuloj aspektis frenezaj por eviti nian rigardon. Li suspiris. "Bone," li diris preskaŭ neaŭdeble.


Ni lasis la gardiston ĉenita al la skribotablo kun poŝtuko en la buŝo kaj forlasis la oficejon. Yenilik malgaje rigardis sian ligitan kaj muzelitan sekretarion. Sed en la atendoĉambro li ame kapjesis al la homoj, kiujn ni renkontis. La atento de la gardistoj estis tirita al Heather kaj Yenilik. Same kiel mi esperis.


"Se vi eĉ provos fari ion alian ol kion mi diris, mi deŝiros vian kapon," mi diris kiam ni eniris la aŭton.


Yenilik ekfunkciigis la motoron kaj ni veturis al la pordego. La gardisto legis gazeton. Tuj kiam li ekvidis Yenilik, li haste altiris atenton.


"Bonan posttagmezon," li diris.


Yenilik kapjesis. “Mi iras al Erzurum por transdoni la kaptiton al la Ankaraj aŭtoritatoj. Mi revenos post kelkaj horoj.


La sekurgardisto rigardis en la aŭton. 'Jes sinjoro. Mi skribos ĝin. Li denove rigardis internen por identigi min. Mi tenis mian kapon malsupren kaj mia ĉapo kovris la plej grandan parton de mia vizaĝo.


"Emin venas kun vi," diris Yenilik.


'Ho, pravas. Jes sinjoro.


La sekvan momenton ni trovis nin ekster la prizonmuroj. Nur nun mi rimarkis, ke estas suna tago.


"La unua vojo estas dekstre," mi diris al Yenilik.


Sed Erzurum prenas alian vojon,” li komentis. Mi scias tion.' Li demetis sian ĉapelon kaj rigardis al la vojo.


Kiam ni alvenis al la elirejo, mi tenis la Luger en la kolo de Yenilik. — Jen.


Ni turnis nin sur tervojon. Yenilik veturis. Li sentis, kio okazos al li. Mi faris ĉi tiun decidon tuj kiam mi komprenis, ke mi volas uzi ĝin por nia fuĝo. Se Yenilik estus vivanta, niaj ŝancoj eliri la kontrolon de la turka polico estis preskaŭ nulaj. Se li estus morta, estus granda konfuzo. Kaj tio donos al ni tempon trovi kavaliron Albert. Ĉio estis tiel simpla.


Li demandis. - "Kion vi faros kun mi?"


'Vajru per via aŭto.'


“Lasu min foriri ĉi tien. Vi povas iri sen mi."


Mi denove sentis doloron en mia vizaĝo kaj tra mia korpo post lia pridemandado. Mi pensis pri la satana plezuro sur lia vizaĝo. Mi pensis pri ĉiuj aliaj, kiuj estis malantaŭ la muroj de lia malluma malliberejo.


Subite Jenilik panikiĝis. Li turnis la stirilon dekstren, akre maldekstren kaj denove dekstren. Ni forflugis de la vojo en fosaĵon. Heather kaj mi estis ĵetitaj kontraŭ la flankon de la aŭto. Antaŭ ol la aŭto haltis, Yenilik malfermis la pordon kaj elsaltis. Li etendis sin en la arbustaro, saltis sur la piedoj kaj kuris tra la alta herbo.


Mi grimpis super Heather kaj saltis el la aŭto. Unufoje mi staris denove, mi disvastigis miajn krurojn, por ke mi povu stari kiel eble plej firme. Kun miaj brakoj etenditaj, mi celis per la Luger. La pistolo leviĝis en miaj manoj, kaj Yenilik trafis la kapon sur la teron.


Mi alproksimiĝis al li. La kuglo trafis lin en la spinon. Li estis morta antaŭ ol li trafis la teron.


Reveninte al la aŭtomobilo, mi kapjesis al Heather, ke Yenilik mortis.


"Bone, ni iru do," mi diris.


"Al Batumo?"


Kie alie la rusoj povus preni kavaliron Albert?


"Ĉu vi vere volas transiri la limon en Rusion?"


Mi rigardis en ŝiajn blu-grizajn okulojn. "Ĉu vi konas alian manieron atingi kavaliron Albert?"


Ĝi estis retorika demando. Ŝi turnis sin kaj marŝis al la aŭto. Ni eniris. Mi startigis la aŭton kaj ni forveturis, direktante al la landlimo.


Ĉapitro 10


Ni pasigis la plej grandan parton de la tago provante atingi la landlimon sen esti arestitaj. Soldatoj patrolis la tutan armean zonon. Ni trapasis du turkajn vilaĝojn, kiujn ni ne povis eviti sen renkonti policanojn. Mi sciis, ke ni restis malmulte da tempo antaŭ ol la prizonaj aŭtoritatoj trovis la gardiston en la oficejo de Yenilik. Aŭ lia sekretario, aŭ la korpo de la gardisto en mia ĉelo. Baldaŭ ĉiuj policaj postenoj tra la regiono estos en alarmo. Eble ĝi jam estis tiel malproksime. La sola favoro al ni estis, ke ili havis la impreson, ke ni iras al Erzurum. Tio estis la normala vojo por eskapi de Tarabia. Kaj ĉar ili ne sciis, ke kavaliro Alberto estis forrabita de la rusoj, ili ne havis kialon por kredi, ke ni iras al Rusio.


Cetere, niaj problemoj estis konsiderindaj. Unue ni bezonis atingi Rusion en la landlima urbo Batumo. Ni tiam devis lokalizi la tendaron kiu tenis politikajn kaptitojn, transfuĝintojn kaj kidnapis homojn kiel Sir Albert kaj teni niajn fingrojn krucitaj ke li estis tie. Ni tiam devis preni lin kontraŭ lia volo, iel transiri la landlimon, kaj poste atingi la sudan marbordon tra orienta Turkio.


Veni al la alia flanko de la limo estis nia plej granda stumblo en tiu tempo. Ambaŭflanke de la limo estis mejloj da malferma kamparo gardata de soldatoj, hundoj kaj minejoj. Sur la limo mem estis altaj gardturoj kun maŝinpafilnestoj kiuj kovris grandajn areojn de tero. Estis ankaŭ strio de plugtero sur la rusa flanko de la limo, kiu estis regule plugita. Ili nenion semis, sed tiel ke la spuroj klare elstaris.


Ĉirkaŭ la vespero ni aĉetis novajn vestaĵojn en malproksima vilaĝo kaj trafis fervojan linion meze de dezerta ebenaĵo. Mi haltigis la aŭton.


“Ŝajnas, ke ĉi tiu fervojo kondukas al la landlimo,” mi diris. Heather rigardis al la flanko de kie venis la reloj.


— Jes. Mi kredas, ke tio estas la linio Erzurum-Tiflis."


"Tiflis?"


"La rusoj nomas ĝin Tbiliso."


"Do la trajno transiras la limon."


“Laŭ nia popolo, jes. Sed ĝi estas stranga trajno, Nick. Trajno sen pasaĝeroj."


"Do, vartrajno."


“Ne, ĉi tio estas persontrajno. Kiam la landlimo estis fermita, la du landoj konsentis, ke la trajno daŭrigos laŭ la malnova horaro. Nur pasaĝeroj ne rajtas eniri aŭ eliri Rusion. Ĝi estas celita kiel simbola ligo inter la du landoj."


"Vi volas diri, ke neniu iros kun ili, krom la skipo, al Rusio."


“Turka armeoficiro kaj policano vojaĝas al la landlimo. Ŝipanpasportoj estas montritaj. La trajno tiam envojaĝas Rusion kun rusa polico surŝipe. Ĝi estas ĉiam kontrolita por kaŝpasaĝeroj.


Mi penseme rigardis la fervojon, kiam ĝi serpentumis tra la dezerta pejzaĝo kaj malaperis en la malproksimo. "Kiam iras ĉi tiu trajno kaj kien ĝi haltas?"


“Li vojaĝas tra la areo nordokcidente de Kars, malnova fortika urbo. En Rusio li iras al Leninakan. Li eble ne plu iros al Tifliso. Mi ne scias. Mi kredas, ke li veturas du-tri fojojn semajne. Sed Nick, kiel diable vi traktos ĉi tion?


Mi diris. - 'Kion vi preferas?' “Ĉi tiu risko aŭ hundoj kaj minkampoj? Eĉ se ni trapasos ĉi tion, ni ankoraŭ marŝos. La trajno kondukos nin al Batumo sen problemoj.”


"Estas fakto," ŝi konfesis.


“Ni sekvu la fervojon ĝis ni atingos la vilaĝon. Tiam ni demandas kiel la aferoj iras. Mi scivolis.


Ŝi ridetis. “Kaj kiu mi estas por haltigi vin? Nur veturi."


En la plej proksima vilaĝo oni diris al ni, ke la trajno haltos tie je la sepa matene. Poste ili ŝarĝis plurajn skatolojn kun legomoj destinitaj al la estro de la stacio Leninakan. Tio estis la nura produkto, kiu transiris la tutan turk-rusan limon.


La trajno konsistis el vaporlokomotivo kun karbbunkro, bagaĝvagono kaj personaŭto. La skatoloj da legomoj iris en la pakvagonon, kaj la oficiro kaj la policisto veturis en la aŭtomobilo kun la doganisto.


Kiam krepuskiĝis, mi iris sen Heather al malgranda vendejo por fari aĉetadon. Mi revenis kun viando, fromaĝo, pano kaj botelo da vino. Ni forlasis la vilaĝon kaj haltis ĉe grenejo, kiu troviĝis sufiĉe malproksime. La garbejo estis malluma kaj malplena escepte de kelkaj bovinoj ligitaj al la muro per ŝnuro.


"Ĉu bovinoj ronkas?" - demandis Heather.


"Mi neniam dormis kun bovino."


Ŝi ridis mallaŭte, metante manon sur la buŝon. La kontuzoj sur ŝia vizaĝo malaperis. Kaj kun koltuko sur siaj longaj blondaj haroj, ŝi aspektis kiel aparte alloga rusa kamparanino.


Ni sidiĝis antaŭ pakbulo da fojno kaj festenis per la manĝaĵoj, kiujn mi aĉetis. La unuan fojon de kiam ni eliris el la trajno en Tarabya, ni denove gustumis bongustajn manĝaĵojn. Ni trinkis la vinon el la botelo, viŝis niajn buŝojn per niaj ĉemizmanikoj kaj sentis nin tre plenaj kaj kontentaj.


"Niĉjo?" - diris Heather, donante al mi la botelon.


— Jes?


"Ĉu vi provas ebriigi min?"


Mi ridis. Lunlumo penetris tra la fendoj en la malnovaj tabuloj kaj falis mallaŭte sur la vizaĝon de Heather. "Ĉu vi nur rimarkas ĉi tion?"


"Mi kredas, ke vi volas delogi min," ŝi diris. "Mi pensas, ke vi planas tre malbonajn aferojn." Ŝi apogis sin sur la fojnon kaj etendiĝis kiel languida pantero.


"Ĉu vi certas, ke mi provas delogi iun?"


Ŝi ridis. Ŝi komencis senti la efikojn de la vino.


"Mi ne povas eviti, se vi estas ĉirkaŭe, Noĉjo."


Mi trinkis vinon kaj metis la botelon apud mi. Estis tre agrable ĉi tie. Mi enspiris la varman, sekan odoron de fojno kaj kliniĝis malantaŭen, metante miajn manojn sur la nuan kapon. Mi rigardis Heather. Ŝi movis sian dekstran kruron tien kaj reen, tiel ke ŝiaj genuoj daŭre tuŝis unu la alian. Dum ŝia dekstra genuo sinkis en la fojnon, la mola, krema interna flanko de ŝia femuro kaj la naskiĝanta kurbo de ŝia postaĵo estis videblaj.


"Kion diablo faras seksalloga virino kiel vi en turka garbejo?"


"Mi esperas, ke ŝi estas deloga."


"Ĉu iu iam diris al vi, ke vi estas seksmaniulo?"


"Nur vi, karulo."


Mi klinis min al ŝi kaj, apogante sin sur ŝia ŝultro, sentis ŝiajn varmajn lipojn. La odoro de vino pendis ĉirkaŭ ŝi. Ŝia buŝo avide suĉis la mian, serĉante kaj puŝante. Mia mano trovis unu el la molaj blankaj femuroj kaj glitis laŭ la silkeca varma surfaco. “Vi estas sur la ĝusta vojo,” ŝi flustris al mia orelo.


"Tio estas bona novaĵo," mi diris.


Ni diris nenion pli. Aŭdis nur la sono de la vento mallaŭte frapanta sur la pordoj de la garbejo kaj la kvietaj sonoj eskapintaj de la disigitaj lipoj de Heather. Tiam venis la arda varmego, kiu dispelis ĉiujn memorojn kaj dolorojn de Tarabia kaj forgesigis lin la streĉitecojn asociitajn kun Sir Albert kaj Batumo. Tiam ni falis en profundan, trankvilan dormon.


Ni estis ĉe la stacidomo kiam la trajno alvenis frue matene. Estis malvarmeta, suna tago kaj pli ol unu horo pasis ekde la sunleviĝo. Estis neniu sur la kajo, nur la staciestro kaj viro ŝarĝanta skatolojn da legomoj. Li metis ilin sur la flankon de la aŭto, por ke la rusoj tuj vidu la skatolojn, kiam ili inspektas la pakvagonon. La oficiro kaj policisto restis en la vagono.


Heather kaj mi kaŝis min en la necesejo fronte al la pakaĵmaŝino. Ni trankvile atendis la ŝarĝon de la skatoloj. Ĵus antaŭ ol la staciestro fermis la maŝinon, estis neniu sur la kajo. Ni rapide kaj preskaŭ silente transiris la vojon kaj suriris la pakvagonon. Mi iris al la skatoloj kaj vidis, ke ili estas forte premitaj kontraŭ la flanka muro. Mi movis ilin iomete antaŭen, por ke ni povu sidi inter la skatoloj kaj la muro.


Ĉu vi pensas, ke ĉi tio funkcios? - demandis Heather dum ni forlasis la vilaĝon.


“Ni baldaŭ ekscios,” mi diris.


Ĝi estis pli al la limo ol ni atendis. Mi malfermis la pordon kelkajn centimetrojn por enlasi iom da lumo kaj freŝa aero. Ni veturis tra mirinda pejzaĝo. Fluantaj verdaj montetoj kun arboj jen kaj jen inter la herbo. Ni tiam eniris pli ŝtonan terenon. La trajno transiris profundan, sekan riverfluon sur primitiva ligna ponto kaj malrapidiĝis. Mi elrigardis kaj trovis gardostaranton. Ni estis ĉe la limo. La rekta ponto estis la dividlinio inter Turkio kaj Rusio.


"Ni estas eksterlande," mi diris.


Momenton poste ni estis reen malantaŭ nia kovrilo. La freŝaj faboj kaj legomoj bonege odoris.


Subite, kun laŭta muĝado, la pordo svingiĝis kaj lumo inundis enen.


"Ses skatoloj?" diris la voĉo.


"Jes, ses."


'Bone.'


La pordo denove krake fermiĝis. Ni denove suspiris. La trajno ekmoviĝis per skuoj, kaj mi sentis, ke ni transiras ponton. Ni haltis proksimume duonvoje trans la ponto.


mi flustris. - 'Nun kio?'


Mi pensas, ke ili faras sian riton ĉi tie,” diris Heather. “Du rusaj oficiroj kaj du ŝtatoficistoj alproksimiĝas al la trajno. Meze de la ponto ili renkontas la turkojn. Ĉiuokaze, vi scias: artfajraĵo, manpremo, la tuta ĥaoso.


Ni aŭskultis, kaj efektive, ekster la aŭto oni parolis ruse. Heather pravis. Estis rido kaj iu kriis ion turke. Kelkajn momentojn poste ni aŭdis la sonon de metalo sur metalo kaj skrapado sur reloj. Ĝi venis de la flanko de la lokomotivo, ĉu estas barilo meze de la ponto? - mi demandis Heather.


- Se mi bone memoras, estas ŝtala trabo trans la reloj. Mi pensas, ke ili nun forportas lin.


Ŝi denove pravis. Momenton poste la trajno ekmoviĝis denove. Ni povis konstati per la obtuza sono de la radoj, ke ni denove rajdas sur solida tero. Kelkajn minutojn poste la trajno denove haltis. Ni estis en Rusio.


"Ĉi tio estas rusa landlima posteno," flustris Heather. - Nun estas nur la ŝipanaro en la trajno. Fajrobrigadisto, inĝeniero kaj direktisto. rusaj soldatoj. .


La pordo malfermiĝis kun bato. La voĉo de junulo kriis en la rusa lingvo: "Ses skatoloj da legomoj."


Ni estas malvarmaj. Se soldato venos por kontrolo, li tuj vidos nin.


La pordo restis malfermita. Voĉo aŭdiĝis de malproksime: "Ĉu estas rafanoj?"


Estis silento dum momento. Tiam voĉo ĉe la pordo kriis: “Ne, ĉi-foje neniuj rafanoj. Nur karotoj kaj faboj. Ĉu vi volas karoton? Heather premis mian femuron. Ni retenis nian spiron.


"Ne, mi ne ŝatas karotojn."


Momenton poste la pordo denove krake fermiĝis.


'Jesuo Kristo!' - mi flustris en la mallumo.


"Mia koro haltis," diris Heather senspire.


La trajno moviĝis kun skuado denove profunde en Rusion. Iom post iom li ekrapidis kaj veturis laŭ la reloj. Ni finfine povis spiri pli profunde. Ni eliris el malantaŭ la kestoj kaj mi denove malfermis la pordon. La pejzaĝo estis proksimume sama, sed nun ni veturis tra Rusio. Ni preterpasis intersekciĝon, kaj malproksime mi vidis du homojn promeni laŭ gruza vojo, supozeble kamparana paro. Ili aspektis preskaŭ ekzakte kiel la turkoj ĉe la alia flanko de la limo.


“Ni estos en la vilaĝo post dudek mejloj,” Heather diris. “Se la trajno malrapidiĝas, ni devas forsalti. Tiam ni estos sufiĉe proksimaj al Batumo.” Mi ĝojis, ke Heather estis kun mi ĉar mi neniam vere zorgis pri la turka-rusa landlimo. Ŝia scio estis sufiĉa por krei planon kiu povus esti efektivigita.


Almenaŭ planon ni povus provi efektivigi.


Post dek kvin minutoj la trajno malrapidiĝis. Ni alproksimiĝis al la vilaĝo. Estis tempo por ni forsalti. Heather saltis unua. Ŝi falis en la altan herbon de la fervoja riverdigo kaj ruliĝis ĝis ŝi falis. Mi saltis post ŝi kaj surteriĝis sur miaj piedoj, sed mia rapideco sendis min kapantaŭen en la polvan arbustaĵon. Neniuj kontuzoj, nur mia digno estis difektita. Ni kuŝis tie ĝis la trajno malaperis. Heather tiam ekstaris kaj iris trans la herbon al mi, forprenante polvon de siaj jupo kaj bluzo. "Bone," ŝi diris gaje. “Ni estas en Rusio, sinjoro Carter. Ĉu vi pensas, ke ni ankaŭ eliros de ĉi tie?


"Ankaŭ vi neniam kontentiĝos," mi subridis.


Ŝi montris al la areo. “Batumi estas en la nordo. Se ni ĉirkaŭiros la vilaĝon, ni verŝajne trovos vojon kondukantan tien."


— Bonege. La nura problemo estas ke ni ne havas transporton."


"Ni ankoraŭ povas provi petveturi," ŝi diris.


Mi pensis pri tio dum iom da tempo. La rusa de Heather estis perfekta kaj la mia estis akceptebla. “Vi pravas,” mi diris. 'Ni povas fari ĝin. Kaj ni faros ĝin"


"Sed Noĉjo..."


"Ĉu vi diras, ke ĝi estas tro riska?"


"Nu, efektive, jes."


"Ĉu vi havas pli bonan ideon?"


Ŝi grimacis. "Bone, ni ekiru do."


Ni bezonis duonhoron por trovi nian vojon norden. Ni sentis, ke ni eterne atendas ke aŭtomobilo preterpasos. Heather estis malĝoja kaj iom timigita. Ŝi ne ŝatis la ideon pri petveturado ĉirkaŭ suda Rusio en spionmisio. Ankaŭ mi, cetere. Sed foje vi devas preni grandajn riskojn por sukcesigi la operacion.


Fine alvenis aŭto. La ruse farita aŭtomobilo havas dek jarojn kaj aspektas kiel antaŭmilita usona aŭtomobilo. Mi mansvingis al la ŝoforo kaj li haltis en granda polvonubo.


mi demandis lin. - "Ĉu vi iras al Batumo?" Mi rigardis tra la malfermita fenestro. La ŝoforo estis malalta, fortika viro kun ruĝeca, ronda vizaĝo. Du hele bluaj okuloj rigardis min atente.


"Jes, mi iras al Batumo," li diris, penante ekvidi Heather. 'Eniru.'


Mi flankenpuŝis du difektitajn ledajn tekojn kaj sidis sur la malantaŭa sidloko. Heather sidis antae, apud la rusino.


"Ni estis malbonŝancaj kun nia biciklo," ŝi klarigis dum ni daŭrigis nian vojon. "Ĉu vi loĝas en Batumo?"


"Ne, ne," li diris ridante. “Mi estas malproksime de hejmo. Mi loĝas en Rostov. Mi ĉirkaŭiras la tutan areon por inspekti la komunumojn."


"Ho, mi komprenas," diris Heather. "Vi havas specialan laboron."


Li estis flatita. "Ne, ĝi estas en ordo. Post ĉio, ĉiu laboro estas speciala laŭ sia maniero. Ĉu ne?'


"Kompreneble, kamarado, estas vero en tio," Heather respondis.


Li rigardis trans sian ŝultron al mi. "Kial vi iras al Batumo?"


Mi esperis, ke li ne estis scivolema. Se li petos tro multe, li devos morti vane. "Mia fratino kaj mi vizitos nian onklon." Mi supozis, ke nia vojaĝo estus iom pli facila, se li povus flirti kun Heather.


Li donis al ŝi alian longan admiran rigardon. “Ho, via fratino! Mi pensis ...'


“Ne, mi diris.


Heather ĵetis rigardon al mi.


"Estas bonege havi tian fratinon," li diris. "Sed via akcento estas malsama."


Mi nevole streĉiĝis.


- Mi pensas, ke via fratino estas el ĉi tiuj lokoj. Sed vi havas tre klaran akĉenton: mi dirus, ke vi estas el la nordo."


"Jes," mi diris rapide. "Ni kreskis en Kirov. Tanya iris al lernejo en Moskvo kaj tiam translokiĝis ĉi tien."


Dum la sekvaj 45 minutoj ni daŭre blufadis kaj li daŭre faris demandojn. Sed li neniam iĝis suspektema. Li petis mian adreson en Kirov, kaj mi devis elpensi unu. Li demandis kiel Heather alvenis en suda Rusio, kaj ŝi rakontis al li belan historion. Li aŭskultis kaj ĝuis niajn respondojn. Resume, li bonege amuziĝis. Mi tenis mian manon apud Hugo la tutan tempon, preta por ĝin uzi, sed ne necesis.


Ni alvenis al Batumo je la dua kaj duono posttagmeze kaj lasis lin kun granda dankemo kaj promeso fari al li viziton. Ni malsatis, sed ni havis nek rusan monon nek la identigon necesan por aĉeti manĝaĵojn en Rusio. Heather eniris fervarejon sur la mallarĝa ĉefstrato. Ŝi diris al la vendistino, ke ŝi havas fraton en armea tendaro ekster la urbo kaj ke ŝi volas viziti lin. La virino malantaŭ la vendotablo diris al ŝi, ke tio ne estas ordinara armea tendaro kaj vizitantoj ne estas permesitaj. Sed post iom da persisto, ŝi estis preta diri al Heather kiel atingi tien. Se ŝi estus sufiĉe stulta por meti sin en ĉiajn problemojn, ŝi devus mem ekscii.


"Ĉu vi pensas, ke ŝi ne kredis ĝin?" - mi demandis Heather.


“Mi ne pensas tiel. Ŝi faris pli por konservi min ekster problemoj ol miri, kial mi insistis scii kiel atingi tien. Kiam ni iros?'


"Ne ĝis mallumiĝo," mi diris. "Ni devas atendi ĝis ĉi-vespere."


Ĉapitro 11


Heather kaj mi kaŝis min en la arbustaĵo apud alta pikdrata barilo. Estis signo kun klara surskribo:


NENIU ENIGO


Batumi-repatriiga tendaro.


PROTEKITA DE HUNDOJ.


Ni ankoraŭ ne vidis la hundojn, sed tio, kompreneble, ne signifis, ke ili ne estis tie. Ĝi estis sufiĉe malgranda tendaro. Ses longformaj lignaj konstruaĵoj kaj granda kvadrata trabkabano. Lumo verŝis el du malgrandaj konstruaĵoj kaj el trabkabano.


Mi ĉirkaŭrigardis la dezertan areon vualitan en mallumo dum du viroj eliris el la ĉefkonstruaĵo kaj marŝis al unu el la prilumitaj konstruaĵoj. Unu estas en soldatuniformo, la alia estas en civila vesto. La soldato havis fusilon kaj sekvis viron en civilaj vestaĵoj. Ili kaŝis sin en la kazerno.


“Sinjoro Albert ne estas la sola kaptito ĉi tie,” mi flustris.


"Mi trovas ĝin timiga," diris Heather.


“Devas esti koŝmaro subite ekscii, ke vi pasigos la reston de via vivo en koncentrejo ie en Siberio, ĉirkaŭita de homoj, kiuj eĉ ne parolas vian gepatran lingvon. Mi volas diri, por ruso ĝi ŝajnas sufiĉe malbona. Sed angla aŭ usona, li neniam superos la ŝokon."


"Ĉi tio estas malĝusta de la rusoj," Heather diris morne.


"Mi supozas, ke ĉi tio estas ilia ideo kunlabori," mi diris kun malklara rideto. "Ne estas loko en ilia filozofio..."


Mi silentis, kiam la pordo de la ŝtipkabano denove malfermiĝis kaj eliris du pliaj viroj. Alia kaptito kun siaj gardistoj. Heather fajfis tra la dentoj. Mi ankaŭ rekonis la kaptiton. Estis kavaliro Albert... Li faris tute alian impreson ol en Tarabiya. Ĉi tio estis videbla eĉ en la mallumo. Tie li verŝajne ankoraŭ enhavis la iluzion, ke li havas ion pri kio paroli kun la rusoj, ke li povas aĉeti sian liberecon. Nun ĉiuj liaj esperoj fariĝis fumo. Liaj ŝultroj falis kaj li preskaŭ paŝis tra la grundo. La estonteco minacis antaŭ li kiel minacanta malvarma ombro. Kaj ĉi tio donis al lia rezisto profundan baton. La du viroj eniris alian kazernon, kie la lumoj ankoraŭ estis ŝaltitaj. La pordo fermiĝis malantaŭ ili.


Heather turnis sin al mi. "Mia Dio, ĉu vi vidis lian sintenon al lia situacio?"


“Jes,” mi diris. “Sed almenaŭ ni scias, ke li nun estas ĉi tie. Mi pensas, ke ĉi tiu soldato estas lia persona gardisto kaj estas kun li la tutan tempon."


"Ĉu vi pensas, ke estas iu alia en la ĉambro?"


— Verŝajne ne. Rigardu!'


Gardisto kun granda hundo sur ĉeno marŝis al ni de la interno de la barilo. Ni retenis nian spiron dum la hundo komencis flari apud ni. Mi intence eniris la tendaron kontraŭ la vento por malhelpi tiajn surprizojn. Kelkajn momentojn poste pasis la gardisto kaj la hundo. La gardisto portis grandkalibron sur sia ŝultro.


"Ni estas ĉi tie dum pli ol unu horo kaj ĉi tio estas la unua fojo, ke ĝi pasiĝas," mi diris. "Se ni finos ĉi tie post unu horo, li ne ĝenos nin."


"Ĉi tiu eble estos lia unua rondiro," diris Heather. “Eble ili ne ekpasos ĝis la oka, ekzemple. Tiam li povas reveni post duonhoro.”


— Ĉi tio estas vera. Sed ni devas preni tiun riskon.


Mi glitis sur la stomako al la barilo. Heather venis tuj post mi. Kiam ni alproksimiĝis al la barilo, mi levis la kapon kaj ĉirkaŭrigardis. Nenio aŭ neniu moviĝis. Mi turnis min al Heather.


"Restu ĉi tie por observi tiun malbenitan gardostaranton," mi diris. "Kiam li venos, donu ĉi tiun signalon." Mi imitis mildan krion de birdo. Ŝi ripetis ĝin senriproĉe.


— Bonege. Se mi ne revenos post tri kvaronhoro, foriru sen mi. Iru rekte suden al la limo. Se vi atingas Turkion, iru al la marbordo ses kilometrojn oriente de Adana. La submarŝipo atendas tie la venontajn kvin noktojn. Inter noktomezo kaj la dua matene. Vi devas signali per poŝlampo. Trioble mallonga, unufoje longa."


"Tri mallongaj, unu longa," ŝi ripetis. Estis mallonga silento inter ni. "Mi preferus iri kun vi, Noĉjo."


“Pardonu, sed vi estas multe pli grava en ĉi tiu loko. Bone, kuŝu kaj ne maltrankviliĝu.


Mi denove ĉirkaŭrigardis kaj ekstaris. Mi ĵetis mian mantelon super la pikdraton kaj rapide grimpis la barilon. Mi saltis kaj alteriĝis aliflanke.


Mi komencis marŝi al la kabano de Sir Albert kiam la pordo al la ĉefdomo denove malfermiĝis, enlasante la gardiston kaj la kaptiton denove. Mi ĵetis min sur la teron kaj atendis, ke ili malaperos en la kabano sur la vojo.


Mi eksaltis kaj kuris al la plej proksima kabano. Mi staris apud la pordo en la ombro dum kelkaj sekundoj. Tiam mi kaptis la tenilon kaj puŝis la pordon.


Sir Albert kuŝis sur unu el la du faldeblaj litoj, kovrante sian vizaĝon per la mano. La soldato laŭtvoĉe legis fragmenton de Lenin. Lia pistolujo estis sur la tablo, pafilo kaj ĉio. Dum li daŭre legis, mi eniris la kabanon kaj zorge fermis la pordon. Sed la gardisto aŭdis la klakon de la pordo refrakiĝanta en la seruron kaj rigardis supren.


Li muĝis. - 'Kiu iras!' 'Kio estas ĉi tio'


Mi lasis Hugo'n gliti el sia ingo kaj prepariĝis por ĵeti la stileton. Dume, la ruso atingis sian pistolon sur la tablo. La stileto bruis tra la aero, kaj la ruso gratis mian bruston. Li estis vundita en la antaŭbrako, kaj ne en la brusto, kiel mi planis. Kun krio de doloro, li faligis la pafilon. Li tiris la tranĉilon el sia mano dum mi ruliĝis super la tablo. Mi piedbatis lin per ambaŭ kruroj samtempe kaj ni daŭre ruliĝis sur la planko kune.


— Vi! Mi aŭdis Sir Albert voki.


Ni luktis sur la planko inter du litoj. Subite la soldato sidiĝis sur min, penante atingi mian gorĝon per stileto. Mi tiris lian brakon kaj Hugo venis je unu colo de mia kapo. La soldato estis forta kaj ankaŭ en pli bona pozicio. Niaj manoj tremis pro grandega streĉo, kaj denove Hugo timige alproksimiĝis. Kun subita skuo, mi tordis lian brakon, kaj la tranĉilo falis sur la plankon kun kraketo. Mi liberigis mian alian manon kaj frapis mian pugnon rekte en lian kvadratan vizaĝon. Li defalis de mi sur la plankon.


'Faligi ĝin!' - Sir Albert staris super ni. "Lasu min sola, idioto!"


Mi ignoris lin. La soldato kaj mi serĉis stileton kuŝantan ie sur la planko. Li unue trovis ĝin, kaj mi volis denove alkuri lin, sed kavaliro Albert pendis sur miaj ŝultroj. Mi kubutis lin en la stomako. Anhelante, li falis sur la liton. Mi faris grandan paŝon al la soldato kaj piedbatis lin en la kapon. Mi batis lin sur la vangon kaj forĵetis lin per mia pugno. Mi eltiris la tranĉilon el liaj manoj. Ĝuste kiam li estis ekstarinta, mi enŝovis la stileton en lian bruston. Lia makzelo falis kaj lia torso malrapide glitis flanken. Mi eltiris Hugon el li. Li mortis.


"Vi mortigis lin," kavaliro Albert diris akuzete.


“Mi satiĝis de vi,” mi diris, malligante paron da mankatenoj de la zono de la mortinta ruso. Mi mankatenis la manojn de Sir Albert kaj buŝoŝtopis lin per mantuko antaŭ ol li povis voki helpon. Li rigardis min, kiam mi senvestigis la ruson kaj provis la uniformon. Porti la vestaĵojn de iu alia fariĝis rutino.


“Bone, ni iru,” mi diris al la kaptito, surmetante zonon kun kartoĉoj.


Kaj kun kavaliro Albert antaŭ mi mi forlasis la kabanon. Ne povas vidi iun. Mi serĉis la gardiston kaj lian hundon, sed ili ne aperis. Mi estis alproksimiĝonta al la barilo, kiam malantaŭ la ĉefkonstruaĵo mi rimarkis aŭton, kiu aspektis kiel ĵipo.


Mi apenaŭ pensis pri tio, mi faris ĝin. Ni ne havis transporton kaj mi ne povis maltrafi ĉi tiun ŝancon. Mi kunportis Sir Albert al kie kuŝis Heather.


"Iru al la pordego kaj daŭre parolu laŭ la horloĝo," mi diris al ŝi. “Diru al ili, ke vi estas el Batumo kaj volas viziti unu el la gardistoj. Nur elpensu nomon. Mi estos kun vi post kelkaj minutoj.


"Bone, Noĉjo."


Mi trenis kavaliron Albert reen al la ĉefkonstruaĵo kaj metis lin en la malantaŭon de la ĵipo. Ne estas ŝlosilo en la ŝaltilo. Mi trovis du ŝaltajn dratojn sub la paŭzostreko kaj kunligis ilin. La motoro ekfunkciis. Ni veturis ĉirkaŭ la ŝtipkabano ĝis la pordego.


Heather staris en la hele lumigita gardistaro, kun streĉa konversacio kun la gardisto. Kiam li aŭdis min halti ĉe la pordego, li eliris. Li rigardis Sir Albert kaj poste min.


'Kiu vi estas?' - li demandis suspekteme.


“Mi estis sendita el Batumo por preni ĉi tiun kaptiton. Kiam mi alvenis hodiaŭ posttagmeze, iu alia jam atendis min.”


"Ĉu mi povas vidi la paperojn, kiuj liberigas lin?"


— Nu, kompreneble; nature. Mi ricevos ilin." Mi eliris el la ĵipo kaj metis mian manon en mian uniformon. Dume, Heather staris malantaŭ la gardisto, tenante sian .380 Sterling preta por uzi.


Dum mi fosis tra la ŝtelita tuniko por serĉi paperojn, Heather levis la revolveron kaj forte batis ĝin sur la kranion. La gardisto falis kun ĝemo. Mi lasis Hugo'n gliti en mian manon.


"Atendu," ŝi diris. — Ĝi ne estas deviga. Li restas senkonscia dum sufiĉe longa tempo.


Ŝi pravis. Mi remetis Hugon en ĝian ingon kaj lasis la gardiston vivi. Mi demandis min, ĉu li ankaŭ donis al mi tiun ŝancon. Heather eniris kaj mi tiris la gardiston for de vido. Mi resaltis en la aŭton kaj premis la benzinpedalon. Grumblante, la ĵipo rapidis en la nokton.


Ni estis la solaj sur la vojo kaj ni veturis rapide dum pluraj kilometroj. Mi petis Heather forigi la ŝtofon el la buŝo de kavaliro Albert por ne malhelpi lian spiradon. Li tuj komencis kulpigi nin. Mi ĵus estis sciigi lin, ke li devas esti diable trankvila, kiam ĵipo, identa al tiu, kiun ni veturis, alproksimiĝis al ni el la alia direkto.


Mi diris. - "Diable!" .


La alia ĵipo malrapidiĝis. Kvazaŭ li volus ĉesi. Mi sciis, ke ni havos grandan problemon, se ni ĉesos. Mi mansvingis al ili dum mi preterpasis ilin samrapide. En alia ĵipo estis du soldatoj kaj oficiro.


Sir Albert turnis sin kaj kriis al ili. — Por helpo! Mi estas forrabita!


La alia ĵipo komencis turni sin. Mi premis la akcelilon malsupre.


“Se vi nur ne estus tiel damne grava por nia malbenita registaro...” Heather furioze diris.


Mi rigardis en la retrospegulon kaj vidis iliajn antaŭlumojn minacanta. "Ili devos fari ĉion necesan por ke ĝi okazu."


Ni preterpasis Batumon plenrapide kaj turniĝis sur la vojon al la landlimo. Iom malpli ol du horoj veturi. Mi jam veturis laŭ la pavima vojo dum ĉirkaŭ kvin kilometroj, kiam mi malkovris gruzan vojon maldekstre. Mi akre turnis min kaj denove premis la gason. Ni flugis kun muĝado laŭ la malluma vojo. Trokreskaĵo vicis la flankojn de la Ĵipo kaj gruzo bruis laŭ la malsupra flanko. Ankaŭ la antaŭlumoj malantaŭ ni turniĝis kaj sekvis nin. Mi faris alian akran turniĝon kaj vidis densan subkreskaĵon sur la vojo de miaj antaŭlumoj. Mi estingis la lumon kaj veturis tra malprofunda fosaĵo malantaŭ la arbustoj. Tuj kiam ni haltis, mi kaptis kavaliron Albert kaj kovris lian buŝon per mia mano. Momenton poste, alia ĵipo muĝis preter kaj daŭrigis laŭ la vojo sen malrapidiĝi.


Mi atendis ĝis mi ne plu aŭdis la sonon de la alia motoro, poste turnis la ĵipon reen sur la vojon en la direkto de kiu ni venis kaj ni ekflugis. Al la limo.


Sir Albert ekkriis. - 'Revenigu min!'


Mi estas laca de Sir Albert. Konvinkita, ke ni por ĉiam perdis niajn persekutantojn, mi parkis la aŭton ĉe la vojrando kaj tenis Wilhelminan antaŭ lia vizaĝo.


"Nun aŭskultu atente," mi diris danĝere trankvile. “Mi estas laca de ĉiuj ĉi ploradoj malantaŭ mia dorso. Ni povus esti ĉe la landlimo ĉiumomente. Vi aŭ aliĝos al ni aŭ vi ne faros.


“Vi povas elekti mem. Se vi ne volas foriri, mi donos al vi grandan truon ĝuste ĉi tie kaj nun."


Mi vidis Heather studi mian vizaĝon. Mi volis diri nenion, kion mi diris, mi nur malamis ĝin. Sed mi volis kompreni la gravecon de la situacio. Li devis kunlabori.


Sir Albert rigardis malgaje en la kanon de la pafilo.


Li diris. - "Kia diferenco estas se vi mortigas min?" "Ili ankoraŭ mortigos mian edzinon kaj filinon."


"Ĝuste tion ili diras," mi diris. “Kaj mi diras al vi la enan fojon, ke ne. Kiun vi kredos? Mi alportis la Luger al liaj okuloj.


Li rigardis min. "Ĉu vi diras al mi la veron?"


— Ho mia Dio! Heather ĝemis.


“Jes, mi diras la veron,” mi respondis pacience.


Li profunde enspiris. "Bone, tiam mi eniras."


"Tre prudente," mi diris malvarme.


Dek kvin minutojn poste aperis la limo. Komence, estis pikdrata barilo ambaŭflanke. Malantaŭ ĝi, ĝuste kiel Heather priskribis, estis strio de plugita tero. Poste minkampo kaj la sekva pikdrata barilo, tri ruloj dika. Apud la vojo staris turo ĉirkaŭ dudek futojn alta kun maŝinpafilo. Estis gardostaranto ĉe la piedo de la turo. Centojn da metroj antaŭ kaj post la gardostaranto estis lumigitaj per spotlumoj.


Dum ni malrapide veturis al li, eliris gardisto. Li havis aŭtomatan fusilon.


"Li ne kredos nin, negrave kion ni diros al li," mi diris. “Li volas vidi la paperojn. Ju pli granda, des pli bone. Do ni devas batali ĝin."


"Sed ĉu vi ne vidas ĉi tiun maŝinpafilon?" - diris kavaliro Albert. "Ili nur krevigos nin!"


"Se vi kunlaboras, ni havas ŝancon," Heather diris al li.


"Prenu gardostaranton," mi diris al Heather. "Mi prenos la viron en la turo."


Nun ni estis nur dek metrojn de la kolono. — Staru! kriis la gardostaranto. Li montris lokon proksimume duonvoje inter li kaj ni.


Mi denove metis la bremson. La gardisto en la turo turnis la maŝinpafilon tiel ke li nun kovris nin. Heather kaŝis sian Sterlingon sub sia monujo. Mi eliris el la ĵipo kaj iris antaŭen, kie la ruso atendis min. Mi estis feliĉa profiti la uniformon kaj la militan veturilon.


"Mi kondukos ĉi tiun viron al la turka landlimo," mi diris. "Ordo de la komandanto de Batumo."


Li atente rigardis min, verŝajne pensante, ke mi havas strangan akĉenton. 'Lojala.' Li rigardis Heather kaj Sir Albert. Li estis juna viro kun brilbluaj okuloj kaj akra mentono. Li tenis sian fusilon preta kaj kapjesis al kavaliro Albert. — Civitano? Li demandis ĉu Sir Albert estas hejmanto de Rusio.


— Jen la paperoj. Mi denove metis la manon en mian poŝon. Ĉi tio estis signo por Heather. Mi eltiris mian Luger kaj celis preter la kapo de la gardostaranto al la viro en la gvattureto.


Li rigardis min nekrede. Poste li levis sian fusilon. Sekundo poste, la antaŭa glaco de la ĵipo frakasiĝis. Heather metis kuglon en lin. La gardisto estis trafita en la brusto kaj ŝanceliĝis reen.


Lia pafilo pafis trifoje. La kugloj trafis la teron ĉe miaj piedoj, sed mi ne atentis ĝin. Mi singarde tiris la ellasilon de la Luger dum la viro sur la gvattureto moviĝis momente.


La sono de la Luger portis tra la nokto kune kun la sono de aliaj pafiloj. La viro sur la turo kriegis kaj falis malantaŭen, sed mi sentis, ke mi ne sufiĉe batis lin.


Mi vokis Heather. - "Metiĝu malantaŭ la stirado kaj vetu!" Dum mi singarde retiriĝis, rigardante supren al la turo, Heather saltis malantaŭ la rado kaj rapidis. La viro en la turo ekaperis, metis la maŝinpafilon en lokon kaj pafis salvon al ni. La kugloj rompis la vojsurfacon kaj resaltis de la metalo de la kapuĉo. Unu trairis la antaŭan glacon kaj trafis Sir Albert je la brako. Mi zorge celis per la Luger.


Wilhelmina kraŝis en miaj brakoj, kaj ĉi-foje mi trafis tion, al kio mi celis. La soldato kaptis lian bruston per ambaŭ manoj, falis malantaŭen kaj malaperis de vido.


La ĵipo jam moviĝis, kiam mi saltis en la malantaŭon. Heather akre svingiĝis ĉirkaŭ la korpo de la mortinta gardostaranto, donis plenan akcelilon kaj rekte veturis tra la baro. Dum ni rapidis al la turka landlimo, neniu salvo sekvis nin. La viro en la turo ankaŭ estis nerevokeble detruita.


Estis nur unu soldato ĉe la turka landlimo. Kaj ĝi ne bezonis por malŝalti ĝin. Dum li staris konsternite, aŭskultante la klarigon de Heather, mi forte batis lin sur la dorso de la kapo per la tenilo de Wilhelmina. Ni estis en Turkio. Kaj nun la ceteraj.


Ĉapitro 12


Je la tria matene ni preterpasis vilaĝeton plonĝitan en profundan silenton. Tie ni interŝanĝis nian rusan aŭton kontraŭ granda malnova Chevrolet. Dum ni veturis, mi ĵetis mian uniforman kaj uniforman ĉapon tra la fenestro.


Ni renkontis neniun policon tiun nokton. Mi estis certa, ke la turkoj ankoraŭ serĉas nin. Sed ŝajne ili ne intencis oferi sian noktan dormon por ni. Des pli bone por ke ni povu transiri la landlimon sen malhelpo. Dumtage estus multe pli malfacile. Krome, estis necese konsideri la ĉeeston de Sezak kaj Basimevi en la marborda regiono. Ili estis sufiĉe profesiaj por kompreni kiel ni volis eskapi. Ja ni ne povis aperi ĉe fervojaj stacidomoj aŭ flughavenoj.


Celik estus tre kolera. Se Basimevi aŭ iu el liaj kolegoj malkovros nin antaŭ li, li havos grandajn problemojn. Ĝis nun li konis la celon de nia operacio kaj certe konkludis, ke ni sciis multon pri li. Tiom da. Verŝajne li jam avertis Kopanev kaj liajn kamaradojn.


Tuj kiam ĝi fariĝis pli malpeza, mi komencis eviti vilaĝojn kaj urbojn. Sir Albert estis en sufiĉe grava stato. Feliĉe, la vundo sur lia brako estis nenio alia ol profunda tranĉo en la karno, sed lia rezisto estis grave subfosita de la okazaĵoj de la pasintaj kelkaj monatoj. Li perdis multe da sango. Heather regule devis bandaĝi lian brakon. Li embarasite murmuris pri la sorto, kiel li neniam devintus iri al Turkio. Kaj ke estis lia kulpo, ke lia edzino kaj filino estus mortigitaj. Estis malfacile ne kompati lin.


Ni perdis gravan parton de la tago veturante ĉirkaŭ vilaĝoj kaj ĉefaj vojoj. Mi vetas, ke tie estas patrolo. Nur malfrue vespere ni atingis Giazantepon ĉe la siria landlimo. Tie ni turnis okcidenten al Adana kaj la marbordo.


La stato de Sir Albert daŭre plimalboniĝis kaj ni estis poste devigitaj halti ĉe malgranda vilaĝo proksime de Adana por aĉeti al li iom da aspirino.


Ni decidis, ke Heather plej taŭgas por apoteka butikumado same kiel nutraĵvendeja butikumado. Dum kavaliro Albert kaj mi atendis ŝin en la aŭtomobilo, apud nia aŭto veturis nigra Mercedes. Du viroj kun severaj, malvarmaj vizaĝoj sidis antaŭ. Tri konataj figuroj staris sur la malantaŭa sidloko.


Maldekstre de la fenestro estis Celik Sezak. En la centro troviĝas mia kolego Oleg Borisov, kaj dekstre la estro de la departemento de KGB Vasilij Kopanev.


Mi forturnis min rapide, esperante, ke ili ne vidos Sir Albert en la malantaŭa seĝo. Post kelkaj maltrankvilaj sekundoj, la Mercedes malaperis el la vido kaj mi povis denove spiri. Kiam Heather revenis kun la aspirino, mi rakontis la historion.


“Ili estas rapidaj,” Heather sulkigis la brovojn.


"Kopanev ne estas malsaĝulo," mi diris kaj ekfunkciigis la motoron. “Kompreneble, li komprenis, ke ni translokiĝos al la sudorienta marbordo. Mi pensas, ke li parkere konas ĉiun surteriĝon sur la marbordo. Vi devos esti diable singarda.


"Ĉu mi povas demandi, pri kio vi ĉiuj parolas?" - demandis kavaliro Albert dum ni malrapide veturis el la vilaĝo.


"La viro, kiu organizis vian kidnapon, ĵus pasis ĉi tie," mi diris. “Li serĉas nin. Eble ankaŭ li trovos nin." Mi provis teni mian voĉon senĝena.


“Ho,” Sir Albert respondis stulte.


Ni postlasis la vilaĝon kaj veturis malrapide kaj singarde al Adana. Denove mallumiĝis, kaj malproksime ni povis vidi la postlampoj de aliaj aŭtoj. La sola trafiko kiu venis al ni estis du kamionoj. Ni haltis unufoje survoje por doni al Heather rigardon al la mano de Sir Albert. Lia maldika, pala vizaĝo estis serioza.


"Vi pravis," li diris. "De la komenco mi agis kiel malsaĝulo."


"Forgesu ĝin," mi diris.


“Ne, mi vane venis ĉi tien. Sed mia familio...


Heather rigardis lin amike. "Ni komprenas." - ŝi diris mallaŭte.


Li demandis ŝin rigardis. “Ĉu vi pensas, ke ni havas ŝancon? Mi volas diri, eliri el ĉi tie viva?


"Se vi estas bonŝanca," diris Heather. - Do, via mano devos trakti ĉi tion nuntempe. Vi ricevos medicinan helpon surŝipe."


Li rigardis nin ambaŭ. "Dankon," li diris. 'Por ĉiuj.'


Post longa serĉado ni trovis ŝtonan punkton je ses kilometroj de Adana. Mi veturis la Chevrolet sur la mallarĝan plaĝon kaj parkumis ĝin malantaŭ granda roko ĉe la bazo de la klifo. Tie li estis nevidebla. Ni eliris kaj rigardis la malhelan akvon. Malgrandaj ondoj frostiĝis sur la strando.


"Nu, jen ni estas," mi diris.


Heather rigardis ĉirkaŭ la malhelan horizonton.


"Ĉu vi vere pensas, ke, kiel en fabelo, ĝuste noktomeze usona submarŝipo venos por ni el la maro kaj kondukos nin al pli sekuraj lokoj?"


"Mi trovis la ĝustan lokon," mi diris. "Do ili estos tie en la difinita tempo." Mi kovris mian manon super malgranda poŝlampo kiun mi trovis en la Chevy kaj provis denove. Li ankoraŭ laboris. Sir Albert sidis sur la naĝilo. Li laŭeble levis sian vunditan brakon kaj rigardis la sablon. Mi apogis min al roko kaj komencis serĉi aŭtojn sur la vojo super ni. Heather venis al mi.


"Mi ne povis kredi, ke vi elkondukos nin vivantaj kaj forlasos Rusion, Nicky," ŝi diris mallaŭte, premante siajn longajn blondajn harojn kontraŭ mi. “Kaj nun ni estas ĉi tie, sur la turka marbordo, ĝuste kie oni atendas nin. Ĝi estas nekredebla.'


Mi ridetis. "Ne rapidu. Ni ankoraŭ ne estas sur la submarŝipo.


"Tio ne malhelpas min alkutimiĝi al vi, jankio."


Ŝia voĉo estis milda, preskaŭ milda. "Mi pensas, ke mi sopiros vin."


Mi tuŝis ŝiajn lipojn per la miaj. “Eble ni povas preni longan libertagon kiam ni estos en Londono. Se niaj superuloj ne ĝenas, kompreneble.


"Tio estus bonega, Nicky," ŝi diris. "Ĉu vi povus konduki min al..."


Mi silentigis ŝin per mangesto. Aŭto veturis laŭ la vojo super ni.


mi petegis. - “Sinjoro Albert!” 'Malsupreniru!'


Mi tiris Heather malantaŭ la roko kaj ni rigardis la aŭton, kiu haltis en loko kun bona vido de la strando. Sir Albert kuŝis malantaŭ la drivligno kaj estis preskaŭ nevidebla. Viro en polica uniformo eliris el la aŭto kaj ĉirkaŭrigardis la strandon. Mi povis senti la koron de Heather bati dum ŝi premis sin kontraŭ mi. La policisto turnis sin, sidiĝis kaj forveturis.


Kavaliro Albert pene leviĝis.


— Ĉu ĉio estas en ordo? - demandis al li Heather.


"Jes bone". estis lia respondo.


"Ĝi estis sur la rando," mi diris, rigardante mian horloĝon. Preskaŭ noktomezo.


Ni denove ĉirkaŭrigardis la malhelan akvon, sed nenio simila al submarŝipo estis videbla. Estas neverŝajne ke la kapitano ekaperos kun sia ŝipo antaŭ la interkonsentita tempo. Mi promenis laŭ la plaĝo, foje rigardante mian horloĝon. La marborda vojo super ni estis kvieta. Mi scivolas, kie Sezak estos nun? Supozeble li kaj liaj KGB-amikoj serĉis ĉiujn kavernojn kaj strandojn laŭ la marbordo. Aŭ ili ne pensis pri ĉi tiu loko aŭ ankoraŭ ne atingis ĝin.


Je la tri minutoj antaŭ la dekdua aŭdiĝis subita akvobruo. Proksimume cent metrojn de la bordo longa nigra ombro leviĝis antaŭ ni. Ĝi estis mirinda vidaĵo. Mara akvo elverŝanta el la kareno, kaj malhela brileta metalo kontraŭ lunlumita ĉielo.


"Li estas tie!" Heather mallaŭte salutis. "Estas malfacile kredi."


“Dio mia,” diris kavaliro Albert, rigardante tute mirigita la fierecon de la Usona Mararmeo.


La luko de la komandturo malfermiĝis, kaj momenton poste aperis du malhele vestitaj maristoj. La unua daŭrigis direkte al la maŝinpafilo sur la pruo, dum la dua tenis grandan torĉlampon pretan por uzo. Du pliaj viroj grimpis sur la ferdekon.


"Vi havas poŝlampon, ĉu ne, Noĉjo?" Heather demandis.


"Jes, sed ili unue devas signali."


Ni atendis senpacience. Tiam la maristo komencis preterpasi la lanternon. Trioble mallonga, unufoje longa. Mi prenis la lanternon kaj respondis la signalojn. La maristo mansvingis al ni, kaj du aliaj jam lanĉis boaton por preni nin.


"Ni demetu niajn ŝuojn kaj renkontu ilin duonvoje," mi diris. "Ni devas fari la transiron kiel eble plej mallonga." Mi ĵus kliniĝis por malligi miajn ŝuŝnurojn, kiam mi aŭdis la sonon de aŭto.


Mi rapide turnis min. Mia unua penso estis, ke la polico revenis. Mi malpravis. La longa nigra Mercedes de Sezak haltis ĉe la supro de la rokoj. Homoj elĉerpiĝis.


mi kriis laŭte. - "Kirkuĝu!"


Tuj kiam mi avertis, revolveroj sur la supro de la rokoj komencis ŝpruci fajron. Ili estis proksimume sesdek metrojn de ni. La kugloj frapis la sablon inter Heather kaj mi. Mi vidis la silueton de Sezak, klare skizitan kontraŭ la vespera ĉielo, laŭte kriante ordonojn en la turka. Apud li staris la grandega figuro de Borisov. Sur la alia flanko de la Mercedes estis Kopanev kun du banditoj. Sezak kaj liaj solduloj respondecas pri la hajlo de kugloj. Kopanev staris kaj rigardis la submarŝipon, kaj Borisov malaperis malantaŭ la ŝtonegoj apud la aŭto. Ŝajne kun la intenco okupi la rokon super ni.


Kavaliro Albert denove falis malantaŭ la granda trabo. Heather kuris al granda roko por kovrilo. Mi restis kie mi estis kaj falis sur unu genuon. Mi zorge celis la silueton de Sezak kaj pafis. Li kaptis sian bruston kaj falis malantaŭen kiel ŝtipo. Mi estis certa, ke li ne plu organizos kidnapojn.


La gangsteroj por momento ĉesis pafi kaj poste revenis eĉ pli ferocaj ol antaŭe. Dume, ili zorge foriris de la aŭto laŭ la deklivo al ni. Kopanev sidiĝis apud la Mercedes kaj ankaŭ ekpafis.


Heather kontinue resendis fajron, devigante ilin preni kovron. Mi uzis ŝian pafforton por movi for de la sablomaso maldekstren. Du kugloj trafis min ĉe la piedoj dum mi kliniĝis por mia magra kovrilo.


— Ne venu malsupren! - mi kriis al kavaliro Albert.


"Bone," mi aŭdis lin krii de malantaŭ la ŝtipo.


Niaj atakantoj ankoraŭ ne kaptis Sir Albert en la fajro. Eble la rusoj ne forlasis esperon resendi lin. Sed mi sciis, ke ili tuj kuros al li, se nia rezisto estos tro forta.


Ni estis sub fajro de tri revolveroj. Rokpecetoj daŭre flugis ĉirkaŭ la oreloj de Heather. La du banditoj denove proksimiĝis. Mi eliris el mia kovrilo iom pli alte ol mi devus pafi unu el ili kaj ili tuj malfermis fajron sur min. Unu pafo maltrafis, sed la dua trafis min en la maldekstra ŝultro kaj terenfaligis min.


Malbenante, mi rampis reen sub mian kovrilon. Alia kuglo sendis sablon kirliĝantan ĉirkaŭ mi. Mi skanis la rokojn super Heather, serĉante ajnan signon de la ĉeesto de Borisov. Tuj kiam li alvenis tien, ni estis enŝlositaj. Kaj senespere en problemoj. Sed tiam la floto venis al ni helpi. Laŭta salvo aŭdiĝis el la pruo de la submarŝipo, kaj kugloj fajfis super ni. Unu el la banditoj ĵetis la manojn supren kaj estis reĵetita kontraŭ la ŝtonmuron. Lia armilo falis kun kraŝo. Lia kolego opiniis, ke estas tempo serĉi pli bonan ŝirmejon. Mi zorge pafis lin, sed tio ne plu estis necesa. Furioza maŝinpafado trafis lin. Turniĝante ĉirkaŭ sia akso, ĝi falis malsupren.


Ĉe la supro de la klifo, Kopanev senespere pafis al Sir Albert, kiu estis premita kontraŭ ŝtipo. Grandegaj lignopecoj disflugis kaj sablo ŝprucis ĉirkaŭ li kiel fontano, sed kavaliro Albert estis nedifektita.


Kopanev kapitulacis kiam lia pafilo estis malplena kaj saltis en la Mercedes. Ŝajne li planis forkuri sole. Heather montris sian Sterlingon al la antaŭa glaco de la aŭto.


Samtempe mi ekvidis la teruran figuron de Borisov. Li staris sur la rokoj super Heather. Li tenis nin ĉiujn en la linio de fajro. Ŝajnas ke li volis mortigi Heather unue kaj poste Sir Albert. Heather pafis tri fojojn tra la antaŭa glaco de la Mercedes. En la tria kadro, mi vidis Kopanev fali akre sur la stirilon. Sekundo poste aŭdiĝis la monotona sono de korno, kiun li trafis per la kapo.


Ĝis tiu ĉi punkto mi turniĝis kaj subtenis Wilhelminan per mia antaŭbrako, por ke mi povu zorge celi. Borisov faris same direkte al Heather. Tial mi ne povis atendi plu. Se mi intencis savi Heather, mi devis agi rapide. Mi tiris la ellasilon. Borisov eksaltis malantaŭen, kvazaŭ li estus tirata de ŝnuro sur rokon. Lia revolvero pafis dufoje pli. La unua pafo trafis rokon apud la kapo de Heather. La dua finiĝis en ŝtonmuro plurajn metrojn pli alta. Li estis nevidebla, sed estis silento sur la supro de la klifo.


"Kiel mi diris, Borisov," mi murmuris tra kunpremitaj dentoj. "Se vi denove direktas pafilon al mi, uzu ĝin." Mi aŭdis obtuzan krion de la ferdeko de la submarŝipo. Heather mansvingis la malplenan Sterlingon al ili. Kavaliro Albert aperis de malantaŭ lignopeco, videble skuita.


mi demandis lin. - 'Kiel vi fartas?'


Li rigardis mian sangan ŝultron. "Mi ne pensas, ke ĝi estas multe pli malbona ol via." Li provis rideti. Heather venis kaj ekzamenis mian vundon. “Ne batu la oston. Vi denove estas bonŝanca, Nicky.


“Mi scias,” mi diris, rigardante al la boato, kiu jam moviĝis. "Ĉu ni iru saluti niajn savantojn?"


Ni iris al la boato kaj la maristo kiu stiris la boaton helpis nin surŝipe. "La ŝipkuracisto estas preta kaj ĉiuj havas freŝan kafon," li diris. "Bonega medicina prizorgo por Sir Albert kaj bona varma nigra kafo por mi," mi diris.


“Jes, sinjoro,” respondis la maristo.


Heather ĵetis ĉifonon sur mian ŝultron kaj nun turniĝis al la malluma marbordo. "Sezak devus esti daŭriginta sian polican laboron," ŝi diris. "Kaj kun mia edzino."


"Al diablo kun Sezak," mi diris. "Sed mi ja opinias, ke Operacio Fulmo donos paŭzon al la rusoj."


"Viaj vortoj estu veraj," diris kavaliro Alberto mallaŭte kaj solene.


Mi havis nenion por aldoni al ĉi tio.